Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 685/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 24 ust. 1, art. 22 ust. 2-3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 44, par. 46-48
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wprowadzenia zmiany numeracji działek w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania R.P. od decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina [...] zmiany numeracji działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...] i [...] – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Starosta odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w obrębie [...], oznaczonej numerem [...] o pow. 0,21 ha, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW Nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów obręb [...] w stosunku do działek oznaczonych numerami: [...] o pow. 0,41 ha, [...] o pow. 0,35 ha, [...] o pow. 1,70 ha i [...] o pow. 0,49 ha. Starosta uzasadnił odmowę wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów dotyczącej działki nr [...] niedostarczeniem przez wnioskodawcę dokumentów uzasadniających jej wprowadzenie. Natomiast umorzenie postępowania w stosunku do działek numer: [...], [...], [...] i [...] nastąpiło w związku z ustaleniem, że wnioskodawca nie ani jest właścicielem, ani władającym tymi działkami oraz nie przedstawił pełnomocnictwa do reprezentowania właścicieli, wobec czego nie był uprawniony do składania wniosku o wprowadzenie zmian w stosunku do tych nieruchomości.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu zarzutów odwołania wniesionego od decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz analizie zebranych w sprawie dokumentów stwierdził, że na wniosek O. G. Naczelnik Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] stycznia 1980 r. orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego w zamian za rentę. Z przekazania zostały wyłączone budynki znajdujące się na działce nr [...]. W celu wydzielenia gruntu znajdującego się pod budynkami z działki nr [...] o powierzchni 3,16 ha wydzielono działkę nr [...] o powierzchni 0,41 ha zabudowaną budynkami mieszkalnymi. W wyniku tego podziału oraz na skutek kolejnych podziałów wydzielono jeszcze działki nr [...] o powierzchni 2,40 ha i nr [...] o powierzchni 0,35 ha. Następnie w 1982 r. z działki nr [...] wydzielono działkę nr [...] o powierzchni 0,70 ha, a pozostała część o powierzchni 1,70 ha oznaczona została numerem [...], co było błędem, gdyż istniała już wcześniej wydzielona działka nr [...] o powierzchni 0,35 ha. Błąd ten został poprawiony zarówno w ewidencji gruntów jak i w księdze wieczystej [...]. Następnie w 1991 r. działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] o powierzchni 0,21 ha i nr [...] o powierzchni 0,49 ha. Dla tych działek została założona księga wieczysta KW Nr [...]. Z załączonego w aktach sprawy odpisu z tej księgi wieczystej z dnia [...] czerwca 2005 r., jak również z aktualnego jej badania wynika, że w dziale drugim tej księgi jako właściciel został wpisany R.P. na podstawie umowy darowizny z dnia [...] lipca 1993 r. zawartej w akcie notarialnym Rep. A Nr [...] oraz prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] września 1992 r. sprawie sygn. [...].

Wyrokiem Sądu Rejonowego w sprawie sygn. akt. [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. orzeczono o usunięciu niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej KW Nr [...], a rzeczywistym stanem prawnym. Orzeczeniem tym Sąd nakazał, po uprzednim odłączeniu z księgi wieczystej KW Nr [...] działki nr [...] i wpisanie jej do nowo założonej księgi wieczystej, a w dziale drugim wpisanie jako właściciela Skarbu Państwa w miejsce wpisu prawa własności R.P.. W tym stanie rzeczy wymienione w decyzji organu pierwszej instancji działki mają uregulowany stan prawny w księgach wieczystych, w następujący sposób:

– dla działki nr [...] i dla działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta KW [...], w której jako właściciel figuruje R.R.;

– dla działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta KW [...], w której jako właściciel wpisana jest A. C.,

– dla działki nr [...] ha prowadzona jest księga wieczysta KW [...], której właścicielem jest Skarb Państwa,

– dla działki nr [...] ha prowadzona jest księga wieczysta KW [...], w której jako właściciel wpisany jest R.P..

W ocenie organu powyższe oznacza, że stan prawny wykazany w księgach wieczystych dla powyższych nieruchomości ma swoje odzwierciedlenie w operacie ewidencji gruntów. Numeracja działek i ich powierzchnia wykazane w operacie ewidencji gruntów i budynków są zgodne z zapisami wykazanymi w dziale pierwszym wymienionych ksiąg wieczystych.

Według organu drugiej instancji żądanie R.P. dotyczące sprostowania numeracji działki nr [...], której jest on właścicielem, nie ma uzasadnienia, bowiem zarówno numeracja tej działki wynikła z podziału działki nr [...], jak i powierzchnia tej działki wynosząca 0,49 ha oraz jej stan prawny – są właściwe.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że z żądaniem zmian numeracji działek może wystąpić tylko właściciel nieruchomości lub osoba i jednostka organizacyjna, która tymi nieruchomościami włada. Skoro R.P. jest właścicielem tylko działki nr [...], to bez pełnomocnictwa nie może żądać wprowadzenia zmian odnośnie działek stanowiących własność innych osób. Obecnie przedmiotowe działki oznaczone numerami: [...], [...], [...] i [...] mają właściwą numerację oraz uregulowany stan prawny.

R.P. powołując się na § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz żądając aktualizacji operatu ewidencyjnego na podstawie dostępnych organowi dokumentów i materiałów źródłowych nie posiada stosownej do tego legitymacji prawnej.

Pomimo jednak niezasadności żądań odwołującego się, decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2012 r. należało – zdaniem organu drugiej instancji – uchylić ze względów proceduralnych. W decyzji tej Starosta umorzył postępowanie odnośnie wnioskowanej przez właściciela zmiany numeracji działki nr [...], której to właścicielem jest R.P., zamiast odmówić wprowadzenia zmiany w tym zakresie. Dodatkowo decyzja winna dotyczyć tylko działki nr [...], której właścicielem jest R.P. i nie mogła dotyczyć działek stanowiących własność innych osób. Tymczasem właściciele działek numer: [...], [...], [...] i [...] nie występowali z wnioskiem o dokonanie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] i nie byli powiadomieniu o toczącym się w tej sprawie postępowaniu oraz o wydanej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zarzucił organom niewyjaśnienie okoliczności sprawy i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie żądanym przez stronę skarżącą. Podniósł sprzeczność ustaleń dokonanych przez organy z zebranym materiałem dowodowym, a także sformułowanie przez organ odwoławczy wskazań dla Starosty , co do dalszego postępowania w kierunku niezgodnym z wnioskami strony. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podniósł, że jakkolwiek w chwili obecnej nie jest właścicielem działki nr [...], to był nim przed rokiem 1997. W chwili obecnej zmierza do odzyskania prawa własności, które w jego ocenie zostało mu odjęte na skutek błędów w ewidencji gruntów. Nieprawidłowości w oznaczeniu działki nr [...] numerem [...] zostały ustalone w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, jednakże nie wpłynęło to na ich poprawienie oraz naniesienie prawidłowej numeracji w operacie technicznym z dnia [...] listopada 1982 r., a także w opisie map z dnia [...] kwietnia 1993 r. i [...] grudnia 1995 r. Ostatecznie skarżący zakwestionował stanowisko organów co do prawidłowości i zgodności ze stanem faktycznym wpisów w zakresie numeracji także pozostałych działek w operacie ewidencji gruntów. Stwierdził przy tym jednocześnie, że nie stan obecny w zakresie numeracji działek w księgach wieczystych i w operacie ewidencji gruntów, lecz stan występujący w latach 1980-1999 jest przedmiotem jego zainteresowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest w sposób oczywisty bezzasadna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Ocena ta polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa (materialnego i procesowego), a jeżeli doszło do ewentualnego naruszenia przepisów postępowania, czy skala tego naruszenia uzasadnia zastosowanie rozstrzygnięć przewidzianych w art. 145-149 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane wyżej kryteria należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie zawiera ona uzasadnionych podstaw.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy przez organy stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Ustawa ta reguluje, między innymi sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 1 pkt 3 ustawy).

Do spraw związanych z prowadzeniem ewidencji gruntów odnosi się przepis art. 20 ustawy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali – ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części.

Nośnikiem wskazanych informacji jest – zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy –operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy, ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie.

Postępowanie ewidencyjne jest postępowaniem rejestrowym, co oznacza, że nie rozstrzyga ono sporów o prawa do gruntów, budynków, lokali, ani nie nadaje tych praw, rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W przypadku regulacji dotyczących ewidencji gruntów chodzi o naniesienie do ewidencji prawidłowych danych o gruntach, budynkach i lokalach, co ma charakter informacyjny. Ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji wynikających z odpowiedniej dokumentacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98, LEX nr 41305).

Zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych określone są w rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U Nr 38, poz. 454 – dalej jako "rozporządzenie").

Z art. 20 ustawy w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia wynika obowiązek zachowania ewidencji w stanie aktualności. Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie. Po pierwsze, w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), po drugie w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3 rozporządzenia). Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej.

W tym miejscu podnieść należy, że problematyka dotycząca wprowadzania zmian w ewidencji gruntów była przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z orzeczeń tych ponad wszelką wątpliwość wynika, że zapisy w ewidencji gruntów mają wyłącznie charakter techniczno-deklaratoryjny, co oznacza, że nie kształtują nowego stanu prawnego nieruchomości, a organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Organy ewidencyjne nie mogą zatem samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu lub budynku. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością (tak wyroki NSA: z dnia 17 lutego 1993 r., sygn. akt II SA 1155/92, opubl. ONSA 1994/2/61; z dnia 16 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 258/98, Lex 41288; z dnia 20 sierpnia 1988 r., sygn. akt II SA 766/98, Lex 82005).

W niniejszej sprawie skarżący upatruje możliwość odzyskania utraconego na skutek wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt [...] prawa własności działki nr [...], poprzez zmianę numeracji poszczególnych działek oraz korektę dokumentów archiwalnych, w tym operatu technicznego z dnia [...]listopada 1982 r., opisu i mapy z dnia [...] kwietnia 1993 r. oraz z dnia [...] grudnia 1995 r. Uwzględnienie tego rodzaju żądania w trybie postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie jest możliwe.

Jak trafnie podniósł Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego , działki których dotyczy wniosek mają uregulowany w księgach wieczystych stan prawny i taki też stan odpowiada zapisom w ewidencji gruntów. Oznacza to, że aby możliwe było wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów w aktualnym jej stanie, konieczne byłoby przedłożenie organowi dokumentów o jakich mowa w § 46 rozporządzenia, nie istnieje zaś możliwość skutecznego żądania od organu badania stanu prawnego nieruchomości w oparciu o dane archiwalne i przywrócenie twego rodzaju danych, które w pewnym czasie zostały w ewidencji zastąpione danymi nowszymi.

Uwzględniając przedstawianą wyżej specyfikę postępowania ewidencyjnego stwierdzić należy, że Starosta jako organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów i budynków nie posiada uprawnień do rozstrzygania poprzez wpisy do danych ewidencji gruntów o prawie własności nieruchomości, czego w istocie żądał skarżący. W związku z tym Starosta jako organ prowadzący ewidencję gruntów nie był też uprawniony do oceny prawidłowości wyroku Sadu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2008 r. wydanego w sprawie sygn. [...], który stanowił podstawę ujawnienia zmiany właściciela odnośnie działki nr [...]. Uprawnień takich nie posiada również Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu stanowiącym przedmiot kontroli w tej sprawie. Skoro więc skarżący nie przedstawił żadnego aktualnego na dzień złożenia wniosku dokumentu pochodzącego od sądu lub innego uprawnionego organu, który mógłby stanowić podstawę ujawnienia zmiany zapisów w danych ewidencji gruntów i budynków, to trafnie w zaskarżonej decyzji wywiedziono, że odnośnie nieruchomości stanowiącej własność skarżącego (działki nr [...]) należało zmiany takiej ze wskazanego powodu odmówić. Natomiast odnośnie wniosku skarżącego dotyczącego zmian co do pozostałych nieruchomości, skarżący nie posiada w ogóle interesu prawnego w żądania wprowadzenia tego rodzaju zmian, skoro nie jest właścicielem tych nieruchomości, chyba że byłby posiadaczem nieruchomości, która stanowi własność Skarbu Państwa. Brak interesu prawnego nie oznacza jednak w takiej sytuacji bezprzedmiotowości postępowania, lecz bezzasadność zgłoszonego żądania.

W konsekwencji w ocenie Sądu prawidłowe jest również co do zasady rozstrzygnięcie organu II instancji odnośnie konieczności ponownego przeprowadzenia przez Starostę postępowania z przyczyn tam wskazanych, z korektą tego rodzaju, że brak interesu prawnego podmiotu zgłaszającego żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków nie stanowi o bezprzedmiotowości takiego postępowania, ale skutkuje uznaniem takiego żądania za bezzasadne, prowadzące do odmowy wprowadzenia do ewidencji żądanej zmiany.

Z akt sprawy wynika, że R.P. złożył wniosek o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów obejmującej działki o nr [...], [...], [...] i [...] i [...] w zakresie usunięcia rozbieżności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości a treścią danych zawartych w ewidencji gruntów (wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r. – k. 1-4 akt administracyjnych). Oczywiście rozważając te zagadnienia w pierwszej kolejności obowiązkiem organów było ustalenie, czy wnioskodawca mieści się w katalogu podmiotów uprawnionych do żądania wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...].

Powszechnie przyjmuje się, że pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. Zasadnicze więc znaczenie ma regulacja § 46 ust. 1 rozporządzenia poprzez wskazanie, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. W § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia określono, że ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz – w myśl § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia – również dane dotyczące użytkowników wieczystych gruntów, jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami, państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych, organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości, użytkowników gruntów państwowych i samorządowych, jak również dane dotyczące osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy, [...].

W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący w chwili złożenia wniosku oraz w toku całego postępowania administracyjnego nie był właścicielem lub podmiotem władającym gruntami, których zmiany miałyby dotyczyć (poza działką nr [...]), tym samym nie mógł skutecznie domagać się wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów z powołaniem się na interes prawny w tym zakresie. Interesu takiego nie stanowią bowiem roszczenia skarżącego odnośnie prawa własności nieruchomości objętych wnioskiem, bowiem rozstrzygane one są w innym trybie (cywilnoprawnym), przed sądem powszechnym. Stąd też trafna była konkluzja, że odnośnie nieruchomości, których skarżący nie jest właścicielem lub władającym nie mógł skutecznie domagać się wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. W świetle przedstawionych regulacji prawnych, legitymacja do wystąpienia z żądaniem dokonania zmian przysługuje jedynie właścicielowi względnie osobom, organom i jednostkom organizacyjnym, o których mowa w § 10 i § 11 rozporządzenia. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów i budynków w charakterze strony także ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi, które mają wystąpić dopiero w przyszłości, jak to czyni skarżący powołując się na okoliczność, że od decyzji w przedmiocie sprostowania błędów w numeracji działek zależy sytuacja prawna w postępowaniu "nieważnościowym" toczącym się przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W świetle braku interesu prawnego po stronie R.P. w dokonaniu zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie działek nr [...], [...], [...] i [...], za nieusprawiedliwiony należało uznać również zarzut wskazujący na naruszenie przez organy ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz prowadzenia postępowania dowodowego. Prowadzenie oczekiwanego przez skarżącego postępowania w sytuacji posiadania przez niego jedynie interesu faktycznego, nie mgło doprowadzić do wprowadzenia oczekiwanych zmian w danych ewidencji gruntów. W takich warunkach prowadzenie szerszego, zgodnego z oczekiwaniami skarżącego postępowania wyjaśniającego, przy respektowaniu w tym postępowaniu zasad określonych w art. 7 i art. 8 oraz art. 77 § 1 i 4 k.p.a. było zbędne.

Dlatego przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono podniesionych w skardze przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7, 77 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej podjął wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonał jego należytej w zasadzie oceny. Ocena ta, wbrew twierdzeniom skarżącego nie nosi cech dowolności. Po myśli art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano również uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadnione zostało stanowisko organu, który wyjaśnił podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając przytoczone motywy na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w wyroku.