Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1733/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 140 ust. 1, art. 154.
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 280/18 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. D. na rzecz Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 280/18, oddalił skargę J. D. (dalej także: skarżąca) na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie z 17 stycznia 2018 r. [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

Dyrektor MOW NFZ w Krakowie, działając na podstawie art. 139 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1938 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1980 ze zm.; dalej: rozporządzenie MZ w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu), ogłosił o postępowaniu (26 września 2017 r.) w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza, w zakresie: rehabilitacja ogólnoustrojowa w ośrodku/oddziale dziennym, na obszarze 1207 - limanowski, na okres od 1 listopada 2017 r. do 30 czerwca 2022 r.

W ogłoszeniu podano wartość zamówienia na kwotę nie większą niż 36.960,00 zł, na okres rozliczeniowy przypadający od 1 listopada 2017 do 31 grudnia 2017 roku oraz maksymalną liczbę umów (tj. maksymalną liczbę odrębnie ocenianych miejsc udzielania świadczeń) w wymiarze 1.

W postępowaniu zostały złożone 2 oferty - J. D. oraz Samodzielnego Publicznego Zakładu Podstawowej Opieki Zdrowotnej w D. (dalej: SPZPOZ w D.), który został wybrany do zawarcia umowy. 3 listopada 2017 r. skarżąca złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia o wyborze oferentów do zawarcia umowy z 27 października 2017 r. W dniu 8 grudnia 2017 r. Dyrektor MOW NFZ wydał decyzję nr [...], oddalającą odwołanie złożone przez stronę. Od powyższej decyzji J. D. 15 grudnia 2017 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uwzględnienia wniosków złożonych w odwołaniu.

Dyrektor MOW NFZ decyzją z 17 stycznia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję z 8 grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wszyscy oferenci już w chwili ogłoszenia postępowania zapoznają się z określonymi przepisami będącymi podstawą do dokonania wyboru ofert i rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Strona do swojej oferty dołączyła oświadczenie z dnia 9 października 2017 r., w którym potwierdziła, że zapoznała się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania. Ponadto w w pkt. 13 oświadczenia wskazała, że dane przedstawione w ofercie i oświadczeniach są zgodne ze stanem prawnym i faktycznym.

Organ w formie tabelarycznej podał wartości punktowe otrzymane odpowiednio przez poszczególnych oferentów, wskazując: że SPZPOZ w D. otrzymał łącznie 45,000 pkt natomiast J. D. otrzymała łącznie 42,000 pkt, przy czym różnice punktowe na niekorzyść skarżącej wynikały z oceny w kryterium "Jakość" (1,000 pkt) oraz w kryterium "Kompleksowość" (2,000 pkt).

Organ wyjaśnił, że konkurs uzupełniający ze swej istoty ma doprowadzić do uzupełnienia dotychczasowych zakupów świadczeń, w sytuacji, gdy rozstrzygnięte i zakończone prowadzone uprzednio postępowanie nie zabezpieczyło w pełni zapotrzebowania na świadczenia opieki zdrowotnej. Z tego powodu Dyrektor MOW NFZ 26 września 2017 roku, ogłosił uzupełniające postępowanie na okres od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. Wcześniejsze postępowanie dotyczyło okresu od dnia 1 października 2017 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. Postępowanie dotyczyło tego samego zakresu terytorialnego, co wcześniejsze, czyli 1207 limanowski, ponieważ jego celem było uzupełnienie świadczeń na tym obszarze. Wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego rozpatrzenia, ale nie stanowi przeszkody do ogłoszenia postępowania uzupełniającego w tożsamym zakresie i obszarze terytorialnym. Organ wskazał, że postępowanie uzupełniające było prowadzone niezależnie od postępowania odwoławczego, a skarżąca odwołała się od rozstrzygnięcia postępowania wcześniejszego. Jednocześnie niezależnie od złożenia odwołania, złożyła ona ofertę w postępowaniu uzupełniającym.

Organ zaznaczył, że w postępowaniu zaistniała minimalna różnica punktów między skarżącą a podmiotem wybranym do zawarcia umowy w kryteriach "Jakość" i "Kompleksowość" i to właśnie te kryteria zadecydowały o rozstrzygnięciu postępowania. Różnica punktów między oferentami w kryterium "Jakości" wyniosła 1,000 pkt, lecz była jednym z czynników, który zadecydował o rozstrzygnięciu postępowania. Na kryterium "Jakość" składa się potencjał wykazany przez oferentów m.in.: personel, sprzęt i posiadane certyfikaty. Z kolei kryterium "Kompleksowość", stosownie do przepisów rozporządzenia MZ w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru, w zakresie rehabilitacji ogólnoustrojowej w ośrodku/oddziale dziennym, dotyczy realizacji na podstawie umowy procesu leczenia świadczeniobiorców w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej lub w zakresie rehabilitacji ogólnoustrojowej w warunkach stacjonarnych. Organ potwierdził, że podmiot wybrany do zawarcia umowy otrzymał 2,000 pkt za to kryterium, ze względu na realizację na podstawie umowy leczenia w zakresie fizjoterapii ambulatoryjnej, natomiast skarżąca nie spełniła ww. warunków i nie otrzymała punktów za to kryterium.

Odnosząc się do zarzutu, że nie zapewniono dogodnego dla pacjentów i świadczeniobiorców pokrycia terytorialnego, co w przypadku rehabilitacji ma szczególne znaczenie, zmarnowany zostaje potencjał świadczeniodawcy, który od 17 lat niezmiennie i stale zapewnia świadczenia rehabilitacyjne na tym terenie, organ wskazał, że zgodnie z ideą konkursu, zadaniem komisji jest wybór najkorzystniejszych ofert w ramach kwoty zamówienia i na podstawie tych samych kryteriów wyboru. Oferta strony nie została wybrana, pomimo że spełniała wszystkie wymagania formalno-prawne oraz wymogi merytoryczne. Na konkurs złożono bowiem ofertę, która uzyskała wyższe oceny punktowe i jako najkorzystniejsza została wybrana w celu zawarcia umowy, wyczerpując jednocześnie łączną liczbę planowanych do zakupu świadczeń i wartość zamówienia określoną w ogłoszeniu.

Organ stwierdził, że postępowanie konkursowe prowadzone było z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich oferentów, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Nie naruszono również zasady jawności warunków wymaganych od świadczeniodawców oraz nie zmieniono ich w toku postępowania, a strona na etapie prowadzonego postępowania nie wnosiła żadnych zastrzeżeń, w szczególności w formie umotywowanego protestu przewidzianego art. 153 ustawy o świadczeniach.

Oddalając skargę WSA wskazał, że cała grupa zarzutów odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji skargi, dotyczących przyczyn, podstaw ogłoszenia konkursu, wielkości środków (puli świadczeń) w konkursie (t.j. postępowania w którym wydano skarżoną decyzję) oraz niezakończenia postępowania konkursowego (w którym skarżąca również brała udział i wniosła środki odwoławcze, skargę do WSA w Krakowie - oddaloną wyrokiem z 22 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 163/18), nie mieści się w ramach środka odwoławczego, o którym mowa w art. 152 ust. 1 i 2 art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Nie dotyczą one naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotne, czy też rozstrzygnięcia postępowania i z tego względu nie podlegają też kontroli sądowej w ramach postępowania sądowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 ustawy oświadczeniach, to jest pominięcia kryterium geograficznego (kryterium dostępności), WSA wskazał, że powyższy zarzut dotyczy tak kwestii ogłoszenia o konkursie, jak również dotyka kryterium ocen ofert. Zarówno jedno, jak i drugie, leży poza przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, skoro zarówno ogłoszenie, jak i zastosowane kryteria ocen, były zgodne z obowiązującymi przepisami.

WSA za bezzasadny uznał zarzut nieprzedstawienia szczegółowych kryteriów wyboru kontrahenta z wyszczególnieniem punktów przyznawanych za każde z ocenianych kryteriów. W zaskarżonych decyzjach (z 8 grudnia 2018 r. – karty akt administracyjnych 22-23 oraz 27–29, z 17 stycznia 2018 r. - karty akt administracyjnych 63-70) przedstawiono szczegółowe kryteria oceny i wyboru ofert, przewidziane w art. 148 ustawy o świadczeniach, wraz z uszczegółowieniem i punktacją za spełnienie poszczególnych kryteriów, zgodnie z rozporządzeniem MZ w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru. Skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji dokonano powyższego "bez powiązania z dokumentami, czy wartościami zgłoszonymi w ofercie". Zarzut ten w ocenie WSA nie znajduje uzasadnienia, gdyż ocena i wybór ofert dokonywane były przez komisję konkursową na podstawie treści ofert (a w szczególności ankiet, które w uzasadnieniach decyzji przywołano w całości) oraz punktacji określonej w załączniku nr 5 do ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia w częściach dot. zakresu: rehabilitacja ogólnoustrojowa w ośrodku/oddziale dziennym. Oferty, a także akta całego postępowania konkursowego, są włączone do akt sprawy jako dowody. Skarżąca miała podczas postępowania odwoławczego zagwarantowany dostęp do ofert, z czego nie skorzystała. WSA podkreślił, że z akt sprawy wynika, że skarżąca na żadnym etapie postępowania odwoławczego nie stawiała konkretnych zarzutów dot. treści konkurencyjnej oferty, czy też przyznanej jej wartości punktowej, a i tak organ drobiazgowo wyjaśnił w jakim aspekcie różniły się oferta skarżącej oraz oferta SPZPOZ w D. W świetle powyższego brak włączenia do treści uzasadnienia zaskarżonych decyzji całościowej treści ofert, które ze swej istoty zawierają wyłącznie dane identyfikacyjne oferenta i właśnie informacje będące przedmiotem oceny ofert oraz całościowej treści dokumentacji postępowania konkursowego, które odzwierciedla przebieg prac komisji, nie stanowi zdaniem WSA naruszenia przepisów prawa.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad równego traktowania stron oraz prowadzenia postępowania z zachowaniem uczciwej konkurencji, co miało przejawić się w tym, "że w postępowaniu uzyskano pełną zbieżność propozycji w toku negocjacji i nie było żadnych formalnych przeszkód do pominięcia oferty lub jej odrzucenia, a w konsekwencji konieczne było podanie kryteriów wyboru, które w zostały w ocenie skarżącej zatajone", sąd pierwszej instancji wskazał, że uzgodnienie zbieżnych stanowisk w toku negocjacji nie oznacza zawarcia umowy, ani dokonania wyboru do zawarcia umowy. O powyższym jest informowany oferent, co potwierdza Protokół końcowy z negocjacji z 26 października 2016 r. podpisany przez skarżącą, w którym zawarta jest informacja, że: "Protokół końcowy zawiera ostateczne stanowiska stron w procesie negocjacji co do liczby i ceny. Zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy"(karta 355 akt administracyjnych).

WSA podniósł, że treść "rankingu końcowego została przytoczona w uzasadnieniach obu decyzji (z 8 grudnia 2017 r. karta 23, z 17 stycznia 2018 r. karta 69 akt administracyjnych), a sam dokument jest dostępny w aktach postępowania administracyjnego (karta 93 akt administracyjnych) tym samym całkowicie niezrozumiały jest zarzut o zatajeniu kryteriów wyboru. Wybór ofert jest dokonywany wyłącznie na podstawie oceny ofert dokonanej pod kątem wszystkich kryteriów oceny ofert wskazanych w art. 148 ustawy o świadczeniach oraz uszczegółowionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert. Elementem podlegającym ocenie, który może ulec zmianie w toku postępowania jest cena, gdyż "ostateczna" cena - zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach - może być ustalana dopiero w toku negocjacji. Negocjacje co do ceny, co oczywiste, mogą więc wpłynąć na sumaryczną ocenę oferty, a tym samym na pozycje ofert w tzw. końcowym rankingu ofert (tj. ranking uwzględniający wyniki negocjacji), a tym samym na wybór ofert do zawarcia umowy. W rozpatrywanej sprawie obie oferty za cenę otrzymały po 10,000 pkt, tym samym kwestia ceny nie wpłynęła na różnice w łącznej punktacji. Również w kryterium "Dostępność" komisja przyznała po 5,000 pkt. Różnica dotyczyła dwóch kryteriów "Jakość" (1.000 pkt i "Kompleksowość" (2,000 pkt) na korzyść SPZPOZ w D. W ocenie Sądu punkty w poszczególnych kryteriach zostały przyznane prawidłowo, co jednoznacznie wynika z dokumentacji konkursowej, tym samym SPZPOZ w D. został zasadnie wskazany w rozstrzygnięciu postępowania jako podmiot wybrany do świadczenia usług określonych w postępowaniu konkursowym.

W ocenie WSA zaskarżona decyzja oraz decyzja z 8 grudnia 2017 r. zostały wydane w oparciu o całość dokumentacji konkursowej. Skarżąca nie wskazała, jakie jeszcze dowody powinny być przeprowadzone przez organ. Rolą organu rozpoznającego odwołanie od ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania nie jest opisywanie po kolei wszystkich dokumentów złożonych przez oferentów ani też opisywanie każdej czynności podjętej przez komisję konkursową i opisywanie wyników dokonanej oceny każdego dowodu. Organ w wydanej decyzji szczegółowo odniósł się do zarzutów odwołania, w tym również drobiazgowo wyjaśnił przyznanie określonej liczby punktów za poszczególne kryteria oceny, a w szczególności wskazał dlaczego SPZPOZ w D. otrzymał więcej punktów za kryterium "Jakość" i "Kompleksowość".

Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, iż skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, bowiem organy nie wykazały w sposób należyty, dlaczego dokonały ogłoszenia konkursu uzupełniającego o nr 06- 17-000784/REH/-5/1/05.2300.022.02/01, w sytuacji, gdy nie zostało zakończone postępowanie konkursowe o nr 06-17-000560/REH/-5/1/05.2300.022.02/01,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8, 9 i art. 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, iż organy administracji publicznej przy przeprowadzeniu konkursów uniemożliwiły realizację zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, a to przez ogłoszenie konkursu uzupełniającego o nr 06-17-000784/REH/-5/1/05.2300.022.02/01 bez wcześniejszego rozpatrzenia odwołania skarżącej złożonego od rozstrzygnięcia postępowania w zakresie konkursu ofert o nr 06-17-000560/REH/-5/1/05.2300.022.02/01,

c) art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo iż zachodziły podstawy do jej uwzględnienia,

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.

art. 154 ust. ustawy o świadczeniach poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że nie doszło do naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania konkursu, a interes prawny skarżącej nie doznał uszczerbku.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone są w § 2 tego przepisu.

Należy zauważyć, że wobec niestwierdzenia wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uznania, że w sprawie może zachodzić nieważność postępowania. Z tego względu kontrola zaskarżonego wyroku przeprowadzona została w granicach skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu zarzutów podniesionych w odniesieniu do tego rozstrzygnięcia.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są one zasadne. Z tego względu skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Biorąc pod uwagę istotę zarzutów sformułowanych w zakresie przypisanych sądowi pierwszej instancji naruszeń przepisów postępowania oraz prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał ich łącznej oceny.

Zarzuty te wskazują na, istotny zdaniem autora skargi kasacyjnej, element wspólny, tj. okoliczność ogłoszenia konkursu uzupełniającego (nr 06-17-000784/REH/-5/1/05.2300.022.02/01), w sytuacji, gdy nie zostało zakończone wcześniejsze postępowanie konkursowe (nr 06-17-000560/REH/-5/1/05.2300.022.02/01), co w okolicznościach sprawy miało wiązać się z naruszeniem przez organ art. 7, 8, 9 i 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 107 k.p.a., czego nie stwierdził sąd pierwszej instancji – naruszając tym samym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak i art. 151 p.p.s.a.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie powyższych przepisów wiązało się z tym, że organy zarówno "nie wykazały w sposób należyty, dlaczego dokonały ogłoszenia konkursu uzupełniającego", jak i ogłosiły nowy konkurs "bez wcześniejszego rozpatrzenia odwołania skarżącej złożonego od rozstrzygnięcia postępowania w zakresie konkursu ofert o nr 06-17-000560/REH/-5/1/05.2300.022.02/01", w konsekwencji naruszając zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasadę informowania.

Wbrew przedstawionym wyżej zarzutom skargi kasacyjnej, pomiędzy postępowaniami związanymi z odrębnymi konkursami ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, pomimo tego, że – jak w rozstrzyganej sprawie – dotyczą one świadczeń o tożsamym charakterze (w analizowanym przypadku: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: rehabilitacja ogólnoustrojowa w ośrodku/oddziale dziennym, na obszarze 1207 – limanowski), nie występuje zależność tego rodzaju, że wynik jednego z tych konkursów ma wpływ na wynik drugiego. Z tego względu, wynik jednego z konkursów, jak i sam jego przebieg, nie wpływa na wynik i przebieg innego konkursu, a więc i na sytuację prawną podmiotów występujących w tych postępowaniach. Wykluczona jest więc możliwość naruszenia interesu prawnego podmiotu występującego w konkretnym, odrębnym postępowaniu konkursowym, przez działania podejmowane w innym postępowaniu konkursowym, nawet w sytuacji występowania w nich tożsamych podmiotów. Przesądza o tym wprost norma prawna wynikająca z art. 139 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 140 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którą postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczy wyłącznie konkretnego zamawiającego i przedmiotu zamówienia (o określonej wartości), przy czym samo zamówienie opisane zostaje w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń. Przedmiot zamówienia określany jest przez zamawiającego w oparciu o analizę jego potrzeb, co oznacza, że zamawiający dokonuje wyboru co do przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu, kierując się określonymi przez siebie przesłankami. Nie jest więc wykluczone prowadzenie więcej niż jednego postępowania o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej o tożsamym rodzaju, o ile zamawiający uzna to za celowe.

Z tego punktu widzenia brak jest podstaw do zakwestionowania decyzji Dyrektora MOW NFZ w Krakowie o przeprowadzeniu "konkursu uzupełniającego", rozumianego jako dodatkowe postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - rehabilitacji leczniczej (w zakresie: rehabilitacja ogólnoustrojowa w ośrodku/oddziale dziennym, na obszarze 1207 – limanowski), w latach 2017-2022, pomimo uprzedniego wszczęcia i przeprowadzenia postępowania o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej tego samego rodzaju.

Niewątpliwie postępowania te miały odrębny charakter, a ich przebieg i wynik podlegał kontroli na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach, w granicach właściwych dla każdego z nich, a wyznaczonych odrębnymi przedmiotami postępowań - bezspornie zróżnicowanych, chociaż identycznych co do rodzaju świadczeń.

Okolicznością prawnie nieistotną była więc przesłanka ogłoszenia "konkursu uzupełniającego", gdyż ustalenia w tym zakresie nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej spraw.

Z tych względów zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 7, 8, 9 i 11, 77 § 1 i 2, art. 80 i 107 k.p.a. uznać należało za niezasadne.

Podobnie należy ocenić zarzut naruszenie prawa materialnego - art. 154 ust. ustawy o świadczeniach, co miało być skutkiem jego błędnej wykładni i uznania, że nie doszło do naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania konkursu, a interes prawny skarżącej nie doznał uszczerbku.

Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej, opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, wymaga wskazania formy tego naruszenia. Błąd wykładni z reguły polega na nieprawidłowym ustaleniu treści normy prawnej, na skutek wadliwe przeprowadzonego procesu wykładni. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie stosowanej normy prawa materialnego.

Autor skargi kasacyjnej, zarzucając sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa, powinien wskazać, jaka jest właściwa treść normy prawa materialnego, będąca rezultatem procesu prawidłowej wykładni tych przepisów, a warunku tego w niniejszej sprawie nie spełniono. Dostrzeżona, oczywista wada skargi kasacyjnej nie pozwoliła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonania oceny tego zarzutu, bowiem nie było możliwe zidentyfikowanie jego istoty (uchwała NSA z 26 października 2010 r., I OPS 10/09). Wystarczy w tym miejscu wskazać, że art. 154 ustawy o świadczeniach jest rozbudowaną jednostką redakcyjną, zawierającą przepisy postępowania, nie zaś prawa materialnego. Nie jest więc możliwe zidentyfikowanie merytorycznie poprawnego znaczenia tak postawionego zarzutu skargi kasacyjnej, tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na jego poparcie autor skargi kasacyjnej wywiódł, że skarżąca "nie wnosi zarzutów co do formalnej strony przeprowadzenia obu konkursów, tylko co do faktu, że konkurs uzupełniający został przeprowadzony w momencie, gdy nie został jeszcze ostatecznie zakończony pierwszy konkurs".

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).