Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 241/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145a par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 190 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 25 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 27 września 2006 r. nr [...] nie stwierdził u M. G. choroby zawodowej - astmy oskrzelowej.

Pismem z dnia 30 grudnia 2009 r. ( data stempla pocztowego) M. G. zwróciła się o ponowne rozpoznanie sprawy, bowiem przepisy, na podstawie których wydano powyższą decyzję, zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Decyzją z dnia 25 stycznia 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, powołując się na art. 149 § 3 w związku z art. 145 a § 2 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną.

W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z art. 92 Konstytucji RP przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, przy czym orzekł, że wskazane przepisy tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Organ wskazał, że zgodnie z art. 145 a § 1 k.p.a. skargę o wznowienie postępowania na podstawie stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności aktu normatywnego wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie takiego orzeczenia. W sprawie strona nie dochowała tego terminu i nie powołała się na żadne inne przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania.

W odwołaniu M. G. stwierdziła, że o nowych przepisach dotyczących chorób zawodowych dowiedziała się w sierpniu 2009 r. Argumentowała, że przebywa na rencie z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a nowe przepisy dają jej szansę na stwierdzenie choroby zawodowej.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 25 marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając też jej argumentację. Wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dniu 8 lipca 2008 r. Stwierdził, że strona nie dochowała terminu określonego w art. 145a § 2 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. G. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przedstawiła warunki, w jakich pracowała argumentując, że choroba , na którą cierpi, jest spowodowana warunkami pracy. Wskazała, że nie miała możliwości śledzenia urzędowych terminów, gdyż w dniach od 19 czerwca 2008 r. do dnia 11 sierpnia 2008 r. przebywała w Centrum Trapii Nerwic w M. O możliwości ponownego rozpatrzenia sprawy dowiedziała się w Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2009 r. Ta wiadomość została potwierdzona przez pracowników PPIS jesienią 2009 r. Podkreśliła, że po ustaniu zatrudnienia przebywa na rencie z orzeczeniem całkowitej niezdolności do pracy.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że organy prawidłowo potraktowały wniosek skarżącej o "ponowne rozpoznanie sprawy" jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Skarżąca domagała się tego z uwagi na fakt, że przepisy prawa, na podstawie których została wydana decyzja, są niezgodne z Konstytucją.

Przepis art. 145 a § 1 k.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Zgodnie natomiast z art. 145 a § 2 p.p.s.a., w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. ( Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) , orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.

Trybunał Konstytucyjny orzekł wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07, że art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych , szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach – są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Orzekł także, że w/w przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyrok ten został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 2 lipca 2008 r. ( Dz. U. Nr 116, poz.740). Tak więc zakwestionowane przepisy utraciły moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od tej daty.

W sytuacji, gdy Trybunał orzekł inną niż dzień ogłoszenia orzeczenia, datę utraty mocy obowiązującej przepisu, to termin miesięczny, o którym mowa w art. 145 a § 2 k.p.a. biegnie od dnia utraty mocy kontrolowanego przepisu. W przypadku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. oznacza to, iż miesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego rozpoczął bieg 3 lipca 2009 r.

Skarżąca złożyła natomiast skargę o wznowienie postępowania dopiero w dniu 30 grudnia 2009 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji fakt, że skarżąca w okresie od 19 czerwca 2008 r. do 11 sierpnia 2008 r. przebywała na leczeniu, a tym bardziej jej przekonanie, że choroba, na którą cierpi, jest chorobą zawodową.

Tak więc decyzje organów obu instancji odmawiające wznowienia postępowania są zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.