Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 593/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110 ust 1 i 3, art. 42 ust 6, ust 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7, art. 10, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2014r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za 2013 rok oddala skargę .


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] , z dnia 17 lutego 2014 r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 110 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 4 i § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia

2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), odmówił przyznania młodszemu aspirantowi M. T. nagrody rocznej za rok 2013.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji

rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 30 kwietnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż pismem

z dnia 21 marca 2014 r. funkcjonariusz, z zachowaniem terminu, złożył odwołanie od powyższego rozkazu Komendanta Miejskiego Policji, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 10 § 1 K.p.a. - poprzez uchybienie zasadzie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, między innymi poprzez nie zapoznanie z zebranym materiałem dowodowym, tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego,

2) art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7 K.p.a. - poprzez zaniechanie wnikliwego

i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie;

3) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji racjonalnych i wiarygodnych przesłanek, jak również szczegółowego i wyczerpującego uzasadnienia powodów, dla których wydano zaskarżoną decyzję;

4) K.p.a. - poprzez wydanie decyzji pomimo braku prawomocności decyzji

nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzji Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] r., która nawet nie jest jeszcze ostateczna, tj. prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnień wstępnych,

w oparciu o które wydano skarżone decyzje; nie określono nawet, za jaki (okres) rok rekompensata została mu wypłacona.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Komendant Wojewódzki wyjaśniał, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 13 czerwca 2012 r. zwolniono

[...] . M. T. ze służby w Policji z dniem [...] r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Rozkaz ten został utrzymany w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] r. W dniu 7 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w sprawie sygn. akt V KK 305/12 uchylił wyroki Sądu Okręgowego z dnia [...] r., sygn. akt [....] oraz Sądu Rejonowego z dnia [...] r., skazujące [...] . M. T. za popełnienie przestępstwa i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 10 kwietnia 2013 r. w sprawie

o sygn. akt II SA/Sz 139/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 3 grudnia 2012 r. oraz poprzedzający tę decyzję rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] r. - z uwagi na eliminację z obrotu prawnego wyżej wymienionych wyroków, skazujących [...] M. T. za popełnienie przestępstwa. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1573/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

W związku z powyższym rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] r. [...] . M. T. został przywrócony do służby w Policji na poprzednio zajmowane stanowisko z dniem [...] r., a rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, otrzymał świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy oraz nagrodę roczną za 2012 r. w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia (za okres od [...] r., za który nie otrzymał nagrody bezpośrednio po zwolnieniu ze służby z uwagi na dyspozycję art. 110 ust. 7 pkt 1 oraz ust. 8 ustawy o Policji). Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji nr [...]

Kolejnym rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] r. przyznano [...] M. T. uzupełniającą nagrodę roczną za 2012 r. w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia za okres sześciu miesięcy pozostawania poza służbą objęty świadczeniem pieniężnym z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Uwzględniając fakt, że przedmiotową kwestię rozstrzygano w 2013 r., w ocenie organu odwoławczego,[...] . M. T. otrzymał nagrodę roczną za 2012 r. w wysokości jednomiesięcznego uposażenia.

Dalej Komendant Wojewódzki podał, że materialnoprawną podstawę odmowy przyznania policjantowi nagrody rocznej za rok 2013 stanowią przepisy art. 110 ust. 1-3 ustawy o Policji, z których wynika, że za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, jednak okres służby pełnionej w roku kalendarzowym nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Skoro [...] M. T. pełnił służbę w roku 2013 przez okres krótszy od 6 miesięcy, od 29 listopada 2013 r., to nie przysługuje mu prawo do nagrody rocznej za ten rok.

Na opisany powyżej rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji, jak

i rozkaz go poprzedzający [...] M. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc takie same zarzuty jak w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji

W uzasadnieniu skargi wskazał, że przyznano mu rekompensatę za sześć miesięcy oraz uznano okres podjęcia służby, tj. od dnia 28 listopada 2013 r. do końca roku kalendarzowego 2013, a zatem łączny okres jaki organ Policji winien uwzględnić przy ustalaniu jego prawa do nagrody rocznej za rok 2013 winien wynieść siedem miesięcy i trzy dni.

Skarżący wskazał, że prezentowane przeze niego stanowisko jest odzwierciedleniem tezy (stanowiska), jakie zajął Komendant Miejski Policji w skierowanym do niego piśmie nr [...] , z dnia [...] r., którym określił i uznał jego prawo do urlopu za rok 2013.

Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak

i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę pod kątem wskazanego powyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że stan faktyczny ustalony przez organy Policji, stanowiący podstawę orzekania, nie budzi wątpliwości a zakres tych ustaleń był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2013.

Skarżący wprawdzie zarzuca organom zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jednak ani w uzasadnieniu odwołania, ani skargi nie wskazuje jakie to istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, pominęły organy w toku postępowania. Nadto nie kwestionuje, stanowiących podstawę wydanych orzeczeń, ustaleń organów dokonanych w toku postępowania, tj. dat wydalenia i przywrócenia do służby, okresu za jaki skarżącemu przyznano świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą z tytułu nielegalnego zwolnienia. Dlatego chybione są zarzuty skargi naruszenia prze organy art. 77 w związku z art. 80 oraz

art. 7 K.p.a.

Obie strony zgodne są również co do tego, że okres, za który skarżącemu przyznano świadczenie pieniężne, w jego przypadku sześć miesięcy, wlicza się do okresu służby, od którego uzależnione jest prawo do nagrody rocznej.

Kwestią sporną w istocie pozostaje czy ten sześciomiesięczny okres powinien być zaliczony do wykonywania przez skarżącego służby w roku 2012 czy też w roku 2013. Okoliczność ta jest istotna w sprawie, gdyż ze stanowiących podstawę orzekania przez organy Policji przepisów art. 110 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), według brzmienia w dacie orzekania przez organy Policji, wynika, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna, jeżeli okres służby pełnionej w roku kalendarzowym nie jest krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych.

Organy Policji zsumowały czas faktycznego pełnienia służby przez skarżącego

w roku 2012 z okresem, za który otrzymał świadczenie pieniężne. W rezultacie uznały, że skoro w roku 2012 skarżący faktycznie pełnił służbę przez sześć miesięcy

(od 1 stycznia do 30 czerwca 2012 r.) i za sześć miesięcy otrzymał rekompensatę, to za ten rok przysługuje mu nagroda roczna w pełnej wysokości i taka została mu przyznana.

Natomiast według skarżącego skoro przyznano mu rekompensatę za sześć miesięcy i od 29 listopada 2013 r. faktycznie pełnił służbę, to w sumie daje ponad siedem miesięcy służby i prawo do nagrody rocznej w roku 2013.

Z przepisu art. 42 ust. 6 ustawy o Policji wynika, że okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone, między innymi, w art. 101 ust. 1. Jednak ani ten przepis ustawy, ani żaden inny, nie dają wprost odpowiedzi na pytanie czy okres ten powinien przypadać bezpośrednio po zwolnieniu ze służby, czy też bezpośrednio przed przywróceniem do służby.

Zdaniem Sądu jednak stanowisko organów Policji uznać należy za prawidłowe, jako wynikające z innych przepisów ustawy o Policji. Mianowicie art. 42 ust. 5 ustawy

o Policji stanowi, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Uregulowanie to wprost nawiązuje do okresu przed zwolnieniem ze służby, łącząc wysokość rekompensaty przysługującej za czas pozostawania poza służbą z wysokością uposażenia przed zwolnieniem. Rozwiązanie takie powoduje,

że w rezultacie następuje kontynuacja uposażenia przysługującego skarżącemu przed zwolnieniem ze służby, co uznać należy za równoznaczne z kontynuacją służby w tym okresie.

W związku z powyższym prawidłowo organy Policji przyjęły, że skarżącemu przysługuje pełna nagroda za rok 2012. Natomiast skoro w roku 2013 pełnił służbę od 29 listopada, tj. krócej niż sześć miesięcy, to prawa do nagrody rocznej nie nabył.

Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia przez organy Policji art. 10 K.p.a., Sąd wyjaśnia, że jakkolwiek zarzut ten jest trafny, to nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Naruszenie przepisów postępowania Sąd może uwzględnić tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący takiego wpływu nawet nie usiłował wykazać, ograniczając się do stwierdzenia, że uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Natomiast z treści skargi wynika, że nie są sporne ustalenia organu, lecz ocena ustalonych okoliczności.

Również odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. zgodzić można się ze skarżącym, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie zawiera jasnego

i przekonującego stanowiska, dlaczego organ odwoławczy uznał, iż okres, za który skarżącemu przyznano świadczenie pieniężne wlicza się do okresu pełnienia służby

w roku 2012. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy stwierdzenie organu,

że skoro przedmiotową kwestię rozstrzygano w 2013 r., to [...]. M. T. otrzymał nagrodę roczną za 2012 r. w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Jednak i to uchybienie nie może stanowić wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego, ponieważ samo rozstrzygnięcie tej kwestii jest prawidłowe. A zatem jest to kolejne naruszenie przepisów postępowania nie mające wpływu na końcowy wynik sprawy.

Chybiony natomiast jest zarzut skargi, że sprawy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2012 oraz ustalenia łącznego okresu pełnienia służby w Policji, stanowią zagadnienia wstępne, w oparciu o które wydano skarżone decyzje. Zdaniem Sądu są to sprawy w żadnym stopniu nie powiązane ze sobą, które organ mógł rozstrzygać odrębnie.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.