Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 400/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 § 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2016 r., nr [...], [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za lipiec i sierpień 2012 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

"A" spółka z o.o. z siedzibą w S. (dalej: spółka, skarżąca, strona) złożyła w [.] Urzędzie zeznanie CIT-8 za 2012 r., w którym wykazała: przychody 48.102,68 zł, koszty uzyskania przychodu 27.947,79 zł, dochód 20.154,89 zł, odliczenia od dochodu 20.154,89, podstawę opodatkowania 0,- zł.

Następnie w dniu 29 sierpnia 2014 r. spółka złożyła dwie korekty zeznania CIT- 8 za 2012 r. wykazując kwotę podatku należnego 377.692,- zł oraz 223.833,- zł. W piśmie z dnia 9 września 2014 r. spółka poinformowała, że ostateczną korektą zeznania CIT-8 jest ta, w której wykazano wartość podatku należnego w kwocie 223.83,- zł.

W dniu 12 listopada 2014 r. spółka złożyła kolejną korektę zeznania CIT-8 za 2012 r., w której wykazała: przychody 28.102,70 zł, koszty uzyskania przychodu 29.135,79 zł, stratę w kwocie 1.033,09 zł.

W okresie od dnia 14 stycznia 2015 r. do dnia 27 lutego 2015 r. pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili w spółce kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Po zakończeniu tej kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec spółki postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za ww. okres oraz określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za: lipiec i sierpień 2012 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. decyzją z dnia [...] 2015 r., określił spółce zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. w wysokości 377.692,- zł. Odrębną decyzją z dnia [...] 2015 r., organ ten określił spółce wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych w całości zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2012 r. w łącznej kwocie 31.393,- zł, z tego: za lipiec 31.142,- zł i sierpień 251,- zł.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu wniesionego przez spółkę odwołania decyzją z dnia [...] 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie przywołał art. 25 ust. 1 i1a ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.p.") oraz art. 51 § 2 art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako "Ordynacja podatkowa") wyjaśnił, że w związku z tym, że obowiązek wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych dotyczy poszczególnych miesięcy, to każda uszczuplona zaliczka staje się odrębną zaległością podatkową. Zaległość ta istnieje do czasu jej rozliczenia w zeznaniu rocznym, składanym - zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p. - w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następnego. W tym samym terminie podatnicy są zobowiązani wpłacić różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. W tym momencie miesięczne zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek ulegają konwersji w roczne zobowiązanie w podatku dochodowym. Od tego czasu organ podatkowy nie może już domagać się od podatnika zapłaty zaliczek na podatek, lecz samego podatku.

Organ wskazał, że możliwość orzekania przez organ podatkowy o wysokości odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy wynika z art. 53a Ordynacji podatkowej. Określając w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego wysokość odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy organ podatkowy zobowiązany jest przyjąć do wyliczenia tych odsetek prawidłową wysokość zaliczek, bez względu na to, czy przekroczyły one wysokość podatku należnego za ten rok podatkowy, czy też nie. Odmienna interpretacja tych przepisów naruszałaby zasadę równego traktowania podatników.

Dyrektor wyjaśnił, że skoro podstawą wydania zakwestionowanej odwołaniem decyzji z dnia [...] 2015 r., określającej spółce wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych w całości zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za lipiec i sierpień 2012 r. było stwierdzenie przez organ I instancji w decyzji z dnia 14 sierpnia 2015 r., nieprawidłowego rozliczenia przychodów dla celów podatkowych, co skutkowało określeniem spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za ten rok podatkowy w wysokości 377.692,- zł, to w toku niniejszego postępowania nie mogą podlegać ocenie przesłanki, jakimi organ I instancji kierował się, wydając decyzję wymiarową, jak również zasadność określenia spółce wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za badany rok podatkowy. Przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego jest bowiem wyłącznie określenie wysokości odsetek za zwłokę od należnych zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące tego roku podatkowego.

Zdaniem organu bez wpływu na rozpatrzenie niniejszej sprawy pozostają zarzuty strony dotyczące zasadności ustalenia spółce przychodów w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2015 r., oraz zarzuty co do braku odniesienia się przez ten organ do treści wniesionych przez spółkę korekt zeznania CIT-8 za 2012 r. (drugiej oraz trzeciej korekty). W świetle powyższego zawarte w odwołaniu zarzuty spółki odnośnie tych kwestii uznać należy za bezzasadne.

Organ wyjaśnił, że w myśl art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego.

Dyrektor powołując § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. nr 165 poz. 1373 ze zm.), wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w okresie, kiedy spółka pozostawała w zwłoce z zapłatą zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące badanego roku podatkowego (do dnia złożenia zeznania CIT-8: 2 kwietnia 2013 r.), stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych kształtowały się następująco: od 21 sierpnia 2012 do 7 listopada 2012 – 14,50%, od 8 listopada 2012 do 5 grudnia 2012- 14%, od 6 grudnia 2012 do 9 stycznia 2013 – 13%, od 10 stycznia 2013 do 6 lutego 2013 13%, od 7 lutego 2013 do 3 marca 2013 – 12,50%, od 7 marca 2013 do 2 kwietnia 2013 11,50%. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji wyliczył w prawidłowej wysokości kwoty nieuregulowanych w terminie zaliczek oraz we właściwej wysokości naliczył należne od tych zaliczek odsetki za zwłokę (tj. za lipiec 2012 r. kwota nieuregulowanej zaliczki wyniosła 374.588,- zł, naliczone odsetki 31.142,- zł a za sierpień 2012 r. odpowiednio 3.546,- zł i 251,- zł). W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, tj. art. 51 § 2, art. 53 § 1 i 2, art. 53a Ordynacji podatkowej, a także przepisy prawa materialnego - tj. art, 25 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p.

Organ wyjaśnił, że spółka, dokonała na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. wpłaty kwoty 120.000, zł, jednakże z uwagi na okoliczność, że przedmiotowa wpłata miała miejsce dopiero w dniu 26 sierpnia 2014 r., a więc już po okresie, za jaki naliczone zostały odsetki, to faktu wpłaty tej kwoty organ I instancji nie mógł uwzględnić przy wyliczeniu wysokości tych odsetek. Organ wskazując na treść art.

62 § 4 Ordynacji podatkowej: oraz art. 55 § 2 wskazał, że organ I instancji nie był obowiązany do wskazania w zaskarżonej decyzji, na poczet jakich należności zalicza wpłaconą przez spółkę kwotę 120.000,- zł - rozstrzygnięcie takie zapada bowiem w odrębnym akcie administracyjnym (postanowieniu), na który również służy zażalenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" spółka z o.o. z siedzibą w S. wniosła o uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia - polegający na przyjęciu, że po stronie skarżącej powstała w roku podatkowym od 1 stycznia 2012 do 31 grudnia 2012 r. zaległość podatkowa z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, podczas gdy w konsekwencji zdarzeń prawnych, które wystąpiły u skarżącej ostatecznie w okresie będącym przedmiotem skarżonej decyzji nie nastąpiło przysporzenie skutkujące powstaniem zobowiązania podatkowego,

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik powstępowania, tj.: art. 51 § 2, art. 53 § 1 i 2, art. 53a Ordynacji podatkowej - polegające na będącym skutkiem błędnych ustaleń faktycznych zastosowaniu przepisów art. 51 § 2, art. 53 § 1 i 2, art. 53a § 1, art. 233 § 1 pkt 1 tej ustawy, podczas gdy w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie zaszły przesłanki do ich zastosowania,

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 25 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p. - polegające na błędnym przyjęciu, że skarżąca była zobowiązana do odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy za miesiące lipiec i sierpień 2012 r. podczas, gdy ze zdarzeń prawnych dotyczących przedmiotowego okresu wynika, że w tym okresie skarżąca ostatecznie nie uzyskała przychodu.

Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja jest ściśle powiązana z decyzją wymiarową Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r. Organ podatkowy w decyzji określającej zobowiązanie w sposób merytoryczny nie odniósł się bowiem do zdarzeń gospodarczych polegających na przymusowym wyzbyciu się przez skarżącą jako dłużniku rzeczowego na rzecz wierzyciela, a także dokonanych przez skarżącą korekt złożonych zeznań podatkowych w szczególności zaś w zakresie korekty drugiej oraz trzeciej, a także nie wskazał, czy dokonane przez skarżącą korekty druga i trzecia zostały dokonane w sposób prawidłowy, zaś jeśli nie, na czym w ocenie organu polegały nieprawidłowości w dokonanych rozliczeniach. W ocenie skarżącej powyższe prowadzi do wniosku, że organ nie rozpatrzył w sposób wszechstronny i zupełny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. Co więcej, w wydanym rozstrzygnięciu Organ nie wskazał dowodów, na których zostały oparte jego rozstrzygnięcia, ani też nie dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W konsekwencji zdaniem skarżącej wydana przez organ decyzja utrzymująca w mocy decyzję określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego pozbawiona jest w znacznej mierze uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego, a zatem została wydana z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej.

W konsekwencji zdarzeń gospodarczych przedstawionych szerzej przez skarżącą w toku postępowania podatkowego uznała ona, że w dniu 18 lipca 2012 r. nie doszło do zapłaty na jej rzecz jakiejkolwiek kwoty, a co za tym idzie nie uzyskała ona w roku podatkowym 2012 przychodu. Zatem zgodnie z akceptowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadą memoriałową skarżąca ujęła przedmiotowe zdarzenia w dokonanych korektach rozliczenia podatku za rok 2012, a nie w roku 2014, tj. w roku, w którym tak naprawdę spełniła świadczenie na rzecz wierzyciela. Bowiem skoro "przychód" z tytułu kar umownych został rozpoznany w 2012 r. to i korekta w tym zakresie musi objąć owe zdarzenie podatkowe, które miało miejsce w 2012 r. W efekcie tak przyjętych przez skarżącą rozliczeń nie była ona zobowiązana do wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za lipiec i sierpień 2012 r. w wysokości ustalonej przez organ.

Jak dalej podnosi skarżąca, zgodnie z przepisem art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a lub ratę podatku. Skoro w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy po stronie skarżącej nie doszło do przysporzenia, to nie była ona zobowiązana do zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. W konsekwencji określenie przez organ podatkowy wysokości tychże odsetek nie znajduje uzasadnienia w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, jak i prawnym.

Skarżąca zauważyła, że NSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 czerwca 2015r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1388/13 wskazał, że decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek nie ma charakteru samoistnego, a jest - w sferze ustaleń faktycznych - prostą pochodną wyniku postępowania podatkowego, prowadzonego w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną, w oparciu którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji - obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas.

Tymczasem w niniejszej sprawie w ocenie skarżącej w ogóle nie doszło do powstania obowiązku podatkowego - na skutek dokonanych przez skarżącą korekt zeznań podatkowych za rok podatkowy 2012 r. nie była bowiem ona zobowiązana do odprowadzenia przedmiotowych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. A skoro w ogóle nie doszło do powstania obowiązku podatkowego to organ bezpodstawnie, na skutek błędnych ustaleń faktycznych, wydał przedmiotową decyzję.

Zdaniem skarżącej konsekwencją błędnych ustaleń faktycznych jest także zastosowanie przez organ podatkowy w przedmiotowej sprawie przepisu art. 25 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p. Skoro po stronie skarżącej w okresie dotyczącym przedmiotowej decyzji nie nastąpił przychód w rozumieniu ww. ustawy, to przepisy dotyczące obowiązku wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych nie mogą mieć zastosowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zarzuty skargi sprowadzają się w istocie do kwestionowania zasadności decyzji wymiarowej organu odwoławczego, określającej skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. W tym zakresie, ocena prawidłowości stanowiska organów podatkowych była przedmiotem rozpoznania sądu, który w ramach kontroli legalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, wyrokiem z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 399/16 oddalił skargę spółki, uznając tym samym trafność stanowiska organów. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że decyzja określająca wysokość odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy jest jedynie konsekwencją uprzednich ustaleń organów podatkowych co do określenia wysokości samego zobowiązania podatkowego, w niniejszej sprawie kontroli sądu podlega wyłącznie kwestia związana z prawidłowością określenia odsetek od istniejącej zaległości.

Kwestia naliczania odsetek od zaległych zaliczek na podatek została uregulowana w Ordynacji podatkowej, jednakże przepisy te należy interpretować w powiązaniu z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które nakładają na podatników obowiązek regulowania zaliczek na podatek dochodowy.

W myśl art. 25 ust. 1i1a u.p.d.o.p. podatnicy -z pewnymi zastrzeżeniami - są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Zaliczki te za okres od pierwszego do przedostatniego miesiąca roku podatkowego podatnik uiszcza w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczka za ostatni miesiąc jest uiszczana w wysokości zaliczki za miesiąc poprzedni do 20 dnia ostatniego miesiąca roku podatkowego; ostateczne rozliczenie podatku za rok podatkowy następuje w terminie ustalonym do złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego (poniesionej straty) za ten rok.

Zgodnie z zapisem art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej nie uiszczona w terminie płatności zaliczka staje się zaległością podatkową. Jak zaś przewiduje art. 53 § 1 i 2 powołanej ustawy od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę.

W związku z tym, że obowiązek wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych dotyczy poszczególnych miesięcy, to każda uszczuplona zaliczka staje się odrębną zaległością podatkową. Zaległość ta istnieje do czasu jej rozliczenia w zeznaniu rocznym, składanym - zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następnego. W tym samym terminie podatnicy są zobowiązani wpłacić różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku.

W tym momencie miesięczne zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek ulegają konwersji w roczne zobowiązanie w podatku dochodowym. Od tego czasu organ podatkowy nie może już domagać się od podatnika zapłaty zaliczek na podatek, lecz samego podatku. Sytuacja powyższa nie przekreśla jednak możliwości orzekania przez organ podatkowy o wysokości odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy. Jak stanowi art. 53a Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku nie złożenia zeznania w terminie -odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek.

Za trafny należy uznać wywód Dyrektora Izby Skarbowej, że określając w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego wysokość odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy organ podatkowy zobowiązany jest przyjąć do wyliczenia tych odsetek prawidłową wysokość zaliczek, bez względu na to, czy przekroczyły one wysokość podatku należnego za ten rok podatkowy, czy też nie. Odmienna interpretacja tych przepisów naruszałaby zasadę równego traktowania podatników, bowiem powodowałaby, że podatnik wpłacający po terminie prawidłowo zadeklarowane przez niego zaliczki musiałby naliczyć przy wpłacie zaległości odsetki za zwłokę, a podatnik, który w ogóle nie dokonywał wpłat zaliczek albo uiszczał je w zaniżonych wysokościach, w przypadku gdy wysokość podatku należnego za rok podatkowy byłaby niższa niż wpłacone zaliczki na ten podatek, nie ponosiłby z tego tytułu żadnych konsekwencji po zakończeniu roku podatkowego i dokonywaniu rozliczenia rocznego.

Jakkolwiek w niniejszej sprawie strona nie kwestionuje samej prawidłowości naliczenia odsetek za zwłokę od nieuregulowanych miesięcznych ryczałtów za badany rok podatkowy, to jednak sąd poddał te ustalenia ocenie, przy czym stwierdził, że są one poprawne.

W myśl art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego. Zgodnie z art. 56 § 3 Ordynacji podatkowej wysokość stawki odsetek za zwłokę ogłaszana jest przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Z treści § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. nr 165, poz. 1373 ze zm.) wynika, że odsetki za zwłokę naliczane są do dnia, włącznie z tym dniem, złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie, na ostatni dzień terminu złożenia zeznania - od nieuregulowanych w terminie płatności w całości lub w części zaliczek na podatek dochodowy.

W niniejszej sprawie naczelnik urzędu skarbowego prawidłowo stwierdził, że spółka pozostawała w zwłoce z zapłatą zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące badanego roku podatkowego do dnia złożenia zeznania CIT-8, tj. 2 kwietnia 2013 r., również prawidłowo wskazał, że podstawę do wyliczenia wysokości odsetek za zwłokę stanowiła kwota nieuregulowanych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za lipiec 2012 r. - 374.588,- zł i za sierpień 2012 r. - 3.546,- zł.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że organ podatkowy - działając na podstawie art. 53a Ordynacji podatkowej - wyliczył w prawidłowej wysokości kwoty nieuregulowanych w terminie miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz należne od tych zaliczek odsetki za zwłokę.

Odnosząc się do zarzutów skargi, które w istocie dotyczą decyzji wymiarowej, podkreślić należy, że wydając decyzję określającą odsetki od niezapłaconych w terminie zaliczek organ podatkowy nie bada okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla wymiaru zobowiązania podatkowego, ale dokonuje matematycznej operacji w sytuacji, gdy zaistnieją ustawowo przewidziane przesłanki do określenia odsetek. Organy podatkowe określając wysokość odsetek zobowiązane były do zastosowania wskazanych wyżej przepisów, nie były natomiast zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności stanowiące podstawę wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym. Zarzuty podniesione w skardze, jak również ich uzasadnienie zmierzają do zakwestionowania decyzji określającej skarżącej wysokość podatku dochodowego. Jak już zostało zaznaczone powyżej ustalenia te pozostają poza zakresem kontroli Sądu.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.