Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 429/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.3 par.2 pkt.2 i 3 i art. 58 par.1 pkt.6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uchybionego terminu postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20.01.2012r., nr [...] znak. [...] [...] . Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odmówił S.S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z dnia 8.10.2010 r. znak. [...] , nakazującej inwestorowi S.S. rozbiórkę budynku mieszkaniowego wielorodzinnego, usytuowanego na działce nr [...] i [...] obr. [...] w K. przy [...] w K. wybudowanego w drugiej linii zabudowy za istniejącymi na tych działkach budynkami o nr [...] i [...] bez pozwolenia na budowę.

W skardze na ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. S.S. zaskarżył je w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. prawa procesowego, tj. art. 58 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżący w sposób niedostateczny uprawdopodobnił okoliczność, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji PINB nastąpiło bez jego winy, błędnie utożsamiając pojęcie uprawdopodobnienia z pojęciem udowodnienia,

2. prawa procesowego, tj. art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a., poprzez wydanie w pierwszej kolejności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji PINB, ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu (postanowienie nr......), a w drugiej kolejności skarżonego postanowienia (postanowienie nr.....), gdy tymczasem odrębność przedmiotu rozstrzygnięć obu postanowień oraz logika procesowa implikują, iż postanowienia te winny zostać wydane w odwrotnej kolejności,

3. prawa procesowego, tj. art. 125 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 112 k.p.a., poprzez niepouczenie skarżącego, czy i w jakim trybie na skarżone postanowienie służy skarżącemu zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

1. uchylenie w całości skarżonego postanowienia,

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł:

1. w kwestii zarzutu nr 1 dotyczącego uznania, że skarżący w sposób niedostateczny uprawdopodobnił okoliczność, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji PINB nastąpiło bez jego winy stwierdził, że art. 58 § 1 k.p.a. mówi o uprawdopodobnieniu, nie zaś o udowodnieniu okoliczności, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. MWINB zarzucił skarżącemu, że niedostatecznie wykazał (udowodnił), że w okresie od dnia 14 października 2010 roku do dnia 14 listopada 2010 r. przebywał na terenie Republiki Federalnej Niemiec, a przecież skarżący wybierając się z wizytą rodzinną do córki A.S. , na okres dwóch tygodni, nie miał żadnego obowiązku gromadzenia dowodów na tę okoliczność, tym bardziej, że byłoby to utrudnione ze względu na podróż samochodem należącym do skarżącego. Z zasad doświadczenia życiowego wynika brak obowiązku gromadzenia na przykład rachunków za zakupione paliwo, tym bardziej po ponad 3 miesiącach od daty jego zakupu. Na uprawdopodobnienie pobytu w Federalnej Republice Niemiec skarżący przedłożył oświadczenia żony L.S. i A.S. , u której przebywał w w/w okresie oraz własne, a także tłumaczenie przysięgłe potwierdzenia zameldowania A.S. na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Zdaniem skarżącego wyżej opisana okoliczność została w zupełności uprawdopodobniona oraz poparta rzeczową argumentacją. Jeżeli MWINB zależałoby na udowodnieniu tej okoliczności - na co i tak nie zezwala art. 58 § 1 k.p.a. - mógł przesłuchać w/w osoby. Ponadto nie może zgodzić się z MWINB, iż nie wykazał (nie udowodnił) okoliczności - mimo, iż wystarczającym jest jej uprawdopodobnienie - że choroba była na tyle ciężka i nagła, że uniemożliwiła mu podjęcie jakichkolwiek działań w niniejszej sprawie. Za wystarczające w tym zakresie należy uznać wg skarżącego, że poważna infekcja dróg oddechowych skarżącego była na tyle ciężka, że nie pozwoliła mu na powrót do Polski w planowanym przez niego terminie, tj. w terminie do dnia 27 października 2010 r., natomiast skutki przedłużenia pobytu wywołane tą chorobą są jedynie jej pochodną. Powyższe ma związek z faktem, iż od chwili uzyskania przez skarżącego wiedzy o wydaniu decyzji PINB, okres siedmiu dni do zachowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB, nie był okresem wystarczającym do formalnego zwrócenia się do niemieckiej placówki zdrowotnej o przesłanie wypisów z kartoteki dla skarżącego, dokumentujących przebieg jego choroby, a następnie o zwrócenie się do tłumacza przysięgłego o ich translację. Jako, że skarżący wcześniej dysponował potwierdzeniem zameldowania A.S. na terenie Republiki Federalnej Niemiec, był w stanie przedłożyć jedynie jego przysięgłe tłumaczenie oraz oświadczenia w/w osób na okoliczność zaistnienia wyżej opisanej choroby. Po trzecie, zdaniem skarżącego, nie zasadnym jest czynienie przez MWINB zarzutu, iż jako strona dbająca o swoje interesy, winna wyznaczyć na okres planowanej - dwutygodniowej - podróży pełnomocnika do doręczeń. Hipotetycznie zakładając, iż skarżący udałby się w planowaną podróż w dniu pierwszej próby doręczenia przez publicznego operatora pocztowego decyzji PINB to nawet w dniu powrotu miałby możliwość wniesienia od niej odwołania. Zatem tak zaplanowany wyjazd w żaden sposób nie powinien nakładać na skarżącego obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń. Ponadto takiego obowiązku nie nakładają na skarżącego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W kodeksie postępowania administracyjnego nie ma analogicznej normy do normy zawartej w art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej, która nakłada na stronę postępowania podatkowego obowiązek do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń na czas swojej nieobecności, przekraczającej co najmniej dwa miesiące. Ponadto skarżący po powrocie z podróży nie zastał w skrzynce oddawczej jakichkolwiek zawiadomień wskazujących na próby doręczenia mu przez publicznego operatora pocztowego decyzji PINB. Zatem wobec braku takich zawiadomień, a więc w sytuacji zaistnienia okoliczności negatywnej, skarżący takiej okoliczności nie mógł uprawdopodobnić, ani tym bardziej udowodnić, gdyż takich przesłanek nie sposób skutecznie dowodzić, a tym samym uprawdopodabniać. W związku z faktem braku w/w zawiadomień nie było zatem żadnych przesłanek, aby skarżący telefonicznie ustalał stan postępowania bądź fakt wydania ewentualnego rozstrzygnięcia. Brak przesłanek do takich działań wynikał tym bardziej z faktu, iż postępowanie rozbiórkowe prowadzone przez PINB było postępowaniem prowadzonym w sposób uwłaczający podstawowym zasadom wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego. l tak między innymi, poprzez uchybienia formalne popełnione przez PINB, skarżący nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania rozbiórkowego, ani też o terminie do zapoznania się z aktami tego postępowania przed wydaniem decyzji PINB. W związku z takim sposobem prowadzenia postępowania rozbiórkowego, w którym skarżący praktycznie nie brał udziału (o czym mowa w odwołaniu) z winy PINB oraz ze względu na brak w/w zawiadomień, a więc w sytuacji zaistnienia fikcji dokonania doręczenia zastępczego, skarżący nie zdawał sobie sprawy z faktu, iż decyzja PINB została wydana. Taką wiedzę powziął w dniu 24 stycznia 2011 roku podczas spotkania biznesowego.

Skarżący podniósł, że w sytuacji doręczenia zastępczego, ocena braku winy w uchybieniu terminu powinna opierać się na nieco odmiennych kryteriach niż tych, które MWINB powołał w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, opierając się na przytoczonym w nim orzecznictwie. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu, iż jego uchybienie spowodowane było jego okresową nieobecnością w miejscu swego zamieszkania, ze względu na przedłużający się pobyt za granicą z powodu nagłej choroby. Na dowód powyższego przedłożył w/w oświadczenia, tłumaczenie przysięgłe w/w zaświadczenia oraz przedstawił rzeczową argumentację. Jednakże, mimo to WMINB pominął podnoszoną przez skarżącego okoliczność przebywania przez skarżącego poza granicami kraju w okresie od dnia 14 października 2010 roku do dnia 14 listopada 2010 roku, a więc w czasie, gdy zarówno rozpoczął jak i zakończył swój bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji PINB. Tzw. zastępcze doręczenie pisma w postępowaniu administracyjnym rodzi ten sam skutek, co doręczenie go do rąk adresata, to jednakże ewentualna niemożność zapoznania się przez skarżącego z jego treścią z jakiejkolwiek przyczyny o charakterze obiektywnym (z wyłączeniem zwykłego niedbalstwa), a więc np. z powodu czasowej nieobecności adresata w miejscu zamieszkania, może w konkretnych okolicznościach stanowić usprawiedliwioną przeszkodę do dokonania w terminie określonej czynności procesowej. Zdaniem skarżącego taka obiektywna przyczyna wystąpiła w niniejszej sprawie. Wbrew temu, co sugeruje MWINB w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, strona postępowania administracyjnego mająca w kraju stałe miejsce pobytu nie ma obowiązku nieprzerwanego oczekiwania w miejscu zamieszkania na doręczenie jej pisma przez prowadzący to postępowanie organ, ani też obowiązku ustanowienia pełnomocnika do działania w jej imieniu (odbioru korespondencji) w przypadku czasowej nieobecności pod wskazanym adresem. W kwestii zarzutu nr 2 skarżący podniósł, iż wydanie przez MWINB w pierwszej kolejności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji PINB, ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu (postanowienie nr.....), a w drugiej kolejności skarżonego postanowienia (postanowienie nr .....), stanowi naruszenie art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. Odrębność przedmiotu rozstrzygnięć obu postanowień implikuje, iż postanowienia te winny zostać wydane w odwrotnej kolejności, a zatem wcześniejsze wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji PINB, ze względu na wniesienie go z uchybieniem terminu - na co wskazuje numeracja w/w postanowień - od wydania skarżonego postanowienia, powoduje, iż brak jest logicznego uzasadnienia do procedowania przez MWINB w powyższy sposób. Wydanie postanowienia nr [...] mogło nastąpić jedynie w konsekwencji wydania postanowienia nr [...] , gdy tymczasem w niniejszej sprawie MWINB postępował wbrew logice procesowej. W kwestii zarzutu nr 3 skarżący podniósł, iż w treści uzasadnienia skarżonego postanowienia zawarte jest pouczenie, iż: "postanowienie niniejsze jest ostateczne" oraz że: "niniejsze postanowienie jest niezaskarżalne". Takie "pouczenie" należy uznać w rzeczywistości za brak pouczenia w zakresie przysługujących skarżącemu środków prawnych. Spowodowane jest to tym, iż w świetle treści przepisu art. 59 § 2 k.p.a. oraz orzecznictwa powstałego na jego tle nie ma żadnych wątpliwości, że od skarżonego postanowienia przysługuje skarżącemu skarga do sądu administracyjnego. Natomiast pouczenie strony o prawie wniesienia środka zaskarżenia od ostatecznej decyzji jest koniecznym elementem każdej decyzji, jak i postanowienia administracyjnego. Także art. 9 k.p.a. zobowiązuje organ do wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej mają obowiązek czuwać, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W niniejszej sprawie realizacja zasady informacji przewidzianej w art. 9 k.p.a. powinna polegać na udzieleniu skarżącemu wyczerpującej informacji o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, sposobie jej wniesienia, a także wskazaniu terminu do jej wniesienia. Nie spełnienie tego wymogu narusza nie tylko art. 9 k.p.a., ale przede wszystkim art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 125 § 3 k.p.a., wskazujące w sposób wyczerpujący wszystkie składniki postanowienia, w tym również pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Jako, że zgodnie z dyspozycją art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego bądź brak pouczenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, to w związku z powyższą konstatacją należy uznać, że skarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa i brak ten winien samodzielnie skutkować uchyleniem skarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej odrzucenie, a odnosząc się do zarzutów zawartych w treści skargi dotyczących kolejności wydawania rozstrzygnięć przez MWINB w K. podniesiono, iż numer postanowienia nie jest koniecznym składnikiem aktu, wynikającym z art. 107 § 1 k.p.a., służy jedynie celom rejestracji ilości wydawanych przez organ rozstrzygnięć, stanowiąc czynność materialno-techniczną. O kolejności rozstrzyganych przez organ kwestii świadczyć może jedynie treść wydawanych aktów, w szczególności ich uzasadnienie. MWINB w K. podniósł też, że mając na uwadze wyrażone stanowisko co do podstaw do odrzucenia skargi, opierające się na dotychczasowym, zasadniczo jednolitym orzecznictwie sądowym, zarzuty dotyczące braku pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego są nieuzasadnione, dlatego wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podnosi, że za zasadny uznał wniosek organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz.1270), kontrola, bowiem ww. postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydane w dniu 20.01.2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest postanowieniem, które nie kończy postępowania w sprawie, zatem nie mieści się w katalogu aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a w szczególności w pkt 2 ww. przepisu, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na "postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty". Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega zatem jedynie postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, zaś postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (który to wniosek organ zobowiązany jest rozpatrzeć w pierwszej kolejności), nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Fakt ten nie oznacza jednak, że postanowienie to nie polega żadnej kontroli ze strony sądu, interesy stron postępowania chronione są tu bowiem przez przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia." Na tej podstawie w sytuacji, gdy w wyniku rozpatrywania skargi na wydane na podstawie art. 134 kpa postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, Sąd uzna postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania za niezgodne z prawem, jest uprawniony do uchylenia tegoż postanowienia. W przypadku wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, które w ocenie Sądu nie podlega zaskarżeniu, a którego następstwem musi być kolejne postanowienie tego samego organu, tj. postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania determinowane tym pierwszym rozstrzygnięciem, kontrola sądowa postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania winna zostać dokonana w powiązaniu z postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu.( tak m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 września 2011, sygn. akt II SA/Kr 921/11).

Organ ustosunkował się do podnoszonych przez pełnomocnika kwestii dotyczących zaistnienia przesłanek do przywrócenia terminu w odpowiedzi na skargę na postanowienie MWINB w K. nr [...] z dnia 20.01.2012 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, gdyż w ocenie organu w ramach ww. postępowania sądowego zostanie dokonana kontrola sądowa wydanych przez organ postanowień którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stanowisko organu podzielił Sąd rozpoznający skargę na postanowienie MWINB w K. nr [...] z dnia 20.01.2012 r. Oddalając ww. skargę Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 maja 2012 r. II SA/Kr 428/12 stwierdził m.in.:

W ocenie Sądu podkreślić przy tym należy, że przesłankę wydania w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi ustalenie nie tylko faktu złożenia odwołania po upływie okresu czternastu dni od daty doręczenia stronie decyzji organu administracji, ale również ustalenie braku prośby o przywrócenie uchybionego terminu bądź wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia tego terminu. W razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu złożonej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, a zatem wydanie takiego postanowienia przed rozpatrzeniem prośby strony byłoby niezgodne z prawem.

Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że z zestawienia dat doręczenia S.S. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 października 2010 r. i złożenia przez niego odwołania od tego orzeczenia wynika, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, określonego w art.129 § 2 k.p.a. Skuteczne doręczenie skarżącemu w/w orzeczenia PINB z dnia 8 października 2010 r. nastąpiło w dniu 28 października 2010 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 12 listopada 2010 r. (czternasty dzień do wniesienia odwołania upływał w dniu 11 listopada 2011 r., który jest dniem wolnym od pracy zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a.). W tym miejscu należy wskazać, że w/w doręczenie miało charakter zastępczy zgodnie z art. 44 k.p.a. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy (k. 288-289 akt organu I instancji) koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do skarżącego, po raz pierwszy usiłowano doręczyć mu decyzję PINB z dnia 8 października 2010 r. w dniu 14 października 2010 r., zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni umieszczono w skrzynce oddawczej skarżącego. Przesyłka została ponownie awizowana w dniu 21 października 201 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 29 października 2010 r. Mając zatem na uwadze brzmienie art. 44 § 4 k.p.a. należało uznać skuteczne doręczenie w/w orzeczenia organu I instancji w dniu 28 października 2010 r.

Bezspornym jest również, iż skarżący reprezentowany przez adwokata w dniu [...] stycznia 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) wniósł do organu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji PINB w K. z dnia 8 października 2010 r., odwołując się równocześnie od niej. Wniesienie zatem przez skarżącego odwołania od w/w decyzji z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. nie budzi żadnych wątpliwości. Jak już wcześniej Sąd nadmienił skarżący wraz z wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniósł odwołanie od orzeczenia organu I instancji, co obligowało organ do uprzedniego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Jak wynika z akt sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odrębnym postanowieniem z dnia 20 stycznia 2012 r. rozstrzygnął negatywnie w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym skład orzekający mając na uwadze akta sprawy oraz treść art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. stwierdził, że skarżący składając w dniu 31 stycznia 2011 r., o czym była już mowa, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zachował 7 dniowy termin oraz dopełnił czynności, dla której był on przewidziany. Jak jednak trafnie uznał organ, S.S. nie uprawdopodobnił jednak, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Sąd wskazuje, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, przy nawet największym, w danych warunkach wysiłku. Zdaniem składu orzekającego S.S. mógł zadośćuczynić czternastodniowemu terminowi do złożenia odwołania. Sąd nie uznał argumentów, na które powołał się skarżący tzn.: pobyt w R.F.N z wizytą u córki, gdyż nie został poparty żadnymi konkretnymi dowodami (jedynie oświadczeniem – karta 34 akt organu II instancji), jak też choroba, która go dotknęła nie została potwierdzona aby była na tyle ciężka i nagła, że uniemożliwiła mu wniesienie odwołania w ustawowym terminie, np. przez ustanowionego na czas nieobecności pełnomocnika.

Ponadto należy zaznaczyć, że z powodu nie doręczenia osobistego przesyłki, w skrzynce oddawczej skarżącego, zostały umieszczone dwa awiza. Aby w takiej sytuacji uznać, że skarżący nie dopuścił się zawinionego uchybienia terminu, winien on był podjąć czynności zmierzające do ustalenia jakiej przesyłki awiza dotyczyły. Gdyby tego dokonał, znacznie wcześniej wiedziałby o przesyłce. Jak natomiast wynika z akt sprawy skarżący takich działań w ogóle nie podjął.

Podsumowując tę część uzasadnienia stwierdzić należy, iż, S. S. nie dowiódł, aby uchybienie czternastodniowemu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji PINB z dnia 8 października 2010 r. nastąpiło bez jego winy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego nieprawidłowej kolejności wydawanych przez WINB w K. postanowień z dnia 20 stycznia 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, należy wskazać, że nadanie numeru postanowienia stanowi czynność materialno-techniczną będącą wynikiem rejestracji orzeczeń. Dodać należy w tym miejscu, iż obydwa wskazane postanowienia wydane zostały w tym samym dniu. Z treści uzasadnienia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania wynika jednoznacznie (wers od 12 do 15 strony 2 zaskarżonego postanowienia), że wydano je już po wydaniu postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę również uważa, że skarga do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania czy zażalenia nie przysługuje, gdyż postanowienie to nie należy do kategorii postanowień, o których mowa a art.3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa.

Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ppsa.