Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 60/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] XI 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej jako "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania M. W., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] VI 2020 r. ([...]) odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa fermy indyków w P. przy ul. [...]", planowanego do realizacji na terenie działki nr [...], obręb [...] P.

Jak wynika z uzasadnienia powołanej decyzji jest to druga decyzja w sprawie. Poprzednią decyzją odwoławczą z [...] V 2019 r. ([...]) SKO uchyliło bowiem decyzję organu I instancji z [...] I 2019 r. ([...]) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego. Aktualnie, biorąc pod uwagę uzupełniony materiał dowodowy, SKO stwierdziło, że wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, jednakże z innych względów niż w nim wskazano. SKO nie podzieliło bowiem oceny organu I instancji, jakoby należało wydać decyzję odmowną w związku z możliwym negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na pobliskie tereny mieszkaniowe w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza, w tym odoru. Zdaniem SKO w okolicznościach sprawy należało jednak wydać decyzję odmowną, bowiem przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami planu miejscowego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta i Gminy P. z dnia [...] XI 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. (Dz.Urz. Woj.D. z [...] r. Nr [...], poz. [...], ze zm.) – dalej jako "MPZP". Nieruchomość planowana do realizacji przedsięwzięcia znajduje się bowiem na terenie działalności gospodarczej związanej z drobną wytwórczością, przetwórstwem i magazynami, składami, techniczną obsługą rolnictwa i hodowlą, motoryzacją, budownictwem, rzemiosłem, z ograniczeniem uciążliwości do obszaru działki (symbol 7.PG.15). MPZP wyklucza przy tym na terenie 7.PG.15 lokalizację inwestycji, których funkcjonowanie może spowodować znaczące oddziaływanie na środowisko (§ 168 pkt 4). SKO podkreśliło, że planowane przedsięwzięcie zalicza się bezdyskusyjnie do przedsięwzięć mogących spowodować znaczące oddziaływanie na środowisko. Ocena taka jest niezależna od tego, czy pod uwagę weźmie się przepisy obowiązujące w chwili uchwalenia MPZP, czy też przepisy mające zastosowanie w aktualnej sprawie. Przedsięwzięcie polega bowiem na rozbudowie fermy indyków. Obecnie na terenie inwestycyjnym prowadzony jest chów indyków rzeźnych w siedmiu obiektach inwentarskich (łącznie 26.800 szt., tj. 643,2 DJP) oznaczonych symbolami [...] oraz [...]. W ramach realizacji przedmiotowej inwestycji zaplanowano rozbudowę istniejącej fermy indyków, budowę nowego obiektu inwentarskiego, oznaczonego symbolem [...], do utrzymania 6.720 szt. zwierząt (161,28 DJP) oraz adaptację na potrzeby chowu indyków budynku magazynowego, oznaczonego symbolem [...], do utrzymania 6.440 szt. zwierząt (154,56 DJP). Łączna obsada fermy po realizacji inwestycji będzie wynosić 39.960 szt. zwierząt (959,04 DJP). Jest to więc ilość kwalifikująca przedsięwzięcie jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko. SKO zwróciło uwagę, że w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z 3 X 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) – dalej "uioś" właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Skoro zaś zachodzi niezgodność przedsięwzięcia z MPZP, należało wydać decyzję odmowną. SKO zaznaczyło przy tym, że nie stanowi przeszkody do wydania takiej decyzji okoliczność, że przedsięwzięcie zostało uzgodnione z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska we W. Pozytywne uzgodnienie ze strony organu współdziałającego (RDOŚ) nie jest wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne uzgodnienie nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. NSA z dnia 10 VI 2020 r., sygn. akt II OSK 3873/19). W tych okolicznościach zdaniem SKO bez wpływu na rozstrzygnięcie jest pozytywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. oraz negatywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. Oceny tych stanowisk organów współdziałających należałoby dokonać, w sytuacji, gdyby inwestycja była zgodna z MPZP.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. W. (dalej jako "skarżący"). W skardze zarzucił:

1) naruszenie art. 156 §1 pkt 2 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i niewyłączenie od udziału w postępowaniu członków SKO biorących udział w wydaniu poprzedniej decyzji odwoławczej z [...] V 2019 r. ([...]) uchylającej decyzję organu I instancji z [...] I 2019 r. ([...]), podczas gdy wszyscy członkowie wchodzący w skład organu II instancji uprzednio biorący udział w wydaniu decyzji z dnia [...] I 2019 r. (sygn. akt: [...]) powinni uchylić się od udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym (sygn. akt. [...]);

2) naruszenie § 168 pkt 4 MPZP w związku z art. 80 ust. 2 uioś, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż MPZP wyklucza lokalizację wszystkich inwestycji określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 XI 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) bez względu na to czy realizacja konkretnego przedsięwzięcia może wiązać się ze znaczącym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy zapis § 168 pkt 4 MPZP nie wyklucza (nie zakazuje realizacji) wszystkich przedsięwzięć (in abstracto) wymienionych w przepisie § 2 ust. 1 rozporządzenia o oddziaływaniu na środowisko, a tylko tych dla których, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego (oceny oddziaływania na środowisko) oraz dokonaniu wszechstronnej oceny (analizy) zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ze szczególnym uwzględnieniem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (sporządzony przez biegłego raport jest dokumentem urzędowym), możliwe jest sformułowanie niebudzącego wątpliwości wniosku, iż przedsięwzięcie (in concreto) kwalifikuje się jako mogące istotnie oddziaływać na środowisko, co powodowałoby niezgodność konkretnego przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP;

3) naruszenie art. 80 ust. 1 w zw. art. 80 ust. 2 uioś, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż naruszony przepis nakazuje odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań ze względu na niezgodność lokalizacji wnioskowanej inwestycji z ustaleniami MPZP bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy weryfikacja zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP powinna zostać przeprowadzona po przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz po wzięciu przez SKO pod uwagę wyników uzgodnień i opinii, jak również wyników postępowania z udziałem społeczeństwa niesprzeciwiającego się realizacji inwestycji oraz wyników postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, a także ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który ze względu na osobę go sporządzającą, dysponującą wiadomościami specjalnymi, których SKO nie posiada, posiada walor dokumentu urzędowego, co skutkowało wydaniem przez SKO decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia skarżącego, podczas gdy SKO zobligowane było do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy, tj. ustalenia środowiskowych uwarunkowań

4) naruszenia art. 71 ust. 2 w zw. art. 72 uioś poprzez błędną jego wykładnię polegająca na przyjęciu, iż przedsięwzięcia wymienione w § 2 ust. 1 rozporządzenia o oddziaływaniu na środowisko należy kwalifikować jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co prowadziłoby do wniosku, iż zupełnie niepotrzebne jest prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, a zatem przepisy art. 72 oraz art. 71 ust. 2 uioś są zbędne, podczas gdy ocena szkodliwości przy przedsięwzięciach określonych w 71 ust. 2 uioś winna wynikać z postępowania prowadzonego na podstawie przepisów uioś;

5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa, polegające na braku podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny pozytywnego uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. oraz przedłożonego przez skarżącego, a sporządzonego przez biegłego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także odstąpienia przez SKO od badania prawidłowości stanowisk organów współdziałających, w szczególności zbadania pod względem prawidłowości, spójności i logicznego rozumowania negatywnej opinii przedłożonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w wykonaniu nałożonego nań zobowiązania.

W uzasadnieniu skargi umotywowano poszczególne zarzuty. Zaznaczono w szczególności, że SKO rozpatrując sprawę po wydaniu poprzednio decyzji odwoławczej typu kasacyjnego powinno uczynić to w odmiennym składzie. Dwukrotne (wielokrotne) wydanie decyzji w postępowaniach odwoławczych w tej samej sprawie przez ten sam skład osobowy samorządowego kolegium odwoławczego należy zakwalifikować jako naruszenie zasady obiektywnego rozstrzygania sprawy, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 kpa. Skarżący zaznaczył, że stanowisko takie wyrażone zostało też w judykaturze powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 VI 2011 r. (II SA/Bk 228/11). Nadto w skardze podniesiono, że zapis normy wysłowionej w § 168 pkt. 4 MPZP wcale nie zakazuje przedsięwzięć, które tylko teoretycznie, hipotetycznie, mogą znacząco oddziaływać na środowisko, niezależnie od faktycznego nań oddziaływania. Organy gminy ustalające treść miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mogą, a priori zakazywać lokalizacji określonych przedsięwzięć mogących, czy to zawsze, czy to potencjalnie, oddziaływać na środowisko, gdyż godziłoby to w konstytucyjnie chronione prawo własności. Ocena szkodliwości przy przedsięwzięciach określonych w art. 71 ust. 2 uioś winna wynikać z postępowania przeprowadzonego na podstawie przepisów tej ustawy (wyrok WSA w Gdańsku z 16 I 2019 r., II SA/Gd 650/18; wyrok NSA z 5 XI 2020 r., II OSK 1964/19 - CBOSA). Skarżący podkreślił, że w świetle stanowiska wyrażonego w sprawie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., inwestycja realizowana będzie na terenie istniejącej fermy indyków i nie powinna znacząco oddziaływać na środowisko przyrodnicze, w tym obszary Natura 2020. Także z treści przedłożonego w sprawie raportu wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem przejęte przez SKO ustalenie odmienne, oparte na błędnym zrozumieniu kwalifikacji przedsięwzięcia jako "mogącej zawsze znacząco oddziaływać" jest tym bardziej nieuzasadnione. Zasygnalizowano również, że zgodności przedsięwzięcia z MPZP nie kwestionował organ I instancji. W konsekwencji wniesiono o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko wnosząc o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 III 2021 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Na wstępie należy się odnieść do zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa. Z powołanych przepisów wynika, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Intencją takiej regulacji jest, by w sprawie mającej na celu weryfikację prawidłowości decyzji wykluczyć możliwość udziału osoby, która brała udział w wydaniu weryfikowanej decyzji. W orzecznictwie zasadnie zaznacza się, że obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 kpa dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 kpa), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 kpa, sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (zob. np. wyrok NSA z 11 IV 2019 r., II OSK 1346/17 – CBOSA). Przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania w sytuacji, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z 21 II 2019 r., II OSK 846/17 – CBOSA).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w okolicznościach sprawy nie zachodził przypadek z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa. Kwestionowana skargą decyzja nie służyła bowiem weryfikacji decyzji odwoławczej SKO z [...] V 2019 r. ([...]) ale dotyczyła odwołania od decyzji organu I instancji z [...] VI 2020 r. ([...]). Tym samym nie ma podstaw do uznania, że członkowie SKO, którzy orzekali w sprawie zakończonej poprzednią decyzją odwoławczą z dnia [...] V 2019 r. ([...]), powinni podlegać wyłączeniu w ponownym postępowaniu odwoławczym. Należy zaznaczyć, że powołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 VI 2011 r. (II SA/Bk 228/11) dotyczył odmiennych okoliczności faktycznych. Chodziło tam bowiem o prowadzone przez samorządowe kolegium odwoławcze postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji odwoławczej, a więc postępowania mającego na celu weryfikację własnej decyzji, a nie – jak w niniejszej sprawie – weryfikację decyzji organu I instancji.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi sprowadzające się w istocie do zanegowania przejętej przez SKO wykładni MPZP. Nie ulega wątpliwości, że obszar planowanego przedsięwzięcia znajduje się na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 7.PG.15. Jak wynika z § 6 MPZP tereny PG to tereny działalności gospodarczej związanej z drobną wytwórczością, przetwórstwem i magazynami, składami, techniczną obsługą rolnictwa i hodowlą, motoryzacją, budownictwem, rzemiosłem, "z ograniczeniem uciążliwości do obszaru działki". Ustalenia te zostały doprecyzowane dla terenu 7.PG.15 w ramach § 168 MPZP. Wynika z niego, że jest to teren o dotychczasowym przeznaczeniu jako tereny ferm hodowlanych i obsługi gospodarki rolnej. Mocą § 168 pkt 4 MPZP postanowiono przy tym jednoznacznie, że na terenie tym "wyklucza się lokalizację inwestycji, których funkcjonowanie może spowodować znaczące oddziaływanie na środowisko".

Jak trafnie więc stwierdziło SKO, w świetle postanowień wynikających z MPZP nie ulega wątpliwości, że wykluczona została możliwość realizacji na terenie o funkcji 7.PG.15 przedsięwzięć, których funkcjonowanie może spowodować znaczące oddziaływanie na środowisko. Dodać należy, że w przypadku przedsięwzięć tego rodzaju, które na wskazanym terenie funkcjonowały już w chwili uchwalenia MPZP, oznacza to niedopuszczalność ich rozbudowy, zwłaszcza w kierunku zwiększenia hodowli.

Nie można zgodzić się z wyrażonym w skardze poglądem, jakoby niedopuszczalne było zakazywanie w ramach planu miejscowego na określonych terenach realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tego typu zakazy są oczywiście dopuszczalne, pod warunkiem że nie stanowią przejawu nieuzasadnionej i nadmiernej ingerencji w prawo własności, a więc nie naruszają zasady proporcjonalności. W konkretnym przypadku o naruszeniu zasady proporcjonalności nie może być mowy. Teren 7.PG.15 znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów o funkcji mieszkaniowej (symbole 7.MN.19, 7.MNU.18) oraz w bliskim sąsiedztwie terenów już istniejącej zabudowy mieszkaniowej (symbol 7.MW.16, 7.MN.23, 7 MN.25, 8.MN.25). Wprowadzenie w takich uwarunkowaniach zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko było więc zabiegiem racjonalnym i uzasadnionym koniecznością zapewnienia względnej niekolizyjności poszczególnych funkcji.

Nie można również zgodzić się z argumentacją skargi zmierzającą do wykazania, że przedsięwzięcie polegające na zwiększeniu dotychczasowej hodowli indyków z dotychczasowych 26.800 szt. (tj. 643,2 DJP) do 39.960 szt. (tj. 959,04 DJP) nie stanowi in concreto przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd zwraca uwagę, że kategoria przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ma charakter normatywny. O zaliczeniu określonych przedsięwzięć do tej kategorii zadecydował prawodawca wprowadzając generalno-abstrakcyjne przesłanki przesądzające o takim właśnie charakterze przedsięwzięcia. Są to bowiem wszystkie przedsięwzięcia, które spełniają przesłanki określone przepisami prawa. W okresie uchwalenia MPZP były to przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 24 IX 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2002 r. Nr 179, poz. 1490). Mocą § 2 pkt 7 zaliczały one do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających zawsze sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie niższej niż 240 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), przy czym w przypadku indyków współczynnik przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP wynosił 0,024. Daje to więc hodowlę wielkości co najmniej 10 000 indyków. Przedsięwzięcie planowane przez skarżącego spełniało zatem te przesłanki. Identyczne wnioski wypływają z analizy mającego zastosowanie w kontrolowanej sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 XI 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Mocą § 2 ust. 1 pkt 51 zaliczono do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza), przy czym w przypadku indyków współczynnik przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP wynosił 0,024. Daje to więc hodowlę o maksymalnej możliwej obsadzie inwentarza co najmniej 8 750 sztuk.

Powyższe okoliczności przesądzają jednoznacznie o charakterze planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Jeszcze raz należy podkreślić, że są to okoliczności o charakterze normatywnym, wynikają z przyjętych przez prawodawcę kryteriów określonych przepisami prawa.

Kwalifikacji planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia jako znacząco oddziaływującego na środowisko nie zmienia okoliczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko czy uzgodnienia przedsięwzięcia z właściwym organem ochrony środowiska. Wbrew zarzutom skargi fakt przedłożenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego uzgodnienia nie oznacza, że konkretna inwestycja przestaje byś przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Celem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań z art. 71 i n. uioś jest określenie optymalnych warunków zapewniających ochronę środowiska przy realizacji danego przedsięwzięcia, a nie podważenie normatywnego statusu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji przedsięwzięcie, które spełnia prawne przesłanki przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko pozostaje takim niezależnie od wyniku postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Niecelowe jest więc powoływanie się przez skarżącego na ustalenia raportu odziaływania na środowisko celem wykazania, że planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Jak już wyżej wyjaśniono, okoliczność ta nie oznacza bowiem, że inwestycja utraciła charakter przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nietrafny jest zarzut, jakoby obowiązkiem SKO przy ocenie planowanego przedsięwzięcia, jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, było analizowanie treści raportu oraz wydanych w sprawie opinii i uzgodnień. O charakterze tego przedsięwzięcia przesądzają bowiem jednoznacznie przepisy powołanych wyżej rozporządzeń. Zresztą także treść przedłożonego przez skarżącego raportu oddziaływania na środowisko potwierdza, że przedmiotem inwestycji jest bez wątpienia przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, którego zakres oddziaływania obejmuje także tereny sąsiednie (raport w wersji złożonej w dniu [...] IX 2019 r., s. 4, 5 i 63).

Proponowany przez skarżącego kierunek interpretacji § 168 pkt 4 MPZP, jako zakazu realizacji tylko tych przedsięwzięć, których realizacja in concreto oznaczałaby ponadnormatywne oddziaływanie na środowisko, należy odrzucić głównie z tego powodu, że realizacja przedsięwzięć o ponadnormatywnym oddziaływaniu na środowisko (a więc wykraczającym poza prawnie wyznaczone normy) jest generalnie niedopuszczalna. Bezprzedmiotowe byłoby więc wprowadzanie tego rodzaju zakazu w ramach planu miejscowego. Powołany przepis z § 168 pkt 4 MPZP przy dodatkowym uwzględnieniu § 6 MPZP, ograniczającego dopuszczalne uciążliwości wyłącznie do obszaru działki, prowadzi niedwuznacznie do wniosku, że intencją prawodawcy lokalnego było wykluczenie możliwości realizacji na terenie o symbolu 7.PG.15 przedsięwzięć zaliczanych do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym trafna jest zawarta w decyzji odwoławczej konstatacja wskazująca na niezgodność planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia z przepisami MPZP. Nie ma przy tym znaczenia, że takiej niezgodności nie dostrzegł organ I instancji. Przede wszystkim z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, by kwestia ta była przedmiotem dokładnej analizy. Ponadto SKO, będąc organem uprawnionym do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zobligowane jest do formułowania własnych ocen procesowych jak i materialnoprawnych w sprawie.

Sąd zwraca również uwagę, że powołane w skardze orzeczenia (tj. wyrok WSA w Gdańsku z 16 I 2019 r., II SA/Gd 650/18 i wyrok NSA z 5 XI 2020 r., II OSK 1964/19 - CBOSA) nie mogą stanowić punktu odniesienia dla ocen dokonywanych w przedmiotowej sprawie. Dotyczyły one bowiem sprawy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. Sądy weryfikowały tam przede wszystkim istnienie przesłanki "rażącego" naruszenia prawa. Także ustalenia uchwały w sprawie miejscowego planu były odmienne od przyjętych w MPZP. Przewidziano tam bowiem zakaz lokalizacji działalności i przedsięwzięć mogących spowodować zanieczyszczenie środowiska, która jest szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, powoduje szkodę w dobrach materialnych lub koliduje z innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska. Tak sformułowane kryterium ma niewątpliwie charakter niedookreślony, tak więc ustalenie jego znaczenia powinno się odbywać z uwzględnieniem wyników postępowania prowadzonego na podstawie art. 71 i n. uioś. Tymczasem w § 168 pkt 4 MPZP prawodawca lokalny posłużył się pojęciem "znaczącego oddziaływania na środowisko", a więc odwołał się do konkretnej instytucji prawnej, której znaczenie zostało normatywnie określone i z którą ustawodawca wiąże obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wynika z art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze uioś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Powołany przepis wyraźnie uzależnia możliwość wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od istnienia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy taka zgodność nie wystąpiła, w konsekwencji Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.