Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 620/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1, art. 27 par 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 61 a par 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Bogusław Wolas Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 12 maja 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 25 lutego 2020r., nr [...] odmawiające M. K. wszczęcia postępowania w sprawie złożonego zarzutu na postępowanie egzekucyjne.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dyrektor Oddziału ZUS w K. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego M. K. na podstawie własnych tytułów wykonawczych o nr od [...] z dnia 13 czerwca 2019r., obejmujących należności pieniężne z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FPiFGŚP). W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 4 lutego 2020r.

Zobowiązany pismem z dnia 17 lutego 2020r. złożył "wniosek w sprawie postępowania egzekucyjnego", w którym w treści zawarł zarzuty na postępowanie egzekucyjne z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1438 ze zm. dalej: "u.p.e.a."), tj. wykonanie obowiązku, art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie "z faktyczną wymagalnością" art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

Organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] z dnia 25 lutego 2020r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie złożonego zarzutu na postępowanie egzekucyjne. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 3 marca 2020r.

Zobowiązany, nie zgadzając się z wydanym postanowieniem złożył w ustawowym terminie zażalenie na ww. postanowienie W zażaleniu podniósł, iż wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia, "przywrócenie terminu, podtrzymuje o ponownym rozpatrzeniu sprawy i wstrzymanie decyzji o zajęciu egzekucyjnym". W dalszej części zażalenia stwierdził, iż zarzuty zostały złożone przed upływem terminu do ich złożenia.

Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego w sprawie organ II instancji wydał postanowienie z dnia 12 maja 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 33 § 1, art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i wskazano, że ustawodawca dokładnie określił termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, iż przedmiotowe zarzuty powinny zostać złożone w ustawowo określonym terminie, a nie w dowolnym. Uchybienie terminu - nawet jednodniowe - do złożenia zarzutów, czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. DIAS podał, że z przesłanych przez organ egzekucyjny akt sprawy wynika, że odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 0 4 lutego 2020r. Siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów zaczął biec od dnia 5 lutego 2020r. i upłynął w dniu 11 lutego 2020r. Zarzuty na postępowanie egzekucyjne zobowiązany złożył pismem w dniu 17 lutego 2020r., a więc po upływie ustawowego 7-dniowego terminu od dnia doręczenia ww. tytułów wykonawczych. W ww. piśmie zobowiązany powołał się na art. 33 u.p.e.a, wymieniając podstawy zarzutów. Również we wniosku załączonym do pisma (druk DRD-8) w rubryce zakres wniosku: zaznaczył zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Wobec powyższego, kwalifikacja pisma był zgodna z jego treścią, a nie jak sugeruje zobowiązany, iż pismo było skargą w trybie art. 54 u.p.e.a. W ocenie organu zażaleniowego, organ I instancji, zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie złożonych zarzutów. Biorąc po uwagę treść art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), brak było możliwości rozpoznania zarzutów. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o "przywrócenia terminu" stwierdzono, iż zażalenie na postanowienie z dnia 25 lutego 2020r. (doręczone zobowiązanemu w dniu 3 marca 2020r.) zostało złożone w dniu 10 marca 2020r. w ustawowym terminie 7 dni od daty doręczenia powyższego postanowienia. Zatem, wniosek ten jest bezprzedmiotowy. Podsumowując stan sprawy, organ zażaleniowy stwierdził, iż brak jest przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż postanowienie organu pierwszej I instancji nie narusza prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ww. postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 u.p.e.a., poprzez brak przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, pomimo złożenia takiego wniosku przez skarżącego w zażaleniu, w terminie 7 dni od dnia dowiedzenia się o uchybieniu terminowi oraz wcześniejszego przedstawienia przez niego tych zarzutów;

- art. 33 § 1 pkt. 1 i pkt. 7 u.p.e.a., poprzez brak uwzględnienia zarzutów skarżącego, obejmujących prowadzenie egzekucji administracyjnej, pomimo częściowego wykonania przez niego obowiązku, objętego tytułami wykonawczymi oraz pomimo braku wcześniejszego doręczenia mu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., a także poprzez brak zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów;

- art. 45 § 1 u.p.e.a., poprzez brak odstąpienia od czynności egzekucyjnych, pomimo okazania przez skarżącego dowodów, stwierdzających wykonanie obowiązku tj. wcześniejszej spłaty należności, objętych tytułami wykonawczymi, co do kwoty [...]zł;

- art. 59 § 1 pkt 1 oraz art. 59 § 4 u.p.e.a, poprzez brak umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie kwoty [...]zł, pomimo uzyskania przez organ informacji o wykonaniu obowiązku w tym zakresie przez skarżącego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego oraz brak uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie zarzutów skarżącego i umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie dotyczącym kwoty [...]zł, wpłaconych przed rozpoczęciem postępowania egzekucyjnego oraz o zasądzenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 12 maja 2020r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 25 lutego 2020r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie złożonego zarzutu na postępowanie egzekucyjne.

Istota sporu w badanej sprawie dotyczy stwierdzenia, czy organ egzekucyjny, prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie złożonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne z uwagi na uchybienie terminowi do ich wniesienia.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie zaś z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy ustawy (t.j. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Analizowany przepis wskazuje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszej z tych przesłanek k.p.a. nadaje wymiar podmiotowy (wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną), a drugiej wymiar przedmiotowy (zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania). Druga z tych przesłanek nie została w art. 61a § 1 k.p.a. dookreślona. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że ustalenie jej znaczenia, wymaga odniesienia się do regulacji dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji. Celem bowiem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat (akt rozstrzygający sprawę co do istoty - decyzja lub postanowienie) byłby obarczony wadą istotną. Przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty, stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę, tj. stan rei iudicatae, bądź wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw). Na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty.

W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. kreuje zatem po stronie organu obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy zgłoszonego żądania pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania.

Natomiast, jak wynika z treści art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jest to dla zobowiązanego podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jego majątku. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W świetle powyższego wskazać należy, że ustawodawca dokładnie określił termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, iż zarzuty powinny zostać złożone w ustawowo określonym terminie, a nie w dowolnym. Uchybienie terminu - nawet jednodniowe - do złożenia zarzutów, czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2015r., sygn. akt II GSK 1603/14). Termin do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest terminem ustawowym, a jego niedochowanie stanowi negatywną przesłankę formalną dla nadania biegu podaniu, a więc jego merytorycznego rozpoznania. Badanie terminowości zarzutów następuje każdorazowo na etapie wstępnej kontroli podania i w żaden sposób nie ingeruje w sferę merytoryczną (organ nie analizuje konkretnej podstawy zarzutów w świetle okoliczności danej sprawy). Kontrola ta jest niezbędna, a zatem organ jest do jej przeprowadzenia nie tylko uprawniony, ale zobowiązany (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 lipca 2020r., sygn. akt I SA/Lu 489/19).

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne, w ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organy prawidłowo uznały, że ziściła się przesłanka przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania. Jak już wskazano, przesłanka ta jest spełniona, jeżeli przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie (por. wyrok SN z dnia 9 września 2015r., III UK 16/15; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2018r., II OSK 2691/16; wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2018 r., II SA/Kr 1095/18).

W kontrolowanej sprawie Dyrektor Oddziału ZUS w K. (organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego M. K. na podstawie własnych tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] z dnia 13 czerwca 2019r., obejmujących należności pieniężne z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FPiFGŚP). W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 4 lutego 2020r.

W tak ustalonych okolicznościach faktycznych w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 u.p.e.a., poprzez brak uwzględnienia zarzutów skarżącego, obejmujących prowadzenie egzekucji administracyjnej. W kontekście powyższego, podkreślenia wymaga, że odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu w dniu 4 lutego 2020r. Siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów zaczął biec od dnia 5 lutego 2020r. i upłynął w dniu 11 lutego 2020r. Zarzuty na postępowanie egzekucyjne zobowiązany złożył w dniu 17 lutego 2020r., a więc po upływie ustawowego 7-dniowego terminu od dnia doręczenia ww. tytułów wykonawczych. W piśmie z dnia 17 lutego 2020r. zobowiązany powołał się na art. 33 u.p.e.a., wymieniając podstawy zarzutów. Również we wniosku załączonym do pisma (druk DRD-8) w rubryce zakres wniosku: zaznaczył zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Wobec powyższego, rację mają organy, że kwalifikacja pisma była zgodna z jego treścią, a nie jak sugeruje skarżący, że pismo było skargą w trybie art. 54 u.p.e.a. W tym zakresie, organy postąpiły zgodnie z dyspozycją art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 u.p.e.a., poprzez brak przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej – prawidłowo uznał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Na podstawie art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przepis art. 58 § 2 k.p.a., zawiera przesłanki, jakie muszą być spełnione przez osobę, składającą wniosek w sprawie przywrócenia terminu tj.: uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbę, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie). W prośbie o przywrócenie terminu zainteresowany, powinien wykazać, że mimo całej staranności nie udało się mu zachować terminu. W badanej sprawie, skarżący takiej prośby nie składał. Owszem, w zażaleniu zostało zawarte jedynie sformułowanie: "wnoszę o (...) przywrócenie terminu". Sformułowanie to nie zostało doprecyzowane - jakiego terminu. Nie można tracić z pola widzenia, że organ odwoławczy zaznaczył w zaskarżonym postanowieniu, iż zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia 25 lutego 2020r. (doręczone skarżącemu w dniu 3 marca 2020r.) zostało złożone w dniu 10 marca 2020r. w ustawowym terminie 7 dni od daty doręczenia powyższego postanowienia. W konsekwencji powyższych okoliczności faktycznych sprawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia był bezprzedmiotowy.

Prawidłowe jest także stanowisko organu II instancji w odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku odstąpienia od czynności egzekucyjnych, pomimo okazania przez skarżącego dowodów, potwierdzających wykonanie obowiązku oraz braku umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo uzyskania przez organ, informacji o wykonaniu obowiązku. Słusznie bowiem wskazał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że kwestie te nie były przedmiotem rozpoznania w przedmiotowym postępowaniu. Organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów (złożonych po upływie 7 - dniowego terminu) i w związku z powyższym, nie mogły być one rozpatrzone. Jeżeli na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie rozstrzyga sprawy, co do jej istoty, to należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a., organ ten nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Jak już bowiem wcześniej podkreślano, instytucja odmowy wszczęcia postępowania, kończy się aktem formalnym, po zbadaniu kontekstu sprawy.

Reasumując, Sąd wskazuje, że poddane kontroli sądowej postanowienia, czynią również zadość wymogom postawionym przez ustawodawcę w art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniach postanowień, poza przytoczeniem właściwych przepisów prawa, szczegółowo opisano stan faktyczny i odniesiono go do wskazanych norm prawnych. Odniesiono się też do wszelkich podnoszonych przez skarżącego zarzutów. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa materialnego, uzasadniających uchylenie zaskarżonych postanowień. Sąd nie stwierdził też uchybień przepisom postępowania, czy prawa materialnego, które obowiązany byłby wziąć pod uwagę z urzędu z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne i nie stwierdzając naruszenia prawa, mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.