Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 504/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154 § 1 p.p.s.a., Sąd  na podstawie art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. w przedmiocie wymierzenia kary grzywny Prezydentowi Miasta [...] z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 727/17 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę w przedmiocie wymierzenia Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Rodzinie [...] grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 727/17).

W uzasadnieniu wskazał m.in., że Sąd powołanym wyrokiem zobowiązał MOPR w [...] do wykonania tego wyroku w następujący sposób: organ I instancji przed rozpoznaniem wniosku w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego powinien w pierwszej kolejności uchylić decyzje, które wydał w związku ze złożonymi przez skarżącego wnioskami dotyczącymi zasiłku dla opiekuna (wniosek o przyznanie zasiłku dla opiekuna, wniosek – oświadczenie – o rezygnacji z prawa do zasiłku dla opiekuna) i następnie dokonać merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego badając, czy ustalony w sprawie stan faktyczny wypełnia dyspozycję normy prawnej wynikającej z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przy uwzględnieniu zakresu, w jakim art. 17 ust. 1b tej ustawy został uznany za niekonstytucyjny na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 18 maja 2018 r. wezwano MOPR w [...] do wykonania wyroku, w odpowiedzi na co, organ wezwał skarżącego do złożenia rezygnacji z prawa do zasiłku dla opiekuna, pomimo posiadania w swoich aktach wniosku skarżącego o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna z dnia 11 maja 2017 r. Do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie załatwił sprawy zgodnie z wykładnią prawa zawartą w powołanym wyroku, dlatego – w ocenie skarżącego - w sprawie znajduje zastosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a., dający podstawę wymierzenia temu organowi grzywny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uznanie jej za nieuzasadnioną i jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie Sąd pragnie wyjaśnić, że choć - jako organ, któremu w skardze zarzucono niewykonanie wyroku tut. Sądu oraz w stosunku do którego skierowane zostało żądanie wymierzenia grzywny – wskazany został Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w [...], to w istocie organem, wobec którego kierowana jest skarga jest Prezydent Miasta [...]. Wyjaśnienia wymaga bowiem to, że realizowanie szeroko pojętych zadań pomocy społecznej należy do obowiązków organów administracji publicznej, przy czym w wypadku, gdy – jak w omawianej sprawie - chodzi o świadczenia nakierowane na pomoc rodzinie (zasiłek dla opiekuna czy świadczenie pielęgnacyjne), obowiązek ten spoczywa na organach jednostek samorządu terytorialnego, którymi dla miast na prawach powiatu (a takim miastem jest S.) są prezydenci tych miast. Zasadniczo jednostkami organizacyjnymi wykonującymi zadania w tym zakresie są centra pomocy rodzinie, przy czym zadania powiatowych centrów pomocy rodzinie w miastach na prawach powiatu realizują miejskie ośrodki pomocy społecznej lub miejskie ośrodki pomocy rodzinie. W takim wypadku, choć de facto odpowiednie kompetencje z zakresu pomocy społecznej realizują kierownicy takich ośrodków wydając decyzje administracyjne, to jednak czynią to z upoważnienia organów gminy albo miasta, którymi odpowiednio są wójt albo burmistrz lub prezydent miasta, a w konsekwencji to właśnie te organy ponoszą wszelkie konsekwencje działań jednostek im podległych. Z tego powodu należało przyjąć, że niniejsza skarga dotyczy niewykonania przez Prezydenta Miasta [...] wyroku tut. Sądu z dnia 26 października 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 727/17), a nie - jak wskazano w jej petitum - niewykonania wyroku przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w [...].

Przechodząc do rozpoznania złożonej skargi wskazać należy, że stosownie do art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Zaznaczyć jednak należy, że zgodnie z brzmieniem powołanej regulacji, wprowadzonej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) i obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r. - znajduje ona zastosowanie jedynie w przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W tym miejscu wypada podkreślić, że wyrokiem z dnia 26 października 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 727/17) tut. Sąd orzekł o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lipca 2017 r. (nr [...]) oraz poprzedzającej ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 czerwca 2017 r. (nr [...]), którymi to organy administracji orzekły o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok ten został wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., czyli w wyniku wniesionej skargi na decyzję, a nie zaś wniesionej skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Z tego zatem powodu zastosowanie środków prawnych określonych w powołanym w skardze art. 154 § 1 p.p.s.a., nie może odnosić się do skutków niewykonania wskazanego przez skarżącego wyroku tut. Sądu z dnia 26 października 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 727/17).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w przywołanym przepisie w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności oraz cytowaną treść art. 154 § 1 p.p.s.a., Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.