Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 339/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 1 b
journal: Dz.U. 2020 poz 505
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - t.j.
article: art. 33 par. 2  pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. T. (dalej: "strona", "skarżący"), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "organ odwoławczy") z [...] lutego 2021 r. nr [...] uchylające postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "organ I instancji", "wierzyciel") z [...] listopada 2020 r. nr [...] w części dotyczącej oddalenia zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę

i orzekające co do istoty sprawy poprzez uznanie zarzutu opartego o przepis art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę za okres przerwy w naliczaniu odsetek oraz utrzymujące w mocy postanowienie organu

I instancji w części dotyczącej pozostałych zarzutów opartych o przepis art. 33 § 2 pkt 1, 2 lit. a i c oraz pkt 6 lit. c u.p.e.a.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. decyzją z [...] listopada 2019 r. znak [...] określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od marca do grudnia 2015 r. oraz decyzją z [...] listopada 2019 r. znak [...] zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do marca 2016 r., maj 2016 r. i od lipca do grudnia 2016 r.

W związku z brakiem wpłaty zobowiązania, wierzyciel – Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. [...] lipca 2020 r. wystawił tytuły wykonawcze, które przekazał do organu egzekucyjnego – N. S. (organ egzekucyjny). Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone stronie 4 września 2020 r.

Pismem, które wpłynęło do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego 21 września 2020 r. strona zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z 5 listopada 2020 r. wierzyciel oddalił zarzuty zgłoszone

w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych 29 lipca 2020 r.

Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie.

Organ odwoławczy postanowieniem z 4 lutego 2021 r.

1. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej oddalenia zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę i orzekające co do istoty sprawy poprzez uznanie zarzutu opartego o przepis art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę za okres przerwy w naliczaniu odsetek:

- od 11 lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r. zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w zaskarżonym postanowieniu;

- od 25 lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r. zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w zaskarżonym postanowieniu;

2. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej pozostałych zarzutów opartych o przepis art. 33 § 2 pkt 1,2 lit. a i c, pkt 6 lit. c u.p.e.a.

W uzasadnieniu postanowienia organ odniósł się do zarzutu strony w zakresie nieistnienie obowiązku i braku jego wymagalności w związku z nieprawidłowym doręczeniem decyzji dot. podatku akcyzowego za okres od marca do grudnia 2015 r., ponieważ zdaniem strony decyzja została doręczona pełnomocnikowi, który nie był umocowany w sprawie. Organ odwoławczy powołał się na brzmienie udzielonego pełnomocnictwa przez zobowiązanego, które obejmuje zarówno czynności w toku kontroli jak i postępowania podatkowego. Tym samym, skoro zakres udzielonego pełnomocnictwa nie był ograniczony tylko do kontroli celno-skarbowej, nie wykluczało to – zdaniem organu odwoławczego - w chwili jej przekształcenia w postępowanie podatkowe przyjęcia prze organ, że pełnomocnictwo to jest skuteczne także

w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę,

w którym strona wskazała, że przy ich obliczaniu, nie uwzględniono okresów przerw

w naliczaniu odsetek wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 O.p. Wskazując na okoliczności zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w szczególności obszerność

i wielowątkowość zagadnień występujących w sprawie, ilość i rodzaj przeprowadzonych dowodów, terminowość i celowość czynności podejmowanych przez osoby prowadzące postępowanie podatkowe, czas niezbędny do przygotowania i dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy analiza przedłożonych w sprawie dowodów) oraz prawidłowe zorganizowanie postępowania, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania nieistnienia obowiązku, w części dotyczącej odsetek należnych za zwłokę w związku z nie doręczeniem decyzji organu I instancji w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania podatkowego.

W ocenie organu odwoławczego przekroczenie 3-miesięcznego terminu doręczenia decyzji od dnia przekształcenia kontroli celno-skarbowych w postępowania podatkowe nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż z materiału zgromadzonego

w sprawie wynika, że w stosunku do decyzji organu drugiej instancji, wydanych przez Naczelnika Z. Urzędu CeIno-Skarbowego w S. z [...] czerwca 2020 r. znak: [...]; [...] oraz znak: [...]; [...] zaszły okoliczności określone w art. 54 § 1 pkt 3 O.p., tj. wystąpiła przerwa w naliczaniu odsetek za zwłokę, w okresie:

- od 11 lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r. w stosunku do postępowania zakończonego wydaniem decyzji znak [...] [...]; [...];

- od 25 lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r. w stosunku do postępowania zakończonego wydaniem decyzji znak [...]; [...]

Tym samym organ odwoławczy uznał podniesiony przez stronę zarzut wniesiony w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., dotyczący nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę za okres nienaliczania odsetek w części dotyczącej wskazanych okresów, bowiem naliczenie w tytułach wykonawczych odsetek za zwłokę za okres, w którym z mocy samego prawa odsetek takich nie nalicza się, oznacza

w istocie żądanie wykonania nieistniejącego obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu opartego na art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b, czyli inna niż: odroczenie terminu wykonania obowiązku (lit. a) oraz rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (lit. b). W ocenie strony w sprawie zachodzi nieistnienie obowiązku, a w konsekwencji brak wymagalności, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. W odniesieniu do wskazanego wyżej zarzutu organ odwoławczy zauważył, iż brak wymagalności obowiązku nie oznacza jego nieistnienia, a jedynie to, że nie może być on egzekwowany. Decyzja Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z [...] listopada 2019 r. znak: [...] określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres od marca do grudnia 2015 r. została doręczona pełnomocnikowi strony 22 listopada 2019 r., natomiast decyzja z [...] listopada 2019 r. znak: [...] określająca zobowiązanie w podatku akcyzowym za okresy: od stycznia do marca 2016 r, maj 2016 r. oraz okres od lipca do grudnia 2016 r. została doręczona pełnomocnikowi strony 9 grudnia 2019 r. Od powyższych decyzji zostały wniesione odwołania. W wyniku postępowania odwoławczego, Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. decyzją z [...] czerwca 2020 r. znak [...]; [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z [...] listopada 2019 r. znak: [...] oraz decyzją znak [...]; [...] i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z [...] listopada 2019 r. znak: [...] Decyzje te zostały doręczone pełnomocnikowi 21 lipca 2020 r., a zatem decyzje organu I instancji stały się ostateczne.

Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu opartego o art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i c u.p.e.a., zgodnie z którym to przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być określenie obowiązku niezgodnie

z treścią obowiązku wynikającego: z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 (lit. a), przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu (lit. c). Organ odwoławczy wskazał, że chodzi tu o rozbieżność między treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego orzeczeniem stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W rozpatrywanej sprawie obowiązek zapłaty zobowiązania w podatku akcyzowym ujęty w tytułach wykonawczych z [...] lipca 2020 r. wynika z decyzji wydanych przez Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z [...] listopada 2019 r. znak: [...], w której określono zobowiązanie w’ podatku akcyzowym za okres od marca do grudnia 2015 r. i [...] listopada 2019 r. znak: [...] określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okresy: od stycznia do marca 2016 r, maj 2016 r. oraz okres od lipca do grudnia 2016 r. Tak określone obowiązki zostały przypisane we wszystkich ww. tytułach wykonawczych wystawionych na aktualnych w dniu [...] lipca 2020 r., formularzach TW-1 sporządzonych według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1305 z późn. zm.).

W części E, w poz. 4 "Identyfikacja podstawy prawnej obowiązku", zgodnie

z objaśnieniami formularza TW-1, w przypadku ww. tytułów wykonawczych wpisany został rodzaj i numer orzeczenia, z tym, że w celu prawidłowego wskazania okresu, którego dotyczy dany tytuł wykonawczy poszczególne okresy wyróżniono cyfrą na końcu nr decyzji, co nie wpływu na fakt, że wskazany w tytułach wykonawczych numer orzeczenia pozwala, w sposób nie budzący wątpliwości, na prawidłową identyfikację decyzji, którymi określono dochodzoną w drodze egzekucji administracyjnej należność.

Strona wniosła za pośrednictwem organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1) art. 33 § 2 pkt 1, 2 lit. a i c, 6 lit. c w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a.,

2) art. 34 § 2 pkt 1 i 2 lit. b u.p.e.a.,

- "poprzez uwzględnienie zarzutu opartego na podstawie art. 32 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę za okres przerwy naliczaniu odsetek jedynie za poszczególne okresy w przedziale luty-lipiec 2020 r."

Mając na względzie powyższe strona wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego w zaskarżonej części oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji;

2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu uproszczonym w myśl art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

Odnosząc się na wstępie do kwestii proceduralnych, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w zakresie prawidłowości doręczenia decyzji w podatku akcyzowym za okres od marca do grudnia 2015 r. Strona podnosiła w toku postępowania, że udzielone pełnomocnictwo szczególne w toku kontroli celno-skarbowej nie mogło być traktowane jako podstawa do skutecznego umocowania pełnomocnika w postępowaniu podatkowym, ponieważ art. 83 ust. 1b ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2020 r., poz. 505 z późn. zm.; dalej: u.k.a.s.) jeszcze wówczas nie obowiązywał.

W powyższej kwestii nie ulega wątpliwości, że w sprawie dotyczącej zobowiązań za okres od 1 marca 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. postępowanie celno-skarbowej zostało przekształcone w postępowanie podatkowe postanowieniem z 13 grudnia 2018 r., doręczonym stronie 27 grudnia 2018 r. W myśl przywołanego przez stronę art. 83 ust. 1b u.k.a.s., w przypadku ustanowienia pełnomocnictwa szczególnego do działania w sprawie kontroli celno-skarbowej uznaje się, że pełnomocnictwo szczególne obejmuje również upoważnienie do działania w sprawie postępowania podatkowego, o którym mowa w ust. 1, oraz w postępowaniu zainicjowanym na skutek wniesionego odwołania, jeżeli kontrolowany nie odwołał pełnomocnictwa szczególnego. Przywołany wyżej przepis zaczął obowiązywać od 1 stycznia 2019 r. na mocy art. 1 ustawy nowelizującej. Wobec powyższego, oceny skuteczności udzielonego pełnomocnictwa, przy równoczesnym braku przepisów przejściowych w ustawie nowelizującej należy dokonywać w odniesieniu do stanu prawnego z daty przekształcenia kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe, co miało miejsce w grudniu 2018 r. Zastosowanie w sprawie znajduje tym samym art. 138e § 1 O.p., w myśl którego pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Z treści pełnomocnictwa szczególnego złożonego na formularzu PPS-1 do akt sprawy wynika, że obejmuje ono "umocowanie do występowania w imieniu mocodawcy przed Naczelnikiem Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. w toku kontroli celno-skarbowych i postępowań podatkowych". W ocenie Sądu pełnomocnik był zatem uprawniony do działania zarówno w toku kontroli celno-podatkowej, jak i w postępowaniu podatkowym na mocy tego samego pełnomocnictwa. Skoro zakres udzielonego pełnomocnictwa nie był ograniczony tylko do kontroli celno-skarbowej, nie wykluczało to w chwili jej przekształcenia w postępowanie podatkowe przyjęcia prze organ, że pełnomocnictwo to jest skuteczne także w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Tym samym Sąd uznał ze bezpodstawny zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku wynikającego – w ocenie skarżącego – z nieprawidłowego doręczenia decyzji dotyczącej zobowiązań podatkowych za miesiące od marca do grudnia 2015 r.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, poza sporem pozostaje, że organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej nieuwzględnienia w tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek, obejmujących okresy odpowiednio od 11 lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r. w stosunku do postępowania zakończonego wydaniem decyzji znak [...]; [...] oraz od 25 lutego 2020 r. do 21 lipca 2020 r. w stosunku do postępowania zakończonego wydaniem decyzji znak [...]; [...], mając na uwadze treść art. 54 § 1 pkt 3 O.p., w myśl którego odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p., do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie,

o którym mowa w art. 139 § 3 O.p. Zgodnie bowiem z art. 139 § 3 O.p. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Z powyższego wynika zatem, że organ odwoławczy słusznie uznał zarzut strony zgłoszony

w zażaleniu za usprawiedliwiony.

W pozostałym zakresie zarzut nieistnienia obowiązku oparty o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oraz pozostałe zarzuty oparte o art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i c, pkt 6 lit. c u.p.e.a. zostały przez organ odwoławczy oddalone.

Z zaskarżonego postanowienie wynika, że organ odwoławczy nie przychylił się do stanowiska strony w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę w związku z niedoręczeniem decyzji organu I instancji w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania podatkowego, bowiem przekroczenie 3-miesięcznego terminu doręczenia decyzji od dnia przekształcenia kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo nie uwzględnił zarzutu strony.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że kontrola celno-skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania

i wpłacania podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za okres od 1 marca 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. oraz kontrola celno-skarbowa w tym samym zakresie za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. zostały przekształcone w postępowania podatkowe odpowiednio postanowieniem z 13 grudnia 2018 r., doręczonym stronie 27 grudnia 2018 r. oraz postanowieniem z 29 marca 2019 r., doręczonym stronie 16 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy przedstawił szereg okoliczności, w tym obszerność i wielowątkowość zagadnień występujących w sprawie, ilość i rodzaj przeprowadzonych dowodów, terminowość

i celowość czynności podejmowanych przez osoby prowadzące postępowanie podatkowe, czas niezbędny do przygotowania i dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków czy analiza przedłożonych w sprawie dowodów) oraz prawidłowe zorganizowanie postępowania. Tym samym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania nieistnienia obowiązku, w części dotyczącej odsetek należnych za zwłokę, w związku z niedoręczeniem decyzji organu I instancji w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania podatkowego. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, przekroczenie 3-miesięcznego terminu doręczenia decyzji od dnia przekształcenia kontroli celno-skarbowych w postępowania podatkowe nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Tym samym w ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy utrzymał stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., oddalające podniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku oparty o przepis art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej odsetek należnych za zwłokę, stwierdzając, iż nie zaszły okoliczności określone w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. tj. nie wystąpiła przerwa w naliczaniu odsetek za zwłokę z powodu nie doręczenia decyzji organu I instancji w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, gdyż zgodnie z art. 54 § 2 O.p. przepisu § 1 pkt 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu.

W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania podatkowego w sprawie nr [...], w dniu 12 lutego 2019 r. zostało wysłane do strony zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się

w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Następnie 08 marca 2019 r. do Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego

w S. wpłynęło pismo procesowe z dnia 05 marca 2019 r., w którym strona zawnioskowała o przesłuchanie jako świadków czterech osób, co uniemożliwiło organowi zachowanie terminu, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. W związku ze złożeniem przez stronę ww. pisma procesowego zostały podjęte następujące czynności w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S.:

- w dniu 14 marca 2019 r. zostało wysłane wezwanie do skarżącego do osobistego stawienia się w charakterze strony w dniu 25 marca 2019 r., celem złożenia zeznań;

- wnioskiem z 20 marca 2019 r. skarżący zwrócił się z prośbą o przeprowadzenie przesłuchania przed organem podatkowym właściwym dla jego miejsca zamieszkania

- w dniu 27 marca 2019 r. zostało wysłane wezwanie do skarżącego do osobistego stawienia się w charakterze strony w dniu 12 kwietnia 2019 r., celem złożenia zeznań w siedzibie Urzędu Skarbowego w M..

- w dniu 11 kwietnia 2019 r. drogą mailową skarżący zwrócił się z prośbą

o wyznaczenie nowego terminu przesłuchania na 06 maja 2019 r.

- pismem z 15 kwietnia 2019 r. skarżący został poinformowany o nowym terminie przesłuchania, który został wyznaczony zgodnie z prośbą na 06 maja 2019 r.

- w dniu 06 maja 2019 r. odbyło się przesłuchanie skarżącego w siedzibie Urzędu Skarbowego w M..

- w dniu 10 czerwca 2019 r. zostały wysłane wezwania do P. F., S. A. oraz J. A. do osobistego stawienia się w charakterze świadka w dniu 04 lipca 2019 r., celem złożenia zeznań. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania P. F. nie stawił się na przesłuchanie. Natomiast S. A. oraz J. A. pismami

z 27 czerwca 2019 r. poinformowali, że odmawiają składania wyjaśnień i odpowiedzi na jakiekolwiek z pytań w związku z w/w wezwaniami.

- w dniu 30 lipca 2019 r. drogą mailową pełnomocnik skarżącego zwrócił się z prośbą o ponowne podjęcia próby przesłuchania S. A. oraz J. A..

- w dniu 02 sierpnia 2019 r. zostały wysłane kolejne wezwania do P. F., S. A. oraz J. A. do osobistego stawienia się w charakterze świadka w dniu 05 września 2019 r., celem złożenia zeznań. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania P. F. ponownie nie stawił się na przesłuchanie. S. A. stawił się na przesłuchanie w wyznaczonym terminie, natomiast J. A. w dniu 04 września 2019 r. przedłużył pismo informujące o braku możliwości stawienia się na wezwanie w terminie 05 września 2019 r.

- postanowieniem z 09 września 2019 r. została nałożona kara porządkowa na P. F. z uwagi na dwukrotne niestawienia się osobiście

w wyznaczonych terminach na przesłuchanie bez jakiegokolwiek wyjaśnienia.

- w dniu 12 września 2019 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył pismo procesowe

w którym wskazał, że organ przyjął błędną metodologię przy obliczaniu ilości kilometrów oraz poinformował, że skarżący jest obecnie na etapie zbierania dokumentacji, która pozwoli wykazać faktyczną długość tras pokonywanych przez jego pojazdy i że ww. dokumentację zobowiązuje się przedłożyć do 23 września 2019 r.

- w dniu 07 października 2019 r. wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, do którego zostały załączone raporty z sytemu Tachospeed za okres [...] do [...] jako dokumentację obrazującą cyt.: "faktyczną długość tras pokonanych przez pojazdy należące do Strony w latach 2015-2016."

Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że w trakcie postępowania organ stosownie do obowiązujących przepisów był zobowiązany zapewnić stronie czynny udział, w tym nie tylko możność uczestniczenia w przeprowadzaniu dowodów

i wypowiedzenia się co do nich, ale także możliwość składania wniosków dowodowych, z czego strona korzystała. Organ odwoławczy szczegółowo przedstawił, jakie czynności były przeprowadzone w toku postępowania, które miały następnie wpływ na długość jego trwania. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażane niejednokrotnie stanowisko przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazujące, że wypełnianie przez organ obowiązków procesowych, nie może być traktowane przez stronę jako opóźnienie w wydaniu decyzji z przyczyn zależnych od organu. Często też przeprowadzenie jednego dowodu generuje potrzebę przeprowadzenia innych, co niewątpliwie wpływa na czas prowadzenia postępowania. Czas oczekiwania na rezultat podjętej przez organ czynności procesowej (np. wystosowania do strony wezwania o dostarczenie dokumentów lub udzielenie wyjaśnień, wystąpienia do innych organów w celu pozyskania informacji lub

z wnioskiem o udzielenie pomocy prawnej, skierowania wezwań do świadków) nie stanowi opóźnienia z przyczyn zależnych od organu. Przeciwnie, skoro korzystanie przez stronę postępowania z przysługujących jej praw procesowych nie może być traktowane jako przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu decyzji, to tak samo wypełnianie przez organ obowiązków procesowych, nierzadko skorelowanych

z uprawnieniami strony, nie może być traktowane jako opóźnienie w wydaniu decyzji z przyczyn zależnych od organu. Stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyrażona tu zasada prawdy obiektywnej jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, ma bowiem olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania,

a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych

z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa". Natomiast zasada szybkości

i prostoty postępowania podatkowego, sformułowana w art. 125 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób uwzględniający jednocześnie wnikliwość i szybkość działania. Szybkość postępowania nie może być jednak realizowana kosztem wnikliwości, w związku z czym obowiązek wnikliwego działania został wymieniony przez ustawodawcę na pierwszym miejscu.

W ocenie skarżącego w sprawie został naruszony art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i c, pkt 6 lit. c u.p.e.a. W myśl powołanego wyżej przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku; określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3

i art. 4 oraz przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Sąd nie znalazł podstaw do ich uznania. W tytułach wykonawczych wystawionych i doręczonych skarżącemu wpisany został właściwy rodzaj i numer orzeczenia, a poszczególne okresy wyróżniono cyfrą na końcu numeru decyzji, co – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – nie ma wpływu na prawidłową identyfikację decyzji. Zaskarżone decyzje organu odwoławczego zostały doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącego, a wobec powyższego decyzje organu I instancji stały się ostateczne. W sprawie nie doszło również do wstrzymania wykonania tych decyzji, zatem obowiązek z nich wynikający jest wymagalny. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd uznał podniesiony zarzut za bezpodstawny.

W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.