Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 485/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec (spr.), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2004 r. umarzającą wobec J. A. postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte na wniosek strony z dnia 31 października 2002 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w odpowiedzi na wniosek strony o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), Trzeci Urząd Skarbowy wydał w dniu [...] grudnia 2002 r. decyzję o warunkach restrukturyzacji.

W następstwie oceny przebiegu postępowania restrukturyzacyjnego Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego, w dniu [...] kwietnia 2004 r. wydał decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której umorzył postępowanie restrukturyzacyjne na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy.

Nie zgadzając się z taką decyzją J. A. odwołał się. Podniósł, że w związku z zakwestionowaniem przez niego wysokości zaległości podatkowych objętych restrukturyzacją, przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie obecnie toczą się postępowania w sprawie ustalenia warunków restrukturyzacji oraz w sprawie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej. Zdaniem strony organ nieprawidłowo ustalił kwotę opłaty restrukturyzacyjnej; J. A. nie zgadzał się też co do istnienia wskazanych przez organ zaległości podatkowych za miesiąc grudzień 1997 r., oraz miesiące: kwiecień, czerwiec i grudzień 2000 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Wskazując na cele i założenia ustawy o restrukturyzacji, podniósł, iż art. 10 ustawy określa enumeratywnie warunki, jakie musi spełnić przedsiębiorca, aby należności objęte restrukturyzacją mogły ulec umorzeniu. Nie wszystkie wymogi przewidziane w tym przepisie zostały dopełnione przez J. A. Nie przedstawił on w zakreślonym terminie (po upływie 11 miesięcy, a przed upływem 14 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji) informacji zawierającej podstawowe dane o bieżącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy. Nie dopełnił też obowiązku zapłaty w przewidzianym terminie, to jest do dnia 20 kwietnia 2004 r. opłaty restrukturyzacyjnej, rozłożonej na raty decyzją organu podatkowego (wpłata ostatniej raty opłaty restrukturyzacyjnej następuje nie później niż w terminie 14 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, tj. w tym przypadku od dnia 10 grudnia 2002 r.). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego J. A. nie dopełnił też warunku braku zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restyrukturyzacyjnego0, w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Organ podatkowy podniósł, iż w stanie na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący posiadał zaległości podatkowe: w podatku VAT za miesiąc grudzień 1997 r. oraz za miesiące: kwiecień, czerwiec i grudzień 2000 r. Te nie uregulowane zaległości wynikają ze złożonych przez podatnika deklaracji podatkowych VAT-7 i nie podlegają restrukturyzacji.

Co zaś do skarg w sprawach powołanych przez skarżącego, odnośnie których toczyło się postępowanie przed NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, są one oddalone wyrokami z dnia 28 listopada 2003 r.

Ponieważ warunki restrukturyzacji nie zostały spełnione - w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 pkt. 2 ustawy o restrukturyzacji, stanowiący, że po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r., nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3 - organ podatkowy zobligowany był wydać decyzję umarzającą postępowanie restrukturyzacyjne.

Na powyższą decyzję J. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Odnosząc się do niespełnienia przez niego warunków restrukturyzacji podniósł, iż od decyzji ustalającej warunki restrukturyzacji, a która dotyczyła też kwoty opłaty restrukturyzacyjnej, odwoływał się, i obecnie w jego sprawach toczy się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Zgodnie zaś z art. 15 powołanej wyżej ustawy o restrukturyzacji, w przypadku istnienia należności spornych, postępowanie w sprawie restrukturyzacji podlega zawieszeniu, do dnia zakończenia sporu prawomocna decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi. Skoro zatem istnieje spór przed Naczelnym Sadem Administracyjnym, to do czasu jego zakończenia postępowanie restrukturyzacyjne powinno zostać zawieszone. Decyzja o umorzeniu postępowania wynika – zdaniem skarżącego - z niezbadania przedstawionych przez stronę dowodów i faktów oraz braku chęci wyjaśnienia przez organy podatkowe kwestii spornych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stwierdzić należało, iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego.

Przepis art. 10 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców stanowi, iż należności, o których mowa w art. 6, objęte restrukturyzacją, podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca: po pierwsze – przedstawi organowi restrukturyzacyjnemu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 3, program restrukturyzacji oraz informację zawierającą podstawowe dane o jego bieżącej sytuacji finansowej, w tym dane wymienione w art. 1 ust. 2 (pkt. 1), po drugie – wpłaci opłatę restrukturyzacyjną, o której mowa w art. 19 (pkt. 2) i, po trzecie – w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt.1 nie posiada zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego (pkt.–3). Dodatkowo należy przedstawić informacje zawierającą podstawowe dane o bieżącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy po upływie 11 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, jednak nie później niż przed upływem 14 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji.

Odnosząc się powyższych ustawowych wymogów umorzenia należności wskazać należy iż skarżący nie zapłacił opłaty restrukturyzacyjnej. Wysokość tej opłaty określiła decyzja o warunkach restrukturyzacji (k.-85 akt podatkowych) w kwocie 61.193,60 zł. Opłatę te organ podatkowy rozłożył J. A., na jego wniosek, na jedenaście rat płatnych w wyznaczonych terminach, na okres od stycznia 2003 r. do listopada 2003 r. (k.-87 akt podatkowych). Skoro opłata restrukturyzacyjna nie została zapłacona, to przyjąć należało, iż warunek przewidziany art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy nie został dochowany.

Słusznie też wskazał organ podatkowy, iż skarżący nie spełnił warunku przewidzianego ust. 1 pkt. 3, jako że w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji J. A. posiadał nieuregulowane należności, w postaci zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. w kwocie 141,60 zł, za miesiąc kwiecień 2000 r. w kwocie 507,00 zł, za miesiąc czerwiec 2000 r. w kwocie 2.364,00 zł oraz za miesiąc grudzień 2000 r. w kwocie 422 zł. Wymienione należności restrukturyzacji nie podlegają, a wynikają ze złożonych przez J. A. korekt deklaracji na ten podatek za poszczególne miesiące (k.-117-123 akt podatkowych).

Skarżący nie dopełnił też warunku przewidzianego art. 10 ust. 2, nakładającego na podatnika wymóg złożenia w zakreślonym terminie (po upływie 11 miesięcy, ale nie później niż 14 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji) dodatkowej informacji o bieżącej sytuacji przedsiębiorcy. Decyzja ta została doręczona stronie 10 grudnia 2002 r. (k.-85), zatem informacja zawierająca żądane dane powinna być złożona w terminie od 10 listopada 2003 r. do 10 lutego 2004 r., z akt sprawy zaś nie wynika, aby strona tego wymogu dochowała.

W skardze na działanie organów podatkowych skarżący powołuje się na okoliczność, iż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie toczy się postępowanie w sprawie w zakresie podstawy naliczenia opłaty restrukturyzacyjnej, co w ocenie strony, w świetle art. 15 ustawy o restrukturyzacji powinno stać się podstawą zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego.

Sąd nie podziela takiego poglądu strony. Przepis art. 15 ustawy stanowi, iż w przypadku istnienia należności spornych, postępowanie w sprawie restrukturyzacji ulega zawieszeniu, do dnia zakończenia sporu prawomocną decyzją albo do dnia wycofania wniosku, odwołania lub skargi. Opłata restrukturyzacyjna nie należy kategorii należności spornych, o których mowa w powołanym przepisie. Nie należy ona do należności objętych decyzją o warunkach restrukturyzacji, ma ona zupełnie odmienny charakter i byt prawny. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie dotyczące opłaty restrukturyzacyjnej, nie może mieć znaczenia dla sprawy. Nie istnieją jednocześnie jakiekolwiek inne należności, które wypełniałyby treść przepisu art. 15 i które dawałyby podstawę do zawieszenia postępowania.

Skoro nie zostały spełnione przez stronę warunki restrukturyzacji określone w art. 10 ust. 1 pkt. 2 i 3, to w świetle przepisu art. 21 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy, który stanowi, ze po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, z zastrzeżeniem ust. 3 i 6 , organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, których mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 2 i 3, nie zostały spełnione) zasadnie organ podatkowy umorzył postępowanie restrukturyzacyjne.

Odnosząc się na koniec do zarzucanego przez stronę skarżącą naruszenia przepisów postępowania podatkowego, to zauważyć należy, iż zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ podatkowy w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo zebrały i zbadały materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji, nie naruszając tym samym przepisów postępowania.

W tych okolicznościach, uznając iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mającego wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania, a zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji.