Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1831/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N.S. S.A. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 390/13 w sprawie ze skargi N. S. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatku w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz N. S. S.A. z siedzibą w Z. kwotę 380 (słownie: trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 390/13, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę N. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 5 grudnia 2012 r., wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r.

Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, decyzją z 5 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego [...] Urzędu Skarbowego w R. z 18 września 2012 r., którą organ I instancji umorzył postępowanie z wniosku N.S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku od towarów i usług za marzec 2007 r.

Wydając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w W. powołał się na treść art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 1, art. 79 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") oraz art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT") i stwierdził, że prawo spółki do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za marzec 2007 r. przedawniło się 31 grudnia 2011 r., a zatem złożenie przez spółkę deklaracji korygującej za ww. okres rozliczeniowy w dniu 18 maja 2012 r. nastąpiło z uchybieniem terminu zakreślonego w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT i nie wywołuje skutków prawnych.

W opinii organu odwoławczego, w sprawie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, a mianowicie z uwagi na upływ terminu dla możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z przepisu art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, art. 75 § 2 pkt 1 lit. b), art. 70 §, art. 121 § 1, art. 210 § 4 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie sporu pomiędzy stronami w istocie sprowadzało się do odpowiedzi na pytanie czy zakaz ponoszenia przez podatnika ujemnych konsekwencji w związku z zastosowaniem się do pisemnej interpretacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, tzw. zasada nieszkodzenia, może zneutralizować skutki niedotrzymania przez stronę skarżącą terminu materialnoprawnego, jakim był termin do dokonania korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego (tj. nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego).

Sąd stwierdził, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące wpływu postępowania w przedmiocie interpretacji na bieg terminu do złożenia wniosku o zwrot podatku wprost z tej interpretacji wynikający. Strona skarżąca nie była związana udzieloną jej negatywną interpretacją co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w przedmiocie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z emisją akcji. Spółka mogła, a nawet powinna wobec treści art. 86 ust. 13 ustawy VAT, złożyć korektę deklaracji podatkowej za marzec 2007 r. przed upływem pięcioletniego okresu wskazanego w tym przepisie. Wynikająca z przepisów Ordynacji podatkowej zasada, że zastosowanie się do interpretacji nie może szkodzić wnioskodawcy dotyczy zarówno podjęcia określonych działań zgodnych z informacją wynikającą z interpretacji, jak i zaniechania takich działań. Przepisy art. 14a i następne Ordynacji podatkowej nie przewidują skutków ochronnych w zakresie prawa procesowego (por. Urzędowe interpretacje prawa podatkowego Jacek Brolik Lexis Nexis Warszawa 2010 str. 182 ostatni akapit i 183). Zatem zastosowanie się przez stronę do negatywnej interpretacji i zaniechanie złożenia korekt deklaracji nie powoduje skutku ochronnego w postaci nieuwzględnienia upływu terminu do złożenia takich korekt wynikającego z art. 86 ust 13 ustawy VAT, który jest w tym zakresie przepisem prawa procesowego.

Sąd wyjaśnił, że korekta deklaracji za marzec 2007 r. została złożona przez spółkę w dniu 18 maja 2012 r., zatem po upływie terminu wskazanego w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT. Obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest prawem a nie obowiązkiem podatnika, a podatnik z tego prawa nie skorzystał.

W ocenie Sądu I instancji nie doszło do naruszenia art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd wskazał, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty podlega nie tylko przepisom Ordynacji podatkowej, ale również przepisom dotyczącym sposobu rozliczenia podatku VAT. Sąd nie zgodził się ze spółką, że tylko art. 70 Ordynacji podatkowej limituje prawo spółki do złożenia korekty, bowiem zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 86 ust. 13 ustawy o VAT.

Zdaniem Sądu, przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują odrębny tryb zwrotu nadwyżki podatku należnego nad naliczonym, zatem odrębność regulacji powoduje, że termin do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego poprzez złożenie korekty deklaracji regulowany został w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT i w tym zakresie nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Sąd wyjaśnił, że gdyby przyjąć stanowisko spółki za prawidłowe, to należałoby dojść do wniosku, że regulacja zawarta w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT jest zbędna, a taka wykładnia prawa jest zaś niedopuszczalna.

Z powyżej wskazanych względów Sąd za nietrafne uznał pozostałe zarzuty skargi. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Sąd stwierdził, że polskie przepisy w zakresie normującym sporną kwestię są zgodne z przepisami prawa unijnego. Wobec powyższego Sąd nie zgodził się z twierdzeniem, że zaskarżona decyzja narusza art. 2, art. 21 i art. 32 Konstytucji RP, bowiem zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, których niezgodność z Konstytucją RP nie została stwierdzona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik spółki, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, poprzez jego zastosowanie w związku z jego błędną wykładnią w kontekście regulacji art. 180 Dyrektywy 112 poprzez uznanie, że w świetle interpretacji tego przepisu dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej m.in. w wyroku z 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07, spółka jest niestarannym podmiotem, wobec którego należy zastosować ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak również poprzez brak odniesienia do zgodności terminu zawitego, zawartego w tym przepisie, z zasady równoważności i skuteczności,

- art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, poprzez pozbawienie podatnika podstawowego prawa odliczenia podatku naliczonego, z uwagi na pominięcie orzecznictwa wspólnotowego,

- art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że w sprawie ma zastosowanie art. 86 ust. 13 ustawy o VAT.

Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku, że organy podatkowe dopuściły się wybiórczej oceny zgromadzonych dowodów oraz zaakceptowanie w wyroku wątpliwych i nie jednoznacznych okoliczności sprawy na niekorzyść spółki, w szczególności przyjęciu, że spółka należy do grona niestarannych podatników, jak też przemilczenie i nierozpatrzenie przez Sąd, wszystkich zarzutów skargi, w szczególności sprzeczności podstawy prawnej decyzji z przepisami Konstytucji RP oraz orzecznictwa wspólnotowego,

- art. 151 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., poprzez brak kontroli decyzji w zakresie przestrzegania przez organ odwoławczy art. 120 w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej i tym samym oddalenie skargi, mimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych wyżej regulacji prawa materialnego,

- art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez uchybienie przez Sąd I instancji obowiązkowi uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie uzasadnienia przyczyn, dla których Sąd odmówił racji zarzutom skargi odnoszącym się do nieuzasadnionego zastosowania wobec spółki art. 86 ust. 13 ustawy o VAT i pominięcie prawa do wystąpienia z wnioskiem o nadpłatę,

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., przez oddalenie skargi i pominięcie w sprawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia poprzez błędne odczytanie wyroków TSUE a przede wszystkim pominięcia zarzutu, że organy podatkowe nie uwzględniły podnoszonych przez spółkę zarzutów błędnego rozumienia wspólnotowej zasady równoważności i skuteczności, jako warunku bezwzględnie koniecznego do wprowadzenia terminu zawitego do odliczenia podatku naliczonego VAT,

- art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez nieodniesienie się do zarzutów skargi, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, czyli zgodności terminu zawitego określonego w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, z wspólnotową zasadą równoważności i skuteczności, oraz nie wyjaśnienie, w sposób adekwatny do celu jaki wynika z tej zasady, rozumienia zasady równoważności;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne odzwierciedlenie stanu faktycznego i tym samym wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na nie zawarciu w nim pełnej analizy i oceny sprawy w kontekście stanowiska skarżącej jak i przedstawionego przez organ odwoławczy w wydanej decyzji.

Wobec tego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należało uznać skargę kasacyjną, z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji nieodniesienie się do zarzutów skargi, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, czyli zgodności terminu zawitego określonego w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, z wspólnotową zasadą równoważności i skuteczności, oraz nie wyjaśnienie, w sposób adekwatny do celu jaki wynika z tej zasady, rozumienia zasady równoważności. Ponadto zdaniem strony skarżącej doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne odzwierciedlenie stanu faktycznego i tym samym wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na nie zawarciu w nim pełnej analizy i oceny sprawy w kontekście stanowiska skarżącej oraz stanowiska organu odwoławczego przedstawionego w wydanej decyzji.

W myśl art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak w piśmiennictwie, podkreśla się, że tylko prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje gwarancję, że przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego rzeczywiście miała miejsce oraz że prowadzone przez sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Ponadto uzasadnienie wyroku Sądu I instancji powinno pozwolić na precyzyjną ocenę środka odwoławczego przez sąd kasacyjny.

Stwierdzić zatem należy, że uzasadnienie wyroku pełni podwójną funkcję, gdyż z jednej strony, pozwala na odtworzenie procesu myślowego, jaki towarzyszył sądowi przy podejmowaniu orzeczenia, a z drugiej strony, pozwala sądowi odwoławczemu na ocenę, czy przesłanki, na których oparł się Sąd I instancji, są trafne, a zwłaszcza, czy zostało wyjaśnione w sposób dostateczny zastosowanie norm prawa materialnego w odniesieniu do ustalonej w sprawie sytuacji faktycznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż Sąd I instancji błędnie rozpoznał i opisał istotę sporu zaistniałego pomiędzy skarżącą spółką a organami podatkowymi.

Według Sądu I instancji spór ten dotyczy odpowiedzi na pytanie czy zakaz ponoszenia przez podatnika ujemnych konsekwencji w związku z zastosowaniem się do pisemnej interpretacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, tzw. zasada nieszkodzenia, może zneutralizować skutki niedotrzymania przez stronę skarżącą terminu materialnoprawnego, jakim był termin do dokonania korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. Tymczasem kwestia działania zasady nieuszkodzenia podatnikowi w związku z zastosowaniem się przez niego do otrzymanej pisemnej interpretacji prawa podatkowego, stanowiła jedynie tło dla głównego zagadnienia jakim było kwestionowanie przez skarżącą odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r., z uwagi na uznanie przez organy podatkowe, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 86 ust. 13 ustawy o VAT.

Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przewiduje, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z kolei w myśl art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.

Organy podatkowe odmawiając skarżącej prawa do dokonania korekty deklaracji VAT-7 za marzec 2007 r., argumentowały swoje decyzje upływem 5 letniego terminu wynikającego z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT. Według organów podatkowych niezależnie od przyczyn korekty, wniosek w jej sprawie powinien zostać złożony do końca roku 2011 r., a nie jak uczyniła to spółka dopiero 18 maja 2012 r. Wobec tego organy zakwestionowały prawo skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wystawionych w 2007 r. faktur zakupu usług związanych z emisją akcji.

W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stwierdził, że wprowadzając w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT zasady rozliczenia podatku, który nie został odliczony w terminie otrzymania faktury, ustawodawca krajowy bez wątpienia nie naruszył norm wspólnotowych.

Wniosek taki Sąd I instancji wywiódł analizując orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej), wskazując, że w wyroku z 8 maja 2008 r. w sprawie C-95/07 (opubl. Lex nr 420564) Trybunał stwierdził, że z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że prawo do odliczenia wykonywane jest bezzwłocznie w odniesieniu do całości podatku naliczonego na poprzednich etapach obrotu (zob. m.in. wyroki: z dnia 21 września 1988 r. w sprawie 50/87 Komisja przeciwko Francji, Rec. s. 4797, pkt 15-17; z dnia 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 Ghent Coal Terminal, Rec. s. I-1, pkt 15; oraz ww. wyroki w sprawach: Gabalfrisa i in., point 43 i Bockemühl, pkt 38). Jak bowiem wynika z brzmienia art. 18 ust. 2 szóstej dyrektywy, prawo do odliczenia wykonywane jest, co do zasady, "w tym samym okresie", w którym powstało. Podatnik może zostać upoważniony do dokonania odliczenia, na mocy art. 18 ust. 3 szóstej dyrektywy, nawet jeśli nie wykonał swego prawa w okresie, w którym prawo to powstało. Jednakże w takiej sytuacji przysługujące mu prawo do odliczenia jest uzależnione od spełnienia określonych warunków i wymogów proceduralnych ustalonych przez państwo członkowskie. Wynika z tego, że państwa członkowskie mogą wymagać, by prawo do odliczenia było wykonywane albo w okresie, w którym powstało, albo w dłuższym okresie, pod warunkiem spełnienia określonych warunków i wymogów proceduralnych ustalonych w przepisach krajowych. Ponadto możliwość wykonywania prawa do odliczenia bez żadnego ograniczenia w czasie byłaby sprzeczna z zasadą pewności prawa, zgodnie z którą podatnik nie może być w nieskończoność narażony na kwestionowanie jego sytuacji w zakresie praw i obowiązków względem organów podatkowych (teza od 40 – 44).

W skardze kasacyjnej strona skarżąca twierdzi, że samo upoważnienie dla państw członkowskich do wprowadzenia warunków i procedur określających prawo podatnika do dokonania odliczenia - którego nie dokonał na zasadach i w terminach ogólnych – zawarte w art. 180 Dyrektywy 2006/112/ WE, nie stanowi, iż w każdym przypadku i wobec każdego podatnika ograniczenie w prawie do odliczenia należy stosować. Potwierdzenia tego stanowiska spółka poszukuje w orzecznictwie TSUE, wskazując na pogląd, że termin ograniczający prawo do odliczenia podatku naliczonego stanowi swoistą sankcję, ale dla niewystarczająco starannego podatnika (wyrok z 27 lutego 2003 r. w sprawie C-327/00 Santex,Rec.; wyrok z 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07 Ecotrade SpA v. Agenzia delle Entrate – Ufficio di Genowa; wyrok z 12 lipca 2012 r. w sprawie C-284/11 EMS-Bulgaria Transport OOD).

Rację należy przyznać stronie skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie co prawda powołał się na przywołane wyżej orzecznictwo, ale jedynie dla potwierdzenia tezy o możliwości ograniczenia w czasie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego, nie biorąc pod uwagę, że ograniczenie to można zastosować jedynie w odniesieniu do podatników niewystarczająco starannych. Natomiast spółka w trakcie całego postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego odwoływała się do orzecznictwa TSUE wykazując w oparciu o tezy tego orzecznictwa, że w okolicznościach sprawy nie można ograniczyć jej prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie jest niestarannym podatnikiem.

Pominięcie i nie rozpatrzenie powołanego przez stronę argumentu zarówno przez organy podatkowe, jak i przez Sąd I instancji miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższej oceny należało uwzględnić zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., co doprowadziło do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Jednocześnie z uwagi na wskazane wyżej uchybienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż na obecnym etapie postępowania ich rozpoznanie byłoby przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien prawidłowo określić istotę sporu i pod tym kątem ocenić zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Dokonując tej oceny Sąd I instancji winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania, ze szczególnym uwzględnieniem wniosków płynących z powołanych wyroków TSUE, w zakresie możliwości pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Wobec uznania za zasadne części zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.