Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 748/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 16 pkt 20, 22, 50, pkt 65, art. 18, art. 21, art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Szymon Widłak Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Kosakowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi Ośrodka Sportu i Rekreacji w M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 1 lipca 2022 roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego oraz nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w M. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 13 maja 2022 roku, nr [...], 2. zasądza od Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej kwotę 797,- (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 lipca 2022 r., nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako "organ") po rozpatrzeniu odwołania Ośrodka [...] w M. sp. z o.o. (dalej jako "Skarżąca" lub "spółka") od decyzji Kierownika Nadzoru Wodnego w M. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 13 maja 2022 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję oraz uchylił postanowienie Kierownika Nadzoru Wodnego w M. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 kwietnia 2022 r. znak [...] nakładające na Ośrodek [...] Sp. z o.o. w M. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego poprzez przedłożenie wskazanych w treści postanowienia w pkt. od 1 do 11 informacji w części obejmującej pkt 6 oraz pkt 8 i w tym zakresie umarzył postępowanie organu I instancji, i utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy w pozostałym zakresie.

Decyzja organu, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 09 grudnia 2021 r. Spółka zgłosiła do Nadzoru Wodnego w M. zamiar wykonania kąpieliska na działce nr [...] obręb M..

Decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r. znak [...] Kierownik Nadzoru Wodnego w M. wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania kąpieliska na działce nr [...] obręb M. w ramach dokonanego zgłoszenia wodnoprawnego w celu uzyskania dla przedmiotowego przedsięwzięcia zgody wodnoprawnej wymaganej na wykonanie kąpieliska.

Od powyższej decyzji odwołał się Ośrodek [...] sp. z o.o. w M..

Decyzją z dnia 30 marca 2022 r. znak [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w L. uchylił w całości ww. decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w M. z dnia 31 grudnia 2021 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2022 r. znak [...] Kierownik Nadzoru Wodnego w M. nałożył na Ośrodek [...] Sp. z o.o. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego.

Po uzupełnieniu zgłoszenia przez Spółkę decyzją z dnia 13 maja 2022 r. znak [...] Kierownik NW M. umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Ośrodka [...] Sp. z o.o. w sprawie przyjęcia zgłoszenia na wykonanie kąpieliska na dz. nr [...] obręb M., gm. M..

Odwołanie od decyzji wniosła Spółka zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 9 lipca 2017 r. prawo wodne (Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 dalej jako "Prawo wodne") poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie zasady wspólnych interesów stron, braku współdziałania organu z użytkownikiem wód i przedstawicielami lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne, poprzez możliwie jak najszersze i wyczerpujące poczynienie ustaleń zmierzających do wyjaśnienia charakteru obiektu położonego na działce nr [...], obręb M., gmina M.,

- art. 16 ust. 22 Prawa wodnego poprzez jego nieprawidłową wykładnię i na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego przyjęcie, ze obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. jest basenem, a z drugiej strony zbiornikiem wodnym o regularnym kształcie, z trwałym brzegiem i dnem oddzielonym od wód podziemnych, którego wody dodatkowo podlegają oczyszczeniu, podczas gdy obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. jest zbiornikiem wodnym połączonym z wodami powierzchniowymi przez co winien zostać uznany za kąpielisko,

- art. 423 ust. 4 w zw. z art. 423 ust. 5 Prawa wodnego poprzez ich niezastosowanie i zupełnie dowolne i nieuprawnione przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kąpieliskiem i tym samym w konsekwencji bezprawne umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa,

- art. 545 ust. 7 Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, iż odwołujący jest w posiadaniu decyzji w postaci pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych rowu melioracyjnego "R-G" na potrzeby kąpieliska i stawu rekreacyjnego.

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

- art. 6 i 8 kpa polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i prawnego, pominięciu okoliczności istotnych dla sprawy oraz braku uwzględnienia słusznego interesu strony i w konsekwencji nieuprawnionym przyjęciu, iż zasadnym jest umorzenie niniejszego postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa, albowiem w mylnym przekonaniu organu obiekt położony na działce nr [...], obręb M., gmina M. nie jest kąpieliskiem,

- art. 7, 77, 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych sprzecznych ze sobą wewnętrznie i nieuprawnionych ustaleń faktycznych sprowadzających się w konsekwencji do bezprawnego uznania, iż obiekt położony na działce nr [...], obręb M., gmina M. nie jest kąpieliskiem,

art. 85 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pomimo przeprowadzenia oględzin w niniejszej sprawie, pominięcie w sposób dowolny ustalonych przez organ podczas oględzin kwestii mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sprowadzających się do uznania, iż obiekt położony na działce [...], obręb M., gmina M. nie jest kąpieliskiem,

- art. 105 § 1 kpa - poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i w konsekwencji umorzenie postępowania, albowiem w ocenie organu obiekt położony na działce [...], obręb M., gmina M. nie jest kąpieliskiem, podczas gdy w niniejszym postępowaniu brak było podstaw do umorzenia postępowania,

- art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, brak wskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, brak wyjaśnienia dlaczego i na jakich podstawach odwołujący nie ma możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji, brak merytorycznego wyjaśnienia dlaczego postępowanie w ocenie organu winno zostać umorzone.

Decyzją z dnia 1 lipca 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w L. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w M. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 13 maja 2022 r. oraz uchylił postanowienie Kierownika Nadzoru Wodnego w M. z dnia 21 kwietnia 2022 r. w części obejmującej pkt 6 oraz pkt 8 i w tym zakresie umarzył postępowanie organu I instancji, oraz utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji organ, po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania oraz przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, iż istotą tego postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy wody zgromadzone okresowo w obiekcie(zbiorniku wodnym) będącym przedmiotem niniejszego zgłoszenia wodnoprawnego, pobrane z rzeki [...] (a dokładnie ze zbiornika wodnego usytuowanego na rzece [...] stanowią wody powierzchniowe w rozumieniu ustawy Prawo wodne i czy korzystanie z tych wód podlega regulacjom ustawy Prawo wodne, w szczególności przepisom dotyczącym kąpieliska.

Organ zaznaczył, iż z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt powstał w miejscu stawu rybnego (urządzenia wodnego), który w wyniku jego uszczelnienia przestał być urządzeniem wodnym.

Fakt uszczelnienia obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia jest istotny (podobnie jak jego regularny kształt - trapezu, zbliżony do kwadratu), gdyż wskazuje na to, że nie stanowi on naturalnego zbiornika wodnego, a ustalanie stopnia jego szczelności (skupianie się na tym, czy jego dno jest w 100 % szczelne, czy też zawiera szczeliny powodujące napływ do niego wód gruntowych) nie ma znaczenia w tej sprawie.

Organ wskazał, iż zbiornik wodny powstały w wyniku działania człowieka, o regularnym kształcie, uszczelniony na całej powierzchni, łącznie ze skarpami, nie jest naturalnym zbiornikiem wodnym. Przedmiotowy zbiornik nie jest usytuowany na przepływającej przez dz. nr [...] AM 25 obręb M. rzece [...], nie można zatem uznać (pomijając fakt uszczelnienia tego zbiornika), że jest on sztucznym zbiornikiem wodnym usytuowanym na wodach płynących.

Organ zaznaczył, iż mając na względzie powyższe oraz zapis art. 22 i 23 Prawa wodnego stwierdzić należy, że zgromadzone okresowo w przedmiotowym zbiorniku wodnym wody powierzchniowe pobrane z rzeki [...] doprowadzone do niego za pomocą rurociągu PCV nie stanowią wód powierzchniowych w rozumieniu Prawa wodnego, podobnie jak wody gruntowe przedostające się do tego zbiornika poprzez nieszczelności w nim występujące, a zatem nie jest możliwe utworzenie kąpieliska (w rozumieniu ustawy Prawo wodne) w tym obiekcie (zbiorniku wodnym).

Organ zaznaczył, iż na potwierdzenie, że nie jest możliwe utworzenie kąpieliska w sztucznym, uszczelnionym (niebędącym tym samym urządzeniem wodnym) zbiorniku wodnym, do którego wody doprowadzane są za pomocą rurociągu PCV, przytoczyć należy art. 7 ust. 2 ustawy Prawo wodne, który stanowi, że "Przepisów ustawy nie stosuje się do korzystania z wody zgromadzonej za pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi".

Organ podniósł, iż Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie prowadzi System Informatyczny Gospodarowania Wodami, który zawiera wykaz wszystkich wód powierzchniowych. Katalog wód powierzchniowych jest katalogiem zamkniętym. W przypadku jakiekolwiek podejrzenia, że mamy do czynienia z wodami powierzchniowymi, które nie zostały ujęte w SiGW, konieczne jest ustalenie charakteru wód. Nie jest możliwe dowolne zaliczanie "obiektów" do wód powierzchniowych. Takich kompetencji nie ma nawet tut. organ. Zgodnie z art. 219 ust. 1 i 2 Prawa wodnego charakter wód ustala w drodze decyzji minister właściwy do spraw gospodarki wodnej na wniosek Wód Polskich, właściciela nieruchomości przyległej do wód lub właściciela nieruchomości znajdującej się pod wodą, której dotyczy wniosek o ustalenie charakteru wód.

Uznanie wód za śródlądowe wody powierzchniowe niesie za sobą szereg konsekwencji. Przede wszystkim w stosunku do wód powierzchniowych (oraz do gruntów pokrytych tymi wodami) należy stosować przepisy dotyczące śródlądowych wód powierzchniowych, a nie przepisy dotyczące wody w urządzeniach wodnych, a ponadto należy stosować wszystkie przepisy dotyczące wód powierzchniowych, a nie tylko wybrane przepisy dotyczące wód powierzchniowych (np. dotyczące kąpieliska). Nie można tych przepisów stosować wybiórczo. Zaznaczyć przy tym należy, że w przedmiotowym przypadku nie mamy do czynienia ani z wodami powierzchniowymi, ani nawet z wodą w urządzeniu wodnym, gdyż mamy do czynienia z wodą w urządzeniu nie stanowiącym urządzenia wodnego w rozumieniu ustawy Prawo wodne.

Organ zaznaczył, iż obiekt będący przedmiotem niniejszego zgłoszenia nie jest ujęty w Systemie Gospodarowania Wodami prowadzonym przez PGW Wody Polskie jako wody powierzchniowe. W ww. Systemie Gospodarowania Wodami jako wody powierzchniowe, na dz. nr [...] obręb M. ujęta jest tylko rzeka [...] (opisana na mapce stanowiącej załącznik nr 4 do pisma OSiR-u z dnia 27.12.2021 r. jako "wody powierzchniowe rowu "R-G"") oraz zbiornik wodny usytuowany na rzece [...] (opisany na ww. mapce dołączonej przez OSiR Sp. z o.o. do pisma z dnia 27.12.2021 r. "staw rekreacyjny") z którego pobierane są wody do zasilania obiektu będącego przedmiot niniejszego zgłoszenia. Zbiornik ten ("staw rekreacyjny") nie jest jednak przedmiotem zgłoszeni i OSiR Sp. z o.o. nie planuje utworzenia na nim kąpieliska.

Na mapie syt.-wys. dołączonej do zgłoszenia wodnoprawnego w miejscu obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia znajduje się oznaczenie Ws (grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi) i jednoczesne określenie słowne "basen". Są to dwie sprzeczne informacje, gdyż basen nie może stanowić śródlądowej wody powierzchniowej stojącej (i odwrotnie). Stwierdzić przy tym należy, że nawet oznaczenie przedmiotowego gruntu w Ewidencji Gruntów i Budynków symbolem Ws nie przesądza o tym, że jest to woda stojąca w rozumieniu ustawy Prawo wodne.

Organ wyjaśnił, iż ze strony internetowej [...] wynika, że uchwała Rady Miejskiej w M. w sprawie ujęcia w wykazie kąpielisk na terenie gminy M. "Kąpieliska [...]" została przyjęta przez Radę Miejską w M. tylko w 2012 roku i w 2022 roku, przy czym 30 maja 2022 roku została podjęta uchwała pomimo, że do wniosku, o którym mowa w art. 37 Prawa wodnego nie została dołączona kopia zgłoszenia wodnoprawnego wraz z zaświadczeniem o niezgłoszeniu sprzeciwu i zgodnie z art. 37 ust. 7 powyższy wniosek (o umieszczenie w wykazie kąpielisk wydzielonego fragmentu wód powierzchniowych, na którym planuje utworzyć kąpielisko) winien być pozostawiony bez rozpoznania.

Ponadto z powyższej strony internetowej wynika, że w roku 2021 r. podjęta została uchwała wyrażająca zgodę na utworzenie w sezonie kąpielowym 2021 roku miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli [...] w M. przy ul. [...].

Organ wskazał, iż decyzją z dnia 13 listopada 2008 r. znak [...] Starosta M. udzielił Gminie M. (dla Ośrodka [...] w M.) pozwolenia wodnoprawnego na "szczególne korzystanie z wód powierzchniowych rowu melioracyjnego "R-G" na potrzeby kąpieliska i stawu rekreacyjnego lustra wody. Powyższe pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na czas oznaczony - do 31 grudnia 2027 r. i Kierownik Nadzoru Wodnego w M. nie zakwestionował faktu jego ważności.

Organ zaznaczył, iż w decyzji tej słowo "kąpielisko" używane jest zamiennie ze słowami "basen kąpielowy" oraz "basen". Powyższa decyzja nie obejmuje swym zakresem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie kąpieliska. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), tj. wg stanu prawnego na dzień wydania ww. decyzji, kąpieliska były zaliczone do urządzeń wodnych i w związku z tym na ich wykonanie było wymagane pozwolenie wodnoprawne. Art. 122 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne stanowiący, że "Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód jest jednocześnie pozwoleniem na wykonanie urządzeń wodnych służących do tego korzystania" został zmieniony ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2005 Nr 130, poz. 1087) i tym samym przestał obowiązywać w dniu 30 lipca 2005 r. (dzień wejścia w życie tej ustawy).

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zebrał wystarczającą ilość dokumentów świadczących o tym, że obiekt położony na działce [...], obręb M., gmina M. nie jest wodą powierzchniową (inaczej mówiąc, w miejscu planowanego do wykonania kąpieliska nie ma wód powierzchniowych), przemawiających również za tym, że jego użytkowanie w ogóle nie podlega regulacjom ustawy Prawo wodne. W tej sytuacji organ I instancji nie miał możliwości, jak tylko umorzyć przedmiotowe postępowanie w sprawie wykonania kąpieliska na działce [...], obręb M. - na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Organ zaznaczył, iż OSiR Sp. z o.o. w M. może pobierać wodę powierzchniową z rzeki [...] (określonej w ww. pozwoleniu wodnoprawnym jako "rów melioracyjny "R-G"") na podstawie posiadanego pozwolenia wodnoprawnego i napełniać nią przedmiotowy obiekt, a także może użytkować ten obiekt do celów rekreacyjnych, jednak jego użytkowanie musi odbywać się na podstawie innych przepisów, a nie na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka powtarzając zarzuty odwołania oraz zarzucając dodatkowo naruszenie przepisów postępowania tj.

- art. 10 § 1, art. 67 § 2 pkt 3 i art. 79 kpa poprzez przeprowadzenie czynności dowodowych polegających na wykonaniu oględzin bez powiadomienia strony o planowanych czynnościach w wymaganym ustawowo, co najmniej 7-dniowym terminie, oraz sporządzenie z nich notatki służbowej przy braku sporządzenia protokołu z tychże oględzin zgodnie z art. 67 § 2 pkt 3 kpa, która to notatka nie stanowi dowodu, a była podstawą ustalenia błędnego stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. nie jest kąpieliskiem,

- art. 15 kpa poprzez nieuprawionc i sprzeczne z porządkiem prawnym konsultowanie przez organ I instancji sposobu postępowania w niniejszej sprawie z organem II instancji, co skutkowało brakiem rzetelnego i prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy,

- art. 84 w zw. z art. 80, art. 77 i art. 78 kpa poprzez bezpodstawne pominięcie wnioskowanego przez Skarżącego dowodu z opinii biegłego, który na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz oględzin, mógłby, opierając się na wiedzy technicznej i doświadczenia, ustalić, czy sporny obiekt jest kąpieliskiem, czy posiada szczelne dno, czy jest to zamknięty zbiornik wodny oddzielony od wód powierzchniowych i podziemnych, w sytuacji, gdy organ nie posiadał wiadomości specjalnych umożliwiających należytą ocenę materiału dowodowego,

- art. 85 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pomimo przeprowadzenia oględzin w niniejszej sprawie, pominięcie w sposób dowolny ustalonych przez organ podczas oględzin kwestii mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sprowadzających do uznania, iż obiekt położony na działce [...], obręb M., Gmina M. nie jest kąpieliskiem.

Wskazując na powyższe strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Nadzoru Wodnego w M. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie ewentualnie o uchylenie ww. decyzji oraz uchylenie postanowienia Kierownika Nadzoru Wodnego w M. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 kwietnia 2022 r..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 10 października 2022 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał skargę wskazując, iż treść uzasadnienia odpowiedzi na skargę zbiega się z argumentacją jaką organ posłużył się w zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, iż Kąpielisko [...] jest obiektem, który funkcjonował i funkcjonuje przez wiele lat.

Na rozprawie w dniu 18 stycznia 2023 r. pełnomocnik strony podtrzymał skargę podkreślając, że obiekt ten funkcjonuje jako kąpielisko od lat 60-tych z krótką przerwą w latach 2012- 2015. Uznanie tego obiektu za basen i obowiązek zamontowania urządzeń filtrujących przekracza możliwości finansowe spółki. Pełnomocnik spółki zwrócił uwagę na nieprawidłowe umorzenie postępowania w sytuacji gdy prawo wodne do k.p.a. odsyła tylko w zakresie zgody.

Prezes zarządu spółki J. B. podkreślił znaczenie kąpieliska dla lokalnej społeczności oraz podał, że funkcjonuje ono od lat 60-tych. Ma nieszczelne dno przez które przenikają wody gruntowe oraz trzy źródła. Prezes wskazał również na brak możliwości spełnienia warunków wymaganych w ramach basenów wnosząc o uznanie tego obiektu za kąpielisko.

Na pytanie Sądu prezes zarządu spółki podał, że w 2022 r. obiekt był wpisany na listę kąpielisk. Uzyskał pozytywną opinię organów sanitarnych w zakresie czystości wody. Celem zapewnienia jakości wody zamontowaliśmy przed dopływem wody z rowu złoża piaskowo-żwirowe i dodajemy chlor. Nie jesteśmy w stanie zapewnić takiej klarowności wody jak w basenie bo jest to woda z rowu. Nie mamy możliwości napełnienia obiektu wodą wodociągową, bo zmieniłoby poziom tej wody w okolicy. Prezes wskazał, iż napełniamy obiekt wodą z rowu, która tam wpływa na zasadzie stawu. W latach 60-tych w miejscu obiektu był naturalny staw, który został uregulowany. Jest to taki jedyny obiekt w Polsce dlatego może nie ma dla niego definicji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Dokonując oceny zaskarżonych decyzji, w tak zakreślonych granicach, Sąd uznał, iż organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie sporny obiekt nie mieści się w definicji kąpieliska zawartej w art. 16 pkt 22 Prawa wodnego.

Zgodnie z art. 16 pkt 22 Prawa wodnego pod pojęciem kąpieliska rozumie się wyznaczony przez radę gminy wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą liczbę osób kąpiących się, pod warunkiem że w stosunku do tego kąpieliska nie wydano stałego zakazu kąpieli.

W przepisie tym zawarto również sformułowanie, iż kąpieliskiem nie jest: pływalnia, basen pływacki lub uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik wodny podlegający oczyszczaniu lub wykorzystywaniu w celach terapeutycznych, sztuczny, zamknięty zbiornik wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych.

Warto w tym miejscu również odwołać się do definicji "jednolitych częściach wód powierzchniowych" , "silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych" jak i "sztucznej jednolitej części wód powierzchniowych".

W myśl art. 16 pkt 20 Prawa wodnego pod pojęciem "jednolitych częściach wód powierzchniowych" rozumie się oddzielny i znaczący element wód powierzchniowych, taki jak:

a) jezioro lub inny naturalny zbiornik wodny,

b) sztuczny zbiornik wodny,

c) struga, strumień, potok, rzeka i kanał lub ich części,

d) morskie wody wewnętrzne, wody przejściowe lub wody przybrzeżne;

Natomiast pod pojęciem "silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych" należy rozumieć jednolitą część wód powierzchniowych, której charakter został w znacznym stopniu zmieniony w następstwie fizycznych przeobrażeń będących wynikiem działalności człowieka (art. 16 pkt 50).

Zgodnie zaś z art. 16 pkt 60 Prawa wodnego sztuczna jednolita część wód powierzchniowych to jednolita część wód powierzchniowych powstałą w wyniku działalności człowieka.

Z tych tez względów należy wskazać, iż niewątpliwie sztuczne zbiorniki wodne mogą stanowić część wód powierzchniowych.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, iż z uwagi na specyfikę spornego obiektu nie jest oczywistym jego kwalifikacja jako "kąpieliska". Z tych też względów przed dokonaniem powyższej oceny należy wskazać na szczególny charakter przedmiotowego obiektu, który co wynika jednoznacznie ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji Urzędu Wojewódzkiego w z dnia 19 maja 1986 r., powstał w miejscu dawnych stawów [...] zasilanych wodą pochodzącą ze zlewni "Rowie bez nazwy".

W tym miejscu, w ślad za organem, wyjaśnić należy, iż zgodnie z prowadzonym przez PGW Wody Polskie Systemem Informatycznym Gospodarowania Wodami (SIGW) przez działkę nr [...] obręb M. przepływa rzeka [...] stanowiąca śródlądową wodę płynącą. Poprzednio rzekę tą nazywano rowem melioracyjnym R-G czy też "rowem bez nazwy", co wyjaśnił jednoznacznie organ porównując przebieg obu cieków. W niniejszej sprawie nie jest istotna sama nazwa, a fakt, iż jest to śródlądowa woda płynąca która kiedyś zasilała staw, w miejscu którego powstał przedmiotowy obiekt zasila obecnie przedmiotowy zbiornik wodny.

Warto w tym miejscu również odnotować, iż organ z tego faktu, że obiekt powstał w miejscu stawu wywodzi wzajemnie sprzeczne wnioski wskazując, że "przedmiotowy obiekt nie jest również zagłębieniem terenu powstałym w wyniku działalności człowieka, niebędącym stawem (urządzeniem wodnym, z założenia nieszczelnym) w stosunku do którego miałyby odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące śródlądowych wód powierzchniowych. Do takiego wniosku prowadzi ustalenie, że obiekt ten powstał w miejscu stawu rybnego". Tym samym organ potwierdza, że samo zagłębienie ternu nie powstało w wyniku działalności człowieka, a wiec powstało naturalnie. Organ w niniejszej sprawie doszedł do nielogicznych wniosków wskazując z jednej strony, iż przepisów ustawy nie stosujemy do przedmiotowego obiektu bo nie jest stawem, jak również obecnie nie stosujemy ponieważ powstał w miejscu stawu.

Należy pamiętać, iż przepisy o śródlądowych wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami.

Sąd ma przy tym na uwadze, iż przepis ten nie skutkuje uznaniem, że wody znajdujące się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka nie stanowią wód śródlądowych ale odpowiednie stosowanie przepisów może prowadzić do wniosku, iż obiekt taki może zostać uznany za kąpielisko.

Jednak wobec wyżej przytoczonej argumentacji organu należy przypomnieć, iż pod pojęciem "silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych" należy rozumieć jednolitą część wód powierzchniowych, której charakter został w znacznym stopniu zmieniony w następstwie fizycznych przeobrażeń będących wynikiem działalności człowieka.

Z tych też względów twierdzenia organu, że wody powierzchniowe w rozumieniu ustawy to wody które cechuje ich naturalny charakter jest niezrozumiały i pomija wyżej przytoczone definicje "silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych" jak i "sztucznej jednolitej części wód powierzchniowych".

W tym miejscu wrócić należy do drugiej części definicji "kąpieliska".

Przytoczone wyżej przepisy spójne są z zawartym w art. 16 pkt 22 Prawa wodnego sformułowaniem, iż kąpieliskiem nie będzie zamknięty zbiornik wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych.

Tym samym ustawodawca przesądził, iż kąpieliskiem nie będzie zamknięty zbiornik wodny o ile będzie oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych. Przy czym należy pamiętać, iż poprzez użycie spójnika "i" ustawodawca przesądził, że oba warunki tj. oddzielenia od wód powierzchniowych jak i wód podziemnych muszą zostać spełnione łącznie.

Tym samym ustawodawca dopuścił możliwość, że kąpieliskiem będzie zamknięty przykładowo zbiornik wodny oddzielony od wód powierzchniowych ale nie oddzielony od wód podziemnych.

Zatem nie można uznać za usprawiedliwione stanowisko organu, że ustalanie stopnia szczelności dna nie ma znaczenia w tej sprawie jest błędne.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż niewątpliwie nie mamy do czynienia z oddzieleniem od wód powierzchniowych jak i wód podziemnych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ z jednej strony uznaje, iż mamy do czynienia z uszczelnieniem dna, a z drugiej zaś wyjaśnia iż "zgromadzone okresowo w przedmiotowym zbiorniku wodnym (...) wody gruntowe przedostające się do tego zbiornika poprzez nieszczelności w nim" nie stanowią wód powierzchniowych.

Ponadto zaznaczyć należy, iż z oficjalnej strony [...] prowadzonej przez Głównego Inspektora Sanitarnego wynika, że "Na całości akwenu dno przepuszczalne, wyłożone betonowymi płytami z dylatacją. Woda z cieku przepływa przez naturalne złoże filtracyjne żwirowo-piaskowe, a następnie wpływa do akwenu kąpieliska. Kąpielisko podzielone jest na dwa mniejsze akweny rozdzielone pomostem pływającym. Odpływ wody z akwenu kąpieliska odbywa się poprzez przelew, by woda znów płynęła dalej do cieku RG [...]. Krajowy kod kąpieliska: [...] Identyfikator kąpieliska Numid: [...]".

Sąd miał przy tym na uwadze, że powyższa wzmianka została sporządzona na podstawie szczegółowych informacji zawartych w profilu wody w kąpielisko sporządzonej przez Skarżącą, a który to załącznik znajduje się w aktach sprawy, to jednakże istotne jest, iż przedmiotowy obiekt posiada kod i identyfikator kąpieliska.

Z dokumentu tego wynika również, iż obiekt ten w 2011 i 2012 funkcjonował jako kąpielisko, a w latach późniejszych jako miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli. Zgodnie z art. 16 pkt 28 Prawa wodnego pod pojęciem miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli rozumie się przez to wykorzystywany do kąpieli wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych niebędący kąpieliskiem.

W tym miejscu wskazać należy, iż załączona do akt dokumentacja fotograficzna wskazuje na wyłożenie dna płytami betonowymi, to jednakże znajdująca się na nich woda wskazuje, że twierdzenia Skarżącej o braku całkowitej szczelności są uzasadnione i zgodne z wyżej wskazaną informacją.

Ponadto w ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, mamy do czynienia z wodami powierzchniowymi.

Sąd dochodząc do powyższych wniosków miał na uwadze zapisy decyzji pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie wód (z dnia 13 listopada 2008 r., znak decyzji: [...]), w którym wskazano, że przedmiotowy obiekt jest zbiornikiem wodnym, o regularnym kształcie, z trwałym brzegiem i dnem, którego wody dodatkowo podlegają oczyszczeniu, gdyż woda pobierana z rowu melioracyjnego R-G jest doprowadzana za pomocą rurociągu poprzez oczyszczającą komorę przepływowego systemu filtracyjnego HP.

Jednakże wskazać należy, iż sam fakt, że zbiornik wodny ma regularny kształt nie może przesądzać, iż nie może on stanowić kąpieliska. Co do kwestii filtracji należy wskazać, iż kwestia oczyszczania, jak wyjaśniła Skarżąca polega wyłącznie na przepływie wody przez mieszankę zwirowo-piaskową, która pozbywa się tylko liści i innych podobnych zanieczyszczeń.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę miał przy tym na uwadze art. 7 ust. 2 Prawa wodnego, który stanowi, że "Przepisów ustawy nie stosuje się do korzystania z wody zgromadzonej za pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi"

Zgodnie z art. 16 pkt 65 Prawa wodnego przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym:

a) urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy,

b) sztuczne zbiorniki usytuowane na wodach płynących oraz obiekty związane z tymi zbiornikami,

c) stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków albo rekreacji,

d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych,

e) obiekty energetyki wodnej,

f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych,

g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych,

h) urządzenia służące do chowu ryb lub innych organizmów wodnych w wodach powierzchniowych,

i) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie,

j) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż katalog urządzeń nie ma charakteru zamkniętego. Dla uznania danego urządzenia za urządzenie wodne istotne jest czy urządzenie to lub budowla służy kształtowaniu zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów.

Tym samym stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zbiornikiem gromadzącym wody okresowo, w którym woda gromadzona jest za pomocą urządzenia technicznego (rurociągu PCV), niebędącym urządzeniem wodnym jest nieprawidłowa.

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż fakt istnienia zapór na wlocie i wylocie z obiektu służyć ma pobraniu, zatrzymaniu wody, a następnie spuszczeniu wody bez użycia specjalistycznych urządzeń.

Tym samym należy mieć na uwadze, iż mamy tu do czynienia z co prawda okresowym ale naturalnym dopływem i odpływem wody. Fakt, iż celem możliwości okresowego opróżniania, celem choćby oczyszczenia, zbiornika uregulowano powyższa kwestię poprzez doprowadzenie wody przez rury PCV nie może świadczyć o fakcie, że nie mamy do czynienia z naturalnym dopływem i odpływem wody.

W tym miejscu należy przypomnieć, iż przedmiotowy zbiornik powstał w miejscu dawnych stawów [...]. Jak wskazała Spółka na rozprawie był to naturalny staw, który został uregulowany.

Wobec powyższego wskazać należy, iż w myśl art. 18 Prawa wodnego wody dzielą się na wody powierzchniowe i wody podziemne. Natomiast zgodnie z art. 20 Prawa wodnego Wodami powierzchniowymi są wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne oraz śródlądowe wody powierzchniowe. Art. 21 Prawa wodnego wskazuje, iż śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na śródlądowe wody płynące oraz śródlądowe wody stojące.

Śródlądowymi wodami płynącymi są wody w:

1) ciekach naturalnych oraz źródłach, z których te cieki biorą początek;

2) jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym albo okresowym naturalnym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych;

3) sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących;

4) kanałach.

Natomiast śródlądowymi wodami stojącymi są wody śródlądowe w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi śródlądowymi wodami płynącymi (art. 23 ust. 1 Prawa wodnego).

Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z kąpieliskiem.

Warto w tym miejscu odnotować, iż zgodnie z art. 9 ust. 2 Prawa wodnego w gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. Gospodarowanie wodami prowadzi się w zgodzie z interesem publicznym, nie dopuszczając do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych funkcji wód oraz pogorszenia stanu ekosystemów lądowych zależnych od wód (art. 9 ust. 4 Prawa wodnego).

Z tych też względów podkreślić należy, iż skoro regulacja Prawa wodnego i związane z tym formalności (w niniejszej sprawie konieczność zgłoszenia), powoduje ograniczenia w wolności korzystania z wód oraz gruntów w związku z interesem publicznym to w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego jak i rozpoznawania zgłoszenia priorytetową rolę winny odgrywać zasady ogólne prawa administracyjnego oraz zasady ogólne prawa ochrony środowiska i prawa wodnego.

Z tych też względów podkreślić należy, iż jedną z zasad gospodarowania wodami jest zasada wspólnych interesów i współdziałania. Na zasadę tę składa się zespół wspólnych działań w gospodarowaniu wodami, które mają zapewnić realizację celów ustawowych. Zasada ta jest ważnym elementem podejmowania decyzji związanych z gospodarowaniem wodami, gdyż chodzi o uwzględnienie wspólnych interesów w gospodarowaniu wodami pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. Jej istota leży w równoległej ochronie interesów administracji wodnej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności.

Zatem skoro w niniejszej sprawie specyfika obiektu nie pozwalała organowi na jednoznaczne ustalenie, że w sprawie mamy do czynienia z kąpieliskiem, to w takiej sytuacji mając na uwadze ogólne zasady Prawa wodnego jak i postępowania administracyjnego powinien powyższą kwestię rozstrzygnąć na korzyść strony.

Na wątpliwości w tym zakresie wskazują również wcześniej wydane akty administracyjne w tym wspomniane już wyżej pozwolenie wodnoprawne udzielające pozwolenia na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych rowu melioracyjnego "R-G" na potrzeby kąpieliska i stawu rekreacyjnego. Decyzja ta posługuje się również pojęciem "basenu kąpielowego".

Tym samym również organy orzekające na podstawie prawa wodnego miały problem ze zdefiniowaniem przedmiotowego obiektu. Przy czym Sąd ma na uwadze, iż pozwolenie wodnoprawne zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, a sama definicja kąpieliska została wprowadzona dopiero z dniem 1 stycznia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne, to jednakże zawierała definicję wody w kąpielisku rozumianego jako wody płynące lub stojące, albo ich części oraz wody morskie, w których kąpiel jest w wyraźny sposób dozwolona albo nie jest zakazana i jest tradycyjnie dokonywana przez znaczną liczbę kąpiących się.

Z tych też względów trudno jest uznać, iż jakikolwiek dokument czy to akt administracyjny czy też operat wodnoprawny, na który powołuje się organ, w sposób wiążący przesądzają, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kąpieliskiem. Fakt zamiennego posługiwania się nazewnictwem, w braku legalnej definicji, nie może prowadzić do uznania, jak uczynił to organ, iż przedmiotowy zbiornik wodny nie jest kąpieliskiem.

Z tych też względów wobec specyficznego charakteru przedmiotowego zbiornika wodnego i powstania go jako utwardzenia istniejącego wcześniej w tym miejscu naturalnego stawu Sąd uznał, iż pomimo że obecnie mamy do czynienia ze sztucznym zbiornikiem wodnym zasilanym wodą z naturalnego cieku wodnego wyłącznie za pomocą rur mamy do czynienia z kąpieliskiem w rozumieniu art. 16 pkt 22 Prawa wodnego.

Tym samym organ niezasadnie uznał, iż do dokonanego zgłoszenia nie mają zastosowania przepisy prawa wodnego.

Sąd na marginesie, co nie ma znaczenia dla dalszego postępowania ale istotne jest z uwagi na zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wskazuje, iż wbrew zarzutom skargi w razie uznania, że dany obiekt nie podlega reglamentacji Prawa wodnego oraz miał podstawy do umorzenia postępowania, co jak wskazano już wyżej uczynił wadliwie w niniejszej sprawie.

Uzasadniając powyższe wskazać należy, iż zgodnie z art. 105 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Jak wskazuje się w orzecznictwie bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego.

W niniejszej sprawie organ dochodząc do wniosku wskazał, iż z uwagi, że przedmiotowy obiekt nie mieści się w pojęciu kąpieliska, to brak jest podstaw stosowania do niego przepisów Prawa wodnego.

Należy pamiętać, iż kompletne zgłoszenie inicjuje postępowania administracyjne, do którego stosuje się przepisy kpa, które powinno być w jakiś sposób zakończone.

Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż zgodnie z art. 424a Prawa wodnego, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do zgłoszeń wodnoprawnych stosuje się przepisy działu II rozdziału 8a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Należy jednak pamiętać, iż zgodnie z art. 1 pkt 1 kpa przepisy tej ustawy normują postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco.

Pamiętać również należy, iż zgodnie z art. 423 ust. 5 Prawa wodnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód:

1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego;

2) narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód;

3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61.

Powyższy przepis wskazuje zamknięty katalog sytuacji w których organ może wnieść sprzeciw.

Zgodnie z art. 389 Prawa wodnego jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na:

1) usługi wodne;

2) szczególne korzystanie z wód;

3) długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej;

4) rekultywację wód powierzchniowych lub wód podziemnych;

5) wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących rozwój glonów;

6) wykonanie urządzeń wodnych;

7) regulację wód, zabudowę potoków górskich oraz kształtowanie nowych koryt cieków naturalnych;

8) zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wód;

9) prowadzenie przez wody powierzchniowe płynące oraz przez wały przeciwpowodziowe obiektów mostowych, rurociągów, przewodów w rurociągach osłonowych lub przepustów;

10) prowadzenie przez śródlądowe drogi wodne oraz przez wały przeciwpowodziowe napowietrznych linii energetycznych i telekomunikacyjnych.

Natomiast zgłoszenia wodnoprawnego wymaga:

1) wykonanie pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m, stanowiącej sumę długości jego poszczególnych elementów;

2) postój na wodach płynących statków przeznaczonych na cele mieszkaniowe lub usługowe;

3) prowadzenie przez wody inne niż śródlądowe drogi wodne napowietrznych linii energetycznych i telekomunikacyjnych;

4) wykonanie kąpieliska lub wyznaczenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, w tym na obszarze morza terytorialnego;

5) trwałe odwadnianie wykopów budowlanych;

6) prowadzenie robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany stanu wód podziemnych;

7) wykonanie urządzeń odwadniających obiekty budowlane, o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem;

8) odprowadzanie wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań otworów hydrogeologicznych;

9) wykonanie stawów, które nie są napełniane w ramach usług wodnych, ale wyłącznie wodami opadowymi lub roztopowymi, lub wodami gruntowymi o powierzchni nieprzekraczającej 5000 m2 oraz głębokości nieprzekraczającej 3 m od naturalnej powierzchni terenu, o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem, lub terenu znajdującego się w zasięgu oddziaływania, gdy zakład posiada uprzednią pisemną zgodę właścicieli gruntów objętych oddziaływaniem na wykonanie stawu;

10) przebudowa rowu polegająca na wykonaniu przepustu lub innego przekroju zamkniętego na długości nie większej niż 10 m;

11) przebudowa lub odbudowa urządzeń odwadniających zlokalizowanych w pasie drogowym dróg publicznych, obszarze kolejowym, na lotniskach lub lądowiskach;

12) wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów z wód w związku z utrzymywaniem wód, śródlądowych dróg wodnych oraz remontem urządzeń wodnych, wykonywane w ramach obowiązków właściciela wód;

13) wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód.

Należy również pamiętać, iż katalog czynności które nie wymagają ani pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego został szczegółowo opisany w art. 395 Prawa wodnego.

Zatem jeżeli obiekt nie mieści się w katalogu spraw, które wymagają pozwolenia wodnoprawnego, to brak jest podstaw do uznania, że w takiej sytuacji organ miałby wnieść sprzeciw.

Sąd w tym zakresie podziela stanowisko organu, iż w razie gdy dany obiekt nie podlega pod reglamentację Prawa wodnego, to istnieją podstawy do umorzenia postępowania, ponieważ odpadł jeden z elementów stosunku administracyjnego tj. jego przedmiot.

Ponadto za stwierdzeniem nieważności decyzji nie może przemawiać fakt rzekomego ustalania treści decyzji pomiędzy organami obu instancji. Ewentualny fakt współpracy pomiędzy organami obu instancji nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji.

Podsumowując wskazać należy, iż organ dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wyżej omówionych przepisów Prawa wodnego dochodząc do niezasadnych wniosków, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kąpieliskiem.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się wynagrodzenie reprezentującego Skarżącą radcy prawnego w wysokości 480,- zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) (480 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) , oraz uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 zł.