Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2925/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i R. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : skreślenia z rejestru zabytków postanawia : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga I. K. i R. K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] nr [...].

Zaskarżoną decyzją skreślono z rejestru zabytków sanatorium "G." będące integralnym elementem zespołu uzdrowiskowego w J., wpisanego do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] l.dz. [...] pod numerem [...], a także pozostawiono w tymże rejestrze pozostałe elementy zespołu uzdrowiskowego w J. tj. park zdrojowy z elementami małej architektury, dom zdrojowy, łazienki I, budynek mieszkalny, klasztorek, dom uzdrowiskowy (obecnie kościół parafialny N. i dom parafialny), szpital, pijalnię wód i muszlę koncertową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Zatem skargę można wnieść wyłącznie na orzeczenie organu II instancji.

Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] nr [...] od której skarżącym przysługiwało prawo zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie do przepisu art. 127 § 3 kpa, o czym skarżący zostali pouczeni w decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Przy czym wskazać należy, że przez ministra należy rozumieć organy wymienione w art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. do których należą także kierownicy centralnych organów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra.

Oznacza to, że od decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] nr [...] jako centralnego organu administracji rządowej przysługiwał skarżącym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego nie złożyli. Pomimo prawidłowego pouczenia przez organ o przysługującym skarżącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wnieśli skargę do Sądu. Tym samym stwierdzić należy, że nie wyczerpali oni środków zaskarżenia, jakie przysługiwały im w postępowaniu przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Wobec powyższego uznać należy, iż skarga na decyzję organu bez wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia w postacie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niedopuszczalna.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.