Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 721/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r.; sygn. akt VI SA/Wa 821/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2017 r.; nr L.Dz. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. odmówił uwzględnienia wniosku W. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych.

Skarżący W. F. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję Komisji Nadzoru Finansowego zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Podniósł, że nie dysponuje środkami pieniężnymi w wysokości 180.000 zł. Zaciągnięcie kredytu na uiszczenie należności, poddanie się egzekucji ze swojego majątku spowodowałby zaś niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci zapłacenia w istocie wyższej kwoty niż wynikająca z decyzji, czy to poprzez sprzedaż egzekucyjną majątku (majątek byłby bezpowrotnie utracony przez skarżącego, a cena wywoławcza na licytacji jest zawsze poniżej wartości majątku), czy poprzez konieczność uiszczenia bezpowrotnie odsetek od zaciągniętego kredytu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) wskazał, że skarżący nie wykazał okoliczności, które pozwoliłby sądowi uznać, że w sprawie zachodzą przesłanki przewidziane przez ten przepis. Podnosząc konieczność zaciągnięcia kredytu, ewentualnie sprzedaż egzekucyjną majątku, celem pokrycia zobowiązania wynikającego z nałożonej na niego kary pieniężnej, nie podał żadnych danych wskazujących na wysokość dochodów (przykładowo osiąganych z działalności gospodarczej, czy też ewentualnie z tytułu zatrudnienia). Nie przedstawił też żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną (np. wydruk z rachunku bankowego czy rachunku maklerskiego potwierdzających, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Nie znając zaś sytuacji materialnej skarżącego (np. stanu jego zasobów pieniężnych, ewentualnych oszczędności) Sąd ten nie miał możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji ani czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podniósł, że kwota - 270.000 zł, znacznie przewyższa jego aktualne możliwości majątkowe. Wskazał, że jest osobą starszą, nie dysponuje środkami w takiej wysokości, na zapłacenie tej kwoty zmuszony byłby zaciągnąć kredyt lub poddać egzekucji swój majątek. Z tego faktu skarżący wyciągnął wniosek o nieodwracalności szkody, którą poniesie wobec zapłacenia nałożonej kary, wskutek konieczności uiszczenia odsetek od zaciągniętego kredytu lub braku możliwości odzyskania majątku, który zostanie zapewne zlicytowany poniżej swej wartości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę.

Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wobec niedołączenia do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji żadnych dowodów, oprócz decyzji ustalającej wysokość emerytury skarżącego, które dokumentowałyby, jak przedstawia się sytuacja majątkowa strony i jej zdolności finansowe, wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że Sąd pierwszej instancji bez znajomości wskazanych powyżej danych nie był w stanie określić, czy - relatywnie do składników majątku skarżącego - ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji byłaby znaczna oraz czy po jej wykonaniu istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji finansowej i majątkowej sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na stronę skarżącą.

Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.