Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 226/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 3, art. 92a ust. 1, art. 92 c ust. 1 pkt 1, zał. nr 3 l.p. 2.2.3.
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016r. sprawy ze skargi H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Przewóz Osób "B." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 grudnia 2015r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w Kielcach od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiło wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Powyższe naruszenie zostało ujawnione podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...], którym kierował H. S. w [...] dnia 19 kwietnia 2015r. W toku przeprowadzonej kontroli ustalono, że kierujący wykonujący regularny przewóz drogowy osób, nie zastosował się do znaku D-15 i wysadził pasażerów na przystanku niewymienionym w rozkładzie jazdy.

Pismem z dnia 13 maja 2015r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ pierwszej instancji zawiadomił o wszczęciu postepowania administracyjnego z urzędu dotyczącego naruszenia z. lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania skarżący H. S. złożył wyjaśnienie, że zatrzymanie na przystanku w Kielcach przy ul. Czarnowskiej zostało spowodowane złym samopoczuciem pasażerki.

W wyniku przeprowadzonego postepowania organ pierwszej instancji decyzją z

dnia [...] nałożył na skarżącego H. S. karę pieniężną w wysokości 3000zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, podnosząc, że postępowanie było prowadzone jednostronnie i wyjaśnił, że nie miał wpływu na zaistnienie naruszenia z dnia kontroli, bowiem na przystanku w [...] zatrzymał się z powodu złego samopoczucia pasażerki. Przyczyn zatrzymania nie mógł stwierdzić policjant, który zatrzymał kierującego do kontroli, ponieważ podjechał na przystanek po wysadzeniu pasażerki.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym jej zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr 9/2014 oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. Organ odwoławczy podkreślił, że w dniu kontroli przedsiębiorca H. S. wykonujący przewóz osób na linii regularnej [...] wysadził pasażerów przy [...]. Okoliczność zatrzymania się na tym przystanku potwierdził także skarżący w swoich wyjaśnieniach złożonych w piśmie z dnia 6 czerwca 2015r. oraz kontrolujący [...]. Według zezwolenia nr 9/2014 i rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do tego zezwolenia przedsiębiorca H. S. uzyskał prawo zatrzymywania się w [...] tylko na przystanku D.

Organ odwoławczy podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu do wyroku w sprawie sygn. akt. II SA/Bd 384/11 wskazał, że tylko gdy zajdą okoliczności wymienione w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (to jest niezależne od przedsiębiorcy, uniemożliwiające przestrzeganie zezwolenia, takie jak np. awaria sieci, roboty budowlane, blokady drogowe) możliwe jest odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu. Zaistnienie takich okoliczności w odniesieniu do ustalonych w trakcie kontroli naruszeń, skarżący nie wykazał w przedstawionym materiale dowodowym.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu stwierdził, że odstąpienie od warunków zezwolenia jest możliwe tylko w okolicznościach wymienionych w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią tego przepisu odstąpienie od warunków zezwolenia jest możliwe tylko w przypadkach niezależnych od przedsiębiorcy, uniemożliwiających przestrzeganie warunków zezwolenia. Powód zatrzymania się na przystanku przy [...] nie został zdaniem organu odwoławczego udowodniony. Organ podkreślił, że przesłane wraz z odwołaniem oświadczenie [...] jest niewiarygodne. Organ podkreślił, że zostało ono sporządzane przez tę samą osobę co pisała odwołanie i przesłane w kserokopii. Organ podkreślił, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący H. S. twierdził, że nie zna pasażerów podróżujących z nim tego dnia i nigdy więcej ich nie widział. Zdaniem organu odwoławczego przedstawienie w późniejszym terminie oświadczenia jak i wskazywanie pasażerów jest niewiarygodne i sprzeczne z zeznaniami policjanta przeprowadzającego kontrolę, który zeznał, że nic szczególnego nie zauważył w zachowaniu pasażerów. Organ podkreślił, że gdyby pasażerka wysiadła z powodu złego samopoczucia, to nie oddaliłaby się z przystanku po wyjściu z autobusu. Ponadto zdaniem organu odwoławczego, okoliczność zatrzymania na przystanku niewymienionym w rozkładzie jazdy, skarżący H. S. zgłosiłby również do protokołu kontroli, a nie odmówił podpisania protokołu.

Organ odwoławczy zauważył, że w niniejszej sprawie, nie będzie miał zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Jak zostało bowiem ustalone w toku postępowania, strona potwierdziła zaistnienie naruszenia. Ponadto z treści zeznań skarżącego zawartych w protokole, złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej, wynika bezsprzecznie, że zdarzenie z dnia kontroli nie stanowiło okoliczności wyjątkowej, a wręcz którąś z kolei. Argumentacja strony przedstawiona w odwołaniu w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, stanowi zdaniem organu odwoławczego jedynie linię jej obrony. Przepis art. 92a ust. 1 wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

W zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej organ odwoławczy dodał, że kary przewidziane w ustawie o transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma charakter związany i organ nie ma możliwości zmiany jej wysokości.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, H. S. zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącemu na temat zebranych dowodów oraz wydanie decyzji na podstawie sfałszowanego niekompletnego materiału dowodowego;

- naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, przede wszystkim art. 92c poprzez jego niezastosowanie.,

W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że zatrzymał się na przystanku, który nie widnieje w jego rozkładzie jazdy z uwagi na bezpieczeństwo pasażerów, a on jako kierowca był zobowiązany udzielić pasażerce pomocy poprzez zatrzymanie się na przystanku w bezpiecznym miejscu do tego wyznaczonym. Okoliczność ta wystąpiła nagle i nie była do przewidzenia. Przyczyna jego zatrzymania miała zatem charakter obiektywny i nie można przypisywać mu działania, za które powinno się nakładać karę. Skarżący także zarzucił, że organy obu instancji nie dokonały wnikliwego rozważenia jego sprawy. Ograniczyły się do automatycznego zastosowania kary, nie biorąc pod uwagę szczególnych i niestandardowych jej okoliczności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności.

Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą karę pieniężną w wysokości 3000 zł., za wysadzenie pasażera poza przystankiem określonym w rozkładzie jazdy.

Nie było w niniejszej sprawie kwestionowane, że 19 kwietnia 2015r. skarżący wykonując przewóz drogowy osób na linii regularnej: [...], zatrzymał się na zatoce przystankowej przy [...] i wysadził pasażerów. Bezspornym jest także, że powyższe miejsce wysadzenia pasażerów, zgodnie z rozkładem jazdy - stanowiącym załącznik do zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na w/w trasie, nie zostało wskazane jak przystanek.

Zatem skoro skarżący wysadził pasażerkę poza przystankiem określonym w rozkładzie jazdy, organy obu instancji uznały, że w sprawie doszło do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2013.1414 ze zm.), który stanowi, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Zdaniem skarżącego nie doszło jednak do naruszenia powyższego przepisu, a w konsekwencji nie powinna zostać nałożona na niego kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ "osoba, która spowodowała zatrzymanie busa i wysiadła ponieważ zrobiło jej się słabo i zbierało na wymioty, a on zobowiązany jest do zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom, którzy potrzebują pomocy".

Powyższe twierdzenie stoi jednak w sprzeczności z wyjaśnieniami strony złożonymi w dniu kontroli do protokołu, w których skarżący nic nie wspominał o zatrzymaniu pojazdu z powodu potrzeby udzielenia pomocy, a jedynie przyznał, że zatrzymał się na przystanku i odmówił podpisania protokołu kontroli. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że powyższe twierdzenie stanowi tylko linię obrony skarżącego, niewątpliwie bowiem wyjaśnienia zawarte w protokole kontroli złożone tuż po zdarzeniu, mają większą wartość dowodową niż twierdzenia zawarte po raz pierwszy w odwołaniu. Ponadto zatrzymywanie się poza wyznaczonym przystankiem nie było sytuacją wyjątkową, co wynika z zeznań przeprowadzającego kontrolę [...], który jednoznacznie stwierdził, że w zachowaniu pasażerów wysiadających z busa nie było nic szczególnego. Nie można więc uwierzyć w wyjątkowość sytuacji, jaka miała mieć miejsce w dniu 19 kwietnia 2015r.

Prawidłowo organ odmówił wiarygodności złożonemu przez skarżącego wraz z odwołaniem - oświadczeniu pasażera co do przebiegu zdarzenia, oświadczenie to pozostaje w sprzeczności z wersją przedstawioną przez kontrolującego, jak również z protokołem kontroli. Skarżący jako przedsiębiorca prowadzący działalność winien w trakcie kontroli przedstawić i domagać się odnotowania przebiegu zdarzenia lub bezpośrednio odebrać dane od ewentualnych świadków. Czynności te wykonane w kilka miesięcy po zdarzeniu pozostają niewiarygodne i wskazują na linię obrony obraną przez skarżącego.

W związku z powyższym stwierdzić również należy, że prawidłowo organy uznały, że nie można w rozpatrywanym przypadku zastosować art. 92c. ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie nie miała bowiem miejsca żadna sytuacja, która mogłaby wypełnić przesłanki cytowanego przepisu. Mając to wszystko na uwadze, skoro skarżący dopuścił się wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, słusznie organ nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 3000 zł, określoną na podstawie załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 2.2.3.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ przepisów postępowania należy uznać je za bezpodstawne i gołosłowne, organ bardzo dokładnie zgromadził materiał dowodowy, prawidłowo ustalił stan faktyczny i wnikliwie wyjaśnił przedmiot postępowania z czynnym udziałem wnioskodawcy na całym etapie postępowania. Organ odwoławczy wnikliwie także odniósł się do okoliczności wskazanej przez skarżącego w odwołaniu.

Mając na uwadze, że zarzuty zawarte w skardze okazały się bezskuteczne, skład orzekający nie dopatrzył się z urzędu innych naruszeń przepisów prawa, a stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.