Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 191/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2019 r. sygn. [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót przy zabytku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu spółce [...] Sp. z o.o. w K. 200 zł (dwieście złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Spółka [...] Sp. z o.o. w K. złożyła w dniu 23 grudnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2019 r. sygn. [...] w przedmiocie nakazu przeprowadzenia robót przy zabytku. Skargę podpisał w imieniu ww. Spółki G. L.

Na mocy zarządzenia z dnia 30 stycznia 2020 r. zobowiązano skarżącą do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Ww. wezwanie przesłane zostało skarżącej przy piśmie z dnia 3 lutego 2020 r. Skarżąca odebrała ww. wezwanie w dniu 5 lutego 2020 r.

W piśmie z dnia 10 lutego 2020 r. złożonym w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazano, że uprawnionym do samodzielnej reprezentacji spółki jest prezes zarządu. Jednocześnie nadesłano egzemplarz skargi podpisany przez nowego prezesa spółki J. P. oraz uchwałę z dnia 19 grudnia 2020 r. o przyjęciu rezygnacji przez G. L. z funkcji prezesa spółki i uchwałę z dnia [...] grudnia 2020 r. o powołaniu J. P. na prezesa spółki. Przy ww. piśmie nie nadesłano dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, przy czym wskazano, że dokumentu KRS nie nadesłano, gdyż ww. zmiana na stanowisku prezesa spółki nie jest jeszcze odzwierciedlona w dokumencie KRS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej zw. p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Dalej - zgodnie z art.29 ww. ustawy przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

W świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać prawo do podejmowania czynności w imieniu osoby prawnej stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS.

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu.

Na tle ww. przepisów wskazać ponadto należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem.

O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie złoży dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Brak taki uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi on prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Kwestia braku dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu KRS) była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19, odnosząc się do kwestii samodzielnego zweryfikowania przez sąd KRS-u spółki, NSA stwierdził, że "w świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu w ww. zakresie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm.) pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15)".

Tym samym stwierdzić należy, że wniesiona do Sądu skarga zawierała brak formalny w postaci braku dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, który to w trybie art. 49 1 p.p.s.a. nie został uzupełniony. Sąd umożliwił stronie uzupełnienie braków formalnych skargi, wskazując właściwy sposób postępowania, wyznaczając siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków (liczony od doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do wezwania, tj. odrzuceniu skargi. Wskazano również na czym polegać ma uzupełnienie braku formalnego. Strona nie zastosowała się do powyższego wezwania.

Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.