Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 204/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 2, ust. 5, ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak NSA Halina Kremis (spraw.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia 22 lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 lutego 2010 r. nr [...] Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania spółki: A. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia 17 września 2009 r. nr [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi przy ul. P. [...] we W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Opisane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 14 lipca 2008 r. do organu I instancji wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania przez A. Sp. z o.o. robót budowlanych, polegających na montażu banera reklamowego wraz z 4 lampami halogenowymi na nieruchomości przy ul. ul. P. [...] we W. (działka nr [...], AM 37, obręb [...]). Postanowieniem z dnia 18 lipca 2008 r. nr [...] Prezydent W. nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Następnie wobec braku wywiązania się przez inwestora z nałożonego obowiązku, decyzją z dnia 11 sierpnia 2008 r. nr [...] wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania planowanej instalacji. W wyniku odwołania inwestora, decyzją z dnia 7 listopada 2008 r. nr [...] Wojewoda D. uchylił decyzję Prezydenta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podejmując rozstrzygnięcie organ odwoławczy przyjął, że postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało inwestorowi skutecznie doręczone, natomiast z powodu upływu wskazanego w nim terminu było ono niewykonalne już w chwili doręczenia. Po powrocie sprawy do ponownego rozpoznania decyzją z dnia 2 grudnia 2008 r. nr [...] Prezydent W. ponownie wniósł sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Po rozpatrzeniu kolejnego odwołania inwestora, decyzją z dnia 24 sierpnia 2009 r. nr [...] Wojewoda D. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo stwierdzenia braków w zgłoszeniu, organ pierwszej instancji nie nałożył na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, lecz "od razu" wydał decyzję, wyrażającą sprzeciw.

Prowadząc ponownie postępowanie Prezydent W. postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o tzw. pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków oraz opis dotyczący robót elektrycznych, planowanych do wykonania w ramach planowanej inwestycji. Następnie, wobec braku wywiązania się przez inwestora z nałożonego postanowieniem obowiązku, decyzją z dnia 17 września 2009 r. nr [...] wniósł sprzeciw wobec przedmiotowej inwestycji.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 22 lutego 2010 r. Wojewoda po raz kolejny uchylił wydaną przez organ I instancji decyzję w przedmiocie sprzeciwu. Powołując się na art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art.10 § 1 k.p.a. organ II instancji zwrócił uwagę, że nałożony na inwestora postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. obowiązek uzupełnienia w terminie do dnia 14 września 2009 r. zgłoszenia, w dacie doręczenia inwestorowi postanowienia - w dniu 16 września 2009 r. był niewykonalny. Zatem postanowienie to nie mogło wywoływać skutków prawnych, a zwłaszcza skutków negatywnych dla strony.

Na ostateczną decyzję w sprawie spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła organowi odwoławczemu mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie faktu, iż w terminie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia skarżącemu nie zostało doręczone żadne pismo w sprawie oraz, że po upływie terminu właściwy organ stracił kompetencje do działania, a Skarżący uzyskał "milczącą zgodę" na realizację zgłoszonej inwestycji. Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego, brak ustosunkowania się do większości zarzutów wskazanych w odwołaniu, brak powołania się na jakiekolwiek ustalenia, mające na celu wyjaśnienie stronie zasadności podjętych czynności przez organ, nienależyte uzasadnienie decyzji oraz poprzez nie rozpatrzenie sprawy co do istoty.

Uzasadniając zarzuty skargi jej autor powołując się na orzecznictwo sądowo- administracyjne i stanowisko doktryny dotyczące interpretacji art. 30 ust. 1 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane wskazał, że w przypadku zgłoszonej inwestycji termin 30-dniowy upłynął zanim strona skarżąca otrzymała postanowienie w sprawie uzupełnienia braków zgłoszenia. Zatem organ nie miał już wówczas kompetencji do działania w sprawie. Skarżący zaś, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z dniem 13 sierpnia 2008 r. uzyskał zgodę na przystąpienie do wykonywania robót budowlanych, bowiem organ administracji w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia nie wniósł w drodze decyzji sprzeciwu wobec planowanych robót budowlanych, jak również nie przerwał biegu terminu poprzez doręczenie postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków. Mając to na uwadze (zdaniem strony skarżącej), 30-dniowy termin rozpoczął swój bieg w dniu 14 lipca 2008 r., a upłynął w dniu 13 sierpnia 2008 r. Pełnomocnik podniósł, że dopiero w dniu 18 sierpnia 2008 r., czyli 5 dni po upływie przepisanego terminu stronie skarżącej doręczono decyzję nr [...] z dnia 11 sierpnia 2008 r. w przedmiocie sprzeciwu. Organ administracji nie doręczając postanowienia oraz nie wnosząc i nie doręczając w terminie 30 dni od zgłoszenia sprzeciwu, "milcząco" przyzwolił na realizację inwestycji. W ocenie autora skargi opisana w tym miejscu zasada, wynikająca z prawa materialnego nigdy nie była przedmiotem rozważania ani organu I ani organu II instancji, mimo, iż była podnoszona już w dwóch złożonych i rozpatrzonych odwołaniach. Mając na uwadze powyższe, zdaniem pełnomocnika należało stwierdzić, że organy administracji działają na niekorzyść skarżącego i niepotrzebnie przedłużają rozpatrzenie sprawy, mimo, iż nie został przez nie zachowany termin 30 dniowy, a w konsekwencji decyzja ze sprzeciwem powinna zostać uchylona.

Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, autor skargi w części dotyczącej naruszenia art. 6 k.p.a. wskazał, że organ całkowicie pominął zarzut odwołania dotyczący naruszenia 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, a także przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, mimo że nie zachodzą ku temu przesłanki wskazane w ustawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w sprawie właściwy organ administracji zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza zbadania kwestii upływu 30-dniowego terminu oraz milczącej zgody organu na realizację inwestycji, ponieważ przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, mimo że ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego nie doprowadzi do zebrania nowych dowodów, zatem już z założenia jest zbędne i niecelowe. Zdaniem skarżącej strony organ naruszył przy tym przepis art. 8 k.p.a. poprzez bezzasadne uchylenie się od rozstrzygnięcia zarzutu naruszenia 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Ponadto w ocenie autora skargi podjęta przez organ II instancji decyzja nie spełnia wymogów formalnych wynikających z art. 107 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organu administracji publicznej. Zdaniem strony skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest również sprzeczne z przepisem art. 11 k.p.a. i wyrażoną w nim podstawową zasadą postępowania administracyjnego tzw. zasadą przekonywania. Uzasadniając zarzut naruszenia dyspozycji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. autor skargi wskazał, że w stanie faktycznym warunek, od którego ustawodawca uzależnia uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie został spełniony, bowiem ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przyniesie taki sam rezultat jak dotychczas przeprowadzone postępowanie, dlatego podjęte przez organ II instancji rozstrzygniecie należy uznać za zbędne i niecelowe.

Wojewoda D. odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów zawartych w skardze autor odpowiedzi wskazał, że podjęcie przez organ prowadzący postępowanie postanowienia nakładającego na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia powoduje, że 30-dniowy termin do wniesienia odwołania liczy się od momentu złożenia przez zgłaszającego żądanego uzupełnienia lub bezskutecznego upływu terminu do jego wniesienia (por. wyrok z dnia 12 grudnia 2006 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - sygn. akt II OSK 79/06). Powyższa okoliczność jest konsekwencją zasady, iż przewidziany ustawą termin 30 dni, którym dysponuje organ na przyjęcie zgłoszenia, biegnie od dnia zgłoszenia nie wymagającego uzupełnień.

Odnosząc się do przedstawionego w odpowiedzi na skargę stanowiska Wojewody, pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił uwagę, że powołane w odpowiedz na skargę orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 roku, sygn. akt II OSK 79/06 zostało błędnie zinterpretowane. Zdaniem strony skarżącej przedstawiony w orzeczeniu NSA stan faktyczny nie zaistniał w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie 30-dniowy termin rozpoczął swój bieg w dniu 14 lipca 2008 r. i upłynął w dniu 13 sierpnia 2008 r. W tym okresie skarżącemu nie doręczono ani decyzji o wniesieniu sprzeciwu, ani postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków. Dopiero w dniu 18 sierpnia 2008 r., czyli 5 dni po upływie przepisanego terminu skarżącemu doręczono decyzję nr [...] z dnia 11 sierpnia 2008 r. wnoszącą sprzeciw. Organ administracji nie doręczając postanowienia oraz nie wnosząc i nie doręczając w terminie 30 dni od zgłoszenia sprzeciwu, "milcząco" przyzwolił na realizację inwestycji. Ponadto pełnomocnik wskazał, że stanowisko organu II instancji jest nielogiczne, ponieważ nawet gdyby uznać, iż termin 30 dniowy biegnie od dnia złożenia zgłoszenia nie wymagającego uzupełnienia, inwestor nigdy by nie wiedział, czy termin zaczął już biec, czy jeszcze nie i czy jego zgłoszenie jest kompletne, czy też wymaga jeszcze uszczegółowienia. W kompetencji organu leży weryfikacja zgłoszenia. Organ ma trzydzieści dni od dnia złożenia zgłoszenia na wydanie i doręczenie postanowienia wyzywającego do uzupełnienia braków, bądź wydania i doręczenia decyzji ze sprzeciwem. W innym przypadku organ administracji publicznej traci kompetencje do działania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ocena legalności decyzji organu odwoławczego uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania oraz pośrednio ocena samego sprzeciwu organu pierwszej instancji wobec zgłoszenia przez A. Sp. z o.o. zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi przy ul. P. [...] we W..

W związku z tym stwierdzić należy, że dokonując oceny legalności takiej decyzji Sąd bada czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd bada zatem czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia reformacyjnego, oraz czy zachodziła potrzeba jego uzupełnienia, ale w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo tego uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest bowiem dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Treść przepisu art. 138 k.p.a. w powiązaniu z art. 15 k.p.a. wprowadzającym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oznacza, że każda sprawa administracyjna podlega w wyniku wniesionego odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Dwukrotne rozpoznanie oznacza zaś obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980 s. 144 i nast.).

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, tylko wtedy gdy rozstrzygnięcie to wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zatem dokonując oceny takiej decyzji organu odwoławczego Sąd zobligowany jest do sprawdzenia i dokonania oceny czy postępowanie organu pierwszej instancji dotknięte było w istocie takimi wadami, które skutkować musiały ponownym jego przeprowadzeniem w całości lub w znacznej części. Sąd rozpoznając skargę na decyzję kasacyjną nie może natomiast przesądzić o tym, czy zachodziły przesłanki do wydania decyzji o treści wnioskowanej przez stronę postępowania. Nie czyni tego także kontrolowana decyzja, która nie przesądza o wyniku przyszłego postępowania przed organem pierwszej instancji, który na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego dokona stosownych ustaleń, będących podstawą jego orzekania.

Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że faktycznie decyzja organu pierwszej instancji dotknięta była uchybieniami, które nie mogły być naprawione w postępowaniu odwoławczym. Dostrzeżone przez organ odwoławczy nieprawidłowości w zakresie naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jak i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nałożenie na inwestora postanowieniem z dnia 16 września 2009 r. niewykonalnego w chwili doręczenia tegoż postanowienia obowiązku w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia powodowały, że wadliwym byłoby przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie przez organ odwoławczy. Tym samym mając na uwadze zasadę, zgodnie z którą organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, stwierdzić należy, że organ odwoławczy zasadnie przekazał sprawę organowi I instancji w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

Niewątpliwie, w związku z przeprowadzonym wywodem dotyczącym prawidłowości wydania w zaistniałym układzie procesowym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji kasacyjnej, pozostaje ocena podstawowego z punktu widzenia skargi zarzutu dotyczącego utraty przez organ I instancji kompetencji do wydania sprzeciwu w przedmiocie dokonanego przez spółkę zgłoszenia.

Dla oceny zasadności przedstawianego zarzutu przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżona do sądu decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wniesieniem zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. W tym przypadku pozycja organu administracyjnego znacząco różni się od tej, która ma miejsce w ogólnym postępowaniu administracyjnym, wszczynanym na wniosek strony. Dokonujący zgłoszenia nie żąda bowiem działania organu i wydania decyzji administracyjnej, przeciwnie, oczekuje, że organ nie podejmie w stosunku do zgłoszenia żadnych działań, a sam przewidziany przez przepisy upływ czasu i brak władczej reakcji organu określi prawną sytuację zgłaszającego. Możliwość skorzystania w ten sposób uproszczonego sposobu uzyskania uprawnienia do podjęcia robót budowlanych uzależniona została przez ustawodawcę od spełnienia ściśle określonych warunków formalno-prawnych. Na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podmiot dokonujący zgłoszenia obowiązany jest w zgłoszeniu określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Ponadto do zgłoszenia należy dołączyć złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Podkreślić także należy, że w warunkach sprawy, zgłoszenia dokonał podmiot, którego z całą pewnością można określić mianem ,,profesjonalisty", od którego to można oczekiwać, że w sytuacji dokonywania zgłoszenia przedłożona dokumentacja będzie spełniała wymagania ustawowe, a już na pewno będzie spełniała podstawowy z punktu widzenia miejsca, w którym miała nastąpić instalacja nośnika reklamowego, wymóg przedstawienia opinii konserwatorskiej. W razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji właściwy organ nakłada na inwestora, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty w określonym terminie. Oznacza to, że niekompletne zgłoszenie co do wymaganych w przepisie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentów nie skutkuje nabyciem przez podmiot korzystający z tej uproszczonej procedury uprawnienia do podjęcia robót budowlanych. Możliwość wdrożenia przewidzianego w art. 30 ust. 2 zdanie trzecie Prawa budowlanego tego swego rodzaju postępowania naprawczego należy odczytywać jako próbę konwalidacji (niepełnego w rozumieniu prawa materialnego – art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego) pozbawionego materialno-prawnych skutków zgłoszenia. Kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych. Natomiast z punktu widzenia procesowego niewykonanie postanowienia wydanego na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wiąże się z koniecznością wydania decyzji o sprzeciwie względem zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. Wobec tego należy wyrazić pogląd, że w sytuacji, w której zostało złożone niekompletne zgłoszenie oraz inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o wskazane dokumenty – przewidziany w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane trzydziestodniowy termin nie rozpoczął biegu. W konsekwencji tego nie można mówić o pozbawieniu organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu.

Przedstawione w tym miejscu stanowisko uprawnia do przyjęcia jeszcze jednego poglądu, a mianowicie tego, że na kompetencję do wydania przez organ I instancji decyzji o sprzeciwie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie ma wpływu okoliczność uchylenia takiej decyzji w toku instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W takim przypadku uznać należy, że po ponownym rozpoznaniu sprawy i dalszym niewywiązywaniu się przez wnioskodawcę z nałożonego obowiązku w zakresie uzupełnienia zgłoszenia organ I instancji zachowuje kompetencję do wniesienia sprzeciwu. Uznać tym samym należy, że ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku uchylenia sprzeciwu, w żaden sposób nie narusza 30 dniowego terminu o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ I instancji zobowiązany jest ponownie do oceny złożonego zgłoszenia. Odmienne stanowisko sprowadzałoby się w konsekwencji do błędnego przyjęcia, że całe postępowanie administracyjne, aż do wydania decyzji ostatecznej, musi zostać przeprowadzone w ciągu 30 dni, a do takiego wniosku nie uprawnia konstrukcja przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który w tej kwestii zawiera tylko uregulowanie materialnoprawne, nie uwzględniając przepisów postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2009 r., Sygn. akt II OSK 398/08).

Można jeszcze podkreślić, że po pierwsze, korzystając z daleko uproszczonego i odformalizowanego trybu, jaki wprowadził ustawodawca w omawianym przepisie na korzyść inwestora, inwestor ten winien zadbać o to aby złożony wniosek był kompletny i spełniał wszystkie wymogi ustawowe, z drugiej zaś organ musi mieć realną możliwość ewentualnej ingerencji w przedsięwzięci, co do którego ma wątpliwości. W przeciwnym przypadku ustawowe kompetencje organów publicznych z zakresu Praw budowlanego, mogłyby okazać się iluzoryczne.

Odnosząc się do kolejnego, z podnoszonego w skardze, zarzutu dotyczącego braku otrzymania przez stronę skarżącą postanowienia w sprawie uzupełnienia braków zgłoszenia zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika spółki, z przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że postanowienie z dnia 18 lipca 2008 r. nakładające na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dokument upoważniający do reprezentowania spółki oraz podpisywania w imieniu wnioskodawcy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także przedstawienia pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych na obszarze Starego Miasta zostało wysłane w dniu 21 lipca 2008 r. na wskazany przez inwestora w zgłoszeniu adres. Jak wynika treści dokonanych przez podmiot doręczający adnotacji wskazane postanowienie po awizowaniu w dniach: 24 lipca 2008 r., 29 lipca 2008 r. i 6 sierpnia 2008 r. powróciło do organu z informacją, że korespondencja nie została podjęta w terminie. Wobec tego organ I instancji prawidłowo przyjął stosownie do przepisu art. 44 k.p.a., że z dniem 13 sierpnia 2008 r. doszło do skutecznego doręczenia postanowienia z dnia 18 lipca 2008 r.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych przepisów, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, przyjmowana w orzecznictwie i powołana przez pełnomocnika skarżącego interpretacja treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą 30 – dniowy termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja została stronie doręczona, prowadzi do skutków sprzecznych z zamierzeniem ustawodawcy. Strony dokonujące zgłoszenia mogą bowiem przez swoje działania w zakresie odbioru korespondencji uniemożliwić wniesienie sprzeciwu. Dlatego też, w przypadku regulacji art. 30 ust.5 Prawa budowlanego, posługującej się pojęciem "wniesienia sprzeciwu", a nie jego "doręczenia", przy ocenie czy organ zachował termin do wniesienia sprzeciwu, celowe jest nawiązanie do treści art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. i na tej podstawie uznanie, że termin zostanie zachowany jeżeli przed jego upływem przesyłka zawierająca decyzję zostanie nadana w placówce pocztowej operatora publicznego. Z jednej strony zobliguje to organ do terminowego podejmowania czynności, a z drugiej będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania 30 - dniowego terminu pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ. Tym samym, nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest podstawowym celem, dla którego wprowadzono możliwość dokonywania zgłoszenia. Dostrzec ponadto przyjdzie, iż w przepisie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego ustawodawca posłużył się zwrotem "wniesienie sprzeciwu" i "doręczenie zgłoszenia". W sposób widoczny wskazuje to na rozróżnienie pojęć "wniesienia" i "doręczenia". Na przeszkodzie przyjętej interpretacji nie stoi brzmienie art. 110 K.p.a., zgodnie z którym organ wydający decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z treści tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca utożsamiał wydanie decyzji z jej doręczeniem stronie. Przeciwnie jego brzmienie wyraźnie rozróżnia wydanie decyzji i związanie organu wydaną już decyzją, które następuje z momentem wprowadzenia jej do obrotu poprzez doręczenie lub ogłoszenie. Jeżeli zatem wydana w określonej dacie decyzja zostanie wprowadzona do obrotu, za datę jej wydania należy uznać datę, w której została przez organ podpisana. Podkreślić przy tym należy, że to właśnie data wydania decyzji ma wiążące znaczenie dla oceny prawidłowości działania organu. Przyjęcie, iż datą wydania decyzji jest data jej doręczenia, musiałoby bowiem prowadzić do uznania za wadliwe decyzji wydanych w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej podpisania, które następnie na etapie doręczenia decyzji uległy zmianie. Uzależnienie możliwości wniesienia sprzeciwu od jego doręczenia, mogłoby bowiem uniemożliwić organowi wydanie decyzji pomimo zachowania przez niego należytej staranności w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08, wyrok WSA w Opolu z dnia 29 marca 2010 r. II SA/Op 481/09).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 § 1 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.