Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2449/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 - ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic Chojnacka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w tej sprawie do Sądu ww. decyzją z [...] lipca 2021 r. Komendant Główny Policji (dalej KGP, organ odwoławczy) działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej też ustawa), po rozpatrzeniu odwołania M. R. (dalej skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (dalej też KWP, organ I instancji) z [...] kwietnia 2021 r. orzekającej, na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy oraz art. 268a k.p.a., o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza broni, utrzymał tę decyzję w mocy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Skarżący posiada już pozwolenie na posiadanie jednej jednostki broni palnej bojowej do ochrony osobistej wydane mu decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z [...] marca 2006 r. na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy. Jak wskazano w uzasadnieniu tej decyzji skarżący jest byłym funkcjonariuszem Policji; z uwagi na charakter wykonywanych obowiązków służbowych uczestniczył w rozpracowywaniu i zatrzymaniu groźnych sprawców przestępstw oraz zorganizowanych grup przestępczych. Z racji zawodu znany jest w miejscu zamieszkania. Wielokrotnie spotykał się z pogróżkami oraz groźbami pozbawienia życia i zdrowia, kierowanymi również w stosunku do najbliższej rodziny. Okoliczności te świadczą zatem o jego realnym zagrożeniu i stanowią podstawę do wydania tej decyzji.

O wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dodatkowej jednostki broni palnej, tj. jednej sztuki rewolweru w celu polepszenia stopnia jakości realizowania i poziomu skuteczności uprawnień związanych z dotychczasowym posiadaniem broni palnej do ochrony osobistej, jaką już posiada, skarżący wystąpił w niniejszej sprawie wnioskiem z [...] stycznia 2017 r. (przy czym w piśmie, które wpłynęło do organu 16 czerwca 2020 r. podał, że ubiega się o nowe pozwolenie na broń w oparciu o art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy – k. 80 tom II akt administracyjnych). Wskazał we wniosku, że od 1994 r. do 2002 r. był policjantem, przez dwa lata służby w Centralnym Biurze Śledczym, gdzie zajmował się poszukiwaniem i realizacją zatrzymań poszukiwanych z tzw. TOP listy. Wielu przestępców kierowało wówczas wobec niego i rodziny groźby karalne, w tym pozbawienia życia. Obecnie wielu z nich kończy odbywanie kary pozbawienia wolności, co rodzi obawy, że mogą te grozby zrealizować. Ponadto od 2003 r. skarżący jest licencjonowanym detektywem realizującym sprawy, w wyniku których często dochodzi do zatrzymania przestępców, niejednokrotnie członków zorganizowanych grup przestępczych, ze strony których także obawia się odwetu. Uważa, że w tej sytuacji istnieje obiektywna potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa przez posiadanie broni jednocześnie adekwatnej do pór roku oraz warunków, w których noszenie broni winno być zgodnie z ustawą skryte. Obecnie posiadana broń (Glock 19) tylko częściowo spełnia jego oczekiwania w zakresie noszenia i używania broni. Wygodne i skryte noszenie broni jest bowiem możliwe jedynie w okresie pozwalającym nosić okrycia jesienne i zimowe. Glock jest bronią gabarytowo dość pokaźną i trudną do codziennego dyskretnego noszenia, szczególnie w okresie letnim. Chciałby zatem zakupić egzemplarz broni o mniejszych gabarytach, konstrukcyjnie przystosowany do użytkowania podczas noszenia odzieży lekkiej. Nadto wskazuje na konieczność stałego podnoszenia umiejętności strzeleckich i szkolenia, a trening strzelecki może spowodować uszkodzenia lub usterkę broni, co wymaga każdorazowo oddania broni do naprawy w zakładzie rusznikarskim, a to z kolei powoduje brak możliwości skutecznego zapewnia sobie ochrony osobistej, tym bardziej, że w jego przypadku, zagrożenie bezpieczeństwa ma charakter ciągły o ponadczasowym stopniu jego realnego wystąpienia.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w O. (KWP) decyzją z [...] pazdziernika 2020 r. odmówił wydania skarżącemu dochodzonego pozwolenia, tj. jak ujął w decyzji - wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza. Nie uznał bowiem aby okoliczności, z których skarżący wywodzi potrzebę posiadania następnej/kolejnej jednostki broni do ochrony osobistej wskazywały, aby jego życie i zdrowie znajdowało się w tak szczególnym zagrożeniu, by do jego ochrony potrzebował tej jednostki broni. Jednak Komendant Główny Policji, który rozpoznał sprawę skutkiem odwołania skarżącego od decyzji KWP z [...] pazdziernika 2020 r., decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., celem wyeliminowania stwierdzonych uchybień (naruszenie praw strony wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 79a k.p.a.), uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji (KWP), po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie, tj. po ponownym rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego z 26 stycznia 2017 r., wydał ww. decyzję z [...] kwietnia 2021 r., którą - na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy oraz art. 268a k.p.a. - odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza broni, nie uznał jego argumentów za wystarczające do wydania pozwolenia na kolejną jednostkę broni. Według organu skarżący nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających stwierdzić wzrost zagrożenia uzasadniający wydanie kolejnej jednostki broni palnej do ochrony osobistej.

KGP, który zaskarżoną obecnie do Sądu ww. decyzją z [...] lipca 2021 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2021 r., nie podzielił argumentacji skarżącego, który wskazał w odwołaniu, że aktualny wniosek o wydanie pozwolenia na drugą jednostkę broni palnej bojowej do ochrony osobistej oparty jest na dwóch przesłankach, tj. potrzebie przemieszczania się z bronią palną w miejscach publicznych (również w sezonie letnim), w których spełnienie wymogów, co do ukrycia broni przed osobami trzecimi, wymaga posługiwania się modelem o niewielkich rozmiarach możliwym do ukrycia pod lekką, przylegającą do ciała odzieżą letnią oraz potrzebie zapewnienia ciągłości ochrony osobistej, czyli nieprzerwanego dysponowania bronią palna bojową, co jest niemożliwe, w przypadku posiadania tylko jednej jednostki broni palnej bojowej, głównie z uwagi na potrzebę okresowego pozostawiania broni u rusznikarza w celu serwisowania. Tymczasem stan ponadprzeciętnego zagrożenia skarżącego wiąże się z wieloletnią służbą w Policji i Centralnym Biurze Śledczym Policji, gdzie odpowiadał za zwalczanie ówczesnej zbrojnej przestępczości zorganizowanej, w tym za poszukiwanie i zatrzymywanie sprawców najpoważniejszych przestępstw. O pozostawaniu w ponadprzeciętnym, realnym i stałym zagrożeniu życia przesądza też aktualna działalność zawodowa skarżącego związana z obrotem metalami szlachetnymi, co z kolei pociąga za sobą przewożenie mienia o dużej wartości.

Według KGP - organu odwoławczego, który odwołał się do treści przepisów art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, o ocenie zagrożenia życia lub zdrowia osoby starającej się z tej przyczyny uzyskać pozwolenie na broń bojową do ochrony osobistej, nie decydują subiektywne oceny rozmiaru tego zagrożenia, ale obiektywne czynniki weryfikowane przez organy Policji. Na podstawie takich czynników organ Policji, w drodze uznania administracyjnego, podejmuje decyzję w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania pozwolenia na określoną broń bojową do ochrony osobistej. W prawie polskim nie przewiduje się bowiem prawa obywatela do posiadania broni, a uprawnienie to jest ściśle reglamentowane przepisami ustawy. Istotą tej sprawy nie jest ustalenie, czy bezpieczeństwo osobiste strony jest zagrożone (w związku z tym skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną w 2006 r. i brak jest powodów, aby ocenę w tej kwestii aktualnie zmienić), lecz czy z jakichkolwiek obiektywnych względów, np. szczególnego wzrostu poziomu zagrożenia, bezpieczeństwo to należy chronić dodatkowo przy pomocy kolejnego egzemplarza broni. Nie jest to kwestia obojętna z punktu widzenia przepisów ustawy o broni i amunicji, ponieważ dyspozycja art. 12 ust. 1 tej ustawy wymaga określenia (a tym samym przeprowadzenia stosownej oceny) liczby przyznawanych pozwoleniem egzemplarzy broni. Ustawodawca nie reglamentuje więc wyłącznie dostępu do broni, ale również ogranicza do uzasadnionych obiektywnie rozmiarów jej ilość. Według organu zebrany materiał dowodowy nie potwierdza, aby życie i zdrowie skarżącego znajdowały się w tak szczególnym zagrożeniu, by do jego ochrony potrzebował kolejnej jednostki broni. Rzeczywistą i usprawiedliwioną potrzebą posiadania kolejnego egzemplarza broni do ochrony osobistej mógłby być wzrost stopnia zagrożenia bezpieczeństwa osobistego, a nadto zmiana charakteru towarzyszących temu zagrożeniu okoliczności. Tymczasem w tej kwestii nic się nie zmieniło – skarżący nadal jest licencjonowanym detektywem i realizuje sprawy, w których ma do czynienia z osobami należącymi do grup przestępczych; nie zwiększył się więc z tych powodów poziom zagrożenia jego życia i zdrowia oraz towarzyszące temu okoliczności (strona nie podnosiła, by było inaczej). Z akt sprawy nie wynika, by skarżący kiedykolwiek musiał odpierać atak na swoją osobę z posiadanej jednostki broni, zaś z faktu otrzymania w 2006 r. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej nie można wywodzić, iż obecnie należy się mu kolejna, druga jednostka broni w tym celu. Z przepisów ustawy nie wynika możliwość posiadania dwóch egzemplarzy broni z uwagi na to, iż posiadany przez stronę egzemplarz broni nie spełnia jej oczekiwań, czy też ulec może usterce. Broń palna produkowana jest z materiałów i technologią umożliwiającą oddanie kilkudziesięciu tysięcy strzałów; przeciętne używanie pozwala korzystać z niej przez długie lata, istotne jest aby skarżący trenował umiejętności strzeleckie z broni, z której będzie mógł odeprzeć ewentualny atak. W sytuacji gdy uważa, że posiadana broń (pistolet Glock 19) tylko częściowo spełnia oczekiwania w zakresie noszenia i używania, winien zakupić egzemplarz broni o mniejszych gabarytach, konstrukcyjnie przystosowany do użytkowania podczas noszenia odzieży letniej. Obecnie posiadanie jednego egzemplarza broni do ochrony osobistej w pełni zaspakaja potrzeby skarżącego. Nadto dysponuje on również pozwoleniem na broń palną gazową. Rozstrzygnięcie o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na kolejny egzemplarz broni do ochrony osobistej leży w interesie społecznym przejawiającym się tym, by w rękach osób prywatnych nie było broni więcej, niż jest to uzasadnione ich faktycznymi potrzebami.

Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją. W skardze do Sądu zarzucił jej:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez utrzymanie w mocy decyzji KWP odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza broni, która to decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów ustawy polegającym na tym, że:

a) przy wydawaniu tej decyzji organ oparł się na kryterium nieadekwatnym do sprawy niniejszej, tj. w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie kolejnej jednostki broni zastosował ogólne przesłanki udzielania pozwolenia na broń oraz faktycznie przyjął, że liczba jednostek broni na cele ochrony osobistej powinna być wprost proporcjonalna do stanu zagrożenia osoby, podczas gdy ustawa nie przewiduje różnicowania stopnia tego stanu zagrożenia (przewidując tylko jeden istotny prawnie stopień oceny stanu zagrożenia: albo zagrożenie jest na tyle duże, że uzasadnia wydanie pozwolenia na broń albo nie); sama liczba jednostek broni objęta pozwoleniem nie zależy od natężenia stanu zagrożenia, lecz od innych kryteriów, których organ w ogóle nie wziął pod uwagę, a które dotyczą tego czy in concreto efektywne realizowanie celu, w jakim wydano pozwolenie na broń jest możliwe przy jednym egzemplarzu, czy przy większej liczbie egzemplarzy broni;

b) przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ pominął istotne okoliczności wynikających z twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżącego dotyczących potrzeby posiadania przez niego dwóch jednostek broni palnej, a w konsekwencji tego odmówiono skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie kolejnej jednostki broni, podczas gdy z okoliczności i dowodów przedstawionych przez skarżącego wynika, że sposób jego funkcjonowania, potrzeba noszenia przez niego broni o różnej wielkości w zależności od okoliczności w jakich się znajduje, a także okresowe serwisowanie broni, uniemożliwia skarżącemu realizowanie przez niego stałej ochrony osobistej przy posiadaniu tylko jednego egzemplarza broni, tj. uniemożliwia mu realizowanie celu, w jakim wydano pierwotnie pozwolenie na posiadanie przez niego broni, uchybienia te zostały powielone w zaskarżanej decyzji organu II instancji;

2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 155 oraz art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji KWP odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza broni, podczas gdy skarżący zwracał się faktycznie o zmianę decyzji KWP z [...] marca 2006 r. poprzez udzielenie mu pozwolenia na posiadanie dwóch, a nie jednej jednostki broni (i bez znaczenia jest sposób sformułowania żądania, w myśl zasady falsa demonstratio non nocet), decyzja organu I instancji nie zawierała więc rozstrzygnięcia adekwatnego do niniejszej sprawy, a przy tym w sprawie zachodzą wszystkie przesłanki do zmiany decyzji ostatecznej, w szczególności słuszny interes strony polegający na potrzebie nieprzerwalnego posiadania przez skarżącego broni dla stałej ochrony osobistej;

3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji KWP odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza broni, która to decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. polegającym na tym, że organ I instancji:

a) zaniechał zebrania i rozpatrzenia wyczerpująco materiału dowodowego w niniejszej sprawie w ten sposób, że pominął przy dokonywaniu ustaleń faktycznych

istotne okoliczności przedstawione przez skarżącego, a dotyczące konieczności posiadania przez niego dwóch egzemplarzy broni, tj.: sposobu funkcjonowania skarżącego, potrzeby noszenia broni w rożnych okolicznościach, o rożnej wielkości, a także okresowego oddawania broni do serwisowania, które uniemożliwiają skarżącemu - posiadającemu dotychczas jeden egzemplarz broni - realizowanie przez niego stałej ochrony osobistej oraz

b) dokonał dowolnej oceny zgromadzonego ww. materiału w trakcie postępowania,

w szczególności nie dokonał adekwatnej do sprawy niniejszej analizy sytuacji, w jakiej znajduje się skarżący, polegającej na potrzebie nieprzerwalnego posiadania broni dla stałej ochrony osobistej, jak też w oderwaniu od materiału dowodowego uznał, że posiadanie przez skarżącego dwóch egzemplarzy broni stoi w sprzeczności z interesem społecznym, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania pozwolenia na posiadanie przez skarżącego kolejnej jednostki broni w celu ochrony osobistej;

4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji KWP odmawiającej skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza broni, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania przez organ w sposób nie budzący zaufania strony do władzy publicznej, polegający na niewyrażeniu przez organ zgody na posiadanie przez skarżącego dwóch egzemplarzy broni w celach ochrony osobistej, podczas gdy powszechnie znaną praktyką (art. 77 § 4 k.p.a.) organom jest wydawanie pozwoleń na posiadanie kilku egzemplarzy broni palnej dla celów sportowych, łowieckich czy kolekcjonerskich, a zatem mniej doniosłych niż ochrona osobista.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz w oparciu o przepis art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) uchylenie poprzedzającej ją decyzji KWP z [...] kwietnia 2021 r., jak również o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinął argumentację na temat wskazanych w skardze zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi; podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wynik kontroli zaskarżonej decyzji potwierdził bowiem prawidłowość działania organu tak co do ustalenia stanu faktycznego, jak i jego subsumpcji pod mające w sprawie zastosowanie normy prawa. Organ odniósł się przy tym w zaskarżonej decyzji do wszystkich kwestii istotnych dla oceny zasadności zastosowania tych przepisów. Zarzuty skargi kwestionujące podjęte rozstrzygnięcie w żadnym miejscu argumentacji nie podważają stanowiska organu, które legło u jego podstaw, w szczególności nie wykazują wadliwości, które mogłyby zaważyć na treści rozstrzygnięcia.

Jak odnotowano w części wstępnej tego uzasadnienia skarżący posiada już pozwolenie na posiadanie jednej jednostki broni palnej bojowej do ochrony osobistej wydane mu decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji (KWP) w L. z [...] marca 2006 r. na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy. Obecnie wystąpił (ww. wniosek z 26 stycznia 2017 r. i następne pisma strony do organu – por. akta administracyjne sprawy) o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dodatkowej jednostki broni palnej w celu polepszenia stopnia jakości realizowania i poziomu skuteczności uprawnień związanych z dotychczasowym posiadaniem broni palnej do ochrony osobistej. Organ uznał, w wyniku rozpatrzenia wniosku, brak podstaw do wydania skarżącemu pozwolenia na kolejną jednostkę broni z uwagi na niewykazanie wzrostu zagrożenia bezpieczeństwa osobistego, orzekając ostatecznie o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w ilości jednego egzemplarza broni.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a. podkreślenia wymaga, że postępowanie określone w tym przepisie jest postępowaniem nowym, odrębnym od tego, w którym została wydana decyzja ostateczna, która ma być zmieniona lub uchylona w trybie art. 155 k.p.a., jednak nie może dążyć do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W konsekwencji - z punktu widzenia materialnoprawnego postępowanie na podstawie art. 155 k.p.a. toczy się w tej samej sprawie administracyjnej, a jednak z punktu widzenia procesowego są to dwie odrębne sprawy. W związku z powyższym, zanim zostanie wszczęte postępowanie na podstawie art. 155 k.p.a., organ powinien ustalić, czy w danym przypadku ma miejsce materialna tożsamość sprawy administracyjnej, gdyż wydana na podstawie art. 155 k.p.a. decyzja może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych uchyloną bądź zmienioną decyzją, a nie kwestii nowych. Tożsamość sprawy w znaczeniu materialnoprawnym dotyczy tożsamości zarówno podmiotowej, jak i przedmiotowej sprawy. Decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. musi być zatem skierowana w stosunku do tego samego adresata oraz w oparciu o te same przepisy prawne, które obowiązywały w dacie wydania decyzji pierwotnej. Zmiana obowiązującego prawa powoduje, iż powstaje nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialnoprawnym. Kwestia tożsamości sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, stanowi warunek wstępny podjęcia postępowania i wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r. II OSK 1799/14 i powołane w nim orzecznictwo sądowe).

Po wydaniu skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej ww. decyzją KWP z [...] marca 2006 r. miała miejsce zmiana przepisów prawnych, spowodowana wejściem w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 38, poz. 195 ze zm.). W jej wyniku zmianie uległy też przepisy stanowiące podstawę wydawania pozwolenia na broń, w tym nowe brzmienie otrzymał art. 10 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten został rozbudowany redakcyjnie oraz zostały wprowadzone nowe kryteria (warunki) wydania pozwolenia na broń.

W dacie ww. pierwotnej decyzji o pozwoleniu na broń (z [...] marca 2006 r.), obowiązywał art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu "właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie". Zgodnie zaś ze zmienioną/znowelizowaną treścią art. 10 ust. 1 ustawy (w obecnym brzmieniu) właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Ponadto w treści art. 10 ust. 3 ustawy sprecyzowano, że "za ważną przyczynę, uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia - dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia".

Tym samym zmianie uległy zarówno kryteria wydawania pozwolenia na broń, jak i charakter decyzji – poprzednio miała ona charakter uznaniowy, po zmianie zyskała natomiast charakter decyzji związanej. Zmiana przepisów będąca skutkiem ww. nowelizacji z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) spowodowała, że nie sposób jest mówić o tożsamości sprawy (tj. sprawy zakończonej pod rządami przepisów ustawy sprzed zmiany ustawy i sprawy rozpatrywanej na podstawie ustawy w obecnym brzmieniu).

Reasumując, zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachowana jest tożsamość sprawy. Dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Konsekwentnie w trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienianą (uchylaną) decyzją organu, a nie kwestii nowych (por. wyrok NSA z 19 października 2018 r. II OSK 2618/16 i powołane w nim orzecznictwo sądowe).

W tej sytuacji prawnej brak było możliwości zastosowania przez organy Policji art. 155 k.p.a. w niniejszej sprawie. Organy Policji prawidłowo zatem dokonały rozpoznania wniosku skarżącego na podstawie przepisów art. 10 ustawy o broni i amunicji. Dla oceny prawidłowości podjętego w tym trybie rozstrzygnięcia nie można jednak abstrahować od faktu, że skarżącemu zostało wcześniej już wydane pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, tj. ww. decyzją KWP z [...] marca 2006 r.

Stosownie do przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, za którą w przypadku pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, ochrony osób i mienia, uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Wprawdzie w art. 10 ust. 1 – 3 ustawy został sformułowany katalog ważnych przyczyn uzasadniających wydanie pozwolenia na broń, jednak katalog ten nie ma charakteru zamkniętego, o czym świadczy posłużenie się w art. 10 ust. 3 ustawy zwrotem "w szczególności".

W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, skarżący występował co do zasady o wydanie pozwolenia na posiadanie drugiego jej egzemplarza, tj. wniósł o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dodatkowej jednostki broni palnej (...) w celu polepszenia stopnia jakości realizowania i poziomu skuteczności uprawnień związanych z dotychczasowym posiadaniem broni palnej do ochrony osobistej (...). Według skarżącego, który konsekwentnie podkreślał potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i ponadprzeciętne zagrożenie, obecnie posiadana broń tylko częściowo spełnia jego oczekiwania, w szczególności w zakresie noszenia i używania broni (tu skarżący akcentuje potrzebę zakupu egzemplarza broni o mniejszych gabarytach, konstrukcyjnie przystosowanego do użytkowania również w sezonie letnim/podczas noszenia odzieży lekkiej), jak również w zakresie zapewnienia ciągłości ochrony osobistej, czyli nieprzerwanego dysponowania bronią palna bojową, co jest niemożliwe, w przypadku posiadania tylko jednej jednostki broni palnej bojowej, głównie z uwagi na potrzebę okresowego pozostawiania broni u rusznikarza w celu serwisowania.

W ocenie Sądu wskazane okoliczności (na uzasadnienie wydania pozwolenia na drugi egzemplarz broni) nie stanowią o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Nadto stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia (o jakim mowa w tym przepisie) mogłoby stanowić podstawę do udzielenia pozwolenia na broń w rozumieniu przyznania uprawnienia do jej posiadania, natomiast nie może w rozpoznawanej sprawie świadczyć o zasadności zwiększenia egzemplarzy broni. Argumentacja skarżącego nie może być też uznana za dowodzącą innej ważnej przyczyny wydania pozwolenia na broń, niż wymienione w art. 10 ust. 3 ustawy, skoro skarżący uzyskał już pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej na podstawie ww. decyzji KWP z [...] marca 2006 r., a organ uzasadnił w tej sprawie brak podstaw/okoliczności do przyznania mu pozwolenia na posiadanie drugiego egzemplarza takiej broni. Przede wszystkim prawidłowo wywiódł, że istotą tej sprawy nie jest ustalenie, czy bezpieczeństwo osobiste strony jest zagrożone (w związku z tym skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną w 2006 r. i brak jest powodów, aby ocenę w tej kwestii aktualnie zmienić), lecz czy z jakichkolwiek obiektywnych względów, np. szczególnego wzrostu poziomu zagrożenia, bezpieczeństwo to należy chronić dodatkowo przy pomocy kolejnego egzemplarza broni. Dalej organ zasadnie odnotował brak okoliczności świadczących o wzroście stopnia zagrożenia bezpieczeństwa osobistego (m.in. skarżący nadal jest licencjonowanym detektywem i realizuje sprawy, w których ma do czynienia z osobami należącymi do grup przestępczych, a z akt sprawy nie wynika, by kiedykolwiek musiał odpierać atak na swoją osobę z posiadanej jednostki broni), prawidłowo podnosząc, że z przepisów ustawy nie wynika możliwość posiadania dwóch egzemplarzy broni z uwagi na to, iż posiadany przez stronę egzemplarz broni nie spełnia jej oczekiwań, czy też ulec może usterce. Problem wadliwości broni, czy jej widoczności w lekkim letnim ubraniu, jest możliwy do rozwiązania przez samego skarżącego bez konieczności zwiększenia liczby posiadanych sztuk broni. Skarżący może bowiem sprzedać posiadany egzemplarz i zakupić inny, spełniający jego wymagania; może też dostosować (w każdej porze roku) ubranie do potrzeb związanych z dysponowaniem bronią.

Nie przekonuje również argument dotyczący serwisowania broni u rusznikarza i związany z tym okresowy brak broni w sytuacji istnienia potrzeby nieprzerwalnego posiadania przez skarżącego broni dla stałej ochrony osobistej. W organizacji swojej działalności skarżący może bowiem zawsze uwzględnić ewentualny brak broni i okresowo dostosować tę organizację/szerzej czynności życiowe do takiej okoliczności przez unikanie sytuacji, które mogą być przyczyną zagrożenia. Poza tym organ nie bez racji zauważył w zaskarżonej decyzji, że broń palna produkowana jest z materiałów i technologią umożliwiającą oddanie kilkudziesięciu tysięcy strzałów, a przeciętne używanie pozwala korzystać z niej przez długie lata; istotne jest przy tym aby skarżący trenował umiejętności strzeleckie z broni, z której będzie mógł odeprzeć ewentualny atak.

Odnośnie argumentacji skarżącego nawiązującej do wydawania pozwoleń na posiadanie (kilku egzemplarzy) broni dla celów sportowych, łowieckich czy kolekcjonerskich, należy wskazać na wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji odmienne przesłanki/kryteria do uzyskania pozwolenia na te rodzaje broni, determinowane przeznaczeniem i sposobem używania takiej broni (por. przepisy art. 10 i nast. ustawy), podczas gdy zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt. 1 tej ustawy za ważną przyczynę, dla pozwoleń na broń do celów ochrony osobistej, uważa się stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Podstawy faktyczne i prawne uwarunkowania dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia różnią się zatem od podstaw pozwoleń na ww. inne rodzaje broni. Nieuprawnione jest zatem czynienie między tymi pozwoleniami prostej analogii, która nie uwzględnia specyfiki postępowań dotyczących każdego z wymienionych rodzajów broni.

Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności zarzutów skargi w zakresie naruszenia wymienionych w niej przepisów postępowania/procesowych, jak i przepisów prawa materialnego, oraz nie stwierdzenia tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) - oddalił skargę.