Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 860/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art, 23 ust. 1, art. 24 ust. 1 i 2, art. 31
journal: Dz.U. 2015 poz 114
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 155, art. 145 par. 1 pkt 5, a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy B. z [...] r. w sprawie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem G.em G. ur. 15 lutego 2012 r. w okresie korzystania

z urlopu wychowawczego na okres od 1 listopada 2013 r. do 3 września 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania ww. dodatku na okres od 1 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r. i w tym zakresie umorzyło postępowanie administracyjne I instancji, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że wnioskiem z 5 września 2013r. K. G. wystąpiła do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o przyznanie zasiłku rodzinnego na dzieci G. G. i N. G. urodzone w dniu 15 lutego 2012 r. Ponadto wniosła o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na syna N. G. Do wniosku przedłożyła zaświadczenie pracodawcy "Uzdrowiska B." S.A., z którego wynika, iż

w okresie od 3 września 2013 r. do 3 września 2014 r. K. G. udzielono urlopu wychowawczego na dzieci N. G. i G. G. urodzone w dniu 15 lutego 2012 r.

Decyzją z 18 listopada 2013 r. MGOPS w B. przyznał skarżącej zasiłek rodzinny na synów w wysokości 77,00 zł miesięcznie, na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 października 2014 r. oraz prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego

z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na N. G. w wysokości 400,00 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2013r. do 31 sierpnia 2014 r. oraz w wysokości 40,00 zł jednorazowo w miesiącu wrześniu 2014 r.

Pismem z 1 sierpnia 2014 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji z prośbą o wyrównanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem (poród bliźniaczy) w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na G. G. ur. 15 lutego 2012 r.

W następstwie tego wniosku, organ I instancji działając w trybie art. 155 kpa decyzją z 4 sierpnia 2014 r. zmienił decyzję z 18 listopada 2013 r. i przyznał wnioskodawczyni na G. G. prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego

z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego

w wysokości 40 zł jednorazowo w miesiącu wrześniu 2014 r. oraz na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 sierpnia 2014 r. w wysokości 400,00 zł miesięcznie.

SKO po wszczęciu z urzędu i przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia, ostateczną decyzją z dnia 2 marca 2015 r. orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji z 4 sierpnia 2014 r. w części dotyczącej przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem G. G. na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r.

Jednocześnie Kolegium w swojej decyzji zawarło stanowisko, co do potrzeby rozważenia przez organ I instancji przyznania skarżącej odrębną decyzją na syna G. G. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem

w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, na okres objęty wnioskiem.

Decyzją z dnia 7 kwietnia 2015 r. organ I instancji działając na wniosek z dnia 5 września 2013 r. oraz z dnia 1 sierpnia 2014 r. odmówił przyznania K. G. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem G. G. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na okres od 1 listopada 2013 r. do 3 września 2014 r.

Organ I instancji podkreślił, że we wniosku z dnia 5 września 2013 r. K. G. nie ubiegała się o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem G. G. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Tymczasem, jak wskazał organ, świadczenia rodzinne przyznawane są na wniosek o ustalenie prawa do tych świadczeń.

W złożonym odwołaniu skarżąca zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię i zastosowanie art. 10, art. 24, 25 i 26 w zw.

z art. 2 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez uznanie, że przyznanie dodatku uzależnione jest od innych czynników niż określone w przepisie. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art., 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez jednostronną i ogólnikową ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonanie dowolnej oceny zebranych dowodów, a w konsekwencji przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności obciążenie strony naruszeniami powstałymi z przyczyn od niej niezależnych, a także naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji na błędnej podstawie prawnej. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że w wyniku urodzenia bliźniaków wystąpiła w 2012 r. do MGOPS w B.

o przyznanie zasiłku rodzinnego, dodatkowo złożyła wniosek o wypłatę dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu przebywania na urlopie wychowawczym. Składając wniosek o ten dodatek, pracownica MGOPS nie przyjęła go i nakazała wykreślić jedno dziecko, dlatego też w celu możliwości złożenia tego wniosku skarżąca dokonała takiego wykreślenia. Zatem błąd urzędnika pozbawił ją stosowanych świadczeń rodzinnych.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, że wprawdzie skarżąca we wniosku z 5 września 2013 r. wpisała, że ubiega się o ustalenie ww. dodatku także na syna G. G., niemniej jednak własnoręcznie wpis ten wykreśliła i podpisała.

Strona nie kwestionowała natomiast poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 18 listopada 2013 r. o przyznaniu zasiłków rodzinnych na dwóch synów oraz dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania

z urlopu wychowawczego tylko na syna N. G..

Dopiero zaś wnioskiem z 1 sierpnia 2014 r. odwołująca wystąpiła o wyrównanie ww. dodatku na syna G. G. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Mając zatem powyższe na względzie należy, zdaniem organu uznać, że dopiero w tym dniu złożyła wniosek o przyznanie tego świadczenia na syna G. G..

SKO podkreśliło, że decyzją z 4 sierpnia 2014 r. organ I instancji w trybie art. 155 kpa zmienił własną decyzję z 18 listopada 2013 r. i przyznał wnioskodawczyni na G. G. prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w wysokości 40 zł jednorazowo w miesiącu wrześniu 2014r. oraz na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 sierpnia 2014r. w wysokości 400,00 zł miesięcznie.

Kolegium natomiast po przeprowadzeniu postępowania stwierdziło nieważność powyższej decyzji w części dotyczącej przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem G. G. na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r. Zatem Kolegium uznało, że organ zasadnie zmienił swoją decyzję i przyznał K. G. powyższy dodatek na syna G. G. od 1 sierpnia 2014 r. , tj. miesiąca złożenia wniosku, do 3 września 2014 r.

Zdaniem SKO, obecnie organ I instancji nie powinien był orzekać w zakresie odmowy dodatku na G. G. za okres od 1 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r., bowiem kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta wyżej wskazaną decyzją. Tym samym Kolegium uznało za zasadne uchylenie w tej części zaskarżonej decyzji i umorzenie w tym zakresie postępowania I instancji. W pozostałym zakresie organ I instancji zasadnie odmówił przyznania stronie powyższego świadczenia, bowiem ta de facto wniosek o przyznanie go złożyła w dniu 1 sierpnia 2014 r. i na ten wniosek już uprzednio przyznano jej świadczenie.

Odnosząc się do uchwały NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 15/13 organ podniósł, że interpretacja przepisów w niej dokonana może mieć jedynie skutek na przyszłość, czyli dotyczyć stanów faktycznych zaistniałych po jej podjęciu.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze K. G. wniosła o uchylenie decyzji z 28 lipca 2015 r. i przyznanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego na G. G. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na okres od 3 września 2013 r. do 3 września 2014 r., ewentualnie uchylenie decyzji z 28 lipca 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie

1) przepisów prawa materialnego:

- błędną interpretację art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 10 ust. 1 tej ustawy, która to interpretacja ewidentnie narusza obecną uchwałę 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 15/13, w ten sposób, iż nie uwzględnia, że na każde urodzone dziecko w trakcie jednego porodu przysługują osobne świadczenia;

- niezastosowanie w sprawie art. 2, art. 8, art. 18, art. 32, art. 72 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 3 ust. 1 Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z dnia 20 listopada 1989 r.,

a ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską 7 czerwca 1991 r. (Dz. U. z 1991 r., nr 120, poz. 526);

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

- poprzez błędne zastosowanie w sprawie art. 105 kpa i umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego;

- poprzez błędne niezastosowanie w sprawie art. 31 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych poprzez odmowę przyznania świadczeń rodzinnych nieprzyznanych skarżącej w wyniku błędu organu realizującego zadania w zakresie świadczeń rodzinnych, kiedy może to nastąpić za 3 lata wstecz, licząc od dnia zawiadomienia o popełnieniu błędu lub od dnia wydania decyzji prostującej błąd

z urzędu,

- niezastosowanie w sprawie art. 155 kpa mając na względzie słuszny interes strony oraz interes społeczny poprzez zmianę pierwotnej decyzji w ten sposób, iż zamiast dodatku z tytułu opieki nad dziećmi w okresie korzystania z urlopu wychowawczego

w związku z urodzinami bliźniaków, przysługiwać będzie w to miejsce dodatek na dwójkę dzieci,

- niezastosowanie w sprawie art. 6, art. 7 i art. 8 kpa.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że od początku powołuje się na uchwalę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 15/13 i dąży do potwierdzenia jej prawa do dodatku na każde urodzone dziecko na urlopie wychowawczym.

Podniosła, że SKO niezasadnie stwierdziło, że do przedmiotowego przypadku mają zastosowanie zapisy art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż w realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść art. 31 ustawy

o świadczeniach rodzinnych. Wprawdzie skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania, ale mając na względzie art. 9 kpa organy winny były doprowadzić do poprowadzenia postępowania zgodnie z intencją strony, którą była wypłata dodatku na drugie dziecko urodzone podczas tego samego porodu. SKO nie zastosowało tego przepisu.

Zdaniem skarżącej zagadnienie sporne w tej sprawie - wobec rozbieżności

w orzecznictwie na tle wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych - znalazło rozstrzygnięcie w uchwale NSA z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 15/13.

Wskazała, że stanowisko MGOPS w B. oraz SKO w Kielcach jest niejednoznaczne. Organy zgadzają się z faktem, że należy się jej zasiłek rodzinny jak i dodatki do zasiłków rodzinnych na dwójkę dzieci, jednocześnie pozbawiają jej należnego jej prawa. Dodatkowo dokonują błędnej analizy stanu faktycznego

i prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w Kielcach utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem G.em G. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r. oraz uchylająca to rozstrzygnięcie w części dotyczącej odmowy przyznania ww. świadczenia na okres od 1 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r. i umarzająca postępowanie w tym zakresie.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Na wstępie należy wyraźnie podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w przedmiocie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem G. G. i zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej

z 1 sierpnia 2014 r., w którym zwróciła się ona o "wyrównanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem (poród bliźniaczy) w okresie korzystania

z urlopu wychowawczego" na ww. dziecko.

Instytucja wnioskowanego dodatku do zasiłku rodzinnego została uregulowana w art. 10 ustawy, który stanowi, że przysługuje on w okresie korzystania z urlopu wychowawczego matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli dziecko pozostaje pod jego faktyczną opieką, uprawnionemu do urlopu wychowawczego, nie dłużej jednak niż przez okres:

1) 24 miesięcy kalendarzowych;

2) 36 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu;

3) 72 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Dodatek przysługuje w wysokości 400,00 zł miesięcznie (ust. 2). Dodatek przysługujący za niepełne miesiące kalendarzowe wypłaca się w wysokości 1/30 dodatku miesięcznego za każdy dzień. Kwotę dodatku przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę (ust. 3).

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek małżonków, jednego z małżonków, rodziców, jednego z rodziców (...).

Stosownie do art. 24 ust. 1 i 2 ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14-16

i art. 17. Ustala się je, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

Wobec brzmienia zacytowanych przepisów podzielić należy ocenę Kolegium, że skoro dopiero w dniu 1 sierpnia 2014 r. skarżąca wystąpiła o wyrównanie dodatku do zasiłku rodzinnego na syna G. G., to de facto w tym dniu złożyła wniosek o przyznanie tego świadczenia na to dziecko i przyznanie go na okres wsteczny, tj. od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r. naruszałoby prawo w sposób rażący. Bezspornym jest przy tym, że wprawdzie we wniosku z 5 września 2013 r. skarżąca domagała się przyznania dodatku z tytułu opieki na dziećmi w okresie korzystania z urlopu wychowawczego wymieniając obu synów, jednakże ostatecznie wniosek ten zmodyfikowała skreślając imię i nazwisko G. G.

i potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem. Przyjąć zatem należy, że w stanie faktycznym sprawy K. G. wniosku o przyznanie dodatku na syna G. nie złożyła w pierwotnym wniosku z 5 września 2013r., ale dopiero 1 sierpnia 2014r. i od tej daty mógł on być przyznany, co zresztą miało miejsce w sprawie.

Tym samym zgodnym z prawem jest rozstrzygnięcie Kolegium w zakresie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w części odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego na okres od 1 listopada 2013r. do 31 lipca 2014r.

Za zasadne należy także uznać uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej w części dotyczącej odmowy przyznania K. G. dodatku do zasiłku rodzinnego na okres od 1 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r. i umorzenie w tym zakresie postępowania.

Jak prawidłowo ustaliło SKO, decyzją z 4 sierpnia 2014 r. organ

I instancji w trybie art. 155 kpa zmienił własną decyzję z 18 listopada 2013 r. i przyznał skarżącej wnioskowany dodatek z tytułu opieki nad G. G.

w wysokości 40 zł jednorazowo we wrześniu 2014 r. (skarżąca korzystała z urlopu wychowawczego do 3 września 2014r.) oraz na okres od 1 listopada 2013r. do 31 sierpnia 2014 r. w wysokości 400,00 zł miesięcznie. Decyzją z 2 marca 2015r. Kolegium stwierdziło nieważność ww. rozstrzygnięcia, ale wyłącznie w części dotyczącej przyznania świadczenia za okres od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r. Efekt podjęcia opisanych wyżej rozstrzygnięć jest taki, że w obrocie prawnym wciąż pozostaje decyzja MGOPS w B. z 4 sierpnia 2014 r. w części przyznającej wnioskowane świadczenie na syna G. G. za okres od 1 sierpnia 2014 r. do 3 września 2014 r. Tym samym ponowne orzekanie w tym zakresie przez organ I instancji w decyzji z 7 kwietnia 2015 r. pozbawione było podstaw, czemu słusznie dało wyraz Kolegium w sentencji zaskarżonej decyzji.

Zarzuty skargi odnoszące się do zastosowania w sprawie uchwały 7 Sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 15/13 pozostają o tyle bez wpływu na wynik badanej sprawy, że jej istotą jest podkreślona już wcześniej okoliczność, iż wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad więcej niż jednym dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, skarżąca złożyła faktycznie dopiero 1 sierpnia 2014r. Od tej daty zasiłek został jej ostatecznie przyznany na każde dziecko osobno, z tym że różnymi decyzjami, które znajdują się w aktach sprawy. Natomiast pierwotny wniosek z 5 września 2013 r. dotyczył przyznania świadczenia tylko na jedno dziecko N. G.. Nie mogła mieć także znaczenia przy rozstrzyganiu sprawy podnoszona przez skarżącą okoliczność, że skreślenie imienia i nazwiska syna G. w pierwszym wniosku nastąpiło wskutek interwencji pracownika MGOPS, gdyż to wnioskodawca podejmuje każdorazowo decyzję co do zakresu składanego żądania. Motywy, jakimi się kieruje, nawet takie, na które powołuje się skarżąca, wobec ostatecznej wersji wniosku pozostać muszą bez znaczenia prawnego w ramach oceny prawidłowości postępowania administracyjnego, którego ramy i przedmiot zakreśla – tak jak w niniejszej sprawie – wyłącznie wniosek osoby uprawnionej. Nawet jeśliby przyznać rację K. G., że dokonując poprawek we wniosku z 5 września 2013r. działała wskutek błędnej informacji udzielonej przez pracownika MGOPS, to i tak nie ma żadnych prawnych podstaw do zrekonstruowania tego wniosku poprzez fikcyjne ustalenie, że w zakresie dodatku do zasiłku rodzinnego złożyła go na obu synów.

Chybionym jest również zarzut niezastosowania przez organ art. 31 ustawy. Zauważyć bowiem należy, że przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej wydania decyzji zmieniającej wcześniejsze ostateczne rozstrzygnięcie. Należy go rozumieć jako przepis szczególny, regulujący możliwość przyznania stronie swego rodzaju rekompensaty (odszkodowania), w sytuacji gdy wadliwa i w dodatku niekorzystna dla strony decyzja ostateczna zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób przewidziany przepisami kodeksu lub na skutek złożenia przez stronę (prokuratora) skargi do sądu administracyjnego. W piśmiennictwie zauważano też, że warunkiem wstępnym podjęcia wypłaty świadczeń rodzinnych za okres wsteczny, na podstawie art. 31 ustawy, jest wznowienie przez organ właściwy na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowania zakończonego wydaniem wadliwej decyzji ostatecznej o odmowie przyznania prawa do świadczenia lub przyznania świadczenia w zaniżonej wysokości oraz wydanie w tym postępowaniu nowej decyzji przyznającej prawo do świadczenia, która to decyzja stanowi wówczas podstawę do wypłaty świadczenia zgodnie z art. 31 ustawy. Powyższy przepis nie stanowi natomiast samodzielnej podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji, co pozostaje w zgodzie z utrwalonym stanowiskiem doktryny, że wadliwe decyzje podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego w nadzwyczajnych trybach postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego oraz w ustawach szczególnych (por. Katarzyna Małysa-Sulińska (red.) Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz. Lex 2015).

W sprawie nie mógł też mieć zastosowania art. 155 kpa. Przypomnienia wymaga bowiem, że zaskarżona aktualnie decyzja Kolegium wydana została

w trybie zwykłym, w postępowaniu odwoławczym toczącym się w oparciu o przepisy art. 127 i nast. Kpa, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej z 1 sierpnia 2014r.

o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego. Postępowanie administracyjne

w zakresie dotyczącym tego świadczenia na syna G. G. w oparciu o art. 155 kpa zostało już zresztą wszczęte i przeprowadzone, ale na innym etapie niż rozstrzygnięcie objęte kontrolą sądową w niniejszej sprawie. Efektem tego postępowania była decyzja MGOPS w B. z 4 sierpnia 2014r., a następnie ostateczna decyzja SKO z 2 marca 2015r., zaskarżona przez skarżącą do tut. Sądu

w sprawie II SA/Ke 381/15.

Wbrew zarzutom skargi, w toku postępowania nie zostały naruszone art. 7, art. 8 i art. 9 kpa. Jak wyjaśniono wyżej, Kolegium wydało decyzję w zgodzie

z obowiązującymi przepisami, czemu dało wyraz w przekonującym uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zasadnie zastosował wobec skarżącej przepisy ustawy, a w konsekwencji nie sposób zarzucić mu naruszenia wskazanych przez nią art. 2, art. 8 i art. 18 i art. 72 Konstytucji RP.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji statuującego zasadę równości wobec prawa. Trybunał Konstytucyjny podkreśla w swoim orzecznictwie, iż z zasady tej wynika nakaz równego - czyli jednakowego - traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą cechą relewantną, przy czym dopuszczalne jest wprowadzenie zróżnicowania w ramach tej samej klasy podmiotów (por. wyrok z 20 października 1998 r., sygn. K 7/98, OTK ZU nr 6/1998, poz. 96, wyrok z 29 maja 2001r., sygn. K 5/01, OTK ZU nr 4/2001, poz. 87). Skarżąca nie wskazała na czym miałoby w niniejszej sprawie polegać naruszenie ww. zasady. Nie dostrzegł go również Sąd z urzędu – brak jest bowiem okoliczności wskazujących na istnienie takich samych stanów faktycznych i prawnych, jak ujawnione w rozpoznanej sprawie, a ocenionych odmiennie przez orzekające

w sprawie organy.

Nie sposób również uwzględnić zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 Konwencji

o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., gdyż akt ten nie zawiera przesłanek przyznawania świadczeń rodzinnych, pełniąc rolę wzorca dla ustawodawców krajowych do tworzenia regulacji gwarantujących dobro dziecka. Konwencja to zbiór ogólnych deklaracji, które są uszczegóławiane w ustawodawstwach państw sygnatariuszy. Stąd przepis konwencji nie może być podstawą roszczenia o przyznanie jakiegokolwiek świadczenia z pomocy społecznej, w tym objętego niniejszym postępowaniem dodatku do zasiłku rodzinnego.

Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.