Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 909/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 78
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 246 §  1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Go 909/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 roku sygnatura akt [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postepowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. ), art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm. ) Burmistrz orzekł o wymeldowaniu P.K. z pobytu stałego w miejscowości [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z ustaleniami dokonanymi w postępowaniu administracyjnym, P.K. opuścił miejsce stałego pobytu dobrowolnie i na stałe.

Od powyższej decyzji P.K. wniósł odwołanie.

Decyzją z dnia [...] września 2012 roku Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postepowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm. ), po rozpatrzeniu odwołania P.K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Postępowanie w przedmiocie wydania powyższej decyzji zostało wszczęte na wniosek z dnia [...] lipca 2011 roku złożony małżonków T.K. i R.K. w dniu 5 lipca 2011 roku. W złożonym wniosku podnieśli, że P.K. ( wnoszący skargę ), jego ojciec noszący takie same imię oraz jego brat I.K..

W toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej ustaliły, że właścicielami nieruchomości położonej w miejscowości [...] od [...] kwietnia 1985 roku są małżonkowie T.K. i R.K. na zasadzie małżeńskiej wspólności majątkowej. Prawo własności tej nieruchomości nabyli od Skarbu Państwa na podstawie umowy kupna – sprzedaży zawartej w dniu [...] kwietnia 1985 roku zawartej w formie aktu notarialnego, której odpis złożyli do akt sprawy administracyjnej. Nieruchomość ta składa się z dwóch działek gruntu o numerach geodezyjnych [...] o łącznej powierzchni 6,05 hektara i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i szopą co wynika z opisu nieruchomości zwartym w umowie kupna- sprzedaży. T.K. i R.K. przed kupnem tej nieruchomości mieszkali u swoich rodziców. W budynku mieszkalnym znajdującym się na kupionej nieruchomości nikt nie mieszkał. Początkowo zamierzali zamieszkać w budynku mieszkalnym położonym w [...] tj. znajdującym się na nieruchomości którą kupili w 1985 roku. Rozpoczęli nawet remont tego budynku mieszkalnego i budowę garażu. Mieszkali w tym budynku mieszkalnym przez kilka miesięcy. W 1986 roku T.K. i R.K. nabyli drugą nieruchomość położoną w tej samej miejscowości noszącej numer 25 również zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W czerwcu 1986 roku przeprowadzili się do budynku mieszkalnego położonego w [...]. Zaprzestali remontować budynek mieszkalny położony w [...]. W tym roku do T.K. i R.K. zwróciła się I.K. – matka P.K., a żona P.R.K. z prośbą czy by nie sprzedali jej działki gruntu o numerze geodezyjnym [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym. I.K. i R.K. wyrazili na to propozycję zgodę. Otrzymali od I.K. zadatek w wysokości 300.000 złotych. Ustalili, że pozostałą kwotę odpowiadającą ustalonej ceny I.K. wpłaci w późniejszym okresie gdy taką kwotę zgromadzi. Dopiero wówczas zostanie zawarta umowa kupna – sprzedaży w formie aktu notarialnego. I.K. miała również pokryć koszty związane z zawarciem umowy kupna – sprzedaży. Po dokonaniu tych ustaleń I.K. raz z swoją rodziną tj. mężem P.R.K., oraz synami P.K. i I.K.. Uprzednio mieszkali w tej samej miejscowości w na nieruchomości oznaczonej numerem [...]. I.K. jak i jej mężowi nie udało zgromadzić się środki finansowe niezbędne do zapłacenia pozostałej części ustalonej ceny nabycia nieruchomości oraz pokrycia kosztów zawarcia samej umowy kupna – sprzedaży w formie aktu notarialnego. W 2000 roku T.K. i R.K. zażądali od I.K. i jej męża P.R.K. aby zaczęli płacić im czynsz za zajmowany lokal mieszkalny. Ostatecznie ustalono, że będą płacić po 200 złotych miesięcznie. Jednak z uwagi na trudną sytuację f finansową państwo K. nie płacili regularnie ustalonej kwoty i po pewnym czasie zaprzestali ją płacić. T.K. i jej mąż R.K. nie domagali się aby rodzina K. opuściła zajmowany budynek mieszkalny z uwagi na stan zdrowia I.K., która była poważnie chora. Postanowili, że pozwolą I.K. mieszkać w ich budynku mieszkalnym aż do jej śmierci. I.K. zmarła w [...] lipca 2010 roku. Wówczas jej mąż P.R.K. – ojciec wnoszącego skargę wyprowadził się i zamieszkał w tej samej miejscowości u swojego brata. Wnoszący skarge P.K. wyprowadził się w tym samym okresie. Podjął pracę w [...] gdzie również zamieszkał. Natomiast I.K. nie mieszka w pod adresem [...] od kilku lat, przebywa i pracuje za granicą wraz ze swoją rodziną.

P.R.K. ( ojciec wnoszącego skargę ) po śmierci żony zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w [...] z B.T. na okres 12 miesięcy. Nie informował o zawarciu powyższej umowy właścicieli nieruchomości, którzy uzyskali informacje z tym związane od osób trzecich. W trakcie rozmowy przeprowadzonej z B.T. potwierdziła ona fakt zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z P.R.T.. B.T. zamieszkiwała w wynajętym lokalu mieszkalnym przez kilka miesięcy i następnie go opuściła. Przez kolejne kilka miesięcy budynek mieszkalny stał pusty. R.K. wymienił zamki w drzwiach wejściowych. Następnie w tym budynku zamieszkała córka właścicieli I.K.. Gdy po kilku miesiącach przyjechał do [...] P.K. i chciał wejść do budynku mieszkalnego I.K. oświadczyła mu, że go nie wpuści bo to nie jest jego mieszkanie.

Przed Sądem Rejonowym toczyła się sprawa z wniosku P.K. przy uczestnictwie R.K. i T.K. o zasiedzenie prawa własności nieruchomości położonej w [...]. Wniosek został oddalony. P.K. wniósł od powyższego orzeczenia apelację. Nadto przed tym samym sądem toczyła się sprawa z powództwa P.K. przeciwko B.T. o naruszenie posiadania. Pozew został złożony do sądu w dniu 16 maja 2011 roku i prawomocnym wyrokiem z dnia 31 października 2011 roku powództwo oddalono.

W oparciu o powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] czerwca 2012 roku Burmistrz na art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku , Nr 139,poz. 993 z późn. zm. ) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. ) orzekł o wymeldowaniu P.K. z pobytu stałego. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu stanu faktycznego i dowodów na podstawie których powyższy stan faktyczny ustalono organ administracji publicznej stwierdził, że z uwagi na treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych istnieją przesłanki do orzeczenia wymeldowania P.K. z stałego miejsca pobytu. Nastąpiło opuszczenie przez w/w miejsca pobytu stałego na stałe, a jego interesy życiowe koncentrują się w innym miejscu. Fakt, że przez okres ponad jednego roku nie podejmował kroków prawnych do przywrócenia naruszonego posiadania nieruchomości położonej w miejscowości [...] przeczy jego twierdzeniom, że opuścił miejsce pobyty stałego wbrew jego woli. Świadczyć to może o woli opuszczenia przez T.K. miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 w/w ustawy. Zdaniem organu I instancji świadczy o tym również oddalenie przez sad powszechny jego wniosku złożonego przez T.K. wniosku o zasiedzenie prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości [...] pod którym to adresem był zameldowany na stałe.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P.K.. W złożonym odwołaniu podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Podniósł, że miejsce swojego stałego zameldowania opuścił pod wpływem przymusu I.K. co miało miejsce [...] marca 2011 roku. Nie wpuściła go do mieszkania. Zamki w drzwiach wymieniono bez jego wiedzy. W budynku mieszkalnego są stanowiące jego własność rzeczy.

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego między innymi ustaleniu w Sądzie Rejonowym i w Sądzie Okręgowym jakie i na jakim etapie są sprawy cywilne z udziałem P.K. decyzją z dnia [...] września 2012 roku Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr. 98, poz. 1071 ze zm.), art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j .t. Dz. U. z 2006r. Nr. 139, poz. 993 ze zm.), Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania pana P.K. od decyzji Burmistrza, z dnia [...].06.2012r. sygn. akt. [...] orzekającej o jego wymeldowaniu z pobytu stałego w miejscowości [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego i poczynionych ustaleń co do stanu faktycznego stwierdzono, że zgodnie z treścią art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałych jest zamieszkiwanie w określonym miejscu pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jest to miejsce w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje niezbędne rzeczy do bytowania. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 w/w ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny lub dorozumiany wyrażony poprzez zachowanie które np. wyraża wolę danej osoby skoncentrowanie swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Mając na uwadze przedstawioną interpretację przepisów i odnosząc to do ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ Ii instancji stwierdził, że P.K. co najmniej od lipca 2010 roku nie mieszka w miejscowości [...]. Wynika to z informacji przekazanej przez Komendę Powiatową Policji zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2011 roku, z której to informacji wynika, że mieszka w [...] gdzie pracuje. Nadto znajduje to potwierdzenie w zeznaniach składanych przez P.K., w sprawie o zasiedzenie toczącej się przez Sądem Rejonowym z wniosku P.K. o zasiedzenie. Składając zeznania stwierdził, że wyprowadził się po śmierci matki. Wyprowadził się bo nie było pracy, wyjechał do [...] aby znaleźć sobie pracę. Świadczy to, że przyczyną opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania była chęć znalezienia sobie pracy oraz, że opuszczenie to miało charakter dobrowolny. Zdaniem organu II instancji znajduje to potwierdzenie w fakcie wynajęcia spornego lokalu mieszkalnego przez P.R.K. osobom trzecim – B.T. - bez wiedzy i zgody właścicieli nieruchomości. Kolejną przesłanką niezbędną do skutecznego wymeldowania w trybie administracyjny było ustalenie czy opuszczenie miało charakter trwały. Zdaniem Wojewody czas jaki upłynął od opuszczenia lokalu przez P.K. pozwala stwierdzić, że i ta przesłanka została spełniona. Zdaniem organu II instancji znajduje to również potwierdzenie w odpisie pozwu jaki złożył P.K. przeciwko T.K. i R.K. w którym wnosi o zasądzenie na jego rzecz kwoty 50.000 złotych tytułem zwrotu kosztów prac remontowych i zawarte w nim żądanie mieszkania ,,najlepiej w [...]". Powyższe okoliczności pozwalają stwierdzić, że P.K. opuścił trwale i dobrowolnie lokal mieszkalny położony w [...], a tym samym jest możliwe jego wymeldowanie w trybie administracyjnym. Jednocześnie organ administracji publicznej zaznaczył, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie daje żadnych uprawnień względem lokalu.

Skargę na powyższą decyzję złożył P.K. zarzucając organowi administracji publicznej naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków. Nadto skarżący podniósł, że nie ustalono wszystkich faktów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi podniósł, że mimo, iż kilkakrotnie podejmował próby powrotu do spornego lokalu mieszkalnego uniemożliwiała mu to I.K.. W lokalu tym posiada swoje rzeczy i stanowi on jego centrum życiowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez organ administracji publicznej – Wojewodę stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., nr 139,poz. 993 z późn zm. ). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 powołanej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w prawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek; faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się.

W orzecznictwie sadow administracyjnych utrwalił się pogląd, że z sytuacją faktycznego opuszczenia lokalu mamy doczynienia wtedy, gdy osoba dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentruje swe centrum życiowe w innym lokalu. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanej osoby a nie z bezprawnego działania innych osób. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy natomiast zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych oraz brak woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu można mówić wtedy, gdy zainteresowana osoba nie ma zamiaru powrotu do miejsca pobytu. (np. wyrok NSA w Warszawie z 18.04.2012 II OSK 223/12, wyrok WSA w Rzeszowie z 26.01.2012 II SA/874/11, wyrok WSA w Łodzi z 19.01.2012 III SA/Łd 1058/11). Warunkiem decydującym o wymeldowaniu danej osoby jest więc ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania dotychczasowe miejsce stałego pobytu i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ administracji ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, iż skarżący nie przebywa w spornym lokalu mieszkalnym położonym w miejscowości [...], opuścił miejsce pobytu stałego, dobrowolnie rezygnując z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu a więc zerwał wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w lokalu mieszkalnym aktualnie położonym [...]. Zostały więc spełnione wszystkie przesłanki konieczne do wydania przez organ administracji decyzji w przedmiocie wymeldowania w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ administracji trafnie ustalił, że wnoszący skargę P.K. opuścił lokal mieszkalny położony w miejscowości [...] co najmniej w lipcu 2010 roku tj. z okresie zbliżonym do daty śmierci jego matki. Taki okres podali w swoich oświadczenia nie tylko właściciele nieruchomości T.K. i R.K. co potwierdzili również składając zeznania w charakterze uczestników postępowania w sprawie o zasiedzenie toczącej się z wniosku P.K. przed Sądem Rejonowym, ale także ojciec skarżącego P.R.K. ( do akt sprawy administracyjnej dołączono odpisy protokołu rozprawy o zasiedzenie ). W trakcie składania zeznań w sprawie o zasiedzenie w charakterze wnioskodawcy skarżący P.K. również potwierdził ten fakt zeznając, że wyprowadził się po śmierci matki. Fakt ten znajduje nadto potwierdzenie w zawarciu umowy najmu tegoż lokalu przez P.R.K. z B.T. na okres 12 miesięcy w marcu 2011 roku, którą to umowę dołączono do akt sprawy administracyjnej. Nadto sam skarżący de facto nie kwestionuje faktu opuszczenia spornego lokalu z tym, że twierdził w pismach składanych niniejszej sprawie twierdził, iż nastąpiło w maju 2011 roku i było to następstwem przymusu ze strony właścicieli nieruchomości. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego należy stwierdzić, że organ administracyjny prawidłowo przyjął i wykazał, że opuścił on sporny lokal mieszkalny dobrowolnie. Wynika to między innymi w sposób pośredni z wcześniejszego ustalenia, że przedmiotowy lokal opuścił w lipcu 2010 – tuż po śmierci matki gdy jeszcze nie było konfliktu między nim a właścicielami nieruchomości i ich córką I.K. oraz z faktu który sam przyznał w trakcie składania zeznań w sprawie o zasiedzenie, a który potwierdził w swoich zeznaniach przesłuchiwany jako świadek P.R.K., że opuszczenie [...] i zamieszkanie w [...] przez skarżącego było spowodowane brakiem pracy i jej poszukiwaniem właśnie w [...]. Powyższa okoliczność również podniósł w uzasadnieniu swojej decyzji organ administracji publicznej. O zamiarze trwałego opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego przez skarżącego świadczą nie tylko okoliczności w jakich wyprowadził się z [...] ( śmierć matki, brak pracy ), ale także fakt iż zamieszkał w [...] i gdzie mieszka do dnia dzisiejszego. Świadczy to o zamiarze skarżącego związania się z innym miejscem i urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Zamiar ten istniał w chwili opuszczania spornego lokalu mieszkalnego i trwał co najmniej do przez kilkanaście miesięcy. Fakt, iż odwiedzał swojego ojca mieszkającego w [...], ale już pod innym adresem nie świadczy, że skarżący urządził swojego centrum życiowego w [...] odwiedziny był bowiem związane z utrzymywaniem określony więzi rodzinnych, a nie z zamiarem kontynuowania swojego stałego pobytu w [...] i to pod adresem stałego zameldowania. Powyższe ustalenie znajduje również potwierdzenie w fakcie wynajęcia spornego lokalu mieszkalnego w marcu 2011 roku tym B.T. i to na okres 12 miesięcy. Skarżący wiedział o zwarciu tej umowy. Zdaniem Sądu gdyby skarżący nie miał zamiary zamieszkania na stałe w [...]- urządzenia tam swojego centrum życiowego – jego ojciec by nie zawarł takiej umowy, albowiem pozbawiałby swojego syna możliwości zamieszkania w spornym lokalu gdyby zamierzał wrócić do [...]. Wynajęcie spornego lokalu osobie trzeciej było konsekwencją urządzenia centrum życiowego zarówno przez P.K. i P.R.K. w innych lokalach.

Zdaniem Sądu w sytuacji jak w niniejszej sprawie skoro skarżący mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe w innych lokalach, odmowa jego wymeldowania stałaby się utrzymaniem fikcji, naruszającej sens i wiarygodność ewidencji ludności. Ewidencja ludności służy bowiem temu, aby rejestracja osób była zgodna ze stanem faktycznym. Decyzja o wymeldowaniu tak jak to stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Podjęte w niej rozstrzygnięcie nie kreuje żadnych obowiązków, ani też nie daje żadnych uprawnień względem lokalu. Nie ogranicza ona prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności czy też innego prawa do tego lokalu ( postanowienie NSA w Warszawie z 29.06.2011 II OZ 530/10 ). Wobec powyższego wytoczenie przez osobę wnioskowaną do wymeldowania powództwa o przywrócenie posiadania ma znaczenie w postepowaniu meldunkowym jako element stanu faktycznego, który to organ administracyjny winien wziąć pod uwagę oceniając zaistnienie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a nie jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ( wyrok NSA w Warszawie z dnia 24.02.2012 r. II OSK 2311/10 ). Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania w związku z toczącą się sprawą o zasiedzenie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ administracyjny miał na uwadze powyższe ustalenie. Zdaniem Sądu trafnie przyjął organ administracyjny, że powyższa okoliczność jak i złożenie wniosku o zasiedzenie nie ma wpływu na ocenę zachowania skarżącego w chwili opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego. Czynności te zostały podjęte jeżeli chodzi o wniesienie pozwu o naruszenie posiadania przeciwko B.T. w czerwcu 2011, a więc prawie rok po opuszczeniu spornego lokalu, a wniosek o zasiedzenie został złożony w sądzie na początku 2012 roku. Zdaniem Sądu było to spowodowane nie faktem, iż skarżący został zmuszony wbrew swojej woli do opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego ale faktem, że postanowił po upływie roku ponownie zamieszkać w tym lokalu lub z innych powodów ,,pozbawić" T.K. i R.K. prawa własności nieruchomości. Zdaniem Sądu zmiana zamiaru opuszczenia spornego lokalu po upływie roku nie ma wpływy na legalność podjętej w niniejszej sprawie decyzji.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ administracji wbrew zarzutom zawartym w skardze zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. stojąc na straży praworządności podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Nie naruszył również przepisu art. 78 § 1 k.p.a. Skarżący zarówno w skardze jak i w pismach składanych w postępowaniu administracyjnym nie składał wniosków dowodowych o przesłuchanie konkretnych osób na określoną okoliczność.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.

Pełnomocnik skarżącego ustanowiony na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a nie złożył wniosku o przyznanie wynagrodzenia.