Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 840/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 4 lita, art. 21 ust. 4
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2011 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 5.617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia 4 stycznia 2016 r. określił panu M. R. wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2011 rok z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w kwocie 115.170 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją

z dnia 11 maja 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję Dyrektor w pierwszej kolejności wskazał, że wbrew zarzutom odwołania Naczelnik podjął niezbędne działania w celu zebrania materiału dowodowego zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 121, art. 122 oraz 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2015r.,

poz. 613 ze zm.). W szczególności:

- kilkukrotnie wzywał stronę do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów,

- pozyskał informacje od duńskiej administracji podatkowej za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji w K.,

- zlecił przesłuchanie świadka - pani A. R. (żony podatnika) - Urzędowi Skarbowemu.

Organ odwoławczy nie podzielił ponadto stanowiska strony odnośnie sprzecznego z prawem uwzględnienia jako dowodów fikcyjnych faktur wystawionych przez duńskiego kontrahenta oraz nierzetelnej i lakonicznej informacji uzyskanej

od duńskiej administracji podatkowej. Zdaniem Dyrektora strona, kwestionując ustalenia organu pierwszej instancji oparte między innymi o sporne faktury

oraz informacje uzyskane od duńskiej administracji podatkowej, powinna przedstawić dowody potwierdzające swoje stanowisko. Podatnik jednak nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany oceny prawnej stanu faktycznego tej sprawy dokonanej przez organ pierwszej instancji. Tym samym, zdaniem Dyrektora, brak jest podstaw do uznania, że zebrany w tej sprawie materiał dowodowy został błędnie oceniony.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika,

iż pan M. R. działalność w zakresie świadczenia usług ogólnobudowlanych pod nazwą A prowadził od 3 września 2007r. (data rejestracji do ewidencji działalności). W 2011 r. podatnik wykonywał na terenie Danii usługi polegające głównie na pracach wykończeniowych wewnątrz mieszkań (wstawianiu drzwi, tynkowaniu i malowaniu ścian, wymianie podłóg, układaniu terakoty, montażu szafek itp.). W badanym roku rozliczał się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W związku z tym dla celów podatkowych strona prowadziła ewidencję przychodów.

W zeznaniu podatkowym PIT-28 oraz w ewidencji przychodu podatnik wykazał przychód w kwocie 72.552,00 zł, który wynika z dwóch faktur VAT wystawionych

dla B, S. DK-3300 F., CVR [...] oraz jednej dla C A/S, S. DK-3300 F., CVR [...]. Poza powyższymi fakturami VAT wykazanymi przez podatnika

w ewidencji przychodu i zeznaniu podatkowym (PIT-28) w aktach sprawy znajdują się faktury - otrzymane przez organ I instancji od duńskiej administracji podatkowej na podstawie informacji spontanicznej - wystawione na rzecz: B I/S S. DK-3300 F. CVR. No.: [...] oraz C A/S S. DK-3300 F. CVR. No.: [...], na których jako wystawca wskazana jest firma podatnika (A).

W ocenie Dyrektora ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

w tym: ze złożonego przez podatnika w toku postępowania kontrolnego oświadczenia z dnia 30 września 2013 r., dodatkowych pism z dnia 22 października 2013 r., 17 i 26 lutego 2014 r., protokołu przesłuchania świadka – żony podatnika z dnia 14 maja 2014 r. czy informacji pozyskanych od duńskiej administracji podatkowej wynika,

że pan M. R. nie wykazał całości osiągniętego w latach 2011-2012 przychodu. Z prowadzonej ewidencji przychodu za 2011 rok podatnik wykazał jedynie wystawione przez siebie 3 faktury opiewające na łączną kwotę 122.000 DKK, a w trakcie toczącego się postępowania podatkowego wskazał, że w 2011 roku uzyskał przychód w kwocie 487.309 DKK.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, zdaniem organu odwoławczego, wartość przychodu wynikająca z uzyskanych przez organ I instancji faktur, które dokumentują wykonane przez podatnika w latach 2011-2012 prace budowlane

na terenie Danii na łączną kwotę 1.180.098 DKK, z czego kwota 868.788 DKK dotyczy roku 2011.

Dyrektor podkreślił, że istotny dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt, że podatnik po zapoznaniu się z zestawieniem faktur oświadczył,

że "włączone jako dowód w postępowaniu faktury wykazane w postanowieniu z dnia 30 września 2013r. na prace budowlane są dowodem na faktycznie wykonane przeze mnie prace" oraz że "firma za wykonane przeze mnie prace wystawiła faktury wewnętrzne (okazane mi podczas kontroli) następnie ja na podstawie tych faktur wystawiałem faktury w języku polskim za powyższe prace, a należność była wypłacana gotówką". Organ pierwszej instancji nie zakwestionował faktu, że podatnik wystawiał "polskie faktury VAT" na podstawie faktur wystawionych przez kontrahenta duńskiego. Niemniej jednak z przedstawionego stanu faktycznego wynika,

że podatnik wystawił "swoje" faktury jedynie na podstawie "duńskich faktur"

nr 2011020 i nr 2011021 z dnia 19 sierpnia 2011r. oraz dla wystawionych

w październiku i listopadzie, podczas gdy podatnik wykonywał usługi budowlane przez cały 2011 rok.

W związku powyższym za bezpodstawne uznał Dyrektor twierdzenie strony, że duński kontrahent wystawiał fikcyjne faktury, gdyż nie wykazał "polskich faktur" podatnika. Taka sytuacja bowiem spowodowałaby dublowanie kwot wynikających

z faktur dokumentujących wykonanie przez podatnika usług.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że strona z jednej strony kwestionuje wykazane powyżej faktury, uznając je za nierzetelne, a z drugiej wykazuje część

z nich jako potwierdzenie faktycznie osiągniętego przychodu. W piśmie z dnia 17 lutego 2014r. strona wskazała faktury na łączną kwotę 487.309 DKK, gdzie jako sposób zapłaty wskazano przelew. Na potwierdzenie dokonanych transakcji strona dołączyła do pisma również historię rachunku bankowego.

Za nieuzasadnioną uznał organ odwoławczy argumentację, że podatnik

za wykonane usługi rozliczał się wyłącznie bezgotówkowo - za pośrednictwem przelewów bankowych na konto w Banku. Podatnik w oświadczeniu z dnia 30 września 2013r. wyjaśnił bowiem, że należność za wykonane usługi otrzymywał

w gotówce. Ponadto z zestawienia faktur wynika, że część faktur rozliczana była gotówką, a część przelewami na konto. Potwierdza to również duńska administracja podatkowa w informacji przesłanej do Biura Wymiany Informacji Podatkowych

w K. Tym samym twierdzenie, iż podatnik składając oświadczenie,

że należność była wypłacana gotówką miał na myśli wypłaty z rachunku bankowego, należy uznać – zdaniem Dyrektora - za nieracjonalne.

Za bezpodstawny uznał Dyrektor ponadto zarzut, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na fikcyjnych fakturach wystawionych przez duńskiego kontrahenta oraz na nierzetelnej i "lakonicznej" informacji uzyskanej od duńskiej administracji podatkowej. Ze stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie wynika, że podatnik w 2011 roku osiągnął przychód w wysokości 868.788 DKK,

tj. 484.633,91 zł, natomiast informacje uzyskane od duńskiego organu podatkowego potwierdzają prawidłowość dokonanych przez organ I instancji ustaleń. Zdaniem Dyrektora organ I instancji dokonał prawidłowej oceny prowadzonej przez podatnika w 2011 roku ewidencji przychodów, uznając ją za nierzetelną.

Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, że zarówno podatnik jak i jego żona w trakcie toczącego się postępowania kilkukrotnie powoływali się na bardzo wysokie koszty uzyskania przychodu ponoszone przez stronę, a ustalony przez organ

I instancji przychód jest w ich ocenie zawyżony. Skoro jednak podatnik za 2011 rok wybrał sposób opodatkowania w formie ryczałtu, to bez znaczenia pozostaje fakt,

iż na jego konto bankowe wpływała kwota niższa, aniżeli wynikała z poszczególnej faktury (po potraceniu za materiały oraz czynsz), czy też ponosił wysokie koszty związane z dojazdem do pracy, bądź utrzymaniem pracowników. Dla tego sposobu rozliczania bez znaczenia pozostaje także fakt, czy podatnik podnosił wysokie koszty uzyskania przychodu, czy też nie.

W konsekwencji Dyrektor stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość faktycznie osiągniętego przez podatnika w 2011 roku przychodu w kwocie 484.633,91 zł, z czego:

- kwota 72.552,00 zł stanowi wartość wykazanego przez podatnika przychodu,

- kwota 412.081,91 zł stanowi wartość niezaewidencjonowanego przychodu.

Przywołując treść art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) Dyrektor uznał,

że organ I instancji prawidłowo określił wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów niezaewidencjonowanych w kwocie 113.322,53 zł. Podatnik nie wykazał bowiem przychodu w kwocie 421.081,91 zł a zatem do tej kwoty ma zastosowanie podwyższona stawka ryczałtu, o której mowa w art. 17 wskazanej ustawy, tj. 27,5% (5,5% x 5).

Końcowo, za prawidłowe uznał Dyrektor korekty dokonane przez organ pierwszej instancji w odniesieniu do wykazanych przez podatnika odliczeń

od przychodu i od podatku. Z akt sprawy wynika, że podatnik odliczenia

od przychodu z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wykazał w kwocie 7.084,20 zł, zaś prawidłowa ich wartość (na podstawie dokumentów uzyskanych

z ZUS) kształtuje się na poziomie kwoty 5.117,40 zł. Z kolei odliczenia od podatku

z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne podatnik wykazał w kwocie 2.506,29 zł, zaś prawidłowa ich wartość wynosi 1.861.48 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan M. R. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej oraz ogólnych zasad postępowania poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz dowolność ustaleń przejawiający się ustaleniem przez organ podatkowy, że skarżący wykonał usługi wskazane w fakturach wewnętrznych wystawionych przez kontrahenta duńskiego oraz otrzymał za wykonane faktury zapłatę, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala jedynie ustalić, że kontrahent duński wystawił faktury wewnętrzne wskazując jako wykonawcę robót M. R., skutkujące przyjęciem, że skarżący nie zaewidencjonował w 2011 r. przychodu z tytułu wykonania usług na rzecz duńskiego kontrahenta w wysokości 412.081,91 zł. Zarzucił ponadto błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie za podstawę wydanej decyzji, że skarżący wykonał usługi wskazane na fakturach wystawionych przez duńskiego kontrahenta oraz otrzymał za wykonane usługi zapłatę.

Uzasadniając skargę podniósł między innymi, że organ odwoławczy

nie ustosunkował się w żaden sposób do dowodów i okoliczności faktycznych podnoszonych w odwołaniu, które przemawiają na jego korzyść. Nie podzielił także stanowiska, że ciężar dowodu obciąża podatnika, gdyż ustawa Ordynacja podatkowa określa obowiązki organów administracji publicznej, zwłaszcza obowiązek zebrania całego materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym, że duński organ podatkowy dotychczas nie dokonał ustaleń w zakresie transakcji wykazanych na fakturach wystawionych przez duńskiego kontrahenta, ustalenia polskich organów podatkowych uznać należy za bezpodstawne. Według skarżącego świadczy to o nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego

oraz dowolności ustaleń. Skarżący zarzucił ponadto, że Dyrektor nie odniósł się

do argumentów dotyczących fikcyjności faktur wystawionych przez kontrahenta duńskiego, tj. braku pieczątki na fakturach, podpisu podatnika, braku chronologii

oraz faktu pominięcia w ewidencji księgowej kontrahenta duńskiego faktur wystawionych przez skarżącego. Zwrócił uwagę na lakoniczność informacji

od duńskiego organu podatkowego. Zarzucił także błędną ocenę treści oświadczeń

z dnia 30 września 2013r., a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego. Organy podatkowe dokonując ustaleń na podstawie oświadczenia podatnika, fikcyjnych faktur oraz informacji od duńskiej administracji dopuściły się naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej oraz zasad ogólnych postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

W niniejszej sprawie zarzuty skargi są skoncentrowane na dostrzeganych naruszeniach przepisów prawa procesowego.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że istotne znaczenie dowodowe organy podatkowe przypisały oświadczeniu pana M. R.

z dnia 30 września 2013 r. złożonemu po okazaniu faktur sporządzonych

przez kontrahenta duńskiego.

Postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

dopuścił jako dowód wymienione rachunki dotyczące roku 2011 i 2012, wskazując, że stanowią one faktury wystawione przez pana M. R. dla B I/S oraz C A/S – dwie firmy zarejestrowane w Danii pod tym samym adresem. Opis dokumentów dokonany w postanowieniu pozostaje w sprzeczności z treścią dokumentów karty 37-65 akt, albowiem wbrew treści postanowienia faktury nie zostały wystawione przez pana M. R., lecz stanowiły tzw. faktury wewnętrzne wystawione przez kontrahentów duńskich.

W aktach sprawy znajdują się kserokopie faktur sporządzonych w języku angielskim. Zarówno treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i odpowiedzi

na skargę nie potwierdzają dysponowania w procedurze podatkowej urzędowymi tłumaczeniami tych dokumentów.

Co do zasady dokument sporządzony w języku obcym może być dowodem, tym niemniej taki dokument powinien znajdować się w aktach sprawy

wraz z urzędowym tłumaczeniem, które służy ustaleniu, jaka jest treść dokumentu. Dopuszczenie dowodu z dokumentu obcojęzycznego nie jest sprzeczne z art. 180

§ 1 Ordynacji podatkowej, jednak przy wykładni tego przepisu należy wziąć

pod uwagę, że czym innym jest wykorzystanie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy

o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego, wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Nie zastępuje ono bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa, wyrok WSA w Opolu z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt

I SA/Op 188/14, wyrok WSA w Warszawie z 8 października 2015 r., sygn. akt

VII SA/Wa 2460/14).

W sprawie doszło do naruszenia prawa, które pozostaje w sprzeczności

z dyrektywą praworządności wynikającą z Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 27 zdanie pierwsze Konstytucji RP, że po stronie organów władzy publicznej w RP istnieje nakaz posługiwania się językiem polskim – zarówno w relacjach między tymi organami, jak i w stosunkach z obywatelami

(zob. uchwała TK z dnia 14 maja 1997 r., sygn. akt W 7/96-, OTK 1997 nr 2, poz. 27). Potwierdzeniem tej tezy jest brzmienie art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r.

o języku polskim (Dz. U. z 2011r., nr 43, poz. 244 ze zm., dalej jako "ustawa"), który stanowi, że język polski jest językiem urzędowym m.in. konstytucyjnych organów państwa, organów jednostek samorządu terytorialnego, terenowych organów administracji publicznej czy wszelkich innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co do zasady dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim. Pewne odstępstwo od tego nakazu można uznać za dopuszczalne – poza wyjątkiem, o którym mowa w art. 27 zdanie drugie Konstytucji RP – w odniesieniu do obrotu prywatnoprawnego, pomiędzy jednostkami niepublicznymi, w których żaden z uczestników stosunku prawnego nie znajduje się w pozycji nadrzędnej (władczej) wobec innych uczestników (por. wyrok TK z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt K 38/04). Odstępstwa od wspomnianego nakazu mogą być podyktowane również ochroną prawa do rzetelnego procesu sądowego,

czy prawa do dobrej administracji, jeżeli z praw tych korzystają na terytorium Polski osoby nieznające języka urzędowego.

Nakaz posługiwania się w relacjach z obywatelami językiem polskim odnosi się nie tylko do organów państwa polskiego, lecz również do innych podmiotów, które na mocy zobowiązań międzynarodowych RP zostały upoważnione do regulowania

w sposób władczy statusu obywateli polskich, w tym do organów Unii Europejskiej. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, że treść normatywna art. 27 Konstytucji została ograniczona na skutek przystąpienia Polski do Unii Europejskiej.

W szczególności podstaw takich nie daje art. 90 Konstytucji RP.

Organ II instancji wydał w sprawie decyzję bazując na materiale dowodowym, który zgromadził organ I instancji. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić,

że na etapie postępowania przed organem I instancji włączono do akt sprawy obcojęzyczne kopie dokumentów, które nie zostały przetłumaczone na język polski. Dokumenty te stanowią istotny materiał dowodowy, który legł u podstaw ustaleń faktycznych, zatem naruszono treść art. 4 ustawy, który to przepis stanowi,

że w sprawach toczących się przed organem administracji publicznej językiem urzędowym jest język polski.

Powyższe uchybienie – w ocenie Sądu - uniemożliwia ocenę tego,

czy ustalenia poczynione przez organy obu instancji są prawidłowe; przedwczesne jest zatem – przy braku pewnych ustaleń faktycznych- odnoszenie się do treści zarzutów poczynionych w skardze.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia czynności urzędowych, jednakże -

na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 maja 2002 r., II SA 4033/01 (Wokanda 2002 /12/39) - nasuwające się wątpliwości związane z tym zagadnieniem prawnym usunęła cyt. wyżej uchwała Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 14 maja 1997 r., podjęta na gruncie dekretu z dnia 30 listopada 1945 r.

o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych (Dz. U. Nr 57, poz. 324). W powyższej uchwale Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, zachowujący aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o języku polskim, że czynności urzędowe to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji, chyba że z istoty tych czynności wynika konieczność posłużenia się językiem obcym. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej. Oznacza to, że czynności procesowe winny być dokonywane w języku polskim. Organ administracji publicznej zobligowany jest do dokonywania w języku polskim zarówno czynności ustnych,

jak i do prowadzenia w tym języku dokumentacji postępowania, a to oznacza prawną powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami.

Konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, stanowiąca, iż językiem urzędowym jest język polski, warunkuje,

aby dokumenty - tak jak w rozpatrywanej sprawie - będące zasadniczym dowodem wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zostały przetłumaczone

na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1088/07).

Obowiązek zapewnienia tłumaczenia dokumentu dołączonego przez sam organ do materiału dowodowego spoczywa na tym organie, który prowadzi postępowanie administracyjne, co wynika przede wszystkim z ogólnego obowiązku organu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), skonkretyzowanego obowiązkiem zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Dokonywanie ustaleń faktycznych o kluczowym dla sprawy znaczeniu w oparciu

o obcojęzyczne i nieprzetłumaczone na język polski materiały niewątpliwie stoi

w sprzeczności z przepisami prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a.

Do sporządzenia tłumaczenia dokumentów z języka obcego na język polski uprawniony jest przede wszystkim tłumacz przysięgły (art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 25 listopada 2004r. o zawodzie tłumacza przysięgłego). Zasada tłumaczenia przysięgłego dotyczy w szczególności tych przypadków, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 408/15).

Marginalnie należy stwierdzić, że istotne argumenty uzasadnienia stanowiska organu podatkowego wywodzone są z treści pisma skarżącego z dnia 30 września 2013 r. odnoszącego się do dokumentów obcojęzycznych.

Organ prawidłowo odnotował (k. 8-9 uzasadnienia) chronologię wypowiedzi pana M. R. W ocenie Sądu nie jest uprawniony wniosek,

że podatnik potwierdził wykonanie wszystkich prac wykazanych fakturami wewnętrznymi, skoro z akt sprawy wynika, że nie jest potwierdzona zebranym

w sprawie materiałem dowodowym część wypowiedzi dotycząca niewykonania innych niż opisane w fakturach wskazanych w postanowieniu z 30 września 2013 r. prac dla firmy B.

Należy zauważyć, że obszerny zakres pytań kierowanych w piśmie

z 25 listopada 2014 r. (k.158 akt) do duńskiej administracji podatkowej nie znalazł odzwierciedlenia w odpowiedzi k. 173-176 akt. Ilustrowane ponagleniami kierowanymi do duńskiej administracji podatkowej trudności uzyskania żądanych informacji nie uzasadniają odstąpienia od wymogu prawidłowego gromadzenia

przez organy podatkowe materiału dowodowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uzyskać tłumaczenia dokumentów obcojęzycznych i przeprowadzić dowód z przesłuchania podatnika

po okazaniu tłumaczeń sporządzonych w języku urzędowym na okoliczność zakresu prac, przyjętego sposobu dokonywania rozliczeń, nadto winien dokonać oceny historii rachunku bankowego w kontekście uzyskanych dowodów – dokumentów sporządzonych przez podatnika oraz jego duńskich kontrahentów.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono

na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 wskazanej ustawy.