Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1954/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191, art. 229
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...].

Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] września 2008 r. wydał decyzję Nr [...] określającą Skarżącemu W. G. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 w kwocie 1.740.695,60 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że W. G. prowadził w roku 2003 działalność gospodarczą pod firmą F. W. G.. W tym okresie, poza prowadzoną działalnością, nie posiadał innych źródeł przychodu. Podatnik w toku kontroli nie posiadał dokumentacji firmy, ponieważ została ona zabezpieczona w toku kilkukrotnych przeszukań przez funkcjonariuszy organów ścigania m.in. ABW Delegatura w K. i CBŚ w O.. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008 r. włączył do akt sprawy część zabezpieczonych dowodów, niezbędnych w prowadzonym postępowaniu kontrolnym. W zabezpieczonej dokumentacji nie stwierdzono ewidencji podatkowej prowadzonej w formie księgi przychodów i rozchodów. Pomimo podjęcia szeregu czynności nie udało się jej odnaleźć. W związku z powyższym w oparciu o faktury, zapisy w rejestrach zakupu i sprzedaży oraz zapisy w deklaracjach podatkowych złożonych w urzędzie skarbowym organ kontroli sprawdził zgodność kwoty przychodu i kwoty kosztów wykazanych w deklaracji PIT-36 z kwotami wynikającymi z zabezpieczonych dowodów sprzedaży i zakupu. Rozbieżności nie stwierdzono.

Przeprowadzona przez organ kontroli skarbowej analiza dowodów zakupu i sprzedaży wykazała, że Skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wystawiał i ewidencjonował faktury sprzedaży w okresie od stycznia do listopada 2003 r. z tytułu - sprzedaży komponentów do paliw, wynajmu powierzchni magazynowych i usługi transportowej na kwotę ogółem netto 6.050.069,32 zł. Skarżący w roku 2003 wykorzystywał do prowadzenia dwa rachunki bankowe:

* firmowy nr 21 1160 2202 0000 0000 1560 6077,

* osobisty nr 95 1160 2202 0000 0000 3280 5270.

Obydwa rachunki wykorzystywane były przez Pana W. G. do celów prowadzenia działalności gospodarczej. W. G. przesłuchany w dniu 6 maja 2008 r. w charakterze strony zeznał do protokołu, stanowiącego załącznik nr 3 do protokołu kontroli z dnia 25 czerwca 2008 r., że obydwa rachunki wykorzystywał do celów działalności gospodarczej. W wyniku analizy porównawczej należności Skarżącego z tytułu sprzedaży oraz wpłat na jego rachunki bankowe organ ustalił, że po stronie Skarżącego w roku 2003 wystąpiły wpływy pieniężne nie związane z zafakturowanym obrotem w łącznej kwocie 4.372.449,90 zł. Podatnik nie potrafił wyjaśnić z jakiego tytułu dokonane zostały wpłaty ponad należności wynikające z wystawionych przez niego faktur. Skarżący zeznał, że sprzedaż prowadzona w ramach działalności gospodarczej została zafakturowana w całości a faktury były ujęte w ewidencji, więc powyższe wpłaty nie dotyczyły sprzedaży ewidencjonowanej. Skarżący wyjaśnił, że ewidencji rozrachunków nie prowadził, podał przy tym że kontrahenci nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń ustnych ani pisemnych odnośnie stanu wzajemnych rozliczeń z tytułu obrotu. Z uwagi na powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, że W. G. otrzymał w 2003 r. pieniądze od podmiotów gospodarczych i osób fizycznych w kwocie 4.372.449,90 zł, które to wpłaty nie wynikały z wystawionych i zaewidencjonowanych faktur sprzedaży i na podstawie 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.d.o.f. zwiększył o tę kwotę przychody do opodatkowania za rok 2003 r.

Podatnik wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- wydanie spornej decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w stosunku do osoby fizycznej, wobec której nie wszczęto postępowania,

- wskazanie w decyzji numeru NIP, który nie jest numerem NIP Skarżącego,

- naruszenie art. 178 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr m5, poz. 60 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p. przez uniemożliwienie wglądu w dokumenty,

- nieprzeprowadzenie analizy przychodów i rozchodów na kontach Skarżącego, z której to analizy wynika, że wszystkie kwoty zostały przekazane do innych firm.

W odwołaniu Skarżący podnosił, iż zarówno on jak i Szczepanowski prezes PPHU M. S.A. zgodnie oświadczyli podczas przesłuchań, że Skarżący był przedstawicielem Biura Handlowego PPHU M. S.A. w N.. Na podstawie ustnej umowy zawartej pomiędzy Skarżącym i prezesem zarządu PPHU M. S.A. Skarżący został upoważniony do dysponowania kontem tej spółki oraz do przyjmowania należnych jej wpłat od kontrahentów. Wpływające na rachunek Skarżącego kwoty stanowiły w znacznej części wpłaty należne PPHU M. S.A.

Skarżący podnosił, że nie miał możliwości przeglądania akt sprawy. Zdaniem Skarżącego po upływie pięciu lat nie mógł on wyjaśnić wszystkich okoliczności związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w tym otrzymywania wpłat pieniężnych. Odnosząc się do wpłat, które w ocenie organu kontroli stanowiły przychód podatkowy Skarżący stwierdził, że:

* kwota wpłaty 20.000, 00 zł dokonana przez T. D. stanowiła prywatne zobowiązanie z poprzednich lat;

* kwota 924.000,00 zł to zapłata za towar za rok ubiegły (czyli 2002) dokonana przez firmę A. –W. K.,

* pozostałe kwoty stanowią przychód i rozchód firmy PPHU M. S.A. Znajdują one swoje potwierdzenie w fakturach wystawianych przez wyżej wymienioną firmę.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania i zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w piśmie z dnia 7 stycznia 2009r. zlecił organowi kontroli przeprowadzenie w trybie art. 229 Ordynacji O.p. dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w zakresie podnoszonych w odwołaniu kwestii :

1) wpłaty 20.00,00 zł przez pana T. D. - zebranie dowodów odnośnie tezy Podatnika, iż jest to prywatny dług z poprzednich lat;

2) wpłaty 924.000,00 zł, która zdaniem Podatnika jest zapłatą za towar za rok ubiegły (czyli 2002) firmy A. – W. K. ( z decyzji wynikała kwota 851.693,00 zł).

Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. Skarżący złożył wyjaśnienia dotyczące wpłat dokonywanych na jego konto przez W. K. i T. D.. Skarżący stwierdził, że W. K. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "A." przed 1 listopada 2002 r., ale pod innym adresem. Początkowo W. K. zamieszkiwał w O., gdzie znajdowała się siedziba jego firmy, a następnie zmienił miejsce zamieszkania na B., a co za tym idzie przeniósł tam swoją firmę. Skarżący był kontrahentem ww. firmy już wtedy, gdy miała siedzibę w Opolu tj. najprawdopodobniej od sierpnia 2001 r. W związku z tym, że wszystkie faktury znajdują się w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w K., brak jest możliwości przedstawienia dowodów na wcześniejszą współpracę Skarżącego z W. K.. Jednakże z analizy faktur za okres XI-XII 2002 r. przedstawionej w piśmie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2009 r. jasno wynika, że współpraca Skarżącego z firmą "A." była prowadzona we wcześniejszych miesiącach 2002 r. Przeanalizowane zostały faktury od numeru 78 do 101 tzn. wystawione dla "A." za 2 miesiące. Za ten okres wyliczono 233.000,00 zł zaległości wobec F.. Brak jest możliwości przeanalizowania faktur od nr 1 do 77 za rok 2002 oraz zaległości, które mogły powstać w 2001 r. Skarżący stwierdził, że jeżeli przez dwa miesiące powstała zaległość 233.000,00 zł to kwota zaległości za cały rok wynosząca 924.000,00 zł jest prawdopodobna.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. po przeanalizowaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 1.647.181,20 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zasadny był podniesiony w odwołaniu zarzut wskazania w decyzji organu drugiej instancji nieprawidłowego numeru NIP, jednakże błąd ten został sprostowany postanowieniem z dnia 24 października 2008 r. Organ stwierdził, że w stosunku do Skarżącego wszczęte zostało postępowanie na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej. Skarżący miał możliwość zapoznawania się z aktami postępowania jednakże z możliwości tej nie korzystał. Odnosząc się do wpłaty dokonanej przez T. D. organ stwierdził, że podatnik w toku postępowania podawał różne powody dokonania tej wpłaty na jego konto. Sam T. D. w toku postępowania nie potrafił wyjaśnić dlaczego dokonał wpłaty tej kwoty na rachunek podatnika. Z tego względu organ nie uwzględnił zarzutów podnoszonych w odwołaniu dotyczących tej kwoty. Po przeanalizowaniu dowodów zebranych w sprawie organ uznał, że z kwoty 851 693,00 zł wskazanej w decyzji organu pierwszej instancji, jako nieznajdujące żadnego uzasadnienia wpłaty dokonane na rachunek Skarżącego w roku 2003 przez firmę H. W. K., kwota 233 785,86 zł stanowi zobowiązania W. K. wobec Skarżącego z roku 2002 r. wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej przez W. K. pod nazwą A.. Organ stwierdził, że Skarżący w roku 2002 r. w ramach działalności gospodarczej zawierał transakcje z firmą A. W. K.. Z tego powodu organ odwoławczy uznał, że kwota 233 785,86 zł wpłacona skarżącemu w roku 2003 przez W. K. nie mogła być uznana za przychód podlegający opodatkowaniu. W konsekwencji tego organ uznał, że osiągnięty w roku 2003 dochód Skarżącego podlegający opodatkowaniu wynosił 10 188 733,36 zł (organ kontroli skarbowej dochód ten przyjął w wysokości 10 422 519,22 zł). W pozostałym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podzielił argumentację zawartą w decyzji organu kontroli skarbowej.

W. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. W skardze Skarżący podniósł, że nieprawdziwe jest stwierdzenie zawarte w skarżonej decyzji, że nie potrafił wyjaśnić z jakiego tytułu dokonane zostały wpłaty dokonane na jego konta bankowe, gdyż wielokrotnie wyjaśniał tę sprawę. Mimo najszczerszych chęci nie był w stanie poprzeć odpowiednimi dokumentami wpływów figurujących na tych rachunkach. Skarżący podnosił, że niejednokrotnie informował organy, że prawie wszystkie faktury związane z tą sprawą uzasadniające wpływ pieniędzy na jego konta, posiada firma M. S.A. Wszelkie transakcje zachodzące na kontach bankowych (wpłaty i wypłaty) są archiwizowane. Kwota 3.520.756,90 zł stanowi obrót firmy M. S.A. w N., co zostało potwierdzone przez tamtejszy Urząd Skarbowy. Kwota ta wpłynęła na konto Skarżącego w związku z ustną umową zawartą ze spółką M., na podstawie której udostępnił Skarżący udostępnił tej spółce swoje konta bankowe. Dyrektor Izby Skarbowej w W. pominął okoliczność, że wszystkie otrzymane przez Skarżącego kwoty były przekazywane dalej. Skarżący podnosił, że kwoty, których dotyczyła decyzja nie stanowiły jego własności, gdyż w ramach rozliczeń przekazywał je innym podmiotom w tym spółce M.. Dyrektor Izby Skarbowej po przesłuchaniu p. T. D. (uznanego za nie w pełni poczytalnego), bezzasadnie dał wiarę jego zeznaniom i pominął wyjaśnienia Skarżącego, że kwota wpłacona na jego rachunek przez T. D. stanowił dług niezwiązany z działalnością gospodarczą. uznał że jego zeznania są bardziej prawdopodobne niż W. G. (osoby w pełni władz umysłowych). Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem organu, że tylko część wpłat dokonanych przez W. K. mogła być uznana za wpłaty związane z działalnością gospodarczą prowadzoną pod nazwą A.. Zdaniem Skarżącego organ obowiązany był uznać także pozostałe wpłaty za związane z tą działalnością prowadzoną przed 1 listopada 2002 r. Organ bezzasadnie uznał, że W. K. prowadził tę działalność od tej daty oraz, że w zakresie zobowiązań powstałych od tej daty mogą być uwzględnione wpłaty dokonane przez W. K. prowadzącego działalność pod nazwą H..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek nie z powodu zarzutów w niej poniesionych.

Organ wydając zaskarżoną decyzję za organem pierwszej instancji uznał kwoty wpłacone przez samego Skarżącego na jego rachunki bankowe, za kwoty przychodu wskazane w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Na rachunek firmowy wpłacono kwotę 363 200,00 zł a na rachunek osobisty 2 229 580,00 zł. Kwoty te na rachunkach bankowych zostały ujęte jako wpłaty własne i były to kwoty wpłat gotówkowych dokonanych przez Skarżącego. Z zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji wynika, że zdaniem organów podatkowych od chwili wpłaty przedmiotowe kwoty należało uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Prowadzi to do wniosku, że organy uznały moment wpłaty tych kwot przez Skarżącego na jego rachunki bankowe za datę powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu. Z poglądem tym nie można się zgodzić. Należy zaznaczyć, że zgodnie treścią art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zastrzeżenia zawarte w treści przytoczonego przepisu nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, zatem zgodnie treścią tego przepisu w realiach niniejszej sprawy za przychody należało uznawać pieniądze otrzymane przez Skarżącego lub postawione do jego dyspozycji w roku podatkowym. Wskazane powyżej kwoty zostały przez Skarżącego w gotówce wpłacone na rachunki bankowe. Oczywistym jest, że Skarżący przed dokonaniem wpłaty tych kwot musiał je otrzymać z jakichś źródeł. Źródła te w niniejszej sprawie nie były przez organy badane.

Zdaniem Sądu już samo otrzymanie tych środków przez Skarżącego przed ich wpłaceniem rachunki bankowe, zgodnie treścią przytoczonego art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. skutkowało powstaniem po stronie Skarżącego przychody podlegającego opodatkowaniu. Zatem przychody Skarżącego z tytułu uzyskania przedmiotowych kwot nie powstały w dacie wpłacenia tych kwot na rachunki bankowe. W niniejszej sprawie w toku postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku Skarżącego organy nie ustaliły daty, w której Skarżący uzyskał przychody obejmujące środki pieniężne, które następnie zostały przez niego wpłacone na rachunki bankowe. Bez ustalenia daty osiągnięcia tych przychodów przez Skarżącego nie można było przypisać ich do konkretnego roku podatkowego. Zaniechanie przez organy ustalenia daty osiągnięcia przez Skarżącego przedmiotowych przychodów stanowiło naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W pozostałym zakresie skarga była bezzasadna. W rozpoznanej sprawie organ przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie kwot, które wpływały na rachunek Skarżącego od innych podmiotów. W celu wyjaśnienia charakteru tych wpłat nie związanych z obrotem wynikającym z wystawionych faktur oraz kwot wpłaconych na rachunki bankowe przez podmioty nie będące kontrahentami F., organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe tj. :

- w dniach 6 maja 2008 r. i 28 maja 2008 r. przesłuchany został W. G.,

- przeprowadzone zostały czynności sprawdzające u kontrahentów,

- włączone zostały do akt sprawy dodatkowe dowody tj.: wyciąg z protokołu przesłuchania p. T. D. z dnia 30 maja 2008 r., wyciąg z protokołu kontroli sprawdzającej prawidłowość i rzetelność dokumentów u kontrahenta firmy T. D. T. przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie Handlowo Usługowym K. G. dawniej Usługi Remontowe K. G. W. ul. J. [...],

- do akt sprawy włączono wyciąg z wyniku kontroli wydanego w dniu 29 września 2005 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dotyczącego kontroli przeprowadzonej w P.P.H. "M." S.A. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz dochód jednostek samorządu terytorialnego, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych za 2003 r.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że W. G. - nie posiada dowodów na zawarcie z kontrahentami umów pożyczki, cesji zobowiązań i należności, kompensat należności i zobowiązań itp. mogących stanowić uzasadnienie dokonania na jego rzecz wpłat, które nie wynikały z wystawionych faktur. Jak również nie przypomina sobie aby takie zdarzenia miały miejsce. Skarżący nie potrafił wyjaśnić różnicy pomiędzy należnościami wynikającymi z faktur sprzedaży, a wpłatami na rachunki bankowe od T. D. T. jak również czego dotyczyły wpłaty od podmiotów nie będących kontrahentami Skarżącego tj. m.in.: T. D., Z. K., M. S.A., Zespół Szkół [...], C. z PUH E. S., P. S.A. Nie zna firm: C. z PUH E. S., P. SA, Zespół Szkół [...]. Prowadząc działalność pod nazwą F. nie prowadził żadnych transakcji z firmą M. S.A. Żaden podmiot dokonujący zakwestionowanych wpłat na rachunki bankowe W. G. tj.: T. D. T., H. W. K., T. D., P., Z. K., Zespół Szkół [...], nie

dokonywał zakupów od Spółki M.. Spółka M. posiadała własne rachunki

bankowe. Zatem okoliczności te wykluczają możliwość, jak twierdził Skarżący, korzystania przez firmę M. S.A. z rachunków bankowych Skarżącego. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność udzielenia pożyczki T. D., który przesłuchany w dniu 30 maja 2008 r. zapytany o przekazaną na rachunek W. G. kwotę 20.00,00 zł nie wiedział czego przedmiotowa wpłata dotyczyła jak również nie przypominał sobie, aby zawierał jakiekolwiek umowy dotyczące pożyczek, kompensat, cesji.

Z akt sprawy wynika, że W. G. zarówno na etapie postępowania odwoławczego jak i skargi powtarzał tą samą ogólnikową argumentację, nie popartą żadnymi dowodami. Skarżący w sposób niezwykle ogólny wyjaśniał zasady rzekomej współpracy z firmą M. S.A. Nie wskazał przyczyn dla których miał rzekomo udostępnić tej firmie swoje rachunki bankowe w celu przyjmowania przez ten podmiot na te rachunki kwot należności związanych z działalnością gospodarczą. W. G. nie wskazał kontrahentów i kwot wpłat, które jak podaje stanowiły przychód tej firmy. Natomiast w toku kontroli, w oparciu o dowody zebrane w sprawie w postaci wyciągu z wyniku kontroli wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. w stosunku do PPHU M. S.A, organ pierwszej instancji ustalił, że PPHU M. S.A. prowadziła w okresie od kwietnia do września 2003 r. obrót paliwami i komponentami do ich produkcji. Prezes Zarządu tej firmy powołał z dniem 15 lutego 2003 r. Biuro Handlowe z siedzibą w W.. Jedyną osobą formalnie pracującą na rzecz Biura był Pan J. L. - Dyrektor Biura. Skarżący nie był kontrahentem Spółki M.. W wyniku kontroli nie stwierdzono żadnych dokumentów świadczących o tym, że M. S.A. posiadała jakiekolwiek zobowiązania wobec Skarżącego mogące w jakikolwiek sposób uzasadnić zakwestionowane przez organy podatkowe wpłaty dokonane na jego rachunki. Brak było też umów, zarządzeń prezesa Spółki M. S. A., pełnomocnictw, pokwitowań zestawień rozliczeń oraz jakichkolwiek innych dokumentów świadczących o tym, że W. G. był upoważniony do przyjmowania wpłat od kontrahentów M. S.A. Organ ustalił, że spółka ta posiadała własne rachunki bankowe i nie było racjonalnego uzasadnienia do korzystania przez ten podmiot z rachunków bankowych innych podmiotów. Organ w zaskarżonej decyzji zasadnie wskazał, że nieprawdopodobnym jest, aby W. G. bez stosownego umocowania i zabezpieczenia przyjmował od kontrahentów M. S.A. wysokie kwoty pieniężne i swobodnie bez kontroli nimi obracał, przy tym nie prowadząc żadnej ewidencji i dokumentacji pobieranych i wypłacanych kwot. Tego rodzaju praktyka jest niespotykana w obrocie gospodarczym i sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Organ trafnie przy tym wskazał, że w toku kontroli ustalono, iż żaden podmiot dokonujący zakwestionowanych wpłat na rachunki bankowe p. W. G., nie dokonywał zakupów od Spółki M..

Okoliczności dotyczące wpłaty 20.000,00 zł na konto Skarżącego przez T. D. oraz współpracy F. W. G. z A. W. K., w tym wyjaśnienie kwestii czy A. W. K. i H. W. K. to ta sama firma, była przedmiotem dodatkowego postępowania zleconego w trybie art. 229 O.p. organowi pierwszej instancji w celu uzupełnienia dowodów. Po przeanalizowaniu wyników przeprowadzonego dodatkowego postępowania oraz wyjaśnień samego Podatnika dotyczących okoliczności dokonanej wpłaty 20.000,00zł przez p. T. D., organ drugiej instancji zasadnie stwierdził, że brak jest dowodów (np. umowy pożyczki, dowodu uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych) potwierdzających zawarcie przez Skarżącego umowy pożyczki z T. D.. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że nie uznał zeznań składanym przez T. D. za bardziej prawdopodobne niż wyjaśnienia W. G.. Organ wskazał, że powodem nieuznania wyjaśnień Skarżącego odnoszących się do wpłaty dokonanej na konto Skarżącego przez T. D. była niespójność wyjaśnień osób związanych przedmiotową wpłatą. Organ zasadnie za najważniejszą okoliczność mającą wpływ na ocenę przedmiotowej wpłaty uznał to, że sam Pan G. podawał różne wersje tego samego zdarzenia tj. w odwołaniu stwierdził, że kwota 20.000,00zł to prywatny dług z poprzednich lat, natomiast w piśmie z dnia 16 czerwca 2009 r., że to niedopłacona kwota za towar zakupiony od Skarżącego.

W kwestii dotyczącej wpłat dokonanych konto Skarżącego przez H. W. K. organ w zaskarżonej decyzji przedstawił argumenty, które w jego ocenie pozwolił na uznanie części tych wpłat za należności wynikające z umów zawartych z W. K. prowadzącym działalność pod nazwą A.. Organ zasadnie uznał przedmiotowe wpłaty za związane z należnościami, które były udokumentowane. W pozostałym zakresie jak wskazał organ brak było dowodów powalających na uznanie wpłat dokonanych przez W. K. prowadzącego działalność pod nazwą H. za uregulowanie jego zobowiązań wobec Skarżącego zaciągniętych w działalności prowadzonej pod nazwą A..

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organy podatkowe postępowanie dowodowe w zakresie wpłat dokonanych na rachunki bankowe Skarżącego przez w/w podmioty było prawidłowe i w sposób rzetelny odzwierciedlało stan faktyczny występujący w niniejszej sprawie. Postępowanie dowodowe prowadzone w niniejszej sprawie było zgodne z treścią art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.