Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 857/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 145 par 1 pkt 1a, art. 135,art.152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1 pkt 11, pkt.3, pkt 4
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. (wniesionym w dniu [...] r.) Spółka A. . w [...] zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o zmianę decyzji z dnia [...] r. udzielającej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa na okres sześciu lat, w zakresie lokalizacji punktu nr 97 z załącznika decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej (organ właściwy od dnia [...] r.) na podstawie art. 253 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 8, art. 118, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust 1 i ust 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540), po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił zmiany ww. decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która w art. 8 odsyła do stosowania odpowiednio przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Z treści art. 253 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, iż zmiana decyzji ostatecznej jest możliwa w przypadku zaistnienia łącznie oprócz interesu publicznego lub ważnego interesu strony także warunku, aby przepisy szczególne nie sprzeciwiały się uchyleniu takiej decyzji. Przedmiotowy wniosek spółki, na podstawie art. 118 ustawy o grach hazardowych, podlega rozpatrzeniu według tej ustawy. Możliwość zmiany zezwolenia wydanego przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych została usankcjonowana w art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W art. 135 ust. 2 przewidziano wyjątek od ww. zasady ogólnej.

Zdaniem organu, w niniejszej sprawie, zmianie lub uchyleniu decyzji sprzeciwia się przepis szczególny tj.. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a zatem brak jest możliwości zmiany decyzji ostatecznej.

Spółka A. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając zaskarżonej decyzji:

- rozstrzygnięcie na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest sprzeczny z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w sytuacji, w której wniosek o zmianę zezwolenia został zgłoszony przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, i gdyby sprawa została rozpoznania w terminie ustawowym, wniosek mógłby zostać uwzględniony,

- naruszenie art. 35 KPA,

- prowadzenie postępowania na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, która wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzenia zmieniającego z dnia 6 kwietnia 2004 r., której projektu nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającego przepisy techniczne, co w konsekwencji powoduje ich bezskuteczność.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 8, art. 118, art.129 ust.1 i art. 135 ust 1 i ust 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych; po rozpoznaniu odwołania Spółki A., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że w niniejszej sprawie, w kontekście art. 253 a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, najistotniejsza jest ocena, czy zmianie decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne tj. przepisy zawarte w "nowej" ustawie o grach hazardowych, stosowane w tej sprawie na podstawie art. 118 tej ustawy.

W ocenie organu, art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, jako przepis szczególny, ogranicza zakres możliwości dokonywania zmian zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poprzez wprowadzenie zakazu zmiany miejsc urządzania takich gier, w tym poprzez objęcie zezwoleniem nowych miejsc. Jego konsekwencją jest wykluczenie możliwości zastosowania trybu nadzwyczajnego zmiany ostatecznej decyzji w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Organ podkreślił, że ustawa o grach hazardowych nie odbiera podmiotom, posiadającym już zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, możliwości dalszego prowadzenia tej działalności, o czym stanowi art. 129 ust. 1 ustawy. Skoro zatem podmiot gospodarczy może nadal prowadzić działalność w ramach udzielonego zezwolenia w miejscach, o które sam wnioskował, do czasu jego wygaśnięcia, a nowy tryb ich przyznawania jest zbliżony do dotychczasowego, to zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia zasady ochrony i trwałości praw podmiotowych słusznie nabytych (art. 2 i 7 Konstytucji), należy uznać za nieuzasadnione.

W odniesieniu do zarzutu przedłużania postępowania, organ II instancji wskazując na czynności podejmowane w toku postępowania, stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy zarzut ten jest bezzasadny.

W zakresie zarzutu braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych, a co za tym idzie bezskuteczności przepisów tej ustawy, organ stwierdził, że ustawa o grach hazardowych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera ona przepisów technicznych, a w szczególności nie jest nim przepis art. 135 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tytułem dyrektywy 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego odnosi się ona do usług społeczeństwa informacyjnego. Pojęcie "usług" zostało zdefiniowane w art. 1 pkt 2 tejże dyrektywy. Zdaniem organu, usługa w postaci gry na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch warunków z tej definicji ("na odległość", "drogą elektroniczną"), a zatem nie podlega jako usługa regulacjom ww. dyrektywy, i tym samym ustawa o grach hazardowych w tym zakresie nie wymagała notyfikacji. Organ wyjaśnił również, że przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wskazane wyłączenie umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez obowiązku notyfikacji. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na treść rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie uczciwości gier hazardowych online nr 2008/2215(INI) oraz treść Opinii Rzecznika Generalnego z dnia 17.12.2009 r. wydanej w trybie prejudycjalnym w sprawie nr C-203/08 i

nr C-258/08.

Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła :

- wydanie decyzji na podstawie ustawy o grach hazardowych, której projektu, wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzenia zmieniającego z dnia 6 kwietnia 2004r., nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającego przepisy techniczne, co w konsekwencji powoduje ich bezskuteczność,

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP tj. utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 118 ww. ustawy, które to normy są sprzeczne z art. 2 Konstytucji RP w części dotyczącej zakazu zmiany lokalizacji punktu gier,

- naruszenie 35 Kpa.

Skarżąca zwróciła się nadto do Sądu o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności przepisu art. 135 ust. 2 w zw. z art. 118 ustawy o grach hazardowych z przepisem art. 2 Konstytucji RP oraz o zwrócenie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o rozstrzygnięcie zagadnień prejudycjalnych w przedmiocie skuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawa wspólnotowego.

W ocenie skarżącej, istota skargi przejawia się w tym, iż przepisy ustawy o grach hazardowych są sprzeczne z prawem wspólnotowym oraz z Konstytucją RP. Wniosek o zmianę decyzji ostatecznej został w okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, kiedy zmiana udzielonych ostatecznymi decyzjami zezwoleń na prowadzenie działalności regulowanej tą ustawą w trybie art. 155 Kpa była bezspornie dopuszczalna (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dn. 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09). Tymczasem organ zastosował art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który in fine ustanawia zakaz zmieniania decyzji zezwalających na urządzanie m.in. gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsc urządzania gier. Natomiast zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE oraz implementującym ją do krajowego porządku prawnego ww. rozporządzeniem prawnym obowiązkiem każdego państwa członkowskiego UE jest notyfikacja do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających normy techniczne. Normami technicznymi w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE są min. specyfikacje techniczne, przepisy dotyczące usług, czy regulacje wprowadzające zakaz świadczenia usług. Zgodnie z orzeczeniami ETS w sprawach C-194/94 CIA oraz C-443/98 Unilever, naruszenie obowiązku notyfikacji powoduje bezskuteczność takich przepisów technicznych, co oznacza, że nie można się na nie powoływać wobec jednostek a także, iż jednostki mogą się powoływać na fakt naruszenia przez państwo zobowiązań związanych z procedurą notyfikacyjną przed sądem krajowym, na którym ciąży obowiązek odmowy zastosowania krajowego przepisu. Zdaniem strony skarżącej, art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, jest przepisem technicznym w rozumieniu § 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów, ponieważ przynajmniej pośrednio ogranicza świadczenie usług w postaci urządzania gier na automatach o niskich wygranych i gier na automatach urządzanych w salonach gier. Zakaz z art. 135 ust. 2 ustawy prowadzi również do ograniczenia możliwości eksploatacji produktów (towarów) w postaci automatów do gier o niskich wygranych, które mogą być - do czasu wygaśnięcia zezwoleń - eksploatowane wyłącznie w punktach gier na automatach o niskich wygranych.

Następnie skarżąca przytoczyła treść orzeczeń ETS w sprawach C-194/94 CIA oraz C-443/98 Unilever, które, jej zdaniem, pokazują szeroki obraz praktyki postępowania w zakresie notyfikacji KE i ETS.

Skarżąca podkreśliła dalej, że art. 135 ust. 2 ww. ustawy przynajmniej pośrednio jest również przepisem ograniczającym możliwość eksploatacji automatów do gier (tj. urządzeń o parametrach określonych w art. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy) wyłącznie do kasyn, czyli w istocie ogranicza możliwość stosowania "produktu" w postaci automatu do gier, w tym o niskich wygranych, a zatem jest jednym z wielu zawartych w tej ustawie "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 powołanej dyrektywy. Zgodnie z orzeczeniem C-267/03, przepisy krajowe, które zawierają zakaz urządzania gier losowych przy wykorzystaniu niektórych automatów do gier mogą stanowić przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 9 dyrektywy [...], jeżeli zostanie ustalone, że zakaz ten może mieć wpływ na skład, charakter lub sprzedaż wspomnianego produktu. Ponadto zdefiniowanie na nowo w przepisach krajowych usługi mającej związek z budową produktu, w szczególności na wykorzystaniu niektórych automatów do gier losowych, może stanowić przepis techniczny, który należy notyfikować. Ustawa o grach hazardowych nie tylko ograniczyła możliwość eksploatacji automatów o określonych parametrach (art. 2 ust. 3,3,5, 129 ust. 3), ale zdelegalizowała też działalność gospodarczą w zakresie automatów do gier o niskich wygranych wprowadzając taką możliwość tylko w kasynach na podstawie uzyskanej koncesji. ETS wypowiedział się także i w tym zakresie, że przejście w krajowych przepisach z systemu zezwoleń na system zakazów może być istotną okolicznością z punktu widzenia obowiązku notyfikacji, który nakłada dyrektywa 83/189. Skarżąca podkreśliła także, że przepisy ustawy o grach hazardowych mające na celu regulację (ustanawiające warunki) działalności przedsiębiorstw zajmujących się świadczeniem usług bazujących min. na automatach do gier, podlegają dokładnie zakresowi pojęcia "innego wymagania". "Inne wymagania" oznaczają wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl użytkowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania. W rzeczywistości chodzi o wymaganie, któremu podlega produkt, czyli automaty do gier, z uwagi na względy głównie dotyczące ochrony konsumentów. Obowiązku notyfikacji nie podważa również konieczność przyjęcia ustawy w trybie pilnym w celu szybkiego rozwiązania problemu społecznego w zakresie działalności hazardowej w celu ochrony w danym państwie porządku publicznego.

Skarżąca zaznaczyła, że dla zastosowania procedury notyfikacji istotne jest jedynie, czy nowe regulacje zawierają "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, nie zaś inne względy np. interes publiczny.

W ocenie skarżącej ustawa o grach hazardowych może nadto utrudniać wprowadzanie do obrotu wewnątrzwspólnotowego automatów do gier o niskich wygranych, a w konsekwencji naruszać zasadę swobodnego przepływu towarów. W świetle orzecznictwa ETS przez "towary" należy rozumieć produkty, których wartość może być wyrażona w pieniądzu i które, jako takie, mogą być przedmiotem transakcji handlowych. W tym zakresie automaty do gier o niskich wygranych jako mające wartość handlową i mogące być przedmiotem transakcji handlowych, przewozu, wywozu i odpłatnego udostępniania, spełniają powyższe kryteria i są towarami w rozumieniu TWE, co ma znaczenie z uwagi na art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34. Poza tym regulacje zawarte w omawianej ustawie stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, w rozumieniu art. 34 TFEU, nawet w sytuacji, jeżeli ustawa ta nie przewiduje zakazu przewozu automatów do gier do niskich wygranych, ani wprowadzania ich na rynek. Dalej skarżąca podniosła, że działalność w zakresie urządzeń do gier powinna być zakwalifikowana jako działalność usługowa w rozumieniu traktatu WE (art. 49 i art. 56 TFEU). Ustawodawstwo krajowe, które pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej, w zakresie gier i branie w nich udział wyłącznie w kasynach, stanowi przeszkodę dla swobodnego świadczenia usług (wyrok z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C-6/01 Anomar i in., Rec. Str. 1-8621, pkt. 56 i Y5).

Następnie skarżąca, po przedstawieniu szeregu argumentów w kwestii niekorzystnego wpływu nowej ustawy o grach hazardowych na działalność skarżącej, powołując się na wyrok K 45/01 Trybunału Konstytucyjnego, stwierdziła, że miała prawo zakładać, że przez okres trwania terminowego zezwolenia automaty te będą mogły być gospodarczo wykorzystane (a nie staną się bezużyteczne i bezwartościowe).

Skarżąca podniosła również szereg argumentów na temat niekonstytucyjności zastosowanych w sprawie przepisów, a także w kwestii przewlekłego prowadzenia tego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe w tej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego zadanego przez WSA w Poznaniu w sprawie II SA/Po 549/10 w zakresie zgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z Konstytucją. Sąd wskazał także na skierowane do TSUE pytanie prejudycjalne, związane było z analogiczną sprawą zawisłą przed WSA w Gdańsku, w której skarżąca złożyła wniosek w tym zakresie.

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podjął zawieszone postępowanie z powodu ustania przyczyny jego zawieszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna aczkolwiek Sąd nie podzielił wszystkich zarzutów skargi.

Na wstępie Sąd przypomina, że wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt P 4/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540, z 2010 r. nr 127, poz.857 oraz z 2011 r. nr 106, poz. 622 i nr 134, poz. 779) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednak, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, Sąd musi z urzędu uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).

Wyroki te stanowią pomoc dla sądu krajowego w zakresie rozumienia treści normy wspólnotowej, a w konsekwencji w zakresie oceny przepisu krajowego, zwłaszcza stanowiącego transpozycję regulacji wspólnotowej takiego aktu jak dyrektywa Rady UE.

Wykładnia prawa wspólnotowego dokonywana przez TSUE winna być uwzględniona przez sądy krajowe.

W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., wydanym w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 podniósł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą spowodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wymienionej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

W ocenie Sądu organy administracji ponownie rozpatrując sprawę muszą odnieść się do zagadnień wynikających ze wspomnianego wyroku TSUE.

Trybunał nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do "przepisów technicznych" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 WE, takich jak "specyfikacje techniczne" (w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy) oraz "zakazy" (określone art. 1 pkt 11 dyrektywy).

Trybunał stwierdził, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34 WE, jeżeli ustanawiają one warunki determinujące w sposób istotny skład, właściwość lub sprzedaż produktu.

Organy muszą brać pod uwagę i odnieść się do tego, że według Trybunału Sprawiedliwości UE zakazy wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami mogą bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami.

Nadto organy muszą też przeprowadzić ustalenia czy zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowników automatów do gier o niskich wygranych mogą wpływać w sposób istotny na ich właściwość lub sprzedaż, co, wg Trybunału, powinno nastąpić przy uwzględnieniu, między innymi okoliczności, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak też liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane.

Jeżeli organy ustalą, mając na względzie wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r., że przepisy zastosowane w sprawie mają charakter techniczny to wobec faktu ich nienotyfikowania przez władze krajowe do Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane w sprawie.

Oznacza to niedopuszczalność wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia na ich podstawie.

Organy administracji dokonają w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy oceny charakteru prawnego spornych przepisów ustawy o grach hazardowych, uwzględniając wykładnię pojęcia "przepisu technicznego" dokonaną w powołanym wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji.

Nadto Sąd na podstawie art. 152 P.p.s.a. orzekł o wykonalności decyzji oraz zasądził koszty postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy.