Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 341/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 407/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu na postanowienie oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił W. G. przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 16 października 2013 r., w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w sprawie podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. odrzucono sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 października 2013 r. oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wniesiony pismem, nadanym w dniu 7 stycznia 2014 r., sprzeciw zawierał wniosek skarżącego o "zmianę postanowienia i uwzględnienie środka zaskarżenia lub ewentualnie o uchylenie postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania" oraz o "przywrócenie mu terminu".

Sąd I instancji uznał w takim stanie sprawy, że pismo skarżącego należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 października 2013 r. Przywołując treść art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał istnienia okoliczności uprawdopodabniających brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia, które wskazywałoby na istnienie przeszkody uniemożliwiającej skarżącemu dochowanie terminu do wniesienia sprzeciwu.

We wniesionym przez W. G. zażaleniu zarzucił on postanowieniu Sądu I instancji, iż wydane ono zostało przy nieprawidłowej ocenie złożonego środka zaskarżenia. Skarżący podniósł, że przywrócenie terminu było uzasadnione okolicznością niemożności nadania pocztą pisma wcześniej z powodów zdrowotnych. Nie mógł on, bowiem dojechać na pocztę z powodu nasilonych objawów cukrzycy – skarżący nie wykupił leku insuliny z powodu braku środków.

Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie środka zaskarżenia ewentualnie o uchylenie postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd przywróci termin jeśli strona nie dokonała czynności po postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy. W art. 87 § 2 p.p.s.a. określono natomiast, że w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Treść powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, że w sytuacji uchybienia terminu przez stronę w toku postępowania przed sądem i ubiegania się przez tą stronę o jego przywrócenie jest ona zobowiązana, w piśmie zawierającym wniosek, do uprawdopodobnienia okoliczności, które wskazywać będą na niezawinione uchybienie terminu.

Mając na uwadze te rozważania, w szczególności zaś obowiązek, jaki na stronę domagającą się przywrócenia terminu nakłada art. 87 § 2 p.p.s.a., za prawidłową należy uznać ocenę wniosku skarżącego jakiej dokonał Sąd I instancji. Skoro, bowiem strona wnosząc o przywrócenie jej uchybionego terminu powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w niedochowaniu terminu, a więc powinna co najmniej przywołać zdarzenia, których zajście spowodowało obiektywny brak możliwości w dokonaniu czynności procesowych w odpowiednim terminie, to brak jakiegokolwiek uzasadnienia żądania (wskazania okoliczności, o których mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a.) przywrócenia uchybionego terminu czyni taki wniosek bezzasadnym. Sformułowanie przez skarżącego w "sprzeciwie" wniosku o przywrócenie terminu bez żadnego jego uzasadnienia powodowało, co trafnie wskazał Sąd I instancji, że nie zostały wykazane żadne przeszkody uniemożliwiające dochowanie terminu do wniesienia sprzeciwu. Skarżący dopiero we wniesionym zażaleniu wskazał na przyczynę uchybienia przez niego terminu, jednakże poza samym powołaniem się na powody zdrowotne uniemożliwiające mu nadanie za pośrednictwem placówki pocztowej w terminie pisma procesowego nie wykazał czy uprawdopodobnił, że właśnie taka okoliczność stanowiła obiektywną, a więc niezależną od niego, przyczynę powodująca niemożliwość dochowania terminu w związku z wniesieniem sprzeciwu od postanowienia z dnia 16 października 2013 r. oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Na marginesie zauważyć należy, że skarżący mógł w otwartym terminie do wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego skorzystać z pomocy osoby trzeciej celem prawidłowego i terminowego nadania tego środka zaskarżenia. W przypadku zaś niemożności skorzystania z takiej pomocy powinien tą przyczynę również zawrzeć w motywach wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Takiej okoliczności przeczy fakt wysłania sprzeciwu drogą faksową za pośrednictwem biura kancelarii w K..

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.