Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 235/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w związku z art. 197 par. 2, art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1272/08 odrzucającego zażalenie wydanego w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. o sygn. I SA/Łd 1272/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) – odrzucił zażalenie A. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 6 stycznia 2009 r. w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego w sprawie ze skargi A. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 sierpnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.

2. Uzasadniając postanowienie, WSA w Łodzi podał, że Przewodniczący Wydziału I tegoż Sądu w dniu 6 stycznia 2009 r. zarządził, że posiedzenie w przedmiocie wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy z dnia 11 grudnia 2008 r. zostanie wyznaczone po prawomocnym rozstrzygnięciu wniosku skarżącego o wyłączenie sędziów.

W dniu 14 stycznia 2009 r. skarżący zażądał doręczenia powyższego zarządzenia. W wykonaniu zarządzenia w.w. Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 stycznia 2009 r. wnioskowane zarządzenie zostało skarżącemu doręczone.

Skarżący wniósł zażalenie na w.w. zarządzenie z dnia 6 stycznia 2009 r., podnosząc, że w dniu 11 grudnia 2008 r. nie rozpoznawano skargi, a posiedzenie zakończono po przedstawieniu kwestii formalnych. Skarżący wskazał, że oczekuje rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy, ponieważ jego treść przedstawia merytoryczne argumenty podnoszone podczas rozprawy, a nieujawnione w protokole. Dopiero wiarygodny i kompletny protokół z rozprawy może być podstawą do prawidłowego przeprowadzenia postępowania w sprawie o wyłączenie sędziów.

Dodano, że postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 roku w sprawie o sygn. II FZ 51/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego w przedmiocie wyłączenia sędziów.

W ocenie WSA w Łodzi zażalenie na zarządzenie przewodniczącego z dnia 6 stycznia 2009 r. podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalne. Powołując art. 194 § 1 P.p.s.a. wskazano, że nie jest dopuszczalne zażalenie w kwestiach, które w przepisach tych nie zostały wymienione. Jeżeli strona, pomimo braku stosownej podstawy prawnej, zażalenie jednak wniesie, będzie ono podlegało odrzuceniu, w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. Wskazano, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia zarządzenia w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego.

Sąd podniósł, że brak odrębnej możliwości zaskarżenia zarządzenia nie oznacza zamknięcia możliwości uruchomienia kontroli instancyjnej w tym przedmiocie w ogóle. Zasadność tego rodzaju zarządzenia może być kwestionowana w postępowaniu ze skargi kasacyjnej.

3. Zażalenie od postanowienia WSA w Łodzi z dnia 26 lutego 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, żądając uchylenia (zmiany) tegoż postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Uzasadniając zażalenie, podniesiono, że nic skarżącemu nie wiadomo o wydaniu postanowienia przez NSA w sprawie o sygn. II FZ 51/09. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem WSA, że zażalenie jest niedopuszczalne, wskazując na art. 194 § 1 pkt 8 P.p.s.a. Nadto odnosząc się do poglądu wyrażonego przez WSA, że: "Przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia zarządzenia w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego (...)" podniesiono, że strona nie skarży samej możliwości wydania zarządzenia, ale wydanie tegoż zarządzenia z rażącym naruszeniem art. 103 P.p.s.a., gdyż według skarżącego najpierw powinno nastąpić sprostowanie protokołu rozprawy, a dopiero wiarygodny i rzetelny protokół z rozprawy może być podstawą do rzetelnego przeprowadzenia w dalszej kolejności postępowania w sprawie wniosku o wyłączenie sędziego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a.; zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. Zgodnie z w.w. przepisami, niedopuszczalne jest złożenie zażalenia na postanowienie lub zarządzenie, które nie zostało w nich wymienione.

Przepisy ustawy – P.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia zarządzenia w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego, dlatego też na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 stycznia 2009 r. nie przysługuje środek odwoławczy. Nie maja przy tym znaczenia zarzuty podnoszone w takim zażaleniu (np. podniesienie zarzutu naruszenia art. 103 P.p.s.a.), skoro zażalenie jest niedopuszczalne. Prawidłowo zatem WSA odrzucił zażalenie skarżącego, powołując art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. z uwagi na jego niedopuszczalność, gdyż zostało wniesione od zarządzenia, od którego nie służy środek odwoławczy.

Należy również podkreślić, na co zwrócił uwagę również WSA w Łodzi, że brak odrębnej możliwości zaskarżenia zarządzenia nie oznacza zamknięcia możliwości uruchomienia kontroli instancyjnej w tym przedmiocie w ogóle, gdyż zasadność tego rodzaju zarządzenia może być kwestionowana w postępowaniu ze skargi kasacyjnej.

5. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.