Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 583/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 1  pkt  2 w zw. z  art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżoną i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2008 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego B.S. kwoty 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną bojową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż organ I instancji w listopadzie 2005 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń w związku z uzyskaną informacją, iż prowadzone jest przeciwko B. S. postępowanie karne o czyny z art. 13 § 1 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk oraz art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk.

W toku postępowania ustalono, iż aktem oskarżenia z dnia [...] sierpnia 2005 r. Prokuratura Rejonowa [...] postawiła B. S. zarzut popełnienia przestępstw z art. 13 § 1 w zw. z art. 286 § 1 kk tj. usiłowania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w kwocie [...] zł, PZU III Inspektorat w W., w ten sposób, że dokonał on zgłoszenia kolizji, umożliwiając tym samym dochodzenie wypłaty odszkodowania właścicielowi drugiego samochodu w kwocie wymienionej tytułem ubezpieczenia autocasco polis, przy czym wprowadził w błąd co do okoliczności powstania przedmiotowej kolizji oraz art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 kk, tj. pomocy w doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie [...] zł PZU III Inspektorat w W. w ten sposób, że potwierdził przed funkcjonariuszem Policji okoliczności powstania szkody w samochodzie marki Opel Astra, zgłoszonej jako zaistniałe w dniu [...] kwietnia 2002 r. w W. na skrzyżowaniu ulic [...] przez co wprowadził w błąd co do okoliczności przedmiotowej kolizji.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Stołeczny Policji cofnął B. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej, przyjmując za podstawę prawną art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, że B. S. budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od decyzji B. S. złożył odwołanie.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na broń, nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeżeli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub wobec niej prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dalej organ podkreślił, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobowiązany do ustalenia związku przyczynowo – skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń a tą obawą, ponieważ jako okoliczność potwierdzającą jej istnienie, sam ustawodawca wskazał toczące się postępowanie karne m. in. o czyn przeciwko mieniu.

W konkluzji organ podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny i wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, oraz art. 7 , 77, 10 Kpa. Podkreślił, że postępowanie przeciwko niemu toczy się bardzo długo, a on czuje się niewinny. Wskazał ponadto, że powinna obowiązywać zasada domniemania niewinności. Sugerował, że w takiej sytuacji organ powinien zawiesić postępowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 2 – 6, a zgodnie z art. 15 ust 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wobec tego, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie z art. 13 § 1 w zw. z art. 286 § 1 kk, powyższa przesłanka została spełniona.

Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo – skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza na broń a tą obawą.

Przeciwko B. S. istotnie toczy się postępowanie karne o usiłowanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym. Jednak skarżący nie przyznaje się do winy, ma dobrą opinię.

W ocenie Sądu organ przede wszystkim, biorąc pod uwagę, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia czy istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP, to jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń, można mieć wątpliwość czy właśnie ta zasada nie została naruszona.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.