Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2211/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1 pkt 7, art. 88 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: par. 1, par. 3, pkt 1b, par. 5 b
journal: Dz.U. 2004 nr 108 poz 1141
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 3 pkt 7 i art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 330 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą pragmatyczną) w zw. z § 2 pkt 2 oraz § 5b i § 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 K.p.a., odmówił R. B. wypłaty dodatkowego wynagrodzenia wraz z odsetkami ustawowymi za pełnienie w latach 2012-2019 całodobowych służb dyżurnych w Ekspozyturze SKW w [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2019 r. R. B. wystąpił z pismem do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w sprawie wypłaty zaległego dodatkowego wynagrodzenia wraz z odsetkami ustawowymi za pełnienie całodobowych służb w latach 2012 – 2019 w Ekspozyturze w [...]. Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazał przepisy § 3 pkt 1b i § 5b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.

W odpowiedzi na ww. wniosek Dyrektor Biura Kadr Służby Kontrwywiadu Wojskowego pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] poinformował skarżącego, że przyjęte w Ekspozyturze w [...] rozwiązanie systemowe w zakresie pełnionych dyżurów przez żołnierzy zawodowych nie spełnia wymogów określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, a także w § 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786 z późn. zm.), co oznacza, że brak jest podstaw do wypłaty wnioskowanych należności. Wprowadzony system pełnienia dyżurów przez żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy SKW, Ekspozytury w [...] nie przewiduje bowiem pozostawania w całodobowym okresie dyżuru w miejscu pełnienia przez nich obowiązków służbowych.

W odpowiedzi na pismo Biura Kadr SKW skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wystąpił do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie w trybie art. 61 a § 1 K p a.

Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 1 i § 4 K.p.a., pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] zawiadomiono R. B., że zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie całodobowych służb dyżurnych w Ekspozyturze SKW w [...]. Ponadto pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] organ poinformował stronę o przysługujących jej prawach wynikających z art. 10 i art. 73 § 2 K.p.a.

W dniu [...] listopada 2019 r. Szef SKW działając na podstawie art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 3 pkt 7 i art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 330 z późn. zm.) w zw. z § 2 pkt 2 oraz § 5b i § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia i art. 104 § 1 K.p.a. wydał decyzję nr [...], w której odmówił R. B. wypłaty dodatkowego wynagrodzenia wraz z odsetkami ustawowymi za pełnienie w latach 2012-2019 całodobowych służb dyżurnych w Ekspozyturze SKW w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że wprowadzony system pełnienia dyżurów przez żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy SKW, Ekspozytury w [...] nie przewiduje pozostawania w całodobowym okresie dyżuru w miejscu pełnienia przez nich obowiązków służbowych. Żołnierz zawodowy pełniący służbę w SKW wyznaczony do tej czynności w godzinach od 7.30 do 15.30 wykonuje zadania określone zakresem obowiązków na swoim stanowisku służbowym. Natomiast w godzinach od 15.30 do 7.30 dnia następnego, pozostaje w dyżurze telefonicznym w miejscu swojego zamieszkania.

W związku z powyższym, przy tak przyjętym w Ekspozyturze w [...] rozwiązaniu systemowym w zakresie pełnionych dyżurów, żołnierz zawodowy nie spełnia wymogów określonych w § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, gdyż są to dyżury o charakterze telefonicznym, bez konieczności przebywania żołnierza w tym czasie na terenie Ekspozytury.

R. B., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia i przekazania organowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa procesowego tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ustalenia, że skarżący i jego służba dodatkowa nie miały charakteru uciążliwego;

2. art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania, w tym postępowania dowodowego w sposób, który podważał zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej, naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez brak ustalenia najważniejszych faktów w niniejszej sprawie;

3. art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 73 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez zastosowanie nieistniejącej normy prawnej, co prowadzi do trudności ustalenia podstawy prawnej działania organu;

4. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak sporządzenia wszechstronnego uzasadnienia pozwalającego na stwierdzenie podstaw, na jakich swoją decyzję oparł organ, w szczególności w zakresie przedstawionych faktów;

II. przepisów prawa materialnego tj.:

1. art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez zastosowanie przez organ uznania administracyjnego, w sytuacji gdy organ powinien wydać decyzję związaną;

2. § 3 ust. 9 w zw. z § 5b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie powierzonych czynności.

Pełnomocnik skarżącego na wstępie zakwestionował podstawę prawną wydanej decyzji tj. art. 73 ust. 3 pkt 7 ustawy pragmatycznej, wskazując, że przepis taki nie istnieje w ustawie i dopuścił możliwość zaistnienia pomyłki pisarskiej.

Pełnomocnik skarżącego zakwestionował nadto ustalenie stanu faktycznego, podnosząc, że już samo stwierdzenie, że skarżący odbywał dodatkowe dyżury powoduje, że organ był zobligowany do wydania decyzji administracyjnej o pozytywnych dla skarżącego skutkach. Podkreślił nadto uciążliwość dyżurów całodobowych, jakie pełnił skarżący, oraz ograniczenia związane z koniecznością pozostania w miejscu zamieszkania.

Pełnomocnik skarżącego stanął również na stanowisku, że normy prawne, które obowiązują organ w niniejszej sprawie, mają charakter norm związanych, co oznacza, że po zaktualizowaniu się danego stanu faktycznego organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę pozytywnie. Dalej pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ sam w swoich ustaleniach faktycznych stwierdził, że skarżący pełnił całodobowe dyżury dodatkowe. Za irrelewantne dla sprawy uznał natomiast sposób ich pełnienia oraz wykonywane czynności, jeśli tylko nakładały obowiązki na skarżącego.

Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że organ w swoim uzasadnieniu zdaje sobie sam sobie zaprzeczać, ponieważ dosyć dokładnie wskazuje jakie są warunki uznania danej aktywności za dyżur całodobowy. Zdaniem pełnomocnika skarżącego Szef SKW stwierdził, że skarżący pełnił takie dyżury (całodobowe służby dyżurne), jednak celowo omijał pojęcie "całodobowej służby dyżurnej", zastępując pojęciem "dyżur", co jest niezgodne z zarządzeniem, które wydał, a na podstawie, którego Dyrektor Inspektoratu SKW [...] ustanowił całodobową służbę dyżurną ustalając jednocześnie jej przebieg. W ocenie pełnomocnika skarżącego, taka regulacja prowadzi do rozbieżności w interpretacji tego samego pojęcia.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Dodatkowo, powołując się na Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej stanowiący załącznik do Decyzji Nr 445/MON Ministra Obrony narodowej z dnia 30 grudnia 2013 r. podniósł, że pełnienie służby wewnętrznej i garnizonowej charakteryzuje przede wszystkim miejsce jej pełnienia. Z całą pewnością "dyżur telefoniczny w domu" nie wyczerpuje natomiast przesłanek, o których mowa w § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Skarżący w okresie wskazanym we wniosku przebywał bowiem w miejscach prywatnych, według własnych potrzeb i upodobań. Nadto z zebranego materiału nie wynika, aby skarżący wykonywał poza jednostką zadania służbowe, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych.

Pełnomocnik organu wyjaśnił też, że z przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych wynika, że dyżurem jest dyżur trwający dwadzieścia cztery godziny lub wielodobowy dyżur bojowy, operacyjny, ratowniczy lub inny wprowadzony rozkazem dowódcy jednostki wojskowej, zatem "domowego dyżuru telefonicznego" nie można uznać za dyżur w rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia. Pełnomocnik organu dodał również, że w okresie dyżuru telefonicznego skarżący nie był ani razu wzywany do stawienia się w miejscu pełnienia służby, co stanowi wyeliminowanie jakiegokolwiek stopnia uciążliwości związanej z pełnieniem powyższego dyżuru. Ponadto, pełnomocnik organu podniósł, że skarżący pełnił służbę w Ekspozyturze SKW w [...] na stanowisku, którego zakres obowiązków nie przewidywał, aby skarżący był przełożonym jakichkolwiek osób.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 73 ust. 3 pkt 7 ustawy pragmatycznej poprzez zastosowanie nieistniejącej normy prawnej pełnomocnik organu podniósł, że wskazania zawarte w uzasadnieniu co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia są wiążące i stanowią potwierdzenie, że w sentencji decyzji w zakresie wskazania podstawy prawnej doszło do omyłki (błędu).

W piśmie z dnia [...] października 2019 r., pełnomocnik skarżącego ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę organu, zarzucił brak zaznajomienia się z zasadami, które wyznaczają służbę dyżurną, próbę ominięcia pojęcia "całodobowa służba dyżurna" poprzez użycie pojęcia "dyżur telefoniczny w domu", bezzasadność powoływania się na regulamin Sił Zbrojnych RP w sytuacji, gdy żołnierze delegowani do SKW muszą wykonywać zarządzenia SKW, brak przeprowadzenia postępowania w sprawie przed pierwszą odmową wypłaty żądanego wynagrodzenia, bezzasadność wskazywania, że skarżący miał wolne po służbie, podczas gdy sposób przebiegu całodobowej służby dyżurnej ustanowił Dyrektor Inspektoratu SKW, a skarżący był zobowiązany do bezwzględnego jego przestrzegania.

Pełnomocnik skarżącego podniósł także, że w żadnym oficjalnym dokumencie SKW nie wspomina się o "domowym dyżurze telefonicznym", ale o "całodobowej służbie dyżurnej trwającej 24 godziny". Zarzucił nadto, że Szef SKW marginalizuje pojęcie "służba dyżurna", zastępując to pojęcie określeniem "telefoniczny dyżur domowy" i pomijając następujące dokumenty:

– książkę żołnierzy pełniących służbę, plan służby oficera dyżurnego, zatwierdzany przez Kierownika ESKW w [...] na dany miesiąc,

– plan ochrony ESKW w [...] sporządzony przez Inspektorat SKW w [...], na podstawie którego ustanowiono instytucję oficera dyżurnego ESKW w [...],

– zarządzenie Szefa SKW, na podstawie którego ustanowiono służby dyżurne,

a z których to dokumentów wynika, że służba skarżącego była "służbą dyżurną, trwającą 24 godziny", a nie tylko "telefonicznym dyżurem domowym". Pełnomocnik skarżącego podkreślił nadto, że fakt odbywania służby dyżurnej po części w domu wynikał wyłącznie z zapisów planu ochrony ESKW w [...], i wobec powyższego podtrzymał dotychczasowe stanowisko skarżącego w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności skargi R. B. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiady Wojskowego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy pełnienie przez skarżącego służb oficera dyżurnego w Ekspozyturze SKW w [...] w latach 2012 – 2019 uzasadniało wypłacanie mu dodatkowego wynagrodzenia na podstawie § 3 pkt 1b i § 5b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 108 poz. 1141 ze zm.).

Materialnoprawne podstawy przyznania świadczeń należnych żołnierzowi zawodowemu reguluje Rozdział 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330) - "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych". Art. 71 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Inne należności pieniężne wymienia art. 73 w ust. 1 ww. ustawy stanowiąc m. in. w pkt 7, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych, wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

Stosownie natomiast do art. 88 ust. 1 i 2 ww. ustawy, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25 tej ustawy, jak również żołnierzowi zawodowemu za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie.

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 88 ust. 3 ww. ustawy, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Jak wynika z § 1 tegoż rozporządzenia, określa ono wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych, a także stawki i terminy jego wypłacania.

Zgodnie z § 3 pkt 1b ww. rozporządzenia do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie zalicza się pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych. Za każdą służbę dyżurną przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 zł (§ 5b rozporządzenia).

W niniejsze sprawie nie jest kwestią sporną w jaki sposób pełnione były całodobowe służby oficera dyżurnego w Ekspozyturze SKW w [...]. Żołnierz zawodowy pełniący służbę w SKW wyznaczony do tej czynności w godzinach od 7.30 do 15.30 pełnił dyżur na terenie Ekspozytury wykonując zadania określone zakresem obowiązków na swoim stanowisku służbowym. Natomiast w godzinach od 15.30 do 7.30 dnia następnego w dni powszednie oraz w godzinach od 8:00 do 8:00 w dni wolne od pracy pełnił stały nadzór telefoniczny – dyżur domowy, pozostając w miejscu swojego zamieszkania.

Z § 9 Zarządzenia nr 73/13 Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie ochrony fizycznej obiektów Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz osób w nich przebywających i organizacji konwojów wyraźnie wynika, że służba oficera dyżurnego obiektu SKW może być pełniona w sposób ciągły w systemie dobowym jako dyżur domowy.

Kwestią sporną pozostaje, czy taki sposób pełnienia służby oficera dyżurnego przez żołnierza zawodowego pełniącego służbę w Ekspozyturze SKW w [...] mieści się w pojęciu nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych, o których mowa w § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.

W ocenie Sądu dla odkodowania znaczenia pojęcia nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych użytego w ww. rozporządzeniu należy sięgnąć do Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (aktualnie obowiązującego), wprowadzonego decyzją nr 445/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. Min. Obr. Nar. z 2013 r. poz. 398), a także poprzednio obowiązującego stanowiącego załącznik do decyzji nr 188/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 2009 r. (Dz. Urz. Min. Obr. Nar. Nr 12 poz. 132 ze zm.).

Należy zgodzić się z organem, że analiza zapisów zawartych w ww. Regulaminie prowadzi do jednoznacznego wniosku, że służbę wewnętrzną i garnizonową charakteryzuje przede wszystkim miejsce jej pełnienia. Służba ta pełniona jest odpowiednio na terenie jednostki lub garnizonu. Dlatego też, nie mieści się w tym pojęciu służba pełniona w formie dyżuru domowego.

Z powyższego wynika, że służby którą skarżący pełnił w Ekspozyturze SKW w [...] jako oficer dyżurny (z uwagi na sposób jej pełnienia) nie można zakwalifikować jako nieetatowej całodobowej służby wewnętrznej lub garnizonowej, za którą przysługuje żołnierzowi dodatkowe wynagrodzenie na podstawie § 5b w zw. z § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.

Z tego też względu, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego. Błędne przywołanie w podstawie prawnej tej decyzji art. 73 ust. 3 pkt 7, zamiast art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie miało natomiast wpływu na prawidłowość wydanej decyzji.

Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił także rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z § 13 ust. 2 Zarządzenia nr 73/13 Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie ochrony fizycznej obiektów Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz osób w nich przebywających i organizacji konwojów, rozliczenie czasu pełnienia służby dyżurnej, w tym dyżurów domowych, pełnionej przez osoby wymienione w § 8 ust. 2 i 3, § 12 ust. 1-3, normują odpowiednio przepisy o służbie funkcjonariuszy SKW, o służbie żołnierzy oraz Kodeks pracy i regulamin pracy SKW.

Z powyższego wynika, że rozliczenie czasu pełnienia przez skarżącego służby oficera dyżurnego Ekspozytury SKW w [...] w formie dyżurów domowych, powinno odbywać się w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1044).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.