Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 4402/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi T. W. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: I stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II zasądza od Rady Miejskiej na rzecz T. W. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

2 IV SA 4402/03

UZASADNIENIE

T. W. właściciel nieruchomości oznaczonej nr 17/8 obręb G., gmina O., wniósł zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu G. w gminie O. w odniesieniu do zakwalifikowania jego działki jako terenu lasów i gruntów do zalesienia oznaczonych symbolem przeznaczenia ZŁ, żądając przesunięcia granicy zabudowy w ten sposób aby jego działka znalazła się na terenie przeznaczonym pod zabudowę domem bądź pensjonatem.

Rada Miejska w O. uchwałą nr "[...]" z dnia 29 sierpnia 2003 r. uznając zastrzeżenia T. W. za protest, nie przyjęła ich do uwzględnienia w projekcie planu. W ocenie Rady protest nie mógł być uwzględniony ze względu na:

- Kontynuację myśli planistycznej zawartej w obowiązującym dotychczas Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. i to że przeznaczenie terenu w żaden sposób nie odbiera i nie ogranicza żadnych praw nabytych wcześniej;

- Strefę ochronną jeziora wynikającą z polityki przestrzennej Miasta i Gminy O. przyjętej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy O.;

- Położenie przedmiotowego terenu w otulinie - strefie ochronnej "[...]" Parku Krajobrazowego.

T. W. wniósł skargę na powyższą uchwałę, zarzucił że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz z rażącym naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W oparciu o to wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że nie otrzymał uchwały Rady, a jedynie pismo z informacją o jej podjęciu wraz z kopią uzasadnienia. Uzasadnienie uchwały jest niekonkretne i niejasne, uniemożliwiające odniesienie się do argumentacji przyjętej dla odmowy uwzględnienia jego wniosków. Uchwała nie ustosunkowuje się do argumentów skarżącego. Ponadto skarżący uważa, że fakt położenia nieruchomości w otulinie "[...]" Parku Krajobrazowego nie może stanowić podstawy dla odmowy przekształcenia charakteru działki, bowiem strefa ochronna wynosi 100 m wokół jeziora. Uchwała narusza prawa do zagospodarowania działki,

2 IV SA 4402/03 2

uniemożliwia i utrudnia wykonywanie prawa własności nieruchomości, której jest właścicielem. Skarżący wskazał też, że uchwała narusza konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa, bowiem istniejąca na sąsiednich działkach 16/1 i 16/6 zabudowa rekreacyjna powstała w strefie ochronnej jeziora i otulinie "[...]" Parku Krajobrazowego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w O. wniosła o jej oddalenie twierdząc, że procedura sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podała też, że nieprawdziwym jest zarzut o nie doręczeniu uchwały. Zdaniem Rady projekt planu jest kompromisem pomiędzy interesem publicznym, a interesami właścicieli poszczególnych nieruchomości. Zgodnie z projektem działka skarżącego do czasu wykorzystania jej z projektem jako terenu lasów i zalesień, może być użytkowana w dotychczasowy sposób, czyli rolny. Obecną procedurę planistyczną obowiązuje zachowanie prawa bez względu na ocenę działań planistycznych wcześniejszych, zezwalających na zabudowę sąsiedniej nieruchomości. Natomiast strefa ochronna jeziora została dostosowana do uwarunkowań terenowych w tym podziałów geodezyjnych w celu ochrony jeziora i uniknięcia lokalizacji nowej zabudowy w najbardziej atrakcyjnych krajobrazowe punktach. Kształt strefy ochronnej ustalono na podstawie art. 10 ust. l pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W pozostałym zakresie Rada podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Nie sposób jednak zgodzić się z zarzutem o nie doręczeniu uchwały Rady skarżącemu. W przekazanej Sądowi dokumentacji znajduje się pismo Burmistrza O. z 19 września 2003 r. Z treści tego pisma wynika, że dołączono do niego odpis uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w O. z 29 sierpnia 2003 r. Pismo to wraz z załączoną uchwałą doręczone zostało więc skarżącemu 29.09.2003 r. Gdyby było inaczej skarżący zapewne niezwłocznie sygnalizowałby brak uchwały, a nie dopiero w skardze do sądu.

Art. 24 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. nr 15, póz. 139 ze zm. (dalej jako UZP)/ stanowi, że każdy, kogo interesy prawne lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść na piśmie zarzut, a uchwała rady gminy

2 IV SA 4402/03 3

o odrzuceniu zarzutu może być zaskarżona do sądu administracyjnego, w przeciwieństwie do uchwały rady o odrzuceniu protestu, który może wnieść każdy kto kwestionuje ustalenia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, od której osobie składającej protest nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 23 ustawy o UZP). W rozpoznawanej sprawie skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej na obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniósł zastrzeżenia do tego projektu wskazując, że proponowane ustalenia naruszają jego interes prawny, co wynika z zasadniczego wniosku o zakwalifikowanie części jego działki do terenu przeznaczonego pod zabudowę domem mieszkalnym bądź pensjonatem.

Zastrzeżenia te zostały zakwalifikowane jako protest i odrzucone. Z powyższego jednak wynika, że zastrzeżenia T. W. mają znamiona prawne zarzutu w rozumieniu art. 24 ust. l UZP i w konsekwencji powinny być załatwione w trybie określonym w art. 24 UZP a nie art. 23 UZP. Przyjęcie zatem w niniejszej sprawie, iż pismo skarżącego było protestem, a nie zarzutem prowadzi do poważnego ograniczenia praw strony wynikających z powyższych przepisów i skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.

Ponadto w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, iż brak wyczerpującego uzasadnienia uchwały o odrzuceniu zarzutu tak pod względem faktycznym jak i prawnym, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Stosownie do art. 24 ust. 4 UZP kontroli sądowej podlega uchwała o odrzuceniu zarzutu. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały miał na uwadze wyłącznie rozstrzygnięcie i uzasadnienie w niej zawarte. W związku z tym dodatkowe, uzupełniające uzasadnienie stanowiska Rady, zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogło być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej uchwały. Obowiązkiem Rady wynikającym z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest zawarcie w uchwale uzasadnienia faktycznego i prawnego. Żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości uzupełnienia stanowiska Rady wyrażonego w uchwale o odrzuceniu zarzutu.

W każdym przypadku odrzucenia zarzutu uchwała rady gminy powinna posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne zajętego stanowiska. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi kierowała się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymagania określone w art. 24 ust. 3 ustawy o UZP. Rada z przysługujących jej uprawnień, szczególnie planistycznych, nie może korzystać w sposób dowolny, a podejmowane ustalenia

2 IV SA 4402/03 4

powinny być wynikiem wszechstronnego rozważenia konkretnego stanu faktycznego i prawnego. Rada uzasadniając swoje stanowisko ograniczyła się do ogólnych stwierdzeń nawiązujących do określonego enigmatycznie stanu faktycznego. W szczególności nie wyjaśniono, przy powoływaniu się na strefę ochronną jakiej jest szerokości i z czego wynika, że nie może być zabudowywany teren będący otuliną "[...]" Parku Krajobrazowego. Należałoby tu w szczególności zacytować ustalenia planu ochrony "[...]" Parku Krajobrazowego i gdzie one są ogłoszone. Rada nie odniosła się też, do zarzutu nierównego traktowania w związku z wcześniejszym zakwalifikowaniem w obowiązującym już planie działek 16/1 do 16/6 położonych obok działki skarżącego pod zabudowę.

Powyższe wskazuje, że zaskarżona uchwała nie odpowiada wymogom określonym w art. 24 ust. 3 UZP, w tej sytuacji należało uznać, że skarżący pozbawiony został możliwości rzeczywistego skorzystania z gwarantowanej ustawowo ochrony interesów prawnych, gdyż Rada skorzystała z uprawnienia do odrzucenia zarzutu w sposób niezgodny z prawem.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 147 §1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego.