Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 568/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 24 kwietnia 2017 r., znak: [...] - wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie "O.p." ) oraz art. 2, art. 3, art. 4 , art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. , poz. 849 ze zm. – dalej "u.p.o.l.") - po rozpatrzeniu zarzutów odwołania podatników E. W. i L. W. (dalej także "Podatnicy") - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 20.01.2017 r., znak: [...], ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. za nieruchomość położoną w T. o nr geodezyjnych: [...] w wysokości [...] zł.

Zaskarżona wyżej opisana decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia 20.01.2017 r. Wójt Gminy R. ustalił Podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 rok w kwocie [...]zł.

Do ustalenia podstawy opodatkowania przyjęto nieruchomość położoną w T. przy ul. [...], stanowiącej działki o nr [...] oraz udział w działce nr [...]:

- budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m˛;

- grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m˛ mieszkania o powierzchni [...] m˛;

- grunty pozostałe o powierzchni [...] m˛

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji wskazał, że podatnik L. W. na terenie gminy R. posiada dwie działki w miejscowości T. o numerach geodezyjnych [...] o powierzchni [...] m˛ oraz udział [...] do działki o numerze geodezyjnym [...] o powierzchni [...] m˛. Na działkach tych posadowionych jest pięć domków o funkcji zakwaterowania turystycznego.

Dla celów podatku od nieruchomości powierzchnia użytkowa wszystkich domków wynosi [...] m˛. Dalej organ I instancji wskazał, że podatnik L. W. posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej od 1990 r., z którego wynika, że przeważająca działalność gospodarcza, to zgodnie z kodem [...] [...] - obiekty noclegowe, turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, w związku z powyższym zastosowano do opodatkowania stawkę podatku przewidzianą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Nadto, organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że pomimo, iż podatnik jest współwłaścicielem działki o numerze [...] wspólnie z P. J. [...] to zostały w tym przypadku wydane decyzje na dwa różne podmioty z uwagi na fakt odrębnego opodatkowania ww. podatnika na podstawie art. 3 pkt. 5 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej, o czym świadczy przedstawiony przez podatnika L. W. akt notarialny z dnia 04.08.2010 r., Repertorium A [...] - umowa o ustalenie sposobu użytkowania dla nieruchomości wspólnej położonej w T. działka nr [...] o pow. [...] m˛. W akcie notarialnym zapisano, że P. J. [...] właścicielem nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] - stanowiącej lokal mieszkalny oznaczony nr [...] o pow. [...] m˛, natomiast Podatnicy - [...] i L. W. są właścicielami nieruchomości położonej w T. przy ul. [...], stanowiącej lokal mieszkalny oznaczony nr [...] o powierzchni [...] m ˛. Właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] ma prawo korzystać z części działki o pow. [...] m˛, natomiast właściciel lokalu mieszkalnego nr [...] ma prawo korzystać z części działki o pow. [...] m˛. Do wspólnego użytkowania właścicieli ww. lokali, pozostaje część działki o pow. [...] m˛. W związku z tym, P. J. [...] - jako współwłaściciel działki o numerze [...] - opodatkowana została odrębną decyzją.

Od powyższej decyzji organu podatkowego I instancji Odwołujący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych oraz :

1) naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy) :

1. naruszenie art. 254 O.p. przez podjęcie postępowania w sprawie w której nie pojawiły się żadne nowe , nieznane organowi okoliczności które nie były znane przy wydawaniu decyzji za 2015 r.;

2. naruszenie art. 121 § i O.p. przez prowadzenie po raz trzeci postępowania w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r., która została już dwukrotnie rozstrzygnięcia przez właściwe organy, mianowicie decyzją ostateczną Wójta Gminy R. z dnia 19.01.2017 r. oraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 sierpnia 2016 r. znak [...];

3. naruszenie art. 187 i art. 191 O.p. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a mianowicie:

- ustalenie, od kiedy L. W. prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w T. , w ogóle, czy nie prowadzi działalności gospodarczej w innym miejscu;

- przyjęciu, że pięć budynków są budynkami stałymi w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach lokalnych oraz że jest w ich prowadzona działalność gospodarcza przez cały rok, gdy tymczasem są to budynki letniskowe, nie posiadające ogrzewania i wykorzystywane przez 3 miesiące w roku;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. art. 1a ust. i pkt 3 w związku z art. 5 ust. i pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. przez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że budynki mieszkalne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, gdy tak nie jest;

2. art. 1a ust. i pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że obiekty - domki - są wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu jako przedmiot działalności gospodarczej.

Wskazując na powyższe zarzuty Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji, a ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas trwającego postępowania podatkowego, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Organ podatkowy I instancji, przekazując akta sprawy do organu wyższej instancji, ustosunkował się do zarzutów odwołania podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto, organ podatkowy I instancji wskazał że zarzuty odwołania są bezpodstawne i nie mają żadnego uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym, bowiem rzeczywiście Podatnicy L. W. i E. W. są posiadaczami nieruchomości położonej w T. o numerach działek [...] co zostało potwierdzone wypisami z rejestru gruntów oraz protokołem z przeprowadzonej dnia 27.04.2015 r. oraz protokołem z przeprowadzonej w dniu 27.04.2015 r. kontroli podatkowej. Ponadto, jak wynika z wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, podatnik L. W. prowadził działalność gospodarczą objętą kodem [...], a jako adres głównego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazał T. , ul. [...] lok. [...] W związku z tym, organ podatkowy I instancji wniósł o utrzymanie decyzji w mocy, podnosząc przy tym, że decyzje dotyczące lat 2011-2014, na podstawie tego samego materiału i na podstawie tych samych przepisów prawa, zostały przez SKO w S. utrzymane w mocy.

Wyżej opisaną decyzją z dnia 24.04.2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższa decyzję Wójta Gminy R. z dnia 20.01.2017 r.

W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia 09.05.2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia 26.01.2016 r., znak: [...], ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości [...] zł za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...] [...], wskazując w jej uzasadnieniu, że nadesłany materiał dowodowy zawierał braki, a ponadto, z akt sprawy nadesłanych przez organ podatkowy I instancji nie wynikało by w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r., a bezsporne jest, że do podstawy opodatkowania nie przyjęto danych wynikających ze złożonej w dniu 05.05.2015 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Kolegium także stwierdziło, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów określonych art. 210 O.p. wskazując przy tym, że organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do faktu, że opodatkował nieruchomość sklasyfikowaną jako lasy podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki przewidzianej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą. W aktach sprawy brak było również wypisu z CEiDG podatnika oraz brak informacji co do wprowadzenia nieruchomości do ksiąg rachunkowych prowadzonych dla nieruchomości.

Wobec powyższego, Kolegium uznało z zarzut odwołania co do wydania decyzji z dnia 20.01.2017 r. z naruszeniem art. 254 O.p. i art. 121 O.p. za bezzasadny, gdyż – jak wskazało Kolegium - decyzja organu I instancji nie dokonuje zmiany dotychczasowego wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r., wydana została bowiem po uchyleniu poprzednich decyzji.

Ustosunkowując się zaś do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że z wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z dnia 19.01.2017 r. wynika, iż od dnia 15.03.1990 r. podatnik L. W. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania pod nazwą "[...]" L. W. ze wskazaniem adresu: T. , ul. [...] lokal [...]. Natomiast z wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że Podatnicy - E. W. i L. W. - są współwłaścicielami nieruchomości położonych w T. o numerach geodezyjnych [...] o powierzchni [...] m˛ oraz posiadają udział w wysokości [...] do działki o numerze geodezyjnym [...] o powierzchni [...] m˛. Na działkach tych posadowionych jest pięć budynków o charakterze niemieszkalnym o powierzchni [...] m˛. Wyjaśniono przy tym, że dla celów podatku od nieruchomości powierzchnię użytkową wszystkich domków organ podatkowy I instancji ustalił jako [...] m˛, zgodnie z oświadczeniem podatnika zawartym w informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 04.05.2015 r.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że dokonane w ewidencji gruntów i budynków zapisy dotyczące klasyfikacji budynków są dla organów podatkowych wiążące. Wskazano przy tym, że w kartotece budynków w ewidencji gruntów i budynków zapisano, że są to pozostałe budynki niemieszkalne. Okoliczność tę potwierdzają ponadto inne dokumenty, to jest projekt instalacji sanitarnych w budynkach letniskowych, protokół kontroli, decyzja wydana z upoważnienia Starosty z dnia 22.10.2007 r. znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i decyzja wydana z upoważnienia Starosty [...] w G. z dnia 27.08.2012 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Nadto, Kolegium wyjaśniło, że wpis do CEiDG przesądza o tym, że podatnik L. W. jest przedsiębiorcą, a to wskazuje, że w sprawie ma zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym, zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to takie grunty, budynki i budowle, które są w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz, gruntów związanych z tymi budynkami, a także grantów pod niektórymi wodami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Z przepisu tego należy wywieść, że samo posiadanie nieruchomości innych niż budynki mieszkalne (grunty pod wodami) przez przedsiębiorcę, czyni je związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dalej Kolegium odniosło się do zarzutu odwołania co do wykorzystywania opodatkowanych budynków do wynajmu tylko w miesiącach letnich, nie są one bowiem, co potwierdza ich opis techniczny, ogrzewane. Jak wskazało Kolegium, wprawdzie Odwołująca strona nie powołuje się na względy techniczne i nie przywołuje stosownego przepisu, to jednak zdaniem Kolegium można domniemywać, że jej argumentacja zmierza do wykazania tego, że budynki letniskowe nie mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej w miesiącach, gdy wymagane jest ogrzewanie. A co za tym idzie, winna być do nich stosowana stawka jak dla nieruchomości pozostałych ze względów technicznych.

W ocenie Kolegium, brak ogrzewania budynków nie stanowi względu technicznego skutkującego powyższymi. Brak ogrzewania jest bowiem rezultatem takiego zaprojektowania budynku, przez co nie stanowi okoliczności niezależnej od strony. Należy rozróżnić obiektywny brak możliwości doprowadzenia budynku do stanu, w którym będzie można w nim prowadzić działalność gospodarczą, od stanu technicznego, uniemożliwiającego wykonywanie takiej działalności, wynikającego z decyzji podatnika, który nie przeprowadza prac budowlanych, np. ze względów finansowych. "Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje bowiem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. ", jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2016 r. I SA/Rz 140/16. Ponadto, wykorzystanie budynków do powadzenia działalności jest możliwe w okresie, gdy nie jest wymagane ogrzewanie. W związku z tym, nie występuje sytuacja, w której nie jest trwale możliwe wykorzystanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że nie powinny podlegać opodatkowaniu budynki letniskowe jako budynki o charakterze nie stałym, lecz tymczasowym, Kolegium wskazało, że nie jest on zasadny w świetle przywołanych wyżej stwierdzeń.

W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, bez znaczenia pozostaje w sprawie cel, dla którego wzniesione zostały budynki letniskowe, to jest wynajmowanie ich w sezonie letnim, i ich - jak to określa Odwołująca strona - niestały charakter. Przesądzające znaczenie ma za to okoliczność, że powstały one jako budynki (dowód - opis techniczny do projektu instalacji sanitarnych w budynkach letniskowych), oraz w konsekwencji tego zostały wpisane do ewidencji gruntów i budynków jako budynki inne niemieszkalne.

W związku z tym należy przyjąć, że opodatkowane w sprawie obiekty stanowią budynki i podlegają jako takie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś przez fakt, że znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, ma do nich zastosowanie najwyższa stawka, tj. dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym uznano zarzuty odwołania za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podatnik L. W. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24.04.2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. z dnia 20.01.2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynika sprawy, mianowicie:

1. art. 165 O.p. przez wszczęcie przez organ podatkowy Wójta Gminy R. w dniu 26 października postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r., pomimo toczącego się postępowania podatkowego za te samo zobowiązanie podatkowe po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia 21.01.2016 r. znak [...] do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy;

2. art. 121 O.p. przez zburzenie zaufania do organu podatkowego poprzez prowadzenie w tej samej sprawie (dotyczącej zobowiązania podatkowego - podatku od nieruchomości za 2016 r.) dwóch równoległych postępowań - mianowicie prowadzenie postępowań w ramach postępowania [...] (po uchyleniu decyzji przez SKO w S. - do ponownego rozpatrzenia) oraz wszczynając postępowanie z urzędu postanowieniem z dnia 26.10.2016 r.;

3. art. 240 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 130 § m 1 pkt 6 O.p. przez rozpoznanie sprawy przez pracownika, który podlegał wyłączeniu z rozpoznania sprawy z mocy prawa, a mianowicie rozpoznanie sprawy przez A. C. i J. W., W. M. - członków SKO w S., którzy brali udział w wydawaniu decyzji z dnia 9 maja 2016 r. i 24 kwietnia 2017 r.;

4. art. 121 O.p. polegające na niewyczerpującym rozpoznaniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza przyjęciem że pięć budynków jest budynkami stałymi w rozumieniu ustawy o podatkach lokalnych;

5. art. 121 O.p. polegające na niezrealizowaniu w ramach ponownego postępowania podatkowego wytycznych zawartych w decyzji SKO w S. z dnia 09 maja 2016 r., [...], a mianowicie uzyskanie informacji o wprowadzeniu nieruchomości do ksiąg rachunkowych prowadzonej działalności gospodarczej, czy też odpisu z ksiąg wieczystych, czy też aktualnego wypisu z ewidencji gruntów czy budynków, co prowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i było podstawą wydania wadliwej decyzji;

6. art. 120 O.p. przez wydanie decyzji, która nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, a mianowicie nie ma wskazania faktów, które zostały udowodnione, dowody, którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. przez błędną wykładnie polegającą na opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, gdy tak nie jest;

2. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że obiekty są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, gdy tak nie jest, choćby dlatego, że drugi nie prowadzący działalności gospodarczej właściciel E. W. zamieszkuje w ww. nieruchomości.

Skarżący, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazał, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny albowiem prowadzi do ustalenia zawyżonej stawki podatku od nieruchomości, załączając do skargi postanowienie Wójta Gminy R. z dnia 26.10.2016 r. o wszczęciu postępowania z urzędu oraz decyzję SKO w S. z dnia 09.05.2016 r., [...]

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium odniosło się także do zarzutu skargi w pkt 3 co do naruszenia art. 240 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 130 1 pkt 6 O.p. przez rozpoznanie sprawy przez pracownika podlegającego wyłączeniu z rozpoznania sprawy, uznając ten zarzut niezasadny.

Kolegium wskazało, że przepis art. 130 § 1 pkt 6 O.p. stosuje się jedynie w sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane w trybach nadzwyczajnych, po czym za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.05.2016 r., II FSK 2078/14, wskazało, że wielokrotne wydanie decyzji w postępowaniach odwoławczych w tej samej sprawie i przez ten sam skład osobowy SKO, nie narusza zasady obiektywnego rozstrzygania sprawy. Zatem przepis art. 130 § 1 pkt 6 O.p. nie znajduje zastosowania, a więc nie doszło do naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 3 O.p.

Następnie Kolegium wskazało, że stosownie do treści art. 130 § 1 pkt 6 O.p., członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw unormowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Kwestia ta – jak dalej wskazało Kolegium - była już w 2013 r. przedmiotem rozważań Naczelnego Sąd Administracyjnego, który w wyroku z dnia 16 maja 2013 r., wydanym w sprawie II FSK 1699/11, wyjaśnił, że ani literalne brzmienie przepisów Ordynacji podatkowej normujących instytucję wyłączenia pracownika, ani system gwarancji procesowych wynikający bezpośrednio z przepisów Konstytucji RP, ani orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego dotyczące omawianej problematyki, nie dają podstaw do takiej wykładni powołanego wyżej przepisu, która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuację, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Dalej, ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, Kolegium wskazało, że są one również bezzasadne.

Decyzja z dnia 24.04.2017 r. wydana została po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22.02.2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 1143/16 i organ odwoławczy zastosował się do stanowiska tego Sądu w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r.

Ponadto, Kolegium wskazało, że o uchybieniu zasady pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 121 § 1 O.p.) nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Kolegium wskazało, że decyzja organu zawiera również uzasadnienie zgodne z wymogami art. 210 O.p., po czym ponownie odniosło się do argumentacji podniesionej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualne w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawa wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.".

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a tym skargę należało oddalić jako niezasadną.

Wprawdzie nie cała argumentacja organu podatkowego jest prawidłowa, a dotyczy to powołania przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2015 r., zamiast w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym w 2016, jednakże zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, czego dla uwzględnienia skargi wymaga ustawodawca w przytoczonym wyżej 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Stosownie do art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) – zwanej "u.p.o.l." (w stanie prawnym obowiązującym w 2016 r.), użyte w ustawie określenia oznaczają (...):

3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a;

4) działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.), z zastrzeżeniem ust. 2;

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

W myśl zaś art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5.

Stosownie do art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r.

Nr 141, poz. 1492) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi

w nieruchomości wspólnej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Stosownie zaś do art. 5 ust.1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:

1) od gruntów:

a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - [...] zł od 1 m2 powierzchni,

b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych

- [...] zł od 1 ha powierzchni,

c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...] zł od 1 m2 powierzchni;

2) od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej

– [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Stawki podatku wynikały z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia

5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015, poz. 735).

Rada Gminy R. wydała w dniu 06.11.2015 r. uchwałę

nr XXI/90/15 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2015 r. poz. 4589), zmienioną uchwałą Nr XXII/102/15 Rady Gminy Rewal z dnia 26.11.2015 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2015 r., poz.4839), w której w § 1 ustalono m. in. następujące wysokości stawek podatku od nieruchomości:

1. od gruntów:

1) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - [...] zł od 1 m2 powierzchni,

2) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - [...] zł od 1 ha powierzchni,

3) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...] zł od 1 m2 powierzchni,

2. od budynków lub ich części:

1) mieszkalnych - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

2) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej

- [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

3) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, zajęte przez podmioty udzielające tych świadczeń - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, zaś stosownie do ust. 3 tego przepisu, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Nie jest sporne, że Skarżący posiada status "przedsiębiorcy" i prowadzi działalność gospodarczą, a potwierdza to załączony do akt administracyjnych sprawy wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z dnia 19.01.2017 r., z którego wprost wynika, że od 15.03.1990 r. Skarżący L. W. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" L. W. w zakresie - obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, zaś jako główny adres prowadzonej działalności gospodarczej i adres dla doręczeń wskazano: T. , ul. [...] lok. [...] natomiast jako adresy dodatkowe wskazano: T. , ul. [...] oraz T. , ul. [...].

Poza sporem pozostaje także okoliczność, że Skarżący L. W. wraz z E. W. byli w 2016 roku współwłaścicielami nieruchomości położonych w T. o numerach geodezyjnych [...] (położona przy ulicy [...]) i [...] (położona przy ulicy [...]), o łącznej powierzchni [...] m˛, a zatem, obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, w myśl przytoczonego wyżej przepisu art. 3 ust. 4 u.p.o.l.

Nadto, nie jest sporne, że małżonkowie - L. W. z E. W. wraz z J. A. - są współwłaścicielami działki o nr [...] o powierzchni [...] m˛, położonej w T. przy ulicy [...] (w ewidencji gruntów o symbolu "B"- tereny mieszkaniowe), na której posadowiony jest budynek, w którym znajduje się lokal mieszkalny [...] stanowiący własność Skarżącego i jego małżonki E. W. oraz lokal mieszkalny [...], stanowiący własność J. A., przy czym z własnością lokalu [...] związany jest udział wspólny w wysokości [...] ([...] do budynku i gruntu, [...] do lokalu [...] o powierzchni [...] m˛), zaś z własnością lokalu [...] związany jest udział wspólny w wysokości [...] ([...] do budynku i gruntu, [...] do lokalu [...] o powierzchni [...] m˛), a więc znajduje tu zastosowanie przytoczony wyżej przepis art. 3 ust. 5 u.p.o.l.

Nie budzi także wątpliwości, że na wskazanych wyżej działkach o nr [...] - posadowionych jest pięć domków o funkcji zakwaterowania turystycznego, a wynika to wprost z załączonego do akt protokołu kontroli z dnia 27.04.2015 r., podpisanego osobiście przez Skarżącego L. W. oraz decyzji Nr [...] z dnia 22.10.2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę. Przedmiotem tej kontroli, jak i powołanej decyzji, były wskazane wyżej działki o nr [...] i, [...], i jak wynika z treści tego protokołu kontrola ta miała na celu ustalenie prawidłowości przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2015 r.

Nadto, z załączonych do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wypisów z rejestru gruntów i kartoteki budynków według stanu na dzień 23.10.2015 r. wynika, że budynki te wpisano jako "pozostałe budynki niemieszkalne".

Poza sporem jest również, że Skarżący złożył oświadczenie zawarte w "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2015" z dnia 04.05.2015 r., w której zgłosił do opodatkowania działki o nr [...] wskazując, że ich powierzchnia wynosi [...] m˛, a powierzchnia budynków (domków) – [...] m˛, przy czym w pkt E.2. tej Informacji Skarżący także oświadczył, że podstawą opodatkowania jest powierzchnia budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, która ogółem wynosi [...] m˛ .

W świetle ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, grunt działki nr [...] (położonej w T. przy ulicy [...] nr [...]) oraz części wspólne budynku posadowionego na tej działce stanowią udział w nieruchomości wspólnej, który jest prawem związanym z własnością Skarżącego i jego współmałżonki E. W. do lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem [...] (tutaj udział we wspólnych częściach budynku i działki gruntu nr [...] wynosi [...]), zaś odnośnie J. A. - jej udział związany z własnością do lokalu mieszkalnego oznaczonego numerem 1 we wspólnych częściach budynku i działki gruntu nr [...], który wynosi [...], co potwierdza wprost załączony do akt sprawy akt notarialny z dnia 04.08.2010 r., Rep. A Nr [...] - Umowa o ustalenie sposobu użytkowania.

Jak wynika z powołanej wyżej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej według stanu na dzień 19.01.2017 r., Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w T. zarówno przy ulicy [...] (jest to adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej jak i adres dla doręczeń - działka nr [...]) jak i przy ulicy [...] i [...] (adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej – działka nr [...]).

Przechodząc do meritum sprawy w świetle powyższych okoliczności, wskazać przede wszystkim należy, że zarzuty skargi nie są jasno sformułowane, a brak ich pełnego uzasadnienia utrudnia ustosunkowywanie się do nich jak i zakreślenie ram sporu. Skarżący jednakże w pkt II. skargi wskazuje, że zaskarżona decyzja prowadzi do ustalenia zawyżonej stawki podatku od nieruchomości, przy czym tezy tej Skarżący w ogóle nie uzasadnia. Zatem odwołać się należy do istoty zarzutów odwołania, która sprowadza się do kwestionowania, że pięć wskazanych wyżej budynków są budynkami letniskowymi, nie są cały rok wykorzystywane do działalności gospodarczej, nie są ogrzewane.

W stanie faktycznym organ podatkowy przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2016 r., tj. :

- dla budynków - według stawki podatku właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej), gdzie za podstawę opodatkowani przyjęto [...] m˛ - według oświadczenia Skarżącego zawartego w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 r. z dnia 04.05.2015 r.;

- dla gruntów - według stawki podatku właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] zł od 1 m2 powierzchni), gdzie za podstawę opodatkowani przyjęto powierzchnię [...] m˛ - według oświadczenia Skarżącego zawartego w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 r. z dnia 04.05.2015 r.;

- mieszkania - według stawki właściwej dla budynków lub ich części mieszkalnych ([...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej), gdzie za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię [...] m˛ - według wypisu z rejestru gruntów.

- grunty pozostałe – według stawki jak dla gruntów pozostałych ([...] zł od 1 m˛ powierzchni), gdzie za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię [...] m˛ - według sposobu użytkowania części wspólnych budynku i działki gruntu nr [...] o powierzchni [...] m˛, związanych z własnością lokalu, ustalonego aktem notarialnym z dnia 04.08.2010 r., Rep. A Nr [...].

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanął na stanowisku,

że w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2016 r., który znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie - nie wprowadzono warunku faktycznego wykorzystywania budynku lub jego części czy też gruntu na cele związane z działalnością gospodarczą, czy też niemożności wykorzystywania budynków lub ich części ze względów technicznych.

W myśl bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć na gruncie tej ustawy (u.p.o.l.) grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 2a nie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie).

Oznacza to, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków lub gruntów już skutkuje uznaniem tego rodzaju nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zasada ta nie dotyczy jedynie budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (art. 1a ust. 2a u.p.o.l.), chyba że przedmiot opodatkowania (budynek lub jego część lub grunt) jest związany z działalnością gospodarczą lub zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (stosownie do art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b) u.p.o.l.)

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sporne budynki, stanowiące współwłasność Skarżącego i jego małżonki, posadowione na działkach nr [...], położonych w T. przy ulicy [...] i [...] są w posiadaniu Skarżącego będącego przedsiębiorcą i są wskazywane jako adresy dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego od dnia 15.03.1990 r. pod nazwą [...] L. W., A zatem, w zgodzie z prawem organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości dla spornych pięciu budynków i gruntów z nimi związanych według stawki właściwej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą.

Natomiast adresem głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez Skarżącego jest lokal [...] położony w budynku w T. przy ulicy [...] (stanowiący własność Skarżącego i jego małżonki), dla którego na rzecz Skarżącego i jego małżonki ustalono sposób użytkowania (wyżej powołany akt notarialny z dnia 04.08.2010 r.).

Skoro więc lokal mieszkalny [...] położony w budynku w T. przy ulicy [...] stanowi główne miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez Skarżącego jak i adres dla doręczeń (CEiIDG), co już świadczy, że pozostaje w związku z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, to zaistniała również podstawa do ustalenia stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.09.2017 r, I SA/Kr 614/17), przy czym dla wzmocnienia tego stanowiska, także do podjęcia działań, czy lokal mieszkalny [...] jest wykorzystywany do tej działalności (np. podatkowo przez zaliczanie wydatków na tę nieruchomość do kosztów związanych z uzyskiwaniem przychodów, czy jest wpisana do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa Skarżącego, czy są dokonywane odpisy amortyzacyjne itp.).

Przy czym, jak wynika z decyzji organu podatkowego I instancji, którą Kolegium zaakceptowało, lokal ten (lokal [...] położony w budynku w T. przy ulicy [...]) nie został opodatkowany według stawki właściwej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą ([...] zł od 1 m˛ powierzchni użytkowej), lecz według stawki niższej, bowiem właściwej dla budynków lub ich części mieszkalnych, tj. [...] zł od 1 m ˛ powierzchni użytkowej (art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., zgodnie z którym ). Również powierzchnia gruntów pozostałych, jako związana z lokalem mieszkalnym nr [...] należącego do Skarżącego, przyjęta przez organ podatkowy jako podstawa opodatkowania w wymiarze [...] m˛ jest błędnie wskazana (zamiast prawidłowo [...] m˛, powiększoną odpowiednio o powierzchnię wspólnego użytkowania, o jakiej mowa w pkt 3 § 4 aktu notarialnego z dnia 04.08.2010 r., Rep. A Nr [...]).

Sąd jednakże - mając na uwadze zasadę przewidzianą w art. 134 § 2 p.p.s.a., w myśl której Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, co nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie - uznał, że ocena i zalecenia co do lokalu 1 mogłyby w ponownym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację Skarżącego w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2016 r. w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji uzasadniało przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius, o jakim mowa w art. 134 § 2 p.p.s.a. Stąd te uchybienia organu podatkowego co do ustalenia stawki w stosunku do mieszkania i gruntów pozostałych (poz. 3 i 4 decyzji organu podatkowego I instancji) nie mogły stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w konsekwencji skutkowałoby to pogorszeniem sytuacji Skarżącego w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2016.

Dalej wskazać także należy na przepis art. 21 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl którego podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji budynku (gruntu) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Do czasu, gdy w ewidencji gruntów i budynków sporne budynki będą miały przypisaną funkcję niemieszkalną, a więc i grunty z nimi związane (tak też oświadczył Skarżący w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 rok z dnia 04.05.2015 r.) , dane te będą wiązać organy podatkowe przy ustalaniu stawki podatku od nieruchomości właściwej dla wymiaru podatku. Istotą regulacji przyjętej w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest ustanowienie stałego punktu odniesienia w postaci danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w okresie, którego dotyczy podatek, tak aby umożliwić organowi podatkowemu wymiar podatku, bez konieczności prowadzenia odrębnego postępowania w spornej kwestii. Skoro w rozpoznawanej sprawie do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia spornych budynków, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r.

Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, że sporne budynki o charakterze niemieszkalnym opodatkować należało w roku 2016 stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.). Podkreślić przy tym ponownie należy, że decydujące znaczenie dla takiej klasyfikacji ma fakt, że sporne budynki stanowią współwłasność Skarżącego posiadającego status przedsiębiorcy. Jest to okoliczność wystarczająca, wyczerpuje ona bowiem ustawowe znamiona definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" przewidzianej w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. (w stanie prawnym obowiązującym od dnia 01.01.2016 r.), które oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu, bez znaczenia w sprawie są okoliczności wskazywane przez Skarżącego, a mianowicie, że do działalności gospodarczej sporne budynki nie są wykorzystywane przez cały rok, a jednie przez 3 miesiące w roku, a także, że organ podatkowy nie ustalił, czy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa Skarżącego.

Skarżący jest przedsiębiorcą i sporne budynki (wpisane w kartotece budynków jako niemieszkalne) stanowią adresy miejsc wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego, co świadczy, że nawet niewykorzystywane faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się - w świetle obowiązującej od dnia 01.010.2016 r. legalnej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" przewidzianej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - już za związane z działalnością gospodarczą, bowiem przytoczona wyżej definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki faktycznego wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Na tej podstawie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką najwyższą podlega cała powierzchnia użytkowa spornych budynków oraz gruntów, na których są one posadowione.

Wobec tego Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 1a ust.1 pkt 3, art. 5 ust.1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l.) za bezpodstawne.

Sąd nie uwzględnił także pozostałych zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania, uznając je również za niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu skargi w pkt 1 co do naruszenia art. 165 O.p. przez wszczęcie z urzędu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r., wskazać należy, że faktycznie zbędne było wszczynanie tego postępowania z urzędu, skoro wobec uchylenia decyzji organu I instancji z dnia 26.01.2016 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. dotyczącego nieruchomości w T. przy ulicy [...] i ulicy [...] na mocy decyzji z dnia 09.05.2016 r. z uwagi na braki w materiale dowodowym, postępowanie podatkowe było kontynuacją w celu uzupełnienia dowodów zgromadzonych w sprawie, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, czego dla uchylenia decyzji wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Odnośnie do zarzutu skargi co do naruszenia art. 240 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 130 1 pkt 6 O.p. przez rozpoznanie sprawy przez pracownika podlegającego wyłączeniu z rozpoznania sprawy, i ten zarzut uznać należało za bezpodstawny.

Przepis art. 130 § 1 pkt 6 O.p. zakłada m. in., że członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Zgodzić się należało z Kolegium (które odniosło się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę), że przepis art. 130 § 1 pkt 6 O.p. nie znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten bowiem stosuje się jedynie w sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane w trybach nadzwyczajnych, co stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w trafnie powołanym przez Kolegium wyroku z 16.05.2016 r., II FSK 2078/14. Sąd ten także wskazał m. in., że: "Należy pamiętać, że celem instytucji wyłączenia jest zapewnienie bezstronności pracownika lub organu w każdym stadium postępowania, a zwłaszcza przy wydawaniu aktu kończącego to postępowanie. Idea omawianej instytucji na przykładzie samorządowego kolegium odwoławczego sprowadza się zatem do uniemożliwienia rozpoznania tej samej sprawy w tym samym, bądź częściowo powtarzającym się składzie osobowym w sytuacji, gdy organ ten jest jednocześnie organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Ponowne rozpoznanie sprawy nawet przez ten sam skład samorządowego kolegium odwoławczego, jeżeli organ ten nie rozstrzygał sprawy w pierwszej instancji, nie narusza zatem omówionych postulatów, a tym samym art. 130 § 1 pkt 6 O.p.". Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Wobec tego, nie doszło do naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 3 O.p.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi co do naruszenia przepisu postępowania (art. 121 O.p.), zdaniem Sądu są one również niezasadne.

Wbrew temu, co twierdzi Skarżący, postępowanie podatkowe w sprawie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wszechstronnej ocenie, okoliczności przesądzające o istocie sprawy - w kontekście mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa materialnego - zostały dostatecznie wyjaśnione i mają oparcie w zebranym materiale dowodowym sprawy. Jak wynika z akt, Skarżącemu udostępniono wszystkie dowody oraz zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania. Odmienna zatem ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie zadowala Skarżącego, nie może prowadzić do postawienia skutecznego zarzutu naruszenia art. 121 O.p.

Końcowo zwrócić jednak należy uwagę, że sentencja decyzji organów podatkowych obu instancji w rozpoznawanej sprawie nie zawiera odniesienia do solidarnej odpowiedzialności Podatników za ustalone zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 r. Pominięcie w sentencji decyzji sformułowania odnoszącego się do solidarności podatników nie ma wprawdzie wpływu na jej realizację, jednakże jak podkreślił m.in. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 grudnia 2011 r. (I SA/Wr 1360/11, "pominięcie w sentencji decyzji zastrzeżenia o solidarnej odpowiedzialności podatników za zobowiązanie podatkowe stanowi niewątpliwie uchybienie organu, jednakże uchybienie to nie ma jednak znaczenia dla finalnego rozstrzygnięcia, gdy w sprawie zrealizowano faktycznie dyspozycję art. 3 ust. 4 u.p.o.l.". Zatem organ, wydając decyzje podatkowe w sytuacji, gdy obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na kilku podmiotach, powinien takich uchybień unikać, tutaj w kolejnych latach podatkowych.

Mając jednak na uwadze całokształt okoliczności faktycznych i prawnych występujących w niniejszej sprawie Sąd - uwzględniając również zasadę zakazu pogarszania sytuacji skarżącego przewidzianą w art. 134 § 2 p.p.s.a , o czym wyżej mowa - uznał, że skargę należało oddalić jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.