Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 23/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r., nr [...] (dalej jako: organ I instancji), odmawiającą A. M. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik) umorzenia zaległości podatkowej w całości w kwocie 1318,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień wpływu wniosku w kwocie 493,00 zł.

Organ I instancji, decyzją z dnia [...] r., nr [...] określił stronie zobowiązanie w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 1.318,00 zł z tytułu zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego położonego we W. przy ul. [...] (którą DIAS utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] r., nr [...]). Wnioskiem z dnia 30.04.2018 r. strona zwróciła się do organu I instancji z prośbą o umorzenie w całości lub w części podatku od czynności cywilnoprawnych. Swój wiosek uzasadniła podeszłym wiekiem (lat [...]), faktem, że jest osobą samotną, schorowaną i uzyskującą niskie świadczenie emerytalne. Wskazała także, że ponosi znaczne opłaty na ogrzewanie zimą mieszkania, wydatki rehabilitacyjne. Organ wezwał ponadto stronę do złożenia wyjaśnień i dowodów w zakresie wskazania przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego tj. przedstawienia dokumentów potwierdzających aktualną sytuację materialną i finansową, zgodnie z załączonym oświadczeniem o stanie majątkowym osoby fizycznej m.in. potwierdzających wysokość miesięcznych dochodów, wydatków ponoszonych na miesięczne utrzymanie. Dodatkowo organ wezwał stronę do podania informacji o zadłużeniach i wskazania dokumentów potwierdzających pogorszenie sytuacji materialnej, finansowej, zdrowotnej i rodzinnej oraz inne dokumenty potwierdzające przyczyny złożenia żądania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona złożyła oświadczenie o stanie majątkowym osoby fizycznej wraz z szeregiem dokumentów (m.in. dokumentację medyczną, comiesięczne obciążenia eksploatacyjne, obciążenia związane z zakupem leków). Kwota zaległości podatkowej na dzień wpływu wniosku do organu I instancji tj. na dzień 30.04.2018r. wyniosła 1.318,00 zł odsetki za zwłokę 493,00 zł. Powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. h oraz art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1530 ze zm., dalej jako: u.d.j.s.t.), § 15 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 122), art. 209 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej jako: O.p.), organ I instancji wyjaśnił, że pismem [...] z dnia 18.06.2018 r. przekazał wniosek strony Prezydentowi W. do zaopiniowania. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] nie wyraził zgody na umorzenie stronie zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych. Organ samorządowy wskazał, że strona jest osobą w zaawansowanym wieku, uzyskującą świadczenie emerytalne w kwocie 2.250,43 zł. Ponadto jest osobą samotną, prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe. Mieszka w lokalu własnościowym położonym we W. przy ul. [...], którego dotyczy odpłatne zniesienie współwłasności. Strona ponosi również wydatki eksploatacyjne w łącznej wysokości 435,46 zł, inne stałe obciążenia, tj. Internet 40,00 zł, telefon 60,00zł oraz zakup prasy i odzieży - po 100,00 zł. Koszty wyżywienia strony wynoszą 1.150,00 zł, zaś koszty leczenia i zakupu leków 200,00 zł. Podatnik jest osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z licznymi przewlekłymi schorzeniami. Dodatkowo, cierpi na [...] oraz [...], wymagające leczenia. Przebył zabieg [...]. Ma również problemy z [...] (w [...]), z [...] oraz [...]. Posiada samochód osobowy marki [...] (rocznik 1993), którego miesięczne koszty eksploatacyjne wynoszą 300,00 zł a roczne koszty ubezpieczenia 600,00 zł. Na remont samochodu strona przeznacza 200,00 zł. Jak stwierdził Prezydent W., całokształt okoliczności sprawy nie świadczył o zaistnieniu interesu podatnika czy interesu publicznego, które są warunkiem umorzenia zaległości podatkowej. Organ nie stwierdził nadzwyczajnych okoliczności, czy też zdarzeń losowych uzasadniających zastosowanie ulgi podatkowej. Za przyznaniem ulgi nie przemawiała sytuacja materialna strony, która nie wyróżniała się na tle innych podatników. Organ stwierdzając, że strona posiada stałe źródło dochodu, tj. świadczenie emerytalne uznał, że przy zachowaniu oszczędności w prowadzeniu gospodarstwa domowego, spłata należności podatkowych jest możliwa i nie zagrozi egzystencji Strony. Ponoszenie wydatków bytowych, czy też bieżących opłat nie stanowi o zaistnieniu nadzwyczajnych i wyjątkowych okoliczności. Jest to element życia wszystkich członków społeczności i rodzin, także tych będących w trudnej sytuacji ekonomicznej. Obowiązkiem podatnika jest takie gospodarowanie posiadanym majątkiem i uzyskiwanymi dochodami, aby miał zapewnioną godziwą egzystencję oraz by nie odbywało się to kosztem spoczywających na nim obowiązków publicznych. Organ podkreślił, że obowiązek podatkowy ma nadrzędny charakter w stosunku do innych zobowiązań cywilnoprawnych. Poziom wydatków lub sposób gospodarowania majątkiem nie może być podstawą do zwolnienia z obowiązku podatkowego, czy też ulgowego traktowania tego zobowiązania. Trudna sytuacja materialna lub życiowa nie przesądza o umorzeniu należności publicznoprawnych. Stan zdrowotny strony nie nosi cech nagłego zdarzenia losowego, gdyż ma charakter przewlekły i jest wynikiem naturalnego starzenia się organizmu. W sprawie nie stwierdzono ponadto wystąpienia przesłanki interesu publicznego. Względy społeczne wymagają, aby zobowiązania podatkowe były realizowane a podatnik nie był pochopnie z nich zwalniany. Prezydent W. podkreślił, że podatnik ma możliwość ubiegania się o inny rodzaj ulgi w trybie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. (rozłożenie zaległości podatkowej na miesięczne raty). W tym celu należy w Urzędzie Skarbowym W. złożyć nowy wniosek.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji wskazał, że umorzenie zaległości podatkowej w podatku od czynności cywilnoprawnych, o które wniosła strona nie jest zasadne. Subiektywne przekonanie strony o pozostawaniu w trudnej sytuacji materialnej, nie może stanowić pozytywnej przesłanki umorzenia. Podatnik prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się ze stałego świadczenia emerytalnego, które w pełni zaspokaja wydatki związane z opłatami eksploatacyjnymi. Sytuacja podatnika nie świadczy o zagrożeniu jego egzystencji, zdrowia lub życia. Strona ma również zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe. Brak środków na jednorazową spłatę zobowiązania podatkowego nie stanowi przesłanki umorzenia zaległości. Organ I instancji podkreślił także, że organ samorządu terytorialnego odmówił udzielenia stronie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Po rozpoznaniu odwołania, DIAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazał, że strona domaga się umorzenia w całości zaległości podatkowej w kwocie 1.318,00 wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 493,00 zł w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego położonego we W. przy ul. [...]. Powyższe zobowiązanie zostało określone prawomocną decyzją, którego ustawowy termin płatności przypadał w dniu 10 czerwca 2013 r. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił sposób wyliczenia odsetek od zobowiązania i wskazał, że naliczono odsetki od 11 czerwca 2013 r. (dzień następujący po upływie ustawowego terminu płatności) do 12 lipca 2017 r. (dzień poprzedzający wszczęcie postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego), od 22 listopada 2017 r. (dzień następujący po dniu doręczenia decyzji organu I instancji określającej zobowiązanie podatkowe) do 14 lutego 2018 r. (dzień poprzedzający upływ 2 miesięcznego terminu na rozpatrzenie odwołania od decyzji organu I instancji określającej zobowiązanie podatkowe) oraz od 24 kwietnia 2018 r. (dzień następujący po doręczeniu decyzji organu II instancji rozstrzygającej w sprawie złożonego odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe) do 30 kwietnia 2018 r. (dzień złożenia wniosku o ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego). Analizując stawki odsetek obowiązujące w poszczególnych okresach ich naliczania organ wskazał, że przy ich wyliczeniu uwzględnił występujące w sprawie ustawowe przerwy w ich naliczeniu oraz stwierdził, że wysokość odsetek została prawidłowo ustalona przez organ I instancji. DIAS, powołując się na dyspozycję art. 67 a § 1 pkt 3 O. p. wskazał, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§ 2). Decyzje wydawane w tym zakresie przez organy podatkowe, mają charakter uznaniowy. DIAS wskazał, że specyfika podatku od czynności cywilnoprawnych polega na tym, naczelnik urzędu skarbowego określa i pobiera ten podatek, a następnie przekazuje go organowi samorządu terytorialnego. Podatek ten jest dochodem organu samorządu terytorialnego i pozostaje w jego władztwie. Zatem udzielenie ulgi w spłacie, poza stwierdzeniem wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wymaga również zgody organu samorządu terytorialnego (wierzyciela). Zgodnie z art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t., w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat, stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego (tj. m.in. wpływy z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych), naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Udzielenie ulgi jest zatem uzależnione od pozytywnej decyzji właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja negatywna wiąże z kolei naczelnika urzędu skarbowego. DIAS podkreślił, że w niniejszej sprawie Prezydent W., jako właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego, wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], w którym nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych, wskazując, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. DIAS podkreślił także, że generalną zasadą systemu podatkowego jest powszechność opodatkowania. Umorzenie zaległości podatkowej jest wyjątkiem od powyższej zasady, warunkowanym jednak wystąpieniem szczególnej i wyjątkowej sytuacji, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił rozumienie ww. pojęć na gruncie ukształtowanego orzecznictwa. DIAS zwrócił uwagę, że strona w toku postępowania dotyczącego umorzenia zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych zasadniczo kwestionuje sam obowiązek podatkowy wskazując, iż nie rozumie dlaczego ma drugi raz płacić podatek za nabycie lokalu, domagając się jego anulowania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie dotyczące wymiaru podatku zostało zakończone, zaś decyzja organu II instancji w tym przedmiocie, wobec niewniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego, stała się ostateczna. Tym samym, w postępowaniu dotyczącym ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego nie bada się zasadności zagadnień związanych z jego wymiarem. Następnie DIAS przeprowadził analizę sytuacji finansowej i materialnej strony wskazując, iż sytuacja ta, choć niełatwa, pozwala na dokonanie pewnych oszczędności czy też przesunięć tak, by regulować należność z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych w systemie ratalnym. Dalej DIAS podkreślił, że strona wystąpiła również o udzielenie ulgi w takiej właśnie formie, zaś Prezydent W. wyraził zgodę na spłatę zadłużenia w 10 ratach. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. rozłożył stronie na 10 rat zapłatę należności podatkowej w podatku od czynności cywilnoprawnych. Orzeczone raty wynoszą od 184,10 zł do 188,10 zł miesięcznie. Sytuacja finansowa strony jest na tyle stabilna, że pozwala na jednoczesne zaspokojenie potrzeb życiowych strony oraz spłatę jej zobowiązań podatkowych. DIAS nie dopatrzył się również zaistnienia przesłanki interesu publicznego.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc m.in., że zaskarżona decyzja jest nieważna i nieprawomocna. Zakwestionował ponadto spoczywający na nim obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podnosząc dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tego powodu skargę należało oddalić.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zagadnienia możliwości umorzenia zobowiązania strony w podatku od czynności cywilnoprawnych, w oparciu

o dyspozycję art. 67 a § 1 pkt 3 O. p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, w sytuacjach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zobowiązanie podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Oprócz tego, jak zasadnie podniósł DIAS, jednym z warunków wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zastosowania ulgi, jest uzyskanie przez organ podatkowy zgody przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Jest to niezbędne, gdyż podatek od czynności cywilnoprawnych jest jednym ze źródeł dochodów własnych gminy (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. h) u.d.j.s.t.). Zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, możliwość umarzania, odraczania terminu zapłaty lub rozkładania na raty należności oraz zwalnianie płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczania poboru należności, jest uzależniona od zgody przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego.

Instytucja umorzenia zaległości podatkowej jest zatem istotna z dwóch perspektyw tj. osoby zobligowanej do zapłaty podatku, jak i Skarbu Państwa czy też jednostek samorządu terytorialnego. Odstąpienie od dochodzenia należności podatkowej musi być uzasadnione wyjątkowym położeniem podatnika lub rozpatrywane w kontekście szeroko pojętych interesów Państwa. Wymienione w art. 67a § 1 O. p. ulgi podatkowe stanowią formę pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi. Łagodzą skutki egzekwowania podatku tak, by uniknąć niepożądanych z punktu widzenia społecznego i indywidualnego konsekwencji. Można sobie bowiem wyobrazić sytuacje, w których bezwzględne dochodzenie zaległości podatkowych, spowoduje po stronie Państwa koszty większe (np. z uwagi na koszty egzekucji, koszty upomnień, angażowanie właściwych organów), niż w przypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 maja 2109 r., sygn. akt I SA/Łd 154/19, LEX nr 2681597).

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymagają pojęcia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, którymi Ustawodawca posłużył się w art. 67a O.p. I tak, przez ważny interes podatnika, należy rozumieć nie tylko sytuację nadzwyczajną, trudną, ale także normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem ciążących na nim zobowiązań, ponoszonych wydatków oraz wysokości osiąganych dochodów. Ważny interes podatnika zaistniałby chociażby w sytuacji, w której uiszczenie zobowiązania podatkowego spowodowałoby konieczność korzystania z pomocy społecznej, lub pozbawiłoby podatnika środków do życia. Dodać należy, że ważny interes podatnika musi zaistnieć obiektywnie i powodować, że sytuacja danej osoby w istocie wyróżnia się na tle innych osób w podobnym położeniu finansowym i majątkowym. Nie można go jednak utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Oczywistym jest, że konieczność uiszczenia tej zaległości zawsze wiąże się z dolegliwością finansową, jakiej strona niewątpliwie doświadcza. Ważne jest jednak badanie, w jaki sposób zapłata podatku wpłynie na sytuację strony. Dolegliwość zapłaty podatku nie może stanowić przesłanki, która mogłaby uzasadniać sama w sobie udzielenie ulgi w spłacie w postaci umorzenia zaległości podatkowej (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 21/19, LEX nr 2641845; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 866/18, LEX nr 2645615; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1156/18, LEX nr 2643628).

Z kolei użyte w art. 67a O. p. Pojęcie "interesu publicznego", nie ma stałej treści. Jest ona uzależniona od poszczególnych przypadków. Niemniej jednak, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że interes publiczny uzasadniający zastosowanie ulgi, rozpatrywany jest w świetle wartości takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, ale także w kontekście zapobiegania sytuacjom, w których wyegzekwowanie należności podatkowej spowoduje konieczność korzystania podatnika z pomocy Skarbu Państwa wskutek pogorszenia sytuacji materialnej, ze względu na spełnienie obowiązku fiskalnego. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2904/06, LEX nr LEX nr 277569). Ponadto, z interesem publicznym uzasadniającym udzielenie ulgi w zapłacie podatku, będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy przymusowe dochodzenie należności publicznoprawnych, będzie z góry skazane na niepowodzenie, zaś prowadzenie egzekucji spowodowałoby zbędne koszty i zaangażowanie organów państwa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 91/19, LEX nr 2681480).

Analizując niniejszą sprawę w świetle poczynionych powyżej rozważań należy stwierdzić, że choć sytuacja skarżącego jest daleka od komfortowej, jednocześnie nie jest nie jest na tyle wyróżniającą się, czy też nadzwyczajnie trudną w odniesieniu do innych osób uzyskujących nawet zdecydowanie niższe dochody, aby uzasadniała zastosowanie wnioskowanej ulgi. Skarżący jest osobą w zaawansowanym wieku, samotną i schorowaną. Ponosi szereg wydatków na lekarstwa, leczenie, opłaty i wydatki życia codziennego. Jednocześnie jednak uzyskuje świadczenie emerytalne, posiada majątek nieruchomy (mieszkanie) i ruchomy (samochód), nie posiada zadłużenia w opłatach ani nie jest obciążony kredytami lub pożyczkami. Jego sytuacja, uwzględniając typowe położenie innych osób w wieku skarżącego, nie jest zatem wyjątkowa. Jest jednocześnie na tyle stabilna, że umożliwia wykonywanie zobowiązań publicznoprawnych. Zatem umorzenie zaległości podatkowej w podatku od czynności cywilnoprawnych byłoby w ocenie Sądu niesłuszną rezygnacją budżetu państwa ze swoich należności szczególnie, że istnieją realne możliwości jej wyegzekwowania. Jak słusznie podkreślił DIAS, skarżący ma możliwość poczynienia stosownych oszczędności i dokonania pewnych przesunięć w swoim budżecie domowym tak, by zapłacić zobowiązanie podatkowe chociażby w ratach. Nie bez znaczenia w kontekście rozpatrywanej sprawy pozostaje fakt, że wskutek wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o rozłożenie spłaty należności z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych na raty, zgody na taką formę spłaty długu udzielił Prezydent W. (10 rat). Uwzględniając stanowisko organu samorządowego, organ I instancji, decyzją z dnia [...] r., nr [...], rozłożył skarżącemu ww. należność podatkową na 10 rat. Skarżący ma zatem realną możliwość zapłaty ciążącego na nim zobowiązania podatkowego w ratach. Z tego powodu niezasadnym byłoby całkowite wygaszenie zobowiązania, poprzez jego umorzenie. Powyższe godziłoby w interes publiczny.

Na gruncie przedmiotowej sprawy wyjaśnienia wymaga jeszcze jeden aspekt zapadłego rozstrzygnięcia, tj. ostatnia z przesłanek możliwości udzielenia ulgi podatkowej. Specyfika orzeczenia o zobowiązaniu w podatku od czynności cywilnoprawnych wymaga stanowiska organu jednostki samorządu terytorialnego, które dla organu podatkowego jest wiążąca. To on jest bowiem dysponentem wpływów z tytułu ww. podatku. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, użyty w art. 18 ust. 2 u.j.s.t. zwrot "wyłącznie za zgodą" jednoznacznie przesądza, że uprawnienia do udzielenia ulg w spłacie podatków stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 67a § 1 O. p., mogą być realizowane tylko z uwzględnieniem stanowiska organu jednostki samorządu terytorialnego. Brak zgody tego organu wyłącza możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ulgi, poprzez umorzenie zaległości podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., sygn.. akt II FSK 2659/12, LEX nr 1591808; wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2526/12, LEX nr 1514813; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 793/17, LEX nr 2398888). Sąd ponadto podziela argumentację DIAS dotyczącą charakteru decyzji zapadłej w sprawie. Jest to decyzja uznaniowa co nie oznacza, że orzeczenie w przedmiocie udzielenia lub odmowy udzielenia ulgi w zapłacie podatku było dowolne (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 753/17, LEX nr 2641180). Zarówno organ samorządu terytorialnego (którego stanowisko jest wiążące), jak i organy podatkowe, dokonały w sprawie wnikliwej analizy sytuacji strony skarżącej, należycie uzasadniając swoje stanowisko. Również w ocenie Sądu sytuacja finansowa skarżącego, wskazuje na możliwość realizacji zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych. Sąd stwierdza ponadto, że organy podatkowe prawidłowo zinterpretowały nieostre pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" na tle stanu faktycznego sprawy.

Końcowo należy również wyjaśnić, że z treści wniesionej do WSA we Wrocławiu skargi na zaskarżoną w sprawie decyzję wynika, że strona kwestionuje w niniejszym postępowaniu ciążący na nim obowiązek podatkowy. Tymczasem, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, w postępowaniu o ulgę w spłacie nie bada się i nie wyjaśnia kwestii związanych z wymiarem podatku. Powyższe pozostaje poza granicami niniejszego postępowania. Organy podatkowe należycie wyjaśniły ponadto zagadnienie i sposób naliczenia odsetek. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się uchybień.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem podatkowego prawa materialnego, względnie z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji.

O wynagrodzeniu adwokata działającego z urzędu orzeknie w drodze odrębnego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).