Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 261/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 213 § 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 pkt 8, art. 4 ust. 1, art. 22 ust. 2 i 3 oraz art. 23
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 3 lutego 2022 r., nr SKO.4140/294/2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lutego 2022r., nr SKO.4140/294/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania M. R.(dalej: podatniczka/skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 19 listopada 2021r., nr RF.3123.02.7600.1.2021 ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w wysokości [...] zł.

Za akt sprawy wnika, że organ I instancji na podstawie danych wynikających

z ewidencji gruntów i budynków ustalił, że podatniczka jest właścicielem gruntu rolnego o pow. 0,0901 ha fizycznego (0,0921 ha przeliczeniowego) położonego na terenie gminy [...] oraz współwłaścicielem gruntów: o pow. 0,4300 ha fizycznego w udziale 1/6 położonego w [...] gmina [...], o pow. 0,2665 ha fizycznego w udziale 1/6 oraz o pow. 0,2819 ha w udziale 13/42 położonych w [...].

Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji decyzją z dnia 19 listopada 2021r., ustalił podatniczce łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w wysokości [.] zł (podatek od nieruchomości – [...] zł oraz podatek rolny – [...]zł).

Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego powołaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 2 ust. 1, art.3 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 333 ze zm.- dalej: u.p.r.). Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 1990 ze zm. - dalej: p.g.k.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym, a dane tam zawarte wiążą organ prowadzący postępowanie. Podkreślił, że w świetle tej regulacji organ podatkowy nie może dokonywać samodzielnej klasyfikacji przedmiotu opodatkowania, lecz przede wszystkim powinien uwzględnić odpowiednie zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi dokument urzędowy i organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organ I instancji przepisu art. 24 ust. 11 p.g.k., w związku ze zgłoszeniem przez podatniczkę w oparciu o art. 24 ust. 9 p.g.k. Staroście [...] zarzutów do informacji (danych) zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków wsi [...] gmina [...]pow. rzeszowski w zakresie działek nr [.]/2 i nr [.]/2 (droga) oraz Staroście [...] zarzutów do informacji (danych) ewidencyjnych w zakresie działki o nr [.] /3 i części działki [.] (droga) położonych w [...], powiat [...]i, organ odwoławczy wskazał, że złożenie zarzutów do operatu opisowo-kartograficznego nie powoduje, że dotychczasowe dane z ewidencji gruntów nie wiążą i nie obowiązują na mocy art. 24a ust. 11 ww. ustawy. Przepis ten stanowi jedynie, że do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie złożonych zarzutów dane, co do których złożono zarzuty ujawnione w operacie nie są wiążące.

W odniesieniu natomiast do zarzutu niewskazania w rozstrzygnięciu

i w nagłówku zaskarżonej decyzji pełnego adresu zamieszkania podatniczki tj. bez ujawnienia kraju zamieszkania podatniczki, organ II instancji stwierdził, że powyższe nie stanowi podstawy do uzupełnienia decyzji organu I instancji w trybie art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. 2021r., poz. 1540 ze zm. – dalej: O.p.). Wskazania nazwy kraju zamieszkania strony, do której skierowana jest decyzja, nie stanowi rozstrzygnięcia, które na podstawie obowiązujących przepisów prawa w decyzji powinno być zawarte. Jednocześnie, niewskazanie w rozstrzygnięciu decyzji i nagłówku, nazwy kraju, w którym zamieszkuje podatniczka, nie uniemożliwia wykonania decyzji, ani też nie zostało skierowane do osoby niebędącej stroną i jednocześnie zostało sformułowane w sposób zrozumiały dla strony, co wynika z treści złożonego odwołania. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania, w związku z ustanowieniem przez podatniczkę pełnomocnika w osobie W. K., zgodnie z treścią art. 145 § 2 O.p. wszelka korespondencja w przedmiotowej sprawie była doręczana pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie, tj. ul. [...] R.

Ponadto organ II instancji uznał, że wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji przeprowadził w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające i dowodowe dla ustalenia stanu faktycznego. W celu ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021r. organ podatkowy zgromadził dokumenty, na podstawie których wydał zaskarżoną decyzję, ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Ustaleń dokonano na podstawie otrzymanych od Starostwa Powiatowego w [...] uproszczonych wypisów z rejestru gruntów z dnia 3 marca 2021r.: dla działek nr [.] /3 i [.], położonych w obrębie miasta [...], powiat [...], dla działki nr [.], położonej w obrębie [...], gmina [...], powiat [...] oraz otrzymanego od Starosty [...]zbioru danych bazy danych EGIB - danych opisowych dla działek nr [.] /2 i nr [.] /2 położonych w obrębie [...], powiat [...], z dnia 17 marca 2021r.

Odnosząc się do zarzutu braku dokumentów ukazujących aktualny stan ewidencyjny gruntów i budynków, położonych w gminie [...], organ odwoławczy stwierdził, że z pisma z dnia 17 marca 2021r. Starosty [...] wynika, iż zarówno na dzień 1 stycznia 2020r., jak też i na dzień 17 marca 2021r. podatniczka figurowała jako właścicielka działek o nr [.] /2 i nr [.] /2, położonych w obrębie [...]. Ponadto dokumentem świadczącym o stanie faktycznym posiadanych gruntów w gminie [...] jest zestawienie gruntów z dnia 2 września 2021r. otrzymane od Starosty [...], wykonane w trakcie modernizacji ewidencji gruntów

i budynków wsi [...]. Organ II instancji wskazał, że modernizacja nie wniosła żadnych zmian w zakresie gruntów stanowiących własność podatniczki położonych

w gminie [...]. Dane te są tożsame z danymi zawartymi w zbiorze danych bazy danych EGIB - dane opisowe z dnia 17 marca 2021r. otrzymane od Starosty [...]. Odnośnie pozostałych gruntów położonych w mieście [...] i we wsi [...] gm. [...], powiat [...], stanowiących własność (współwłasność) podatniczki organ I instancji ustalił stan faktyczny w oparciu o dane z ewidencji gruntów na dzień 3 marca 2021r. Organ podatkowy nie otrzymał zaś żadnego dokumentu świadczącego o zmianach powierzchni gruntów, jego klasyfikacji lub zmiany własności.

Na powyższą decyzję SKO podatniczka złożyła skargę do tut. Sądu wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji zawarła wniosek o uzupełnienie tej decyzji na podstawie art. 213 § 1 O.p. w zakresie rozstrzygnięcia, ponieważ wskazany w niej adres zamieszkania skarżącej jest niepełny - nie zawiera nazwy kraju. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy powinien przekazać organowi I instancji akta sprawy w celu rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji i kwestia ta powinna zostać formalnie rozstrzygnięta w drodze uzupełnienia decyzji lub postanowienia odmownego.

Ponadto skarżąca zrzuciła, że SKO nie umożliwiło jej wypowiedzenia się

w sprawie przed wydaniem decyzji, naruszając jej uprawnienia procesowe, w związku z czym decyzja została wydana przedwcześnie.

Skarżąca podniosła również, że organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę, że zgłosiła Staroście [...] zarzuty do informacji (danych) zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków wsi [...] gm. [...] powiat [...], po przeprowadzonej w 2021r. modernizacji w zakresie działek nr [.] /2 i [.] /2, a postępowanie przez organem ewidencyjnym w trybie art. 24a ust. 9 u.p.g.k. jest w toku. Ponadto wskazała, że zakończyło się w pierwszej instancji postępowanie prowadzone w w/w trybie przez Starostę [...] w związku z wniesieniem przez nią zarzutów do informacji ewidencyjnych dotyczących działek nr [.] /3 i [.] położnych w [...] po modernizacji ewidencji przeprowadzonej w 2018r. Według skarżącej, organy podatkowe powinny rozważyć zastosowanie art. 24a ust. 11 u.p.g.k. Skarżąca zaznaczyła, że ujawnione w ewidencji dane mogły być nieaktualne, co mogło mieć wpływ na ustaloną przez organ I instancji wysokość zobowiązania podatkowego.

Końcowo skarżąca zarzuciła brak należytego uzasadnienia decyzji organu

I instancji, co stanowi istotne naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 329 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała.

Kontroli Sądu została poddana decyzja ustalająca podatniczce łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w wysokości [...]zł.

Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostają kwestie dotyczące własności gruntów oraz stawki podatku.

Skarżąca kwestionuje przyjęcie przez organ podatkowy przy wymiarze podatków danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, które mogą być nieaktualne. Zdaniem skarżącej, organ powinien uwzględnić okoliczność zgłoszenia przez nią zarzutów dotyczących modernizacji gruntów i toczących się w związku z ich zgłoszeniem postępowań administracyjnych. Ponadto skarżąca zarzuciła nieprawidłowe (niepełne) wskazanie w decyzji jej adresu zamieszkania (bez podania nazwy kraju) i brak uzupełnienia decyzji przez organ oraz brak zawiadomienia jej przez SKO o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji.

Odnosząc się w kolejności do podniesionych zarzutów godzi się podkreślić, że zasadniczy zarzut braku uwzględnienia innej, oczekiwanej przez skarżącą powierzchni, aniżeli wynikała z zapisów ewidencji gruntów i budynków jest niezasadny. Sąd podziela stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów o braku podstaw do pominięcia danych wynikających z tej ewidencji, de facto wiążącej organy w sprawie podatkowej, na co słusznie zwracały uwagę podatniczce.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte

w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że zwrot "podstawa wymiaru podatków" należy rozumieć w ten sposób, iż wpływające na wymiar podatku dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi. Zawarte w art. 21 ust. 1 p.g.k. pojęcie wymiar podatku odnosi się zarówno do powierzchni, jak i funkcji (klasyfikacji), co oznacza, że organ podatkowy zobowiązany jest odwoływać się do danych zawartych w ewidencji ilekroć są one prawnie relewantne dla prawidłowego określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2021r., sygn. akt III FSK 4002/21, z dnia

6 października 2021r., sygn. akt III FSK 165/21).

Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z obowiązującej ewidencji gruntów i budynków po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zarzutów do operatu opisowo-kartograficznego. Dane wskazane w ewidencji są wiążące dla organu podatkowego, który w postępowaniu podatkowym nie ma kompetencji do ich zmiany; zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022r., sygn. akt III FSK 4693/21). Innymi słowy, tak długo jak dane te nie zostaną zmienione w toku właściwego postępowania, na które de facto powołuje się skarżąca, tak długo organ podatkowy nie może ich ignorować.

Powierzchnia gruntu wykazana w ewidencji gruntów i budynków stanowi dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości.

W rezultacie dopóty, dopóki zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innej powierzchni gruntu na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości, choćby toczyły się postepowania, które finalnie do takiej zmiany mogą doprowadzić. Związanie organów podatkowych, na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.k., danymi z ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania powierzchni gruntu i budynków we własnym zakresie, ani nie mają obowiązku uwzględniać żadnych wniosków dowodowych podatników, którzy w postępowaniu podatkowym kwestionują powierzchnię gruntu ujawnioną w ewidencji. Wobec jednoznacznego nakazu uwzględnienia przy wymierzaniu podatku danych wynikających z ewidencji, takie żądania nie prowadzą bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 20 marca 2018r., sygn. akt II FSK 755/17).

W świetle zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że zgłoszenie przez skarżąca zarzutów do modernizacji nie oznacza, że ewidencja przestała obowiązywać i wiązać organy podatkowe na mocy art. 24a ust. 11 u.p.g.k., co słusznie podnosi organ odwoławczy. Przepis ten stanowi jedynie, że do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie złożonych zarzutów dane, co do których złożono zarzuty ujawnione w operacie nie są wiążące. Nie znaczy to jednak, że nie wiąże organów podatkowych obowiązująca ewidencja gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Rz 647/10).

Niezasadny jest również zarzut dokonania ustaleń na podstawie nieaktualnych danych ujawnionych w ewidencji. Jak wynika z akt sprawy, dokonując ustaleń dotyczących gruntów w gminie [...] organ dysponował otrzymanym od starosty [...] zestawieniem gruntów z dnia 2 września 2021r., wykonanym w trakcie modernizacji, z którego wynikało, że modernizacja nie wniosła żadnych zmian

w zakresie gruntów stanowiących własność skarżącej. Odnośnie gruntów położonych w [...] i wsi [...] powiat [...] organ I instancji dokonał ustaleń na podstawie danych wynikających z ewidencji na dzień 3 marca 2021r. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, jak sugeruje to skarżąca, że dane te mogły być nieaktualne. Twierdzenia skarżącej w tym zakresie należy uznać za gołosłowne, gdyż nie zostały poparte żadnym dokumentami, ani rzeczową argumentacją odnoszącą się do jakichkolwiek wiarygodnych informacji.

Należy nadmienić, że z przepisów p.g.k wynika, że obowiązek utrzymywania ewidencji gruntów i budynków w stanie aktualności spoczywa na starostach i wyłącznie starostowie są upoważnieni są do dokonywania zmian w tej ewidencji (art. 2 pkt 8, art. 4 ust. 1, art. 22 ust. 2 i 3 oraz art. 23 u.p.g.k.). O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe. Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą, dokonania zmiany w ewidencji, określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 października 2013r., sygn. akt I SA/Łd 667/13).

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut braku uzupełnienia decyzji

w zakresie adresu strony (kraju). Dopuszczalny prawem zakres uzupełnienia decyzji, wynika z brzmienia art. 213 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie decyzji następuje w drodze decyzji (§ 3). Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (§ 5).

W przepisie tym ustawodawca określił w wprost elementy decyzji podlegające uzupełnieniu. Jest to katalog zamknięty, który obejmuje następujące elementy decyzji: 1) rozstrzygnięcie - wymienione w art. 210 § 1 pkt 5 O.p., 2) pouczenie strony o trybie odwoławczym - wymienione w art. 210 § 1 pkt 7 O.p., 3) pouczenie strony o możliwości wniesienia powództwa cywilnego lub skargi do sądu administracyjnego - wymienione w art. 210 § 2 O.p. Wyłącznie te elementy decyzji mogą być przedmiotem uzupełnienia, a więc nie może ono dotyczyć innych jej elementów wymienionych w art. 210 O.p., w tym oznaczenia strony.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o uzupełnienie decyzji skarżąca zawarła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy potraktował tę kwestię jak zarzut odwołania i odniósł się do niej w uzasadnieniu decyzji wyjaśniając, że brak jest podstaw do uzupełnienia decyzji organu I instancji. Takiemu sposobowi załatwienia żądania skarżącej, które w żadnym razie nie mogło odnieść pożądanego skutku, sformułowanego w odwołaniu od decyzji, której dotyczy, nie sposób zarzucić wadliwości. Gdyby nawet postrzegać to w kategoriach uchybienia procesowego, to w ocenie w Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, brak wydania odrębnego postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji na podstawie art. 213 § 5 O.p., nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy, gdyż żądanie skarżącej było bezpodstawne. Warto podkreślić, że skarżąca nie miała wątpliwości, że decyzja jest skierowana do niej, doręczeń dokonywano ustanowionemu pełnomocnikowi do doręczeń w kraju, a ich prawidłowość i skuteczność nie była kwestionowana.

Co się zaś tyczy zarzutu braku zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, to należy wskazać, że istocie w aktach administracyjnych brak takiego zawiadomienia, to jest zawiadomienia przez organ odwoławczy strony skarżącej przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Godzi się jednak zauważyć, że organ odwoławczy de facto nie gromadził jakiegoś dodatkowego materiału dowodowego i orzekał w całej rozciągłości na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji. W toku postępowania odwoławczego nie podjęto żadnych istotnych dla sprawy działań ani nie ujawniono nowych okoliczności. Organ II instancji podzielił w całości ustalenia faktyczne i prawne poczynione w toku I instancji. Ponadto strona nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze wskazała jedynie, że nie mogła podnieść kwestii zamieszczenia w decyzji organu I instancji niepełnego adresu. W przekonaniu Sądu, w tych okolicznościach faktycznych, brak poinformowania strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed podjęciem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, należy uznać za uchybienie o charakterze formalnym, które w żaden sposób nie mogło i nie wpłynęło na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, nietrafiony jest również zarzut naruszenia przez organ

I instancji art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., ponieważ wbrew twierdzeniom skarżącej, uzasadnienie decyzji wydanej w pierwszej instancji spełnia wymogi określone w tym przepisie, a w szczególności zawiera przekonujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, którym dały wiarę, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa. Poczynione ustalenia odzwierciedlają akta sprawy. Według Sądu, organy obu instancji wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, a podjęte rozstrzygnięcia są prawidłowe.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do kwestionowania jej legalności, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.