Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1585/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 3,  art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze "A" Sp. z o.o. z siedzibą we M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: I. odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1585/14 odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy; II. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Postanowieniem z 6 października 2014 r. Sąd odmówił uwzględnienia wniosku i po uprawomocnieniu się postanowienia, ponownie wezwał stronę do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponowne wezwanie doręczono w dniu 5 lutego 2015 r. W zakreślonym terminie strona nie uiściła wpisu i złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu podała, że w okresie od kwietnia do czerwca 2014 r. wobec strony zostały wydane decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych na łączną kwotę około 6 milionów zł, które zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Podała także, że w 2013 r. osiągnęła zysk w kwocie 444.147,38 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że spółka skorzystała już w toku niniejszego postępowania z możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2014 r. odmówiono jej przyznania prawa pomocy.

Zatem ponowny wniosek w tym zakresie potraktować należy jako wniosek

o zmianę tego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane

i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone a nawet prawomocne. Jednakże warunkiem przyznania prawa pomocy w określonej sprawie jest wyczerpujące udokumentowanie stanu majątkowego wnioskodawcy, wskazującego na zasadność uwzględnienia wniosku. Zmiana prawomocnego orzeczenia musi wiązać się z zmianą okoliczności sprawy, która to zmiana powinna była zaistnieć po tym, jak Sąd rozstrzygnął pierwszy wniosek strony w tej materii. Podkreślić należy, że zmiana okoliczności winna dotyczyć stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych a ponadto wskazane kwestie muszą być udokumentowane w tak samo rzetelnym stopniu, jak w pierwotnym wniosku o prawo pomocy. Jest to niezmiernie istotne, ponieważ zmiany stanu faktycznego lub prawnego uzasadniające zmianę lub uchylenie postanowienia w trybie art. 165 p.p.s.a. muszą dotyczyć okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tak, by uzasadniały zmianę lub uchylenie postanowienia (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2012 r., I GZ 9/12, LEX 1108666).

Dalej stwierdzić należy, że myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym osobom prawnych i innym jednostkom organizacyjnym nieposiadających osobowości prawnej, gdy podmioty te wykażą, że nie mają dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przepis ten musi być odczytywany w kontekście treści art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Bezspornym jest, że zwolnienie od kosztów sądowych stanowi wyjątek od reguły wykonania tego obowiązku. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie mogą więc być interpretowane rozszerzająco, a zwolnienie strony z ponoszenia kosztów postępowania sądowego winno nastąpić w sytuacjach wyjątkowych.

Osoba prawna wnioskująca o udzielenie prawa pomocy jest obowiązana wykazać nie tylko, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także, że ich nie posiada, mimo że podjęła wszelkie niezbędne działania, aby zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków. Ponadto ciężar dowodu, co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy, spoczywa każdorazowo na wnioskodawcy.

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa. Powinno się więc sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Trzeba wskazać, że ocena możliwości płatniczych w przypadku osób prawnych sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy strona dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.

Mając powyższe na uwadze wniosek spółki należy uznać za niezasadny. Spółka nie wykazała bowiem, aby jej sytuacja majątkowa pogorszyła się względem ustaleń dokonanych postanowieniem z dnia 6 października 2014 r. tutejszego Sądu i w związku

z tym nie była wstanie uiścić wpisu w niniejszej sprawie. I to nawet przy uwzględnieniu konieczności poniesienia podobnego wydatku jednocześnie w kilku innych sprawach. Wymaga bowiem podkreślenia, że spółka w latach 2010 i 2011 odnotowywała znaczne zyski (według bilansu za 2012 r. zyski z lat poprzednich wyniosły 620.972,10 zł)

a dopiero w 2012 r. poniosła stratę, jednakże stosunkowo niewielką w porównaniu do wartość osiągniętego przychodu (ponad 1.600.000 zł). Natomiast za 2013 r. odnotowała z powrotem znaczny zysk w kwocie 444.147,38 zł.

Odnośnie straty za 2012 r wskazać należy, że jej odnotowanie nie jest jednoznaczne z brakiem środków finansowych – wartości takie jak koszty uzyskania przychodu, dochód lub strata są bowiem powiązane wyłącznie z rozliczeniami

w podatku dochodowym i zwykle nie stanowią odzwierciedlenia rzeczywistej sytuacji finansowej przedsiębiorcy. W niniejszej zaś sprawie, spółce na koniec 2012 r. przysługiwały należności krótkoterminowe w wysokości ponad 1.800.000 zł i co istotne, przewyższały one wartość zobowiązań krótkoterminowych o ponad 600.000 zł.

Co się zaś tyczy prowadzenia postepowań egzekucyjnych, w ramach którego dochodzone maja być zaległości publicznoprawne w kwocie ponad 6.000.000 zł., jak również argument o zajęciu towaru o wartości powyżej 300.000 zł, skarżąca podnosiła już wcześniej, zaś przyczyny dla których okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy przyznania spółce wnioskowanego prawa zostały wyjaśnione w postanowieniu Sądu z dnia 6 października 2014 r.

Wreszcie wskazać trzeba, że według zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2013 r. spółka wykazała przychód na poziomie 2.216.908,26 zł, przy kosztach uzyskania przychodu w kwocie 1.772.760, 88 zł.

Wskazane wyżej dane, w ocenie Sądu, potwierdzają, że spółka dysponuje środkami, które może przeznaczyć na uiszczenie należnych kosztów sądowych.

Jak wcześniej wskazano, spółka podała także, że suma wszystkich należnych wpisów od skarg przed sądami administracyjnymi bliska jest kwocie 50.000 zł. Jednakże, kwoty tej nie sposób uznać za znaczną w relacji do zysku spółki w 2013 r.

Reasumując, wskazane w kolejnym wniosku z zakresu prawa pomocy okoliczności nie dają podstaw do przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym, co wobec wcześniejszego merytorycznego orzekania w tym przedmiocie przez Sąd, uzasadniało odmowę zmiany tego postanowienia.

Z tych powodów, działając na podstawie art. 165 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.

Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Natomiast po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W sprawie po uprawomocnieniu się postanowienia dnia 6 października 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, skarżąca została (ponownie) wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wpisu.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną, orzekając jak w pkt II postanowienia.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że w po uprawomocnieniu się postanowienia odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy, bieg terminu do opłacenia skargi wyznaczony kierowanym do strony skarżącej ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi nie zostaje przerwany, nawet jeżeli strona po doręczeniu jej takiego ponownego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 617/07, dostępnym w CBOSA). Upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi. Odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie można zauważyć również w rozpoznawanej sprawie, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania.

Po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 6 października 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy i ponownym wezwaniu jej do uiszczenia wpisu, nie uiściła należnej opłaty, lecz złożyła ponowny wniosek

o przyznanie prawa pomocy. Jak zaś wcześniej wskazano, postępowanie spowodowane kolejnym wnioskiem nie ma jednak wpływu na bieg terminu do opłacenia skargi wyznaczony skierowanym do strony ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.