Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2399/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Aldona Gąsecka -Duda Sędziowie AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) WSA Mariusz Kotulski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących K. i W. K. kwotę [...] zł ( [...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 sierpnia 2003 r., znak [...] po rozpatrzeniu sprawy z odwołania K. i W. K. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2003 roku znak: [...] w sprawie ustalenia na wniosek J. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w [...] na działce nr ewid. [...] dla inwestycji polegającej na: rozbudowie budynku mieszkalno-usługowego związanej z wykonaniem lukarn, dobudową tarasu od strony południowej w celu powiększenia istniejącego balkonu oraz budową ściany oddzielenia przeciwpożarowego graniczącej z działką oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że po rozpatrzeniu wniosku J. S., Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] 2003 roku znak [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w [...] na działce nr ewid. [...] dla inwestycji polegającej na: rozbudowie budynku mieszkalno-usługowego związanej z wykonaniem lukarn, dobudową tarasu od strony południowej w celu powiększenia istniejącego balkonu, oraz budową ściany oddzielenia przeciwpożarowego graniczącej z działką oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...]. W treści decyzji organ pierwszej instancji powołał ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (tryb zatwierdzenia i opublikowania planu oraz jego zmian przytoczono szczegółowo w treści decyzji pierwszoinstancyjnej).

Wskazano, że organ pierwszej instancji ustalił, że według planu ogólnego miasta [...] działka objęta wnioskiem w sprawie zamierzonej inwestycji znajduje się na terenie oznaczonym w rysunku planu symbolem: "A " stanowiącym centrum usługowo- handlowe miasta, na którym nie dopuszcza się nowej zabudowy o charakterze czysto mieszkalnym". Wobec ustalenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Wskazano, że integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny nr 1.

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wnieśli K. i W. K., którzy we wniesionym odwołaniu napisali, że sprzeciwiają się inwestycji wnioskowanej na działce sąsiedniej, gdyż sąsiedzi sprzeciwiali się takiej samej budowie na ich działce oraz składali odwołania od kolejnych decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego złożony został do Urzędu Miasta i Gminy w [...] w dniu [...] 2003 roku. Organ pierwszej instancji w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołał przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz.139 ze zm.). Wdacie rozpatrywania odwołania K. i W. K. obowiązuje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 10 maja 2003 r. Nr 80, poz. 717), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Przepis art. 85 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stanowi, iż do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zaś przepis art. 87 ust. 3 tej ustawy mówi, iż obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia [...] 2003 r. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami odwołanie K. i W.K. zostało rozpatrzone na podstawie przepisów dotychczasowych, a więc na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz.139 ze zm.) wynika, że jeżeli dla danego terenu został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to przeznaczenie terenu i zasady jego zagospodarowania ustala ten plan. Wówczas zgodnie z art. 40 ust. 1 cytowanej ustawy w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te oznaczają że w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydujące znaczenie mają ustalenia planu miejscowego.

Kolegium podniosło, że analiza ustaleń planu miejscowego (ustaleń tekstowych i fragmentu rysunku planu), potwierdziła, że teren wnioskowanej inwestycji tj. działki nr ewid. [...] w [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w rysunku planu ogólnego symbolem "A ", dla którego ustalenia tekstowe brzmią: "Teren ścisłego śródmieścia. Pierzeje wokół zabytkowego rynku. Zabudowa 2-3 kondygnacyjna. Centrum usługowo-handlowe miasta. Sposób zabudowy-plombowy. (zabudowa zwarta). Ochronie konserwatorskiej podlega zabytkowy układ urbanistyczny. Teren całego śródmieścia przeznacza się do pełnego uzbrojenia. Nie dopuszcza się nowej zabudowy o charakterze czysto mieszkalnym".

W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala uznać, że planowane zamierzenie inwestycyjne przewidziane na działce nr ewid. [...] w [...], polegające na wykonaniu lukarn, dobudowie tarasu oraz budowie ściany oddzielenia przeciwpożarowego jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], a argumentacja zawarta w decyzji organu pierwszej instancji znajduje potwierdzenie w przepisie prawa miejscowego, jakim jest obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. Analiza materiału dowodowego wykazała, że na podstawie ustaleń obowiązującego planu, organ pierwszej instancji nie miał podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalno-usługowego (wykonaniu lukarn, dobudowie tarasu od strony południowej w celu powiększenia istniejącego balkonu, oraz budowie ściany oddzielenia przeciwpożarowego graniczącej z działką oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] gdyż inwestycja ta nie narusza ustaleń, obowiązującego na wnioskowanym terenie, planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, lecz jest z nim zgodna. Nie stanowi bowiem sprzeczności z planem rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnousługowego na terenie centrum handlowo-usługowego miasta. Co do zgodności wnioskowanej inwestycji z planem miejscowym wątpliwości nie mają także strony odwołujące się.

Podkreślono, że decyzję z dnia [...] 2003 roku wydano po uzgodnieniu planowanej rozbudowy z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Pozostałe w/w uwarunkowania wynikające z przepisów szczególnych oraz ustaleń planu zawarto w decyzji organu l instancji, i muszą one zostać wypełnione na etapie projektowania. Wobec powyższego Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji słusznie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji na działce nr ewid. [...] w [...].

Ustosunkowując się do treści odwołania wyjaśniono, że art.43 cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określa, iż organ gminy nie może odmówić ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydujące znaczenie ma fakt zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa. Jeżeli organ orzekający w sprawie ustali ową zgodność to nie może wydać decyzji odmawiającej ustalenia tych warunków. Zatem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu znaczenia nie może mieć brak zgody sąsiada na realizację inwestycji. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest aktem upoważniającym do podjęcia inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji i na warunkach w niej określonych. Propozycja konkretnych rozwiązań konstrukcyjnych dotyczących ściany oddzielenia przeciwpożarowego analizowana będzie dopiero na etapie sporządzania projektu budowlanego, który zostanie złożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę celem zatwierdzenia przez organ administracyjno-budowlany.

Podniesiona w odwołaniu kwestia blokowania przez J. S. inwestycji planowanej przez odwołujących się, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w przedmiotowej sprawie, bowiem w przypadku ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ochrona osób trzecich rozpatrywana jest jedynie w aspekcie obowiązujących ustaleń planu i przepisów prawa, decyzja zależy jedynie od tego, czy występuje zgodność inwestycji z planem miejscowym. Decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia bowiem do podjęcia inwestycji, a rozstrzyga jedynie możliwość realizacji inwestycji na podstawie obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem inwestora planu miejscowego. Zatem uwagi podniesione w odwołaniu nie mogą mieć wpływu na uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] .2003 roku.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2003 r, znak: [...] złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego K. K. i W.K..

Skarżący podtrzymali swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania administracyjnego podkreślając, że nie wyrażają zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w związku z faktem, iż J. S. w 2001 r. sprzeciwiła się realizacji inwestycji planowanej przez skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wraz z jego argumentacją, odniósł się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi K. K. i W. K. -podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz. U. z 1999 r, nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ma w sprawie zastosowanie na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2003 r., znak: [...]utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2003 roku znak[...]w sprawie ustalenia na wniosek J. S. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w [...] na działce nr ewid. [...] dla inwestycji polegającej na: rozbudowie budynku mieszkalnousługowego związanej z wykonaniem lukarn, dobudową tarasu od strony południowej w celu powiększenia istniejącego balkonu oraz budową ściany oddzielenia przeciwpożarowego graniczącej z działką oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...], oraz poprzedzające te rozstrzygnięcia postępowanie administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Zarówno decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2003 roku znak: [...], jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 sierpnia 2003 r., znak: [...] zapadły w wyniku naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim najeży podkreślić, że zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.), jednym z koniecznych elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest wskazanie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali.

Oznacza to, że mapa zawierająca stosowne oznaczenia jest elementem treści decyzji administracyjnej i w związku z tym załącznik zawierający mapę powinien być podpisany przez właściwy organ, wydający decyzję w sprawie. Pogląd ten znalazł poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreślono, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 1757/98, niepublikowany).

Załącznik graficzny decyzji organu pierwszej instancji nie został podpisany przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dlatego nie może być traktowany jako dokument określający treść decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż w istotnej części nie może być potraktowana jako zawierająca ustawowo wymagane rozstrzygnięcie. W związku z tym nie można przyjąć, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, skoro linie te nie zostały wskazane w treści decyzji. Określenie tych linii na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest szczególnie ważne. Pozwala bowiem dokładnie ustalić katalog stron postępowania i doręczyć im zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania oraz wydane w nim decyzje, a także zweryfikować zgodność zamierzenia inwestycyjnego planowanego w terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Z powodu powyższych uchybień nie jest możliwe zweryfikowanie w tym zakresie poprawności ustaleń organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym orzeczenie - jak to uczyniono w zaskarżonej decyzji - o braku sprzeczności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy należy ocenić jako niezgodne z prawem.

Konsekwencją wskazanego wyżej uchybienia, tj. braku określenia w zaskarżonej decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji jest nie tylko brak możliwości poprawnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchybienie powyższe wyklucza również prawidłowe przeprowadzenie postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę. Linie rozgraniczające teren inwestycji mają bowiem również na celu wyodrębnienie obszaru, który na dalszym etapie postępowania objęty jest projektem budowlanym.

Organy obu instancji nie ustaliły również w sposób należyty katalogu stron postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Jak podnosi się w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ -administracyjny nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki. Organ, wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 k.p.a., stronami w sprawie (Wyrok NSA z dnia 26.06.1998 r., l SA/Lu 684/97, niepublikowane). Organ administracji powinien przy tym uzasadnić, dlaczego określone podmioty traktuje jako strony postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie tego nie uczyniono. Organy obydwu instancji nie wyjaśniły na jakiej podstawie ustalono, że stronami postępowania administracyjnego są obok wnioskodawczyni wyłącznie K. K., W. K. oraz Przedsiębiorstwo Państwowe Kopalnie i Zakłady Chemiczne Siarki "S" w [...], którym doręczono decyzje organów obydwu instancji. W wypisach z ewidencji gruntów (k. 16-17) jako współwłaściciel działki nr [...] figuruje obok J. S. również J.S.. W sytuacji, gdy z oświadczenia J. S. (k. 29-30) wynika, że jej mąż J.S. zmarł, na organie administracji ciążył obowiązek ustalenia jego następców prawnych, czego w sprawie nie uczyniono. Ponadto z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że z działką nr [...] sąsiadują działki nr [...],[...],[...], co do których brakuje w aktach wypisów z ewidencji gruntów i budynków. Nie wiadomo w związku z tym, komu przysługuje tytuł prawny do tych nieruchomości, a w konsekwencji nie jest możliwe ustalenie czy organy administracji zapewniły udział w postępowaniu wszystkim podmiotom, których interesu prawnego postępowanie to dotyczy. Z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika zwłaszcza, aby tytuł prawny do którejś z powyższych nieruchomości mieli wyłącznie J. S., K. K., W. K. oraz Przedsiębiorstwo Państwowe Kopalnie i Zakłady Chemiczne Siarki "S" w [...], a tylko tym podmiotom doręczono decyzje obydwu instancji. W tym stanie rzeczy organy obydwu instancji nie wyjaśniając podstaw ustalonego przez siebie katalogu stron dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem w tej sytuacji jednoznacznie ustalić, czy ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu zastała zapewniona w pełnym stopniu.

Powyższe uchybienia organów administracji wskazują, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. W odniesieniu do stanowiska skarżących przedstawionego w skardze do sądu administracyjnego należy zasygnalizować, że kwestia zgody sąsiadów na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniej nieruchomości nie ma znaczenia na tym etapie procesu inwestycyjnego-, albowiem w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności, uprawnień osób trzecich ani nie rodzi praw do terenu. Wprawdzie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może naruszać interesów osób trzecich, jednakże ochrona tych interesów i w ślad za tym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich mogła w tym postępowaniu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu).

Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 sierpnia 2003 r., znak [...], jak i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2003 roku znak: [...], jak i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbędne.