Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 663/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 9, art. 15
journal: Dz.U. 2002 nr 76 poz 693
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o uposażeniu żołnierzy.
article: par. 5, par. 25
journal: Dz.U. 2000 nr 90 poz 1005
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy.
article: art. 169
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku za klasę kwalifikacyjną mistrzowską specjalisty wojskowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] we W. na podstawie przepisu art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Dz.U.Nr.179 poz. 1750 art. 2 ust.1,art. 15 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy Dz. U Nr.76 poz. 693 z 2002r. z póz. zm. § 5 ust. 1 pkt 2 w związku z § 25 ust. 1 § 11 pkt2, rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 w sprawie dodatku do uposażenia zasadniczego żołnierzy stwierdził utratę przez mł. chor. szt. K. S. z dniem [...] r. prawa do dodatku do uposażenia za klasę kwalifikacyjną mistrzowską w wys. 18% uposażenia bazowego i wstrzymał wypłatę dodatku.

Uzasadniając swoją decyzję Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w Z. P. stwierdził, że w dniu [...] r przyznano mł. chor. szt. K. S. dodatek za klasę kwalifikacyjną w wys. 18% uposażenia bazowego. Uzyskał specjalność wojskową SW [...] właściwą dla zajmowanego stanowiska - kierownika warsztatu. Z dniem [...] r. zaistniał brak tożsamości specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego, bowiem skarżący objął z tą datą stanowisko szefa kompanii SW [...].

Jako dowody w sprawie przedstawił, Wyciąg z rozkazu nr [...] z dnia [...] r. o posiadaniu klasy w SW [...], Wyciąg z rozkazu nr [...] z dnia [...] r. o zajmowanym stanowisku tj objęcie stanowiska niezgodnego z klasę o nomenklaturze SW [...], Rozkaz [...] Dowódcy JW. [...] z dnia [...] r., Decyzję z dnia [...] r. o przyznaniu dodatku z dniem [...] r. za klasę kwalifikacyjną mistrzowską w wysokości 18% uposażenia bazowego

Stwierdził też, że wypłata dodatku za klasę kwalifikacyjną następuje w przypadku uzyskania specjalisty wojskowego w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji. Wobec niezgodności z dniem [...] r klasy kwalifikacyjnej ze specjalnością wojskową na zajmowanym stanowisku brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wypłacania dodatku.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. S. wyraził dalsze niezadowolenie z kolejnej decyzji pozbawiającej go prawa do dodatku do uposażenia za klasę kwalifikacyjną mistrzowską i wstrzymania wypłaty dodatku.

Zaznaczył, że sprawa toczy się od [...] r. a zatem od [...] miesięcy i do dnia dzisiejszego nie została w jego opinia należycie rozpatrzona. Potwierdził fakt, że w [...] roku zaistniał brak tożsamości specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska, natomiast obowiązujące w tym okresie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej oraz instrukcja o klasyfikowaniu specjalistów wojskowych sił zbrojnych RP określała odpowiedni okres karencji do potwierdzenia w nowej specjalności wojskowej. Stwierdził, że chciałby się powołać na wymieniane w decyzji akty prawne; art. 130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. nr. 98, poz. 1071 z 2000r z póź. zm.) oraz §9. i §35. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 (Dz. U. nr 90, poz. 1005 z 2000r z póź. zm.) Prawdopodobnie na podstawie wyżej wymienionych aktów prawnych innym osobom z JW. [...] znajdującym się w podobnej sytuacji dodatek ten (lub pod zmienioną nazwą) został przywrócony.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] we W. na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, t. jedn. z późn. zm.), art. 2 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 9 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r., Nr 76, poz. 693, t. jedn. z późn. zm.), § 5 ust. 1 pkt 2 i § 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.) w zw. z art. 169 ustawy z dnia z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania mł. chór. sztab. rez. K. S. od decyzji Dowódcy jednostki Wojskowej [...] we W. nr [...] z dnia [...] r., stwierdzającej utratę z dniem [...] r. prawa do dodatku do uposażenia za mistrzowską klasę kwalifikacyjną w wys. 18% uposażenia bazowego i wstrzymania wypłaty tego dodatku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu stwierdził, że rozpoznając przedmiotową sprawę nie podzielono w żadnym zakresie stanowiska strony w tej sprawie.

Uznał, że zasadnie rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji brak podstaw prawnych do przyznania dodatku za mistrzowską klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej o nr. [...] z chwilą objęcia przez stronę nowego stanowiska służbowego z przypisaną doń specjalnością wojskową o nr [...] na podstawie rozkazu dziennego Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] r. - następstwem przeniesienia K. S. na jego wniosek z mocy rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej nr [...] z dnia [...] r.

Dodał, że nie zachodziły bowiem żadne przesłanki do przyznania stronie prawa do dodatku za posiadaną klasę w specjalności wojskowej o nr [...] - wedle § 25 ust. 1 pkt 3 wskazaną podstawą prawną niniejszej decyzji rozporządzenia, albowiem ta specjalność wojskowa nie była właściwa dla zajmowanego przez stronę stanowiska służbowego z przypisaną specjalnością o nr. [...].

Wskazał, iż w związku z tym rozstrzygnięciem organu I instancji, ma również istotne znaczenie prawne okoliczność utraty mocy obowiązującej z dniem 30 marca 2001 r., czyli z chwilą wejścia w życie art. 75 w zw. z art. 79 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydania aktów prawnych ... (Dz. U. nr 120, poz. 1268) - wszelkich z tego zakresu aktów wewnętrznego prawa resortu obrony narodowej, a mianowicie: decyzji nr 29/MON Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995 r. w sprawie u zyskania klas kwalifikacyjnych przez specjalistów wojskowych, instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych (Dz. Rozk. MON z 1995 r., poz. 24) oraz Instrukcji o klasyfikowaniu specjalistów wojskowych w Siłach Zbrojnych RP.

Od wskazanej powyżej chwili nie istniała zatem jakakolwiek możliwość potwierdzania, weryfikowania bądź ewentualnej zmiany posiadanej specjalności wojskowej.

Skargę na powyższą decyzję o treści identycznej jak odwołanie wniósł K.S..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przywołał argumentację zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...]. nazwanego uzupełnieniem skargi skarżący zarzucił decyzji z dnia [...] r.:

- rażące naruszenie art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenia praw i obowiązków skarżącego.

- rażące naruszenie art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału we wszystkich stadiach postępowania,

- rażące naruszenie art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły,

- sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że z dniem [...] r. skarżący utracił prawo do dodatku do uposażenia za klasę kwalifikacyjną mistrzowska,

- niekorzystną i krzywdzącą dla skarżącego nadinterpretację przepisów ustawy z dnia 22.12.2000r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw,

- w związku z powyższym wniósł o uwzględnienie zarzutów i uchylenie zaskarżonej decyzji

- dopuszczenie dowodów z załączonych przez skarżącego dokumentów na okoliczności powołane w treści pisma.

W piśmie tym skarżący podniósł, że [...] r. otrzymał wypowiedzenie stosunku służbowego, następnie decyzję z [...] r. nie przyznającą dodatku za mistrzowską klasę specjalisty wojskowego oraz odmawiającą z dniem [...] r. prawa do pobierania dodatku za tę klasę.

Do pisma dołączył również decyzję z [...] r. Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] uchylającą decyzję z dnia [...] r. Skarżący wskazał również, iż [...] r. Dowódca Jednostki Woskowej nr [...] wydał decyzję mocą, której wstrzymał wypłatę z dniem [...] r. wypłatę dodatku do uposażenia za klasę kwalifikacyjną mistrzowską w wysokości 18% uposażenia bazowego oraz decyzję z dnia [...] r. Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] we W. uchylającą decyzję z dnia [...] r. Dodał, że sprawa niniejsza toczy się od lat trzech, mimo interwencji i wielu pism w tej kwestii. Do pisma skarżący dołączył decyzje poprzedzające zaskarżone decyzje, pisma ponaglające, odpowiedzi na te pisma, decyzję w sprawie przyznania z dniem [...] r. klasy mistrzowskiej i dodatku z tego tytułu, pismo Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Tym samym skarga nie mogła być uwzględniona. Organy wydające decyzje przywołały właściwe przepisy prawa materialnego i postępowania a także prawidłowo je zinterpretowały.

Niesporne w sprawie jest albowiem wynika to z dokumentów dołączonych do akt administracyjnych, wniosku skarżącego z dnia [...] r. kierowanego do Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej w W., legitymacji specjalisty wojskowego oraz wyciągu z rozkazów dziennych Nr [...] i [...] kolejno z dnia [...] i [...] r. Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...], że skarżący w dniu [...] r. zwrócił się do Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej w W. o przeniesienie do Jednostki Wojskowej [...] we W.. W tym czasie pełnił służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...] w Z. P., posiadał specjalność wojskową SW [...] właściwą dla zajmowanego stanowiska Kierownika Warsztatu. W dniu [...] r. K. S. objął stanowisko szefa kompanii określonej w nomenklaturze numerem SW [...]. Wniosek o przeniesienie K. S. uzasadnił tym, ze nie ma perspektyw na dalszą służbę w macierzystej jednostce w związku z planowaną jej likwidację.

Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący przyznał, że Jednostka Wojskowa Nr [...] została zlikwidowana. Nie kwestionował również ustaleń stanu faktycznego - przedstawionego wyżej, a wynikającego również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Niesporne również jest, że skarżący nie posiadał klasy kwalifikacyjnej o specjalności wojskowej SW [...] odpowiadającej nowemu stanowisku w Jednostce Wojskowej [...] w której rozpoczął służbę w dniu [...] r.

Kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, czy K. S. przechodząc na inne stanowisko służbowe, nie mając klasy klasyfikacyjnej odpowiadającej nowemu stanowisku mógł uzyskać dodatek w oparciu o klasę klasyfikacyjną posiadaną wcześniej.

Podstawą materialno-prawną do rozstrzygnięcia przedstawionej kwestii są przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 Nr 76 poz. 693 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90 poz. 1005 z późn. zm.).

Art. 2 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi iż "Uposażenie żołnierzy składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków:

§ 11 rozporządzenia z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego określa dodatki do uposażenia zasadniczego i w pkt 2 w/w wyżej wymienionego paragrafu mówi o dodatkach kwalifikacyjnych: a) za klasę kwalifikacyjną, b) za specjalizację medyczną.

§ 2 powołanego rozporządzenia określając oznaczenia użyte w rozporządzeniu w pkt 4 wyjaśnia, że dodatki o charakterze stałym to dodatki do uposażenia z wyjątkiem dodatku strefowego, ustalone i wypłacone w okresach miesięcznych.

Powołane zatem przepisy dają podstawę do uznania, że dodatek kwalifikacyjny jest dodatkiem stałym i stanowi część uposażenia żołnierza zawodowego.

Zasady jego przyznawania, podwyższenia i wstrzymania lub obniżenia oraz osoby posiadające uprawnienia do wydawania decyzji w wyżej wymienionych sprawach określa § 5 wskazanego wyżej rozporządzenia.

Istotny w niniejszej sprawie jest fakt, iż w oparciu o art. 75 ustawy z dnia 22 grudnia 2000r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120 poz. 1268) utraciła moc z dniem 30 marca 2001r., gdyż z tą datą weszła w życie ta ustawa, Decyzja Nr 29/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 marca 1995r. w sprawie uzyskiwania klas klasyfikacyjnych przez specjalistów wojskowych i instruktorów spadochronowych w Siłach Zbrojnych. Tym samym przestał obowiązywać akt, który określał warunki i tryb uzyskiwania, podwyższania oraz weryfikacji klas klasyfikacyjnych, a w związku z tym brak było podstawy prawnej do uzyskania nowej klasy kwalifikacyjnej po zmianie stanowiska.

Ta sytuacja jak należy przypuszczać spowodowała konieczność wyjaśnienia sytuacji osób mających określone klasy kwalifikacyjne. Temu celowi służyło pismo Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Kancelarii Tajnej - Filia NR1 w 3717 z dnia 28 października 2002r. dotyczące postępowania w sprawach wypłacanych dodatków za klasy kwalifikacyjne od dnia 30 marca 2001r. Nie ma ono żadnej mocy prawnej, nie jest aktem prawnym a tylko instrukcją wydaną dla struktur wojskowych w nowej sytuacji prawnej. Jednakże zaznaczyć należy iż w/w pismo mówiące w pkt 4, iż "Przy podejmowaniu decyzji o których mowa w pkt 3 należy pamiętać, że:

1) żołnierzy zawodowy ma prawo do dodatku za klasę klasyfikacyjną posiadaną w dniu 30 marca 2001r.

2) od dnia 30 marca 2001r. upadł obowiązek potwierdzania posiadanych klas klasyfikacyjnych" -

oznacza konieczność analizy sytuacji, każdego uprawnionego do dodatku żołnierza. Zdanie: "Brak aktu prawnego regulującego przedmiotową kwestię uniemożliwia nadawanie, potwierdzenie bądź podwyższenie poszczególnych klas kwalifikacyjnych, a uprawnia do dalszej wypłaty dodatku za klasy kwalifikacyjne według uprawnień przed dniem 30 marca 2001r. bez potwierdzenia konieczności klas kwalifikacyjnych", w żaden sposób nie odnosi się do sytuacji powstałej w niniejszej sprawie - zmiany stanowiska, na którym wymagana jest inna klasa kwalifikacyjna. Zresztą gdyby nawet taka interpretacja została przedstawiona należałoby uznać ją za nietrafną w świetle brzmienia § 25 i § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 26.10.2000r. Nr 90 poz. 1005).

Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992r. Nr 5 poz. 18 ze zm.). Powołana ustawa z dnia 22 grudnia 2000r. nie zmieniłaby w żaden sposób sytuacji skarżącego, gdyby pozostał na dotychczasowym stanowisku po dniu jej wejścia w życie tj. 30 marca 2001r. nie traciłby żadnych nabytych uprawnień. Utracił je w momencie przejścia na inne stanowisko.

§ 25.1 rozporządzenia stanowi:

"Chorążemu, podoficerowi zawodowemu albo żołnierzowi służby nadterminowej który uzyskał klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji przysługuje z zastrzeżeniem ust. 2 dodatek za zajmowanie klasy kwalifikacyjnej w wysokości ....."

Niewątpliwie wynika z niego, że klasa kwalifikacyjna aby dawać podstawy do wypłaty dodatku musi się łączyć z odpowiednim stanowiskiem, określonym właściwą klasą.

Potwierdzenie tej interpretacji znajdujemy w § 8 w/w rozporządzenia, wymienia on bowiem sytuacje, w których mimo nie zajmowania stanowiska odpowiadającego właściwej klasie taki dodatek przysługuje.

§ 8 ust. 3 rozporządzenia stanowi.

"Żołnierz przeniesiony na stanowisko, na którym pobierany dotychczas dodatek o charakterze stałym nie przysługuje lub przysługuje w niższej kwocie miesięcznej, do czasu uzyskania na nowym stanowisku służbowym uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym co najmniej równego z dotychczas otrzymywanym, otrzymuje ten dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywanymi uposażeniami, jeżeli wyznaczenie na nowe stanowisko nastąpiło:

1) w związku z orzeczeniem przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia służby w określonych jednostkach wojskowych albo na zajmowanym dotychczas stanowisku służbowym, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem służby wojskowej lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami tej służby,

2) wskutek likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego w razie gdy nie ma możliwości przeniesienia na stanowisko, na którym pobierane dotychczas dodatki przysługują w dotychczasowej wysokości,

3) ze względu na konieczność zapewnienia ciągłości dowodzenia (kierowania) jednostką wojskową, pododdziałem lub komórką organizacyjną albo co wynika z modelu przebiegu służby (drogi rozwojowej) żołnierza zawodowego.

ust. 5 mówi:

"W przypadku ustania warunków uzasadniających otrzymywanie dodatków o charakterze stałym z innych przyczyn niż określone w art. 1-3 prawo do tych dodatków wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały warunki uzasadniające ich otrzymanie".

Z powołanego przepisu wynika również, że skarżący nie znajduje się w sytuacji uprawniającej do zatrzymania dodatku związanego z uzyskaną wcześniej klasą kwalifikacyjną. Niewątpliwie do Jednostki Wojskowej Nr [...] we W. został przeniesiony na swoją prośbę o czym świadczy wniosek o przeniesienie z dnia [...] r. . oraz dalsze dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych. Ponadto gdyby nawet przyjąć, iż faktycznie podstawę do zmiany jednostki, a tym samym stanowiska była likwidacja dotychczasowej Jednostki Wojskowej w Z. P. - to taka sytuacja również po myśli § 8 ust. 3 pkt 12 powołanego rozporządzenia MON z 10.10.2000r. nie uzasadniała zachowanie dodatku. W przepisie tym mówi się bowiem o likwidacji stanowiska - a nie likwidacji jednostki. Wykładnia rozszerzająca powyższego przepisu w ocenie Sądu jest niedopuszczalne.

Ustawa z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179 poz. 1750) uchylona z dniem 1.07.2004r. rozdział 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 76 poz. 693) mówiący o uposażeniach i innych należnościach pieniężnych żołnierzy zawodowych.

Na mocy art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Sąd (i organy) stosowały do niniejszej sprawy przepisy dotychczasowe. Podkreślić należy, że skarżący w złożonym odwołaniu jak i skardze przyznaje, że nie posiadał mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej odpowiadającej stanowisku, które objął [...] r.

Należy również zauważyć, że skarga a także jej uzupełnienie (pismo z dnia [...] r.) nie zawierają merytorycznej polemiki z interpretacją § 25 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.10.2000r. W skardze K. S. stwierdza bez bliższego wyjaśnienia - dlaczego - że powołuje § 9 i § 35 wymienionego rozporządzenia z 10.10.2000r. Przyjąć zatem należy, że w ocenie skarżącego powyższe przepisy Sąd przy rozpoznaniu skargi winien wziąć pod uwagę. ust. 1 § 9 brzmi:

"Żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymania dodatku, o którym mowa w § 7 ust. 1 albo otrzymuje ten dodatek na podstawie § 8 ust. 2 lub 3, w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej przywraca się ten dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3".

Z powyższego przepisy wynika, że w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej przywraca się żołnierzowi zawodowemu dodatek w wysokości określonej w ust. 2 i 3 - § 9 rozporządzenia - ale tylko taki o którym mowa w § 7 ust. 1 albo taki, który otrzymuje na podstawie § 8 ust. 2 i 3.

Wcześniej już stwierdzono, że skarżący nie otrzymuje i nie posiada uprawnień do otrzymania dodatku określonego w § 8 ust. 2 i 3.

§ 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowi: "W przypadku zbiegu uprawnień do dwóch lub więcej dodatków, o których mowa w § 12, § 15, § 17-20 i § 22 żołnierzowi przysługuje jeden, wyższy dodatek".

W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że utrata dodatku za klasę kwalifikacyjną, którą posiadał skarżący nastąpiła na skutek zmiany stanowiska a nie zbiegu dodatków, o którym mowa w cytowanym § 7 ust. 1.

§ 35 rozporządzenia stanowi: Żołnierz zawodowy otrzymujący na podstawie dotychczasowych przepisów dodatek o charakterze stałym, w tym również dodatek wypłacony według stawki zachowanej, któremu w związku z wejściem w życie rozporządzenia dodatek ten nie będzie przysługiwał albo będzie przysługiwał w niższej kwocie miesięcznej, do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, co najmniej równego dotychczas otrzymywanemu, otrzymują ten dodatek w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy porównywalnymi uposażeniami. W zakresie przywrócenia prawa do dodatku stosuje się przepisy § 9.

Przepis ten ma charakter przepisu przejściowego i reguluje sytuację osoby, która na skutek wejścia w życie rozporządzenia MON z 10.10.2000r. utraciła dodatek stały lub zachowała taki dodatek ale w mniejszej kwocie. Stan faktyczny wskazany w niniejszym przepisie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Reasumując: Z dyspozycji § 9 i § 35 rozporządzenia MON z 10.10.2000r. wynika, że dotyczą one utraty dodatku stałego, którym niewątpliwie jest dodatek za klasę klasyfikacyjną, ale w innych okolicznościach niż ma to miejsce w niniejszej sprawie. Tylko utrata lub zmniejszenie dodatku w okolicznościach wskazanych w § 9 i § 35 rozporządzenia daje podstawę w sytuacjach określonych w tych przepisach (zwolnienie ze służby utrata lub zmniejszenie dodatku na skutek wejścia w życie rozporządzenia) do wypłaty dodatku.

Kończąc tę część rozważań zauważyć należy, że przedmiotem skargi jest pozbawienie skarżącego dodatku za klasę kwalifikacyjną w związku ze zmianą w [...] stanowiska służbowego nie zaś sprawa naliczenia ewentualnych dodatków przysługujących w przypadku zwolnienia ze służby.

W ocenie Sądu nie są trafne również zarzuty zawarte w uzupełnienie skargi.

Według Sądu nie zostały naruszone zasady określone w art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego ustawa z dnia 14.06.1960r. (t. jednolity Dz. U. 2001, Nr 49 poz. 509 ze zm.).

Art. 9 kpa ustanawia zasadę ogólną - obowiązku organów administracji publicznej udzielania informacji faktycznej i prawnej. Oznacza ona, że w razie potrzeby pracownicy administracji publicznej winni wyjaśnić, służyć poradą co do sposobu postępowania w celu osiągnięcia pożądanego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności danej, konkretnej sprawy i stan prawny wyznaczają obowiązek "uruchomienia" tej instytucji.

W niniejszej sprawie na organach ciążył obowiązek zebrania dowodów, niezbędnych dla rozpoznania sprawy, zakres tych dokumentów wyznaczał przepis prawa, który miał w tej sprawie zastosowanie w szczególności § 25 rozporządzenia MON z 10.10.2000r. Niezbędne dokumenty w niniejszej sprawie to dokumenty potwierdzające fakt: uzyskania klasy kwalifikacyjnej i o jakiej nomenklaturze, zakończenie służby na stanowisku, z którym wiąże się klasa kwalifikacyjna, daty podjęcia służby na innym stanowisku i nomenklaturę tego stanowiska oraz, czy obejmujący dane stanowisko posiada klasę kwalifikacyjną z nim związane. Wszystkie niezbędne dowody wyjaśniające te kwestie jak się okazało, po uchyleniu przez organ II instancji dwukrotnie decyzji organu I instancji - zostały zgromadzone. Podstawę do uchylenia przez organy II instancji wcześniejszych decyzji były przede wszystkim, braki w dokumentacji oraz co do formy złożonych dowodów.

W ocenie Sądu nie istniały okoliczności, które nakazywały podjęcie działań w trybie powołanego art. 9. Zresztą także decyzje II instancji uchylające do ponownego rozpoznania decyzje organu I instancji, wyraźnie informowały stronę o stanowisku i kierunku działania organu i przepisów, które w ich ocenie winny mieć zastosowanie.

Z tych też względów należało uznać iż choćby z tego powodu nie doszło do naruszenia art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego. To, że skarżący czynnie uczestniczył w całym postępowaniu wynika w sposób nie budzący wątpliwości z dokumentów dołączonych do pisma określonego jako uzupełnienie skargi.

Zgodzić się natomiast należy, że organy w pewnych okresach czasu prowadziły postępowanie w sprawie w sposób opieszały - z uchyleniem art. 12 i 35 kodeksu postępowania administracyjnego - ale ten fakt nie może w jakikolwiek sposób wpływać na merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Co do pozostałych zarzutów zawartych w uzupełnieniu skargi Sąd ustosunkował się we wcześniejszych wywodach.

Z powołanych względów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1 1269 ze zm.) ją oddalił.