Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 189/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2005r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie WSA Renata Czeluśniak AWSA Wojciech Jakimowicz (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2005r sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 listopada 2000r, Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A.G. kwotę 50 zł ( pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powszechna Spółdzielnia Mieszkaniowa w C. z siedzibą przy ul. [...] wystąpiła w dniu 5 lipca 2000 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej budowy miejsc parkingowych na działkach nr [...] i [...] położonych w L. przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania A.G. od decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] września 2000 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech kompleksów miejsc parkingowych A, B i C (łącznie 30 miejsc postojowych) wraz z prowadzącymi do nich drogami manewrowymi na parcelach gruntowych oznaczonych l.kat [...] i [...] położonych w L. przy ul. [...] działając na podstawie art. 40 ust. 1, art. 42 ust 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji ustalił - na wniosek Powszechnej Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w C. - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej wymienionej inwestycji. Wskazano, że teren objęty wnioskiem położony jest w strefie mieszkaniowo-usługowej intensywnej zabudowy [...] l [...] wraz z infrastrukturą techniczną dla obsługi tej strefy, wobec czego zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia [...] 1994 r., zmienionej Uchwałą [...] i [...] z dnia [...] 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Kat. Nr 4 z 10 lutego 1998 r.).

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A.G. podniosła, iż lokalizacja miejsc parkingowych w kompleksie "C" jest niezgodna z przepisami ruchu drogowego, przepisami prawa budowlanego, przepisami ochrony środowiska oraz z przepisami o ochronie osób trzecich. Odwołująca się stwierdziła również, iż załączona mapa sytuacyjna jest bardzo niedokładna, gdyż nie przedstawia wiarygodnie sytuacji w terenie, tj. całkowitego uzbrojenia oraz wysokiej skarpy w sąsiedztwie jej działki. Ponadto A.G. - powołując się na przepisy o ochronie interesów osób trzecich oraz na specyficzność jej działki w sąsiedztwie inwestycji oznaczonej literą "C", (ogród owocowo-warzywny) - domagała się zachowania 4 metrowej odległości planowanego parkingu od ogrodzenia działki stanowiącej jej własność oraz wybudowania murku oporowego celem zabezpieczenia istniejącej tam skarpy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zgodnie z art. 43 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie braku planu z przepisami szczególnymi. Oznacza to, że podstawowym kryterium przy ocenie planowanej inwestycji są postanowienia planu i warunki dla inwestycji, jakie on określa. Wobec tego Kolegium przyjęło, iż zgłaszane zastrzeżenia i protesty co do możliwości realizacji zamierzenia inwestycyjnego mogą być na etapie tego postępowania uwzględnione jedynie wówczas, gdy planowana inwestycja narusza ustalenia planu.

Zdaniem organu odwoławczego planowana na parcelach gruntowych [...] i [...] w L. przy ul [...] inwestycja, tj. budowa trzech kompleksów miejsc parkingowych (w sumie 30) wraz z prowadzącymi do nich drogami manewrowymi jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji położony jest bowiem w strefie mieszkaniowo-usługowej ([...]) intensywnej zabudowy wraz z infrastrukturą techniczną dla obsługi tej strefy realizowanej w sposób zorganizowany z dopuszczeniem wszystkich innych funkcji nie uciążliwych dla otoczenia (obiektów, których uciążliwość nie wykracza poza granice użytkowania terenu). Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji uwzględniając wniosek inwestora, w zaskarżonej decyzji określił -zgodnie z postanowieniami art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - warunki realizacji zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego, w tym m.in. warunki realizacji inwestycji wynikające z ustaleń planu, warunki komunikacyjne, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, okres ważności decyzji oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1 :500. W decyzji został też umieszczony zapis zobowiązujący inwestora do wykonania projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi ze szczególnym uwzględnieniem interesów osób trzecich, przy czym w odniesieniu do tej kwestii zalecono m. in. przyjąć takie rozwiązania projektowe, które zapobiegną spływowi wód opadowych z powierzchni parkingu na sąsiednią posesję. W ramach wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zobowiązano też inwestora do zasadzenia zieleni izolacyjnej niskiej od strony posesji [...] . Zaskarżona decyzja uzyskała także wymagane uzgodnienie Okręgowego Urzędu Górniczego w K. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2000 r. odpowiada wymaganiom formalno i materialno-prawnym.

Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zastrzeżeń i uwag, że lokalizacja w kompleksie "C" jest niezgodna z przepisami Prawa budowlanego, przepisami o ruchu drogowym oraz przepisami o ochronie środowiska - Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszym koniecznym etapem postępowania administracyjnego w procesie inwestycyjnym, mającym na celu wyłącznie ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Wydana w tym zakresie decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest zatem równoznaczna z pozwoleniem na budowę i stanowi jedynie rodzaj promesy dla wnioskodawcy zamierzającego realizować określonego rodzaju inwestycję, dając mu dopiero uprawnienie do ubiegania się o pozwolenie na budowę - po przeprowadzeniu (w trybie przepisów Prawa budowlanego) oddzielnego postępowania administracyjnego. W tym też postępowaniu następuje rozstrzygnięcie co do usytuowania zamierzenia inwestycyjnego na gruncie oraz dokonywana jest ocena przedłożonego przez inwestora projektu pod kątem jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz wymogami z zakresu ochrony środowiska i innymi przepisami. W postępowaniu prawno-budowlanym zostanie zatem zapewniona ochrona interesów strony odwołującej się w zakresie zachowania warunków technicznych planowanej inwestycji.

Odnośnie do podnoszonej w odwołaniu kwestii ochrony interesów osób trzecich, Kolegium wskazało, że zapis z tego zakresu w odniesieniu do planowanej inwestycji został zawarty w treści decyzji. Dodano przy tym, iż ochrona interesów osób trzecich rozumiana być powinna jako zobowiązanie inwestora do nienaruszania wcześniej nabytych i już istniejących praw i uprawnień tych osób. Jak wynika z art. 5 ust 2 Prawa budowlanego, chodzi tu o zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, o zapewnienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne oraz ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza wody i gleby.

W kwestii zarzutów dotyczących uwag o niedokładności załączonej mapy sytuacyjnej, Kolegium wyjaśniło, iż mapa ta opracowana została przez uprawnionego geodetę w dniu [...] czerwca 2000 r. i według stanu na dzień [...] czerwca 2000 r. w zakresie sytuacji i uzbrojenia terenu, jakie istnieje na mapie zasadniczej, znajdującej się w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym. Zaznaczono przy tym, iż na obecnym etapie, mapa ta nie służy do celów projektowych lecz do orientacyjnego wskazania miejsca planowanej inwestycji. Wobec tego, istnienie różnic terenowych w tym. m.in. skarpy, nie ma obecnie żadnego znaczenia. Dopiero na kolejnym etapie różnice te będą musiało być uwzględniane przy opracowywaniu projektu budowlanego na (zgodnej z terenem) mapie sytuacyjno-wysokościowej.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2000 r., sygn. akt [...] złożyła A.G.

Skarżąca nie zgodziła się dopuszczeniem realizacji inwestycji (w zakresie parkingu "C"), dla której zostały ustalone w zaskarżonej decyzji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz podtrzymała opisane wyżej zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podniosła, że samochody jeżdżące za granicą jej posesji hałasują niszczą tę posesję, powodują skażenie spalinami gleby w ogrodzie skarżącej.

W takim stanie rzeczy realizacja planowanej inwestycji - zdaniem skarżącej -powinna być zakazana już na etapie uchwalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Stanowisko swoje skarżąca podtrzymała w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. załączając do akt sprawy kserokopię decyzji Wojewody z dnia [...] października 2002 r., znak: [...] uchylającej decyzję Starosty C. nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2005 r. stawiła się skarżąca A.G. , która podtrzymała swoją skargę oraz G.K. - pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego , wnoszący o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy tym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz w wyniku naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarówno decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia [...] września 2000 r., znak: [...] , jak i utrzymująca tę decyzję w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2000 r. , sygn. akt: [...] obarczone są wadą skutkującą koniecznością ich uchylenia.

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogło być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r. , nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Organy administracji były zatem związane wnioskiem co do charakteru planowanej inwestycji i nie miały kompetencji do podejmowania czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu. Mając na uwadze treść art. 61 § 1 i 2 k.p.a. należy stwierdzić, że w postępowaniu, które może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, wyjście przez organ administracji poza żądanie strony i z urzędu - bez uzyskania zgody strony w tym zakresie - określenie przez organ zakresu wniosku i wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia w sprawie powoduje, że decyzja tego organu jest sprzeczna z prawem. Zgodnie bowiem z cytowanym art. 61 § 1 i 2 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wprawdzie organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, jednakże obowiązany jest wówczas uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania.

W niniejszej sprawie wniosek Powszechnej Spółdzielni Mieszkaniowej w C. z siedzibą przy ul. [...] z dnia 5 lipca 2000 r. dotyczył ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej budowy miejsc parkingowych na działkach nr [...] i [...] położonych w L. przy ul. [...] . Tymczasem organy administracyjne obydwu instancji orzekły o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trzech kompleksów miejsc parkingowych A, B i C (łącznie 30 miejsc postojowych) wraz z prowadzącymi do nich drogami manewrowymi na parcelach gruntowych oznaczonych l.kat [...] i [...] położonych w L. przy ul. [...].

Wprawdzie wnioskodawca załączył do wniosku z dnia 5 lipca 2000 r. wyrys z mapy zasadniczej w skali 1:500, w którym wymieniono zarówno parkingi, jak i drogi manewrowe, jednakże załącznik ten nie jest przez wnioskodawcę podpisany, a tym samym nie mógł stanowić podstawy do ustalania treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto z załącznika tego wynika, że w przedstawionej w nim koncepcji usytuowania miejsc parkingowych osobno określono i wyodrębniono parkingi, a osobno przewidziano drogi manewrowe do tych parkingów w taki sposób, że drogi te nie stanowią części parkingu. Nawet zatem w sytuacji podpisania przez wnioskodawcę załącznika do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego nieuprawniony byłby wniosek, że inwestycja nazwana jako "budowa miejsc parkingowych" obejmuje budowę miejsc parkingowych wraz z prowadzącymi do nich drogami manewrowymi.

Użyty w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrot "określenie rodzaju inwestycji" nie wskazuje na dopuszczalność określania z urzędu przez organ rozpoznający sprawę rodzaju inwestycji, lecz oznacza wymóg wskazania w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu konkretnej inwestycji, określonej przez wnioskodawcę we wniosku wraz z charakteryzującymi ją parametrami. Oznacza to, że z punktu widzenia poprawności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w razie wątpliwości co do zakresu planowanej przez wnioskodawcę inwestycji określonej we wniosku, szczególnie istotne jest wyjaśnienie tej kwestii w toku prowadzonego postępowania.

Uchybieniem organów obydwu instancji jest również całkowite pominięcie kwestii wskaźnika intensywności zabudowy, o jakim mowa w ustaleniach miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia [...] października 1994 r., zmienionej Uchwałą RM [...] i [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Kat. Nr 4 z 10 lutego 1998 r. ), dla obszaru [...] Zgodnie z ustaleniami planu jest to "strefa mieszkaniowo-usługowa intensywnej zabudowy wraz z infrastrukturą techniczną dla obsługi tej strefy realizowanej w sposób zorganizowany z dopuszczeniem wszystkich innych funkcji nieuciążliwych dla otoczenia (obiektów, których uciążliwość nie wykracza poza granice użytkowania terenu; minimalna intensywność zabudowy wynosi 0,5, maksymalna intensywność zabudowy wynosi 2,0)". Zbadanie zachowania wskaźnika intensywności zabudowy ma istotne znaczenie, gdy idzie o treść decyzji wydanej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 27 marca 1997 r., II SA/Kr 1625/96 (niepublikowane), kwestia ustalenia współczynnika intensywności zabudowy wymaga dokładnego wyjaśnienia, gdyż okoliczność ta może wpływać na ocenę zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem może mieć istotne dla sprawy znaczenie. Całkowite pominięcie wskazania sposobu ustalenia współczynnika intensywności w konkretnej sprawie nie tylko świadczy o braku przeprowadzenia w tym kierunku postępowania wyjaśniającego, ale także narusza zasady ogólne k.p.a. -w tym zwłaszcza zasadę przekonywania stron postępowania, o której mowa w art. 11 k.p.a.

Zasygnalizowania wymaga wreszcie okoliczność, iż organy administracyjne obydwu instancji rozpatrując wniosek z dnia 5 lipca 2000 r. Powszechnej Spółdzielni Mieszkaniowej w C. z siedzibą przy ul. [...] nie zweryfikowały umocowań do działania w imieniu Spółdzielni osób, które podpisały ten wniosek.

W aktach sprawy brakuje stosownych dokumentów wskazujących osoby upoważnione do reprezentowania Spółdzielni (skróconego wyciągu z krajowego rejestru sądowego w zakresie osób upoważnionych do reprezentacji Spółdzielni oraz ewentualnie odpowiednich pełnomocnictw). Tym samym naruszono obowiązek wynikający z art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Należy podkreślić, że w przypadku, w którym okazałoby się, że wniosek został złożone przez nielegitymowany do tego podmiot, a sprawa mimo to została rozpoznana przez organ administracji, zaskarżoną decyzję należałoby uznać za obarczoną wadą przesądzająca ojej nieważności.

Powyższe uchybienia organów administracji wskazują że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, co obliguje sąd do wyeliminowania tych decyzji z obrotu prawnego, mimo że nie można uznać, iż argumentacja przytaczana przez skarżącą jest zasadna. W zakresie ustosunkowania się do zarzutów skarżącej sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy jedynie jeszcze raz zasygnalizować, że w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności, uprawnień osób trzecich ani nie rodzi praw do terenu. Wprawdzie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może naruszać interesów osób trzecich, jednakże ochrona tych interesów i w ślad za tym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w tym postępowaniu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu) i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego. Należy - wobec cytowanej regulacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - podzielić pogląd, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 1999 r., II SA/Gd 2256/97, niepublikowany).

Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż decyzje organów obydwu instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego i pomimo braku należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a zatem uchybienie tego rodzaju nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1a i 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2000 r. , sygn. akt: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2000 r., znak: [...].

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbędne.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 97 § 1 cyt. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże w § 2 art. 97 Przepisów wprowadzających ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdza się, że w sprawach, o których mowa w § 1 cyt. ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.