Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 543/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania M. S., M. S. i A Spółki z o.o. z siedzibą w L. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 22 marca 2011 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku usługowego (gastronomia) z częścią mieszkalną na działce nr ewid. x, położonej przy ul. G. [...] (ul. S. [...]) w L. – uchyliło w całości tę decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, iż organ pierwszej instancji, po rozpoznaniu wniosku A. K., powołaną wyżej decyzją ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (gastronomia) z częścią mieszkalną na działce nr ewid. x, położonej przy ul. G. [...] (ul. S. [...]) w L. Organ ten stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia y marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołania od decyzji Prezydenta złożyli M. S. i M. S., a także A Spółka z o.o. w L., zarzucając tej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kolegium stwierdziło, iż decyzja organ pierwszej instancji narusza przepisy powołane przez odwołujących się, a także przepisy § 3, § 5 ust. 1, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta L. błędnie przyjął, że front działki nr ewid. x przylega do drogi powiatowej - ul. G. w L., podczas gdy z akt wynika, iż główny wjazd na tę działkę odbywał się będzie z drogi gminnej – ul. S. w L. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji tego organu, nie wynika, jakie są wymagane przepisami powołanego wyżej rozporządzenia parametry, cechy i wskaźniki zabudowy na działkach znajdujących się w obszarze analizowanym. W analizie podano jedynie szczegółowe parametry szerokości elewacji frontowej budynku na działkach nr ewid. y i z, położonych przy ul. W. w L., wskazując, że szerokość ta wynosi 24,0 m, a po powiększeniu jej o 20% - 28,8 m, co dało podstawę do określenia dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku – 28,8 m. W ocenie organu odwoławczego takie ustalenie szerokości elewacji frontowej jest niezgodne z powołanymi przepisami.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż w aktach sprawy brak jest wypisów z ewidencji gruntów dotyczących wskazanych wyżej działek, a z mapy, stanowiącej załącznik graficzny do wykonanej analizy, wynika, że działka nr ewid. y jest niezabudowana, o powierzchni utwardzonej kostką brukową, prawdopodobnie stanowi parking i nie ma urządzonego zjazdu na ul. W. ani na inną drogę publiczną. Działka nr ewid. z, stanowiąca – według oznaczeń w ewidencji gruntów i budynków – użytek rolny zabudowany (B-R), posiada urządzony zjazd, ale nie na ul. W. w L., lecz na ul. P. w L., co oznacza, że szerokość elewacji frontowej tego budynku należy mierzyć od strony ul. P. i wobec tego front budynku nie ma szerokości 24,0 m, jak błędnie przyjął organ pierwszej instancji.

Kolegium zauważyło także, iż wobec braku uszczegółowienia dokonanej analizy powstają wątpliwości, co do tego, w jaki sposób organ pierwszej instancji rozstrzygnął o parametrach ustalonych dla wnioskowanej inwestycji i dlaczego o rozstrzygnięciu zadecydowały wyłącznie parametry zabudowy działki nr ewid. z, która znajduje się przy innej drodze publicznej niż działka nr ewid. x i jedynie w minimalnej ilości posiadanej powierzchni mieści się w obszarze analizowanym.

Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił ponadto, zdaniem Kolegium, z jakich powodów obecnie, w tych samych warunkach zainwestowania terenu, ustalił zupełnie inne parametry dla inwestycji aniżeli w decyzji własnej nr [...] z dnia 23 lutego 2009 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego z garażem i wjazdem na działkę. W decyzji tej bowiem, jak podkreślił organ odwoławczy, ustalono wskaźnik wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki – maksymalnie 17%, wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki – minimalnie 50%, a szerokość elewacji frontowej od strony ul. G. ustalono od 10,0 do 15,0 m. Obecnie zaś organ w sposób odmienny ustalił warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, określając wskaźnik wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki – maksymalnie 28%, wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki – minimalnie 40%, a szerokość elewacji frontowej od strony ul. G. ustalił – maksymalnie 28,8 m. Realizacja tak szerokiego budynku może, w ocenie Kolegium, doprowadzić do zasłonięcia dostępu światła do nieruchomości stanowiącej własność odwołujących się.

Wobec wskazanych wyżej uchybień organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta L. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję Kolegium złożył A. K., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów § 1, § 3, § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący podkreślił, iż nawet gdyby przyjąć, że front działki nr ewid. x przylega do ul. G., to okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego racjonalność urbanistyczna może wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego, a przyjęcie granic tego obszaru większego niż minimalny, jaki wymaga § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia, nie narusza tego przepisu. Wbrew zarzutom Kolegium, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, wskazuje, jakie są gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych zgodnie z § 3 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Prawidłowo również została ustalona w decyzji Prezydenta szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku. Bezpodstawne są zarzuty Kolegium, iż działka nr ewid. z znajduje się przy innej drodze publicznej niż działka nr ewid. x, gdyż jak wynika z mapy, stanowiącej załącznik do powyższej analizy, obydwie działki przylegają do ul. G. w L.

Skarżący podniósł, iż w pkt VII analizy organ pierwszej instancji wskazał średnią szerokość elewacji frontowych budynków położonych w obszarze analizowanym. Zasadnie też organ ten przyjął za punkt odniesienia do analizy szerokość elewacji frontowej budynku na działce nr ewid. z, gdyż budynek ten ma tą samą funkcję co budynek planowany na działce nr ewid. x. W tym zakresie analiza nie narusza więc § 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia.

Prawidłowo także, zdaniem skarżącego, Prezydent Miasta L. ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunki do powierzchni działki objętej wnioskiem – maksymalnie 28%. W pkt IV części tekstowej analizy organ wskazał, że stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki w obszarze analizowanym mieści się w przedziale od 4,4% do 37%, a więc średnia wynosi 28%. Powyższy średni procent powierzchni zabudowy do powierzchni działki odpowiada zapisom części graficznej analizy i dla poszczególnych działek wynosi: [...]. Oznacza to, że organ pierwszej instancji ustalił powyższy wskaźnik zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia.

Niezasadny jest również, w ocenie strony skarżącej, zarzut Kolegium co do naruszenia przez organ pierwszej instancji § 7 rozporządzenia. Z przepisów tego rozporządzenia nie wynika, by organ miał obowiązek wskazania wysokości górnej elewacji frontowej liczonej w metrach, a więc dopuszczalne było, tak jak to uczynił Prezydent, wyrażenie tej wielkości w ilości kondygnacji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 22 marca 2011 r., nr [...], ustalającą skarżącemu warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku usługowego (gastronomia) z częścią mieszkalną na działce nr ewid. x, położonej przy ul. G. [...] (S. 1) w L. oraz przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., stanowiącego, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Prawidłowe jest stanowisko Kolegium, iż decyzja organu pierwszej instancji została z naruszeniem przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia y marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Powołany wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy określa tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, której celem jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 491 i n.).

Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako: "rozporządzenie".

W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4 ust. 1 – 4).

Stosownie do § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 1 i 2).

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, w świetle § 7 ust. 1 rozporządzenia, wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4).

Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8).

Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, jak zasadnie stwierdziło Kolegium, została sporządzona z naruszeniem powołanych przepisów rozporządzenia.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż Prezydent Miasta L. wadliwie przyjął, że front działki nr ewid. x przylega do ul. G. w L. W świetle przepisów rozporządzenia frontem działki jest ta część działki, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5). Zarówno z treści pisma Wydziału Dróg i Mostów Urzędu Miasta L. z dnia 17 marca 2011 r., nr [...], jak i z pkt 7.1 decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż główny wjazd na wskazaną działkę będzie odbywał się "poprzez nieurządzoną ul. S. (drogę gminną)" (k. 11, 13v akt adm. I inst.).

Zasadnie zatem Kolegium zwróciło uwagę organowi pierwszej instancji, iż zgodnie z powołanym § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego w rozpoznawanej sprawie należało wyznaczyć na mapie w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki nr ewid. x od strony ul. S., a nie od ul. G. w L. Nie oznacza to, iż wykluczone jest takie określenie granic obszaru analizowanego, jak to uczynił organ pierwszej instancji, gdyż w świetle wskazanego przepisu granice te mają być wyznaczone w odległości "nie mniejszej" niż trzykrotna szerokość frontu działki. Możliwe jest zatem wyznaczenie obszaru o większej powierzchni niż minimalna w rozumieniu § 3 ust. 2 rozporządzenia, jednakże należy mieć na względzie, na co słusznie wskazał skarżący, by obszar analizowany tworzył racjonalnie określoną całość urbanistyczną, którą ustala się uwzględniając całokształt okoliczności danej sprawy. Ustalając zatem granice tego obszaru organ wydający decyzję o warunkach zabudowy winien wnikliwie ocenić, czy w celu ustalenia wymagań dla wnioskowanej przez zabudowy w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, wystarczające jest określenie granic obszaru analizowanego w minimalnej wymaganej prawem odległości, czy też ze względu na szczególne, istniejące w sąsiedztwie inwestycji warunki zagospodarowania terenu, konieczne jest wyznaczenie granic omawianego obszaru w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Powyższe ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie nie tylko w części graficznej i tekstowej analizy, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, ale również w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy, które winno w sposób wyczerpujący wskazywać na te istotne dla sprawy okoliczności. Decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia 22 marca 2011 r., nr [...], tych wymogów nie spełnia.

Prawidłowe było więc stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja organu pierwszej instancji narusza przepisy art. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

W myśl art. 7 k.p.a. na organach administracji ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy te zobowiązane są również, zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Przepis art. 107 § 3 k.p.a. określa wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji administracyjnej, wskazując, iż jej uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś jej uzasadnienie prawne winno zawierać wskazanie podstawy prawnej decyzji wraz z jej wyjaśnieniem.

Wobec powyższych uchybień uznać należy, iż niezasadne są zarzuty skarżącego, który wskazywał na spełnienie przez decyzję organu pierwszej instancji wymogów wynikających z powołanych przepisów rozporządzenia. Skoro organ ten w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia i naruszając powołane przepisy postępowania określił granice obszaru analizowanego, to tym samym ocena zgodności z prawem pozostałych zapisów analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji z dnia 22 marca 2011 r., jest przedwczesna.

Wskazać jednak należy, iż trafnie podniósł organ drugiej instancji, że wskazana wyżej analiza nie wskazuje szerokości elewacji frontowych na poszczególnych działkach znajdujących się w obszarze analizowanym, nie można zatem skontrolować prawidłowości wyliczonej przez organ średniej w tym zakresie. Nawet jednak gdyby przyjąć dokonane przez organ ustalenia, to nie mogły one, w ocenie Sądu, prowadzić do rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji z dnia 22 marca 2011 r. Z zapisów analizy wynika bowiem, że średnia szerokość elewacji frontowych budynków znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej zabudowy wynosi 11,6 m (budynki od strony ul. G.) oraz 11,25 m (budynki od strony ul. S.). Skoro zatem średnia wielkość szerokości elewacji frontowych wspomnianych obiektów nie przekracza 12 m, to przyjęcie – dla ustalenia parametrów projektowanej inwestycji – szerokości elewacji frontowej budynku na działce nr z, wynoszącej, według organu, 24,0 m i dodatkowo jej zwiększenie o 20%, jest prawnie wadliwe. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia umożliwia zwiększenie o 20% ustalonego średniego wskaźnika w tym zakresie, a nie o blisko 150%, jak to uczynił organ pierwszej instancji, ustalając, iż maksymalna szerokość elewacji frontowej planowanego budynku wynosi 28,8 m.

Słusznie zwróciło również uwagę Kolegium, iż działka nr z posiada urządzony zjazd na ul. P., a nie na ul. W. w L., co oznacza, że szerokość elewacji frontowej budynku na tej działce należy mierzyć od strony ul. P., wobec czego nie można było przyjąć, że front budynku ma szerokość 24,0 m.

Zasadnie także podniósł organ drugiej instancji, że ze sporządzonej analizy, stanowiącej załącznik do decyzji, nie wynika, jakie są wymagane powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia: wskaźniki wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki budynków (§ 7) i geometrii dachów (§ 8) w obszarze analizowanym.

Należy ponadto podkreślić, iż prawa nie narusza stanowisko Kolegium, co do konieczności ustosunkowania się przez Prezydenta Miasta L. w toku ponownego rozpoznania sprawy do zarzutów odwołujących się, którzy wskazywali na odmienne ukształtowanie zasad zagospodarowania terenu w innej decyzji tego organu dotyczącej tej samej działki. Zgodnie z art. 8 k.p.a. na organach administracji ciąży obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do uczestników władzy publicznej. Organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy powinien zatem przyjęte przez siebie stanowisko uzasadnić w sposób jednoznaczny, wykluczający jakiekolwiek wątpliwości co do jego rzetelności i bezstronności.

Skarżący w treści skargi nie może skutecznie "uzupełnić" braków decyzji organu pierwszej instancji, poprzez precyzyjne wskazanie procentowego stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki dla poszczególnych działek, których nie zawierała część tekstowa analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem ustalenie i ocena tych danych należy do organów administracji orzekających w sprawie.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1y0 ze zm.) skargę oddalił.