Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 11/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1354/17 odrzucające skargę K. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1354/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. na ww. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę, jako spóźnioną. W uzasadnieniu Sąd podał, że przedmiotowe postanowienie organu skarżąca odebrała w dniu 5 grudnia 2016 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 11 stycznia 2017 r. Zaś skarga została wniesiona w dniu 12 stycznia 2017 r., a więc z uchybieniem terminu.

Zażalenie na to postanowienie Sądu wniosła skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OZ 602/17 uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu Sąd podał, że przesyłka zawierająca postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2016 r. została odebrana przez M. K. Jak wskazała skarżąca M. K. jest ojcem skarżącej, a przesyłka została odebrana w placówce pocztowej. Ponieważ zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera tylko pokwitowanie odbioru przesyłki, tj. podpis odbiorcy, a z akt sprawy nie wynika, aby M. K. był pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu administracyjnym, nie zostało w sprawie wyjaśnione, czy w ogóle doszło do prawidłowego w świetle przepisów doręczenia postanowienia organu odwoławczego, co istotne okoliczność tę kwestionuje w zażaleniu skarżąca, a materiał dowodowy nie pozwala na jakąkolwiek weryfikację przedstawionego zarzutu. Z tych przyczyn, wobec ujawnionych w sprawie wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozostawało przedwczesne. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rzeczą Sądu pierwszej instancji będzie ustalenie rzeczywistej roli M. K. i podstawy w oparciu o którą została mu wydana przesyłka pocztowa zawierająca postanowienie organu odwoławczego. W tym celu Sąd zwróci się do organu odwoławczego o nadesłanie stosownych informacji lub wszczęcie przez nadawcę postępowania reklamacyjnego usługi pocztowej celem wyjaśnienia powyższej wątpliwości.

W związku z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawatymi w ww. postanowieniu Sąd pierwszej instancji wezwał organ do: wyjaśnienia jaką rolę w postępowaniu administracyjnymi zakończonym postanowieniem Ministra z dnia [...] grudnia 2016 r. pełnił M. K. oraz wszczęcia postępowania reklamacyjnego usługi pocztowej w zakresie prawidłowości doręczenia przesyłki adresowanej do skarżącej zawierającej ww. postanowienie organu celem wyjaśnienia czy przesyłka została odebrana w placówce pocztowej i podania podstawy w oparciu o którą przesyłka ta została wydana M. K.

W odpowiedzi na powyższe organ podał, że M. K. nie posiada statusu strony postępowania w tej sprawie, natomiast przy piśmie z dnia 13 listopada 2017 r. organ nadesłał odpowiedź na reklamację. Wynika z niej, że przedmiotowa przesyłka została doręczona na wskazany adres w dniu 12 grudnia 2016 r. w trybie art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016r., poz. 1113).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone M. K. w dniu 12 grudnia 2016 r. Z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 4 października wynika, że przedmiotowa przesyłka została doręczona na wskazany adres w dniu 12 grudnia 2016 r. w trybie art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo pocztowe. Ponadto Sąd wskazał, że z informacji znajdujących się na stronie internetowej Poczty Polskiej dotyczącej śledzenia przesyłek wynika, że przedmiotowa przesyłka nie była awizowana, przesyłka ta została przekazana do doręczenia w dniu 12 grudnia 2016 r. i w tym dniu została doręczona.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone w dniu 12 grudnia 2016 r. w miejscu zamieszkania dorosłemu domownikowi M. K.– ojcu skarżącej w trybie art. 43 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 996). W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upływał z dniem 11 stycznia 2017 r. (środa), zaś skargę wniesiono w dniu 12 stycznia 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu wniosła skarżąca, kwestionując je w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu będącym konsekwencją błędnego przyjęcia, że w sprawie skutecznie doręczono skarżącej postanowienie organu z dnia 12 grudnia 2016 r.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który w treści postanowienia z dnia 8 czerwca 2017 r. II OZ 602/17 nakazał Sądowi pierwszej instancji wyjaśnić rzeczywistą rolę M. K. i podstawy w oparciu o którą została mu wydana przesyłka pocztowa zawierająca postanowienie organu drugiej instancji. Jednocześnie Sąd ten wyjaśnił, wskazując właściwe przepisy, że podstawowym sposobem doręczania pism osobie fizycznej jest jej mieszkanie lub miejsce pracy, a w przypadku nieobecności adresata – dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zaś w sytuacji dokonywania doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że odbioru pisma w placówce pocztowej dokonuje jej adresat osobiście lub za pomocą osoby do tego umocowanej.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tej sprawie, podjęte przez Sąd pierwszej instancji działania nie wyjaśniły czy w sprawie doszło do prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie organu odwoławczego. Z akt sprawy nie wynika bowiem jednoznacznie, gdzie została wydana przedmiotowa przesyłka M. K.– w miejscu zamieszkania skarżącej czy w placówce pocztowej. A od tego, jak przesądzono, zależy przecież kwestia uznania prawidłowości doręczenia tej przesyłki. Tym samym odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej po terminie należy uznać za przedwczesne.

Jednocześnie wskazać należy, że w sytuacji niemożności ustalenia w sposób jednoznaczny wskazanej wyżej kwestii, niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.