Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 50/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W.K. - P.P.H.U. "K." na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 1072/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.K. - P.P.H.U. "K." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 1072/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił W.K.– P.P.H.U. "K.", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.K.– P.P.H.U. "K.", dalej "skarżący" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Relacjonując stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w skardze z dnia [...] października 2011 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Jak podnosi skarżący, z uwagi na wysokość kary pieniężnej, która wynosi 36.000 zł, jej wyegzekwowanie spowoduje powstanie szkody w sytuacji majątkowej. Natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia strony płynności finansowej, niezbędnej do regulowania należności, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników.

Według Sądu pierwszej instancji jakkolwiek kwota orzeczonej kary jest obiektywnie wysoka, to jednak skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób jej wykonanie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku znalazły się wyłącznie ogólnikowe i nie poparte żadnymi dowodami stwierdzenia o utracie płynności finansowej przedsiębiorstwa skarżącego. We wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącego (np. jego dochodów (straty), wydatków). Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów (np. finansowo - księgowych), na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny płynności finansowej jego przedsiębiorstwa. W tym kontekście WSA podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 - zgodnie z którym do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

Jak podnosi skarżący aktualnie został zajęty mu rachunek bankowy. W związku z tym jego zdolność do spłacania bieżących zobowiązań oraz dokonywania wszelkiego rodzaju zakupów i usług została zachwiana, a co za tym idzie jego płynność finansowa również. Natomiast dochód z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w całości przeznaczony jest na bieżące utrzymanie skarżącego oraz prowadzonej działalności, w szczególności spłaty zaciągniętych czterech kredytów, świadczeń pracowniczych dla kilkunastu pracowników. Skarżący zaś nie ma zgromadzonych żadnych oszczędności, a jego majątek służy do prowadzenia działalności. Nadto spieniężenie tego majątku spowoduje, że w żaden sposób nie będzie mogło być w przyszłości naprawione to, że decyzja została już wykonana.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej zasady i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w p.p.s.a. przesłanek. Istotne jest zatem, aby strona należycie uzasadniła swój wniosek, poprzez wykazanie istnienia przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przystępując do oceny prawidłowości orzeczenia Sądu pierwszej instancji należy przede wszystkim wskazać, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09, zbiór lex nr 563508).

Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wskazywane przez skarżącego w treści skargi okoliczności, mające jego zdaniem, uzasadniać złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia te sprowadzały się bowiem do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Taki charakter mają wskazywane przez skarżącego okoliczności dotyczące pozbawienia skarżącego płynności finansowej, niezbędnej do prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej. W tym miejscu podkreślić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Wnioskowanie takie należy uznać za co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości przez Sąd sytuacji finansowej skarżącego. Skarżący zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również w zażaleniu nie wykazał, dlaczego Sąd winien uznać, iż jej wykonanie spowoduje wskazywane przez niego zagrożenia. Do akt nie złożono bowiem żadnych dowodów obrazujących stan finansowy i majątkowy skarżącego, które uprawdopodabniałyby wskazywane okoliczności, i które pozwoliłyby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku egzekucji świadczenia dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwoływanie się zatem we wniosku jedynie do obawy zachwiania płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników, nie mogło być uznane za uzasadniające wniosek skarżącego.

Wobec powyższego ocenę wniosku skarżącego dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. należy uznać za prawidłową.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.