Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 76/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Prawo pomocy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art 49 par 1, art 58 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

G. (dalej: "skarżąca") wraz ze skargą na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie [...] złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 8 marca 2017 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie: 1) statutu; 2) wyciągu z katastru wodnego, do którego wpisano skarżącą; 3) uchwał o powołaniu zarządu nr [...].

Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego.

Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna.

W rozpatrywanej sprawie Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została prawidłowo dwukrotnie awizowana i uznana za doręczoną w dniu 7 kwietnia 2017 r. Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (tj. do 14 kwietnia 2017 r.)

W tej sytuacji przedmiotowa skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu, bowiem w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków skargi. Zatem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi (por. postanowienia NSA: z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 420/13; z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II GZ 146/16, dostępne w CBOSA).

Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 P.p.s.a.

Dlatego też, na podstawie art. 247 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.