Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 16/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2016 r. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpłaconego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 5 lutego 2019 r., pod poz. [...].


UZASADNIENIE

I SA/Łd 16/19

UZASADNIENIE

M. K. prowadzący firmę A. M. K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zatytułowaną "na opieszałość organu podatkowego", wskazując, że dotyczy ona postanowienia w przedmiocie przedłużenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2016 r. i zarzucając organowi rażące naruszenie:

– art. 87 ust. 1-2 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że uprawnienie organu podatkowego do przedłużenia ustawowego terminu do zwrotu różnicy w podatku VAT znajduje swoją podstawę prawną w przytoczonej ustawie określającej prawo podatnika do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w danym okresie rozliczeniowym, a nie wyłącznie w przepisach procedury podatkowej,

– naruszenie przepisów postępowania mające charakter rażącego naruszenia w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., bezpośrednio godzącego w rozstrzygniecie decyzji, skutkującego jej nieważnością z uwagi na stwierdzoną - w skutek tego naruszenia - oczywistą sprzeczność wydanego orzeczenia z wymogami praworządności.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o:

– stwierdzenie rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 141 O.p.

– stwierdzenia rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 (poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi, przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wydanego przez siebie postanowienia z dnia 31 października 2018 r., utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] 2018 r. w przedmiocie przedłużenia skarżącemu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc październik 2016 r. w kwocie 10.221,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia, tj. do dnia 26 lipca 2018 r.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wezwał skarżącego do wskazania czy wniesiona przez niego skarga jest skargą na przewlekłość/bezczynność organu w zakresie zwrotu podatku VAT za wrzesień 2016 r., czy też skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu.

W odpowiedzi, pismem z dnia 9 maja 2019 r. skarżący wskazał, że przedmiotowa skarga jest skargą na przewlekłość postępowania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy właściwy organ ma wydać decyzje, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt, czy dokonać czynności o których mowa w pkt 4.

Na podstawie art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Z tego ostatniego przepisu wynika zatem w sposób niebudzący wątpliwości, że warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania, jest uprzednie wniesienie ponaglenia.

Wobec braku w aktach administracyjnych dowodu na wniesienie przez skarżącego ponaglenia oraz jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii przez organ w piśmie z 6 czerwca 2019 r., z którego wynika, że skarżący takiego ponaglenia nie wniósł – skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

AKE.