Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2197/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie : uchylenia postanowienia o interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

III SA/Wa 2197/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił z urzędu postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...]marca 2005 r., nr [...] , w którym firmie K. Sp. z o.o. w W. udzielono interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

K. Sp. z o.o.. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie nabywania wierzytelności, nie świadcząc żadnych dodatkowych usług na rzecz zbywcy wierzytelności. Spółka ściąga od dłużników kwoty wynikające z nabytych wierzytelności, przy czym dłużnik dokonuje spłaty długu w kwotach wynikających z wartości nominalnej wierzytelności, na którą składają się: część wynikająca z ceny nabycia wierzytelności oraz część odsetkowa. Spółka kwalifikuje świadczone usługi jako pozostałe pośrednictwo finansowe (PKWiU 65.23). Na podstawie art. 14a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), Spółka wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o dokonanie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego, dotyczącego art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Spółka przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, zgodnie z którym kwoty wyegzekwowane od dłużników w zakresie części odsetkowych wierzytelności, podlegają zwolnieniu w podatku od towarów i usług. Organ I instancji uznał stanowisko podatnika za prawidłowe.

Na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy działając z urzędu, uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., uzasadniając, że przepis, którego dotyczyła interpretacja został zmieniony ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 roku o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), która w tym zakresie weszła w życie z dniem l czerwca 2005 roku.

W zaskarżonej decyzji organ pouczył podatnika o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej.

Na powyższą decyzję firma K. Sp. z o.o. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji. Zdaniem skarżącej z art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że organ odwoławczy może z urzędu zmienić albo uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14a § 4 jeżeli w wyniku zmiany przepisów postanowienie rażąco narusza prawo, do czego w niniejszej sprawie nie doszło. Fakt zmiany przepisu art. 29 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług nie powinien mieć wpływu na zmianę interpretacji przepisów podatkowych gdyż w/w zmiana przepisów nie wprowadza zmian w kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług otrzymywanych przez Spółkę części odsetkowych jej wierzytelności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że złożenie skargi przez stronę było przedwczesne, bowiem zaskarżona decyzja została wydana w pierwszej instancji i zgodnie z art. 13 § l pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej należało najpierw wnieść od niej odwołanie, o czym skarżąca została pouczona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wniesienie skargi było niedopuszczalne, z powodu niewyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia, które przysługiwały jej przed organem podatkowym.

Na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 127 i 220 Ordynacji podatkowej – por. J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, s. 97). Inaczej mówiąc – postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne w postępowaniu administracyjnym dla podmiotu, który zamierza wszcząć postępowanie sądowoadministracyjne (por. T. Woś i in. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, s. 235).

A zatem dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z wymienionych wyżej środków zaskarżenia decyzji lub postanowienia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6).

Skoro zaskarżona decyzja została wydana w pierwszej instancji, to zgodnie z art. 220 § 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2c Ordynacji podatkowej, przed wniesieniem skargi do Sądu, skarżąca Spółka powinna była najpierw wnieść odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, o czym zresztą została pouczona w zaskarżonej decyzji. Ponieważ jednak skarżąca tego nie uczyniła, a tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym – w konsekwencji doszło do odrzucenia skargi przez Sąd.

W tej sytuacji ustosunkowywanie się do zarzutów skargi, jak również rozważanie zakresu sądowej kontroli postępowania administracyjnego stało się niecelowe. Odrzucenie skargi oznacza bowiem, że sąd administracyjny nie dokonał merytorycznej oceny zasadności skargi.

Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.