Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 711/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 130a  ust. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 134 poz 1133
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów.
article: par. 3 pkt 16
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2009r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...], znak: [...] przyznał A.D. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu [...] nr rejestracyjny [...] w kwocie [...] zł. Na powyższe postanowienie A.D. wniósł zażalenie wnioskując o jego zmianę i przyznanie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w kwocie dodatkowej, w wysokości [...] zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...], po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] znak: [...] uchylił w całości postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uwzględnienia rozbieżności w zakresie podmiotu uprawnionego do otrzymania wynagrodzenia za dozór przedmiotowego samochodu.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] zwrócił się do A.D. o wyjaśnienie przedmiotowych rozbieżności w zakresie sprawowanego dozoru. W odpowiedzi strona pismem z dnia [...], wyjaśniła przyczynę błędnego wystawienia faktur oraz poinformowała o dokonaniu stosownych korekt. Ponadto, przedstawiła dokumenty dotyczące określenia podmiotu uprawnionego do dozorowania przedmiotowego pojazdu [...].

W dniu [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] rozpatrując ponownie sprawę wydał postanowienie znak: [...] dotyczące przyznania A.D. zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu [...] nr rej. [...], w kwocie [...] zł.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony wniósł zażalenie, wnioskując

o jego zmianę i przyznanie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w kwocie [...] zł. Wydanemu postanowieniu skarżący zarzucił, iż narusza ono art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] nie miał podstaw do odmowy przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór za okres od daty przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, tj. [...] do dnia [...] oraz iż przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów w zakresie określenia 3 dniowego terminu zawiadamiania właściwego urzędu skarbowego (§ 7 ust. 2 rozporządzenia) jest jedynie terminem instruktażowym, nie mającym wpływu na początek biegu okresu, za jaki należy przyznać wynagrodzenie. Na poparcie swojego żądania przywołał wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. I OSK 569/07.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...],

nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 i art. 123 w związku

z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), w związku z § 3 pkt 1 lit. b i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), w związku z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 z późn. zm.), po rozpoznaniu zażalenia A.D. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ stwierdził, iż stosownie do art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), pojazdy usunięte z drogi i nieodebrane przez uprawnioną osobę uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się. Pojazd taki przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Z kolei stosownie do § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), przepisy działu II rozdziału 6 ww. ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy, i dalej zgodnie z § 6 do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt III CZP 47/07). Tryb postępowania jednostki prowadzącej parking oraz organ orzekający o przejęciu pojazdów określają właściwe rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów. Dla przedmiotowej sprawy znaczenie ma rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r., a w szczególności rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 09 lutego 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 32, poz. 283), którym w § 1 pkt 2 dokonano zmiany zapisu § 7 rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r., nakładając na jednostkę prowadzącą parking strzeżony obowiązek powiadamiania nie później, niż trzeciego dnia, od dnia upływu terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo u ruchu drogowym, właściwego miejscowo urzędu skarbowego o nieodebraniu pojazdu przez jego właściciela.

Dokonując oceny zasadności zgłoszonych w zażaleniu zarzutów, w pierwszej kolejności organ odwołał się do roli rozporządzeń w ogólnym systemie prawa. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

Rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy, wydawanym przez wskazane w Konstytucji organy na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego i w celu jej wykonania. Konstytucja RP przewiduje, że rozporządzenie jest jedynym rodzajem powszechnie obowiązującego aktu wykonawczego. Tak więc twierdzenie strony, iż obowiązek dotrzymania trzydniowego terminu do powiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego, o nieodebranym samochodzie jest tylko terminem instruktażowym, jest stwierdzeniem nieuprawnionym. W przypadku żądania wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 ust. § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest to termin wiążący dwie strony postępowania, tj. dozorcę pojazdu i organ zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia.

Zmiana rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, nakładająca na dozorcę

3 dniowy obowiązek powiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego, weszła w życie w dniu [...], a więc ma zastosowanie do wszystkich pojazdów przechodzących na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po tym terminie. Nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż pojazd [...] nr rej. [...] przeszedł na rzecz Skarbu Państwa

z dniem [...], a więc pod mocą obowiązującej zmiany rozporządzenia

w sprawie usuwania pojazdów. Tak więc graniczną datą powiadomienia naczelnika właściwego urzędu skarbowego był termin [...]. Dozorca o nieodebranym samochodzie powiadomił Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...], nadanym w placówce pocztowej w [...] dnia [...] - wpływ do Urzędu Skarbowego w dniu [...], a więc po terminie, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów.

Organ zauważył, iż strona słusznie przywołuje wyrok NSA sygn. akt I OSK 569/08 co do początkowego terminu ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru, jednakże NSA w tymże samym wyroku wskazuje, iż "Nie bez znaczenia dla kwestii wysokości wynagrodzenia dla dozorcy mają też ustalenia co do wywiązania się dozorcy z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usunięcia pojazdu". Jak wskazano powyżej, dozorca nie wywiązał się z ustawowego obowiązku powiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego w zakreślonym ustawowo terminie.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził, iż początkowym terminem naliczenia zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu [...]

nr rejestracyjny [...], jest [...].

W tej sytuacji, kwota należnego zwrotu koniecznych wydatków związanych

z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór jest następująca: [...].

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez A.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skarżący zarzucił naruszenie w szczególności

- art.102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji ( Dz.U. z 2005r. nr 229, poz. 954 z późn. zm.),

- art.130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. -Prawo o ruchu drogowym

(Dz.U. z 2005r.Nr 108, poz. 908 z późn. zm) -mające wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe wniósł o :

1/ uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] znak: [...] z dnia [...].

2/ przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji,

3/ zasądzenie od organu drugiej instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych , w tym kosztów zastępstwa sądowego.

Uzasadniając skargę A.D. stwierdził, iż bezspornym jest, że przez okres od [...] do [...] skarżący na prowadzonym parkingu strzeżonym w [...], przechowywał pojazd samochodowy marki [...] nr rej. [...] na podstawie dyspozycji funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] orzekł przejście samochodu na rzecz Skarbu Państwa

z dniem [...], stąd uzasadnionym jest żądanie zwrotu wydatków związanych

z przechowywaniem pojazdu za okres od dnia przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa do dnia jego wydania organowi likwidacyjnemu (Urzędowi Skarbowemu) tj. w kwocie: [...] zł stanowiących konieczne wydatki związane

z wykonywaniem dozoru w rozumieniu art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nieuzasadnione jest więc stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w [...], wyrażone w zaskarżonym postanowieniu uznające, iż żądanie skarżącego uzasadnione jest tylko w części tj. w kwocie [...] zł. Organy przyjęły, iż ponieważ Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] informacje o nieodebranym przedmiotowym samochodzie został powiadomiony pismem z dnia [...], to początkowym terminem naliczenia zwrotu koniecznych wydatków jest [...] (data wpływu w/w pisma- informacji ).

Żaden z przytoczonych przez organ drugiej instancji przepisów nie nakazuje obciążania właściciela pojazdu jakim jest Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego począwszy od zawiadomienia organu skarbowego

o nieodebranym pojeździe. Przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. Nr 134, poz. 133 z późn. zm.) nakazujący jednostce prowadzącej parking obowiązek powiadamiania nie później niż trzeciego dnia, od dnia upływu terminu określonego w art.130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ma charakter instrukcyjny i nie rodzi negatywnych skutków prawnych dla skarżącego. Decydującym powinien być: czasokres przechowywania pojazdu i poniesione przez skarżącego wydatki, czego organ pierwszej i drugiej instancji nie kwestionuje. To na właścicielu (Skarbie Państwa) ciąży obowiązek ponoszenia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów bez względu na terminy powiadomień, o których wyżej mowa.

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

9 kwietnia 2008r. (sygn. akt I OSK 569/07) stwierdzając cyt. "początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winna być data, w której upłynął 6-miesięczny termin, o którym mowa

w art.130a ust.10 ustawy-Prawo o ruchu drogowym. Od tej chwili bowiem Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu i wchodzi w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela" dalej cyt. "Dla ustalenia początkowego terminu od którego Skarb Państwa ponosi koszty za sprawowanie dozoru nie ma żadnego znaczenia moment, w którym urząd skarbowy otrzymał dokumenty umożliwiające wszczęcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o stwierdzeniu przejścia na Skarb Państwa własności pojazdu".

Na ww. wyrok powołuje się Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia

[...] (znak [...]) jako przesłanki prawnej, którą organ pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu żądania.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł

o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i dodatkowo wskazując, iż sprawy wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa regulowane są przepisami art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz są przedmiotem licznego orzecznictwa Sądów Administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 15.05.2007 r. sygn. I OSK 1768/06, z dnia 09.04.2008 r. sygn. I OSK 569/07, WSA w Lublinie z dnia 17.04.2008 r. sygn.

III S.A./Lu 53/08, z dnia 10.02.2009 r. III SA/Lu 485/08, WSA w Warszawie z dnia 06.02.2009 r. sygn. VISA/Wa 1998/08, WSA w Łodzi z dnia 12.02.2009 r. sygn.

III SA/Łd 506/08, z dnia 04.02.2009 r., sygn. III SA/U 507/08, z dnia 04.03.2009 r. sygn. III SA/Łd 612/08, WSA w Gliwicach z dnia 10.11.2008 r. sygn. II SA/Gl 592/08, WSA we Wrocławiu z dnia 20.02.2009 r. sygn. I SA/Wr 1189/08 oraz WSA

w [...] z dnia 21.01.2009 r. sygn. II SA/Sz 891/08).

Ugruntowane orzecznictwo w tym zakresie nie budzi wątpliwości i w sposób jednoznaczny rozstrzyga o obowiązkach dozorcy pojazdów, jak i Skarbu Państwa

w zakresie ponoszenia kosztów dozoru.

Zasadniczy spór dotyczy wysokości przyznanego zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór i w związku

z tym, czy termin do złożenia powiadomienia, o którym mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów ma wpływ na czasookres, za który należy się zwrot wydatków i wynagrodzenia.

Zdaniem organu zapis § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów nakłada na podmiot prowadzący parking strzeżony, a takim podmiotem był A.D., obowiązek, polegający na tym, że w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie określonym

w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, należy powiadomić właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Dodatkowo, do dokonania tej czynności Minister zastrzegł termin niedłuższy, niż 3 dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo

o ruchu drogowym.

Powiadomienie pochodzące od podmiotu prowadzącego parking strzeżony, jest pierwszą informacją, jaką uzyskuje urząd skarbowy w zakresie pojazdu, który z mocy prawa - art. 130a ust. 10 przeszedł na rzecz Skarbu Państwa. Informacja ta ma decydujące znaczenie w sprawie wszczęcia postępowania dotyczącego przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa - § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów jak i dalej, na przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru

i przyznania wynagrodzenia za ten dozór.

Wbrew stwierdzeniom skarżącego, iż naruszenie terminu określonego

w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów, nie może mieć wpływu na wysokość przyznawanego zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór należy stwierdzić, iż zdaniem organu, jest to termin wiążący dwie strony postępowania tj. naczelnika urzędu skarbowego i dozorcę oraz mający decydujący wpływ na wysokość ewentualnego wynagrodzenia.

W przypadku powiadomienia urzędu skarbowego w terminie wskazanym w § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, urząd ten ma możliwość odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego i przemieszczenia go np. na swój parking, za który nie będzie ponosił kosztów dozoru. Każda zwłoka - poza termin wskazany

w ww. rozporządzeniu, z jednoczesnym dochowaniem terminu dla przyznawanego wynagrodzenia jako dzień przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa powoduje, że dozorca w celu otrzymania wyższego wynagrodzenia mógłby dążyć do jak najpóźniejszego powiadomienia urzędu skarbowego i podmiotu usuwającego. Należy również wskazać, iż ma to bezpośredni wpływ na ponoszone przez Skarb Państwa wydatki związane z dozorem i może prowadzić do naruszenia przez naczelnika urzędu skarbowego dyscypliny finansów publicznych.

Organ zauważył, iż strona słusznie przywołuje wyrok NSA sygn. I OSK 569/08 co do początkowego terminu ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru, czego tut. organ nie kwestionuje. Jednakże NSA, w tymże samym wyroku wskazuje, iż "Nie bez znaczenia dla kwestii wysokości wynagrodzenia dla dozorcy mają też ustalenia co do wywiązania się dozorcy

z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 w sprawie usunięcia pojazdu". Podobny pogląd wyraził WSA w Gliwicach, w wyroku z dnia

10.11.2008 r. sygn. SA/Gl 592/08.

Wobec tego, że nie został dotrzymany termin, do złożenia przedmiotowego powiadomienia, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] jako datę początkową biegu naliczania zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór, przyjął dzień [...] - data wpływu powiadomienia Komisariatu Policji

II w [...]. Od tego dnia był w posiadaniu informacji o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i mógł podejmować dalsze czynności dotyczące przejęcia pojazdu.

Organ także zwrócił uwagę na uregulowanie zawarte w art. 102 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji które stanowi, że dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w zakresie dochowania staranności przez dozorcę mieści się również konieczność dochowania terminów, które nakładają na niego przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów, a mających wpływ na sposób, okres i zakres sprawowanego dozoru.

Całkowicie chybiony jest, zdaniem organu, pogląd wyrażony w skardze

w zakresie naruszenia art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Należy tutaj stwierdzić, iż przepis ten nie jest przepisem regulującym sposób przyznania wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Jest tylko przepisem mającym znaczenie na termin przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Zarówno tut. organ, jak i organ I instancji, nie kwestionują terminu przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Nie czyni tego również Dozorca. Upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Tak więc, zdaniem organu nie doszło do naruszenia art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Również chybiony jest - zdaniem organu, pogląd wyrażony w skardze

w zakresie naruszenia art. 102 § 2ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. Przepis ten stanowi, iż organ egzekucyjny (w tym przypadku likwidacyjny) przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych

z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zarówno jego postanowienie z dnia [...], jak

i postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] spełniają wymógł ww. przepisu prawa. Przepis ten nie określa wysokości, ani terminów za jakie należy się przedmiotowe wynagrodzenie. Tak więc, zdaniem organu, nie doszło do naruszenia art. 102 § 2 ww. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).

Zgodnie z art.130a ust.10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz.908 z późn.zm.) – w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009 r. – "Pojazd usunięty w trybie określonym

w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy." Przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. Nr 134, poz.1133 z późn.zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", określają między innymi tryb oraz warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone; szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje, że nie są używane oraz tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu.

Zgodnie z § 3 ust.1 rozporządzenia współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej. Współdziałanie to, to także działanie jednostki prowadzącej parking strzeżony w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, polegające na powiadomieniu o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust.2 rozporządzenia ).

Upływ 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu powoduje, że nieodebrany w tym terminie pojazd staje się własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Wyznaczenie tak krótkiego terminu na powiadomienie właściwych organów o upływie terminu 6 miesięcy, miało na celu zminimalizowanie kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa związanych z przechowaniem rzeczy (pojazdu) do czasu likwidacji rzeczy (sprzedaży) w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Również do ustalania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów przejętych na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Stosowanie tych przepisów wynika z odesłania zawartego w § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

Nr 50, poz. 449).

Stosownie do art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. W praktyce przyjęto, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo

w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.

Tym samym zadaniem organów było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowego pojazdu we wskazanym okresie, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ między innymi następujące okoliczności : czas przechowywania, właściwości i wartość rzeczy przechowywanej, wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy, ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny ustalił wysokość wynagrodzenia na kwotę 10 zł ( plus podatek VAT ) za dobę i wysokość ta nie jest kwestionowana przez skarżącego. Sporną kwestią pozostaje okres przechowywania pojazdu za jaki organy ustaliły wynagrodzenie.

Pojazd [...] nr rej. [...] przeszedł na rzecz Skarbu Państwa

z mocy prawa z dniem [...]. Tak więc graniczną datą powiadomienia naczelnika właściwego urzędu skarbowego był termin [...]. Dozorca

o nieodebranym samochodzie powiadomił Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...], które wpłynęło do organu [...], a więc po terminie, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów z dnia [...] w brzmieniu obowiązującym w dacie jego przejścia na rzecz Skarbu Państwa.

Zaistniałe opóźnienie w przekazaniu informacji wyniosło [...] dni, powstało bez winy organu egzekucyjnego, a z przyczyn leżących po stronie dozorcy, a więc słusznie organ egzekucyjny naliczył wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu nie od dnia przejścia własności rzeczy na Skarb Państwa, a dopiero od dnia w którym dowiedział się o fakcie przejścia własności rzeczy na Skarb Państwa.

Moment, w którym pojazd z mocy ustawy staje się własnością Skarbu Państwa, jest terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów parkowania, bowiem wcześniej koszty te ponosi dotychczasowy właściciel pojazdu.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem winna być data upływu 6-miesięcznego terminu na odebranie pojazdu przez właściciela (biegnącego od usunięcia pojazdu i umieszczenia go na parkingu strzeżonym), bez względu na to kiedy organowi egzekucyjnemu przekazane zostały dokumenty umożliwiające wydanie decyzji o przejęciu (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07).

Skład orzekający w niniejszej sprawie co do zasady stanowisko to podziela.

W rozpoznawanej sprawie nie chodzi jednak o przekazanie dokumentów umożliwiających wydanie decyzji o przejęciu pojazdu przez Skarb Państwa, ale

o powiadomienie Skarbu Państwa o upływie 6 miesięcznego terminu, co jest równoznaczne z nabyciem z mocy prawa własności pojazdu przez Skarb Państwa.

W postępowaniu dotyczącym usunięcia pojazdu, przechowania, a następnie przejęcia pojazdu, każdy podmiot pełni określoną przepisami prawa rolę i nie wywiązanie się przez jeden z podmiotów z nałożonego nań obowiązku (dozorcy), nie może przenosić odpowiedzialności finansowej na inny podmiot ( Skarb Państwa), pozostający w niewiedzy co do nabycia uprawnień właścicielskich do tego pojazdu.

W cytowanym już powyżej wyroku (I OSK 569/07) NSA stwierdził także: "Nie bez znaczenia dla kwestii wysokości wynagrodzenia dla dozorcy mają też ustalenia co do wywiązania się dozorcy z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usunięcia pojazdu".

Tak więc, chociaż z dniem [...] Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu, wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu mogło zostać naliczone nie wcześniej niż z momentem dowiedzenia się przez Skarb Państwa o nabyciu własności przedmiotowego pojazdu tj. z dniem [...].

Z powyższych względów Sąd uznał, że organy ustalając wysokość wynagrodzenia za dozór w oparciu o art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji trafnie zastosowały ten przepis, a swoje stanowisko uzasadniły w sposób wyczerpujący i przekonywujący bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. ), skargę oddalił.