Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2285/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 10, art. 13
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia NSA del. Jolanta Sikorska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 317/12 w sprawie ze skargi K. B.-K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 317/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B.-K., dalej także skarżąca, na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, oddalił skargę.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Przedsiębiorstwo Pomorska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Bydgoszczy na podstawie art. 124 i art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej także u.g.n., zwróciła się do Starosty Powiatowego w Nowym Mieście Lubawskim o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej we wsi Kurzętnik, gmina Kurzętnik, działka nr [...], o pow. 4,65 ha, stanowiącej własność K. K., przez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez wskazaną nieruchomość odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300, MOP 5,5 Mpa relacji Brodnica - Nowe Miasto Lubawskie o przekroju nie większym niż 300 mm na długości 247 m i głębokości co najmniej 1 m. Do wniosku dołączono prawomocną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną przez Wójta Gminy Kurzętnik z dnia 02.11.2010 r. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia. Jednocześnie inwestor na podstawie art. 124 w zw. z art. 122 u.g.n. wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu złożonego wniosku podano, że realizacja opisanej inwestycji celu publicznego wymaga przeprowadzenia sieci gazociągowej przez nieruchomość stanowiącą własność K. K., bowiem stanowi to najkrótsze i najbardziej możliwe połączenie. Podniesiono również, że przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości, mające na celu ustanowienie służebności przesyłu w celu uregulowania stanu prawnego korzystania z nieruchomości pod przedmiotową inwestycję, nie doprowadziły do zamierzonego celu. Mimo przedstawienia przez inwestora kilku wariantów uzyskania zgody, prowadzone od dwóch lat rokowania są bezskuteczne.

W związku ze zmianą właściciela nieruchomości, w wyniku dokonanej w dniu 15.06.2011 r. przez K. K. darowizny na rzecz żony - K. B. - K., organ prowadzący postępowanie zwrócił się do inwestora o powtórne przeprowadzenie działań w celu uzyskania od właścicielki nieruchomości zgody na założenie i przeprowadzenie odcinka planowanej sieci gazowej.

W dniu 18.08.2011 r. Przedsiębiorstwo Pomorska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Bydgoszczy złożyła kolejny wniosek o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność K. B. - K. przez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie przez wskazaną nieruchomość opisanego wyżej odcinka sieci gazowej, na okres nie krótszy niż 50 lat oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na fakt, że wykonywana inwestycja jest realizacją celu publicznego. Jednocześnie na podstawie art. 117 u.g.n. wniesiono o zabezpieczenie postępowania poprzez wpis wzmianki o wszczęciu postępowania w dziale III Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Podkreślono, że podjęto działania w celu ustanowienia służebności przesyłu i uregulowania stanu prawnego korzystania z nieruchomości pod inwestycję. Działania te, ze względu na stanowisko właścicieli nieruchomości, nie doprowadziły do zamierzonego celu.

Decyzją z dnia 8 listopada 2011 r. Starosta Nowomiejski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części powierzchni 4940 m2 nieruchomości gruntowej położonej w obrębie Kurzętnik, gmina Kurzętnik, działka nr [...] o pow. 4,6500 ha, będącej własnością K. B. - K. poprzez udzielenie zezwolenia Przedsiębiorstwu Pomorskiej Spółce Gazownictwa sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy w Bydgoszczy na przeprowadzenie przez teren nieruchomości gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 relacji Brodnica - Nowe Miasto Lubawskie oraz innych podziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu. Ograniczenie to nastąpiło zgodnie z prawomocną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaną przez Wójta Gminy Kurzętnik dnia 02.11.2010 r. Jednocześnie zgodnie z art. 124 ust. 4 u.g.n., zobowiązano inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po przeprowadzeniu na wskazanej nieruchomości gazociągu oraz innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z gazociągu. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo będzie powodowało nadmierne trudności lub koszty, zgodnie z art. 129 ust. 5 u.g.n. Starosta wyda odrębną decyzję o odszkodowaniu za wyrządzone szkody powstałe wskutek zajęcia nieruchomości oraz budowy gazociągu, przysługującemu właścicielowi nieruchomości, które to odszkodowanie będzie odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie zostanie powiększone o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Zobowiązano również właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii urządzeń. Termin realizacji inwestycji został określony na jeden miesiąc od rozpoczęcia prac, zaś przewidywany okres eksploatacji gazociągu w części przebiegającej przez przedmiotową nieruchomość wynosi minimum 50 lat. Na wniosek Spółki decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do wniosku zostały dołączone wszystkie niezbędne dokumenty. Odnosząc się do prowadzonych rokowań organ stwierdził, że właściciel nieruchomości oświadczył, że wyraża zgodę na ułożenie gazociągu, jednakże uznał przedstawione przez inwestora warunki dotyczące wysokości odszkodowania i rekultywacji za niemożliwe do zaakceptowania. Natomiast pełnomocnik inwestora stwierdził, że nie widzi celu prowadzenia dalszych rokowań, gdyż są one prowadzone bezskutecznie od dwóch lat, mimo przedstawiania kilku wariantów uzyskania zgody. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na fakt celowego przedłużania sprawy przez stronę postępowania, m.in. poprzez uchylanie się od stawienia się na kolejne, wyznaczane przez organ na wniosek strony, terminy rozpraw administracyjnych, co powoduje brak możliwości realizacji przedmiotowego celu publicznego. Organ uznał też, że nie zaszły przesłanki uzasadniające odroczenie rozprawy. Sprawa nie wymagała osobistego udziału właściciela nieruchomości, gdyż została dostatecznie wyjaśniona przez organ, a ponadto właścicielka mogła, tak jak to wcześniej czyniła, ustanowić dla siebie pełnomocnika, który by ją reprezentował. Organ zwrócił przy tym uwagę na przekazywanie przez stronę w poszczególnych pismach sprzecznych informacji dotyczących możliwości wzięcia udziału przez nią w kolejnych wyznaczanych rozprawach administracyjnych, a tym samym nie dających pewności stawiennictwa strony na kolejnej nowo wyznaczonej rozprawie. Organ podkreślił, że planowana inwestycja stanowi ważny interes społeczny i służy zapewnieniu dostawy paliwa gazowego dla dużej ilości odbiorców powiatu nowomiejskiego. Jednocześnie ze względu na ważny interes strony (złożenie wniosku o dofinansowanie przedmiotowej inwestycji) oraz ważny interes społeczny, w myśl art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. B. - K., podnosząc zarzut naruszenia art. 124 u.g.n. poprzez nieokreślenie sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości oraz niewydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a także art. 10 i 11 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się, załatwiając niniejszą sprawę, a także art. 107 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury, Geodezji i Rolnictwa Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Wojewódzkiego w Olsztynie uchylono pkt 6 decyzji organu pierwszej instancji i umorzono postępowanie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w pozostałej zaś części utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu drugiej instancji, nie został w sprawie naruszony art. 124 u.g.n. albowiem decyzja organu pierwszej instancji w sposób jasny i precyzyjny określa sposób ograniczenia korzystania z nieruchomości, zgodnie z prawomocną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 02.11.2010 r. Zajęcie powierzchni wynoszącej 4940 m2 przedmiotowej nieruchomości wynika z konieczności zajęcia pasa montażowego o szerokości 20 m i długości 247 m związanych z budową gazociągu. Zdaniem inwestora, po wykonaniu inwestycji i przywróceniu nieruchomości do stanu pierwotnego właściciel nieruchomości nie będzie w żaden sposób ograniczony w wykonywaniu prawa własności, bowiem posadowienie gazociągu nie powoduje żadnych przeszkód w rolniczym wykorzystaniu nieruchomości zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki.

W ocenie organu odwoławczego, rokowania zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, zarówno z poprzednim właścicielem nieruchomości, jak i po dokonaniu darowizny na rzecz skarżącej. Powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 07.10.2009 r., sygn. akt IV SA/Po 381/09, organ wskazał, że art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłankę wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

Organ wskazał, że wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości następuje na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny. Na podstawie art. 124 ust.1a u.g.n. organ zobowiązany jest, po wydaniu decyzji na podstawie ust. 1, do wydania odrębnej decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu, jeżeli decyzja ta nie stała się ostateczna lub w wyniku złożenia od niej odwołania wydana została decyzja przez organ odwoławczy, która została zaskarżona do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji nie nadaje się decyzji wydanej na podstawie ust. 1 rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz z przyczyn, które uzasadniałyby nadanie takiego rygoru, istnieje możliwość wydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i to tej decyzji nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ odwoławczy uznał również, że zarzuty strony odnoszące się do niezapewnienia jej aktywnego udziału w postępowaniu są bezzasadne, gdyż z dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że strona była informowana o każdym posunięciu organu, a nieobecność należycie wezwanej strony na rozprawie administracyjnej nie stanowi przeszkody do jej przeprowadzenia, w szczególności mając na uwadze takie posunięcia strony, jak odwołanie pełnomocnictwa tuż przed przeprowadzeniem rozprawy i późniejsze powoływanie się na zły stan zdrowia. Podkreślono przy tym, że na każdym etapie postępowania strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy, a także składania oświadczeń i wniosków. Wszelkie opóźnienia zaistniałe w przedmiotowym postępowaniu powstały na skutek działań właściciela nieruchomości, jak np. dokonanie darowizny przedmiotowej nieruchomości na rzecz odwołującej się w dniu 15.06.2011 r., a więc po wysłaniu zawiadomienia o zebraniu całości materiału dowodowego w sprawie, jak również składanie wniosków o odroczenie rozprawy, odwoływanie pełnomocnictw. W ocenie organu drugiej instancji kwestionowana decyzja czyni zadość wymaganiom art. 107 k.p.a. Podkreślono, że powierzchnia zajęcia wynosi 4940 m2, ponieważ tyle zajmować będzie pas montażowy rurociągu, a po przeprowadzeniu gazociągu na głębokość 1 m szerokość pasa strefy kontrolnej wynosić będzie 6 m, co jest zgodne z prawomocną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 02.11.2010 r. Ponadto w aktach sprawy znajduje się również mapa, z której wynika, w którym dokładnie miejscu prowadzone będą prace związane z montażem rurociągu, a także wycena ograniczonego prawa rzeczowego służebności przesyłu sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego, ustalająca jego wartość na kwotę 3494 zł, którą to kwotę zaproponowano właścicielowi nieruchomości w trakcie negocjacji.

Skargę na powyższą decyzję wniosła K. B. - K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podniosła w niej zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 124 u.g.n. przez nieokreślenie sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości, prowadzenia postępowania w czasie trwania rokowań, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 10 i art. 11 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, jak również art. 107 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu podniosła, że organ nie wskazał w wydanej decyzji, na jakiej podstawie ustalił wielkość pasa montażowego, skoro decyzja lokalizacyjna inwestycji przewidywała jedynie pas strefy kontrolnej o szerokości 6 m. Nie wskazano wymaganego treścią przepisu art. 124 u.g.n. przebiegu inwestycji przez nieruchomość skarżącej oraz zakresu uszczuplenia władztwa właściciela niezbędnego do wykonania danej inwestycji zgodnego z warunkami wynikającymi z planu miejscowego, czy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto organ nie dokonał przed wydaniem decyzji jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca podała również, że nie zaprzecza faktowi prowadzenia negocjacji w sprawie odszkodowania i wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu na podstawie art. 3051 kodeksu cywilnego, jednakże ograniczenie prawa własności powinno doprowadzić do ustalenia adekwatnego wynagrodzenia. Tymczasem inwestor jako wynagrodzenie zaproponował kwotę 3494 zł na podstawie nieaktualnej opinii rzeczoznawcy majątkowego z 2009 r., która jest opinią prywatną o zaniżonej wartości. Ostatecznie inwestor zaproponował wynagrodzenie w kwocie 20000 zł, na co skarżąca wyraziła zgodę. Z ustaleń tych inwestor jednak wycofał się z niewiadomych powodów, wnosząc o wydanie decyzji ustanawiającej ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W ocenie skarżącej rokowania powinny być zakończone wspólnym protokołem stwierdzającym porozumienie stron albo stwierdzającym rozbieżności w stanowisku stron. Przedstawione przez inwestora jednostronnie sporządzane notatki i informacja nie spełniają takich wymogów, w związku z tym, nie można uznać, że rokowania przeprowadzono. Narusza to warunek, w jakim organ może ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości przez budowę urządzenia przesyłowego gazu na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n. Organ odwoławczy nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania, mimo wskazywanych wątpliwości. Ponadto skarżąca podniosła, że organ naruszył art. 10 k.p.a. poprzez uznanie, że jej niestawienie się na rozprawę administracyjną było nieusprawiedliwione. Podniosła, że była po ciężkim operacyjnym porodzie i nie mogła wziąć udziału w rozprawie, jednakże informowała organ o stanie zdrowia. Podniosła, że jej obecność na rozprawie w innym terminie mogła doprowadzić do ugody między zainteresowanymi stronami.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko - Mazurski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że jest ona niezasadna.

Wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z ust. 1a ww. przepisu prawa, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Ponadto w myśl art. 124 ust. 4 u.g.n., na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. Przepis art. 124 u.g.n. ma charakter uregulowania szczególnego, które - tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych - musi być interpretowane dosłownie.

Zezwolenie zatem może być udzielone tylko wówczas, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyrażają zgody na budowę i zakładanie urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgoda ta musi być wyrażona w sposób jasny i nie budzący wątpliwości.

Powołując się na wyrok WSA w Kielcach z dnia 17.11.2011 r., sygn. akt II SA/Ke 662/11 (https://cbois.nsa.gov.pl/) Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodę, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., należy rozumieć jako zawarcie umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne, określone w art. 6 cytowanej ustawy.

W ocenie tego Sądu, bezsporne w sprawie jest, że skarżąca, jak również poprzedni właściciel nieruchomości - mąż skarżącej, nie wyrazili takiej zgody. Przeprowadzone negocjacje, podejmowane regularnie przez inwestora, nie doprowadziły do zawarcia umowy, na podstawie której inwestor mógłby zrealizować cel publiczny wskazany w prawomocnej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydanej przez Wójta Gminy Kurzętnik dnia 02.11.2010 r. Jak wynika z akt sprawy, strony nie osiągnęły porozumienia w kwestii wysokości odszkodowania za zajęcie działki pod budowę odcinka sieci gazowej. Jednakże wbrew twierdzeniom skarżącej należy stwierdzić, że rokowania zostały w sprawie przeprowadzone prawidłowo. Strony postępowania prowadziły rozmowy, a zasadniczym elementem tych rozmów była kwota odszkodowania za zajęcie gruntu. Właściciel został również poinformowany o sposobie i powierzchni zajęcia (cel korzystania z nieruchomości), rodzaju tytułu prawnego jaki wnioskodawca proponował właścicielowi do korzystania z gruntu, czasie korzystania z nieruchomości. Z akt sprawy, m.in. z fragmentu mapy do celów projektowych znajdującego się na k. 71 akt administracyjnych, czy protokołu rozprawy administracyjnej, wynika wprost, że zajęcie pasa nieruchomości o szerokości 20 m związane jest z montażem gazociągu i ma charakter przejściowy. Natomiast na stałe tzw. strefa kontrolna ma obejmować szerokość 6m (po 3 m od osi gazociągu) i nie przeszkodzi w uprawianiu działki rolnej zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki. W tej sytuacji zarzuty podnoszone w skardze nie znajdują, zdaniem Sądu pierwszej instancji, potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale, bowiem szczegółowe dane dotyczące budowy i posadowienia gazociągu na przedmiotowej nieruchomości były znane skarżącej i nie stanowiły nawet przedmiotu prowadzonych negocjacji. Sąd ten zaznaczył, że przepisy prawa nie wymagają, ażeby rokowania prowadzone przez inwestora z właścicielem nieruchomości co do warunków realizacji inwestycji musiały zakończyć się zawarciem umowy.

Sąd pierwszej instancji wskazał ponadto, że jak wynika z treści Kw nr [...], prowadzonej dla nieruchomości nr [...] o powierzchni 4,6500ha, działka ta jest niezabudowana i użytkowana rolniczo (koniczyna) - grunty orne klasy RIVa oraz Rlllb. Ze sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego ograniczonego prawa rzeczowego służebności przesyłu na przedmiotowej działce dla ustanowienia i nabycia tego prawa za jednorazową opłatą oraz opłaty za utracone plony wynika, że wartość rynkowa przedmiotu wyceny na dzień 16.07.2009 r. wynosiła 3494 zł, przy czym powierzchnia wymaganej służebności gruntowej wynosiłaby 1483,5m2, co wynika z iloczynu długości sieci na nieruchomości i szerokości pasa strefy kontrolnej 6m. Operat szacunkowy został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie ku temu uprawnienia, tym samym podnoszone wobec rzeczoznawcy zarzuty należy uznać za bezpodstawne.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że decyzja nr 51/10 z dnia 02.11.2010 r. Wójta Gminy Kurzętnik, ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300, MOP 5,5 Mpa relacji Brodnica - Nowe Miasto Lubawskie, przebiegającego po terenie gminy Kurzętnik, w tym m.in. przez działkę nr [...], położoną w gminie Kurzętnik i stanowiącą własność skarżącej, nie została przez nią zaskarżona ani przez jej męża i uprawomocniła się z dniem 06.12.2010 r. Ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oznacza spełnienie wymogu do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a jednocześnie determinuje przyjęte w niej rozwiązania. W niniejszej sprawie ograniczenie korzystania z nieruchomości przez właścicielkę nastąpiło zgodnie z decyzją Wójta Gminy Kurzętnik z dnia 02.11.2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Bezpodstawne są również zdaniem Sądu pierwszej instancji zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Sąd ten wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, zaś stanowisko organu zostało uzasadnione w sposób jasny i logiczny. Należy zatem zdaniem tego Sądu stwierdzić, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo i wnikliwie, zgromadzony materiał dowodowy właściwie oceniony, a zastosowane przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd wskazał, że w myśl art. 94 § 1 k.p.a., nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę nie stanowi przeszkody do jej przeprowadzenia. Sąd ten zwrócił skarżącej uwagę, że przedłużanie się postępowania w niniejszej sprawie w znacznej mierze było spowodowane działaniami podejmowanymi przez samą skarżącą i jej męża, jako poprzedniego właściciela nieruchomości. Świadczą o tym takie okoliczności, jak dokonanie darowizny na rzecz skarżącej przez dotychczasowego właściciela w dniu 15.06.2011 r., tj. tuż przed zakończeniem prowadzonego postępowania, wypowiedzenie przez skarżącą udzielonego w dniu 13.09.2011 r. pełnomocnictwa swojemu mężowi na dzień przed wyznaczoną rozprawą administracyjną, złożenie wniosku o ustalenie terminu rozprawy dopiero po zakończeniu przez nią urlopu macierzyńskiego, a następnie w dniu 03.11.2011 r. ponowne upoważnienie męża do przeglądania dokumentów administracyjnych dotyczących przedmiotowej działki. Trudno w tej sytuacji zdaniem tego Sądu uznać za uzasadniony argument, że organ powinien był czekać z wydaniem decyzji na zawarcie przez inwestora i skarżącą ugody, gdyż w przypadku dalszej nieuzasadnionej zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, mógłby on się narazić na zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania.

W świetle powyższych rozważań Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały spełnione ustawowe przesłanki uprawniające organ do zastosowania art. 124 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie budzi wątpliwości, że jest to cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 cytowanej ustawy i nie ma zgody właścicielki nieruchomości co do proponowanej wysokości odszkodowania, zaś wytyczenie przebiegu gazociągu nastąpiło w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Skoro zatem rokowania nie przyniosły zamierzonego rezultatu, organ uprawniony był do wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika skarżącej, w której zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego:

- art.116 ust. 2 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741) przez uznanie, że wniosek o wywłaszczenie przez ograniczenie korzystania z nieruchomości, złożony Staroście Nowego Miasta Lubawskiego jest kompletny i zawiera dokumenty z przebiegu rokowań stron,

- art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami przez nieprzyznanie skarżącej stosownego odszkodowania oraz

2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy:

- art. 10 k.p.a. przez nieumożliwienie skarżącej osobistego udziału w postępowaniu administracyjnym i nieodraczanie rozprawy w sytuacji, gdy jej nieobecność była usprawiedliwiona,

- art. 13 k.p.a. przez niepodjęcie przez Starostę Nowego Miasta Lubawskiego starań do zawarcia między stronami ugody w warunkach, gdy strony uzgodniły warunki zawarcia umowy służebności przesyłu.

Powołując się na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że w sprawie wystąpił konflikt interesów pomiędzy stronami. Właściciele działki gruntu, przez który ma przebiegać gazociąg, nigdy nie kwestionowali jego budowy. Spór toczył się tylko o godziwe i adekwatne do ograniczeń korzystania z nieruchomości jednorazowe wynagrodzenie oraz zawarcie umowy służebności przesyłu na podstawie art. 305 k.c. i nast. przed rozpoczęciem budowy. Ustalenia w tym przedmiocie zostały dwustronnie poczynione. Odstąpienie przez Spółkę Gazowniczą od ustaleń przyrzeczonych nie zostało wyjaśnione. Przedłożone Staroście Powiatowemu jednostronnie sporządzone notatki nie mogą stanowić dowodu przeprowadzenia rokowań, gdyż wyrażają one tylko stanowisko jednej strony.

Nieuwzględnienie przez Starostę Powiatowego wniosku o odroczenie rozprawy administracyjnej z przyczyn uniemożliwiających osobisty w niej udział skarżącej, czyni to postępowanie wadliwym, gdyż ogranicza prawa strony i działa przeciwko jej interesom.

W toku postępowania administracyjnego nie zaproponowano stronom zawarcia ugody w sytuacji, gdy strony ustaliły warunki zawarcia umowy służebności przesyłu.

Odstąpiono od przesłuchania przedstawicieli strony przeciwnej, z którymi ustalono formę ograniczenia korzystania z nieruchomości oraz jednorazowe wynagrodzenie. O rokowaniach w sprawie zawarcia umowy służebności przesyłu świadczy załączony do akt operat szacunkowy sporządzony w tym celu.

Podniósł, że zarzut w stosunku do skarżącej o przedłużanie udostępnienia gruntu i hamowanie inwestycji jest bezzasadny albowiem po uzgodnieniu zawarcia umowy służebności przesyłu, strona przeciwna wszczęła postępowanie administracyjne, które nie doprowadziło do dnia wniesienia kasacji do budowy gazociągu na gruntach skarżącej. Pomorska Spółka Gazownictwa nie podjęła budowy gazociągu przebiegającego przez grunty skarżącej. Celem postępowania administracyjnego nie było szybkie rozpoczęcie budowy, a ograniczenie zapłaty ustalonego wynagrodzenia za zawarcie umowy służebności przesyłu oraz ustalenia niższego odszkodowania przez organ administracji na podstawie art. 130 ustawy o gospodarce gruntami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę przyjął ustalenia organów jako oparte na kompletnym materiale dowodowym w sprawie. Pominął znaczenie nieuczestniczenia skarżącej w rozprawie administracyjnej oraz braku przesłuchania w tym postępowaniu przedstawicieli strony przeciwnej na okoliczność ustaleń zawarcia umowy służebności przesyłu i wynagrodzenia. Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie negowała warunków budowy gazociągu, uznając tę inwestycję za ważną i konieczną dla społeczności lokalnej, nie wstrzymywała jej budowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. (por. wyrok NSA z 19.04.2013 r., sygn. akt II GSK 285/13, lex nr 1337154).

Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania na wstępie zauważyć należy, że podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów procesowych, np. przepisów k.p.a. stosowanego przez organy administracji, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami p.p.s.a., co oczywiście może się wiązać z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni.

Podnosząc w niniejszej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej nie powiązał ich ze stosownymi przepisami p.p.s.a. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania są przepisami prawa procesowego regulującymi postępowanie przed organami administracyjnymi. Zatem przepisy te jako niemające zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie mogły być naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem. Powyższy błąd autora skargi kasacyjnej nie uniemożliwia jednak merytorycznego rozpoznania skargi, gdyż z kontekstu jej treści wynika, że zarzuca się w niej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami k.p.a., których naruszenie nie zostało zauważone przez Sąd I instancji w toku dokonywanej kontroli legalności działania administracji publicznej.

Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutu w wyżej rozumianym znaczeniu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut ten jest niezasadny.

Na wstępie wskazać należy, że artykuł 174 pkt 2 p.p.s.a. nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W rezultacie użyte w treści tego przepisu pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżący powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. (por. wyrok NSA z dnia 13.09.2013 r., sygn. akt I FSK 1174/12, lex nr 1375563).

Podnosząc w niniejszej sprawie zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej podał, że naruszenie art. 10 k.p.a. polegało na uniemożliwieniu skarżącej osobistego udziału w postępowaniu administracyjnym i nieodraczanie rozprawy w sytuacji, gdy jej nieobecność była usprawiedliwiona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącym tego zarzutu jej autor podał jedynie, że nieuwzględnienie przez Starostę Powiatowego wniosku o odroczenie rozprawy administracyjnej z przyczyn uniemożliwiających osobisty w niej udział skarżącej, czyni to postępowanie wadliwym, gdyż ogranicza prawa strony prawa strony i działa przeciwko jej interesom.

Tak postawiony zarzut naruszenia ustanowionej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym nie może odnieść zamierzonego skutku. W skardze kasacyjnej nie wykazano jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Nie wykazano też w sposób jednoznaczny istnienia związku przyczynowego między ewentualnym naruszeniem art. 10 k.p.a. a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna.

Te same uwagi należy też odnieść do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 13 k.p.a. ustanawiającego zasadę załatwiania spornych spraw w drodze ugody administracyjnej. Ponadto zauważyć należy, że ww. przepis prawa nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Użyte bowiem w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej także u.g.n., określenie "zgoda" nie jest tożsame z pojęciem ugody, o jakiej mowa w art. 13 k.p.a. i nie jest ścisłe. W istocie bowiem w sytuacji, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., mamy do czynienia z dwiema stronami: jedną jest właściciel nieruchomości, a drugą inwestor ubiegający się o dostęp do przedmiotowej nieruchomości w konkretnie określonym celu. Z powyższego wynika, że w rzeczywistości "zgoda" przybiera postać umowy. W wyroku z dnia 08.02.2000 r., sygn. akt I SA 361/99 (lex nr 57192) NSA wskazał, że w przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. mówi się wprawdzie o "zgodzie właściciela", ale ponieważ w tym postępowaniu mamy do czynienia z dwiema stronami – właścicielem i podmiotem ubiegającym się o dostęp do nieruchomości – to w rzeczy samej chodzi tutaj o umowę cywilnoprawną o charakterze obligacyjnym ze skutkami w sferze prawa rzeczowego, aby więc była mowa o "zgodzie wyrażonej" przez właściciela, musi dojść do zawarcia stosownej umowy.

Na marginesie zauważyć należy, że z prawidłowych i niezakwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że strony nie ustaliły zgodnie warunków zawarcia umowy służebności przesyłu. Strony prowadziły rokowania mające na celu ustanowienie służebności przesyłu i uregulowania stanu prawnego korzystania z nieruchomości, lecz rokowania te nie doprowadziły do zamierzonego celu, która to okoliczność stanowiła podstawę do wydania decyzji zaskarżonej treści.

Przechodząc do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że nie jest usprawiedliwiony podniesiony w niej zarzut naruszenia art.116 ust. 2 pkt 1 i art. 124 ust. 1 u.g.n. przez uznanie, że wniosek o wywłaszczenie przez ograniczenie korzystania z nieruchomości, złożony Staroście Nowego Miasta Lubawskiego jest kompletny i zawiera dokumenty z przebiegu rokowań stron.

Zważyć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Ten zaś przedmiot postępowania uregulowany jest przepisem art. 124 u.g.n. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że mimo zamieszczenia art. 124 u.g.n. w rozdziale IV ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczącym wywłaszczeń, przepisy regulujące postępowanie wywłaszczeniowe nie znajdują zastosowania do postępowania przewidzianego w tym przepisie. Regulacja art. 124 u.g.n. zwiera bowiem unormowania odrębne. Przepis ten przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa wieczystego użytkowania polegający na podejmowaniu na nieruchomości założenia lub przeprowadzenia ciągów, przewodów, itp. urządzeń określonych w ust. 1 tego przepisu. Takiego ograniczenia dokonał organ orzekający w sprawie. Przepis art. 124 u.g.n. w ust. 3 stanowi, że: "Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań."

Artykuł 124 ust. 3 u.g.n. wymaga, aby udzielenie zezwolenia poprzedzone było rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, które mają na celu uzyskanie zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na wykonanie prac oraz, by do wniosku dołączone zostały dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Dokumenty z przeprowadzonych rokowań będą świadczyć o wykonaniu ustawowego wymogu przeprowadzenia rokowań i dzięki temu umożliwią wydanie zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Takie same obowiązki ciążą na staroście, jeżeli wydaje on zezwolenie z urzędu. W omawianej ustawie brak jest bliższego określenia, co należy rozumieć przez rokowania. Można jednak przyjąć, że chodzi o wszelkie dopuszczalne prawem czynności i działania zmierzające do zawarcia umowy. Rokowania nie oznaczają składania oświadczeń woli, lecz mają charakter przygotowawczy, a ich przedmiotem mogą być wszystkie składniki przyszłej umowy. (por. Ewa Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art.124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lex).

W świetle wyroku WSA w Poznaniu z dnia 07.10.2009 r., sygn. akt IV SA/Po 381/09 (lex nr 574097), przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

Z prawidłowych i niezakwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że do wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie zostały dołączone dokumenty z przebiegu rokowań stron, co potwierdzają także akta sprawy. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stwierdził, że przeprowadzone w sprawie negocjacje, podejmowane regularnie przez inwestora, nie doprowadziły do zawarcia umowy, na podstawie której inwestor mógłby zrealizować cel publiczny wskazany w prawomocnej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Sąd ten wskazał również, że wbrew twierdzeniom skarżącej należy stwierdzić, że rokowania zostały w sprawie przeprowadzone prawidłowo. Strony postępowania prowadziły rozmowy, a zasadniczym elementem tych rozmów była kwota odszkodowania za zajęcie gruntu. Właściciel został również poinformowany o sposobie i powierzchni zajęcia (cel korzystania z nieruchomości), rodzaju tytułu prawnego jaki wnioskodawca proponował właścicielowi do korzystania z gruntu, czasie korzystania z nieruchomości. Sąd ten stwierdził również, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo i wnikliwie, zgromadzony materiał dowodowy właściwie oceniony. Powyższych ustaleń poczynionych w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy skarżąca nie zakwestionowała. Za niezasadny w tej sytuacji uznać należy podniesiony przez nią w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia ww. przepisu prawa materialnego, za pomocą którego w istocie zwalcza poczynione w sprawie ustalenia faktyczne.

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami przez nieprzyznanie skarżącej stosownego odszkodowania. Zgodnie z owym przepisem prawa, wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Omawiana ustawa w art. 129 ust. 1 stanowi, że odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 5, a ten z kolei przepis stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu: 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126; (...)."

Z powyższego wynika, że starosta wydający decyzję w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ustala od razu odszkodowania, gdyż na jednostce organizacyjnej, która otrzymała zezwolenie na dokonanie określonych czynności ciąży, stosownie do ust. 4 art. 124 u.g.n. obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności, czy znaczne koszty, to wtedy służy odszkodowanie z art. 128 ust. 4 u.g.n. (por. też wyrok WSA z dnia 27.04.2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1738/05, https://cbois.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za niezasadne. Skarga kasacyjna zatem, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.