Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 552/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dziesięciu altan rekreacyjnych na terenie ogrodów działkowych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wywiedzionej przez P. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dziesięciu altan rekreacyjnych na terenie ogrodów działkowych. Oprotestowane skargą rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 17 lutego 2016 r. do Starosty Ś. wpłynęło zgłoszenie, którym P. G. poinformował o zamiarze budowy 10 altan

rekreacyjnych na terenie ogródków działkowych w miejscowości B., na działce nr 16/23 obręb B.. Do przedmiotowego zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, informację z rejestru gruntów, kopię mapy do celów projektowych oraz opracowanie pod nazwą ,,Opis do zgłoszenia robót budowlanych" zawierające m.in. dane konstrukcyjno-budowlane dotyczące planowanego zamierzenia budowlanego.

W dniu [...] r. Starosta Ś. wydał decyzję nr [...], którą podając w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy 10 altan rekreacyjnych na terenie ogródków działkowych w miejscowości B., na działce zarejestrowanej w ewidencji gruntów pod numerem 16/23 obręb B.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że zgłoszenie dotyczy budowy 10 obiektów kontenerowych typu holenderskiego domku letniskowego. Z uchwały Rady Gminy w M. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B. wynika, że planowana inwestycja jest przewidziana do realizacji na terenach ogrodów działkowych (ZD-1). Dla objętego zgłoszeniem terenu plan dopuszcza jako funkcje uzupełniające: lokalizację obiektów małej architektury z ciągami spacerowymi, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, służącej podstawowej funkcji terenu, a także obszarów przyległych. Ponadto dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy bez możliwości jej rozbudowy.

Ze względu na zapisy obowiązującego dla przedmiotowego terenu planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji podał, że budowa obiektów kontenerowych typu domku letniskowego narusza zawarte w nim ustalenia. Wobec tego zastosował art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlanego, w myśl którego organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany wnieść w drodze decyzji sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Nie godząc się z wydaną decyzją P. G. wniósł od niej odwołanie uznając, że organ zbyt zachowawczo podszedł do zagadnienia budowy altan na terenie ogródków działkowych i zakładając z góry sprzeciw dokonał nadinterpretacji wniosku. Ponadto organ nie brał pod uwagę zapisów Prawa budowlanego i nie podał argumentów na niezgodność zamierzenia z planem zagospodarowania. Teren objęty zgłoszeniem w planie miejscowym oznaczony jest symbolem ZD1 o funkcji ogródki działkowe, a w Prawie budowlanym budowa altan o określonych gabarytach na terenach ogrodów działkowych wymaga zgłoszeniu. Ogrody działkowe na terenie, którego dotyczy zgłoszenie istnieją co najmniej od 2006 r. tj. od uchwalenia obecnie obowiązującego planu, a wcześniej teren był użytkowany jako ogród przez pracowników PGRu. Według odwołującego się struktura terenu nie wymagała zrzeszania się w stowarzyszeniu ponieważ teren jest podzielony geodezyjnie na działki i należy do prywatnych właścicieli, a określenie rodzinne ogrody działkowe, o których mówi ustawa związane jest ze sposobem organizacji ogrodów przez stowarzyszenie.

W dalszej części odwołania jego autor odniósł się do zastosowania przez organ art. 29 Prawa budowlanego, który nie dotyczy rozpatrywanego przypadku, gdyż ustawa o ogrodach działkowych i zmiana Prawa budowlanego definiują altanę na terenach ogrodów działkowych. Z kolei budowa altan na działkach wielkości około 300 m² mieści się w kategorii altany na terenie ogrodów działkowych, o których mowa w ustawie o ogrodach działkowych i w Prawie budowlanym. Dodatkowo zgłoszenie dotyczyło budowy altan na terenach ogrodów działkowych, a organ wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy 10 altan rekreacyjnych zaś w uzasadnieniu decyzji mowa jest o obiektach kontenerowych typu holenderskiego domku letniskowego. Odwołujący się wskazując na obowiązujące przepisy przytoczył definicję altanki, wykluczając przy tym znaczenie jej konstrukcji.

Argumentacja odwołania związana była również z wykazaniem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przed wejściem w życie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oraz zmianą Prawa budowlanego, a także z brakiem w zapisach planu zakazu budowy altanek na terenie ogródków działkowych, co ma podważać zasadność stanowiska o sprzeczności budowy z planem zagospodarowania.

W dniu [...] r. Wojewoda D. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po zrelacjonowaniu treści rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego oraz twierdzeń zamieszczonych w odwołaniu organ II instancji przytoczył regulacje związane ze zgłoszeniem robót wynikające z ustawy Prawo budowlane. Następnie szczegółowo opisano zamierzenie objęte zgłoszeniem z podaniem parametrów obiektów budowlanych i sposobu ich posadowienia na nieruchomości. Kolejnym zagadnieniem omówionym w uzasadnieniu decyzji Wojewody D. były zapisy planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy w M. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., który obejmował także działkę nr 16/23. Organ II instancji odnotował, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem ZD-1. W § 7 ust. 11 planu miejscowego teren o symbolu ZD-1 został określony jako teren ogrodów działkowych. Na terenie tym dopuszcza się jedynie jako funkcje uzupełniające: a) lokalizację obiektów małej architektury z ciągami spacerowymi, b) urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, służącej podstawowej funkcji terenu, a także obszarów przyległych (§ 11 ust. 1), a ponadto - dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy bez możliwości jej rozbudowy (§ 11 ust. 2).

W ramach własnych rozważań organ odwoławczy przyjął, iż przeznaczenie terenu zainwestowania (ZD-1) to ogrody działkowe, czyli rodzinne ogrody działkowe w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40, z późn. zm. – dalej ROD). Zgodnie z definicją rodzinny ogród działkowy to wydzielony obszar lub obszary przeznaczone na cele rodzinnych ogrodów działkowych, składające się z działek i terenu ogólnego, służące do wspólnego korzystania przez działkowców, wyposażone w infrastrukturę ogrodową. ROD są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do ROD oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia (art. 4 ustawy o ROD). ROD stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska (art. 5 ustawy o ROD).

Jako istotny został uznany przez Wojewodę zapis zawarty w art. 7-8 oraz art. 11 ustawy o ROD, z których wnika, że ROD zakładane są na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz stowarzyszeń ogrodowych, na wniosek stowarzyszenia ogrodowego, które następnie prowadzi ROD. Z kolei definicję stowarzyszenia ogrodowego zaczerpnięto z ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 855, ze zm.), gdzie ujęto, że powołane są one wyłącznie w celu zakładania i prowadzenia rodzinnych ogrodów działkowych (art. 2 pkt 6 ustawy o ROD). Odnosząc stan faktyczny sprawy do wskazanych regulacji organ odwoławczy wskazał, że działka objęta zgłoszeniem stanowi własność osoby fizycznej – P. G. i nie istnieje na niej obecnie oraz nie może istnieć ROD.

Na koniec Wojewoda D. podał, że § 11 ust. 2 planu miejscowego, wprowadza ogólną zasadę, w myśl której dopuszcza się jedynie zachowanie istniejącej zabudowy bez możliwości jej rozbudowy. Ponadto w ramach realizacji funkcji uzupełniającej terenu zainwestowania dopuszczalna jest jedynie lokalizacja obiektów małej architektury z ciągami spacerowymi oraz urządzeniami i sieciami infrastruktury technicznej, służącymi podstawowej funkcji terenu. Posiłkując się zaczerpniętą z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego definicją obiektu małej architektury rozumianego jako niewielki obiekt, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki wskazano na przykładowy charakter obiektów wskazany w ustawie. Według organu do kategorii obiektów małej architektury mogą być zaliczone jedynie obiekty posiadające właściwości analogiczne, jak te, które zostały wymienione przez ustawodawcę. Z kolei ze względu na istniejącą linię orzeczniczą sądów administracyjnych wykluczono zakwalifikowanie altany ogrodowej jako obiektu małej architektury. Według organu II instancji gdyby nawet pominąć kwestię niedopuszczalności realizacji funkcji uzupełniającej wobec braku ROD, zgłoszone obiekty nie posiadają znamion obiektów małej architektury.

W skardze na wyżej opisaną decyzję P. G. poczynił zarzut błędnego odczytania zapisów planu miejscowego oraz niedostatecznego rozpatrzenia wszystkich okoliczności i stanu prawnego ogródków działkowych przewidzianych na działce 16/23 we wsi B.. Argumentacja skargi w zasadzie stanowiła pogłębioną analizę twierdzeń zamieszczonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucono mianowicie, że organ z góry założył sprzeciw i dokonał nadinterpretacji wniosku nie biorąc jednocześnie pod uwagę zapisów ustawowych i subiektywnie dążąc w argumentacji do uzasadnienia sprzeciwu niezgodnością z planem miejscowym. Według skarżącego organ nie podał argumentów na niezgodność zamierzenia z planem miejscowym, zaś w samej skardze wykazywano, że dla działki nr 16/23 przewidziano przeznaczenie jako ogrody działkowe. Odnosząc się do zapisów ustawy Prawo budowlane przywołano zasadę, w myśl której budowa altanki wymaga zgłoszeniu do organu. Sama ustawa uporządkowała, zalegalizowała i dopuściła warunki wznoszenia altanek jednocześnie przekształcając dawne ogródki w zarządzie PZD i tworzenie nowych. Przepisy dotyczące organizacji i własności nie są obligatoryjne i nie wykluczają innych nietypowych sytuacji. Przedmiotowa działka od kilkudziesięciu lat wykorzystywana była pod ogródki działkowe, zatem po wejściu nowej ustawy należy przyjąć, że teren ogródków pracowniczych przekształcił się w rodzinne ogródki działkowe. Działki sprzedano w drodze przetargu, obecni właściciele nie mają obowiązku zrzeszania się w stowarzyszeniu, ogródki pozostają ogródkami działkowymi, teren jest podzielony geodezyjnie na działki i należy do prywatnych właścicieli. Nie było zamierzeniem ustawodawcy, aby w takiej sytuacji na terenie działek nie można było budować altanek.

Skarżący odwołując się do ustawy o ogrodach działkowych i zmiany Prawa budowlanego zawierających definicje altany i jednocześnie podając powierzchnie działek dowodził możliwości zabudowy w zamierzony przez niego sposób. Argumentując to stanowisko odniósł się on zarówno do zapisów planu jak też do braku znaczenia konstrukcji samej altanki, w sytuacji gdy przepisy określają wyłącznie jej gabaryty. Okolicznością, na którą skarżący zwrócił uwagę było uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego w 2004 r. czyli przed wejściem w życie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych i zmianie Prawa budowlanego. W czasie uchwalania planu nie istniały zapisy związane z ogródkami działkowymi i nie były sprecyzowane wymogi dotyczące altan.

Odnosząc się do terenu oznaczonego w planie jako ZD1 wyjaśniono, że znajdują się na nim ruiny, fundamenty starego budynku gospodarczego, zaś plan mówi o zachowaniu istniejącej zabudowy bez możliwości jej rozbudowy. Według skarżącego zapis o zakazie rozbudowy dotyczy istniejących zabudowań gospodarczych co jest oczywiste, gdyż byłoby sprzeczne z główną funkcją jaką są ogrody działkowe na terenie ZD1. Wobec tego w planie nie istnieje zapis o zakazie budowy altan na terenie ogrodów działkowych ZD1.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o oddalenie skargi informując, że po zapoznaniu się z treścią skargi nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd ją oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. zgłaszającą sprzeciw wobec zamiaru budowy dziesięciu altan rekreacyjnych na terenie ogródków działkowych w miejscowości B.. Na wstępie podkreślić trzeba, że Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest, jak wspomniano, ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający dla wymaganego przez prawo ustalenia determinanty faktycznej decyzji. Zakres badania stanu faktycznego wyznaczają więc normy prawne, określające determinantę faktyczną rozstrzygnięcia, a nie wnioski procesowe skarżącego lub innych stron postępowania administracyjnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia. Warszawa 2005 r., str. 424).

Pozostając w kręgu uwag o charakterze ogólnym należy w szczególności zaznaczyć, że skargą zostało objęte rozstrzygnięcie wydane w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowanych polegających na budowie 10 altan rekreacyjnych. Nie może być zatem podstawą rozważań Sądu uchwała dotycząca przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego. Od chwili ogłoszenia jej w dzienniku urzędowym funkcjonuje ona w obrocie prawnym, zaś zawarte w niej zapis wywołują określone skutki prawne. Przedmiotowa uchwała dotycząca uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego korzysta nadto z domniemania legalności i prawidłowości. W tych okolicznościach podnoszone w skardze zależności pomiędzy planem zagospodarowania przestrzennego, a niejako następczą zmianą przepisów Prawa budowlanego i ustawą o ROD także nie mogą spotkać się z negacją albo potwierdzeniem. Podobnie jak uczyniły to organy I i II instancji Sąd ograniczyć się musi do oceny zgodności inwestycji objętej zgłoszeniem z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Na analogicznych zasadach przedstawiać się będzie sprawa ewentualnego funkcjonowania czy niefunkcjonowania ogródków działkowych na terenie objętym planem miejscowym w kontekście ustawy o ROD. Organy administracyjne nie miały bowiem za przedmiot swojego postępowania oceny czy wobec użytkowania terenu przez pracowników PGR, następnie sprzedania nieruchomości osobom fizycznym, obecni właściciele mają obowiązek, czy też nie mają obowiązku, powoływania stowarzyszenia dla potwierdzenia istnienia (czy nieistnienia) ogrodów, ale konkretne zgłoszenie zamiaru wykonania robót, które determinujące przedmiot postępowania w znaczeniu procesowym.

Oceniając prawidłowość przeprowadzonego przez organy postępowania zainicjowanego zgłoszeniem skarżącego z dnia 17 lutego 2016 r. wyjaśnić trzeba, że podstawową zasadą obowiązującą na gruncie Prawa budowlanego, a wynikającą z art. 28 ust. 1 ustawy, jest możliwość rozpoczęcia robót budowlanych jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy normują na zasadzie wyjątku, rodzaje obiektów i robót budowlanych, dla których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, natomiast dla ich realizacji konieczne jest zgłoszenie zamiaru ich wykonania właściwemu organowi. Zgłoszenia, w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 6 ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: pkt 1 - zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; pkt 2 - budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; pkt 3 - zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Starosta Ś., a za nim Wojewoda D. uznali, że budowa obiektów objętych zgłoszeniem nie może spotkać się z akceptacją ze względu na sprzeczność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co dało podstawę do wydania orzeczenia w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Objęta zgłoszeniem działka nr 16/23 podlega regulacjom wynikającym z uchwały Rady Gminy w M. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B.. Teren, na którym znajduje się ta działka został oznaczonym na rysunku planu symbolem ZD-1. W części opisowej planu w § 7 ust. 11 podano, że teren o symbolu ZD-1 to teren ogrodów działkowych. Na terenie tym dopuszcza się jedynie jako funkcje uzupełniające: a) lokalizację obiektów małej architektury z ciągami spacerowymi, b) urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, służącej podstawowej funkcji terenu, a także obszarów przyległych (§ 11 ust. 1), a ponadto - dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy bez możliwości jej rozbudowy (§ 11 ust. 2).

Wojewoda D. szerzej od organu I instancji oceniając zapisy planu, w swoich rozważaniach dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego zauważył, że nie istnieje na przedmiotowym terenie możliwość rozbudowy poza zachowaniem istniejącej zabudowy. W związku z tym stwierdził brak możliwości realizacji przedmiotowych altan jako sprzecznych z zapisami planu. Oczywistym jest przecież, że nie będą one kontynuacją istniejącej zabudowy, gdyż jak podaje sam skarżący na tym terenie istnieją jedynie ruiny zabudowań gospodarczych. Co prawda plan miejscowy dopuszcza realizację obiektów małej architektury, ale jak potwierdza to uzasadnienie zaskarżonej decyzji, organ II instancji posiłkując się treścią art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlanego wskazane w zgłoszeniu obiekty nie mogą zostać objęte taką kwalifikacją.

W tych okolicznościach ponad wszelką wątpliwość uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na stwierdzenie negatywnej przesłanki w postaci sprzeczności objętej zgłoszeniem inwestycji z zapisami planu miejscowego, co stanowi samodzielną przesłankę do wniesienia sprzeciwu. Nie wpływają na zmianę tego stanowiska zarzuty skargi związane z zakazem zabudowy rozumianej jako ewentualnie sprzecznej z funkcją ogrodów działkowych. Skoro w uchwale mowa jest o ,,dopuszczeniu" zabudowy uzupełniającej czytelne jest, że gminny prawodawca nie przewidział w treści uchwały innej zabudowy. Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie wyartykułowane w skardze, że w miejscowym planie ,,nie istnieje zatem zapis o zakazie budowy altan na terenie ogrodów działkowych ZD1". Faktem pozostaje, że w uchwale oznaczono teren jako teren ogrodów działkowych jednakże odnośnie zabudowy Rada wypowiedziała się w przywołanym zapisie, którego zdaniem Sądu nie można interpretować w ten sposób, że dopuszczono możliwość budowy altanek. Skoro konkretnie podano jaka zabudowa jest dopuszczalna, właśnie z tych zapisów należy odczytywać, że nie jest możliwa innego rodzaju zabudowa.

Kolejnym argumentem przemawiającym za zasadnością wniesionego sprzeciwu jest podniesiona i opisana w uzasadnieniu decyzji przez Wojewodę Dolnośląskiego okoliczność dotycząca nieistnienia na przedmiotowym terenie ogrodu działkowego w rozumieniu przepisów ustawy o ROD. Jakkolwiek twierdzenie to budzi najwięcej wątpliwości skarżącego prezentującego odmienny pogląd, trudno podważyć zasadność stanowiska organu. Jak była już wyżej mowa, nie mogą zostać ocenione argumenty skarżącego dotyczące ,,niejako zalegalizowania" ustawą o ROD warunków wznoszenia altan czy przekształcenia ,,z automatu" również mocą tej ustawy ogródków w ogródki działkowe. Faktem natomiast pozostaje, że nieruchomość skarżącego stanowi własność osoby fizycznej, zaś wnioskodawca nie poparł swojego zgłoszenia informacją o istnieniu stowarzyszenia ogrodowego prowadzącego rodzinny ogród działkowy. Skoro ustawa o ROD przewiduje zakładanie ogrodów na terenach stanowiących własność Skarbu Państwa, samorządu terytorialnego lub stowarzyszeń, wykazanie istnienia stowarzyszenia ogrodowego było niezbędne do potwierdzenia funkcjonowania ogrodu. Wobec powyższego nie mogą być skuteczne wywody skarżącego przywołującego definicję altanki na terenie ogrodu działkowego, skoro formalnie ogród działkowy nie istnieje. Bez znaczenia pozostają twierdzenia dotyczące dopasowania inwestycji do krajobrazu i istniejącej architektury czy gabarytów, wielkości i konstrukcji altan.

Konkludując, organy obu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie uchybiając przy tym naczelnym zasadom procesu administracyjnego wyrażonym w art. 7, art. 8, i art. 77 k.p.a.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.