Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 586/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 150, art. 162 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alicja Polańska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1005/14 w sprawie ze skargi T. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku) z dnia 18 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od T. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 14 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1005/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uchylił zaskarżone przez T. L. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 18 lipca 2014 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Ze stanu faktycznego ustalonego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, decyzją z dnia 25 marca 2014 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. i orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką z o.o. B. oraz J. L. (byłym prezesem zarządu spółki) za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę oraz za koszty egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. rozstrzygnięcie zostało doręczone podatnikowi w trybie art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") w dniu 11 kwietnia 2014 r. W dniu 31 maja 2014 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym odwołanie od tej decyzji. Dalej organ odwoławczy przytoczył treść art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Należało zatem uznać, że zostało ono wniesione po upływie 14 dniowego terminu do jego złożenia, co skutkuje wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, ze postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 25 marca 2014 r.

2. W skardze na ww. postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 162 § 1, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 148, 149 i 150 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, iż postanowienie o wszczęciu postępowania, decyzja oraz wszystkie inne pisma kierowane do skarżącego doręczone były w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Skarżący, ani żadna inna osoba, nie odebrał faktycznie pism doręczonych na adres jego zamieszkania znany organowi podatkowemu. Składając wniosek o przywrócenie terminu zainteresowany wyjaśnił, że nie wiedział o toczącym się postępowaniu podatkowym oraz wydaniu decyzji. Podał, że już przed wszczęciem postępowania wyprowadził się spod adresu przy ul. W., a od 20 stycznia 2014 r. zameldowany jest w G. przy ul. K.. Z powyższych przyczyn nie mógł odebrać niniejszej decyzji. Uprawdopodabniając tę okoliczność podatnik wskazał na dokumenty tj. akty notarialne dotyczące sprzedaży nieruchomości przy ul. W. oraz zaświadczenie o zameldowaniu mające potwierdzić fakt niezamieszkiwania pod adresem przy ul. W.. Brak swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania upatrywał więc w tym, że nie zdołał, nie mógł odebrać przesyłki zawierającej decyzję, gdyż w tym czasie nie przebywał pod adresem przy ul. W..

Dalej Sąd argumentował, że rozpoznający sprawę organ podatkowy nie stwierdził czy przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku podatnik mógł przesyłkę odebrać i złożyć odwołanie w przypisanym do tego terminie. Nie ustalił, by w czasie doręczenia decyzji podatnik przebywał pod adresem przy ul. W., bądź mógł ją odebrać po złożeniu w placówce pocztowej lub też złożyć odwołanie w terminie liczonym zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej. Przedstawione przez skarżącego dokumenty wskazują, ze pod adresem tym nie przebywał. Zdaniem Sądu nie można zarzucić osobie fizycznej winy w uchybieniu terminowi w sytuacji, gdy z przyczyn obiektywnych nie wiedziała o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w sytuacji, gdy podatnik, w stosunku do którego wszczęto i prowadzono postępowanie podatkowe, kierując pisma, w tym decyzję, na adres znany organowi i doręczając te przesyłki w sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej wykaże, że w czasie doręczenia zastępczego decyzji nie przebywał pod tym adresem, bez względu na to czy dopełnił obowiązku powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania, to dopuszczalne jest stwierdzenie, że uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego może polegać na przedstawieniu faktów świadczących o przebywaniu poza tym miejscem i braku wiedzy o toczącym się postępowaniu. Kolejno Sąd zauważył, że trafnie przyjął organ odwoławczy, iż wobec niezawiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania (takie zawiadomienie miało miejsce dopiero w dniu 27 maja 2014 r.) doręczenia dokonywane na adres znany organowi, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, należało uznać za skuteczne.

4. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 162 § 1 i § 2 i art. 148 § 1, art. 149, art. 120, art. 121 i art. 122, art. 188, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, w tym pominięcie faktu, że skarżący nie wykazał okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia odwołania i które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie tego terminu oraz pominięcie okoliczności, że prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru należy traktować jako dokument urzędowy, z którego organ podatkowy może wywodzić skutki prawne. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ma ona usprawiedliwione podstawy dlatego należało ją uwzględnić. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przy czym w ramach zarzutu wskazano szereg przepisów Ordynacji podatkowej. Ponieważ zarzuty pozostają ze sobą w związku, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do nich łącznie. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, w sytuacji gdy podatnik, nie zgłosił danych aktualizujących (ZAP-3), a organ doręczył decyzję na znany z rejestrów adres podatnika, fakt ten wyklucza winę podatnika w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i stanowi przesłankę do przywrócenia terminu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w sytuacji, gdy podatnik, w stosunku do którego wszczęto i prowadzono postępowanie podatkowe, kierując pisma, w tym decyzję, na adres znany organowi i doręczając te przesyłki w sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej wykaże, że w czasie doręczenia zastępczego decyzji nie przebywał pod tym adresem, bez względu na to czy dopełnił obowiązku powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania, to dopuszczalne jest stwierdzenie, że uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że przed wszczęciem postępowania podatkowego z urzędu podstawowe znaczenie mają informacje zawarte w rejestrze (urzędowym zbiorze informacji). Opowiedzenie się za odmienną tezą podważałoby skuteczność działań aparatu publicznego, który ze względu na brak dostatecznych danych, umożliwiających komunikowanie się ze stroną, nie byłby w stanie wywiązać się z nałożonych nań obowiązków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trudno oczekiwać, że organ podatkowy każdorazowo przed wszczęciem postępowania będzie prowadził szeroko zakrojone czynności w celu ustalenia adresu strony. Taki obowiązek powstałby dopiero wówczas, gdyby w toku postępowania organ powziął wątpliwości co do prawidłowości podanego przez stronę adresu (np. korespondencja wróciłaby z adnotacją, że adresat wyprowadził się). Tymczasem jak wynika z analizy akt sprawy, korespondencja przekazywana na adres wynikający z urzędowych ewidencji nie wracała z adnotacjami, które mogłyby nasunąć wątpliwości co do jego prawidłowości. Okoliczność tę trzeba rozpatrywać w związku z faktem dysponowania przez właściwy organ danymi potwierdzającymi poprawność jego czynności, wynikającymi ze składanych zeznań podatkowych. Skarżący podnosił, iż pod koniec 2013 r., zmienił miejsce zamieszkania, tymczasem, we wszystkich ww. zeznaniach skarżący jako adres zamieszkania konsekwentnie wskazywał D., ul. W. 32. Dopiero 27 maja 2014 r., już po wydaniu decyzji z dnia 25 marca 2014 r. przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., skarżący złożył formularz ZAP-3 i dokonał aktualizacji swojego miejsca zamieszkania, wskazując adres w G.. Zgodnie z art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r., Nr 269 poz. 2681), w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym (por. wyroki NSA z 17 lutego 2016 r., sygn. akt. II FSK 3779/13 oraz z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3866/14).

Podkreślić należy, iż organ podjął czynności w celu ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania skarżącego. Skoro organ posiadając dane z systemu POLTAX, Centralnej Rejestracji i Ewidencji Podatników SERCE, informacji uzyskanej z Centrum Personalizacji Dokumentów MSW, z których wynikało, iż skarżący zamieszkuje w D. przy ul. W., to miał prawo kierować korespondencję na jedyny znany adres zamieszkania. To skarżący jako dysponent wiedzy o swoim adresie zamieszkania, w przypadku jego zmiany powinien wskazać aktualny adres zamieszkania i dokonać aktualizacji danych identyfikacyjnych.

Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Z przepisu tego wynika, iż jedną z przesłanek przy ocenie możliwości przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania jest uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyjaśniano pojęcie "uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego". Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania.

W przypadku, gdy skarżący powołuje się na fakt zamieszkiwania od października/listopada 2013 r. w G. przy ul. K., przy jednoczesnym wskazaniu w zeznaniach podatkowych adresu zamieszkania w D. przy ul. W. okoliczności te muszą być interpretowane na jego niekorzyść, co zresztą uczynił organ podatkowy odmawiając przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania. Jak już wskazano, to na podatniku ciążył obowiązek aktualizacji danych zawartych w rejestrze. Niedopełnienie tej powinności obciąża skarżącego, nie może wobec tego być traktowane jak zaniedbanie o neutralnym prawnie charakterze. Nie można bowiem się zgodzić z skarżącym, iż okoliczność ta nie miała znaczenia. W tej sytuacji podatnik musi się liczyć z negatywnymi dla niego konsekwencjami prawnymi swojego działania, czyli usankcjonowaniem fikcji doręczenia pisma organu podatkowego. To bowiem w interesie skarżącego leżało zgłoszenie aktualnego adresu zamieszkania.

Bez znaczenia dla dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku jest to, że skarżący nie miał żadnej wiedzy na temat toczącego się postępowania. Ta okoliczności w żadnym wypadku nie wyczerpują przesłanki ujętej w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Podatnik nie uprawdopodobnił bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Przeciwnie, element zawinienia jest aż nadto widoczny, co nakazuje uznać postawione w skardze kasacyjnej zarzuty za w pełni uzasadnione.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zgodnie z art. 190 p.p.s.a. uwzględni wykładnię prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznając za zasadną skargę kasacyjną, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.).