Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1800/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 190
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 a, art. 156
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 116 poz 1206
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi C. B. P. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia ... czerwca 2014 r., nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Gospodarki z dnia ... maja 2014 r., nr ...; 2) zasądza od Ministra Przedsiębiorczości i Technologii na rzecz C. B. P. Sp. z o.o. we W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawca" lub "Spółka") jest postanowienie Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2014 r. nr [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie nr [...] z [...] maja 2014 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Skarżący złożył do W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. we [...] (Regionalnej Instytucji Finansującej, dalej: "RIF") wniosek o dofinansowanie pt. "Pensjonat z innowacyjną kliniką rehabilitacyjną dostosowaną do prowadzenia prac badawczo-rozwojowych" w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006, Priorytet 2 Bezpośrednie wsparcie przedsiębiorstw, Działanie 2.2 Wsparcie konkurencyjności produkcyjnej i technologicznej przedsiębiorstw, Poddziałanie 2.2.1 Wsparcie dla przedsiębiorstw dokonujących nowych inwestycji.

Pismem z [...] lutego 2007 r. W. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała Wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki od powyższej informacji Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości pismem z [...] marca 2007 r. uznała złożone odwołanie za bezzasadne.

Pismem z [...] lutego 2014 r. Spółka złożyła do Ministra Gospodarki wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie.

Postanowieniem z [...] maja 2014 r. Minister Gospodarki odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 124 § 1 K.p.a., uznając że pismo W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [...] lutego 2007 r. nie było decyzją administracyjną.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Gospodarki postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że udzielenie dofinansowania w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw następuje na podstawie umowy o dofinansowanie zawieranej pomiędzy instytucją wdrażającą, działającą na zlecenie instytucji zarządzającej, a podmiotem ubiegającym się o wsparcie. Jeśli udzielenie pomocy finansowej następuje nie w drodze decyzji administracyjnej, ale na podstawie umowy zawieranej między instytucją wdrażającą, a podmiotem ubiegającym się o dotację, to przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania, a czynności związane z przyznawaniem tej pomocy nie mają charakteru administracyjnoprawnego.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka, która wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, żądając uchylenia obydwu postanowień w całości oraz zwrot kosztów procesu. W skardze zarzuciła przede wszystkim nierozpoznanie wniosku skarżącego z [...] stycznia 2014 r. w pełnym zakresie oraz błędnego zastosowania art. 61a § 1 K.p.a., będącego konsekwencją niewłaściwego uznania przez organ, że czynności związane z przyznaniem pomocy na podstawie ustawy o Narodowym Planie Rozwoju nie mają charakteru administracyjnoprawnego, a w konsekwencji przyjęcie, że odrzucenie wniosku o dofinansowanie nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Nadto wskazano na błędną analizę ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju w kontekście poglądów wyrażonych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2004 r. sygn. akt II GPS 3/06.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o oddalenie skargi

z uwagi na fakt, że zarzuty przedstawione przez Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Wyrokiem z 9 września 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1959/14, Sąd oddalił skargę i uznał, że działania podejmowane przez PARP, jak również przez Regionalną Instytucję Finansującą, odnośnie zgłaszanych wniosków nie mają charakteru władczego, a przekazywane przez nią informacje nie są decyzjami w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Strony skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 lipca 2017 r. sygn. akt: II GSK 72/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wskazując, że w sprawie spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy pismo Regionalnej Instytucji Finansującej - Wrocławskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [...] lutego 2007 r. – w którym poinformowano Skarżącego, że jego wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej – jest lub nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 K.p.a. Nadto NSA odwołując się do powołanej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji uchwale składu siedmiu sędziów z 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 3/06 – stwierdził, że odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy. Przywołana uchwała dotyczyła innego stanu prawnego niż ten, który ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Niemniej niektóre wypowiedzi Sądu zawarte w uzasadnieniu tej uchwały można odnieść do stanu faktycznego i prawnego tej sprawy. W tej uchwale NSA uznał za niezbędne dla przypisania określonemu podmiotowi kompetencji do władczego, jednostronnego załatwienia sprawy o charakterze administracyjnym wskazanie odpowiedniego przepisu prawa materialnego, z którego takie kompetencje można wyprowadzić, dodając, że w obowiązującym ustawodawstwie tego rodzaju kompetencje są formułowane również w sposób "czasownikowy" np. za pomocą zwrotów: "zezwala", "przydziela", "potwierdza" czy "wyraża zgodę".

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2018 r. sygn. akt: V SA/Wa 1857/17 uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z [...] maja 2014 r. i wskazał, że Minister Gospodarki nie miał podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku Skarżącego z przyczyn formalnych, a zatem będąc związany wykładnią przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.) stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 61a § 1 K.p.a. w sytuacji kiedy – w świetle dokonanej przez Sąd II instancji wykładni – okazuje się, że pismo W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [....] lutego 2007 r. ma wszelkie cechy decyzji administracyjnej. Ta konstatacja zdaniem WSA pozwoliła na to aby przyjąć, iż w sprawie możliwe jest wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, czego zażądała Spółka wnioskiem z [...] lutego 2014 r.

Tut. Sąd dodał, że takie właśnie stanowisko, co do charakteru prawnego odrzucenia na podstawie § 13 ust. 2 i 3 rozporządzenia MGiP z 27 sierpnia 2004 r. wniosku o udzielenie dofinansowania zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 206/07.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Ministra Przedsiębiorczości i Technologii, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 sierpnia 2018 r. sygn. akt: I GSK 2276/18, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wskazując, że aby prawidłowo rozstrzygnąć sprawę Sąd I instancji powinien zbadać wszystkie uregulowania ustawowe i akty wykonawcze dotyczące Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, która udziela pomocy finansowej w ramach Sektora Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw ustawa z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Przedsiębiorczości, dalej PARP (Dz. U. nr 195 ,poz. 2010 ze zm.) i W. Agencji Rozwoju Regionalnego SA, ustawę z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Gospodarczym (Dz.U. z 2014 r. poz. 1448, ze zm.) oraz Porozumienie Nr 1 MRR/MG zawarte w Warszawie w dniu 5 czerwca 2006 r. pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego a Ministrem Gospodarki jako Instytucji Pośredniczącej celem ustalenia zadań, które - w dacie orzekania - minister ten wykonywał w szczególności dotyczących zarządzania, monitorowania i kontroli Działania 2.2. Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006 w tym nadzorowania Beneficjentów końcowych (instytucji wdrażających) w zakresie wykonywania przez nie czynności na wszystkich etapach realizacji tego działania. Z uregulowań tych będzie wynikać, która z tych instytucji jest instytucją zarządzającą, a która pośredniczącą powołana w celu wykonywania części lub całości zadań instytucji zarządzającej, za którą instytucja zarządzająca ponosi odpowiedzialność. W kontekście wszystkich ww. aktów prawnych tut. Sąd zważy, która z tych instytucji jest instytucją nadrzędną w stosunku do Wrocławskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. Wynikać z tego będzie do jakiego organu z powodu uchybień formalnych wniosku Skarżącego przysługiwało będzie odwołanie od informacji z [...] lutego 2007 r., że wniosek jego nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej.

Nadto zadaniem tut. Sądu będzie ustalenie czy ww. pismo miało charakter decyzji administracyjnej, a zatem czy Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości powierzyła W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. wydanie aktu lub czynności o charakterze administracyjnym w rozumieniu art. 107 K.p.a., czy ta instytucja związana z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości umową zlecenia przejęła od PARP zadania z zakresu administracji rządowej do samodzielnej realizacji i staje się w tym zakresie organem administracji publicznej.

Sąd II instancji wyjaśnił, że WSA w Warszawie w zaskarżonym kasacyjnie wyroku powołał się na uchwałę siedmiu sędziów z 22 lutego 2007 r. II GPS 3/06 i związaniem art. 190 p.p.s.a. przy czym umknęło Sądowi I instancji stwierdzenie zawarte w jej uzasadnieniu "że instytucję publiczną należy traktować jako organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym wówczas, gdy jest powołana z mocy prawa do załatwienia spraw z zakresu administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 2 kpa)". Gdyby odrzucenie wniosku Skarżącego z przyczyn nieprawidłowości pod względem formalnym przez W. Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. miało charakter decyzji administracyjnej to podlegałby on zaskarżeniu w drodze przewidzianego w K.p.a. nadzwyczajnego środka prawnego, jakim jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Reasumując NSA podkreślił, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd I instancji dokona oceny, czy Minister Gospodarki miał podstawy do rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma W. Agencji Rozwoju Regionalnego SA z [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku [...] Sp. z o.o. we [...] z przyczyn formalnych.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W rozpoznawanej sprawie Sąd na podstawie art. 190 p.p.s.a., pozostawał związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku NSA z dnia z 21 sierpnia 2018 r. sygn. akt: I GSK 2276/18. Podkreślić należy, że wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko sąd, lecz także organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także strony postępowania. Art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane.

Badając zaskarżone postanowienie we wskazanym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącą spółką, a organem jest charakter prawny pisma W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] lutego 2007 r., w którym WARR S.A. poinformowała Skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej.

Ww. pismo zostało wydane w trybie określonym w rozdziale 4 rozporządzenia z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (Dz. U. nr 195 poz. 2010 ze zm.), dalej: "rozporządzenie w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej". Zgodnie z § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia regionalna instytucja finansująca odrzuca wniosek zawierający uchybienia formalne, informując przedsiębiorcę o tych uchybieniach, z zastrzeżeniem ust. 3.

Pismem z [...] lutego 2014 r. Skarżący złożył do Ministra Gospodarki wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie. Postanowieniem z [...] maja 2014 r. Minister Gospodarki odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 124 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a.", uznając że pismo W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z [...] lutego 2007 r. nie było decyzją administracyjną. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Ministra Gospodarki, który postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że udzielenie dofinansowania w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw następuje na podstawie umowy o dofinansowanie zawieranej pomiędzy instytucją wdrażającą, działającą na zlecenie instytucji zarządzającej, a podmiotem ubiegającym się o wsparcie. Jeśli udzielenie pomocy finansowej następuje nie w drodze decyzji administracyjnej, ale na podstawie umowy zawieranej między instytucją wdrażającą a podmiotem ubiegającym się o dotację, to przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania, a czynności związane z przyznawaniem tej pomocy nie mają charakteru administracyjnoprawnego.

Należy wskazać, że uczestnictwo PARP w realizacji Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, w ramach którego złożono wniosek o dofinansowanie, wynikało z zakresu działań, określonego ustawą z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007r. nr 42 poz. 275 z późn.zm.), dalej: "ustawa o PARP". Na podstawie art. 4 powołanej ustawy, PARP:

- realizowała zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone w programach rozwoju gospodarki, w szczególności w zakresie wspierania: rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, eksportu, rozwoju regionalnego, działalności innowacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz tworzenia nowych miejsc pracy, przeciwdziałania bezrobociu i rozwoju zasobów ludzkich (art. 4 ust. 1),

- uczestniczyła w realizacji programów operacyjnych, o których mowa w ustawie o NPR jako instytucja wdrażająca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom określonym w art. 6b ust. 1, lub jako beneficjent (art. 4 ust. 1a).

Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. nr 116 poz. 1206 ze zm.), dalej: "ustawa o NPR", określenie beneficjent oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, korzystające z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 7 pkt 1. Instytucja wdrażająca to podmiot publiczny lub prywatny, odpowiedzialny za realizację działania w ramach programu operacyjnego na podstawie umowy z instytucją zarządzającą (art. 2 pkt 4). Jak wynika z art. 2 pkt 5 ustawy o NPR, Instytucja Zarządzająca to właściwy minister, odpowiedzialny za przygotowanie i nadzorowanie realizacji programu operacyjnego albo za przygotowanie i nadzorowanie realizacji strategii wykorzystania Funduszu Spójności, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz. Urz. WE L 161 z 26 czerwca 1999, L 198 z 21.07.2001 oraz L 158 z 27.06.2003; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, t. 1, str. 31) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającym Fundusz Spójności (Dz. Urz. WE L 130 z 25.05.1994, L 161 z 26.06.1999; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 14, i 1, str. 9 (w brzmieniu wówczas obowiązującym).

Rozporządzenie w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej, określa szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach tego programu (§ 1 ust. 1) wskazując, że:

- regionalna instytucja finansująca odrzuca wniosek zawierający uchybienia formalne, informując przedsiębiorcę o tych uchybieniach, z zastrzeżeniem ust. 3 ( § 13 ust. 2) ,

- w razie stwierdzenia uchybień formalnych we wniosku złożonym najpóźniej na 7 dni przed upływem danego terminu składania wniosków, regionalna instytucja finansująca wzywa przedsiębiorcę do usunięcia tych uchybień w terminie 3 dni roboczych od wezwania ( § 13 ust. 3),

- Agencja przeprowadza drugi etap oceny techniczno-ekonomicznej i ocenę merytoryczną wniosków, o których mowa w § 13 ust. 4, stosując kryteria oceny określone w przepisach wydanych dla Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju ( § 14 ust. 1),

- Agencja, w terminie 60 dni od dnia upływu danego terminu składania wniosków, przekazuje wyniki oceny wniosków, w postaci listy rankingowej, Instytucji Pośredniczącej Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw (§ 14 ust. 2),

- Instytucja Pośrednicząca weryfikuje wyniki oceny wniosków, o których mowa w ust. 2, a następnie w terminie 5 dni roboczych przekazuje zweryfikowaną listę rankingową Instytucji Zarządzającej (§ 14 ust. 3),

- Instytucja Zarządzająca, kierując się zweryfikowanymi wynikami oceny, w terminie 30 dni od dnia przekazania przez Agencję listy rankingowej Instytucji Pośredniczącej zatwierdza listę rankingową wniosków kwalifikujących się do wsparcia, na podstawie której Agencja zawrze umowy o udzieleniu wsparcia. W przypadku wątpliwości co do oceny wniosku Instytucja Zarządzająca może zażądać od Agencji kopii wskazanego wniosku wraz z załącznikami (§ 14 ust. 4),

- po zatwierdzeniu przez Instytucję Zarządzającą listy rankingowej wniosków kwalifikujących się do wsparcia Agencja niezwłocznie zawiadamia wnioskodawców o udzieleniu bądź odmowie udzielenia wsparcia (§ 14 ust. 5).

Stosownie do art. 26 ust. 1-5 ustawy o NPR:

1) ubiegający się o dofinansowanie ze środków, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2, projektów w ramach programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1-3, składa wniosek do instytucji zarządzającej, instytucji wdrażającej albo zarządu województwa, zgodnie z systemem realizacji określonym w tych programach,

2) dofinansowanie projektów zgłoszonych do realizacji w ramach programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, przyznaje instytucja zarządzająca, działająca w jej imieniu instytucja wdrażająca albo instytucja pośrednicząca, jeżeli tak stanowi system realizacji danego programu,

3) dofinansowanie projektów zgłoszonych do realizacji w ramach programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, przyznaje zgodnie z systemem realizacji danego programu instytucja zarządzająca, instytucja pośrednicząca albo instytucja wdrażająca,

4) wnioski o dofinansowanie projektów, które rodzą skutki finansowe dla budżetu państwa, w części, której dysponentami są organy administracji rządowej, przed ich złożeniem wymagają uzyskania akceptacji tych organów,

5) warunki dofinansowania, o którym mowa w ust. 1-3, określa umowa o dofinansowanie projektu, zawarta z beneficjentami przez instytucję zarządzającą programem, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą, albo decyzja, o której mowa w art. 11 ust. 7.

W świetle art. 26 ust. 2 ustawy o NPR, rozstrzygnięcia podejmowane w pierwszym etapie przedstawionej złożonej procedury, polegające np. na odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, mają charakter indywidualnych rozstrzygnięć władczych i jednostronnych.

Należy podkreślić, że w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 3/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o NPR, następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 59). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że postępowanie w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych miało dwa wyraźnie wyodrębnione etapy, unormowane osobno:

- pierwszy etap kończący się wydaniem na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o NPR rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego, mającego charakter decyzji administracyjnej oraz w razie pozytywnej decyzji o przyznaniu dofinansowania,

- drugi etap na podstawie art. 26 ust. 5 ustawy o NPR, w którym następuje zawarcie umowy określającej warunki dofinansowania projektu.

Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przeprowadzenie procedury kwalifikacyjnej wniosków o udzielenie wsparcia przedsiębiorcom na podstawie ww. rozporządzenia prowadzi do rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. Wobec powyższego, pismo W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie, ma charakter czynności podejmowanej przez organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy w procedurze administracyjnej. Brak wskazania w ww. przepisach formy, jaką powinno przybrać pismo regionalnej instytucji finansującej, informujące wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej, nie stanowi przeszkody dla uznania, że jest to decyzja administracyjna.

Rozstrzygnięcie w tej sprawie było zatem rozstrzygnięciem indywidualnym, władczym i jednostronnym, wydanym przez podmiot wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji publicznej, znajdującym oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach rozporządzenia w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw. Miało zatem charakter decyzji administracyjnej.

Zaznaczenia ponadto wymaga, że z treści przepisu § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia wynikało, że dokonana przez RIF pozytywna ocena formalna wniosku nie była wiążąca dla PARP, gdyż przepis ten stanowi, że Agencja dokonuje oceny techniczno-ekonomicznej i merytorycznej wniosków prawidłowych pod względem formalnym (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt II GSK 206/07). W konsekwencji Agencja mogła zatem nie podzielić oceny RIF, co do prawidłowości wniosku pod względem formalnym. Ponadto RIF działa w ramach udzielonego jej przez PARP zlecenia, o jakim mowa w art. 6d ust. 1 ustawy o utworzeniu PARP. Zgodnie z tym przepisem Agencja mogła zlecić regionalnej instytucji finansującej realizację w danym województwie niektórych zadań związanych z udzielaniem pomocy finansowej, a w szczególności: promocję, udzielanie informacji, przyjmowanie wniosków oraz nadzorowanie sposobu wykorzystania pomocy.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że w omawianym zakresie PARP jest instytucją nadrzędną w stosunku do RIF (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt I GSK 2120/18). W konsekwencji od odrzucenia wniosku przez RIF z powodu jego uchybień formalnych służyło odwołanie do PARP. Jednocześnie, skoro odrzucenie wniosku przez RIF miało charakter decyzji administracyjnej, to podlegało ono zaskarżeniu w drodze przewidzianego w K.p.a. nadzwyczajnego środka prawnego, jakim jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Uprawnienie do złożenia takiego wniosku, wbrew stanowisku organu, przysługiwało Skarżącemu.

Sąd wskazuje również, że Minister Gospodarki jest organem niewłaściwym w sprawie i nie miał podstaw do rozstrzygnięcia w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia [...] lutego 2007 r. o odrzuceniu wniosku [...] Sp. z o.o. we [...] z przyczyn formalnych.

Stosownie do art. 157 § 1 K.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 K.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. W niniejszej sprawie organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji W. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. jest instytucja wobec ... S.A. nadrzędna, czyli Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w pkt 2 wyroku.