Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1883/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par 3, art. 106 par 5, art. 133 par 1, art. 145 par 1 pkt 1 lit. a-c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 240 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 145 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Protokolant Jan Jaworski, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. spółki z o. o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 639/14 w sprawie ze skargi K. spółki z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja oraz za lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. spółki z o. o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 639/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 marca 2013 r.

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania

2.1. W wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec Spółki K. sp. z o.o. za 2007 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. ustalił, że księgi Spółki w kontrolowanym okresie były nierzetelne. Przyczyną powyższego było ujęcie w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku VAT transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr 1/07/2007 z dnia 2 lipca 2007r. wystawioną na rzecz Spółki przez firmę B. Sp. z o.o., (określanej dalej też jako "Spółka B.") z tytułu "Obciążenie kosztami wykonania tymczasowych adaptacji", oraz odliczenie określonego tą fakturą podatku naliczonego w deklaracji podatkowej VAT-7 za lipiec 2007 r.

Organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotowa faktura nie dokumentowała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, między innymi z uwagi na fakt, że prace adaptacyjne (w budynku X., w związku z wymogami S. Sp. z o.o., najmującej część powierzchni w tym budynku od Spółki), zostały przez Spółkę w dniu 1 lutego 2006 r. zlecone C. Sp. z o.o. (dalej określana też jako "Spółka C.") i przez nią wykonane.

Ponadto zakwestionowano ujęcie w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku VAT transakcji udokumentowanej fakturami VAT: nr X/07/35 z dnia 3 lipca 2007 r., nr Z/07/44 z dnia 30 sierpnia 2007 r., nr U/07/145 z dnia 20 grudnia 2007 r. wystawionymi na rzecz Spółki przez W. sp. jawna z tytułu wykonania i montażu komina, w łącznej kwocie netto 43 550 zł oraz odliczenie określonego tymi fakturami podatku naliczonego w łącznej kwocie 9 581 zł w deklaracjach podatkowych VAT-7 za miesiące sierpień, wrzesień i grudzień 2007 roku.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego uznano, że ww. faktury nie dokumentują wydatków ponoszonych w związku z opodatkowaną podatkiem VAT działalnością kontrolowanej Spółki.

Z uwagi na ww. nieprawidłowości stwierdzone w rozliczeniu podatku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał w dniu 29 marca 2012 r. decyzję określając kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2007 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września i grudzień 2007 r. Decyzją z dnia 25 marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

2.2. Na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w K. została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) (dalej: O.p.) w zw. z art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności; - art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. i 191 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia, a także ze względu na dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego; - art. 199a § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym ustaleniu treści czynności prawnej pomiędzy jej stronami;

- art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p. poprzez brak wskazania podstawy prawnej decyzji oraz nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia;

- art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej: ustawa o VAT) poprzez przyjęcie, że faktura VAT nr 1/07/2007 z dnia 2 lipca 2007 r. wystawiona przez B. sp. z o.o. jako dokumentująca rzekomo czynności, które nie zostały wykonane, nie stanowi podstawy do obniżenia podatku VAT należnego o wartość podatku naliczonego w tej fakturze, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane dla skarżącej;

- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że faktury VAT nr X/07/35 z dnia 3 lipca 2007 r., nr Z/07/44 z dnia 30 sierpnia 2007 r., nr U/07/145 z dnia 20 grudnia 2007r. wystawione przez W. Sp. j. w T. nie uprawniają skarżącej do odliczenia naliczonego podatku VAT, z uwagi na to, że wydatek skarżącej nie był w rzeczywistości przeznaczony na potrzeby jej działalności, a tym samym podatek naliczony zawarty w przedmiotowych fakturach nie był związany z jej czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że faktura dotyczyła udostępnienia infrastruktury technicznej umożliwiającej korzystanie z lokali przez firmę S. Sp. z o.o. Infrastruktura obejmująca okablowanie strukturalne, serwerownie z szafami rakowymi i gazową instalacją gaśniczą została przejęta od firmy P. S.A. Na dowód tego dołączono do akt sprawy:

- dokumentację powykonawczą przebudowy instalacji elektrycznej części biurowej I piętra dla potrzeb firmy S., sporządzona przez Z.- H.D.;

- dokumentację powykonawczą instalacji elektrycznej zasilającej urządzenia komputerowe wykonana dla T. S.A. (później P. S.A.) przez A.C. i T.K.;

- dokumentację powykonawczą instalacji elektrycznej ogólnej wykonana dla T. S.A. (później P.) przez A.C. i T.K.

Odnosząc się. do zakwestionowania podatku VAT wynikającego z faktur wystawionych przez W. Sp.j. podniesiono zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin budynku w którym znajduje się siedziba spółki jak również oględzin komina.

2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

3. Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.

3.2. Sąd podzielił w pełni ustalenia organów w zakresie nie wykonania czynności objętych fakturą wystawioną na rzecz Spółki K. Sp. z o.o. z tytułu obciążenia kosztami wykonania tymczasowych adaptacji. Brak było bowiem wiarygodnych dokumentów wskazujących na rzeczywisty charakter transakcji dokonanej pomiędzy B. sp z o.o. a K. Jak już wykazały organy opis faktury sugerujący, że firma B. wykonała tymczasową adaptacje budynku K. był negowany przez samą stronę; faktura miała dotyczyć nie prac adaptacyjnych a udostępnienia infrastruktury technicznej umożliwiającej korzystanie z wynajmowanego lokalu. Natomiast organy w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wykazały, że adaptacja lokalu była wykonana przez firmę C.

Według Sądu strona nie wyjaśniła co było podstawą wpisania do faktury innego zakresu usługi niż ten, który wg. Spółki rzeczywiście miał być wykonany. Ponadto wydatek taki nie znajdował żadnego uzasadnienia w dokumentacji Spółki. Obowiązek ponoszenia takiego kosztu nie wynikał z umowy najmu jak również nie znajdował uzasadnienia w zasadach logiki i racjonalnego postępowania przedsiębiorcy. Ponadto A.S. w zeznaniach z 16 stycznia 2012 r. przyznał, że Spółka w ramach umowy najmu otrzymała wykończoną powierzchnię serwerowni z ups-ami z systemem gaszenia najprawdopodobniej z centralą telefoniczną a także kompletne okablowanie strukturalne. Świadek zeznał, że Spółka nie musiała ponosić dodatkowych kosztów na budowę i wyposażenie serwerowni, a także na częściowe budowanie systemu okablowania strukturalnego czyli na infrastrukturę techniczną stanowiącą stały element pomieszczeń, które skarżąca najęła od spółki B., a której zdaniem skarżącej miała dotyczyć faktura. Dodatkowo T.J. prezes spółki B. przesłuchiwany na okoliczność transakcji udokumentowanej fakturą VAT 1/07/2007 zeznał, że Spółka K. wynajmowała powierzchnie budynku X. od spółki B., natomiast nie wykazał przy tej okazji aby Spółka miała dodatkowo płacić za znajdujące się na wynajmowanej powierzchni wyposażenie techniczne. Skarżąca wykazując, że zawarła ze spółką B. krótkoterminową umowę w dniu 1 listopada 2005 r. na wynajem budynku, nie wykazała natomiast dlaczego dopiero po upływie dwóch lat od zawarcia umowy została obciążona (i godziła się na to) za korzystanie infrastruktury znajdującej się w wynajmowanym budynku jak również dlaczego wartość infrastruktury nie powiększała kosztów wynajmu od początku trwania umowy, co jest zasadą w tego rodzaju transakcjach.

3.3. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca dołączyła do skargi dokumenty, które miały wykazywać, że adaptacja instalacji elektrycznej ogólnej oraz instalacji zasilającej urządzenia komputerowe została wykonana na bazie istniejącej infrastruktury pozostawionej przez firmę P. Okolicznością niesporną był jednak fakt, że dokumenty te nie były znane organowi podatkowemu. Wobec powyższego w ocenie Sądu, fakt ujawnienia tych dokumentów mógłby ewentualnie skutkować wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, nie mógł mieć jednak wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy na podstawie akt administracyjnych.

3.4. Sąd jednocześnie zwrócił uwagę, że kwestia wyżej wymienionych kosztów była przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do Spółki B. w trybie art. 108 ustawy o VAT i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3243/12 podzielił argumentacje organów w tym zakresie.

3.5. W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania podatkowego w tym również art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M.M., S.P. oraz R.K. na okoliczność wykazania, że w pomieszczeniach adaptowanych na potrzeby S. SA była już wykonana część robót. Dyrektor Izby Skarbowej wydał w tym zakresie postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu a argumentacja tam zawarta była prawidłowa, albowiem fakt wcześniejszego istnienia częściowego wyposażenia wynajmowanego lokalu nie miał znaczenia dla ustalenia czy Spółka B. dokonała tymczasowej adaptacji wynajmowanego lokalu. Okoliczność istnienia tej infrastruktury nie mógł przyczynić się do wyjaśnienia czy faktura dotyczyła przejęcia wyposażenia.

3.6. Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez W. Sp. jawna z tytułu wykonania i montażu komina. Argumentacja organów również i w tym zakresie była prawidłowa, logiczna i przekonywująca. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych istotnych argumentów aby argumentację tę podważyć.

Sąd zwrócił uwagę, że faktury dotyczyły budowy komina o charakterze przemysłowym, służącego przede wszystkim do ogrzewania przedsiębiorstwa ogrodniczego. Okoliczność, że przy okazji ogrzewane było pomieszczenie wynajmowane przez skarżącą nie zmieniało faktu że usługa była wykonana na potrzeby i zamówienie firmy S. a dane faktury zostały zmienione przy jej wystawieniu. Sąd zauważył przy tym, że A.S. będąc prezesem Spółki K. był jednocześnie współwłaścicielem firmy S. co czyniło taki zabieg możliwym do wykonania.

Sąd wskazał również, że organy nie kwestionowąły, iż wybudowany komin mógł służyć ogrzewaniu pomieszczeń wyjmowanych przez Spółkę. Wykazały natomiast, że ze względu na wielkość, komin miał charakter przemysłowy, został wybudowany na terenie innego podmiotu, do ogrzewania całego kompleksu firmy S., gdzie wynajmowana przez Spółkę powierzchnia była minimalna (4m2 wg umowy). Spółka natomiast nie wykazała żadnego tytułu prawnego do tego aby wydatki związane z budową komina zakwalifikować jako własne. Spółka zatem nie mogła odliczyć podatku naliczonego wynikającego z tych faktur albowiem usługa dotyczyła działalności firmy S. a koszt ogrzewania w przypadku braku postanowień umownych powinien być rozliczony w czynszu.

Według Sądu w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość organy podatkowe dowiodły, że W. Sp. jawna nie wykonała żadnych prac budowlanych na rzecz skarżącej Spółki, bowiem usługa budowy i montażu komina dotyczyła innego podmiotu. W związku z tym, nawet jeżeli Spółka dokonała kompensaty wierzytelności to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, nie mogła odliczyć podatku naliczonego z faktur, które dotyczyły działalności innej firmy.

Z tych też względów za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin budynku w którym znajdowała się siedziba Spółki oraz oględzin komina celem ustalenia czy spółka mogła korzystać z centralnego ogrzewania znajdującego się na terenie S. ponieważ okoliczność ta była bezsporna i jednocześnie nie miała żadnego znaczenia dla wyjaśnienia niniejszej sprawy.

3.7. Na zakończenie Sąd zwrócił uwagę, że tożsamy stan faktyczny był przedmiotem oceny tut Sądu, który rozpatrując sprawę Spółki K. w przedmiocie podatku od osób prawnych za 2007 r. skargę oddalił. Wyrok ten jest prawomocny albowiem skarżącą nie składała wniosku o uzasadnienie a tym samym wyroku nie zaskarżyła.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "u.p.p.s.a.")

w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji pomimo zaistnienia podstaw do wznowienia postępowania w sprawie, w związku z ujawnieniem nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzje, w sytuacji kiedy organ nie zebrał całego materiału dowodowego;

- art. 106 § 3 u.p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 u.p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 151 u.p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo dopuszczenia dowodu uzupełniającego z dokumentów, w sytuacji braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz istnienia niewyjaśnionych istotnych wątpliwości w zakres ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego;

- art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia wyroku, które posiadałoby wszystkie przewidziane prawem elementy.

4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4.3. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty skargi zostały oparte na podstawie art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 106 § 3 w związku art. 106 § 5 u.p.p.s.a. w powiązaniu z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 151 u.p.p.s.a. nie jest trafny.

Co do zasady sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 u.p.p.s.a.). Odstępstwem od tej reguły jest możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 u.p.p.s.a. Wniosek taki, aby został uwzględniony, powinien być jednak należycie uzasadniony. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 u.p.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 u.p.p.s.a.).

Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić. Przepis 106 § 3 u.p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., I FSK 508/05, LexisNexis nr 2141421).

W wyroku z dnia 7 sierpnia 2009 r., II FSK 861/08 (LexisNexis nr 2077292) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sądy administracyjne orzekają co do zasady na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 u.p.p.s.a.), a własnych ustaleń dokonują wyjątkowo. Nawet wówczas postępowanie to ma charakter postępowania dowodowego uzupełniającego (art. 106 § 3 u.p.p.s.a.). Jego celem jest realizacja kontroli działania administracji publicznej, a w tym zakresie sprawdzenie, czy stan faktyczny został przez te organy ustalony prawidłowo. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2008 r., I FSK 688/07 (LexisNexis nr 2441663), w którym wskazał, że uzupełniające postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jest dopuszczalne w celu umożliwienia temu sądowi dokonania ustaleń służących ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a nie w celu dokonania ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej załatwionej zaskarżoną decyzją.

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony przedstawił dowody z dokumentów powstałych po wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą one odnieść pożądanego skutku, gdyż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych aktów lub czynności pod kątem uchybień wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c u.p.p.s.a. Należy zauważyć, że nie każda przesłanka stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania podatkowego jest tożsama z podstawą do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny na mocy wyżej wymienionego przepisu. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b u.p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłanki wznowienia postępowania wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 240 § 1 O.p. mają z pozoru jednolity charakter. Nowe istotne kryterium podziału przesłanek postępowania pojawia się wtedy, gdy spojrzy się na tę instytucję z punktu widzenia kompetencji sądów administracyjnych uregulowanej w cytowanym przepisie. Zgodnie z tym uregulowaniem prawnym sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdza naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. b u.p.p.s.a. wymaga zatem dokonania podziału przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (oczywiście prawa procesowego), i takie, którym nie da się przypisać tej cechy. Tylko pierwsza z tak wyodrębnionych grup przesłanek jest miarodajna dla działania wojewódzkiego sądu administracyjnego i daje mu możliwość uchylenia decyzji. Pozostałe przesłanki nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd, gdyż uchylenie takie byłoby niezgodne nie tylko z analizowanym przepisem, ale i z ogólnym celem działania NSA (J. Zimmermann, Gosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000, z. 1, poz. 16; wyrok NSA z dnia 23 września 2004 r., FSK 644/04, LexisNexis nr 390384). W związku z tym dowody z dokumentów, które wskazują na istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego, natomiast nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b u.p.p.s.a. Z tego punktu widzenia wnioskowanie tego rodzaju dowodów z dokumentów nie jest celowe.

5.2. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b u.p.p.s.a. stanowiącego podstawą do uchylenia zaskarżonego indywidualnego aktu prawnego przez sąd. Uchylenie decyzji lub postanowienia z powodu naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego nastąpi w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek tego wznowienia określonych w przypadku spraw podatkowych w art. 240 § 1 pkt 1–11 O.p. Naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. Wydanie5, Warszawa 2013, s. 450).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach podatkowych ukształtował się pogląd, że przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o jakich mowa w art. 240 § 1 O.p., mają dla postępowania sądowoadministracyjnego inne znaczenie niż dla postępowania podatkowego. Ustawodawca, wybierając te, które wiążą się z naruszeniem prawa, daje im walor samodzielnych przesłanek uchylenia decyzji przez sąd, niezależnie od tego, jakie skutki mogą one spowodować w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 23 września 2004 r., FSK 641/04). Analogiczne stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2045/04 (Mon. Pod. 2006, nr 3, poz. 45 i LEX nr 172161), w którym stwierdził, że niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej przyczynę wznowienia postępowania jest to, aby powstanie tej okoliczności dało się zakwalifikować jako naruszenie prawa przez organ. W innym wyroku, z dnia 25 listopada 2005 r., I FSK 306/05 (LEX nr 187617). NSA uznał, że sąd nie może uchylić decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w każdej sytuacji, o której mowa w art. 240 § 1 O.p. Sąd może to uczynić tylko wtedy, gdy dana przesłanka istniała w chwili wydania zaskarżonej decyzji, chyba że została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (art. 240 § 1 pkt 8 O.p.). Powyższe stanowisko aprobuje A. Kabat (A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu..., s. 452–45).

5.3. Również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi zawarte w tym przepisie. Poza tym na stronie 12 uzasadnienia odniesiono się szczegółowo do kwestii wnioskowanych przez stronę dokumentów.

5.4. Z tych względów skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. należało oddalić. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 204 u.p.p.s.a.