Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 823/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1;  art. 3 ust. 2, 3;  art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48  art. 4 ust. 1 i 2
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Stowarzyszenia Rozwoju Wsi [...] "[...]" na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Stowarzyszenia Rozwoju Wsi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. Nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. Nr [...] z [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2015 rok.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] maja 2015 r. (data wpływu do organu) Stowarzyszenie Rozwoju Wsi [...] (dalej: wnioskodawca, skarżący, stowarzyszenie, beneficjent, strona) złożyło do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: Kierownik BP, organ I instancji) wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej). We wniosku wnioskodawca zadeklarował grunty rolne na powierzchni 46,96 ha.

W dniu 17 czerwca 2015 r. do Kierownika BP wpłynęło pismo sołectwa [...], gmina W. z [...] czerwca 2015 r., w którym w imieniu mieszkańców wsi [...] zwrócono się z prośbą o odebranie wnioskodawcy dotacji, gdyż stowarzyszenie nie wywiązało się z regulaminu umowy dzierżawy, powodując tym samym rażące zaniedbania działki - plac porośnięty jest tzw. samosiejkami, które zanieczyszczają okoliczne pola. Ponadto w całym okresie dzierżawy nie były realizowane koszenia sezonowe, co doprowadziło do degradacji użytków zielonych.

W dniu 2 września 2015 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni,

z której sporządzono raport nr [...]. W wyniku kontroli na miejscu stwierdzono następujące nieprawidłowości dotyczące powierzchni: 1) dla działki rolnej [...] powierzchnia deklarowana wynosiła 46,19 ha, zaś powierzchnia stwierdzona 11,75 ha; 2) dla działki rolnej [...] powierzchnia deklarowana wynosiła 0,77 ha, zaś uwzględniona 0,75 ha. Działkę rolną [...] zmierzono w kilku częściach: część 1 - powierzchnia 3,91 ha, część 2 - powierzchnia 0,54 ha, część 3 - powierzchnia 7,30 ha. Na działce stwierdzono nieprawidłowości oznaczone kodami: DR52 (powiększenie pola zagospodarowania), DR37 (identyfikacja granic przeprowadzona na podstawie danych GIS), DR53 (zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania), DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku), DR22 (działka jest niespójna), DR49 (do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego), DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). Kopia raportu została doręczona wnioskodawcy 29 września 2015 r.

Jednocześnie 2 września 2015 r. w gospodarstwie beneficjenta przeprowadzona została kontrola w zakresie wzajemnej zgodności, z której sporządzono raport nr [...]. Podczas tej kontroli stwierdzono na części działki A o powierzchni 11,75 ha pastwisko, zaś na pozostałej części grunt nieużytkowany rolniczo.

W dniu 15 października 2015 r. wnioskodawca złożył do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy, organ II instancji) zastrzeżenia co do ustaleń w raporcie z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Jednocześnie stowarzyszenie złożyło do organu I instancji pismo informujące o wystąpieniu szkody w gospodarstwie, zaistnieniu siły wyższej i nadzwyczajnych okolicznościach w postaci suszy. Do pisma dołączono oświadczenia świadków potwierdzające wystąpienie we wsi [...] w okresie od połowy maja 2015 r. do 30 września 2015 r. suszy.

W dniu 28 października 2015 r. wnioskodawca złożył zastrzeżenia do raportu

z kontroli w zakresie wzajemnej zgodności.

W dniu [...] listopada 2015 r. wykonawca kontroli - Biuro Kontroli na Miejscu organu odwoławczego (dalej: Biuro Kontroli) udzieliło odpowiedzi na zastrzeżenia beneficjenta co do ustaleń pokontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, podtrzymując wyniki z raportu z kontroli na miejscu. Następnie [...] listopada 2015 r. Biuro Kontroli udzieliło odpowiedzi na zastrzeżenia beneficjenta dotyczące kontroli w zakresie wzajemnej zgodności, podtrzymując wyniki przeprowadzonej kontroli. Uwzględniono jedynie zastrzeżenia w stosunku do stwierdzonej uprawy na gruncie - zamiast łąki trwałej stwierdzono pastwisko.

Pismem z [...] listopada 2015 r. Kierownik BP wezwał beneficjenta do złożenia wyjaśnień w zakresie prowadzenia działalności rolniczej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] oraz wystąpienia szkody w gospodarstwie spowodowanej suszą.

W odpowiedzi na powyższe stowarzyszenie złożyło pismo podtrzymujące swoje stanowisko w sprawie i poprzednią argumentację.

Następnie 3 grudnia 2015 r. do organu I instancji wpłynęło zaświadczenie Wójta Gminy W. o wystąpieniu na terenie gminy zjawiska suszy w miesiącach czerwiec - wrzesień 2015 r. oraz potwierdzające, iż szacowaniem szkód objęte mogą być jedynie uprawy: roślin strączkowych, ziemniaka, krzewów owocowych, chmielu, tytoniu, warzyw gruntowych, kukurydzy, buraka cukrowego, drzew owocowych.

Decyzją nr [...] z [...] maja 2016 r. Kierownik BP, działając na podstawie art. 5-6 i art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1551, ze zm., zwana dalej: ustawą OB) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.), odmówił stowarzyszeniu przyznania na 2015 r.: jednolitej płatności obszarowej (dalej: JPO), nakładając sankcję w wysokości [...] zł oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), nakładając sankcję w wysokości [...] zł, które to kwoty będą potrącane z płatności w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jednocześnie organ I instancji przyznał na rzecz beneficjenta płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł.

Od powyższej decyzji beneficjent złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w części odmawiającej przyznania JPO i nakładającej sankcję w wysokości [...] zł, płatności redystrybucyjnej (dodatkowej, zwana dalej: PD) i nakładającej sankcję w wysokości [...] zł, płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenianie, zwana dalej: PZ) w odniesieniu do obszaru stanowiącego różnicę pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności a powierzchnią wynoszącą 12,50 ha i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w ww. części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy OB, polegające na błędnej jego wykładni i niewłaściwym zastosowaniu poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności dowodów, żądań i wniosków złożonych przez wnioskodawcę;

2. art. 31 ust. 1 ustawy OB poprzez nieuznanie zaistnienia na działkach rolnych będących w posiadaniu skarżącego przypadku działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią

i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005, (WE) 485/2008 (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 549 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 1306/2013), podczas gdy przedstawione przez wnioskodawcę dowody oraz fakty, które były znane organowi z urzędu i które organ powinien wziąć pod uwagę w trakcie prowadzonego postępowania, wskazywały jednoznacznie na zaistnienie nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek działania siły wyższej;

3. art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640 z dnia 11 marca 2014 r., uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r. str. 48, zwanej dalej: rozporządzeniem 640/2014) przez odmowę przyznania skarżącemu uprawnienia do uzyskania JPO, PD oraz pełnej kwoty PZ, podczas gdy skarżący takie uprawnienie zachował, w związku z obowiązkiem uwzględnienia przez organ zgłoszonej przez beneficjenta okoliczności wskazującej na zaistnienie na użytkowanych przez niego działkach rolnych nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej, następstwem czego było niewypełnienie obowiązków i kryteriów warunkujących otrzymywanie płatności bezpośrednich;

4. art. 4 ust. 2 rozporządzenia 640/2014, polegające na błędnym przyjęciu, że wnioskodawca uchybił 15 dniowemu terminowi do zgłoszenia zaistnienia na działkach rolnych objętych jego wnioskiem o przyznanie płatności nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej, wpływających na zachowanie wymogów w zakresie utrzymania gruntów w stanie nadającym się do wypasu, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że skarżący zgłosił szkodę w terminie 15 dni roboczych od dnia, w którym uzyskał taką możliwość;

5. art. 4 ust. 2 rozporządzenia 640/2014, polegające na nieuwzględnieniu jako dowodu, potwierdzającego wystąpienie w okresie od maja do września 2015 r. nadzwyczajnych okoliczności w postaci długotrwałej suszy stanowiącej przypadek siły wyższej, pisemnego oświadczenia o jej wystąpieniu, sporządzonego przez wnioskodawcę i popartego dowodami w postaci pisemnych oświadczeń dwóch świadków oraz w postaci dokumentu urzędowego, jakim jest zaświadczenie wystawione przez Wójta Gminy W.;

6. art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 przez błędne zastosowanie w sprawie

i uznanie, że różnica między powierzchnią użytków rolnych deklarowaną

i stwierdzoną przekracza 20%, podczas gdy organ obowiązany był do uznania, iż wnioskodawca zachowuje prawo do przyznania płatności bezpośrednich do całej deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności powierzchni w związku

z zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej powodujących, iż skarżący nie spełnił obowiązków pozwalających na zakwalifikowanie zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności użytków rolnych jako gruntów pozostających w stanie nadającym się do wypasu;

7. art. 23 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 przez błędne zastosowanie w sprawie

i uznanie, że PZ naliczona powinna być od powierzchni 12,50 ha, podczas gdy organ obowiązany był do uznania, iż wnioskodawca zachowuje prawo do przyznania PZ do powierzchni wynoszącej 27 ha w związku z zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej powodujących, iż skarżący nie spełnił obowiązków pozwalających na zakwalifikowanie zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności użytków rolnych jako gruntów pozostających w stanie nadającym się do wypasu;

8. art. 4 ust. 2 rozporządzenia 640/2014, polegające na nieuwzględnieniu dokonanego przez skarżącego pisemnego zgłoszenia, informującego

o zaistnieniu w okresie maj - wrzesień 2015 r. nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej w postaci długotrwałej suszy, niosącej katastrofalne skutki dla roślinności i upraw, popartego dowodami w postaci pisemnych oświadczeń dwóch świadków oraz zaświadczenia Wójta Gminy W. przez uznanie, że zgłoszenie to dokonane zostało po upływie wymaganego czasu, podczas gdy dyspozycja przepisu art. 4 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 nie zawiera wskazania konkretnej daty dokonania owego zgłoszenia, posługując się klauzulą generalną, nakazującą zgłoszenie w ciągu 15 dni roboczych liczonych od dnia, w którym beneficjent dopłat bezpośrednich jest w stanie dokonać takowej czynności;

9. art. 8 i art. 24 rozporządzenia 1306/2013 przez odmowę przyznania JPO, PD oraz części PZ, podczas gdy skarżący złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym, wypisem z rejestru gruntów, a nieprawidłowości nie wynikają z jego winy;

10. art. 63 rozporządzenia 1306/2013 przez nałożenie sankcji, podczas gdy skarżący złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym, wypisem z rejestru gruntów, a nieprawidłowości nie wynikają z jego winy;

11. art. 64 ust. 2 lit. a i d rozporządzenia 1306/2013, polegające na jego niezastosowaniu pomimo tego, że skarżący jako beneficjent dochował obowiązku zgłoszenia do organu zaistnienia na użytkowanych przez niego działkach rolnych nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi do wywiedzenia organowi w sposób zadowalający braku swej winy w niewypełnieniu obowiązków przypisanych beneficjentom płatności bezpośrednich, o jakie wnioskował;

12. art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy OB oraz art. 8 k.p.a., polegające na przeprowadzeniu postępowania niezgodnie z zasadami wyrażonymi w tych przepisach,

a w szczególności zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności wskazanego

i dostarczonego przez wnioskodawcę;

13. art. 7 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu istotnych okoliczności wynikających

z treści oświadczeń wnioskodawcy złożonych do organu na okoliczność postępującego w okresie od maja do końca września 2015 r. procesu wysychania znacznego wolumenu roślinności pastwiskowej, z jednoczesnym naruszeniem słusznego interesu skarżącego;

14. art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 8 k.p.a., polegające na wskazaniu

w uzasadnieniu decyzji, iż organ wyczerpująco rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, podczas gdy pominął rozpatrzenie pisemnego oświadczenia skarżącego wraz z załączonymi dowodami w postaci pisemnych oświadczeń dwóch świadków, potwierdzających zaistnienie w gospodarstwie skarżącego nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej, skutkujących niezrealizowaniem przed dniem 31 lipca 2015 r. czynności określanych jako pozwalające na uznanie gruntów posiadanych przez skarżącego i objętych wnioskiem o przyznanie płatności, jako pozostających w stanie nadającym się do wypasu;

15. art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 8 k.p.a., polegające na dokonaniu dowolnej, sprzecznej z zasadami poprawnej wykładni, oceny materiału dowodowego

i zakwalifikowaniu złożonego przez wnioskodawcę dowodu (zaświadczenia Wójta Gminy W.) jako niepotwierdzającego zaistnienia w gospodarstwie nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej, podczas gdy z treści przedmiotowego zaświadczenia wynika, iż wydane zostało ono na wniosek skarżącego w celu przedstawienia organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie przyznania dopłat, celem potwierdzenia zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności spowodowanych długotrwałą suszą;

16. art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 8 k.p.a., polegające na zastosowaniu błędnej wykładni treści dokumentu urzędowego - zaświadczenia Wójta Gminy W., efektem czego było bezpodstawne uznanie, iż dokument ten nie potwierdza zaistnienia na gruntach rolnych użytkowanych przez skarżącego nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej i w efekcie ustalenie, że zaświadczenie to potwierdza, że nadzwyczajne okoliczności nie miały miejsca;

17. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie wnioskowanych przez skarżącego czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj. nieprzeprowadzenie ponownie wizytacji terenowej celem dokonania prawidłowych pomiarów powierzchni użytkowanych rolniczo i zweryfikowanie danych wynikających ze zdjęć z danymi rzeczywistymi w związku z faktem podniesienia przez wnioskodawcę

w następstwie otrzymanego raportu z kontroli na miejscu zarzutu dotyczącego braku szkicu sytuacyjnego wskazującego na miejsca, z których w obrębie kontrolowanych działek wykonano zdjęcia i kierunki wykonywania tych zdjęć względem granic działek;

18. art. 73 k.p.a. przez zignorowanie wniosku skarżącego o udostępnienie w toku postępowania odpisu pisma wniesionego do organu 17 czerwca 2016 r. przez "mieszkańców wsi [...]" i uniemożliwienie tym samym wnioskodawcy skorzystania z prawa do przedstawienia dowodów wskazujących na bezpodstawność zarzutów w nim formułowanych oraz sporządzenia ewentualnego wniosku o wyłączenie pracownika organu od rozpatrywania sprawy;

19. art. 73 k.p.a. przez odmowę wydania skarżącemu kopii z akt sprawy w postaci zdjęć fotograficznych w ilości 64 sztuk, stanowiących integralną część raportu

z kontroli nr [...] w związku z wnioskiem wnioskodawcy

i ograniczeniem realizacji tego wniosku jedynie do czynności pokazania na ekranie monitora komputerowego kilku zdjęć mających rzekomo stanowić załączniki do raportu z kontroli na miejscu, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości przedstawiania dodatkowych wyjaśnień i dowodów mogących skorygować ustalenia dokonane przez organ przed wydaniem skarżonej decyzji;

20. art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zbadania

i przeanalizowania posiadanego materiału dowodowego w sprawie i niezasadne wykluczenie części powierzchni działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności w świetle zaistnienia przesłanek pozwalających na wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy;

21. art. 89 § 2 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy, podczas gdy zaistniały przesłanki do jej przeprowadzenia w następstwie wniesienia umotywowanych zastrzeżeń do protokołu z kontroli na miejscu i zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów strony oraz ze względu na fakt, iż przeprowadzenie rzeczonej rozprawy było potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin;

22. art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób sprzeczny z treścią tego przepisu wobec zaniechania przeprowadzenia całościowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodów zgromadzonych przez organ, jak i dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę;

23. art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie w decyzji w należyty i przekonywujący sposób przyczyn, z powodu których organ odmówił dowodom przedstawionym przez wnioskodawcę wiarygodności i mocy dowodowej, a mianowicie nieodniesienie się do dowodów w postaci pisemnych oświadczeń dwóch świadków wskazujących na utrzymywanie się na działkach rolnych posiadanych przez skarżącego w okresie maj - wrzesień 2015 r. zjawiska długotrwałej suszy, którą należało zakwalifikować jako nadzwyczajną okoliczność stanowiącą przypadek siły wyższej;

24. art. 136 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nieuzupełnienie dowodów oraz materiałów w sprawie, pomimo złożenia wniosku przez skarżącego

o przeprowadzenie ponownej kontroli z uwagi na jej wadliwość, polegającą na nieujęciu na szkicu działek miejsc, z których wykonywane były zdjęcia fotograficzne poszczególnych fragmentów działek.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów – art. 1 ust. 1, art. 3, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 36 ust. 2 ustawy OB oraz przepisy art. 74 ust. 1 rozporządzenia 1306/2013, § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków

i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 351, zwane dalej: rozporządzeniem OB). Podał, że rozpatrując wniosek stowarzyszenia o przyznanie płatności, organ I instancji ustalił powierzchnię uprawnioną do przyznania płatności w oparciu o deklarację zawartą we wniosku oraz na załącznikach graficznych oraz w oparciu o wyniki raportu kontroli nr [...] i [...]. W wyniku podjętych kontroli stwierdzono, iż wnioskodawca zadeklarował do płatności działkę rolną [...] o powierzchni niezgodnej ze stwierdzonym w kontroli na miejscu stanem faktycznym. W kontroli stwierdzono bowiem, iż powierzchnia działki rolnej wynosi jedynie 11,75 ha w stosunku do powierzchni deklarowanej 46,19 ha. Powierzchnia działki rolnej [...] wyniosła natomiast, zgodnie z maksymalnym obszarem kwalifikowanym (PEG) 0,75 ha. Łączna powierzchnia stwierdzona kwalifikująca się do przyznania wnioskowanych płatności wyniosła zatem 12,50 ha.

Wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej w sprawie kontroli administracyjnej, uzupełnionej przez oględziny działki na miejscu, stwierdzono błędy przekroczenia powierzchni deklarowanej w stosunku do uprawnionej powierzchni użytkowanej rolniczo. Powierzchnia deklarowana do JPO wynosiła 46,96 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wyniosła 12,50 ha. Różnica wynosiła zatem 34,46 ha. Wyliczona różnica procentowa między powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wyniosła zatem 100%, co było podstawą nałożenia sankcji. Stawka JPO do 1 ha w 2015 r. wynosiła 453,70 zł, zatem wyliczona sankcja stanowi kwotę 15.634,50 zł (34,46 ha x 453,70 zł = 15.634,50 zł).

Powierzchnia deklarowana do PD wynosiła 27 ha, zaś powierzchnia stwierdzona - 12,50 ha. Powierzchnia ta została następnie – z uwagi na regulację art. 14 ust. 2 ustawy OB - pomniejszona o 3 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną

i stwierdzoną wynosiła 17,50 ha, a wyliczona różnica procentowa stanowi 100%, co było podstawą nałożenia sankcji. Stawka PD do 1 ha w 2015 r. wynosiła 170, 22 zł, zatem wyliczona sankcja wyniosła 2.978,85 zł (17,50 ha x 170,22 zł = 2.978,85 zł).

Stawka PZ przyznana została do powierzchni stwierdzonego obszaru działek rolnych deklarowanych do JPO, tj. do powierzchni 12,50 ha. Stawka PZ do 1 ha w 2015 r. wynosiła 304,31 zł, zatem wyliczona kwota sankcji wyniosła 8.803,88 zł (12,50 ha x 304,31 zł = 3 803,88 zł).

Dyrektor ARiMR ustalił, że powierzchnia uprawniona do przyznania płatności została ustalona prawidłowo, a materiał zgromadzony podczas weryfikacji w terenie jest bezsporny. Zdjęcia wykonane na działce ewid. nr [...] wskazują teren nieużytkowany rolniczo, niekoszony, na którym występują samosiewy drzew. W czasie kontroli nie stwierdzono, aby na obszarze wykluczonym prowadzono jakiekolwiek zabiegi zapobiegające rozprzestrzenianiu się drzew. Są to tereny pokryte suchymi, wysokimi trawami, porośnięte zadrzewieniami rozsianymi samoistnie. Brak również śladów wypasania zwierząt. Jedynie, co wynika ze szkicu terenowego, na którym oznaczono granice użytkowania rolniczego, obszar tylko częściowo stanowi trwały użytek zielony.

Odnosząc się do zastrzeżeń wnioskodawcy co do ustaleń kontroli na miejscu w zakresie pomiarów działki [...] oraz wystąpienia siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności (długotrwałej suszy) podał, że inspektorzy prawidłowo zlokalizowali, pomierzyli oraz określili sposób użytkowania działki [...]. Stwierdzono jedynie na powierzchni 11,75 ha pastwisko, które zostało pomierzone w trzech częściach, przedzielonych rowami powyżej 2 m, zakrzaczeniami oraz zadrzewieniami. Na pozostałych częściach działki stwierdzono tereny niekwalifikujące się do płatności, co zostało udokumentowane przez fotografie wykonane przez inspektorów terenowych. Tereny niewliczone do pomiaru charakteryzują się brakiem użytkowania pastwiskowego, są to: trawy typu wysokiego, przerośnięte bylinami, samosiejki, zakrzaczenia oraz zadrzewienia. Na wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej brak jest śladów użytkowania pastwiskowego w postaci niedojadów czy śladów wydeptania przez bydło.

Dyrektor ARiMR podkreślił, że grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny, mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich. Z dokumentacji fotograficznej wynika, iż do 2 września 2015 r. na większej części kontrolowanej działki nr [...] – działka [...] nie przeprowadzono żadnych zabiegów agrotechnicznych, stan faktyczny zaistniały w dniu kontroli nie potwierdza także wypasu zwierząt na działce. Z kolei nieprawidłowość stwierdzona na działce rolnej [...] nie ma wpływu na płatność, gdyż w wyniku uwzględnienia tolerancji pomiaru (0,06 ha) powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,77 ha

i była zgodna z deklaracją.

Niewłaściwe jest stanowisko skarżącej, iż końcowy termin wykonania przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego to [...] października 2015 r., bowiem późniejsze terminy wykonania zabiegów agrotechnicznych (po [...] lipca 2015 r.) odnoszą się do zobowiązań wynikających z programu rolnośrodowiskowego lub działania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Podał także, iż częściowo uwzględniono zarzuty wnioskodawcy, jednakże jedynie te dotyczące błędnego zakwalifikowania działek rolnych A i B jako łąk trwałych (zmieniono zapisy na "pastwisko trwałe").

Zdaniem Dyrektora ARiMR, kontrola przeprowadzona została zgodnie

z załącznikami graficznymi złożonymi do wniosku, a działki prawidłowo zlokalizowane. Kontrolę na miejscu przeprowadzono starannie, prawidłowo i organ odwoławczy uznał wyniki tejże kontroli za własne. Wykonawca kontroli bardzo wnikliwie przeanalizował ponownie raporty z kontroli na miejscu i odniósł się do wszystkich zastrzeżeń rolnika dotyczących przeprowadzonej kontroli w gospodarstwie.

Organ odwoławczy wywiódł, że w przypadku wystąpienia siły wyższej

w gospodarstwie rolnik jest zobowiązany złożyć do organu pisemne oświadczenie

o zaistniałych okolicznościach, opatrzone czytelnym podpisem i datą złożenia,

w terminie 15 dni od daty ustania okoliczności oraz dołączyć dowód potwierdzający wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. We wniosku o przyznanie płatności (sekcja IX) wnioskodawca zobowiązał się m. in. do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności objętych wnioskiem oraz o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności jeśli zmiana ta dotyczy wykorzystywania gruntów rolnych czy wielkości powierzchni upraw.

W sprawie niniejszej skarżący poinformował Kierownika BP o wystąpieniu klęski żywiołowej w gospodarstwie, potwierdzając te okoliczności w dniu [...] października 2015 r. oświadczeniami dwóch świadków oraz w dniu [...] grudnia 2015 r. zaświadczeniem Wójta Gminy W.. Organ odwoławczy zauważył, że ww. informacje o wystąpieniu suszy beneficjent złożył po przeprowadzeniu w jego gospodarstwie kontroli na miejscu oraz po poinformowaniu go już o stwierdzonych nieprawidłowościach (raport

z czynności kontrolnych nr [...] został doręczony wnioskodawcy 29 września 2015 r.).

W tej sytuacji nie jest możliwym odstąpienie od zastosowanych wobec rolnika zaskarżoną decyzją sankcji. Zdaniem organu odwoławczego, skoro rolnik miał świadomość występowania tak długotrwałej suszy, która (jak wynika z przedłożonych przez niego oświadczeń świadków i zaświadczenia Wójta Gminy W.) występowała już od połowy maja, powinien poinformować Kierownika BP, do którego złożony został wniosek o przyznanie płatności, w terminie wcześniejszym niż październik. Wprawdzie z przepisu art. 4 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 wynika, że przypadki siły wyższej nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami, wymaganymi przez właściwy organ, w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, jednakże nie znaczy to, że dopiero po ustąpieniu suszy rolnik uzyskał taką możliwość. Termin ten, określony w powyższym przepisie, zdaniem organu odwoławczego, odnosi się bardziej do zaistnienia innych przyczyn, np. długotrwała niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu.

Należy stwierdzić, iż organy obu instancji nie kwestionowały wystąpienia suszy w miejscowości [...] w roku 2015. Organowi odwoławczemu wiadomo

z urzędu, że w roku 2015 na terenie Polski występowała długotrwała susza i rolnicy mogli uzyskać dodatkową pomoc, składając wnioski o odszkodowanie. Stowarzyszenie już w sierpniu 2015 r. podjęło czynności dotyczące ustalenia możliwości skierowania wniosku o oszacowanie strat wywołanych suszą, co wynika

z treści zaświadczenia Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2015 r. A zatem, strona już w sierpniu 2015 r. miała świadomość występujących strat w uprawach (pastwiskach) i nie podjęła starań, aby o tym fakcie poinformować Agencję, zanim doszło do kontroli na miejscu.

Dyrektor ARiMR zauważył, że stan faktyczny zaistniały na działkach w dniu kontroli ([...] września 2015 r.) nie potwierdza, aby grunty zadeklarowane we wniosku przez stowarzyszenie były kwalifikowane w chwili wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Beneficjent, wnioskując o przyznanie płatności do gruntów na 2015 r., miał obowiązek przeprowadzić przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia [...] lipca tego roku, tymczasem z materiału fotograficznego wynika, że na większej części działki oznaczonej symbolem [...] nie prowadzono żadnej działalności rolniczej.

Organ II instancji wskazał, że wypas zwierząt powinien być przeprowadzany na całej powierzchni działki rolnej, w stosunku do której rolnik ubiega się o przyznanie płatności. Niezasadne są argumenty, iż w przypadku jej dużej powierzchni (tu ponad 46 ha), wypas ten jest prowadzony stopniowo i nie na całym obszarze jednocześnie. Argumenty te nie usprawiedliwiają zgłaszania do płatności obszaru, na którym nie prowadzono żadnych zabiegów w roku złożenia wniosku.

Dyrektor ARiMR wskazał, że płatność może zostać przyznana rolnikowi, który prowadzi działalność rolniczą i jest w posiadaniu gruntów będących kwalifikującymi się hektarami na dzień [...] maja roku złożenia wniosku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby strona postępowania była w posiadaniu (użytkowaniu) na dzień [...] maja 2015 r. całego obszaru zadeklarowanego we wniosku; grunty te nie spełniały definicji "kwalifikującego się hektara" zgodnie z art. 32 ust. 2-4 rozporządzenia nr 1307/2013, ponieważ nie stanowiły użytków rolnych przez cały rok kalendarzowy. Stan zaistniały na działce wskazuje na zaniedbania rolnika.

Dyrektor ARiMR zwrócił również uwagę na treść pisma sołtysa wsi [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., z którego wynika, że stowarzyszenie, jako dzierżawca działek nr [...] i [...], nie wywiązywało się z umowy dzierżawy, bowiem doprowadziło przedmiotowy obszar do porośnięcia samosiejkami i nie były realizowane koszenia sezonowe, co spowodowało degradację użytków zielonych. Od chwili przejęcia nieruchomości stowarzyszenie nie poniosło żadnych nakładów materialnych mających na celu utrzymanie tych gruntów w odpowiednim stanie rolnym. Zatrzymanie degradacji gruntu poprzez porastanie go dzikimi roślinami jest zasługą mieszkańców, którzy wypasali tam bydło.

Odnosząc się do zarzutów strony w odwołaniu, Dyrektor ARiMR wskazał, że organ I instancji nie dopuścił się naruszeń przepisów postępowania. W sprawie został przeanalizowany cały materiał dowodowy, w tym wniosek, załączniki graficzne, raporty z kontroli na miejscu oraz zastrzeżenia rolnika wraz z odpowiedziami organu kontrolnego. Zebrany materiał dowodowy stwierdza, iż część obszaru zadeklarowanego we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 nie była użytkowana rolniczo i to nie tylko w chwili wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Organy obu instancji uznały za prawidłowe wyniki kontroli na miejscu, dały wiarę oświadczeniom mieszkańców, odniosły się do okoliczności wystąpienia długotrwałej suszy.

Co do zarzutu strony dotyczącego niewydania i sporządzenia kopii z akt sprawy, organ odwoławczy zauważył, że strona zapoznawała się z aktami, a zatem również z materiałem dowodowym sporządzonym w trakcie kontroli na miejscu (oświadczenie G. M. z dnia [...] grudnia 2015 r.), miała więc możliwość złożenia wyjaśnień w sprawie i przedstawienia nowych dowodów na poparcie swojego stanowiska.

Jak wynika z treści art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy OB, jedynie na żądanie rolnika organ administracji jest zobowiązany do zapewnienia stronom czynnego udziału

w każdym stadium postępowania i jedynie na żądanie umożliwienia wypowiedzenia się im w sprawie. Natomiast z akt sprawy wynika, że przedstawiciel stowarzyszenia nie żądał zapewnienia mu udziału na każdym etapie postępowania, ani nie żądał umożliwienia zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Jedynym żądaniem był wniosek o udostępnienie dokumentacji fotograficznej oraz pisma sołtysa, a z niniejszymi dowodami strona zapoznała się

w dniu 26 listopada 2015 r.

Skargę od powyższej decyzji ostatecznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło stowarzyszenie, żądając uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji i zarzucając, że organy obu instancji nie dokonały właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście weryfikacji oceny zarzutów skarżącego, dowodów przez niego przedstawionych, jak też nie rozważyły w pełni jego argumentów.

W skardze skarżący powtórzył zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego zawarte w odwołaniu w punktach: 1, 3 – 11. Nadto zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy OB, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji dokonania przez ten organ jak i organ odwoławczy dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów, skutkującej uznaniem za udowodnioną okoliczność, iż:

a) powierzchnia działki nr ew. [...] została zawyżona i wynosi 11,75 ha, nie zaś jak zadeklarował skarżący we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich 46,19 ha,

b) w przypadku działki nr ew. [...] tylko część tej działki o powierzchni 11,75 ha stanowi pastwisko, zaś na pozostałej znajduje się grunt nieużytkowany rolniczo,

c) wypas bydła nie był realizowany na całej powierzchni działki nr. ew. [...],

d) na dzień [...] maja 2015 r. skarżący nie był w posiadaniu (użytkowaniu) całego obszaru zadeklarowanego we wniosku,

e) na dzień [...] maja 2015 r. grunty zadeklarowane przez skarżącego we wniosku

o przyznanie płatności nie spełniały definicji "kwalifikującego się hektara",

f) stan zaistniały na działce nr ew. [...] może wskazywać na nieprowadzenie przez skarżącego zabiegów agrotechnicznych również w roku poprzednim,

- co skutkowało w konsekwencji przyjęciem, iż procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną

w czasie kontroli na miejscu wynosi 100%, co za tym idzie odmową przyznania wnioskowanych płatności i nałożeniem na skarżącego sankcji wieloletnich.

Skarżący wskazał na błędy w ustaleniach faktycznych organów mające wpływ na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia, polegające na:

1) przyjęciu, że powierzchnia działek zadeklarowanych przez stowarzyszenie do przyznania płatności jest większa niż powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu , podczas gdy powierzchnia ta odpowiada stanowi faktycznemu,

t

2) przyjęciu, że część powierzchni działek nie kwalifikuje się do płatności, podczas gdy występowanie na tych dziatkach nadzwyczajnych okoliczności w postaci długotrwałej suszy utrzymujących przez okres od połowy maja do końca września 2015 r. dawało podstawę do przyznania płatności zgodnie z wnioskiem skarżącego,

3) przyjęciu, że niektóre części działki nr ew. [...] nie są użytkowane rolniczo (nie jest prowadzony wypas bydła, brak śladów pozostawionych przez pasące się zwierzęta), podczas gdy posiadana dokumentacja zdjęciowa nie jest w stanie potwierdzić takiej tezy (na każdym zdjęciu na pierwszym planie widoczne jest zbliżenie dłoni kontrolującego i tabliczki zawierającej oznaczenie nr zdjęcia) i wbrew twierdzeniom organu dokumentacja ta potwierdza prowadzenie wypasu (zdjęcia nr: [...],[...],[...], na których widać pasące się sztuki bydła).

W skardze skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania w postaci:

- art. 7 i art. 77 k.p.a. przez przyjęcie, że dokonane w trakcie kontroli na miejscu pomiary kontrolowanych działek i ustalenia w zakresie występującej roślinności są prawidłowe, podczas gdy raport z kontroli, wskazując na występowanie w niektórych częściach kontrolowanych działek zadrzewień i krzewów, nie wskazuje, czy ilości tych drzew, krzewów i pasów żywopłotów przekraczają dopuszczalne liczby zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy OB;

- art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jednoznacznego wskazania początkowego dnia, od którego ruszył dla skarżącego bieg 15 dniowego terminu na dokonanie zgłoszenia o wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności w gospodarstwie, stanowiących przypadek siły wyższej, co mogło mieć w istotnym stopniu wpływ na treść dokonanego przez organ rozstrzygnięcia;

- art. 73 k.p.a. przez zignorowanie zarzutu skarżącego wskazującego na pozbawienie stowarzyszenia przez organ I instancji prawa wglądu w akta sprawy i możliwości uzyskania kopii wszystkich dokumentów z akt sprawy, a tym samym uniemożliwienie skorzystania z prawa do przedstawienia dodatkowych dowodów,

- art. 73 k.p.a. przez odmowę wydania w trakcie trwania postępowania przed organem

I instancji kopii z akt sprawy w postaci pism "mieszkańców wsi [...]"

w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r., co doprowadziło do pozbawienia możliwości przedstawiania dodatkowych wyjaśnień i dowodów mogących skorygować ustalenia dokonane przez Kierownika BP przed wydaniem decyzji,

- art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób sprzeczny

z treścią tego przepisu, co skutkowało zaniechaniem zachowania ciągu logiczno-myślowego tego uzasadnienia, jego nadmierną obszernością i chaotycznością, czyniąc je niezrozumiałym i nieczytelnym dla przeciętnego adresata, jakim jest skarżący;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy

w niniejszej sprawie zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Poza tym w skardze znalazły się zarzuty naruszenia przepisów postępowania tożsame w treści jak w punktach 1, 6 i 9 odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymał ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji i odniósł się szeroko do zarzutów zawartych

w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organom ARiMR, w ocenie Sądu, nie można było zarzucić naruszenia prawa procesowego

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak też podstaw do przyjęcia naruszenia przepisów prawa materialnego czy to przez niewłaściwą wykładnię, czy też nieprawidłowe ich zastosowanie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena legalności decyzji Dyrektora ARiMR utrzymującej w mocy decyzję Kierownika BP

w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. W odniesieniu do takiego przedmiotu sprawy, dokonywana przez sąd administracyjny ocena legalności zaskarżonej decyzji musi być przeprowadzona

z uwzględnieniem obowiązującego modelu postępowania administracyjnego

w sprawach o przyznanie tego rodzaju płatności. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie wszczynane jest przez złożenie przez producenta rolnego wniosku

o przyznanie pomocy finansowej. Wniosek zawiera deklarację (oświadczenie) wnioskodawcy co do posiadania zgłoszonych do płatności działek rolnych i co do określenia sposobu ich rolniczego wykorzystania (tj. prowadzenia na nich działalności rolniczej).

W sprawach omawianych płatności znajduje zastosowanie cytowana na wstępie ustawa OB w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach,

o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy OB, w postępowaniach, o których mowa

w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział

w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przy czym przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy OB, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że ustawa OB zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz w art. 77 § 1 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a.

Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. W konsekwencji oznacza to, iż na organach ARiMR nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki, ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy

z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164), ze względu na tożsamość regulacji, pozostaje aktualny również pod rządami ustawy OB (vide: wyroki NSA z dnia: 17 września 2015 r., II GSK 1729/14, 29 maja 2014 r., II GSK 420/13, 29 stycznia 2015 r., II GSK 2078/13, 4 marca 2015 r., II GSK 98/14, wszystkie publ. cbosa).

W konsekwencji więc, w toku postępowania przed organami ARiMR to na stowarzyszeniu, jako beneficjencie pomocy, spoczywał procesowy obowiązek wykazania, iż działalność rolnicza prowadzona jest na całej zadeklarowanej do płatności powierzchni.

Szczegółowe warunki i tryb przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały uregulowane w ustawie OB. Stosownie do treści art. 6 tej ustawy, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki do ich przyznania określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1,

w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy OB, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności oraz

2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących

w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

W myśl ust. 2, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli:

1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz

2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013;

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy OB, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: 1) nie większej niż 30 ha oraz 2) pomniejszonej o 3 ha (art. 14 ust. 2 ustawy).

W myśl art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy OB, wysokość płatności obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni – po uwzględnieniu art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej – po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013,

z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy OB, minister właściwy do spraw rozwoju wsi

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określa corocznie, w drodze rozporządzenia, stawki: 1) jednolitej płatności obszarowej, 2) płatności za zazielenienie, 3) płatności dla młodego rolnika, 4) płatności dodatkowej, 5) płatności związanych do powierzchni upraw, 6) płatności związanych do zwierząt – mając na względzie pułapy wsparcia ustalone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub na ich podstawie oraz powierzchnię albo liczbę zwierząt, które mogą być objęte tymi płatnościami.

Z kolei w myśl art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy, Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone

w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zważywszy na podjęte przez organy rozstrzygnięcie oraz zarzuty odwołania i skargi, spór między skarżącym i organami orzekającymi dotyczył kwestii różnicy pomiędzy obszarem deklarowanym

a kwalifikującym się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok, a konkretnie czy stowarzyszenie powinno zachować prawo do pomocy

w związku ze zgłoszeniem organowi I instancji wystąpienia suszy w jego gospodarstwie.

W związku z powyższym wskazać należy, że organ prowadzący postępowanie

z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która to najpełniej jest w stanie oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku.

W gospodarstwie stowarzyszenia w dniu 2 września 2015 r. inspektorzy terenowi Biura Kontroli przeprowadzili kontrolę na miejscu działek, położonych w [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...] o powierzchni 0,77 ha i [...]

o powierzchni 46,19 ha, zadeklarowanych do płatności na 2015 rok. W trakcie inspekcji został zgromadzony materiał dowodowy w postaci raportu z kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, wykonanej w trakcie pomiarów przeprowadzanych na działkach. Miejsca wykonywania dokumentacji fotograficznej zostały wskazane na szkicach z pomiarów (zdjęcia i szkice znajdują się na płycie CD dołączonej do akt administracyjnych).

Dokumentacja fotograficzna sporządzona w toku kontroli wykazała, że na większej części działki ewidencyjnej nr [...], oznaczonej symbolem [...], nie prowadzono użytkowania pastwiskowego, zgodnie z deklaracją, o czym świadczą stwierdzone zadrzewienia, zakrzaczenia, samosiejki drzewne, suche, wysokie trawy, byliny, niekoszony teren, brak "niedojadów" i śladów wydeptanych przez bydło.

W konsekwencji inspektorzy terenowi na skutek kontroli na miejscu stwierdzili obszar użytkowany rolniczo jako pastwisko na obszarze 11,75 ha wobec deklarowanej powierzchni 46,19 ha. W odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...], oznaczonej symbolem [...], powierzchnia zmierzona przez kontrolerów wyniosła 0,71 ha, po uwzględnieniu tolerancji pomiaru (0,06 ha) powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,77 ha, natomiast ostatecznie przyjęto dla tej działki powierzchnię 0,75 ha, zgodną

z maksymalną powierzchnią ewidencyjno-gospodarczą PEG, ustaloną dla tej działki ewidencyjnej.

Zastany w dniu kontroli stan deklarowanego przez skarżącego do płatności gospodarstwa nie spełniał przesłanki z § 2 rozporządzenia OB, z którego wynika, że grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny, mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie [...] lipca roku,

w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich. Beneficjent, wnioskując o przyznanie płatności do gruntów, ma obowiązek przeprowadzić przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny, mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności w terminie do dnia [...] lipca roku złożenia wniosku. Bezsporne jest, że stowarzyszenie nie przeprowadziło takiego zabiegu do [...] lipca 2015 r., ponieważ przedstawiciel stowarzyszenia nie zaprzecza temu, a wyniki kontroli korespondują z treścią pisma sołtysa wsi [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., podpisanego dodatkowo przez grupę kilkunastu mieszkańców tej wsi, iż stowarzyszenie (dzierżawca przedmiotowych gruntów) nie wywiązywało się z umowy dzierżawy, ponieważ nie były realizowane koszenia sezonowe, co doprowadziło do degradacji użytków zielonych.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, organy ARiMR prawidłowo uznały, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby stowarzyszenie było

w posiadaniu (użytkowaniu) na dzień [...] maja 2015 r. całego obszaru zadeklarowanego we wniosku. Grunty te nie spełniały definicji "kwalifikującego się hektara", zgodnie z art. 32 ust. 2-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej (...) (Dz.U.UE.L. z dnia 20 grudnia 2013 r.), bo nie stanowiły użytków rolnych przez cały rok kalendarzowy.

W tym miejscu należy stwierdzić, że dowód z protokołu kontroli na miejscu –

z racji przeprowadzania jej przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi) i bezstronne – posiada przymiot wiarygodności (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., II GSK 492/07, publ. Lex nr 469736). Raport z czynności kontrolnych jest – co do zasady –dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 listopada 2016 r., II GSK 1069/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 lutego 2017 r., II SA/Go 896/16, publ. cbosa).

Zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy OB, przeprowadzenie kontroli może zostać powierzone jednostkom organizacyjnym dysponującymi odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi. Kontrole te przeprowadzane są przez osoby do tego upoważnione, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzenie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r., poz. 374).

W przedmiotowej sprawie kontrolę w gospodarstwie skarżącego przeprowadzali inspektorzy terenowi z Biura Kontroli, którzy są odpowiednio przeszkoleni do wykonywanych czynności, dysponują przetestowanym sprzętem pomiarowym

i posiadają wiedzę w zakresie spełniania wymogów przez rolników wnioskujących

o płatności, czy dany grunt kwalifikuje się do pomocy, czy jest użytkowany rolniczo. Mają również wiedzę na temat, czy obszary wykluczone (niespełniające kryterium "kwalifikującego się hektara") mogą zostać zakwalifikowane na podstawie rozporządzeń wykonawczych do art. 8 ust. 3 ustawy OB, tj. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki i ich szerokości, czy też

w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podczas kontroli nie stwierdzono wyjątków, które można byłoby uwzględnić do pomiaru. Obszar działki [...] pomierzono w 3 częściach: część 1 –

o powierzchni 3,91 ha, część 2 – o powierzchni 0,54 ha i część 3 – o powierzchni 7,30 ha. Ze szkiców terenowych wynika, które obszary zostały uznane jako nieużytek, gdzie stwierdzono zakrzaczenia i zadrzewienia, które rowy zostały wykluczone. Inspektorzy stwierdzili zatem, że rowy przekraczają szerokość co najmniej 2 m, nie mogą więc zostać włączone do pomiarów; nie stwierdzono również pasów zadrzewień czy innych elementów krajobrazu, które stanowiłyby szerokość 2 m i mogłyby być wliczone do powierzchni stwierdzonej. Należy w tym miejscu podkreślić, że inspektorzy terenowi, przeprowadzający kontrolę na miejscu, poza posługiwaniem się sprzętem pomiarowym umożliwiającym sprawne przeprowadzanie pomiarów, wzorowali się na materiale graficznym złożonym przez stowarzyszenie wraz z wnioskiem w dniu [...] maja 2015 r.

W konsekwencji, jeśli grunty zadeklarowane do płatności nie spełniały wymogów wynikających z ustawy OB, w tym z art. 8 ust. 1, to zasadnie organy uznały, że nie kwalifikowały się do przyznania JPO i PD w całości oraz płatności za zazielenienie ponad obszar stwierdzony 12,5 ha. Sąd podziela w tym zakresie sposób liczenia przez organy ARiMR wysokości przyznanej płatności oraz nałożonych sankcji.

Przedmiotowa kontrola w gospodarstwie stowarzyszenia miała miejsce bez obecności jego przedstawiciela G. M., dlatego raport z tej kontroli został mu doręczony w dniu 29 września 2015 r. za pośrednictwem poczty. Skarżący dwukrotnie w dniach: [...] października i [...] października 2015 r. składał zastrzeżenia zarówno do raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, jak i do ustaleń zawartych w raporcie z kontroli w zakresie wzajemnej zgodności. Za każdym razem Biuro Kontroli udzielało mu obszernych wyjaśnień na piśmie, podtrzymując wyniki co do powierzchni stwierdzonych działek rolnych. Organ uwzględnił jedynie uwagę wnioskodawcy dotyczącą błędnego zakwalifikowania działek rolnych A i B jako łąk trwałych, zmieniając je na "pastwiska trwałe".

Jeśli strona kwestionuje materiał dowodowy zgromadzony przez organ, to zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy OB na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie jej stanowiska. Skarżący w dniu [...] października 2015 r. poinformował organ I instancji o zaistnieniu w jego gospodarstwie siły wyższej – długotrwałej suszy. Na tę okoliczność dołączył oświadczenia 2 świadków z dnia [...] października 2015 r., którzy stwierdzili, że w okresie od połowy maja do 30 września 2015 r. w miejscowości [...] wystąpiły szkody w uprawach trwałych użytków zielonych, spowodowane działaniem siły wyższej, jaką był niemalże całkowity brak opadów, spowodowany wystąpieniem zjawiska długotrwałej suszy. Oprócz tego skarżący w dniu [...] grudnia 2016 r. złożył zaświadczenie Wójta Gminy W., potwierdzające wystąpienie w okresie od czerwca do września 2015 r. na terenie gminy suszy na łąkach i pastwiskach, skutkującej degradacją roślinności w 50%, prowadzącą do znacznego ograniczenia możliwości pozyskania karmy dla bydła i paszy w postaci siana.

Okoliczność wystąpienia suszy (jako siły wyższej lub nadzwyczajnej okoliczności) w okresie od maja do września 2015 r. na terenie gminy W. jest

w sprawie bezsporna. W myśl art. 4 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 w odniesieniu do płatności bezpośrednich, gdy beneficjent nie jest w stanie spełnić kryteriów kwalifikowalności lub innych obowiązków w wyniku siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, zachowuje on prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt, które były kwalifikowane w chwili wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, przypadki siły wyższej

i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza na piśmie właściwemu organowi wraz

z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ w ciągu 15 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są

w stanie dokonać tej czynności.

Sąd podziela ustalenia organów, że pomimo wystąpienia suszy w gospodarstwie skarżącego nie przysługuje mu płatność do zadeklarowanego we wniosku obszaru pastwiska, ponieważ stan faktyczny stwierdzony na działkach podczas kontroli na miejscu w dniu [...] września 2015 r., co wynika z raportu, nie potwierdza, aby te grunty były kwalifikowane w chwili wystąpienia siły wyższej. Poza tym beneficjent poinformował organ o suszy w swoim gospodarstwie dopiero po otrzymaniu raportu

z kontroli, chociaż już w sierpniu 2015 r. czynił starania dotyczące ustalenia możliwości skierowania wniosku o szacowanie strat wywołanych suszą, co wynika z zaświadczenia Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2015 r. (k. 89 akt administracyjnych). Niewątpliwie więc przekroczył termin 15 dni roboczych od dnia, w którym był w stanie dokonać zgłoszenia siły wyższej do Kierownika BP, jeśli zgłoszenia dokonał dopiero

w dniu [...] października 2015 r.

W okolicznościach tej sprawy należy więc uznać, że skarżący nie spełnił przesłanek z art. 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 640/2014, a organy dokonały prawidłowej ich wykładni.

Organy ARiMR rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy, w tym dowody zgłoszone przez skarżącego na okoliczność suszy w jego gospodarstwie oraz ustosunkowały się do raportu z kontroli na miejscu. Analiza dowodów była szczegółowa i doprowadziła do stwierdzenia, że na części działki rolnej [...] beneficjent nie prowadził żadnej działalności rolniczej, ani nie czynił zabiegów agrotechnicznych. Kontrola na miejscu potwierdziła stan deklarowanych do płatności działek, opisany

w piśmie sołtysa wsi z dnia [...] czerwca 2015 r. Organy nie odmówiły wiarygodności dowodom skarżącego składanym na okoliczność suszy, jednak wyjaśniły, dlaczego siła wyższa w tym przypadku nie została uznana. Okoliczność, że organy nie uwzględniły zarzutów skarżącego złożonych do raportów z kontroli nie oznacza, że świadomie je pominęły.

Niezasadny jest więc zarzut skargi, że organy naruszyły art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy OB oraz art. 8 k.p.a. Zarzuty skarżącego dotyczące błędów w ustaleniu stanu faktycznego są jedynie jego polemiką z prawidłowymi ustaleniami organów w tym zakresie.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, że nie miał on możliwości zapoznania się

ze wszystkimi aktami sprawy. Prezes stowarzyszenia otrzymał, zgodnie z przepisami, raport z kontroli drogą pocztową, natomiast w dniu [...] grudnia 2015 r. złożył pisemne oświadczenie, że zapoznał się z dokumentami w sprawie płatności obszarowej

i przeglądał dokumentację fotograficzną (k. 90 akt administracyjnych). W aktach sprawy brak jest jednak żądania skarżącego, aby zapewnić mu udział na każdym etapie postępowania i umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy OB.

Mając na uwadze szczególną regulację w przedmiotowej sprawie, zawartą

w ustawie OB w stosunku do przepisów k.p.a., nie można mówić o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., bowiem opisuje ustalenia faktyczne oraz dowody, na podstawie których poczyniono te ustalenia oraz ich ocenę, a ponadto wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia i ustosunkowuje się do zarzutów odwołania.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 73 k.p.a. w zakresie wydania z akt sprawy kopii pisma mieszkańców [...], to z odpowiedzi na skargę wynika, że organ odwoławczy zobowiązał Kierownika BP do udostępnienia skarżącemu tego pisma

z zachowaniem anonimowości w części dotyczącej danych osobowych, co organ uczynił pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Jednak nawet uznając ten zarzut skargi za zasadny, to brak znajomości ww. pisma przez skarżącego nie powoduje, że pozostałe dowody zebrane w sprawie nie są ważne i nie potwierdzają ustaleń organów obu instancji. Najistotniejsze są dowody zebrane w trakcie kontroli na miejscu oraz wyjaśnienia organu kontrolnego poczynione w związku ze składanymi zastrzeżeniami przez beneficjenta.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego, to należy stwierdzić, że organ odwoławczy odniósł się do nich, bowiem są one tożsame z tymi zamieszczonymi w odwołaniu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego w przedmiotowej sprawie mającego wpływ na rozstrzygnięcie, ani przesłanek do stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji.

Mając powyższe wywody na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.