Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1324/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.157 § 1, art.158
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 671/16 o odmowie wykładni i odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 lutego 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 671/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku K. J., odmówił wykładni oraz uzupełnienia postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. została odrzucona skarga K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 lutego 2015 r.

Pismem z dnia 28 lutego 2017 r. skarżący złożył wniosek o wykładnię oraz uzupełnienie ww. postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając wykładni postanowienia wskazał, że sentencja postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r. jest jasna. Nie budzą również wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia oraz wskazana podstawa prawna.

Zdaniem Sądu, sformułowania użyte we wniosku z dnia 28 lutego 2017 r. wskazują, że skarżący domaga się w istocie wyjaśnienia powodów zajętego w sprawie stanowiska, które stanowiło podstawę wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Tymczasem w ramach instytucji określonej w art. 158 P.p.s.a. niedopuszczalne jest domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do formułowania przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu.

Odnosząc się natomiast do wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r. Sąd wskazał, że z art. 157 § 1 P.p.s.a. wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 P.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie.

W ocenie Sądu wniosek skarżącego wykracza poza instytucję uzupełnienia postanowienia i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu odwoławczym. Sąd odrzucając w dniu 8 lutego 2017 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania wydał rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Stwierdził bowiem, że skarga w przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych jest niedopuszczalna. Sąd orzekł o całości skargi i nie był zobowiązany do zamieszczenia w takim rozstrzygnięciu dodatkowego orzeczenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J.

W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie.

W piśmie z dnia 9 sierpnia 2017 r. K. J. podtrzymał argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie o odmowie wykładni i odmowie uzupełnienia postanowienia, wskazując że daje ono podstawę do jego rozpoznania i uwzględnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi K. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 lutego 2015 r. nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Sentencja ww. orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny odrzucenia skargi. Sąd w postanowieniu z dnia 8 lutego 2017 r. uznał, że skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 2 P.p.s.a. K. J. winien bowiem wnieść - stosownie do art. 37 k.p.a. - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do tego organu, nie zaś zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie.

Zarówno z treści wniosku o wykładnię postanowienia, jak i zażalenia na postanowienie o odmowie wykładni orzeczenia wynika, że skarżący domaga się wyjaśnienia zajętego przez Sąd stanowiska. Skarżący polemizuje zatem z rozstrzygnięciem postanowienia o odrzuceniu skargi. Tego rodzaju żądanie, na co właściwie zwrócił uwagę Sąd I instancji, jest niedopuszczalne w świetle art. 158 P.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r. wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie z dnia 8 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o całości sprawy, a zatem żądanie uzupełnienia postanowienia nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.