Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 36/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 2 maja 2005 r. Pan M. Ł. złożył w [...] Urzędzie Skarbowym w T. zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 2004 r. na formularzu PIT -36, w którym wykazał dochód z wynagrodzenia ze stosunku pracy – [...] zł., stratę z tytułu najmu – [...] zł., dochód małoletnich dzieci [...] zł., należny podatek (po dokonaniu odliczeń) – [...] zł. oraz nadpłatę – [...] zł.

Następnie dnia 3 czerwca 2005 r. do [...] Urzędu Skarbowego w T. wpłynęła korekta w/w zeznania, w której Skarżący wykazał łączny dochód do opodatkowania (po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne) w kwocie [...] zł., należny podatek ( po uwzględnieniu odliczeń) w wysokości [...] zł oraz nadpłatę w kwocie [...] zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego wszczętego w dniu 14 czerwca 2005 r. (data otrzymania postanowienia) na podstawie dokumentów źródłowych dotyczących przychodów, kosztów uzyskania przychodu oraz odliczeń wykazanych w zeznaniu podatkowym za rok 2004, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w roku podatkowym 2004 r. organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżący dokonał nieprawidłowego odliczenia kosztów amortyzacji zarówno wynajmowanego lokalu mieszkalnego, jak i wyposażenia w nim się znajdującego oraz doliczył do własnych dochodów zaniżoną wielkość dochodów małoletnich dzieci. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. określił Skarżącemu M. Ł. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w wysokości [...] zł., tj. w wysokości o [...] zł. wyższej niż wykazana przez Skarżącego Od w/w decyzji, Podatnik złożył odwołanie, w którym zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, i wniósł o jego uchylenie.W uzasadnieniu środka odwoławczego Skarżący twierdził, iż prawidłowo określił koszty uzyskania przychodów z najmu mieszkania podnosząc przy tym, że ponieważ lokal jest wynajmowany przez uczącą się młodzież i użytkowany przez okres trwania roku szkolnego, wielkość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego przyjął w wysokości 1/10 kosztów rocznych. Nie zgodził się również z faktem, iż winien był posiadać dowody dotyczące zakupu wyposażenia lokalu mieszkalnego. Zwrócił również uwagę, że przychody z renty małoletniego dziecka wykazał w prawidłowej wysokości, a przyjęta przez organ

pierwszej instancji metoda obliczenia rocznego zobowiązania podatkowego za 2004r., polegająca na doliczeniu do jego dochodów wartości renty rodzinnej otrzymanej przez trójkę dzieci, kłóci się zarówno z logiką, jak i obowiązującym prawem.

Decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w części decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i orzekł, iż wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok wynosi [...] zł.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu wniesionego odwołania wskazał, iż zasadnicze kwestie sporne w niniejszej sprawie dotyczą określenia kwoty dochodów małoletnich dzieci, którą Podatnik powinien uwzględnić w rocznym rozliczeniu za rok 2004 oraz kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu lokalu mieszkalnego.

Zdaniem organu, zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, póz. 176 z późn. zm.) od osób samotnie wychowujących w roku podatkowym :

1. dzieci małoletnie,

2. dzieci bez względu na wiek, na które zgodnie z odrębnymi przepisami pobierany byłzasiłek pielęgnacyjny

3. dzieci do ukończenia 25 lat uczące się w szkołach, o których mowa w przepisacho systemie oświaty lub przepisach o szkolnictwie wyższym, lub w przepisach o wyższych szkołach zawodowych, jeżeli w roku podatkowym dzieci te nie uzyskały dochodów, z wyjątkiem dochodów wolnych od podatku dochodowego, renty rodzinnej oraz dochodów w wysokości nie powodującej obowiązku zapłaty podatku, podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym, że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów(przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się jednego z rodziców albo opiekuna prawnego, jeżeli osoba ta jest panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów - art. 6 ust. 5 ustawy. Stwierdził również, że preferencyjne opodatkowanie osoby samotnie wychowującej dzieci nie następuje z mocy prawa, lecz tylko i wyłącznie na wniosek zainteresowanego, złożony w odpowiedniej formie i czasie.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie zarówno ze złożonego zeznania podatkowego za rok 2004, jak i z jego korekty wynika, iż skarżący wyraził akces wspólnego rozliczenia z małoletnimi dziećmi, podpisując stosowne oświadczenie, zawarte w zeznaniu rocznym na stronie 4.

Ponadto, stosownie do art. 7 powołanej ustawy do dochodów rodziców, w tej konkretnej sprawie rodzica samotnie wychowującego dzieci, dolicza się dochody dzieci, za wyjątkiem dochodów z ich pracy, stypendiów, przedmiotów oddanych im do swobodnego użytku chyba, że rodzicom nie przysługuje prawo pobierania pożytków ze źródeł przychodów dzieci. Według organu odwoławczego z treści przepisu jednoznacznie wynika, że wolą ustawodawcy było uwzględnienie, w ramach rozliczenia rocznego dochodów rodzica, wszystkich dochodów dzieci, poza wymienionymi wyjątkami, a nie tylko jak Skarżący sugerował w składanych w niniejszej sprawie pismach, dochodów tylko jednego dziecka.

Ze znajdującej się w materiale dowodowym decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia [...] 2002r., znak [...] wynika, że przyznano Panu M. Ł. jako opiekunowi, na mocy przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz. D. Nr 162, póz. 1118 ze zm.), rentę rodzinną, do której uprawnionymi są dzieci: R., M. i J.

Zgodnie z art. 74 ust. l tejże ustawy wszystkim uprawnionym członkom rodziny przysługuje jedna łączna renta rodzinna (...), która podlega podziałowi na równe części między uprawnionych - ust. 2 tego art.

W myśl art. 34 ust. 7 i 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organy rentowe są obowiązane, w terminie do końca lutego, po upływie roku podatkowego, sporządzić i przekazać roczne obliczenie podatku, według ustalonego wzoru, podatnikom uzyskującym dochód z emerytur i rent, rent strukturalnych, rent socjalnych oraz świadczeń pieniężnych dla cywilnych ofiar wojny, oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika (...). W przypadku gdy organ rentowy nie jest obowiązany do dokonania rocznego obliczenia podatku, o którym mowa w ust. 7, sporządza w terminie do końca lutego, po upływie roku podatkowego, imienną informację o wysokości uzyskanego dochodu, według ustalonego wzoru, i w tym samym terminie przekazuje podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że w zawartym w aktach sprawy

rocznym obliczeniu podatku przez organ rentowy - PIT -40A za rok 2004, wystawionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wykazano w części "Renta krajowa małoletniego dziecka" wysokość wypłaconej Skarżącemu renty rodzinnej – [...] zł. oraz pobranych zaliczek na podatek dochodowy – [...] zł. Jej kwota, zgodnie z pouczeniem widniejącym na str. 2 PIT -40A, podlega wykazaniu w przypadku złożenia rocznego zeznania podatkowego.

W ocenie organu nie znajduje zatem uzasadnienia w powołanych przepisach prawa twierdzenie Skarżącego dotyczące prawidłowości ujęcia w rocznym rozliczeniu za rok 2004, 1/3 wysokości tej renty, jako dochodu jednego z trojga dzieci, w związku z zasadą wyliczenia podstawy opodatkowania osoby samotnie wychowującej dzieci jako połowy sumy uzyskanych dochodów. W związku z tym według Dyrektora Izby Skarbowej bezpodstawne jest także twierdzenie Skarżącego o wypaczeniu przez organ odwoławczy postanowień art. 7 ustawy.

Reasumując, zdaniem organu podatkowego w zeznaniu podatkowym za rok 2004 oraz składanym wraz z nim załączniku PIT -M, Skarżący winien wykazać dochody małoletnich dzieci otrzymane tytułem renty rodzinnej, w kwocie [...] zł.

Ustosunkowując się do kolejnej spornej kwestii dotyczącej właściwego określenia wysokości kosztów uzyskania przychodu ponoszonych w związku z wynajmem lokalu mieszkalnego, Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, co następuje.

Lokal mieszkalny usytuowany w T., przy ul. K. Skarżący wynajął na podstawie umowy sporządzonej w dniu 01 października 2004 r. i do końca 2004 r. osiągnął z tego tytułu przychód w wysokości [...] zł.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem ze źródła przychodów (...) jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. W myśl postanowień art. 22 ust. l ustawy, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem zdaniem organu odwoławczego zasadnie organ pierwszej instancji uznał za koszty poniesione przez Skarżącego wydatki tytułem czynszu za mieszkanie w łącznej kwocie [...] zł. i dotyczące tego okresu wpłaty na fundusz remontowy spółdzielni [...] zł.

Stosownie do treści art. 22 ust. 8 ustawy - kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy

amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 220, z uwzględnieniem art. 23.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, że amortyzacji podlega także nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania spółdzielcze własnościowe prawo d1o lokalu mieszkalnego o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, zwane wartością niematerialną i prawną (art. 22b ust. l pkt 1).

Organ podatkowy drugiej instancji zwrócił nadto uwagę, że na podstawie art. 22m ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpisów amortyzacyjnych od spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego dokonuje się przy zastosowaniu rocznej stawki amortyzacyjnej w wysokości 2,5%. Jeżeli wartość początkowa została ustalona wg metody uproszczonej, określonej wart. 22g ust. 10 ustawy, tzn. przy przyjęciu za wartość początkową w każdym roku podatkowym wartości stanowiącej iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni użytkowej tego lokalu i kwoty 988 zł, wówczas stawka amortyzacyjna wynosi 1,5% .

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego zdaniem organu wynika, iż decydując się na amortyzowanie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego Skarżący zastosował normę określoną w art. 22 g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stawkę amortyzacji, która winna wynosić 2,5% rozgraniczył na dwie pozycje, tj. amortyzację lokalu - stawka 1,5% oraz koszty ewentualnych remontów, zakładając że takowe muszą być przeprowadzane - l %, przyjmując w obu przypadkach te samą w/w wartość początkową prawa do lokalu. Wysokość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego Podatnik wyliczył natomiast w wysokości 1/10 odpisu rocznego, wychodząc z założenia, iż lokal użytkowany jest przez młodzież szkolną tylko w okresie trwania nauki.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżący odpisów amortyzacyjnych dokonywał wykorzystując do tego celu metodę liniową (odpis w równych ratach co miesiąc), w której miesięczna stawka odpisu winna być liczona w następujący sposób: wartość początkowa środka trwałego x procentowa stawka amortyzacji /l2 m-cy, zatem wielkość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego od wynajmowanego prawa do lokalu winna wynosić [...] zł.

Odnosząc się natomiast do zastosowanego przez Podatnika sposobu rozliczeniaamortyzacji organ odwoławczy uznał, iż działanie tego rodzaju nie odpowiada

obowiązującym przepisom prawa podatkowego, zawierającym ściśle określone unormowania w tym zakresie. Podkreślił brak uzasadnienia dla określenia miesięcznego odpisu amortyzacyjnego w wysokości 1/10 odpisu rocznego z powodu wynajmowania lokalu przez uczącą się młodzież ( okres trwania roku szkolnego). Wynajmu lokalu mieszkalnego w T. zdaniem organu nie można utożsamiać bowiem z używanymi sezonowo środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi. Ustosunkowując się do problematyki uznania za koszty uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia wyposażenia znajdującego się w wynajmowanym lokalu organ odwoławczy zgodził się z poglądem Skarżącego wyrażonym w odwołaniu, iż brak jest podstaw do eliminacji z kosztów uzyskania przychodów wartości odpisów amortyzacyjnych dotyczących wyposażenia lokalu i uchylił w tym zakresie decyzję organu pierwszej instancji określając ich wysokość według następującego wyliczenia:

roczne koszty zużycia - [...] zł.

odpis miesięczny -[...] zł.

odpis w 2004 r. -[...] zł.

Zatem koszty uzyskania przychodów z najmu według organu wyniosły:

czynsz -[...] zł.

amortyzacja mieszkania - [...] zł.

amortyzacja wyposażenia -[...] zł.

wpłaty na fundusz remontowy -[...] zł.

razem -[...] zł.

W konsekwencji wysokość należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób

fizycznych za rok 2004 r. zdaniem organu odwoławczego wyniosła:

dochód ze stosunku pracy - [...] zł.

przychód z najmu -[...] zł.

koszty z najmu -[...] zł.

dochód z najmu (strata) - O ([...] zł.)

dochody małoletnich dzieci - [...] zł.

odliczenie od dochodu - [...] zł.

składki na ubezpieczenie społeczne

dochód po odliczeniach - [...] zł.

podstawa opodatkowania -[...] zł.

podatek wg. skali - [...] zł.

składki na ubezp. zdrów. - [...] zł.

wydatki mieszkaniowe - [...] zł.

- podatek po odliczeniach - [...]zł.

Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący w ustawowym terminie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. Ośrodek Zamiejscowy w T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył skargę i wniósł o :

1. uchylenie decyzji organu drugiej instancji,

2. wydanie wyroku ustalającego zobowiązanie w podatku dochodowym za 2004 r.,w kwocie [...] zł,

3. wydanie wyroku zasądzającego zwrot nadpłaty podatku dochodowego za

2004 r.,w kwocie [...] zł.,

- wydanie wyroku zasądzającego zwrot nadpłat podatku dochodowego za lata:

2003 – [...] zł.,

2002-[...] zł.

- wydanie wyroku zasądzającego ustawowe odsetki za okres od miesiąca grudnia2001 r. do dnia dokonania przez Urząd Skarbowy w T. zwrotu łącznej kwoty nadpłat za lata 2001-2004.

W uzasadnieniu skargi Podatnik powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Stwierdził, że organ rentowy w wystawionym formularzu PIT-40A za 2004 r. popełnił błąd liczbowy, poprzez wskazanie w nim sumy wypłaconych w tym roku rent dla trojga dzieci jako jednemu podatnikowi. Ponadto starał się dowieść, że należny podatek roczny od każdej renty z osobna nie występuje, a zatem nie powinien być potrącany, w konsekwencji zaś w całości winien być zwrócony. Podkreślił, iż analogiczna sytuacja wystąpiła w grudniu 2001, 2002 i 2003 r.

Skarżący podnosi również, że w zakresie kosztów zużycia wyposażenia lokalu zaskarżonej decyzji nie podważa, jednakże uważają za błędną w części dotyczącej kosztów amortyzacji i remontów. Mianowicie podejmując decyzję o przyjęciu 2,5% stawki amortyzacji lokalu, w rozbiciu na 1,5% odpis amortyzacyjny i 1% odpis na remonty, uczynił to w sposób prawidłowy dla uzyskania lepszej przejrzystości elementów składowych kosztów w przekroju rocznym. Zaznaczył, iż na ogólną sumę kosztów nie wpływa ich podział w ujęciu rocznym na 10 czy 12 części i zapisanie ich odpowiednią ilość razy w księgach, albowiem daje to ten sam rezultat. Ponadto uznał za niezasadne stanowisko Dyrektora Izby, że w jego przypadku należy stosować uproszczoną metodę określenia wartości początkowej środka trwałego, opisaną w art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ przepis ten nie jest obligatoryjny i z tej możliwości nie skorzystał.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Z niebudzących wątpliwości i niespornych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący samotnie wychowujący trójkę małoletnich dzieci uzyskiwał przychody ze stosunku pracy, umowy najmu mieszkania oraz renty rodzinnej na rzecz małoletnich dzieci.

Na tle tych, co do zasady niespornych okoliczności faktycznych istota zaistniałego między stronami sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia jaka część renty rodzinnej winna być brana pod uwagę jako zwiększająca przychód skarżącego podlegający opodatkowaniu tzn. renta rodzinna w całości [...] zł jak twierdził organ podatkowy czy też renta rodzinna w wysokości przypadającej na jedno dziecko ([...]zł).

Nadto między stronami sporna była wysokość osiągniętego dochodu (straty) z tytułu najmu mieszkania, a ściślej wysokość odpisów amortyzacyjnych od będącego przedmiotem najmu mieszkania w stosunku do którego przysługiwało skarżącemu własnościowe prawo spółdzielcze do lokalu mieszkalnego. Na określenie wysokości należnego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. istotne znaczenie miało jedynie rozstrzygnięcie co do wysokości renty rodzinnej podlegającej opodatkowaniu.

Rozstrzygnięcie sporu w przedmiocie wysokości odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanego mieszkania nie miało istotnego znaczenia dla określenia wysokości podatku za 2004 r. albowiem zarówno skarżący jak i Dyrektor Izby Skarbowej wyliczając jego wysokość przyjęli, że z tego tytułu nie osiągnięto żadnego dochodu podlegającego opodatkowaniu.Ustalenia dotyczące odpowiedniej wysokości odpisów amortyzacyjnych mogły mieć znaczenie tylko i wyłącznie dla określenia wysokości straty z tego źródła przychodów skrzącego (najem).

Z materiałów sprawy wynika, że skarżący będąc osobą samotnie wychowująca dzieci w rozumieniu art. 6 ust 4 pkt l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w skrócie p. d. f.) złożył wniosek o wspólne opodatkowanie, a zatem co do zasady wysokość należnego podatku winna być określona według preferencyjnych zasad jak dla osób opodatkowujących się wspólnie określonych w tymże art. 6 ust. 4 infine ustawy p. d. f.Zgodnie z tym unormowaniem podatek może być określony w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci

z uwzględnieniem art. 7 tejże ustawy. Z kolei z unormowania art. 7 ust. l wynika, że dochody małoletnich dzieci inne niż wymienione w tym przepisie dolicza się do dochodów rodziców.

Z literalnego brzmienia wyżej wymienionych przepisów wynika i to w sposób nie budzący wątpliwości, że w przypadku wspólnego opodatkowania osoby samotnie wychowującej dzieci należny podatek wylicza się w podwójnej wysokości podatku obliczonego od polowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, przy czym za podstawę wyliczeń należy przyjąć dochód tej osoby łącznie z dochodem małoletnich dzieci.W konkretnych okolicznościach przedmiotowej sprawy oznacza to, że za podstawę wyliczenia wysokości należnego podatku winien być przyjęty uzyskany przez skarżącego dochód z poszczególnych źródeł dochodu plus dochody małoletnich dzieci tzn. renta rodzinna w całości tj. w kwocie [...] zł.

Zaprezentowana w tym względzie przez skarżącego swoista interpretacja art. 6 i 7 ustawy p.d.f. zgodnie z którą w przypadku pobierania renty rodzinnej na troje dzieci do dochodów rodzica należy doliczać jedynie rentę wyliczona dla jednego dziecka należało uznać za interpretację contra legem nie mającą uzasadnienia w treści obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy podatkowej.

Reasumując należy stwierdzić, iż zasadnie i bez naruszenia prawa materialnego organ podatkowy określił skarżącemu wysokość należnego podatku dochodowego za 2004 r. przyjmując za podstawę wyliczeń dochód skarżącego uzyskany ze stosunku pracy powiększony o otrzymywaną rentę rodzinną na rzecz trójki małoletnich dzieci. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów odnośnie wysokości odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanego mieszkania Sąd stwierdza iż co do zasady odpisy amortyzacyjne są kosztem uzyskania przychodu pod warunkiem, że są dokonywane zgodnie z art. 22a - 22 o ustawy p.d.f.

Z unormowania art. 22 m ust 4 wynika, że odpisów amortyzacyjnych od własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego dokonuje się przy zastosowaniu rocznej stawki amortyzacyjnej 2,5 % zaś jedynie w przypadku ustalania wartości początkowej tego prawa stosownie do zasad określonych art. 22 g ust. 10 według rocznej stawki amortyzacyjnej w wysokości 1,5 %.

W cytowanych przepisach mowa jest o stawkach rocznych, a więc co do zasady można dokonywać odpisów w ujęciu za poszczególne miesiące (1/12 części odpisu rocznego).

Mając na uwadze powyższe unormowania należy stwierdzić, że brak było podstaw do osobnego amortyzowania mieszkania według stawki l ,5 % i planowanych remontów według

stawki 1% i to w rozbiciu jedynie na 10 okresów, gdyż brak podstaw do uznania mieszkania za rzecz użytkowaną wyłącznie sezonowo.

Zasadnie zatem organ podatkowy przyjął, że skarżący był uprawniony do dokonywania jednego odpisu amortyzacyjnego od przedmiotowego mieszkania według stawki 2,5 % rocznie za trzy miesiące gdyż przepisy nie przewidywały możliwości osobnej amortyzacji mieszkania i planowanych remontów.

Z tych względów Sąd nie podzielając zasadności zarzutów skarżącego a nadto nie dostrzegając z urzędu innych naruszeń tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy - uznając skargę za nieuzasadnioną na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.. U. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm.) orzekła jak w wyroku.