Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 381/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. i A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 910/18 odrzucające skargę M.M. i A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 910/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M.M. i A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący złożył skargę na ww. decyzję.

Zarządzeniami z dnia 20 i 22 listopada 2018 r. skarżące zostały wezwane do uzupełnienia braków skargi w postaci nadesłania jej szesnastu odpisów i uiszczenia wpisu od skargi.

Wezwania zostały skarżącym doręczone w dniu 12 grudnia 2018 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Skarżące nie uiściły wpisu od skargi i nie uzupełniły jej braku formalnego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia wynika, iż wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi zostały skarżącym doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. W odniesieniu do A.S. zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, na okres siedmiu dni, zostało pozostawione w drzwiach jej mieszkania, a w odniesieniu do M.M. – w oddawczej skrzynce pocztowej, w dniu 28 listopada 2018 r. Powtórnego zawiadomienia skarżących o możliwości odbioru przesyłek dokonano w dniu 6 grudnia 2018 r., z informacją, że odbiór jest możliwy w terminie 14 dni od daty pierwszej awizacji. Skarżące nie odebrały korespondencji, zatem doręczenie nastąpiło w dniu 12 grudnia 2018 r. W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych i fiskalnych skargi zaszła konieczność jej odrzucenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły skarżące, kwestionując wydane postanowienie w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie:

1/ art. 220 § 3 i art. 58 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe uznanie, że na podstawie tychże przepisów z uwagi na nieuiszczenie przez skarżące w wyznaczonym terminie wpisu od skargi oraz nieuzupełnienie braku formalnego pisma w wyznaczonym terminie, należało odrzucić skargę, podczas gdy w rzeczywistości formalnie w ogóle nie doszło do prawidłowego wyznaczenia skarżącym terminu do dokonania niniejszej czynności z uwagi na brak skuteczności doręczenia stosownych wezwań;

2/ art. 73 p.p.s.a. przez niewłaściwe przyjęcie, iż w niniejszej sprawie doręczenie skarżącym wezwań do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu nastąpiło skuteczne w trybie przewidzianym w tym przepisie, pomimo że w rzeczywistości skarżące nie otrzymały awizo pierwszego ani powtórnego, tym samym nie doszło do skutecznego dokonania ani pierwszego, ani też powtórnego zawiadomienia skarżących o pozostawieniu przesyłki do odbioru, przez co nieuzupełnienie braków było w pełni uniezależnione od woli skarżących.

Mając na uwadze powyższe skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że nie doszło do doręczenia wezwań do usunięcia braków, gdyż skarżące nie otrzymały zawiadomienia o pozostawieniu przesyłek w urzędzie pocztowym.

Przy piśmie z dnia 27 maja 2019 r. został przedstawiony wynik postępowania skargowego dotyczący nieprawidłowego doręczania przesyłek, zainicjowanego przez A.S.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie problem sprowadza się do ustalenia, czy skarżącym została doręczona, w trybie art. 73 p.p.s.a., korespondencja sądowa zawierająca wezwania do usunięcia braków skargi, a w konsekwencji czy zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z powodu nieusunięcia jej braków formalnych i fiskalnych w terminie.

Jak wynika z akt sprawy wezwania do usunięcia braków skargi zostały skarżącym doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. Wobec spełnienia warunków do uznania przesyłek za prawidłowo doręczone w tym trybie, Sąd pierwszej instancji uznał, że wezwania zostały skarżącym doręczone w dniu 12 grudnia 2018 r. Stanowisko to kwestionują skarżące, twierdząc, że nie otrzymały żadnego zawiadomienia o możliwości odbioru korespondencji z placówki pocztowej.

Z treści art. 73 p.p.s.a. wynika, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Z powyższego wynika zatem, że skuteczne doręczenie pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. uwarunkowane jest złożeniem pisma na czas określony w tym przepisie w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy i pozostawieniem zawiadomienia o miejscu złożenia pisma (dwukrotnie). Przy czym zawiadomienie to może zostać pozostawione tylko w miejscach przewidzianych w tym przepisie, a więc w: oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Tylko zgodne z przepisami doręczenie wywołuje skutki prawne. Dla uznania, że pismo wzywające do uzupełnienia braków skargi zostało skutecznie doręczone konieczne jest wykazanie, że doręczyciel zawiadomił stronę skarżącą w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może pismo odebrać. Okoliczności te powinny być potwierdzone podpisem doręczyciela.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżące nie podważyły domniemania doręczenia im korespondencji z sądu w trybie art. 73 p.p.s.a. Zarówno analiza potwierdzenia odbioru jak i adnotacji uczynionych przez pracownika Poczty Polskiej S.A. na kopercie korespondencji skierowanej do M.M. nie nasuwa wątpliwości co do prawidłowości doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że wezwania zostały skarżącej doręczone w dniu 12 grudnia 2018 r., a ustawowy termin siedmiu dni do uzupełnienia braków skargi w postaci uiszczenia wpisu i przedłożenia wymaganej liczby jej odpisów upłynął bezskutecznie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również i A.S. nie wskazała żadnych okoliczności, które wzbudziłyby wątpliwości co do spełnienia warunków do uznania korespondencji z sądu za doręczoną prawidłowo. Na potwierdzeniu odbioru i kopercie korespondencji do niej kierowanej widnieją adnotacje o podwójnym awizowaniu przesyłki, miejscu pozostawienia przesyłki, dacie i miejscu pozostawienia zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki. Ustosunkowując się do twierdzeń zażalenia wskazać należy, co nie jest sporne, że skarżąca A.S. nie posiadała do stycznia/lutego 2019 r. skrzynki pocztowej. Wobec tego, iż – jak wskazano w zażaleniu – brama prowadząca na posesję skarżącej była zamknięta podczas nieobecności domowników, to doręczyciel nie mógł pozostawić zawiadomienia w drzwiach prowadzących do domu skarżącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "na drzwiach mieszkania adresata" obejmuje również furtkę/bramę prowadzącą na posesję domu jednorodzinnego, w sytuacji gdy miejscem zamieszkania adresata jest dom jednorodzinny, ogrodzony i niewyposażony w skrzynkę pocztową oddawczą. W przeciwnym razie należałoby uznać, że przepis ten nie ma w ogóle zastosowania do domów jednorodzinnych, ogrodzonych i nieposiadających pocztowej skrzynki oddawczej, co nie znajduje przecież racjonalnego uzasadnienia. Przepis art. 73 p.p.s.a. ma bowiem na celu umożliwienie doręczenia korespondencji w sytuacji gdy nie jest możliwe jej doręczenie w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a.

Nadto dodać należy, iż zasady regulujące działalność pocztową wskazuje ustawa - Prawo pocztowe, która w art. 40 ustanawia dla właścicieli lub współwłaścicieli nieruchomości zabudowanych obowiązek umieszczenia oddawczych skrzynek pocztowych, które są miejscem doręczenia adresatowi przesyłek nierejestrowanych, jak też pozostawiania zawiadomień o awizowaniu przesyłek rejestrowanych, jeśli w chwili doręczenia stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do odbioru przesyłki. Obowiązek ten w budynkach jednorodzinnych jest realizowany przez umieszczenie oddawczej skrzynki pocztowej przed drzwiami wejściowymi do budynku lub w ogólnie dostępnej części nieruchomości (art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo pocztowe).

Mając zatem na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżące nie podważyły skuteczności doręczenia wezwań do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi. Tym samym należało uznać za Sądem pierwszej instancji, że skarżące nie uzupełniły braków formalnych i fiskalnych w terminie. Doręczenie wezwań w stosunku do skarżących nastąpiło w dniu 12 grudnia 2018 r. I nie jest sporne, że zarówno brak formalny skargi jak i jej braki fiskalne nie zostały uzupełnione.

Powyższe uzasadniało zatem odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.