Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 688/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, 32, 35 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151, 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. U. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje [...] D. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292, 80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, w tym 52,80 ( pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem wydatków.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 [...] 2008 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody L. po rozpatrzeniu odwołania A. U. od decyzji Starosty R. z dnia 27 [...] 2008r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i D. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ewid. 56 i 57 w R. P. przy ul. M – utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach powyższego rozstrzygnięcia przytoczono następujące ustalenia i wnioski:

W dniu 21 lutego 2008 r. J. i D. R. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr 56 i 57 w R. P. przy ul. M.. Do wniosku dołączyli wymagane zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dokumenty, a mianowicie: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami o wpisie projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pismem z dnia 21 lutego 2008 r., znak: [...] organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczętym postępowaniu administracyjnym w ww. sprawie oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień i złożenia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków. W dniu 10 marca 2008 r. zastrzeżenia złożyła A. U. - właścicielka sąsiedniej działki – Nr 55. Oświadczyła, że nie wyraża zgody na lokalizację budynku mieszkalnego w odległości 1,5 m od granicy jej działki.

Organ stwierdził, że projektowana budowa budynku mieszkalnego zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Radzyń Podlaski zatwierdzonego uchwałą Nr XL/240/2006 Rady Miasta Radzyń Podlaski z dnia 26 stycznia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 82 poz.1509 z dnia 12 maja 2006 r.) zmienionego uchwałą Nr XI/46/07 z dnia 30 sierpnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 163 poz. 2920 z dnia 6 listopada 2007 r.), znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem E19 MUW - tereny wielofunkcyjne - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności wielorodzinnej o średniej intensywności oraz usługowej, gdzie dopuszcza się realizację zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej oraz zabudowy szeregowej.

Na działkach o szerokości nie zapewniającej zachowania obowiązujących odległości od granicy działki sąsiedniej dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy przy uwzględnieniu pozostałych warunków zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 10 pkt 9 planu). Zatem projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego.

Budynek mieszkalny w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki nr ewid. 55 został zaprojektowany ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od strony tej granicy. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy działki, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m ze względu na rozmiary działki. Szerokość nieruchomości składającej się z działek nr ewid. 56 i 57 wynosi 14,60m. Szerokość projektowanego budynku wynosi 8,27 m. Ściana od strony granicy działki nr ewid. 58/2 posiada otwory okienne i drzwiowe, niezbędne ze względu na funkcje pomieszczeń, co wymaga zachowania odległości min. 4 m od granicy tej działki. Od tej strony znajduje się dojazd do pozostałej części działki oraz studnia, z której inwestorzy aktualnie zaopatrują się w wodę. Przedstawione wyżej okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że nie jest możliwe – w ocenie organu - zachowanie odległości 3 m od granicy działki nr ewid. 55. Uzasadnia to usytuowanie budynku w odległości 1,5m od granicy tej działki, w oparciu o przepis § 12 ust.3 pkt 2 ww. rozporządzenia. Projekt zagospodarowania działki jest zatem zgodny z przepisami ww. rozporządzenia.

Projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej, dotyczących ograniczenia zabudowy jej działki, Wojewoda L. wyjaśnił, iż w projekcie zagospodarowania tylko wskazano, że istnieje możliwość usytuowania budynku na działce nr ewid. 55 w takiej samej odległości od granicy działki. Z treści odwołania wynika, że skarżąca planuje na swej działce realizację budynku ze ścianą z otworami okiennymi od strony granicy z działką nr ewid. 56, ponieważ jest to południowa strona działki. W takim przypadku odległość budynku od granicy działki powinna wynosić min. 4,0 m (§12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia). Jednocześnie podkreślono, że budynek mieszkalny został zaprojektowany częściowo w miejscu istniejących, drewnianych budynków: mieszkalnego i gospodarczego, zlokalizowanych w bliskiej odległości od granicy działki skarżącej. Terminy rozbiórek tych budynków, nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, zostały szczegółowo określone w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem realizacja projektowanego budynku mieszkalnego nie pogorszy warunków zabudowy na działce skarżącej. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi do naruszenia interesu osób trzecich, czyli interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy i ewentualnego naruszenia przepisów. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, winno być - zdaniem organu - interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Udzielenie ochrony właścicielowi nieruchomości sąsiedniej uzależnione jest przy tym od oceny, czy negatywne oddziaływania pozostają w granicach przeciętnej miary, która ustalana jest z uwzględnieniem społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.). Pozwolenie na budowę powinno zatem respektować założenia planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno działki inwestora jak i działka skarżącej znajdują się w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Decyzja o pozwoleniu na budowę respektuje ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wykazuje sprzeczności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatem nie może być mowy o naruszeniu "uzasadnionych interesów osób trzecich".

Ponadto podkreślono, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

W świetle powyższego Wojewoda L. stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wypełnił dyspozycje wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczące sprawdzenia projektu. Wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja posiada prawne i faktyczne uzasadnienie, zatem należało ją utrzymać w mocy.

A. U wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – nie sprecyzowaną co do wniosków – na powyższą decyzję Wojewody L. podnosząc, iż trzykrotnie odwoływała się od decyzji udzielających J. i D. R. pozwolenia na budowę, przy czym dwa pierwsze jej odwołania (w 2005 r. i 2006 r.) zostały przez organ odwoławczy uwzględnione. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i podniosła, że przepis ten, wskazany w uzasadnieniu decyzji, nie stanowi o dopuszczalności sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną bądź bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m ze względu na rozmiary działki.

O dopuszczalności budowy w odległości 1,5 m od granicy mówi natomiast § 12 ust. 7 cyt. rozporządzenia, według którego jest to jednak uwarunkowane zabudową działki sąsiedniej i może nastąpić w sytuacji, gdy ściana zewnętrzna budynku wznoszonego będzie usytuowana w odległości nie mniejszej od granicy z sąsiednią działką niż najbardziej do granicy zbliżony punkt ściany zewnętrznej budynku istniejącego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 3 m.

A. U. wyjaśniła, iż na jej działce nie ma budynku w odległości mniejszej iż 3 m od granicy, do którego można byłoby się odnieść i dopuścić proponowaną lokalizację. Jej działka nie jest w ogóle zabudowana, a więc zaprojektowana lokalizacja będzie w przyszłości wprowadzać ograniczenia dla skarżącej.

Skarżąca podniosła, iż inwestor wiedział jaką szerokość ma jego działka, zatem powinien dobrać taki projekt domu, by było zachowane prawo budowlane i poszanowana własność prywatna.

Argumentacja odnosząca się do istniejącej na działce małż. R. studni w ogóle nie może być – według skarżącej – brana pod uwagę, gdyż studnia ta wystająca ok. 50 cm nad powierzchnią ziemi i niezabezpieczona, stanowi zagrożenie. Wzdłuż ulicy jest zaś wodociąg, który zaopatruje posesje w wodę spełniającą normy.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazano, że skarżąca powołuje się na przepis § 12 ust. 7 pkt 2 pierwotnego tekstu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z dniem 7 maja 2004 r. weszło zaś w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 109, poz. 1156), w którym § 12 ust. 3 otrzymał brzmienie przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zmienione przepisy techniczno-budowlane wprowadziły kryterium rozmiarów działki przy sytuowaniu budynków, zatem zarzut naruszenia przepisu § 12 rozporządzenia jest niezasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym – w myśl § 2 tego przepisu – kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach omawianej kontroli, stosownie o treści art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w dalszym ciągu jako "ppsa") sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W ocenie Sądu zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody L. jak też utrzymana nią w mocy decyzja Starosty R. z dnia 27 [...] 2008 r. nie naruszają przepisów materialnego prawa administracyjnego jak również przepisów postępowania administracyjnego.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., powoływanej w dalszym ciągu jako "Pr. bud.") przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1/ zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska;

2/ zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

2/ kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. .12 ust. 7;

4/ wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 , także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W świetle bezspornych ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Radzyń Podlaski zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 26 stycznia 2006 r. i zmienionego uchwalą z dnia 30 sierpnia 2007 r. (szczegółowo opisanych w uzasadnieniu decyzji). Plan ten na terenie obejmującym działki inwestorów oznaczonym na rysunku planu symbolem E 19 MUW – tereny wielofunkcyjne, przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o niskiej intensywności, wielorodzinną o średniej intensywności oraz usługową. Niekwestionowane jest także spełnienie wymagań wynikających z punktów 3 i 4 cyt. art. 35 ust. 1 Pr. bud.

Wbrew stanowisku strony skarżącej zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów techniczno-budowlanych (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.), a w szczególności § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm., powoływanego w dalszym ciągu jako "rozporządzenie"). Powyższy przepis stanowi wyjątek od ogólnej zasady sytuowania budynków na działce budowlanej w odległości minimalnej od granicy działki sąsiedniej 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (§ 12 ust. 1 pkt 2).

Ust. 3 paragrafu 12 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie ściany budynku nie posiadającej otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1/ wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo

2/ nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. 3 m) ze względu na rozmiary działki.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób przekonujący wykazano, że szerokość działek inwestorów nr ewid. 56 i 57 (łącznie 14,60 m) przy szerokości projektowanego budynku – 8,27 m oraz konieczności zachowania minimalnej odległości 4 m ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy z działką nr 58/2 – uniemożliwia zachowanie odległości 3 m od granicy z działką skarżącej. Podnoszona w skardze kwestia studni istniejącej od strony działki nr 58/2 nie ma istotnego znaczenia, gdyż niezależnie od niej nie ma możliwości zachowania odległości 3 m od strony działki skarżącej. Spełniona została zatem przesłanka z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia do usytuowania ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżącej.

Należy podkreślić, że zbliżenie przedmiotowego budynku na odległość 1,5 m od granicy z działką A. U. znajduje także uzasadnienie prawne w zapisie § 10 ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącego, iż na działkach o szerokości nie zapewniającej zachowania obowiązujących odległości od granicy działki sąsiedniej – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy – przy uwzględnieniu pozostałych warunków zawartych w tym rozporządzeniu. Projektowane usytuowanie przedmiotowego budynku, gdy chodzi o jego zbliżenie do granicy z działką skrzącej, spełnia również przesłanki z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę trafnie wskazano, iż skarżąca powołuje w skardze przepisy rozporządzenia według jego pierwotnego tekstu.

Tymczasem miała miejsce nowelizacja rozporządzenia dokonana rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 109, poz. 1156), która weszła w życie z dniem 27 maja 2004 r. (ma więc zastosowanie w rozpoznawanej sprawie). Powyższa nowelizacja zmieniła brzmienie zarówno ustępu 7 jak też ustępu 3 paragrafu 12. Ustęp 3 w obecnym brzmieniu – jak wyżej wskazano – dopuszcza w okolicznościach niniejszej sprawy – usytuowanie przedmiotowego budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżącej (ścianą bez otworów). Sformułowany w skardze zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia polega zatem na nieporozumieniu wynikającym z posługiwania się przez stronę nieaktualnym brzmieniem przepisu.

Organ odwoławczy analizował zaskarżoną do niego decyzję organu I instancji także w aspekcie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud.), prawidłowo uznając, że pojęcie to winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W świetle poczynionych w sprawie ustaleń nie można dopatrzyć się sprzeczności przedmiotowej inwestycji z konkretnymi przepisami prawa.

Dodatkowo należy wskazać – na co również zwraca uwagę zaskarżona decyzja – że projektowany budynek mieszkalny ma być wzniesiony częściowo w miejscu istniejących, drewnianych budynków: mieszkalnego i gospodarczego przewidzianych do rozbiórki w terminach określonych decyzją organu I instancji. Zatem także z tego względu trafne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż realizacja spornej inwestycji nie pogorszy warunków zabudowy na działce skarżącej.

Na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu podnoszony w skardze fakt wcześniejszego dwukrotnego uchylania przez organ odwoławczy wydawanego inwestorom pozwolenia na budowę.

Poprzednie decyzje administracyjne dotyczące przedmiotowej inwestycji (dołączone do skargi) nie są objęte kontrolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Wypada jedynie zauważyć, że decyzja Wojewody L. z dnia 31 [...] 2005 r. Nr [...] dotyczyła pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, przy czym wskazano na niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego budynku garażowego, który nie jest budynkiem gospodarczym. Zaskarżona decyzja dotyczy tylko budynku mieszkalnego, a nadto udzielone obecnie pozwolenie na budowę nie opiera się na decyzji o warunkach zabudowy z dnia 16 grudnia 2004 r., lecz na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym 26 stycznia 2006 r.

Z kolei decyzja organu odwoławczego z 12 października 2006 r. zarzucała m.in. decyzji pierwszoinstancyjnej nie odniesienie się do kwestii związanej z potrzebą poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ewentualnego ograniczenia możliwości zainwestowania działki skarżącej, która to kwestia została obecnie należycie rozważona.

Ponadto obydwie wcześniejsze decyzje Wojewody L. zarzucały uchylonym decyzjom pierwszoinstancyjnym pozwolenie na usytuowanie ściany budynku mieszkalnego z otworem drzwiowym (wejście do budynku) w odległości mniejszej niż 4 m od granicy między działkami nr ewid. 56 i 57. Zarzut ten (obecnie nie podtrzymywany) był – zdaniem Sądu – błędny.

Inwestycja projektowana jest na obu powyższych działkach, zatem ocena zachowania wymaganych przez § 12 ust. 1 rozporządzenia odległości winna odnosić się do sąsiednich działek, nie objętych pozwoleniem na budowę.

Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że okoliczności leżące u podstaw uchylenia poprzednio wydanych inwestorom pozwoleń na budowę, nie uzasadniały uchylenia decyzji Starosty R. z dnia 27 [..] 2008 r., którą zasadnie Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzją zaskarżoną.

W istniejących w niniejszej sprawie okolicznościach, skoro zastrzeżenia skarżącej co do projektowanej inwestycji nie mają uzasadnienia prawnego, odmowa udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę naruszałaby zarówno art. 4 Pr. bud. zawierający deklarację wolności zabudowy nieruchomości gruntowej, jak też art. 35 ust. 4 Pr. bud. stanowiący, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (co w sprawie niniejszej ma miejsce) właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 ppsa.

Orzeczenie o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia i zwrotu niezbędnych wydatków uzasadnia przepis art. 250 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ w związku z § 15 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).