Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 613/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: sędzia WSA Mariola Jaroszewska sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi Spółka z o.o. na postanowienie Wojewody z dnia 10 kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. wniosła skargę na postanowienie Wojewody z 10 kwietnia 2020 r. uchylające postanowienie Prezydenta Miasta z 12 lutego 2020 r. i orzekające o odmowie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Prezydenta Miasta nr [..] z 24 stycznia 2020 r. nakładającego obowiązek usunięcia braków/nieprawidłowości w dokumentacji projektowej.

Skarga została złożona w następującym stanie sprawy:

W dniu 16 grudnia 2019 r. Gmina Miasta jako zarządca dróg gminnych złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa drogi gminnej (dojazdowej [..]) wraz z infrastrukturą towarzyszącą do obsługi terenów magazynowych na działkach budowlanych oznaczony numerami ewidencyjnymi [..]-[..], R. w G."

Prezydent Miasta, z uwagi na braki w dokumentacji projektowej, postanowieniem z 24 stycznia 2020 r. w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji w zakresie:

1. złożony wniosek w zakresie załącznika nr 1 - rysunek oznaczony jako nr 3 (mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowanych oraz istniejące uzbrojenie terenu), rysunek oznaczony jako nr 3a - ewidencja ZRID, oraz część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu należy doprowadzić do zgodności ze złożonym wnioskiem. Wskazuje się, że działka [..] powstała z podziału dz. [..] to to również część przedmiotowego wniosku, ponieważ jej podział oraz lokalizacja w granicy nowego pasa drogowego zostaną zatwierdzone w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. A zatem mając na uwadze powyższe należy dostarczyć skorygowane rysunki uwzględniające powyższe. Ponadto na stronie tytułowej wniosku podać prawidłowy obr. dla działek [..]-[..]),

dokumentację projektową doprowadzić do zgodności z rozporządzeniem MTBiGM z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a mianowicie:

§ 3 ust. 1 pkt 1 - na stronie tytułowej podać prawidłową nazwę inwestora - zgodnie z obowiązującą ustawą z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 1 lb - właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wskazuje się, ze zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zarządcą dla dróg gminnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). A zatem powołując na powyższe inwestorem w tym przypadku jest Prezydent Miasta, to samo dotyczy prawidłowej nazwy inwestora wewnątrz projektu budowlanego,

§ 6ust.1:usunąć nieprawidłowości, w postaci wklejanych elementów tekstu - należy poprawnie wydrukować treść, do projektu dołączyć w całości,

wszystkie załączniki będące integralną częścią poszczególnych uzgodnień - do projektu dołączono tylko fragmenty tych uzgodnień,

§ 4 ust. 1 pkt - na rysunkach, w metrykach projektu umieścić wymagane rozporządzeniem informacje tj. nazwę i adres obiektu budowlanego, tytuł, skalę i nr rysunku, imię i nazwisko projektantów, specjalność i nr uprawnień, datę oraz podpis -w metrykach nie podano specjalności M. B.,

§ 5 - ponumerować wszystkie strony projektu budowlanego,

§ 11 ust. 2 pkt 4 - określić jednoznacznie kategorię geotechniczną obiektu budowlanego - w projekcie zawarto informację, że jest to zarówno druga jak i trzecia kategoria,

projektant branży sanitarnej winien sporządzić informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowane,

do projektu budowlanego załączyć zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego poszczególnych projektantów aktualne w dacie dokonywania poprawek - art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane,

potwierdzić ostateczność decyzji Prezydenta Miasta nr [..] z dnia 19 listopada2019 r. oraz decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nr [..] z dnia 8 marca 2018 r. -art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane,

przedłużyć ważność poszczególnych uzgodnień załączonych do projektu budowlanego - wyjaśnia się, że wszystkie uzgodnienia muszą być ważne i aktualne w dacie wydawania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji - art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

W piśmie z 5 lutego 2020 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił dokumentację techniczną o braki w niej zawarte i jednocześnie wniósł o wyjaśnienie/potwierdzenie uwag zawartych w punkcie 2 ww. postanowienia tj.

potwierdzenia, iż inwestorem procedowanej inwestycji jest Prezydent Miasta, a nie Gmina Miasta,

stwierdzenie konieczności "usunięcia nieprawidłowości w postaci wklejanych elementów tekstu - należy poprawnie wydrukować treść" nie wynika wprost z przepisu, a sposób (trwały) w jaki zostały "wklejone elementy tekstu" zachowały czytelność miejsc w których "wklejenia" były zrobione. Ponadto (zgodnie ze stosowaną praktyką) miejsca wklejeń mogą być dodatkowo opatrzone podpisem projektanta poświadczającym dokonaną korektę. Potwierdzenie kwestii uwzględnieni a zgłoszonej uwagi, ma znaczenie dla zakresu niezbędnych zmian i czasu ich przeprowadzenia, co jest b. ważne dla terminu usunięcia braków.

- z przepisu nie wynika także wymóg "dołączenia w całości wszystkich załączników będących integralną częścią poszczególnych uzgodnień". Zastosowanie się do tego wymogu oznacza konieczność skopiowania dużej ilości rysunków (w ich oryginalnej skali) oraz w 4 egz. z wniesionymi uzgodnieniami a sporządzający projekt projektanci i sprawdzający poświadczyli za obecnie dołączone do PB uzgodnienia i ponoszą za nie prawną odpowiedzialność. Potwierdzenie kwestii uwzględnieni a zgłoszonej uwagi, ma znaczenie dla zakresu niezbędnych zmian i czasu ich przeprowadzenia, co jest b. ważne dla terminu usunięcia braków.

Prezydent Miasta postanowieniem nr [..] z 12 lutego 2020 r. wyjaśnił wątpliwości dotyczące treści własnego postanowienia z 24 stycznia 2020 r. nakładającego obowiązek usunięcia braków/nieprawidłowości w dokumentacji.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła A.

Rozpoznając sprawę Wojewoda na wstępie wskazał, że stosownie do unormowania art. 113 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

W myśl art.126 k.p.a. przepisy art.109- 113 k.p.a. stosuje się odpowiednio do postanowień.

Celem instytucji z art. 113 § 2 k.p.a. jest usunięcie niejasności w treści decyzji, w szczególności wtedy, gdy decyzja jest niejednoznaczna na skutek użytych w niej ogólnych sformułowań lub zastosowanych skrótów, względnie dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia Zatem wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też uzupełniać merytorycznie rozstrzygnięcia, a także dokonywać jego interpretacji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, poprzez jego uzupełnienie lub dokonanie wyjaśnienia zagadnień w niej poruszonych. Niejednoznaczność bądź też zawiłość treści decyzji jest konsekwencją zastosowanych w niej niejasnych wyrażeń, sformułowań lub skrótów. Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracji nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 15/16). Ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumpcja, błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb rektyfikacyjny (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 622/01).

W ocenie organu odwoławczego zapisy postanowienia Prezydenta Miasta z 24 stycznia 2020 r. wyraźnie określają nałożone obowiązki tj. wskazanie na stronie tytułowej projektu budowalnego prawidłowej nazwy inwestora - Prezydenta Miasta, usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w postaci wklejanych elementów tekstu oraz dołączenie w całości wszystkich załączników poszczególnych uzgodnień.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, że organ I instancji, niezgodnie z wnioskiem pełnomocnika inwestora, w sentencji zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta z 12 lutego 2020 r. rozstrzygnął o działce nr [..] powstałej z podziału dz. [..].

Zdaniem Wojewody tryb wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowień administracyjnych w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a., organ ma obowiązek zastosować wyłącznie w sytuacji, gdy stwierdzi wystąpienie w postanowieniu obiektywnych wątpliwości uniemożliwiających jej stosowanie. Zapisy postanowienia Prezydenta Miasta z 24 stycznia 2020 r., co do których wątpliwości zgłosił pełnomocnik inwestora, nie budzą w ocenie organu II instancji tego rodzaju wątpliwości interpretacyjnych. Zatem nie wymagają wydania postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a.. Dlatego też Wojewoda mając na uwadze art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Prezydenta Miasta z 24 stycznia 2020 r.

Odnosząc się do ponoszonych zarzutów zawartych w zażaleniu na zaskarżone postanowienie stwierdza się, iż w świetle poczynionych ustaleń, pozostają one bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

We wniesionej skardze Spółka zarzuciła:

-naruszenie przepisów postępowania tj. art. 113 § 2 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez organ, że postanowienie Prezydenta Miasta z 24 stycznia 2020 r. nie zawierało w swojej treści niejednoznaczności i wątpliwości, które wymagały wydania przez Prezydenta Miasta postanowienia wyjaśniającego wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. podczas, gdy mając na uwadze przedmiot, charakter oraz stopień zawiłości toczącego się postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wydanie postanowienia wyjaśniającego przez organ było uzasadnione, a treść postanowienia Prezydenta Miasta z 24 stycznia 2020r. była niejednoznaczna i nieprecyzyjna,

-naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 28 k.p.a. polegające na niezgodnym ze stanem prawnym i faktycznym stwierdzeniu przez organ na stronie trzeciej uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, iż prawidłowa nazwa inwestora to Prezydent Miasta,

-naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie polegającej na błędnym uznaniu, iż inwestorem planowanej inwestycji drogowej jest Prezydent Miasta, podczas gdy pomiędzy treścią wniosku z dnia 13 grudnia 2019 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a załącznikami do tegoż wniosku (m.in. projektem budowlanym) istnieją rażące sprzeczności co do zakresu planowej inwestycji drogowej, które uniemożliwiają ustalenie, iż inwestorem planowanej inwestycji drogowej jest Prezydent Miasta,

-naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11b o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r. w zw. art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. poprzez uch błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż inwestorem planowej inwestycji drogowej jest Prezydent Miasta.

W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że w jej ocenie postanowienie Prezydenta Miasta z 24 stycznia 2020 r. zawierało istotne wątpliwości zarówno co do zakresu dokumentacji, co do której inwestor został zobowiązany do uzupełnienia, jak i co do prawidłowego określenia podmiotu, który jest inwestorem planowej inwestycji uprawnionym do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Skarżąca wskazała, że zarówno w trakcie postępowanie przed organem I Instancji, jak w zażaleniu wskazywała, iż inwestorem planowanej inwestycji drogowej, mając na uwadze charakter i zakres inwestycji oraz obowiązujące przepisy prawa, nie może być Prezydent Miasta.

W postępowaniu o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ustalenie przez organ prowadzący postępowanie czy wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej został złożony przez uprawniony do tego podmiot powinno odbyć na etapie wstępnego badania złożonego wniosku. Ustalenie, że wniosek został złożony przez podmiot do tego nieuprawniony powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Zgodnie bowiem z art. 11b ust. 1 ustawy właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

We wniosku z 13 grudnia 2019 r. inwestor wskazał, iż wnosi o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej Budowa drogi gminnej (dojazdowej [..]) wraz z infrastrukturą towarzyszącą do obsługi terenów magazynowych na działkach budowlanych oznaczonych numerami [..]-[..],G. Z kolei na stronie drugiej wniosku z 13 grudnia 2019 r. inwestor wskazał, iż w ramach realizacji inwestycji przewiduje się przebudowę skrzyżowania na odcinku

400m (zakres odrębnego zgłoszenia do Urzędu Wojewódzkiego). W treści samego wniosku z 13 grudnia 2019 r. inwestor co prawda wprost nie wskazał, że chodzi o przebudowę skrzyżowania z ulicą E., jednakże okoliczność ta wynika wprost z dokumentów załączonych do przedmiotowego wniosku, o czym mowa poniżej. Ponadto całkowicie niejasne jest stwierdzenie, że przebudowa skrzyżowania na odcinku

400m jest objęta zakresem bliżej nieokreślonego zgłoszenia do Urzędu Wojewódzkiego. Inwestor w żaden sposób tej kwestii nie wyjaśnił.

Podkreśliła skarżąca, że z dokumentów załączonych przez inwestora do wniosku (w szczególności zaś projektu budowlanego, uzgodnień i innych) jasno wynika, iż dotyczą one inwestycji o nazwie: "przebudowa skrzyżowania ul. E. ([..]) z drogą dojazdową [.]. (MPZP [..]) oraz budowa tej drogi dojazdowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą do obsługi terenów magazynowych na działkach budowlanych oznaczonych numerami ewidencyjnymi [..]-[..] w G."

Wskazywanie zatem przez inwestora w treści samego wniosku, iż przedmiotem planowanej inwestycji jest jedynie budowa drogi dojazdowej należy uznać za błędne i niezgodne ze stanem faktycznym.

Natomiast wedle informacji skarżącej ulica E. na odcinku objętym zakresem przedmiotowej inwestycji jest drogą wojewódzką zaliczoną do klasy dróg ekspresowych położoną na obszarze dwóch różnych powiatów, a zatem zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, jej zarządca nie może być Prezydent Miasta. Co istotne planowana inwestycja drogowa znajduje się na granicy dwóch powiatów- tj. powiatu m. G. i powiatu P. i swoim zakresem obejmuje nieruchomości położone zarówno na terenie powiatu m. G., jak i powiatu P.

Tym samym skoro znaczna i istotna część planowanej inwestycji ma polegać na przebudowie skrzyżowania z ulicą E. na jej odcinku leżącym na terenie dwóch różnych powiatów, to podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wydanie decyzji ZRID oraz inwestorem planowanej inwestycji drogowej, zgodnie z zacytowanym przez organ I Instancji art. 11 b specustawy drogowej, nie może być Prezydent Miasta.

Dodała skarżąca, że jako uczestnik postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, którego nieruchomość ma zostać wywłaszczona na skutek planowanej inwestycji, ma interes prawny w prawidłowym ustaleniu inwestora planowanej inwestycji, gdyż będzie miało wpływ na dalszy tok postępowania oraz na sytuację prawną skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym – na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga nie mogła być uwzględniona.

Podstawą prawną kontrolowanych w niniejszej sprawie przez Sąd postanowień był przepis art. 113 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Na mocy przepisu szczególnego przepis powyższy stosuje się do postanowień, co w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości.

Przedmiotem wyjaśnienia mogą być w szczególności niejednoznaczne lub niejasne sformułowania zawarte w osnowie decyzji (postanowienia), które utrudniają jednoznaczne ustalenie sensu rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 3090/17 - wszystkie orzeczenia za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest ono konieczne, gdy osnowa (rozstrzygnięcie) jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest więc ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Go 103/19).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe. Wniosek o wyjaśnienie dotyczył bowiem postanowienia, w którym organ I instancji wyraźnie wskazał jakiego rodzaju uzupełnienia złożonego wniosku o zezwolenia na realizację inwestycji drogowej domaga się oraz jednoznacznie wypunktował braki w dokumentacji projektowej. Kontroli Sądu w ramach wniesionej skargi podlega tylko ocena czy prawidłowo organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie postanowienia organu I instancji wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego było jednoznaczne i jego zakres nie budził wątpliwości. Natomiast nie podlega ocenie zgodność z prawem treść tego rozstrzygnięcia, czego w istocie domaga się skarżąca.

W ocenie Sądu skarżąca wnosząc o wyjaśnienie postanowienia wydanego w trybie art. 35 ustawy Prawo budowlane w istocie kwestionuje treść wezwania do uzupełnienia projektu budowlanego i złożonego wniosku. Zaznaczyć należy, że postanowienie wydawane w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nie jest postanowieniem zaskarżalnym. W doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność, że na postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zażalenie nie przysługuje. Inwestor i każda strona postępowania może natomiast zaskarżyć je w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę, co przewiduje art. 142 k.p.a. (zob. A. Gliniecki (red.) Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, WK 2016; tak też: WSA w Opolu w wyroku z dnia 18 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Op 318/19; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt II SA/Po 294/19).

Oznacza to, że sporne postanowienie podlega kontroli instancyjnej, ale wyłącznie w postępowaniu odwoławczym od decyzji kończącej postępowanie. I wobec kwestionowania zakresu inwestycji i podmiotu, który powinien realizować inwestycję, a tego dotyczą zarzuty sformułowane skardze, skarżąca Spółka, winna podnosić te kwestie w ewentualnie wniesionym odwołaniu. Z pewnością nie służy temu tryb postępowania oparty o przepis art. 113 § 2 k.p.a. W niniejszym postępowaniu Sąd nie jest uprawniony do badania, czy Prezydent Miasta winien być inwestorem co do przedmiotowej inwestycji drogowej albo też jaki zakres inwestycja ostatecznie będzie miała. Elementy te mogą być objęte kontrolą jedynie w toku instancji postępowania głównego. Tak jak wskazano powyżej, w tej sprawie strona skarżąca może zwrócić się do organu II instancji z odwołaniem od decyzji zrid i wówczas organ dokona zbadania legalności kwestionowanych elementów postanowienia wydanego w trybie art. 35 ust. 3 Prawo budowlane. Ewentualna skarga pozwoli na wypowiedzenie się w tych kwestiach także sądowi administracyjnemu. Natomiast w trybie wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia sąd nie posiada kompetencji do wypowiadania się co do tych kwestii, gdyż pozostaje to poza ramami kontrolowanej sprawy administracyjnej.

Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł ja w sentencji i oddalił skargę.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.