Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 399/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: 259 par.2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. Ś. na postanowienie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 14 maja 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi E. Ś., S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

S. Ś. (dalej określany jako: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 maja 2017 r., w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi podatnik zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia doradcy podatkowego.

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2017 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Wniesiony na powyższe postanowienie sprzeciw nie został uwzględniony przez Sąd, co w konsekwencji spowodowało, że prawomocnym postanowieniem z dnia 3 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu utrzymał mocy powołane wyżej postanowienie referendarza sądowego.

Następnie, w dniu 26 kwietnia 2018 r. skarżący ponownie sporządził wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tym razem ograniczając wniosek do żądania zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. referendarz sądowy ponownie odmówił stronie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia referendarz wskazał, że skarżący składając kolejny wniosek nie wykazał, by zmieniły się okoliczności, leżące u podstaw poprzedniego rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy.

Przesyłka pocztowa o numerze [...] zawierająca odpis tego postanowienia, nadana w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 16 maja 2018 r., jak wynika z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia tego postanowienia oraz z potwierdzającego to dodatkowo dokumentu wydrukowanego ze strony Poczty Polskiej S.A. Tracking (emonitoring.poczta-polska.pl), została po raz pierwszy awizowana w dniu 23 maja 2018 r. przez pracownika Urzędu Pocztowego [...]. Z adnotacji doręczyciela na tym dowodzie doręczenia wynika, że przesyłki nie doręczono adresatowi z powodu jego nieobecności (a doręczenie nie nastąpiło też do rąk innych uprawnionych osób) i zawiadomiono adresata o jej pozostawieniu w urzędzie pocztowym [...], a zawiadomienie o tym umieszczone zostało w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Po powtórnym jej awizowaniu w dniu 1 czerwca 2018 r., przesyłka ta została w dniu 8 czerwca 2018 r. wydana w urzędzie pocztowym uprawnionej do odbioru przesyłki skarżącej E. Ś., co potwierdziła swym podpisem.

Następnie w dniu 14 czerwca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym, co wynika z odcisku datownika na kopercie zawierającą przesyłkę do WSA w Opolu) skarżący wniósł sprzeciw na postanowienie referendarza z dnia 14 maja 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: [P.p.s.a.], od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona może wnieść sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie zaś do treści § 2 art. 259 P.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie, Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W rozpoznawanej sprawie postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 6 czerwca 2018 r., w trybie art. 73 § 1 P.p.s.a., a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 13 czerwca 2018 r. Jak stanowi wskazany przepis, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 72 § 2 P.p.s.a.).

Z kolei w myśl art. 73 § 3 tej ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a stosownie do § 4 tego artykułu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z regulacji tej wynika, że – niezależnie od daty faktycznego odbioru pisma – ustawodawca uznaje, że w przypadku niepodjęcia pisma przez adresata w terminie 14 dni od daty pozostawienia pierwszego awiza (tu: od dnia 23 maja 2018 r.), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, w jakim pismo oczekiwało na podjęcie przez adresata.

W niniejszej sprawie ostatnim dniem na podjęcie pisma ze skutkiem prawnym był dzień 6 czerwca 2018 r. Od tej też daty, a nie od dnia faktycznego wydania przesyłki (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru), należało obliczyć upływ siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu.

Przywołane powyżej regulacje art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. z których wprost wynika, że doręczenie w tym trybie "uważa się za dokonane" z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awiza. Oznacza to, że na ich podstawie, wbrew faktom, uznaje się przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu".

Również w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II FZ 621/17 publikowane na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjmuje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, niemającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie tj. upływu ostatniego dnia okresu.

Mając powyższe na uwadze, ponieważ sprzeciw został wniesiony po terminie, należało go odrzucić na mocy art. 259 § 2 P.p.s.a.