Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1610/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 87 , 21 , 64
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art 9 , 7 , 34 , 35 , 32
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 88 n
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: par 12 , 13
journal: Dz.U. 2009 nr 124 poz 1030
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz  dróg pożarowych
article: art 3 , 36
journal: Dz.U. 2017 poz 2187
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art 3 , 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Mirosław Bator Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 9.11.2016 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art.34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7.07.1994r. - Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 290) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla: [...] Spółka z o.o. Spółka Komandytowa w K. dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, dwupoziomowym, lokalami usługami w kondygnacji suteren oraz na parterze, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., wentylacji, centralnego ogrzewania, przebudowa linii SN, nN, budowa stacji transformatorowej, kotłowni gazowej, budowa wewnętrznych instalacji na działce: elektrycznych, gazowych, teletechnicznych, kanalizacji, rozbiórka garaży murowanych nr [...], rozbiórka stacji trafo, rozbiórka płyty fundamentowej obiektu kontenerowego biurowego, rozbiórka istniejących instalacji wewnętrznych na działce : wody, kanalizacji, oświetlenia, linii nN, na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]", uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z 11.09.2013r. - obszar o oznaczeniu "MW/U.7", a także wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant, do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osobę uprawnioną. Inwestor winien zapewnić nadzór archeologiczny podczas prowadzenia prac ziemnych związanych z inwestycją. Inwestor posiada ostateczną decyzję Marszałka Województwa [...] z 27.05.2016r., znak : [...], zwalniającą z zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 ustawy z 18.07.2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015r. poz. 469 z późn. zm.) dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego.

Organ podał, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczony jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych są warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75. poz. 690 ze zm.). Powołane rozporządzenie zawiera podstawowy zestaw wymogów, dotyczących usytuowania obiektów budowlanych. Odnoszą się one między innymi do odległości obiektów budowlanych od zbiorników nieczystości stałych (§ 23) i ciekłych (§ 36), parkingów i garaży (§ 18-21), budynków produkcyjnych i magazynowych (§ 88, 36) i odległości między budynkami ze względu na zacienianie (§ 57-60), odległości przeciwpożarowe (§ 271) oraz usytuowanie budynków w stosunku do granic działki budowlanej (§ 10-13). W oparciu o posiadaną dokumentację projektową, organ ustalił, iż wymogi w zakresie powyższych przepisów technicznych zostały zachowane w stosunku do nieruchomości sąsiednich.

Podsumowując organ stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany jest opracowaniem kompletnym, posiadającym wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia. Ww. opracowanie wykonane zostało przez osobę uprawnioną. Projektant, a także sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

W dalszej części uzasadnienia organ ustosunkował się do uwag i zastrzeżeń wniesionych przez strony postępowania.

Od powyższej decyzji, odwołały się strony postępowania: Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K., J. P. i S. P., J. G.-Ł., [...] Sp. z o.o., A. R. i D. K..

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. cofnęła swoje odwołanie. Z kolei odwołanie wniesione przez D. K. zostało wniesione po terminie.

Po rozpoznaniu skutecznie wniesionych odwołań, Wojewoda decyzją z 31.08.2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 16 ustawy 9.03.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności odwołał się do treści art. 4 i 5 ustawy Prawo budowalne. Wskazał, że w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich o którym w mowa w art. 5 winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Wobec tego o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Zatem prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie spraw wyznaczonych przepisami prawa.

Ponadto, na mocy przepisów zawartych w art. 35 Prawa budowlanego zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Zatem, organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa z wyjątkiem przepisów określających wymogi ochrony środowiska.

Zdaniem organu II instancji zarzuty podniesione w odwołaniach były bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania przed organem I instancji , wskazując, że również wydana w jego wyniku decyzja jest prawidłowa i zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Organ II instancji podkreślił, że żaden przepis prawa nie nakazuje, by podpisujący w imieniu organu, w podstawie prawnej wydawanej decyzji powoływał się na udzielone upoważnienie. Natomiast w razie wątpliwości, strona, której decyzja dotyczy może wystąpić do organu o przedłożenie do wglądu udzielonego pełnomocnictwa.

Dalej wojewoda podał, że zestawienie treści § 7 ust. 1 pkt 3 z § 9 ust. 2 pkt 14 planu miejscowego nasuwa wątpliwości interpretacyjne ze względu na subiektywny odbiór rozwiązań architektonicznych. Dlatego też właściwym było przekazanie przez organ I instancji 1 egz. projektu budowlanego do uzgodnienia z Głównym Architektem Miasta K., który pismem z 08.11.2016 r. (data wpływu do organu I instancji) wydał pozytywną opinię.

Jak wynika z akt sprawy, inwestor w swoim opracowaniu przyjął rozwiązanie dotyczące kształtu bryły obiektu nawiązujące do układu historycznej pierzei miasta poprzez zastosowanie wertykalnych podziałów elewacji związanych ze zmienną kolorystyką, dostosowaną do kolorystyki sąsiednich budynków oraz dylatacją wykonaną w tynku. Podziały te zostały również podkreślone poprzez złamania w rzucie obiektu od strony południowej. W analizowanym projekcie architektonicznym, każda z części elewacji (o innym kolorycie) jest usytuowana pod niewielkim kątem w stosunku do pozostałych, tym samym tworzy harmonijne podziały dostosowane charakterem do okolicznej zabudowy. Efekt ten dodatkowo potęguje zmienna wysokość attyki. Ponadto, zarówno kształt bryły obiektu, jak i kształt dachu, zachowują oś widokową [...], zgodnie z nakazem określonym w załączniku graficznym do ww. planu miejscowego.

W kwestii ewentualnego przesłaniania budynku, położonego na działce nr [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że w projekcie budowlanym przedstawiona została szczegółowa analiza zacieniania i przesłaniania sąsiadujących budynków, z której wynika, że wysokość przesłaniania wynosi od 11,80 do 12,54, w zależności od części budynku i najniżej w tej części położonego okna. Dla wysokości przesłaniania wynoszącej 12,54 odległość od obiektu przesłaniającego wynosi ok. 13 m. Należy zatem uznać, że spełniony został warunek § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nawet nie biorąc pod uwagę faktu, że zgodnie z § 7 ust. 10 planu miejscowego teren ten znajduje się w obszarze zabudowy śródmiejskiej, dla którego obowiązuje zwolnienie określone w § 13 ust. 4 powyższego rozporządzenia.

Wojewoda nie stwierdził również braków w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt budowlany przedstawia komplet elewacji widocznych ze wszystkich stron otoczenia budynku, które wskazują na formę architektoniczną budynku, za wyjątkiem elewacji na styku z sąsiednimi budynkami. Ponadto, za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada projektant.

Odnośnie zarzutów dotyczących zabezpieczenia pożarowego, organ odwoławczy wyjaśnił, że do akt sprawy dołączona została ekspertyza techniczna dotycząca spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Powyższa ekspertyza sporządzona została celem wskazania innego sposobu poprowadzenia drogi pożarowej, niż wskazano w przepisach powyższego rozporządzenia, w związku z brakiem możliwości doprowadzenia jej w taki sposób, aby bliższa krawędź drogi pożarowej była oddalona od ściany budynku o 5 do 15 m, brak możliwości wykonania przejazdu bez cofania oraz brak możliwości zakończenia dojazdu placem manewrowym. Celem powyższej ekspertyzy było zaproponowanie rozwiązań zamiennych, których zastosowanie nie spowoduje pogorszenia warunków ochrony przeciwpożarowej budynku. Na podstawie powyższej ekspertyzy wydane zostało postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o wyrażeniu zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób, niż wskazano w przepisach ww. rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, znak: [...] nakazujące wykonanie instalacji sygnalizacyjnych, akustycznych, ostrzegania pożarowego, montaż klap oddymiających, instalowaniu hydrantów i itp. Odnośnie powyższego postanowienia, organ zauważył, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej omyłkowo wskazał nr działki inwestycyjnej ([...]), jednakże z dołączonych rysunków wynika, że uzgodnione powyższym postanowieniem drogi ewakuacyjne wskazują jednoznacznie na projektowany na działce nr [...] obiekt budowlany.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa z wyjątkiem przepisów określających wymogi ochrony środowiska. Tym bardziej nie może ingerować w poprawność sporządzenia dokumentacji wykonawczej, która opracowywana jest na etapie przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych.

Organ ustalił, że działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [...]. Połączenie tej działki z drogą publiczną istnieje poprzez wewnętrzną drogę dojazdową, działkę nr [...], będącą we współwłasności. Inwestor posiada udział w tej drodze w 1/2 części. Zgodnie z art. 208 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Co oznacza, że inwestor, jako współwłaściciel ma prawo do korzystania z tej drogi, zgodnie z przysługującym mu prawem. Ponadto, w aktach sprawy znajdują się wszystkie wymagane prawem uzgodnienia z zarządcą drogi publicznej. Są to: uzgodnienie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (ZIKiT) z 12.02.2016 r., dotyczące możliwości połączenia z drogą publiczną -ul. [...] znak: [...], uzgodnienie projektu stałej organizacji ruchu z 7.03.2016 r., znak: [...], korekta uzgodnienia o możliwości połączenia z drogą publiczną - pismo z 08.04.2016 r., znak: [...] Zatem warunek dostępu do drogi publicznej został spełniony, a użyte w § 14 ust. 1 powyższego rozporządzenia pojęcie "jezdni" odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, co w konsekwencji wskazuje, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m.

Odnośnie wymagań przeciwpożarowych, o których mowa w ww. § 14 ust. 1 organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt zalicza się do obiektów wymagających zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę w myśl przepisów ww. rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, i jak wyjaśniono wcześniej, posiada w tym zakresie komplet wymaganych uzgodnień. Jak wynika z akt sprawy, droga wewnętrzna (działka nr [...]) posiada stałą szerokość jezdni 3,6 m. Wzdłuż drogi przebiega istniejący chodnik o szer. 1,7 m. Układ drogowy ulega przewężeniu do 3,9 m w miejscu usytuowania istniejącej kapliczki (przy połączeniu z chodnikiem miejskim). Ponadto, działka inwestycyjna posiadać będzie dodatkowe połączenie (ciąg pieszy) z Bulwaru [...], co wynika z wymogu określonego w § 17 ust. 4 pkt 7 planu miejscowego [...]". Wykonanie tego połączenia pozostaje w gestii Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. (w uzgodnieniu z inwestorem). Inwestor nie uzyskał zgody [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. na rozcięcie muru usytuowanego na koronie wału przeciwpowodziowego, celem powiązania komunikacyjnego projektowanego obiektu z Bulwarami W., jednakże istnieje możliwość takiego połączenia wzdłuż północno-zachodniej granicy działki nr [...], w miejscu istniejącej bariery z rur stalowych.

Ponadto, zgodnie z udzielonymi przez inwestora wyjaśnieniami, projektowany obiekt posiadać będzie elektroniczny system kontroli wjazdu, który uniemożliwi wyjazd z garażu projektowanego budynku, w przypadku, gdy na drodze dojazdowej poruszać się będzie inny pojazd, zatem zapewniona zostanie drożność istniejącego układu komunikacyjnego.

Nowelizacja Prawa budowlanego (z 20.02.2015 r.) nałożyła na projektanta nowy obowiązek - ustalenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Projektant dokonał analizy obszaru oddziaływania i wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek: [...], [...], [...], [...] i [...]. Organ I instancji do kręgu stron postępowania dołączył właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców następujących działek: [...], [...], [...], [...], [...],[...] oraz [...]. Wobec specyficznej lokalizacji planowanego obiektu (w kwartale Bulwaru W., ul. [...] i [...]), organ odwoławczy nie zakwestionował wielkości przyjętego przez organ I instancji obszaru oddziaływania planowanego obiektu. Zatem, działka nr [...] zaliczona została do obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a następcy prawni jej właścicieli, jak również władający, brali udział w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, zarzut pominięcia jako strony postępowania określonych osób może skutecznie podnosić tylko osoba, której prawo do uczestniczenia w postępowaniu zostało ograniczone. Bezzasadnym jest również twierdzenie odwołujacego, że na działce nr [...] projektuje się utwardzenie nawierzchni. Projekt branży drogowej nie przewiduje żadnych robót na tej działce. Zatem zakres prac przewidzianych do wykonania w ramach planowanej inwestycji jest jak najbardziej zgodny z zatwierdzoną decyzją o pozwoleniu na budowę.

W kwestii zarzutu dotyczącego braku uzgodnień Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, organ przytoczył treść art. 39 ust. 1 i 3 ww. ustawy Prawo budowlane i wskazał, że jak wynika z zapisów planu miejscowego "Bulwary W." działka nr [...] obr. [...] nie jest położona w obszarze wpisanym zarówno do rejestru zabytków, jak również nie jest ujęta w gminnej ewidencji zabytków. W § 11 ust. 1 pkt 1 ustaleń planu, wskazane zostały obiekty i obszary wpisane do rejestru zabytków, które powinny podlegać całkowitej ochronie i opiece konserwatorskiej. Z załącznika graficznego do ww. planu miejscowego wynika, że najbliżej terenu inwestycji znajduje się strefa buforowa Unesco (obszar Pomnik historii - "K. - Historyczny Zespól Miasta"), jednakże strefa ta przebiega wzdłuż bulwaru [...], a następnie mostu [...] w kierunku centrum. Natomiast sam fakt wpisania kaplicy św. [...] (położonej na działce nr [...] obr. [...]) do rejestru zabytków nie stanowi podstawy do konieczności uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, gdyż w otoczeniu tego zabytku żadne roboty budowlane nie będą prowadzone. Niemniej jednak, inwestor zwracał się co najmniej dwukrotnie o zaopiniowanie zarówno projektu budowlanego, jak i sposobu zabezpieczenia ww. kaplicy. Miejski Konserwator Zabytków nie zajął stosownego stanowiska w terminie określonym w art. 39 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane, co należy uznać jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. W piśmie z 22.07.2016 r. Miejski Konserwator Zabytków zawarł zapis, cyt: "(...) powyższe zamierzenie dotyczy obiektów współczesnych, nie objętych ochrona konserwatorską, usytuowanych poza terenami wpisanymi do rejestru zabytków i gminnej ewidencji zabytków, na obszarze mpzp Bulwary W., (...)". Opinia ta wydana została na okoliczność rozbiórki kontenerowego budynku biurowego oraz garaży, znajdujących się na działce inwestycyjnej.

Wojewoda odniósł się również do uwag i protestów jakie wpłynęły na etapie postępowania odwoławczego.

W zakresie obaw dotyczących głębokości posadowienia planowanego obiektu, w związku z budową dwupoziomowego garażu podziemnego w bezpośrednim sąsiedztwie W. organ II instancji wyjaśnił, że wykonanie projektu konstrukcyjnego musi być poprzedzone wykonaniem szeregu czynności związanych z wykonaniem prac geologicznych i geotechnicznych. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wyniki prac geologicznych przedstawia się w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, dokumentację geologiczno-inżynierską opracowuje się dla projektowanych obiektów budowlanych zaliczonych do trzeciej kategorii geotechnicznej, a także do drugiej kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych. Na podstawie opinii geotechnicznej dołączonej do projektu budowlanego, obiekt zaliczony został przez konstruktora do trzeciej kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowych. Inwestor uzyskał 02.03.2016 r. decyzję Prezydenta Miasta K., znak [...], o zatwierdzeniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, określającej geotechniczne warunki gruntowo-wodne dla przedmiotowego zadania inwestycyjnego. Ponadto inwestor uzyskał także zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, a dotyczących wykonania obiektu budowlanego oraz wykopów, w odległości mniejszej niż 50 m od stopy prawego wału przeciwpowodziowego W.. Jak wynika z treści ww. decyzji, zwolnienie z powyższych zakazów dotyczy nie tylko budowy budynku mieszkalnego, ale również wykonania ściany szczelinowej, jako obudowy wykopu po całym obwodzie działki nr [...]. Organ wyjaśnił, że ściany szczelinowe to system konstrukcyjny stosowany w trakcie wykonywania posadowienia obiektu budowlanego oraz wykonywania głębokich wykopów. Metoda ta ma zastosowanie przy obudowaniu głębokich wykopów, z uwagi na dużą sztywność oraz możliwość wykorzystania ich zarówno jako ściany podziemia oraz stanowią oparcie pod fundament budynku. Ściana szczelinowa ma za zadanie spełnić trzy podstawowe funkcje: oparcia przed siłami poziomymi, przeniesienia obciążeń pionowych oraz zapewnienia wodoszczelności. W przedmiotowej sprawie konstruktor zawarł informację na temat wpływu projektowanego budynku na nieruchomości sąsiednie. Ponadto, zgodnie z § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wykonane zostały ekspertyza techniczna sąsiadujących z planowaną inwestycją obiektów, a także szczegółowa inwentaryzacja uszkodzeń budynków i ich poszczególnych pomieszczeń, znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji (w miarę udzielonej dostępności).

W kwestii zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia granicy pomiędzy działką inwestycyjną nr [...], a działką nr [...] organ odwoławczy podniósł, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają prawnych kompetencji do weryfikowania opracowań geodezyjnych zawartych w projekcie budowlanym i do kwestionowania treści tych opracowań. Ponadto Wojewoda, nie jest organem właściwym do badania ewentualnego wpływu inwestycji na wartość działek sąsiednich, a może to nastąpić wyłącznie na drodze cywilno-prawnej przed sądem powszechnym.

Odnośnie zarzutu dotyczącego nieuznania za stronę w postępowaniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] organ II instancji podał, że przyznanie statusu strony wszystkim współwłaścicielom z pominięciem wspólnoty, nie pozbawiło możliwości podnoszenia argumentów dotyczących ochrony części wspólnych nieruchomości przez każdego jej członka.

Odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowego usytuowania kotłowni, organ II instancji wyjaśnił, że pomieszczenie kotłowni nie jest usytuowane bezpośrednio w budynku, lecz stanowi niezależny obiekt budowlany zlokalizowany w kondygnacji podziemnej na styku z granicą działki nr [...], a zgodnie z przepisem § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się.

Organ odwoławczy konkludował, że działka inwestycyjna nr [...] obr. [...] położona jest na terenie oznaczonym w ww. planie symbolem [...], którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługi. W wyznaczonym terenie ustalono: maksymalna wysokość obiektów i urządzeń budowlanych - 19 m od strony ulicy i 13 m od strony Bulwarów, wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie mniej niż 5%, geometria dachu - dachy połaciowe dwu- lub wielospadowe, lub płaskie, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - nie więcej niż 80%. Z projektu budowlanego wynika, że wysokość budynku jest stała i wynosi 13 m, wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 65,15%, wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 19,26%. W projekcie przyjęto dach płaski. Ponadto, projekt zakłada zamknięcie zespołu zabudowy w związku z wymogiem szczególnej ekspozycji harmonijnego ukształtowania zabudowy (§ 17 ust. 5 pkt 3 planu miejscowego). Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, m.in. określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności z przepisami zawartymi w § 12, § 13, § 14, § 28, § 60 oraz § 271-273. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje przesłaniania oraz nie ogranicza nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości, nie spowoduje zmiany w stosunkach wodnych na nieruchomościach sąsiednich, nie narusza norm przeciwpożarowych, jak również nie ogranicza użytkowania sąsiednich nieruchomości, w sposób dotychczasowy. Przedmiotowa inwestycja nie została również zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko, a także nie oddziałuje na obszar natura 2000.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Prokurator Rejonowy K.-P. w K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie § 3 ust 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bulwary W." poprzez zgodę na budowę inwestycji w odległości mniejszej niż 50 m od obwałowań i umocowań przeciwpowodziowych rzeki W., a w konsekwencji wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

- naruszenie art. 9 ustawy prawo budowlane poprzez nie przeprowadzenie procedury wymaganej do uzyskania zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego czyli postanowienia właściwego ministra, (w tym przypadku Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który wymagane warunki zawarł w § 12 rozporządzenia z 24.07.2009 r w sprawie zaopatrzenia przeciwpożarowego w wodę oraz dróg pożarowych, co w konsekwencji spowodowało ,że decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane.

- naruszenie 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie zgody na jego realizację w sytuacji gdy inwestor nie zapewnił dojazdu do drogi publicznej, gdyż działka przez którą na przebiegać droga dojazdowa jest współwłasnością pozostali właściciele odmawiają zgody na takie wykorzystanie drogi przez inwestora a w dokumentacji brak jest postanowienia sądu o ustanowieniu drogi koniecznej,

- naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy z 23.07.2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał negatywną opinię i nie uzgodnił pozytywnie projektowanej inwestycji między innymi z uwagi na to, że jedyny dojazd do inwestycji projektowany jest pomiędzy wpisanymi do rejestru zabytków obiektami, a szerokość drogi ma wynosić ok. 3.5 m.

W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 31. 08. 2017 r., którą organ II instancji utrzymał w mocy w całości decyzję Prezydenta M. K. z 9.11.2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla: [...] Spółka z o.o. Spółka Komandytowa w K. dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, dwupoziomowym, lokalami usługami w kondygnacji suteren oraz na parterze, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., wentylacji, centralnego ogrzewania, przebudowa linii SN, nN, budowa stacji transformatorowej, kotłowni gazowej, budowa wewnętrznych instalacji na działce: elektrycznych, gazowych, teletechnicznych, kanalizacji, rozbiórka garaży murowanych nr [...], rozbiórka stacji trafo, rozbiórka płyty fundamentowej obiektu kontenerowego biurowego, rozbiórka istniejących instalacji wewnętrznych na działce : wody, kanalizacji, oświetlenia, linii nN, na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.".

Skarga nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2016. 290, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Zgodnie natomiast z treścią art. 34 ust. 3 ww. ustawy projekt budowlany powinien zawierać:

1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;

2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych;

3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych;

5) informację o obszarze oddziaływania obiektu.

W tym miejscu należy podkreślić, że w świetle ww. przepisów organy administracji architektoniczno-budowlanej, co do zasady w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie kontrolują rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, a jedynie kontrolują projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy.

Na wstępie należy zważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 87 ust. 2 zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są źródłem prawa na obszarze, którego dotyczą i determinują możliwość realizacji inwestycji na terenie planem tym objętym. Jak wcześniej wskazano, pierwszym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej, w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jest badanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego. Powyższe oznacza, że organ jest zobowiązany poddać dokładnej analizie zapisy obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na położenie terenu inwestycji jest to przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 11 września 2013 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Bulwary W.". Przy interpretacji planów należy mieć na uwadze, że ponieważ postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, stanowiącego istotny element prawa własności chronionej także konstytucyjnie (art. 21 ust. 1,art. 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP) to powinno to mieć wpływ na sposób interpretacji postanowień planu, przejawiający się w ograniczeniu interpretacji rozszerzającej na niekorzyść inwestora (Z. Niewiadomski (red.) Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyd. 5, Warszawa 2009 r., str. 56;. por. wyrok WSA we Wrocławiu z 21.11.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 627/17). Na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa więc obowiązek stosowania w procesie wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dyrektywy interpretacyjnej zgodnie z którą, w przypadku wątpliwości interpretacyjnych, niedających się usunąć w procesie wykładni postanowień planu, rozstrzyga się wątpliwości na korzyść inwestora, co jednak nie oznacza też, że ustalenia planów miejscowych mogą być interpretowane dowolnie. Przypomnieć należy, że z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, że projekt budowlany musi być zgodny z obowiązującym planem miejscowym, albo decyzją o warunkach zabudowy, które to akty określają przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4.10. 2017 r., sygn. akt II SA/Go 814/17). A zatem, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 , właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, że wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze w pierwszym rzędzie trzeba zauważyć, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia postanowień planu miejscowego "[...] w zakresie uregulowania przepisu § 3 ust. 5 przez udzielenie zgody na budowę inwestycji sytuowanej w odległości mniejszej niż 50 m od obwałowań i umocnień przeciwpowodziowych W.. W związku z tym należy wskazać, że plan miejscowy "[...] w § 5 ust. 1 pkt 3 stanowi, że na rysunku ww. planu miejscowego zostały zawarte nieprzekraczalne linie zabudowy przez co należy rozumieć - zgodnie z § 3 pkt. 8 – "linię, poza którą nie można sytuować nowych bądź rozbudowanych budynków lub ich części". Z kolei, stosownie do § 5 ust. 2 pkt 8 planu zawierającym - jak w nim zapisano "elementy informacyjne – nie stanowiące ustaleń planu" ustalono: "orientacyjną odległość 50m od obwałowań i umocnień przeciwpowodziowych W.". Równocześnie w przepisie § 7 ust. 1 pkt 1 ustalono, że "przebudowa istniejącej oraz realizacja nowej zabudowy i zainwestowania (...) nie mogą naruszać przepisów odrębnych".

Jak wynika z projektu budowlanego przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym i lokalami usługowymi został usytuowany na działce nr [...] w pobliżu linii nieprzekraczalnej zabudowy ustalonej w planie miejscowym, co wymagało uzyskania zwolnienia z zakazów wynikających z przepisów odrębnych tj. ustawy Prawo wodne. Czyniąc zadość tym wymaganiom inwestor przedłożył ostateczną decyzję Marszałka Województwa z 27.05.2016r., znak: [...], którą uzyskał zwolnienie z zakazów wynikających z art. 88n ust. 1 ustawy z 18. 07. 2001 Prawo wodne (Dz. U. 2015. 469 ze zm.). w przedmiocie budowy budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 50 m ( art. 88 n ust. 1 pkt. 4 ). W przedłożonym projekcie budowlanym zastała zachowana nieprzekraczalna linia zabudowy ustalona w § 5 ust. 1 pkt 3 planu miejscowego, a wskazana w przepisie § 5 ust. 2 pkt 8 planu miejscowego odległość 50 m ma wyłącznie charakter informacyjny. W konsekwencji, projektowany budynek, jakkolwiek zostanie wzniesiony w odległości kilku metrów od prawej stopy wału na rzece W. - nie narusza ani przepisów szczególnych ani ustaleń obowiązującego planu miejscowego "Bulwary W.".

Chybiony jest zarzut naruszenia normy z art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego przez zatwierdzenie projektu budowlanego w sytuacji gdy inwestor nie zapewnił dojazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej. W tej kwestii należy w pełni podzielić stanowisko organów, że inwestor będący współwłaścicielem działki nr [...] legitymuje się wymaganym dojazdem do drogi publicznej tj. ulicy [...] i jest to niezależne od zgody pozostałych współwłaścicieli działki. Istotne jest przy tym – co wynika z pism ZIKiT - że droga wewnętrzna na działce nr [...] dla skomunikowania terenu inwestycji z ul. [...] nie wymaga przebudowy sieci pod zjazdem " który jest w bardzo dobrym stanie" (pismo ZIKiT z 8 kwietnia 20165 r. zawierające korektę do pisma ZIKiT z dnia 12. 02. 2016 r.. Jest to istotne, ponieważ gdyby inwestor został zobowiązany do dokonania przebudowy ww. drogi wewnętrznej, która stanowi prywatną własność kilki podmiotów – byłby zobowiązany do uzyskania zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 199 k.c). Zauważyć należy, że w przedłożonym projekcie budowlanym znajduje się również projekt organizacji ruchu dla przedmiotowej inwestycji przy ul. [...] zatwierdzony pismem Dyrektora ZIKiT w K. z dnia 7 marca 2016 r. , zatwierdzony na okres dwóch lat.

W związku z zastrzeżeniami dotyczącymi zachowania wymagań bezpieczeństwa przeciwpożarowego trzeba wskazać, że jak wynika z przedłożonego do akt administracyjnych projektu budowlanego został on zatwierdzony w dniu 20. 06. 2016 r. przez dr inż. M. S. - rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (nr uprawnienia nr [...]) za zgodność projektu z wymaganiami ochrony p.poż, z uwzględnieniem kwestionowanego w skardze postanowienia KW PSP z 31 marca 2016 r. , znak: [...] r. W skardze postanowienie to - zawierające zgodę [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż podany w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U.2003.121.1137), stosownie do wskazań zawartych w opracowaniu pn. Ekspertyza techniczna nt. spełnienia wymagań ww. rozporządzenia dotyczących innego sposobu prowadzenia drogi pożarowej do budynku przy ul. [...], zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] - zostało zakwestionowane ze względu na wydanie go w innym trybie niż przewidziany w art. 9 Prawa budowlanego. Odnosząc się do tego zarzutu trzeba przede wszystkim wskazać, że ww. postanowienie zostało wydane w odrębnym trybie art. 6a ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie pożarowej (Dz.U. 2016. 191 z późn. zm.) w zw. z § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 6a ust. 2 ustawy o ochronie pożarowej Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji na uzasadniony ekspertyzą techniczną wniosek inwestora lub właściciela obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, może, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie:

1) wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych;

2) wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań określonych w postanowieniu;

3) nie wyrazić zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych.

Z kolei stosownie do § 13 ust.4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy inwestor uzyskał postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wydane w dniu 31 marca 2016 r. w którym wyrażana została zgoda na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego w inny sposób niż podany w § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. 2009.124.1030), stosownie do wskazań opracowania p.n. "Ekspertyza techniczna z lutego 2016 r. , dotycząca "innego sposobu poprowadzenia drogi pożarowej do budynku przy ul. [...] na dz. Nr [...] i [...] obr. [...] w P., sporządzona przez rzeczoznawców prof. dr hab. inż. P. I. i dr inż. M. S.. Ekspertyza znajduje się w przedłożonym projekcie budowlanym na k. 79 -100. Ekspertyza przeciwpożarowa posiada poprawny rysunek będący załącznikiem do ekspertyzy oraz dane techniczne, została uzgodniona w całości, a rysunek wraz z opisem zatwierdzone zostały przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K.. Wobec powyższego należy uznać za prawidłowe wyrażenie zgody na spełnienie w inny sposób wymagań dotyczących usytuowania i podstawowych parametrów drogi pożarowej. Nie mógł zatem odnieść skutku zarzut naruszenia przepisu art. 9 Prawa budowlane poprzez nie przeprowadzenie procedury wymaganej do uzyskania zgody na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego tj. uzyskania upoważnienia właściwego ministra. Wskazać bowiem należy, że instytucja odstępstwa uregulowana w przepisie art. 9 Prawa budowlanego określająca szczególny tryb postępowania organu wydającego zgodę na odstępstwo w trybie obejmującym udział ministra dotyczy odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Wynika to wprost z treści art. 9 ust. 1 zd. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 7 do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się: 1) warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania o których mowa w art. 5 ust 1-2b, 2) warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych. Rozporządzenie Ministra SWiA z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. 2009.124.1030) nie znajduje się w katalogu rozporządzeń o jakich mowa w treści art. 7 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego.

Nie mógł również mógł odnieść skutku zarzut naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy z 23.07.2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał negatywną opinię i nie uzgodnił pozytywnie projektowanej inwestycji między innymi z uwagi na to, że jedyny dojazd do inwestycji projektowany jest pomiędzy wpisanymi do rejestru zabytków obiektami, a szerokość drogi wynosi w ocenie strony skarżącej ok. 3.5 m. Odnosząc się do tych zastrzeżeń przede wszystkim trzeba zauważyć, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie zachodził obowiązek uzgodnienia jej realizacji z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zgodnie bowiem z treścią art. 36 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U 2017.2187) obowiązek taki obejmuje prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni (pkt. 1 ) i wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku (2). Zgodnie z treścią definicji legalnej z art. 3 pkt. 15 przez otoczenie zabytku należy rozumieć - teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych.

Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że faktycznie przy ul. [...] znajduje się budynek kaplicy pod wezwaniem św[...] sytuowany obok budynku nr [...], a działka na której znajduje kaplica graniczy bezpośrednio z drogą dojazdową po działce [...]. Kaplica św. [...] jest wpisana do rejestru zabytków, co wynika wprost z załącznika nr 3 obowiązującego planu miejscowego Bulwary W. (wpis pod nr [...]), nie wynika jednak z niego, iż ochroną objęte jest również otoczenie kaplicy. A zatem, mając na uwadze, że zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje wykonywania robót budowlanych przy zabytkowej kaplicy wpisanej do rejestru zabytków nie było wymogu uzyskania pozwolenia konserwatorskiego w tym zakresie. W aktach sprawy znajduje się nadto pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 22. 05. 2016, skierowane do inwestora, dotyczące rozbiórki budynku kontenerowego, biurowego, garaży i wewnętrznych instalacji elektrycznych, wod.kan i przyłącza energetycznego na działce nr [...], w którym organ informuje, że budynki te nie są objęte kontrola konserwatorską. I są usytuowane poza terenami wpisanymi do ewidencji zabytków ma obszarze przedmiotowego planu miejscowego.

Kierując się powyższą argumentacja, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.