Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 402/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania decyzji
Odmówiono wstrzymania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3, § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z.T. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013r., znak [...], nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sprawie ze skargi Z.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy [....] z dnia [...] września 2013r., znak [...], nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy


UZASADNIENIE

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Z.T. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013r., znak [...] nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na wskazane wyżej postanowienie Z.T. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013r., znak [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wniosek nie został uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Mając na uwadze treść przywołanego przepisu przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku należy dokonać oceny czy objęte wnioskiem rozstrzygnięcie mieści się w zakresie "granic tej samej sprawy", nie dotyczy bowiem zaskarżonej decyzji. Granice znaczenia pojęcia "sprawa" wyznacza istota stosunku administracyjnoprawnego podlegająca załatwieniu w danej sprawie. Materia ta była przedmiotem wykładni w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000r. FSK 12/99 (ONSA 2001/1 poz.7), w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, na którą składają się tożsame elementy podmiotowe i przedmiotowe. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu, stanu faktycznego i podstawy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/2010. www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji objętej wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej, to między tymi sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Postępowanie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest odrębną sprawą od postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2013r., znak [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest niedopuszczalny i w tym zakresie Sąd był zobligowany do odmowy jego uwzględnienia.

Niezależnie od wskazanych wyżej powodów wydania decyzji odmownej Sąd wyjaśnia, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Z ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że decyzja wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlega ochronie tymczasowej, tzn. nie można wstrzymać jej wykonania, bowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Nie jest bowiem źródłem żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji i nie kreuje uprawnień dla strony.

Ponadto Sąd wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji - obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., sygn. akt II FZ 666/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego nie zawiera żadnego uzasadnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.