Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 922/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 1, art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 25 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedokonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 lipca 2019 r. nakładającą na przewoźnika "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: Spółka lub Skarżąca) karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za niedokonanie aktualizacji zgłoszenia przewozu towaru, zarejestrowanego w systemie pod numerem [...].

W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że w dniu 5 kwietnia 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki Scania o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowca, J.O. wskazał, że przewoźnikiem odpowiedzialnym za transport towaru jest Skarżąca. Poinformował, że przewozi 8000 litrów oleju napędowego z G. do B. Wyjaśnił również, że wcześniej rozładował część towaru u poprzedniego odbiorcy, a następnie odczepił przyczepę. Kierowca przedstawił wypis posiadanej przez Stronę z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, jak również tzw. dowód wydania nr [...] z dnia 5 kwietnia 2019 r., z którego wynika, że przewożony towar został zgłoszony do rejestru zgłoszeń SENT, za pośrednictwem systemu elektronicznego wykorzystywanego przez Krajową Administrację Skarbową do monitorowania przewozu między innymi towarów akcyzowych, takich jak olej napędowy. Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod numerem [...]. Wynikało z niego, że załadowany w G. (przez "B" Spółkę z o.o. ) olej napędowy miał być przewożony zespołem pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] (pojazd silnikowy) oraz [...] (według wpisu: "naczepa"). Kierowca okazał ponadto dokument przewozowy z dnia 05.04.2019 r., z którego wynika, że pierwotnie opisanym zespołem pojazdów przewoził paliwo do silników diesla w łącznej ilości 27000 litrów, przy czym pozostałe do wydania 8000 litrów oleju napędowego przewożone jest do B. dla "C" w E. Sp. o.o. Podczas kontroli funkcjonariusze skonfrontowali ww. zgłoszenie SENT ze stanem faktycznym, stwierdzając niezgodność polegającą na tym, że towar jest przewożony jedynie autocysterną o numerze rejestracyjnym [...], a nie jak wskazano w ww. zgłoszeniu SENT (jak również w dokumencie przewozowym oraz dowodzie wydania), zespołem pojazdów o numerach [...] i [...].

W dalszych wywodach Dyrektor przywołał treść art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm., dalej: "ustawa"), zgodnie z którym podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia.

Zdaniem Dyrektora niezaktualizowanie przez Skarżącą danych w zgłoszeniu SENT było równoznaczne z naruszeniem art. 8 ust. 1 w związku art. 5 ust. 4 pkt. 1 lit. c) ustawy, co dało podstawę do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w art. z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku gdy przewoźnik nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 nakłada się na niego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Odnosząc się do zarzutu nieodstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na Spółkę organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 24 ust 3 ustawy stwierdził, że za odstąpieniem od nałożenia kary nie przemawia ani interes publiczny, ani ważny interes przewoźnika.

Na powyższą decyzję skargę wniosła Spółka, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 122 o.p. w zw. z 208 § 1 o.p. w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit f w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (dalej: "Ustawa, Ustawa SENT") i w zw. z art. 2a o.p., a w konsekwencji przyjęcie, że przewoźnik nie zaktualizował danych zgłoszenia dotyczących przewozu towarów, w sytuacji gdy numer rejestracyjny pojazdu wykonującego przewóz był prawidłowo wprowadzony do systemu SENT, a numer rejestracyjny przyczepy widniejący jako drugi w zgłoszeniu nie powinien podlegać kontroli, gdyż nie był nią dokonywany przewóz;

2) poprzez błędną wykładnię art. 8 ust. 1 Ustawy, polegającą na przyjęciu, iż Skarżący nie aktualizował zgłoszenia bezzwłocznie, gdy Organ nie przeprowadził w tym kierunku argumentacji, a od momentu odłączenia przyczepy do dokonania kontroli upłynął krótki czas;

3) poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi polegające na:

- stwierdzeniu, że w sprawie nie zachodził ważny interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary, gdy przewoźnik jest podmiotem zarobkowo zajmującym się przewozem towarów o ugruntowanej pozycji na rynku, dokonującym tysięcy zgłoszeń miesięcznie, z czego wynika, że brak wykreślenia ze zgłoszenia przyczepy przewożącej wcześniej towar z uwagi na jej odłączenie po optymalizacji trasy przewozu i zmieszczeniu całego towaru w samej autocysternie, było jednostkową pomyłką i nałożenie kary stanowi postępowanie sprzeczne z ratio legis Ustawy i zasadą proporcjonalności;

- pominięciu faktu, że uchybienie formalne (drobne, nieistotne) nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa i nie miało żadnego wpływu na możliwość wykonania kontroli oraz jej prawidłowy przebieg, co winno skutkować odstąpienie od niewymierzeniem kary pieniężnej;

- pominięciem, że zarówno zasada sprawiedliwości, jak i bezpieczeństwa oraz zaufania do organów państwa, składające się na pojęcie "ważnego interesu publicznego", o którym mowa w art. 24 ust. 3 Ustawy wymagają, aby postępowanie w sprawie zostało umorzone lub zakończyło się odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, niewątpliwie bowiem w znajduje to uzasadnienie w okolicznościach sprawy, tj. Skarżący przewoził ilość towaru zgodną ze zgłoszeniem, a jedynie na skutek optymalizacji trasy odłączono pustą przyczepę od autocysterny, czego nie uwzględniono w systemie SENT;

4) poprzez niezastosowanie art. 24 ust. 1a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi i w konsekwencji nałożenie kary w wysokości 10.000 zł, gdy brak wykreślenia numeru rejestracyjnego odłączonej przyczepy z systemu SENT był oczywistym błędem Skarżącej i ewentualna kara powinna zostać określona na kwotę 2000 zł.

Podnosząc wskazane powyżej zarzuty Spółka wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 lipca 2019 r., znak. [...] oraz umorzenie postępowania,

2. zasądzenie od organu - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego, wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 3 lipca 2019 r., znak. [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji,

2. zasądzenie od organu - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kwestionowana kara pieniężna została nałożona na Skarżącą z uwagi na ujawnione - w trakcie kontroli drogowej środka przewozowego, którym dokonywany był przez Skarżącą krajowy przewóz benzyny oraz oleju napędowego – niezaktualizowanie danych w zgłoszeniu SENT. Towar był bowiem przewożony jedynie autocysterną o numerze rejestracyjnym [...], a nie jak wskazano w zgłoszeniu SENT (jak również w dokumencie przewozowym oraz dowodzie wydania), zespołem pojazdów o numerach [...] i [...].

Zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (dalej zwanej ustawą SENT), przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu krajowego powinien uzupełnić zgłoszenie przewozu towarów o numerze referencyjnym nadanym po zgłoszeniu przewozu przez podmiot wysyłający, o swoje dane (imię i nazwisko albo nazwę oraz adres zamieszkania albo siedziby), swój NIP albo numer za pomocą którego jest identyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej, numery rejestracyjne środka transportu, datę faktycznego rozpoczęcia przewozu, planowaną datę jego zakończenia, numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym – o ile są wymagane, dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju oraz numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim był obowiązany do ich zgłoszenia.

Niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 stanowi zaś przesłankę od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika - nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Konstrukcja art. 24 ust. 1 ustawy określa odpowiedzialność obiektywną wskazanych w regulacji podmiotów (w niniejszej sprawie przewoźnika) uzależniając nałożenie kary na wskazane w niej podmioty od niewykonania jednego z obowiązków. Nie bez powodu w przepisie tym, w pkt 1, użyty jest kategoryczny zwrot "nakłada się karę pieniężną" poprzedzony zwrotem "nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1". Samo zatem niewykonanie wskazanego obowiązku jest więc wystarczające do pociągnięcia zobowiązanego podmiotu do odpowiedzialności za naruszenie przepisów omawianej ustawy. Organy związane treścią tego przepisu nie mają przy tym żadnego wyboru, czy też luzu decyzyjnego, a nałożenie kary, w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy jest ich obowiązkiem. Jakiekolwiek uchylenie się od tego obowiązku stanowiłoby oczywiste naruszenie prawa.

W rozpoznawanej sprawie nie są sporne okoliczności faktyczne wskazujące na naruszenie obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy, które poczynione zostały w toku przeprowadzonej w dniu 5 kwietnia 2019 r. kontroli drogowej.

Zaistnienie wskazanej niezgodności, czyli przewóz oleju napędowego wyłącznie autocysterną o numerze rejestracyjnym [...], a nie zespołem pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] oraz [...], niezależnie od przyczyn jej wystąpienia, ciężaru naruszenia, czy też innych podnoszonych przez Skarżącą okoliczności, obligowały zdaniem Sądu działające w sprawie organy do nałożenia na przewoźnika administracyjnej kary pieniężnej.

Powtarzając za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 1464/19 uchylił przywołany na poparcie argumentacji skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 178/19, podkreślić trzeba, że dokonując wykładni przepisów art. 24 ust. 1 ustawy, normujących odpowiedzialność administracyjną i będących podstawą wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, należy dać pierwszeństwo wykładni językowej, a w dalszej kolejności w razie potrzeby zweryfikować jej wynik w oparciu o inne rodzaje wykładni, tj. wykładnię systemową i celowościową, mając na uwadze założenia leżące u podstaw wprowadzenia do obrotu prawnego przepisów ustawy (zob. np. wyroki NSA z dnia: 12 października 2017r., I OSK 829/17; 12 września 2017r., II FSK 2282/15; 12 stycznia 2017r., II FSK 3648/14; 12 kwietnia 2016r., I OSK 1841/14 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000r., K 25/99, OTK 2000, Nr 5, poz. 141). W procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno bowiem ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który się wydaje językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik. Wobec tego wynik wykładni językowej art. 24 ust. 1 ustawy o SENT należy zweryfikować wynikiem innych rodzajów wykładni, a więc odwołaniem do celu ustawy o SENT i funkcji kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy. Z uzasadnienia projektu ustawy o SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Projektodawca wskazał, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe będzie również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzony projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Obowiązki te oceniono jednak jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe).

Wobec jednoznacznej treści przepisu art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy oraz realiów faktycznych sprawy, rozstrzygnięcia organów obu instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej należy ocenić jako prawidłowe.

Przechodząc z kolei do przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej wskazania wymaga, że przepis art. 24 ust. 3 ustawy, który taką możliwość przewiduje, stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Dla odstąpienia od wymierzenia kary nie ma zatem znaczenia błąd pracownika podmiotu odpowiedzialnego czy nieznajomość przepisów prawa. Przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Przepisy ustawy zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów a więc są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których mogą się zdarzyć przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki czy działania przyczyn zewnętrznych. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów (druk 1244), sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Sankcje mają odstraszać i działać prewencyjnie. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak i przez organy prowadzące postępowanie. Konstrukcja przepisu art. art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT jednoznacznie wskazuje na obiektywny charakter odpowiedzialności podmiotów niedopuszczający różnicowania w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków.

Przewidziane przez ustawodawcę odstąpienie od ukarania uregulowane zostało w sposób bardzo wąski (ważny interes podmiotu odpowiedzialnego, interes publiczny) a nadto uznaniowy (organ może odstąpić od ukarania ale nie musi). "Ważny interes przewoźnika" w rozumieniu ustawy SENT to nie subiektywne przekonanie strony o istnieniu tego interesu ale sytuacja nadzwyczajna, na którą przewoźnik nie ma wpływu. Pod tym pojęciem można rozumieć wyjątkowo trudną sytuację ekonomiczną przewoźnika (np. znaczne obniżenie zdolności płatniczych).

W okolicznościach sprawy organy obu instancji prawidłowy uznały, że nie wystąpiła groźba utraty płynności finansowej skarżącej spółki, Skarżąca nie wskazywała zresztą na tę okoliczność.

"Interes publiczny" w rozumieniu ustawy SENT z kolei to interes uwzględniający wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie jak równość, sprawiedliwość, bezpieczeństwo, przestrzeganie prawa, czy zaufanie do organów państwa. Zasadą jest płacenie należności publicznych a odstąpienie od obowiązku ich ściągnięcia stawiałoby stronę zwolnioną z obowiązku w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji a w konsekwencji takie działanie organu nie mogłoby zostać uznane za działanie w interesie publicznym i z korzyścią dla ogółu. W interesie publicznym nie pozostaje rezygnacja przez Skarb Państwa z przysługujących mu należności i przerzucanie ciężaru należności jednego podmiotu na społeczeństwo. Niewątpliwie brak środków finansowych i majątku powodujący konieczność sięgnięcia przez podmiot zobowiązany po środki pomocowe z budżetu państwa byłby wypełnieniem przesłanki interesu publicznego ale takie okoliczności w sprawie nie zaistniały.

W kontrolowanym postępowaniu organy obu instancji rozważyły przesłankę "ważnego interesu przewoźnika" jak i przesłankę " interesu publicznego" interpretując te pojęcia w sposób właściwy, uwzględniający cel i funkcję ustawy SENT oraz charakter norm wyrażonych ustawą i trafnie - w oparciu o dokonane ustalenia dotyczące indywidualnej sytuacji podmiotu skarżącego - oceniły, że nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności pozwalające na odstąpienie od nałożenia sankcji pieniężnej.

Co do zarzutu niezastosowania art. 24 ust. 1a ustawy SENT, podniesionego dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, skład orzekający stwierdza, że w interesie przewoźnika leży przekonanie organów prowadzących postępowanie, że oczywistość błędu pracownika przewoźnika, aktualizującego zgłoszenie przewozu w systemie SENT, nie "przełożyła" się na uszczuplenie należności podatkowych objęte przepisem art. 24 ust. 1a ustawy, w którym chodzi o wykazanie, że podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług od konkretnego towaru przewożonego przez przewoźnika, zostały wpłacone przez podmiot wysyłający. Ustawa SENT zawiera wyłącznie instrumenty służące "uszczelnianiu" systemu podatkowego a nie zawiera przepisów kreujących jakiekolwiek obowiązki podatkowe. Przepis art. 24 ust. 1a ustawy został dodany do jej treści ustawą nowelizującą z 10 maja 2018r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 1039). Pomimo dokonanej zmiany ustawy, dla odpowiedzialności przewoźnika nie ma znaczenia – co do zasady - podnoszony fakt neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu w treści zgłoszenia SENT, czego wyrazem jest art. 30 ust. 5 ustawy SENT, wprost wyłączający przewoźników z grupy podmiotów, w stosunku do których nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadkach, gdy w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno- skarbowej, wprawdzie stwierdzono naruszenie przepisów ustawy SENT ale nie powodujące uszczupleń w podatku VAT oraz w podatku akcyzowym.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325).