Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1319/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. b)
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Bożena Pindel ( spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Sp.k. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "SKO" lub "Kolegium"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") ‒ rozpatrując odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta R. z [...], nr [...] określającej A Sp. z o.o. Spółka Komandytowa w C. (dalej "Spółka" lub "skarżąca") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...]zł ‒ utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W sprawie przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny.

Organ I instancji decyzją z [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w wysokości [...]zł. SKO rozpatrując odwołanie uchyliło decyzję organu I instancji a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu dowodu z oględzin oraz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez podatnika, organ I instancji w decyzji z [...] przyjął do opodatkowania:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków) o powierzchni: [...]m2 (za okres I-V oraz X-XII), [...]m2 (I-XII), [...]m2 (I-V), [...]m2 (I-X), [...]m2 (XI-XII),

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni: [...]m2 (za okres I-V oraz X-XII), [...]m2 (I-V oraz X-XII), [...]m2 (do wys. 2,20 m powierzchni użytkowej I-V oraz X-XII), [...]m2 (I-V), [...]m2 (I-X) oraz [...]m2 (XI-XII).

Podał, że różnica między podatkiem zadeklarowanym przez podatnika ([...]zł) a należnym wynosi [...]zł.

W odwołaniu Spółka nie zgodziła się z zastosowaną stawką podatku od gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powołała się na wydane przez Starostę R. zaświadczenie z 21 października 2015 r. potwierdzające powstanie 56 lokali mieszkalnych w budynku po byłym hotelu [...], położonym w R. przy ul. [...]. Jednocześnie przyznała, że stawka podatku dotycząca lokali mieszkalnych winna być zastosowana dopiero od października 2015 r. Zarzuciła organowi, że ten wydał decyzję na podstawie art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. na podstawie ewidencji gruntów budynków, a jej zdaniem ww. zaświadczenie o odrębności lokali mieszkalnych spełnia wszelkie warunki dokumentu urzędowego.

Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powołało przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; [obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.] ‒ w brzmieniu obowiązującym w 2017 r., dalej "u.o.p.l.") oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm. [obecnie tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.]; dalej: "P.g.k.").

Wyjaśniło, na podstawie materiału dowodowego sprawy, że mocą aktu notarialnego Rep. [...] z [...]. Spółka, celem zabezpieczenia wierzytelności, nabyła od Przedsiębiorstwa B Sp. z o.o. w R. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości składającej się z działek o numerach geodezyjnych [...] i [...] o łącznej powierzchni [...]m2 oraz własność budynków położonych w R. przy ul. [...] stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności. W skład tych budynków, co wynika z ewidencji gruntów i budynków, wchodzi budynek handlowo-usługowy, budynki transportu i łączności jak również budowle o wartości [...]zł, które Spółka wskazała w deklaracji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2014 r. Na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w R. z [...], sygn. akt [...] nastąpiło również przysądzenie Spółce prawa własności nieruchomości składającej się z działki o numerze [...] przy ulicy [...], o łącznej powierzchni [...] m2.

Ponadto od 1 stycznia 2017 r. na podstawie aktu notarialnego z [...] (Rep. [...]) Spółka stała się podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z nabyciem czterech garaży położonych w R. przy ul. [...] wraz z udziałem w gruncie (działka [...]). W dniu 31 maja 2017 r. nastąpiła sprzedaż garaży nr [...] i [...], zaś w dniu 25 października 2017 r. garażu nr [...]. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji Spółka pozostała właścicielem dwóch garaży o powierzchni [...]m2 wraz z udziałem w gruncie o powierzchni [...]m2.

Kolegium zwróciło uwagę, że Spółka zdeklarowała do opodatkowania za 2017 r.: budynki mieszkalne lub ich części o powierzchni użytkowej [...]m2, grunty pozostałe o powierzchni [...]m2 oraz [...]m2.

Na wezwanie organu I instancji z 29 grudnia 2016 r., Spółka przy piśmie z 9 stycznia 2017 r. przesłała zaświadczenie Starosty R. z 21 października 2015 r. zawierające enumeratywne wskazanie 56 lokali położonych przy ul. [...] jako lokale spełniające wymogi "samodzielnego lokalu mieszkalnego". Na ponowne wezwanie organu (pismo z 21 czerwca 2017 r.) Spółka wyjaśniła, że w 2014 r. przystąpiła do prac projektowych, po uzyskaniu pozwolenia przystąpiła do remontu mającego na celu przebudowę istniejącego budynku handlowego w budynek mieszkalny, co skutkowało wydzieleniem 56 mieszkań, a Starosta R. na podstawie dokumentacji budowlanej sporządzonej przez inspektora budowlanego wydał zaświadczenie o wyodrębnieniu 56 lokali mieszkalnych. Spółka nie przedstawiła jednak dokumentów potwierdzających powyższe twierdzenia (np. dziennika budowy, lub zgłoszenia o zakończeniu przebudowy budynku).

Według organu skoro podatnik na dwukrotne wezwanie nie przedłożył odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej zmianę sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości, postanowieniem z [...] wszczęto z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości za lata 2015-2017. Kolegium decyzją z [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego.

W dniu 15 maja 2018 r. dokonano oględzin nieruchomości Spółki. W notatce służbowej z 15 maja 2018 r. inspektor nadzoru A. B. stwierdził, że budynek byłego hotelu jest obecnie w remoncie. Budynek w trakcie remontu został podzielony na 56 lokali, posiadających od 1 do 3 pokoi, do każdego jest doprowadzona odrębna linia zasilająca w energię elektryczną, a łazienki i kuchnie wyposażono w instalacje wody i kanalizacji. Po dokonaniu oględzin zaplecza budynku stwierdzono, że jest to pustostan niewykorzystywany do żadnych celów.

Pismem z 28 maja 2018 r. wezwano Spółkę do przedłożenia: dokumentacji potwierdzającej powierzchnię użytkową budynków przy ul. [...] oraz dokumentacji fotograficznej odzwierciedlającej obecny stan remontowanej nieruchomości obejmującej pomieszczenia wewnątrz budynku jak również dla drugiego budynku tzw. stołówki oraz do wyjaśnienie przyczyn niedokonania zmiany funkcji budynku w księdze wieczystej i ewidencji gruntów i budynków, w związku z otrzymaniem od Starosty R. zaświadczenia z 21 października 2015 r. o utworzeniu i wydzieleniu w budynku 56 lokali mieszkalnych i o zamiarach spółki w odniesieniu do ww. lokali po zakończeniu stosownych prac remontowych w budynku.

W odpowiedzi Spółka przesłała dokumentację potwierdzającą powierzchnię budynków oraz wysokość poszczególnych kondygnacji. Dodatkowo wyjaśniła, że lokale mieszkalne będzie sprzedawała dopiero po zakończeniu inwestycji. W trakcie procesu sprzedaży mieszkań wydzieli poszczególne księgi wieczyste a nieuaktualnienie zmian funkcji budynku nie zostało dokonane z przyczyn formalno-prawnych w związku z prowadzoną egzekucja komorniczą oraz jej powództwa wobec wierzyciela C.

Według Kolegium spór sprowadza się do oceny, czy wydzielone w budynku lokale mieszkalne (56), co do których Starosta R. wydał zaświadczenie o ich odrębności winny zostać opodatkowane z uwzględnieniem stawki procentowej przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej czy stawką jak dla budynków mieszkalnych.

Organ zwrócił uwagę, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i służy do realizacji określonych zadań gospodarczych spółki (działalność związana z obsługą rynku, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek), a podatnikiem jest spółka prawa handlowego, która nie realizuje swoich potrzeb mieszkaniowych, co skutkuje koniecznością opodatkowaniu według najwyższych stawek zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zakwalifikowanie zaś przedmiotowych nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych, a co za tym idzie do zastosowania niższej stawki podatkowej jest niemożliwe, bowiem pomimo uzyskania zaświadczenia od Starosty R. o odrębności lokali mieszkalnych, trwają w nich dalszym ciągu prace remontowe polegające na ich przystosowaniu na mieszkalne, które po zakończeniu inwestycji Spółka będzie sprzedawała (powołał pismo Spółki z 15 czerwca 2018 r.).

Organ uznał również, że sprzedaż mieszkań będzie dokonywana w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a pozyskane ze sprzedaży środki finansowe będą jej dochodem. Zaznaczył, że mimo wyodrębnienia w budynku samodzielnych lokali mieszkalnych, lokale te nadal nie spełniają wymogów do korzystania z nich zgodnie z przeznaczeniem z uwagi na trwające w dalszym ciągu prace remontowe związane z przystosowaniem ich do stałego przebywania ludzi, zatem nie można ich zaliczyć do kategorii budynków mieszkalnych.

Podsumowując stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej usytuowanych na działce o numerach geod. [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2 oraz właścicielem zabudowań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej położonych w R. przy ul. [...], przy czym uwzględniono, że w okres od 26 maja 2017 r. do 15 września 2017 r. nieruchomość była własnością osób fizycznych. Ponadto w okresie od 1 listopada 2015 r. Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej usytuowanych na działce o numerze [...] o łącznej powierzchni [...]m2. Zaznaczył, że przy określaniu podstawy opodatkowania budynków przyjęto powierzchnię budynków wykazaną w dokumentach przekazanych przez podatnika przy piśmie z 15 czerwca 2018 r. Organ odwoławczy zaaprobował także zakres opodatkowania ww. garaży.

W skardze własnej (nazwanej sprzeciwem) Spółka wniosła o ustalenie, "że stawka w wysokości najwyższej podatku od nieruchomości, oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], [...]będącej w użytkowaniu wieczystym oraz budynkiem mieszkalnym składającym się z 56 lokali mieszkalnych stanowiącym odrębną nieruchomość, jest nieuzasadniona i winna być ustalona za poziomie przewidzianym w ustawie jak dla lokali mieszkalnych". Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu nawiązując do stanu faktycznego sprawy podała, że nieprzedłożenie przez nią żądanych dokumentów (np. dziennika budowy) nie jest argumentem, który organ może brać pod uwagę, bowiem wiodącym dokumentem jest zaświadczenie o odrębności lokali mieszkalnych. Natomiast powołane przez organ orzeczenia sądów administracyjnych nie odnoszą się do stanu niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie prezes zarządu skarżącej Spółki oraz pełnomocnik organu podtrzymali dotychczasowe stanowiska.

Przedmiotem łącznego rozpoznania oraz odrębnego wyrokowania Sądu były sprawy dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2015-2017, w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 1317-1319/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolą Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej P.p.s.a.) – objęto decyzję określająca skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Według organu skarżąca Spółka w badanym roku podatkowym była przedsiębiorcą, która w związku z prowadzoną działalnością była użytkownikiem wieczystym gruntów o łącznej powierzchni [...]m2 (działki nr [...] i [...]- oznaczonych jako klasoużytek "Bi") oraz właścicielem budynków usytuowanych w R. przy ul. [...] (zgodnie z ewidencją budynku handlowo-usługowego). Ponadto od 1 listopada 2015 r. była użytkownikiem wieczystym gruntów o łącznej powierzchni [...]m2 (działka nr [...]- oznaczonych jako klasoużytek "Bi"). Natomiast od 1 stycznia 2017 r. stała się podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z nabyciem czterech garaży położonych w R. przy ul. [...] wraz z udziałem w gruncie (działka [...]). W dniu 31 maja 2017 r. nastąpiła sprzedaż garaży nr [...] i [...], zaś w dniu 25 października 2017 r. garażu nr [...]; Spółka pozostała właścicielem dwóch garaży o powierzchni [...]m2 wraz z udziałem w gruncie o powierzchni [...]m2. Przyjął zatem stawki opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. b) u.p.o.l. ‒ związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skarżąca nie podniosła zarzutów w zakresie opodatkowania nieruchomości gruntowej o powierzchni [...]m2 oraz garaży.

Sporne pozostaje opodatkowanie budynku położonego w R. przy ul. [...] oraz gruntu (działki nr nr [...] i [...]), tj. zastosowanej przez organy stawki przy jego opodatkowaniu.

W ocenie strony skarżącej, organy bezpodstawnie przyjęły stawkę przewidzianą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, skoro w budynku wydzielono 56 lokali mieszkalnych, to winny być zastosowane stawki jak dla budynków mieszkalnych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., natomiast co do gruntu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że ww. nieruchomość budynkowa została nabyta przez skarżącą w 2013 r. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W budynku była prowadzona działalność hotelowa, lecz ze względów ekonomicznych skarżąca w 2014 r., po uzyskaniu wymaganych pozwoleń na budowę, przebudowała istniejący budynek usługowy w mieszkalny poprzez wydzielenie w nim w 2015 r. ‒ 56 lokali mieszkalnych. Skarżąca przedłożyła w toku postępowania podatkowego zaświadczenie, wydane na jej wniosek przez Starostę R. z 21 października 2015 r., w którym organ ten na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm. [obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 737]) zaświadczył, że lokale o nr od 1 do 56 położone w budynku przy ul. [...] w R. spełniają wymogi "samodzielnego lokalu mieszkalnego".

Bezspornie w "Ewidencji gruntów i budynków" ww. budynek usytuowany na działce nr [...] figuruje jako "budynek handlowo-usługowy". Okoliczność tę potwierdził Starosta R. w piśmie kierowanym do organu I instancji z 30 października 2017 r. Poinformował także, że zmiana sposobu użytkowania ww. budynku została zgłoszona do Referatu Architektury i Budownictwa, lecz nie została zgłoszona do organu ewidencyjnego. Odniósł się także do wydanego skarżącej zaświadczenia z 21 października 2015 r. o samodzielności lokalu mieszkalnego stwierdzając, że nie jest to podstawa do zmiany funkcji budynku.

Z przeprowadzonego w sprawie dowodu z oględzin z dnia 15 maja 2018 r. wynika, że w budynku po byłym hotelu (obecnie w remoncie) wyodrębniono 56 lokali posiadających od jednego do trzech pokoi, z odrębną łazienką, kuchnią bądź aneksem kuchennym i do każdego z lokali doprowadzono instalację elektryczną oraz wodno-kanalizacyjną. Stwierdzono także, że stanowi on pustostan niewykorzystywany do żadnych celów.

Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości ‒ w badanym roku podatkowym ‒ regulował art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca zdefiniował pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tą definicją gruntami, budynkami i budowlami związanymi z działalnością gospodarczą są wymienione wyżej nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z ust. 2a tego przepisu do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (pkt 1); gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d (pkt 2); budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (pkt 3).

Stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, przy czym ustawodawca określa maksymalne stawki dla poszczególnych kategorii budynków, preferencyjne dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a), a znacznie wyższe dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.).

Skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, to w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I. znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. Powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym ‒ od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości (por. wyroki NSA: z 13 września 2018 r., II FSK 478/18, czy z 23 listopada 2018 r., II FSK 3184/16; dostępne, podobnie jak inne wskazane w uzasadnieniu orzeczenia, w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozstrzygając zaistniały spór należy zaakcentować, że co do zasady rację mają organy podatkowe powołując się na przepis art. 21 ust. 1 P.g.k, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (art. 20 ust. 1 pkt 1-3 P.g.k.).

Za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać pogląd, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz uchwała 7 sędziów NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Zatem dokonana w ewidencji klasyfikacja ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 P.g.k., bowiem to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków.

Niezależnie od wskazanej wyżej mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że dla zakwalifikowania budynku do kategorii budynków mieszkalnych decydujące znaczenie ma kryterium zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych (por. np. wyroki NSA: z 24 sierpnia 2017 r., II FSK 950/17; z 20 stycznia 2005 r., FSK 1319/04; z 19 lutego 2008 r., II FSK 1726/06; z 22 września 2009 r., II FSK 542/08; z 20 maja 2010 r., II FSK 63/09; z 21 kwietnia 2011 r., II FSK 2016/09 oraz z 9 marca 2016 r., II FSK 180/14).

Sąd przyjął ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny za prawidłowy. Skoro więc z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego niespornie wynika, że budynki i związane z nim grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy (tu: Spółki) przeznaczone są po definitywnym zakończeniu ich remontu (przebudowy), w dalszym ciągu do obrotu gospodarczego, to sam fakt wyodrębnienia lokali mieszkalnych nie może powodować uznania, że nie jest to już budynek i grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Także uzyskanie formalnych dokumentów przewidzianych i wymaganych przepisami prawa budowlanego w procesie inwestycji budowlanych tej kwalifikacji nie może zmienić. Warunkiem uznania budynku za mieszkalny byłoby ustalenie, że budynek ten zaspakaja potrzeby mieszkaniowe i był w ten sposób użytkowany (por. wyroki NSA: z 5 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2718/12; z 3 marca 2016 r., II FSK 180/14).

Zatem cechą przesądzającą o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych, jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, których z oczywistych względów skarżąca (będąca spółką prawa handlowego) nie realizowała, zaś inwestycja polegająca na przekwalifikowaniu budynku handlowo-usługowego (byłego hotelu) w budynek mieszkalny było związane z przedmiotem jej działalności. Oceny tej nie zmienia zaświadczenie Starosty R. z 21 października 2015 r., skoro z oświadczenia prezesa zarządu Spółki wynika, że wyodrębnione lokale będą w dalszym toku działalności przedmiotem obrotu.

Podsumowując należy raz jeszcze zwrócić uwagę, że z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, iż o tym czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. Dla podatku od nieruchomości nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zaprzecza, że była właścicielem nieruchomości i przez cały czas nią dysponowania, zatem zasadnym było ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Ponadto sam fakt wyodrębnienia lokali mieszkalnych nie może stanowić o tym, że budynek a także grunt, na którym zostały one posadowione nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Otóż Spółka dokonując przebudowy budynku (z hotelowego w mieszkalny) działała w zgodzie ze swoim przedmiotem działalności (w KRS w Dziale 3 zamieszczono informację, że przedmiotem działalności Spółki jest m.in. kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, działalność związana z obsługą rynku nieruchomości). Ponadto sama skarżąca Spółka wprost wskazała, że lokale mieszkalne, będące w jej posiadaniu, przeznaczone będą po zakończeniu budowy do obrotu gospodarczego. Nawet jeżeli według uznania skarżącej ich budowa została zakończona, to nie może to powodować uznania, że nie są to już one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. ww. wyrok NSA z 5 listopada 2014 r.).

Akceptując ten pogląd, skład orzekający tut. Sądu przyjął, że budynek, w którym wydzielono 56 lokali mieszkalnych i grunt, na jakim jest posadowiony prawidłowo został opodatkowany stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, gdyż stanowił przedmiot obrotu gospodarczego. Z tych względów, jako bezpodstawne uznał zarzuty skargi zmierzające do opodatkowania przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych, tj. według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l., a gruntu według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l.

W badanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania (art. 187 O.p.). Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a oceny, czy dana okoliczność została udowodniona dokonano na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podjęta ocena materiału dowodowego, niewątpliwie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 191 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało także dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadało wymaganiom stawianym przez art. 210 § 1 pkt 4 i 6 O.p. Organy podatkowe nie naruszyły także pozostałych, wskazanych w skardze, przepisów prawa procesowego.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, albowiem jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego procesu jego stosowania. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Uprawnienia strony do udziału w postępowaniu zostały zachowane. Organ dokonał wyboru właściwych przepisów prawa i prawidłowo je zinterpretował. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, uznając, że ani w odniesieniu do gruntów i budowli ani do spornych budynków nie ma zastosowania przesłanka wyłączająca uznanie tych nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.