Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1011/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-12-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 16
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 64a, art. 64e, art. 151a par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 grudnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu M. K. i A. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2018 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania A. U. i K. U. oraz M. K. i A. K., uchyliło decyzję Wójta Gminy W. (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] lipca 2018 r., [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz W. K. sp. z o.o. środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie hali produkcyjnej i magazynowej wraz z zapleczem technicznym i socjalnym oraz infrastrukturą techniczną i drogową, stanowiącą rozbudowę zakładu [...] na działkach [...], [...], [...], [...] oraz [...], obręb K. W., w gminie W.. Zarazem organ odwoławczy przekazał sprawę Wójtowi do ponownego rozpatrzenia.

Wymienione rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. W. K. sp. z o.o. zwróciła się do Wójta z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji.

W opinii z dnia 4 maja 2017 r., [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. (zwany dalej "Inspektorem Sanitarnym") stwierdził, że w jego ocenie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagane.

Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w swej opinii z dnia [...] maja 2017 r., [...] uznał, że należy przeprowadzić ocenę oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., [...] Wójt stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Dnia 11 sierpnia 2017 r. spółka będąca inwestorem przedłożyła raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Dnia 29 września 2017 r. ([...]) Inspektor Sanitarny zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem sanitarno-higienicznym z określonymi zastrzeżeniami.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po uzupełnieniu raportu przez inwestora, postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., [...] Wójt ustalił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji W. K. sp. z o.o.

Odwołania od decyzji złożyli A. U. i K. U. oraz A. K. i M. K..

Decyzją z dnia [...] października 2018 r., [...] Kolegium – działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (organ powołał tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowany w Dz. U. z 2016 r., poz. 23, co pozostawało w związku z treścią art. 16 nowelizacji Kodeksu z dnia 7 kwietnia 2017 r., Dz. U. poz. 935; nadmienić można, że obecnie tekst jednolity Kodeksu opublikowano w Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej "K.p.a.") – uchyliło decyzję Wójta, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Na wstępie Kolegium nadmieniło, że organ pierwszej instancji powołał w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia przepisy K.p.a. po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r., podczas, gdy do spraw wszczętych przed tą nowelizacją należało stosować dotychczasowe przepisy Kodeksu.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że 1 stycznia 2018 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.u.i.ś."), która została zawarta w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566, dalej "P.w."). Zgodnie z art. 545 ust. 1 P.w. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie P.w. dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.u.i.ś., stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Z kolei art. 545 ust. 1 a P.w. stanowi, że art. 64 ust. 2 pkt 3, art. 74 ust. 1 pkt 5, art. 77 ust. 2 pkt 3, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 3 oraz art. 90 ust. 1b u.u.i.ś. stosuje się w brzmieniu nadanym nowelizacją.

Mając na uwadze powyższe Kolegium, odnosząc się do poszczególnych aspektów postępowania, zwróciło w pierwszej kolejności uwagę, że krąg stron w sprawie należało ustalać w oparciu o przepisy u.u.i.ś. obowiązujące przed 1 stycznia 2018 r., a więc z oparciu o zasady ogólne, to jest art. 28 K.p.a., a nie wprowadzony od początku 2018 r. art. 74 ust. 3a u.u.i.ś.

Przedstawione względy zdaniem Kolegium mogą mieć znaczenie, gdy chodzi o ustalenie kręgu podmiotów, które mogą mieć interes prawny ze względu na oddziaływanie przedsięwzięcia zwłaszcza poprzez emisję hałasu, dwutlenku azotu, siarki, czy pyłu zawieszonego PM10 i PM2.5. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie istnienia interesu prawnego nie musi wiązać się z przekroczeniem norm, wystarczające jest stwierdzenie, że uciążliwości w granicach danej nieruchomości wystąpią.

Kolegium zauważyło, że autor raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (złożonego przez W. K. sp. z o.o.) określił zasięg oddziaływania inwestycji na mapie w skali 1:5000. Mapa ta zdaniem organu odwoławczego nie jest czytelna i można napotkać trudności, gdy chodzi o możliwość odczytania numerów działek, na które inwestycja będzie oddziaływać. Podobnie, w ocenie Kolegium, zakresu oddziaływania nie można odczytać z rysunków obrazujących stężenia poszczególnych związków w powietrzu. Stężenia substancji zobrazowano bowiem w taki sposób, który uniemożliwia odczytanie, na jakie nieruchomości przedsięwzięcie będzie oddziaływać.

Organ odwoławczy zauważył też, że raport w sprawie został przez W. K. sp. z o.o. na żądanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dwukrotnie uzupełniany. W uzupełnionej wersji raport ten nie był jednak przedmiotem opinii Inspektora Sanitarnego, którą wydano wcześniej na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. [Kolegium omyłkowo powołało "art. 77 ust. 1 pkt 3" – uw. Sądu]. Zdaniem Kolegium Wójt obowiązany był przedstawić Inspektorowi Sanitarnemu uzupełnienia raportu, chociażby po wydaniu przez Inspektora pierwszej opinii, tak aby miał on możliwość zajęcia pełnego stanowiska co do raportu.

Kolegium zwróciło też uwagę na wymóg przedstawienia w raporcie wariantów przedsięwzięcia zawarty w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Zaznaczyło, że przepis ten wymaga przedstawienie co najmniej trzech wariantów przedsięwzięcia: proponowanego przez inwestora, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Do tego należy określić oddziaływanie każdego z nich (art. 66 ust. 1 pkt 6 u.u.i.ś.) oraz opis skutków dla środowiska, które wystąpią w razie nie podejmowania przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś.).

W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium szeroko i szczegółowo, z powołaniem na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniło, w jaki sposób wymóg wariantowania powinien być w raporcie o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zrealizowany.

Przechodząc do weryfikacji raportu Kolegium uwypukliło, że warianty przedsięwzięcia zostały przedstawione na stronie 88, w punktach 6.1 do 6.4 raportu. Zdaniem organu odwoławczego wariant zerowy, jak wariant realizacji przedsięwzięcia, należało odrzucić. Z kolei racjonalny wariant alternatywny został opisany ogólnikowo, natomiast wariantu najkorzystniejszego dla środowiska zabrakło w ogóle. Kolegium uznało, że tak przedstawiony opis nie tworzy siatki porównawczej, na gruncie której dokonuje się weryfikacji przedsięwzięcia.

Kolegium zwróciło uwagę, że na stronie 126 raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazano, że w otoczeniu działki, na której zlokalizowana jest inwestycja, występują tereny zielone i drogi oraz pojedyncze zabudowania mieszkaniowe. To jednak w ocenie organu odwoławczego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kolegium podkreśliło, że okoliczność tą dostrzegł Wójt w piśmie z dnia 10 listopada 2017 r. skierowanym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Kolegium podało w wątpliwość kompletność materiału dowodowego w aspekcie oddziaływania inwestycji na faunę. Zwróciło uwagę, że można zidentyfikować istotne różnice w ustaleniach pochodzących z pisma Łowczego z Koła Łowieckiego nr [...] [...] zawierającego dane o migracji zwierzyny i oświadczeń strony, która przyznaje, że na terenie działki występują "dziko żyjące zwierzęta" a ustaleniem raportu, wedle którego w otoczeniu nie zauważono jakichkolwiek ssaków.

Organ odwoławczy dalej zwrócił uwagę, że nie ustalono, czy inwestycja, w ramach której przewiduje się zwiększenie powierzchni uszczelnionej (drogi, place, parkingi i dachy) oraz budowę zbiorników retencyjno-infiltrująco-odparowujących, nie doprowadzi do zmiany stosunków wodnych, która jest niedozwolona w świetle § 5 ust. 1 pkt 5 uchwały [...] Sejmiku Województwa W. z dnia 26 września 2016 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu "Kompleks leśny Ś. – Ś. " (Dz. Urz. Woj. Wlkp. 2016 r., poz. [...]). Kolegium dodało też, że raport powinien zawierać szersze odniesienia do zakazów zawartych w tej uchwale Sejmiku Województwa.

Odnosząc się do wyżej wymienionych kwestii Kolegium zaznaczyło, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest podstawowym dowodem w sprawie środowiskowej. Z tego powodu, w ocenie organu odwoławczego, nie byłoby prawidłowym uzupełnianie go – w zakresie tak istotnym jak opisano – na etapie drugiej instancji administracyjnej.

Analiza dalszej dokumentacji sprawy pozwoliła Kolegium sformułować także uwagi dotyczące postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Wójta. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji nie zwrócił uwagi, iż planem miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Włoszakowice z dnia 28 marca 2018 r., XXXVI/320/2018 (Dz. Urz. Wlkp. poz. 3211) nie objęto całego terenu inwestycji.

Kolegium wskazało nadto, że nie dopełniono wymogów udokumentowania przebiegu postępowania z udziałem społeczeństwa określonego w u.u.i.ś. w zakresie dotyczącym obwieszczeń. Zaniechano także realizacji obowiązku informowania społeczeństwa (w celu zapewnienia mu udziału w postępowaniu), to jest podania do publicznej wiadomości informacji o uzupełnieniach raportu i o możliwości zapoznania się z dokumentacją w tym zakresie.

Sprzeciw od decyzji Kolegium z dnia [...] października 2018 r., [...] wnieśli M. K. i A. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Zarzucili oni naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem składających sprzeciw doszło także do uchybienia art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nie dokładne rozpoznanie odwołania przez Kolegium i nie zawarcie w decyzji odwoławczej wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W motywach sprzeciwu M. K. i A. K. podkreślili, że w odwołaniu wykazali, dlaczego powinno w sprawie dojść do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Wskazali na charakterystykę przedsięwzięcia akcentując, że jest to inwestycja o olbrzymich rozmiarach w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, która ze względu na odziaływania jest nie do zaakceptowania. Na ostatnich stronach uzasadnienia sprzeciwu M. K. i A. K. przeanalizowali także (w oparciu o dane z raportu) zakazy wynikające z uchwały [...] Sejmiku Województwa W. z dnia 26 września 2016 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu "Kompleks leśny Ś. – Ś. ". W ich ocenie inwestycja naruszy § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały ze względu na zakazany negatywny wpływ na faunę oraz ze względu na naruszenie zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. S. sprzeciw wyrazili także przekonanie, że inwestycja ze względu na swą charakterystykę (powierzchnia uszczelniona) zmieni stosunki wodne wbrew zakazowi z § 5 ust. 1 pkt 6 uchwały XXII/579/16.

Pismem z dnia 14 listopada 2018 r. Kolegium odpowiedziało na sprzeciw domagając się jego oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, albowiem Kolegium w okolicznościach sprawy zobligowane było uchylić decyzję organu pierwszej instancji, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.

Przed przystąpieniem do wyjaśnienia motywów wyroku Sąd uznał za konieczne przedstawienie kilku zdań wyjaśnienia dotyczących charakteru sprawy.

Sąd – opierając się na doświadczeniach w zakresie społecznego odbioru decyzji kasacyjnych (uchylających decyzję organu pierwszej instancji i przekazujących sprawę do ponownego rozpatrzenia) – traktuje jako zrozumiałe poczucie zaniepokojenia po stronie M. K. i A. K.. Sąd ma świadomość, że rozstrzygnięcie, którego istotą jest przekazanie sprawy do dalszego procedowania, może niekiedy wywoływać obawę, że w istocie – w dalszej perspektywie – otwiera się droga do wydania określonego rozstrzygnięcia, którego osoby składające sprzeciw nie chcą dopuścić. M. K. i A. K. kwestionując decyzję z dnia [...] października 2018 r., [...] tego rodzaju obawy wprost wyrażają w sprzeciwie podkreślając, że przekazanie przez Kolegium sprawy Wójtowi zmierza do tego by ten ostatni "naprawił swoje błędy" i "ponownie wydał decyzję środowiskową" (zob. ostatni akapit "Wstępu" – s. 2 sprzeciwu).

Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że skarżący pozostają w mylnym przekonaniu, co do perspektywicznie negatywnych skutków decyzji kasacyjnej. Podkreślić należy, że tego rodzaju decyzja nie wyłącza ani nie ogranicza bowiem w żadnym stopniu prawa stron do podnoszenia na dalszym etapie sprawy wszelkich zarzutów w celu ochrony swojego interesu. Decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (poza pewnymi sytuacjami wyjątkowymi, które w tym przypadku nie zachodzą) nie ma na celu ukierunkowywać merytorycznie sprawy, a jedynie jest rozstrzygnięciem wskazującym organowi pierwszej instancji na konieczność uzupełniania materiału dowodowego w istotnym zakresie i przeprowadzenie jego ponownej kompleksowej oceny.

Przechodząc do elementów procedury sądowoadministracyjnej Sąd podkreśla, że postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało "sprzeciwem od decyzji", a nie "skargą", co determinuje zakres kontroli legalności kwestionowanej decyzji.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r., [...] Kolegium na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło w całości decyzję Wójta z dnia [...] lipca 2018 r., [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z kolei zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Art. 64e P.p.s.a. stanowi wreszcie, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Powyższe oznacza, że Sąd w niniejszej sprawie nie mógł nie tylko uwzględnić, ale nawet rozpoznawać zarzutów innych aniżeli dotyczące art. 138 § 2 K.p.a. Z tych względów pominięto zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Jak wskazano na wstępie Sąd nie miał wątpliwości, że w sprawie zachodziły podstawy do wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej. Przede wszystkim wskazać należy, że wbrew opinii M. K. i A. K. decyzja objęta sprzeciwem jest przygotowana rzetelnie, a argumentacja organu jest przejrzysta i przekonująca. Kolegium przeprowadziło obszerną, wnikliwą analizę materiału dowodowego i zidentyfikowało w nim szereg braków, względnie nieścisłości, które z całą pewnością świadczą o naruszeniu przez Wójta przepisów postepowania (a konkretnie – przepisów regulujących administracyjne postępowanie wyjaśniające: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), czego skutkiem jest konieczność ponownego badania sprawy w zakresie mającym wpływ na jej wynik.

Odnosząc się do poszczególnych argumentów Kolegium, które stały się podstawą decyzji kasacyjnej, rozpocząć należy od kwestii uwypuklonej w końcowej części jej uzasadniania. Otóż organ odwoławczy trafnie zauważył, że w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r., [...] Wójt powołał się na fakt obowiązywania na obszarze inwestycji planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Włoszakowice z dnia 28 marca 2018 r., XXXVI/320/2018 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. 3211) (zob. s. 8 decyzji, k. 578 akt administracyjnych). Tymczasem zwraca uwagę fakt, że plan ten w swych granicach czytelnie wyrysowanych w części graficznej na publikatora urzędowego (zob. s. 6 wskazanej pozycji 3211 Dz. Urz. Woj. Wlkp.) z całą pewnością nie pokrywa się z terenem inwestycji, który ma obejmować chociażby działkę [...]. Kwestie zgodności z planem całości inwestycji nie zostały przez Wójta do tego stopnia zbagatelizowane, że zdaniem Sądu uzupełnianie postępowania w tym zakresie przez Kolegium stanowiłoby wykroczenie poza uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, do którego uprawniony jest organ odwoławczy. Kolejnym argumentem przemawiającym za tezą, że weryfikacji zgodności inwestycji z planem miejscowym powinien w sposób kompletny dokonać organ pierwszej instancji jest treść regulacji zawartej w art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś. Przepis ten stanowi, że "właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony". Podsumowując, w ocenie Sądu skoro inwestycja mająca przestrzennie zwarty charakter ma powstać na obszarze objętym planem i poza jego granicami, to w tych nietypowych uwarunkowaniach stwierdzenie jej zgodności z planem powinno być uzupełnione o szersze wyjaśnienia.

W odniesieniu do materiału dowodowego Kolegium uwypukliło także szereg niejasności lub niezgodności pomiędzy treścią poszczególnych dokumentów. Sąd podkreśla, że chodzi nie tyle o pojedyncze wady postępowania wyjaśniającego, ale ich mnogość – a w ich świetle postępowanie przeprowadzone przez Wójta bez wątpliwości jawi się jako takie, w którym "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (zob. art. 138 § 2 K.p.a.).

Sąd zgadza się, że dane dotyczące oddziaływania inwestycji zobrazowane zostały na nieczytelnych mapach (zwłaszcza jeśli chodzi o numeracje działek). Kolegium trafnie przedstawiło ten mankament raportu w kontekście przepisów o kręgu stron postępowania oraz dalej w kontekście wymogów oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i związanego z nią udziału społeczeństwa w postępowaniu. Raport w postępowaniu w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi bowiem podstawowy dokument (dowód), a jego jakość merytoryczna przekłada się także na całe postępowanie w wielu jego aspektach. Po pierwsze w oparciu o raport proceduje organ prowadzący postępowanie główne, a dalej dokument ten jest podstawą stanowisk wyrażanych na etapie pierwszej instancji przez organy opiniujące i uzgadniające. Nie jest więc pożądana sytuacja, w której usuwanie istotnych wad raportu następowałoby na etapie drugiej instancji administracyjnej. Po drugie wreszcie – co bardzo istotne – raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest źródłem wiedzy dla społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, a zapewnienie temu społeczeństwu realnej możliwości składania wniosków i uwag jest jedną z podstawowych funkcji procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. art. 1 pkt 8 lit. c i art. 33 i nast. u.u.i.ś.).

Podsumowując, skoro wskazane przez Kolegium elementy treściowe raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie pozwalały w sposób jednoznaczny zorientować się co do zakresu przestrzennego oddziaływania przedsięwzięcia (co jest kwestią zasadniczą kontrolowanego postępowania), to jest to wada wymagająca uzupełnienia przez organ pierwszej instancji w powtórzonym postępowaniu.

Sąd zgadza się z Kolegium, że uzupełnianie raportu, które następowało na skutek wystąpień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, powinno skutkować poinformowaniem o tym fakcie Inspektora Sanitarnego (w celu ewentualnego uzupełnienia przez niego opinii co do raportu), a także podaniem informacji do publicznej wiadomości, tak aby zapewniony został udział społeczeństwa nie tylko w odniesieniu do materiału złożonego pierwotnie przez inwestora, ale także elementów raportu złożonych dodatkowo.

Kolegium prawidłowo zwróciło uwagę na kwestie niedopracowania raportu w zakresie opisu wariantowania przedsięwzięcia i oceny tej kwestii przez Wójta.

Wreszcie zdaniem Sądu za koniecznością uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przemawiają takie nieścisłości i niezgodności w materiale dowodowym, jak wymienione w decyzji Kolegium kwestie: przestrzennego otoczenia inwestycji, charakterystyki fauny na obszarze inwestycji i w okolicy oraz oddziaływania inwestycji na tą faunę, czy rozpoznania wpływu przedsięwzięcia na stosunki wodne.

Istotną wadą postępowania pierwszej instancji był także brak kompleksowego odniesienia się do zakazów zawartych w uchwale Sejmiku Województwa W. z dnia 26 września 2016 r., [...] w sprawie obszaru chronionego krajobrazu "Kompleks leśny Ś. – Ś. ", co zresztą budzi największe zaniepokojenie M. i A. K., będących przecież nie tylko stronami postępowania reprezentującymi swój interes, ale także członkami społeczeństwa, mającymi prawo do rzetelnej informacji ze strony organu, co do oddziaływania inwestycji na obszary chronione. Sąd na marginesie zwraca uwagę, że kwestia zgodności inwestycji z regulacjami dotyczącymi obszaru chronionego krajobrazu była podnoszona przez członków społeczności lokalnej, w tym także M. K. już na początkowych etapie postępowania (k. 171-180 akt administracyjnych).

Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że zidentyfikowana przez Kolegium ilość uchybień, jakich dopuścił się Wójt, z całą pewnością uzasadniała wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Z tego powodu nie zachodziły podstawy do uwzględnienia sprzeciwu, a w konsekwencji orzeczono o jego oddaleniu na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.

Odnosząc się do argumentacji sprzeciwu Sąd jeszcze raz wyjaśnia skarżącym, że decyzja Kolegium z dnia [...] października 2018 r., [...] w najmniejszym stopniu nie ogranicza ich prawa do obrony swojego interesu i przekonywania organu co do swoich racji, np. co do dopuszczalności inwestycji w kontekście zakazów obowiązujących na obszarze chronionego krajobrazu. Również niniejszy wyrok, akceptujący decyzję kasacyjną, nie zawiera sugestii ani nie powinien być odczytywany jako sugestia określonego rozstrzygnięcia merytorycznego Wójta na dalszym etapie sprawy. Rolą organu będzie uzupełnienie materiału dowodowy, zebranie stanowisk stron i podjęcie decyzji na podstawie kompleksowej oceny całości zebranej dokumentacji.

Sąd zaznacza też, że nie mógł w postępowaniu ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej niejako "wyprzedzająco" i definitywnie (jak chcieliby skarżący) wypowiedzieć się o dopuszczalności przedsięwzięcia, zwłaszcza w kontekście zakazów wynikających z obowiązywania w obszarze inwestycji obszaru chronionego krajobrazu. Po pierwsze bowiem rolą sądu administracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej, a nie zastępowanie organów w zakresie orzekania. Jeżeli zatem Wójt nie przeanalizował wyczerpująco kwestii zgodności inwestycji z szeroko rozumianymi uwarunkowaniami ochrony przyrody, to Sąd nie mógł w tym zakresie zajmować merytorycznego stanowiska. Po drugie wreszcie, nie może ujść z pola widzenia, że niniejszy wyrok wydano w postępowaniu wywołanym sprzeciwem od decyzji, w którym to postępowaniu nie bierze udziału W. K. sp. z o.o. (inwestor). Już chociażby z tego względu Sąd orzekający o zgodności decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 K.p.a. powinien powstrzymać od wyrażania poglądów in meriti, które mogłyby godzić w interes podmiotu prawem wyłączonego z postępowania sądowoadministracyjnego.

/-/ J. Szuma