Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 888/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 53  w zw. z art. 64  i art. 66
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 9 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 1 kwietnia 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 listopada 2019 roku nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta M. orzekł o ustaleniu, na wniosek S. P. prowadzącego działalność jako firma C, warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na "zbieraniu, przeróbce oraz skupie złomu wraz z segregacją złomu i jego sprzedażą, budową budowli wiaty magazynowej, budynku biurowo - socjalnego, budową utwardzenia terenu, miejsc postojowych dla samochodów osobowych i ciężarowych oraz budową utwardzenia do składowania złomu, budową zewnętrznego oświetlenia terenu, budową wagi, budową zewnętrznego odcinka instalacji elektrycznej (WLZ), budową przyłącza wodociągowego, zbiornika na ścieki bytowe o pojemności ok. 10-20m3 oraz zbiorników na wody opadowe z terenów utwardzonych, budową ogrodzenia, budową pylonu reklamowego, budową zbiornika na paliwo".

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Stowarzyszenie B z siedzibą w B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 kwietnia 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia wskazało art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. 2018, 1945 t.j.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Jednym z nich jest występowanie, na obszarze analizowanym, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy). W niniejszej sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności dotyczące ustalenia: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa powyżej na grunt prawa polskiego wprowadza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Z kolei pod pojęciem cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia) należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu, zaś działka sąsiednia to działka dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). W ocenie Kolegium, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia mając na uwadze rozległy front działki obejmującej teren inwestycji. Kolegium Odwoławcze nie zakwestionowało sposobu wyznaczenia frontu działki oraz obszaru analizowanego. W obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przeprowadzonej analizy architektoniczno - urbanistycznej wynika, że realizacja planowanej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym.

Przechodząc do weryfikacji kolejnych wskaźników architektoniczno - urbanistycznych, Organ I instancji ustalił linię zabudowy w odległości min. 20 m od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej (wyznaczona graficznie kolorem czerwonym) oraz min. 20 m od zewnętrznej krawędzi drogi wojewódzkiej (wyznaczona graficznie) - zgodnie z załącznikiem nr 1. Wskaźnik powierzchni zabudowy oraz terenów utwardzonych do powierzchni działki objętej wnioskiem - ustalono od 0,40 do 0,60; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej – nakazano zachować min. 40% powierzchni działki. Jeśli chodzi o parametry dla wiaty magazynowej szerokość elewacji frontowej to 15 m z tolerancją +/- do 20%, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona od średniego poziomu terenu do okapu dachu lub jej gzymsu lub attyki - od 4,0 m do 6,5 m. Wysokość głównej kalenicy to wypadkowa wynikająca z przyjętego kąta nachylenia połaci dachowych i rozstawu ścian zewnętrznych projektowanego budynku mierzona od średniego poziomu terenu do najwyższej części dachu utworzonej na przecięciu połaci dachowej -wyniosła od 9,5 m do 12,0 m. Natomiast parametry dla budynku biurowo-socjalnego ustalono w następujący sposób: szerokość elewacji frontowej to 12 m z tolerancją +/- do 20%, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona od średniego poziomu terenu do okapu dachu lub jej gzymsu lub attyki - od 2,0 m do 4,5 m. Wysokość głównej kalenicy ustalono od 4,5 m do 7,0 m. Parametry architektoniczne ustalono w nawiązaniu do średnich wartości w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium sporządzona w toku postępowania przed Organem I instancji analiza architektoniczno - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej, w ocenie Kolegium Odwoławczego zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ustalenie przyjętych parametrów pozostaje zatem w zupełnej zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa.

Zamierzenie posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej wnioskowana działka posiada dostęp do drogi publicznej powiatowej /dz. 442/, poprzez projektowany zjazd. Spełniona jest również przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zaopatrzenie inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej nastąpi na warunkach określonych przez dysponenta sieci. Zaopatrzenie w wodę - z projektowanej instalacji zgodnie z zapewnieniem Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w M. Sp. z o.o. z dnia 30 listopada 2018 r., nr ZWiK: [...]. Odprowadzenie ścieków gospodarczo - bytowych - projektowaną instalacją do projektowanego szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Zaopatrzenie w środki łączności - z dostępnych źródeł, odprowadzenie wód opadowych - zbiorniki przeznaczone do odprowadzania wód opadowych z terenów utwardzonych po uprzednim podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych. Zaopatrzenie w energię cieplną -z indywidualnych źródeł ciepła. Lokalizacja miejsca gromadzenia odpadów stałych bytowych na terenie wnioskowanej działki, utylizacja odpadów poza terenem inwestycji, odbiór przez firmy koncesjonowane.

W toku postępowania prawidłowo dokonano stosownych uzgodnień projektu decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. również w trybie tzw. milczącej zgody.

Mając na uwadze zarzuty Stowarzyszenie B z siedzibą w B. należy stwierdzić, że istotą decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta, co wynika w sposób jednoznaczny z przepisów u.p.z.p., nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia prac budowlanych i stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać, a kwestie techniczno-budowlane, związane z samą realizacją planowanej inwestycji nie są zatem objęte zakresem postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Ponadto przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie są zagadnienia związane z przyszłym i niepewnym wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji, czy też spodziewany spadek atrakcyjności lub wartości działki. W konsekwencji zawarte w decyzji ogólne warunki dotyczące ochrony osób trzecich w postępowaniu na tym etapie procesu inwestycyjnego należy uznać za wystarczające. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrza Gminy i Miasta M. z dnia 25 października 2018 r., znak: [...], w której zagadnienia wpływu inwestycji na środowisko były szczegółowo weryfikowane.

Podsumowując, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja ta nie narusza w ocenie Kolegium Odwoławczego interesów osób trzecich. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona (spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a.), a z ustaleń Organu I instancji wynika, że zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 powyższej ustawy.

Opisaną wyżej decyzję SKO zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Stowarzyszenie B z siedzibą w B. . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), art.8 w związku z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), poprzez naruszenie zasady praworządności i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego sprawy, przez co doszło do zbyt szerokiej interpretacji zasady dobrego sąsiedztwa;

2) art. 7, 8 i 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez brak dokonania niezbędnych czynności dowodowych i poczynienia własnych ustaleń, nieprzeprowadzenie dowodów pozwalających na ustalenie stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej:

3) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej gwarantowanej art. 16 k.p.a., w szczególności poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji rozstrzygających w tożsamym przedmiocie;

4) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości, ewentualnie jej uchylenie również w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 3 listopada 2020 r. uczestnik postępowania S. P. złożył odpowiedź na skargę, w której wniósł o jej oddalenie, przychylając się do stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Skarga jest uzasadniona, choć została uwzględniona nie z tych powodów, które w niej podniesiono.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm. dlaeju.p.z.p.), decyzje o warunkach zabudowy wydaję się po uzgodnieniu ich treści ze wskazanymi w tym przepisie organami, w tym również z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.(art. 53 ust. 5 u.p.z.p.)

W niniejszej sprawie planowana inwestycja przylega do dwóch dróg publicznych – drogi wojewódzkiej oraz drogi powiatowej. Pismem z dnia 10 kwietnia 2019 r. organ I Instancji przesłał projekt decyzji do uzgodnień, między innymi do Zarządu Dróg Wojewódzkich oraz Zarządu Dróg Powiatowych w M. (k. 56 akt adm.)

Uzgodnienie z Zarządem Dróg Wojewódzkich zostało dokonane w trybie tzw. milczącej zgody, natomiast Zarząd Dróg Powiatowych – Starosta [...] postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2019 r. znak [...] (k. 103) zaopiniował pozytywnie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, pod następującymi warunkami:

"1. linia zabudowy w odległości nie mniejszej niż 20 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej,

2. zbiorniki na nieczystości ciekłe, wody opadowe oraz paliwo należy z zlokalizować w odległości nie mniejszej niż 8 metrów od krawędzi jezdni drogi powiatowej.

3. pylon reklamowy należy zlokalizować w odległości nie mniejszej niż 8 metrów od krawędzi jezdni drogi powiatowej,

4. wagę należy zlokalizować w odległości nie mniejszej niż 8 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej."

Żaden z tych warunków nie został uwzględniony w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Linia zabudowy (pkt. 4. 1 lit.a decyzji organu I Instancji oraz załącznik graficzny do tej decyzji) została ustalona w odległości 15 metrów od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej, zamiast w odległości wzmaganej przez organ uzgadniający tj. w odległości nie mniejszej niż 20 metrów. Pozostałe warunki uzgodnienia również nie zostały wprowadzone do treści decyzji.

Nie ma zatem racji SKO w K. wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "Organ I instancji ustalił linię zabudowy w odległości min. 20 m od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej (wyznaczona graficznie kolorem czerwonym) oraz min. 20 m od zewnętrznej krawędzi drogi wojewódzkiej (wyznaczona graficznie) - zgodnie z załącznikiem nr 1". Na marginesie dodać należy, że na załączniku graficznym do decyzji organu I instancji znajdującym się w aktach sprawy nie ma żadnych linii w kolorze czerwonym.

Brak uwzględnienia warunków uzgodnienia z zarządca drogi narusza przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu wprowadzenie treści uzgodnienia do treści decyzji może dokonać we własnym zakresie organ II Instancji, bez uchybienia zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Postanowienie uzgadniające jest prawomocne, nie zostało zaskarżone przez inwestora, a zatem obowiązek jego uwzględnienia w treści decyzji o warunkach zabudowy nie podlega dyskusji.

Sąd wskazuje także, że uzgodnienie to dotyczyło co prawda projektu decyzji organu I instancji, która została wydana w dniu 22 maja 2019 r. a następnie uchylona przez SKO decyzją z dnia 5 sierpnia 2019 r., niemniej jednak wydana w obecnie kontrolowanym postępowaniu decyzja organu I instancji z dnia 12 listopada 2019 r. nie różni się na tyle od projektu decyzji uzgadnianej, aby konieczne było ponawianie uzgodnień z zarządcą drogi.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że znajdujące się na k. 9 akt adm. oświadczenie [...] o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej jest nieaktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji, co z kolei stanowi o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p..

Zarzuty skargi natomiast są nieuzasadnione.

W pierwsze kolejności wskazać należy, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 Kpa. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12).

W niniejszej sprawie wskazania takich konkretnych naruszeń i ich skutków dla strony skarżącej zabrakło, a organ II Instancji nie prowadził żadnego postępowania dowodowego w sprawie, które wymagałoby zapoznania stron z jego wynikami.

Nie jest też uzasadniony zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej gwarantowanej art. 16 k.p.a., poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji rozstrzygających w tożsamym przedmiocie. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 u.p.z.p., w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Przepis ten oznacza, że dla tego samego terenu można wydać nieskończenie wiele decyzji o warunkach zabudowy - na wniosek tej samej lub różnych osób. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi bowiem praw do terenu, a jedynie określa czy i na jakich warunkach teren może zostać zabudowany oraz jakie zabudowa ta może mieć parametry.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa poprzez zbyt szeroką interpretację zasady dobrego sąsiedztwa. Ze sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jak wskazano w analizie, zabudowa mieszkaniowo-gospodarcza zlokalizowana jest od strony północnej, północno-wschodniej, wschodniej i zachodniej wnioskowanej działki. Zabudowa usługowa oraz zabudowa produkcyjna zlokalizowane są od strony zachodniej wnioskowanej działki. W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej działki znajdują się tereny niezabudowane. Zabudowa skupiona jest po obu stronach drogi wojewódzkiej i powiatowej. Teren inwestycji znajduje się więc w obszarze zabudowy mieszkaniowo-gospodarczej i usługowo-produkcyjnej. Z zestawienia tabelarycznego wynika, że zabudowa usługowa i produkcyjna znajduje się na działkach nr [...], [...], [...], [...]. Nie można się zgodzić zatem z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby planowana funkcja nie występowała w obszarze analizowanym.

Sąd nie dopatrzył się także uchybień dotyczących ustalenia pozostałych parametrów nowej zabudowy. Prawidłowe są także ustalenia organów co do dostępu terenu do drogi publicznej oraz pozostałych przesłanek ustalenia warunków zabudowy.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a i lit.c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu.