Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 467/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 36a ust. 3, art. 40
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi A. H. i M. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na rozbudowę obiektu budowlanego uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany rozbudowy Szpitala [...] w K. i udzielił temu Szpitalowi pozwolenia na rozbudowę w zakresie określonym w zatwierdzonym projekcie. W decyzji tej wskazano m.in., że wnioskowana inwestycja ma być realizowana na działkach oznaczonych numerami 1, 2 i 3 położonych w K. przy ul. [...].

Z akt sprawy wynika, że ówczesny inwestor – Szpital [...] im. [...] w K., miał status samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej i jako taki był wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej pod nr [...]. W myśl zatem przepisu art. 35b wówczas obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 14, poz. 89 z późn. zm.), zwanej dalej u.z.o.z., posiadał osobowość prawną. Podmiot ten na podstawie uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] r., Nr [...], został zlikwidowany z dniem [...]r. i w konsekwencji wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem Sądu Rejonowego K. z dnia [...]r., sygn. akt [...]. W powołanej uchwale Rada Miasta K. powierzyła realizację świadczeń zdrowotnych likwidowanego Szpitala niepublicznemu zakładowi opieki zdrowotnej utworzonemu przez "A" Spółkę z o.o. w K., wyrażając przy tym zgodę na wydzierżawienie tej Spółce składników materialnych i niematerialnych likwidowanego Szpitala.

Wnioskiem z dnia [...]r. "A" S.A. we W. (dalej: "A" S.A.) zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o przeniesienie na swoją rzecz wskazanego na wstępie pozwolenia na rozbudowę z dnia [...] r. Do wniosku dołączył m.in. oświadczenie o posiadanym tytule prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kopię dziennika budowy z ostatnim wpisem dokonanym w [...] r. oraz oświadczenie Szpitala [...] w K. o wyrażeniu zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę. Oświadczenie to podpisane zostało przez R. J. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone jej przez "A" S.A. Brak natomiast dokumentu, z którego wynikałoby jej umocowanie do działania w imieniu Szpitala [...]. Rozpoznając ten wniosek Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], przeniósł omawiane pozwolenie na rozbudowę na rzecz wnioskodawcy tj. "A" S.A., w trybie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz.U. z 2010 roku, Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Decyzja ta została skierowana wyłącznie do wnioskodawcy i nie wynika z niej, aby w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na rozbudowę brały udział inne strony.

W dniu [...] r., po rozpoznaniu wniosku "A" S.A., Prezydent Miasta K. wydał decyzję Nr [...], ustalającą warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji określonej jako rozbudowa Szpitala [...] w K. przy ul. [...] na działkach o numerach 2, 3, 1, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10 na k.m. 6, [...].

Kolejnym wnioskiem, który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu [...]r., "A" S.A. zwróciła się o wydanie pozwolenia na rozbudowę Szpitala [...] w K. obejmującą budynek szpitala, stację trafo, skrzynki złączy kablowych, boks techniczny oraz drogi, chodniki, miejsca postojowe z wyłączeniem elementów infrastruktury podziemnej. Jako teren inwestycji określono te same działki, które zostały wskazane w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Do wniosku dołączono m.in. projekt budowlany zamienny oraz kserokopię dziennika budowy, w którym podobnie jak przy wniosku o przeniesienie pozwolenia na rozbudowę, ostatni wpis sporządzony został w [...]r.

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta K. zmienił swoją decyzję z dnia [...] r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie wnioskodawcy pozwolenia na kontynuację rozbudowy Szpitala [...]. Jako materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał m.in. art. 28 i art. 36a Prawa budowlanego.

Na skutek wniesionego odwołania przez obecnie skarżących A. H. i M. H., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na uchybienia i wady decyzji pierwszoinstancyjnej, a ponadto na okoliczności wymagające przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

W ponownie prowadzonym postępowaniu pełnomocnik "A" S.A. w dniu [...] r. dokonał korekty wniosku złożonego w dniu [...] r. poprzez wprowadzenie zapisu, z którego wynika, że wnioskodawca wnosi o zmianę pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia [...] r. Ponadto w dniu [...] r. w siedzibie organu pierwszej instancji złożona została kolejna kserokopia dziennika budowy, tym razem zawierająca ostatni wpis datowany na dzień [...] r.

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy szpitala [...] –i zmienił swoją decyzję z dnia [...] r. w zakresie objętym projektem budowlanym rozbudowy Szpitala [...]. W lakonicznym uzasadnieniu wskazano na dokonaną korektę wniosku, uzupełninie dokumentów i spełnienie wymogów określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wnieśli o jej uchylenie. Wskazali, że decyzja z dnia [...] r. wygasła, a budowa nie została rozpoczęta. Nie ustalono drogi dojazdowej. Decyzja z [...] r. została wydana na rzecz innego wnioskodawcy niż "A". Dnia [...]r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbudowę szpitala [...], a decyzją z dnia [...]r. postępowanie to zostało umorzone. Zaskarżona decyzja wydana została w innej sprawie, co oznacza, że w dniach od [...] r. do [...]r. toczyły się dwa postępowania w tej samej sprawie. Działka nr 1 nie jest własnością "A" S.A., a budynek nie może być wzniesiony na działkach dwóch różnych właścicieli. Działki nr 5, 8 i 6 również nie są własnością "A". Umowa użyczenia na niektóre działki została zawarta jedynie na czas określony, co nie zapewnia dostępu do drogi publicznej po upływie tego okresu. Rozbudowa szpitala jest w istocie budową nowego, o wiele większego budynku. Urząd Miasta jest stroną postępowania, więc Prezydent winien uznać się niewłaściwym do rozpatrywania sprawy zarówno w przedmiocie warunków zabudowy, jak i pozwolenia na rozbudowę. Nie określono wpływu likwidacji szkód górniczych na nieruchomości sąsiednie. Niedopuszczalne jest lokalizowanie szpitala w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań inwentarskich.

Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja z dnia [...] r. jest decyzją pozostającą w obrocie prawnym. O postępie robót świadczą wpisy w dzienniku budowy. Na skutek przeniesienia tej decyzji obecnie inwestorem jest "A" S.A. W dniach od [...]r. do [...] r. organ nie podjął żadnych czynności związanych ze sprawą. Oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane są kompletne i dotyczą wszystkich działek przewidzianych pod realizację inwestycji. Miasto K. nie jest inwestorem, ani też stroną postępowania. Likwidacja zagrożeń terenu deformacjami została przewidziana i wykazana w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Sprawa kolizji lokalizacji szpitala z sąsiadującym gospodarstwem rolnym została przesądzona w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]r. Skarżący byli stronami tamtego postępowania. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że w sentencji decyzji pierwszoinstancyjnej pojawił się błąd pisarski polegający na wymienieniu działek nr 11 i 12 nie objętych wnioskiem inwestora, zamiast działki nr 5 objętej tym wnioskiem, który należy skorygować w trybie art. 113 k.p.a.

W skardze do tut. Sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zasadniczo powtórzyli i rozwinęli swoje argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo wskazali, że Miasto K. jest udziałowcem "A" Spółki z o.o. i jest stroną postępowania, co skutkować winno wyłączeniem Prezydenta Miasta od rozpoznawania tej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Z akt sprawy wynika ponadto, że w dniu [...]r. do organu pierwszej instancji wpłynął kolejny wniosek "A" S.A. o pozwolenie na rozbudowę szpitala [...] w K. Wniosek ten pismem z dnia [...] r. został wycofany. W piśmie tym wnioskodawca wniósł także o zaliczenie dokumentów stanowiących załączniki do wniosku złożonego w dniu [...]r. do swojego wniosku z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w tej sprawie.

Z kolei postanowieniem z dnia [...]r. organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 113 k.p.a., na wniosek inwestora sprostował oczywisty błąd pisarski w swojej decyzji z dnia [...]r. w ten sposób, iż skreślił w sentencji tej decyzji numery działek 11 i 12 oraz wprowadził w to miejsce działkę nr 5.

Na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. pełnomocnik skarżącego A. H. podtrzymał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są usprawiedliwione.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została w ocenie składu orzekającego z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W szczególności wskazać należy, że postępowanie administracyjne prowadzone przed organami obu instancji nie doprowadziło do kompleksowego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co w istocie stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Ustalenia organów nie znalazły ponadto dostatecznej argumentacji w treści uzasadnień kontrolowanych decyzji, czym naruszono art. 107 § 3 k.p.a.

Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie. Zdaniem Sądu kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści (por. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99). W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu pierwszej instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu pierwszoinstancyjnym lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w pierwszej instancji wydał decyzję lub postanowienie.

Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego przed organem odwoławczym stwierdzić należy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wyczerpujący i klarowny, a w konsekwencji nie zezwalał na to by na jego podstawie wydać ostateczną decyzję kończącą postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na rozbudowę obiektu budowlanego.

W szczególności za błędne należy uznać ustalenie organu odwoławczego jakoby miasto K. nie było stroną postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (w tym również w sprawie zmiany takiego pozwolenia) są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W świetle tego przepisu, w związku z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie ulega wątpliwości, że nieruchomość, na której realizowana jest inwestycja znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Kontrolowana decyzja dotyczy inwestycji realizowanej m.in. na działkach oznaczonych numerami 1, 2, 6, 7, 8, 9 i 10. Z akt sprawy wynika, że działki te stanowią własność miasta K. (k. 24 akt administracyjnych organu I instancji; k. 28 akt administracyjnych organu odwoławczego). Miasto K. jest zatem stroną postępowania.

W związku z powyższym stwierdzić przyjdzie, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutu odwołania w kwestii wyłączenia Prezydenta Miasta K. od rozpoznawania sprawy. Przepisy k.p.a. nie przewidują w takiej sytuacji obowiązku wyłączenia organu pierwszej instancji. Nie zwalnia to jednak organu odwoławczego od zbadania i wyjaśnienia tej kwestii w sytuacji, gdy strona taki zarzut podnosi. Nie można bowiem wykluczyć, że mogą zachodzić okoliczności nakazujące wyłączenie pracownika organu, o których mowa w art. 24 § 1 lub § 3. Rozpoznając ponownie odwołanie, organ odwoławczy ustosunkuje się do tej kwestii mając również na uwadze konieczność odniesienia się do dalej idących twierdzeń skarżących zawartych w skardze odnośnie powiązań kapitałowych miasta K. i jednej ze stron postępowania – "A" Sp. z o.o.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. Z kolei organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wspomniał o decyzji w sprawie warunków zabudowy z dnia [...]r., jednakże jedynie w kontekście lokalizacji inwestycji. Tego rodzaju uchybienie stanowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, a ponadto narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy nie wyjaśnił też w sposób należyty podnoszonej w odwołaniu kwestii przesłanek wygaśnięcia decyzji z dnia [...] r. z uwagi na nie rozpoczęcie budowy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i ustalenia organu odwoławczego są ze sobą wzajemnie sprzeczne. Z dołączonej przez inwestora do wniosku z dnia [...] r. kopii dziennika budowy wynika, że ostatni wpis w tym dzienniku został dokonany w [...]r. Kopia ta została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika inwestora z datą [...] r., a więc ponad rok przed wszczęciem postępowania. Z kolei w dniu [...] r. pełnomocnik inwestora dostarczył do siedziby organu pierwszej instancji kolejną kopię tego samego dziennika budowy, w której ostatni wpis jest datowany na dzień [...] r., przy czym znajduje się w tej kopii również wpis z dnia [...]r., a więc sprzed daty złożenia poprzedniej wersji dziennika budowy. Tego rodzaju nieścisłości obligowały organ do dokonania wyjaśnień i uzupełnienia dowodów na okoliczność daty dokonania poszczególnych wpisów. Organ odwoławczy pozostaje ponadto niekonsekwentny w ocenie robót objętych tymi wpisami. W swojej decyzji z dnia [...]r. organ odwoławczy zauważył, że na podstawie analizy wpisów w dzienniku budowy stan robót budowlanych nie był bardzo zaawansowany. Roboty ograniczały się do robót ziemnych i przygotowawczych. Organ odwoławczy zalecił przy tym organowi pierwszej instancji rozważenie stwierdzenia wygaśnięcia pierwotnej decyzji w trybie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji nie zajął się tą kwestią, a dziennik budowy z uzupełnionymi wpisami nie wskazuje na to, aby roboty wykonane w roku [...] miały inny charakter, aniżeli wcześniej wykonane. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono natomiast, że zapisy w dzienniku budowy potwierdzają postęp robót, przy czym w ogóle nie wyjaśniono, na czym ów postęp polegał i jakie wystąpiły różnice w odniesieniu do oceny dokonanej w tym przedmiocie w poprzedniej decyzji.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wydania decyzji w stosunku do podmiotu, który nie był adresatem decyzji pierwotnej, wskazał na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 40 Prawa budowlanego. Jakkolwiek decyzja ta jest decyzją ostateczną i nie podlegała kontroli w zaskarżonej decyzji, to nie sposób pominąć faktu, że organ odwoławczy jest organem wyższego stopnia uprawnionym do kontrolowania z urzędu ostatecznych decyzji organu pierwszej instancji w trybach nadzwyczajnych. Z dołączonych do akt niniejszej sprawy akt organu pierwszej instancji dotyczących sprawy przeniesienia pozwolenia na budowę wynika, że decyzja przenosząca pierwotne pozwolenie z [...] r. została wydana w dniu, w którym nie istniał podmiot, na rzecz którego wydane zostało pierwotne pozwolenie. Podmiot ten nie istniał nawet w dacie wszczęcia postępowania o przeniesienie pozwolenia na budowę. Postępowanie to zostało bowiem wszczęte wnioskiem z dnia [...] r., podczas gdy dotychczasowy inwestor został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego prawomocnym postanowieniem z dnia [...]r. Dodatkowo zwrócić przyjdzie uwagę, że do wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę dołączona została zgoda dotychczasowego inwestora, jednakże nie wynika z niej, w jakiej dacie została udzielona, ani też czy działająca w imieniu Szpitala [...] R. J. była umocowana do złożenia tego rodzaju oświadczenia. Decyzja z dnia [...] r. została doręczona jedynie R. J. jako pełnomocnikowi, przy czym nie wskazano, którą ze stron pełnomocnik ten reprezentował. Te wszystkie poczynione uwagi odnośnie decyzji z dnia [...]r. winny spowodować co najmniej rozważenie przez organ odwoławczy, czy nie zachodzą w stosunku do tej decyzji przesłanki do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Jeżeli organ dojdzie do wniosku, że przesłanki takie mogą zachodzić, to wówczas winien wszcząć z urzędu odpowiednie postępowanie w celu weryfikacji ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić przyjdzie, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Powoływanie się na stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji ustalającej warunki za budowy nie może prowadzić do skutecznego kwestionowania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę w sytuacji, kiedy decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna. Z projektu budowlanego, a w szczególności z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby doszło do sugerowanego przez skarżących naruszenia przepisów warunków technicznych w kwestii zachowania odległości od obiektów położonych na działce sąsiedniej. Zasadnie natomiast skarżący zauważają, że w związku z kolejnym wnioskiem inwestora o pozwolenie na rozbudowę wszczęte zostało w toku niniejszego postępowania drugie postępowanie administracyjne dotyczące tej samej inwestycji. W postępowaniu tym nie zostały jednak podjęte żadne czynności, inwestor ten wniosek wycofał, a organ pierwszej instancji wydał decyzje o umorzeniu tego "drugiego" postępowania. W tej sytuacji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób, który mógłby mieć jakikolwiek wpływ na wynik niniejszego postępowania. Wbrew natomiast twierdzeniom skarżących brak jest przeszkód, aby inwestycja była zlokalizowana na działkach stanowiących własność innych podmiotów. Warunkiem realizacji inwestycji na nieruchomości, która nie stanowi własności inwestora jest legitymowanie się tytułem prawnym do dysponowania taką nieruchomością na cele budowlane, co w niniejszej sprawie zostało potwierdzone nie tylko stosownym oświadczeniem inwestora, ale także znajdującymi się w aktach sprawy innymi dokumentami. W ocenie Sądu oświadczenie inwestora dotyczyło wszystkich działek objętych terenem inwestycji. Ani organ administracji architektoniczno-budowlanej, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do podważania wyrażonej przez strony woli w umowach cywilnoprawnych. Sama okoliczność, że umowa taka została zawarta na czas określony nie stanowi podstawy do podważania tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kwestia likwidacji szkód górniczych została wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym, a także znalazła swoje odzwierciedlenie w projekcie budowlanym. Jeżeli skarżący doznaliby szkody bądź to w związku z brakiem należytego usunięcia przez inwestora skutków szkód górniczych, bądź też z powodu wystąpienia tego rodzaju szkód, to wówczas będą mieli możliwość dochodzenia swoich ewentualnych roszczeń w odrębnych postępowaniach.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczenia Sąd orzekł na zasadzie art. 152 powołanej ustawy.

O zwrocie kosztów postępowania nie orzeczono, a to wobec braku stosownego wniosku w tym przedmiocie – art. 210 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie odwołanie skarżących od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. organ odwoławczy będzie miał na uwadze wszystkie poczynione wyżej rozważania i przeprowadzi postępowanie odwoławcze z wykorzystaniem instrumentów przewidzianych w art. 136 k.p.a.,a następnie wyda jedną z decyzji przewidzianych w art. 138 k.p.a. Jeżeli jednak doszłoby do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., to wówczas organ zawiesi postępowanie w niniejszej sprawie do czasu wydania ostatecznej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym.