Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 310/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Inne
Powołane przepisy: article: art. 90-91
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej.
article: par. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 132 poz 1235
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby  Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA: Grażyna Malinowska - Wasik Asesor WSA: Ireneusz Fomalik Protokolant: Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. na rozprawie ze skargi Pawła M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Zakładu Karnego w B. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 9, poz. 26 ze zm.), art. 91 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. (Dz.U. Nr 207, poz. 1761 oraz Dz.U. Nr 90, poz. 844 i Nr 142, poz. 1380 z 2003 r.) oraz § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 132, poz. 1235 z 2003 r.) odmówił przyznania Pawłowi M. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.

W motywach decyzji organ wskazał, że z dokumentów przedłożonych przez funkcjonariusza wynika iż posiadał on spółdzielcze - własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, które na podstawie aktu notarialnego w 2002 r. zbył. Ustalony stan faktyczny odpowiadał sytuacji prawnej określonej w § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oraz art. 91 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej.

[...] 2004 r. Paweł M. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej. Wskazał iż poprzednio posiadane przez niego mieszkanie nie spełniało dolnej granicy powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszowi w służbie stałej, a ubiegając się o przyznanie pomocy finansowej, miał na myśli podniesienie standardu mieszkania z uwagi na powiększenie rodziny, która obecnie składa się z czterech osób.

Decyzją z [...] 2004 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w B. odmawiającą przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji wskazując, że stosownie do art. 91 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej nie określa powierzchni lokalu mieszkalnego, w związku z czym przyjąć należy, iż zbycie własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, niezależnie od jego powierzchni, jest przesłanką negatywną do przydzielenia funkcjonariuszowi mieszkania na podstawie decyzji administracyjnej organu kwaterunkowego Służby Więziennej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił Dyrektorowi Okręgowej Służby Więziennej w B., że nie odniósł się do przedstawionych przez niego argumentów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w B. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji prawa nie naruszają.

Zgodnie z art. 90 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego, przy czym szczegółowe zasady przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej, o której mowa określa Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów. W czasie wydawania przez organy Służby Więziennej decyzji stanowiących przedmiot niniejszej sprawy obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 132, poz. 1235). § 2 tego rozporządzenia określa, na jaki cel przyznana może być w trybie przepisów niniejszego rozporządzenia pomoc finansowa.

Dokonując interpretacji art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej należy przede wszystkim kierować się wykładnią celowościową. Intencją ustawodawcy było bowiem by pomoc finansowa kierowana była przede wszystkim do funkcjonariuszy nie posiadających w ogóle lokalu mieszkalnego w miejscowości w której stale pełnią służbę lub w miejscowości pobliskiej. Taki sposób regulacji kwestii mieszkaniowych funkcjonariuszy Służby Więziennej wynika również z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r.

W myśl przepisu § 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał.

Natomiast określenie warunków jakie musi spełniać funkcjonariusz do przydzielenia mu lokalu zawiera przepis art. 91 ustawy o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi: w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.

Z ustaleń faktycznych wynika iż skarżący nie spełniał warunków do przyznania mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej określonych w art. 91 ustawy o Służbie Więziennej - bowiem był właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości pełnienia służby, który następnie zbył na podstawie aktu notarialnego.

Wskazane okoliczności faktyczne stanowią zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w związku z art. 91 ustawy o Służbie Więziennej przesłanki negatywne do przydzielenia funkcjonariuszowi mieszkania na podstawie decyzji administracyjnej. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.