Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1317/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Regionalnego w Krakowie na decyzję nr 281.2018 Starosty Wielickiego z dnia 5 marca 2018 r. znak: BGN.6740.W.1885.2017 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia 5 marca 2018 r., nr [...] (znak: [...]) – sprostowaną następnie w zakresie daty jej wydania postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. (znak: [...]) – na podstawie:

- art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.) oraz

- art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 11 grudnia 2017 r., uzupełnionego w dniu 5 lutego 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...] P. M., obejmujące: budowę zespołu 37 budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej, budynki nr [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wewnętrznymi liniami zasilającymi elektrycznymi, zewnętrznymi odcinkami kanalizacji sanitarnej, budową kanalizacji deszczowej do 2 zbiorników szczelnych oraz zagospodarowanie terenu pod drogę wewnętrzną, chodniki, parkingi, tarasy na dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w m. W. przy ul. [...], gm. W., z zachowaniem określonych w treści decyzji warunków wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 u.p.b.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 11 grudnia 2017 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę zespołu 37 budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej, budynki nr [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wewnętrznymi liniami zasilającymi elektrycznymi, zewnętrznymi odcinkami kanalizacji sanitarnej, budową kanalizacji deszczowej do 2 zbiorników szczelnych oraz zagospodarowanie terenu pod drogę wewnętrzną, chodniki, parkingi, tarasy na dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w m. W. przy ul. [...], gm. W..

Obszar oddziaływania obiektu (-ów), określony w art. 3 ust. 20 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c u.p.b., obejmować miał nieruchomości: dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w m. W. przy ul. [...], gm. W..

Podczas prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją złożoną przez inwestora i w tym przedmiocie wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń, których jednak nie zgłoszono.

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2018 r. (znak: [...]) został nałożony na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, które zostały usunięte przez inwestora w terminie.

Następnie organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 i 4 u.p.b., podnosząc zarazem, że zgodnie z przyjętym rozwiązaniem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.b., organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu, co jak wskazano znajdowało również swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Starosta, po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, dodał przy tym, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, stosownie do treści art. 12 ust. 7 u.p.b., a nadto, iż posiadał on wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego. Jednocześnie zaznaczono, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 34 ust. 3 u.p.b., jak również, że był on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar "A", zatwierdzonym uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r., zmienionym uchwałą Nr XXVI/336/2012 Rady Miejskiej w W. z dnia 19 grudnia 2012 r., zmienionym uchwałą Nr XLV/6003/2014 Rady Miejskiej w W. z dnia 30 czerwca 2014 r., zmienionym uchwałą Nr V/48/2015 Rady Miejskiej w W. z dnia 30 marca 2015 r., zmienionym uchwałą Nr X/112/2015 Rady Miejskiej w W. z dnia 29 września 2015 r. oraz wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto wskazano, że inwestycja została zlokalizowana w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową 29MN, 32MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz w terenie 16Z – przeznaczonym pod zieleń nieurządzoną i spełniała wszystkie ustalenia zawarte w treści ustawy w zakresie zgodności z wymogami kształtowania ładu przestrzennego, przeznaczenia, ochrony i zachowania walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz ochrony walorów zabytkowych i kulturowych. Podkreślono także, że zgodnie z § 26 pkt 2 ww. planu, podstawowym przeznaczeniem terenów MN była: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, zaś w § 26 ust. 5 ustalono, że wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie mógł przekroczyć 60%, a wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, nie mógł być niższy niż 40%. W nawiązaniu do powyższego organ podał, że zgodnie z przedłożonym bilansem powierzchniowym dla całego zamierzenia inwestycyjnego zawartym na str. 56-57 projektu budowlanego, wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania dla terenu MN wynosić miał 59,96%, a więc był niższy niż maksymalny dopuszczony zapisami planu, tj. 60%, wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosił natomiast 40,04%, a więc był wyższy od minimalnego. Zwrócono również uwagę, że zgodnie z § 39 pkt 2 ww. planu podstawowym przeznaczeniem terenów Z była zieleń nieurządzona w formie: otwartych terenów trawiastych, zespołów zadrzewień i zakrzewień, łąk, pastwisk oraz zieleni stanowiącej obudowę biologiczną cieków wodnych, pełniącą funkcję lokalnych powiązań przyrodniczych. Dodano, że jako przeznaczenie dopuszczalne ustalano możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym niewyznaczonych na rysunku planu dróg, dojazdów, dojść pieszych oraz ciągów pieszych i ścieżek rowerowych, lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Ponadto wskazano, że warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w ramach przeznaczenia dopuszczalnego było spełnienie zasady, aby łączna powierzchnia terenów związanych z przeznaczeniem dopuszczalnym nie stanowiła więcej niż 10% powierzchni danego terenu Z. W tym zakresie organ podał, że powierzchnia terenu zainwestowania stanowiącego ciąg pieszo-jezdny w terenie 16Z, stanowiła 6,72%. Dodatkowo podniesiono, że wysokości projektowanych budynków była zgodna z § 26 ust. 5 pkt 10 planu i nie przekraczała dopuszczalnej wysokości wynoszącej 11,00 m. Podkreślono również, że na budynkach zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia wynoszącym 45°, co było zgodnie z § 26 ust. 5 pkt 12 planu. Starosta poinformował także, że na terenie województwa małopolskiego obowiązuje uchwała nr XXXII/452/17 z dnia 23 stycznia 2017 r. Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw.

Ponadto, w ocenie organu, planowana inwestycja nie naruszała interesu osób trzecich w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Podkreślono również, że przedmiotowa inwestycja projektowana została na terenach o klasie użytku, na których wymagane było uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej, w związku z czym inwestor przedłożył decyzję Starosty o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej z dnia 15 listopada 2017 r. (znak: [...]). Jednocześnie zaznaczono, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zaś inwestycja spełniała warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej i nie powodowała zacieniania i przesłaniania budynków sąsiednich. Wyjaśniono także, że wody opadowe z układu komunikacyjnego zostaną zebrane w system kanalizacji deszczowej, a następnie zostaną odprowadzone do zbiornika retencyjnego, natomiast wody deszczowe z dachów projektowanych budynków odprowadzone będą na teren zielony, nie zakłócając gospodarki wodnej na działkach sąsiednich. Z kolei ścieki sanitarne odprowadzane będą do kanalizacji miejskiej zgodnie z oświadczeniem wydanym przez Zakład Gospodarki Komunalnej w W. Sp. z o.o. z dnia 10 sierpnia 2017 r. (znak: [...]). Organ podkreślił przy tym, że przyłącz do sieci kanalizacji gminnej będzie realizowany według odrębnego opracowania i postępowania administracyjnego. Podniesiono również, że działki objęte przedmiotowym wnioskiem posiadają dostęp do drogi gminnej publicznej nr [...] dz. nr [...] obr. [...] w W. ul. [...], poprzez dz. nr [...], [...], [...], [...], stanowiące drogę wewnętrzną, której inwestor był współwłaścicielem i posiadał ustanowioną służebność. Dodano też, że do obsługi projektowanej inwestycji zapewniono 79 miejsc postojowych, co było zgodne z § 15 pkt 1 ppkt 6 ww. planu. Organ wskazał także, że inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Zaznaczono również, że powyższa inwestycja nie wymagała prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w myśl ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Decyzja ta, wobec jej niezaskarżenia w przewidzianym terminie, stała się ostateczna i prawomocna z dniem 7 marca 2018 r.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – Prokurator Regionalny w K., domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości.

Prokurator Regionalny w K. zarzucił zaskarżonej decyzji:

I. rażące naruszenie prawa, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., poprzez wydanie decyzji niezgodnej z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dozwolonego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania oraz wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnego,

II. rażące naruszenie prawa, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez określenie w projekcie inwestycji usytuowania miejsc postojowych bezpośrednio przy oknach budynku, co w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę było niezgodne z przepisami, a to § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2285).

W uzasadnieniu skargi na wstępie przytoczono treść art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz § 26 ust. 5 pkt 2 i 3 ww. planu miejscowego, w oparciu o które to przepisy skarżący zakwestionował zgodność projektu budowlanego z wymogami obowiązującego planu. Wskazano bowiem, że z części tekstowej i graficznej projektu wynikało, iż wszystkie planowane miejsca postojowe (79) znajdują się w terenie oznaczonym jako "29MN i 32MN" i wykonane będą z kostki brukowej betonowej. Podniesiono przy tym, że przy przyjęciu minimalnej powierzchni miejsca postojowego jako 11,5 m2 (2,3 m x 5 m) pomnożonej przez 79 (liczba planowanych miejsc), łączna powierzchnia miejsc postojowych wynosić będzie 908,5 m2, a nie jak wskazano w projekcie 901,38 m2. Z kolei przyjmując rzeczywistą powierzchnię miejsc postojowych, podano, że powierzchnia zainwestowania wzrośnie do 5357,12 m2 i stanowić będzie procentowy wskaźnik powierzchni zainwestowania w terenie MN na poziomie 60,03%, a nie jak wskazano w projekcie 59,96%. Tym samym dodano, że powierzchnia biologicznie czynna będzie niższa niż 40%. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że inwestor w projekcie budowlanym wskazał, iż miejsca postojowe będą miały większą szerokość niż minimalna, bo 2,5 m oraz planuje 1 miejsce dla osoby niepełnosprawnej. Wyjaśniono zatem, że uwzględniając te wymiary, powierzchnia miejsc postojowych będzie jeszcze większa, bo wynosić będzie 993 m2, w związku z czym powierzchnia zainwestowania wzrośnie wtedy do 5441,62 m2, a tym samym procentowy wskaźnik powierzchni zainwestowania kształtować się będzie na poziomie 61%. To zdaniem skarżącego świadczyło, że planowana inwestycja będzie sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto skarżący podkreślił, że w projekcie budowlanym usytuowanie miejsc postojowych było niezgodne z treścią § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Wyjaśniono bowiem, że zgodnie z regulacją prawną odległość miejsc postojowych od okien pomieszczeń budynków mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 7 m, natomiast w projekcie są one usytuowane bezpośrednio przy oknach. Skarżący podał, że takie usytuowanie miejsc postojowych jest dopuszczalne od dnia 1 stycznia 2018 r., kiedy to w życie weszło rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające powyższe rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dopuszczając takie rozwiązanie przez dodanie § 19 ust. 5. Podniesiono bowiem, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę – stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na uwadze powyższe skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 11 grudnia 2017 r., wobec czego usytuowanie miejsc postojowych nie było zgodne z prawem. Tym samym, wobec niespełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b., Prokurator Regionalny wniósł o wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie w całości, podnosząc, że w jego ocenie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a w szczególności nie jest dotknięta wskazywanymi przez skarżącego wadami. Organ nie zakwestionował przy tym wskazywanej przez skarżącego okoliczności, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżonym pozwoleniem na budowę, stosunek powierzchni zainwestowania do powierzchni biologicznie czynnej odbiegał minimalnie – w wyniku błędu projektanta – od zapisów ww. planu miejscowego. Podniesiono bowiem, że różnica ta, wynosząca jak wskazano w skardze – 0,03% (powierzchnia zainwestowania wynosząca 60,03%, w sytuacji gdy plan dopuszcza 60%), jest tak niewielka, że jej wystąpienie nie może prowadzić do konkluzji o wadliwości pozwolenia na budowę. Tym bardziej, zdaniem organu, nie można uznać, aby możliwe było zakwalifikowanie takiej okoliczności, jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na potwierdzenie swojego stanowiska, Starosta powołał przykłady z orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazujące jakie nieprawidłowości mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, nawet w sytuacji gdyby uznać, że doszło do minimalnego naruszenia postanowień ww. planu miejscowego, to charakter ani skutki takiej niezgodności nie wykazywały cech rażącego naruszenia prawa opisanego w przywołanym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Odnosząc się natomiast do drugiego z podniesionych w treści skargi zarzutów, Starosta wskazał, że jego zdaniem, wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślono bowiem, że na terenie inwestycji przewidziano 79 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych, zaś według ustaleń planu należało przewidzieć dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 1 miejsce postojowe na 1 dom jednorodzinny. Wyjaśniono przy tym, że na jeden dom w tej sytuacji zaprojektowano na 1 budynek jednorodzinny 2 stanowiska postojowe. Organ dodał, że istotnie część miejsc postojowych zaprojektowano bezpośrednio przy budynkach, niemniej jednak wbrew zarzutom skargi, było to działanie prawidłowe, a organ zastosował rozporządzenie w prawidłowej wersji, tj. w brzmieniu sprzed nowelizacji wchodzącej w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Zaznaczono bowiem, że § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia, zarówno w brzmieniu obowiązującym do, jak i po 31 grudnia 2017 r., istotnie określał minimalne odległości dla stanowisk postojowych, jednak w przypadku budynków mieszkalnych jedynie od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Tym samym, zdaniem organu, rozporządzenie nie wprowadzało (i nie wprowadza w obecnym stanie prawnym) wymogu zachowywania jakiejkolwiek odległości pomiędzy stanowiskiem postojowym a budynkiem mieszkalnym, w sytuacji gdy w projektowanym budynku, od strony miejsc postojowych, nie występują okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Wyjaśniono przy tym, że pojęcie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi zdefiniowane zostało z kolei w § 4 pkt 4 ww. rozporządzenia jako pomieszczenia, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny. Mając zatem na uwadze powyższe, organ podał, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, od strony zaprojektowanych miejsc postojowych brak było pomieszczeń przeznaczonych na tak rozumiany stały pobyt ludzi, przewidziano tam natomiast pomieszczenia gospodarcze (na parterze budynków) oraz pomieszczenia hobby i pomieszczenia garderoby (na piętrze). Dodano także, że nie są to pokoje mieszkalne i sypialne, tylko pomieszczenia pomocnicze, w których z całą pewnością przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa krócej niż 4 godziny.

Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2018 r., pełnomocnik organu przedłożył do akt sprawy kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem ostatecznej decyzji Starosty z dnia 2 listopada 2018 r. (znak: [...]), którą wygaszono – na wniosek P. M. z dnia 14 września 2018 r.– ostateczną decyzję Starosty z dnia 5 marca 2018 r., nr [...] (znak: [...]), sprostowaną postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. (znak: [...]), zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Należy przy tym zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Tym samym postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Podkreśla się również, że w powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2798/15, LEX nr 2261496). Wskazuje się przy tym, że umorzenie postępowania administracyjnego oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1186/09, LEX nr 622996).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli w tej sprawie jest ostateczna decyzja Starosty z dnia 5 marca 2018 r., nr [...] (znak: [...]) – sprostowana w zakresie daty jej wydania postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. (znak: [...]) – mocą której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...] P. M., obejmujący: budowę zespołu 37 budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej, budynki nr [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wewnętrznymi liniami zasilającymi elektrycznymi, zewnętrznymi odcinkami kanalizacji sanitarnej, budową kanalizacji deszczowej do 2 zbiorników szczelnych oraz zagospodarowanie terenu pod drogę wewnętrzną, chodniki, parkingi, tarasy na dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr[...] w m. W. przy ul. [...], gm. W., z zachowaniem określonych w treści decyzji warunków wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 u.p.b. W sprawie bezspornym jest przy tym, że po wniesieniu skargi do sądu inwestor P. M. wystąpił do Starosty z wnioskiem o wygaszenie zaskarżonej przez Prokuratora Regionalnego w K. ostatecznej decyzji Starosty z dnia 5 marca 2018 r., nr [...] (znak: [...]), wskazując, iż rezygnuje on z uprawnień nadanych mu ww. ostateczną decyzją, poprzez wycofanie się z realizacji projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. W następstwie powyższego, Starosta decyzją z dnia 2 listopada 2018 r. (znak: [...]) wygasił własną decyzję ostateczną z dnia 5 marca 2018 r., nr [...] (znak: [...]). Jak wynika natomiast przedłożonej przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2018 r. kserokopii ww. decyzji Starosty z dnia 2 listopada 2018 r. (znak: [...]), potwierdzonej za zgodność z oryginałem, decyzja ta (w przedmiocie wygaszenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 5 marca 2018 r., nr [...], znak: [...]) stała się ostateczna z dniem 29 listopada 2018 r. Fakt uostatecznienia się ww. decyzji potwierdził także pełnomocnik organu swoim oświadczeniem złożonym na rozprawie w dniu 3 grudnia 2018 r.

Tym samym, jak wynika z przywołanych powyżej okoliczności sprawy, po wejściu do obrotu prawnego decyzji Starosty z dnia 2 listopada 2018 r. (znak: [...]) o wygaszeniu ostatecznej decyzji własnej z dnia 5 marca 2018 r., nr [...] (znak: [...]), dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zainicjowanej skargą Prokuratora Regionalnego w K. – w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stało się bezprzedmiotowe. Wymaga przy tym podkreślenia, że w kontrolowanej sprawie bezprzedmiotowość wyniknęła z przyczyn przedmiotowych, gdyż przedmiot tego postępowania – zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego, zostało ostatecznie na wniosek inwestora P. M. wygaszone. Oznacza to, że przedmiot sprawy został wyeliminowany z obrotu prawnego, a zatem przedmiotowe postępowanie nie może się toczyć, gdyż nie ma możliwości orzekania w odniesieniu do decyzji, która nie istnieje (ostateczne wygaszenie decyzji będącej przedmiotem skargi).

Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.