Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 134/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 53 par. 2b, art. 54 par. 3, art. 149 par. 1, art. 206
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 ust.3, art. 1 ust.2, art. 13 ust.1 i ust.2, art. 16 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora [...] Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora [...] Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej do rozpoznania wniosku M. K. z dnia [...] lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że Dyrektor [...] Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku M. K. z dnia [...] lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Dyrektora [...] Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej na rzecz M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Lu [...]

UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2017 r. M. K. wniosła skargę na bezczynność Kolejowego Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej (dalej zwanego "Szpitalem") w przedmiocie jej wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie skarżącej bezczynność ta narusza art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze zarzuty skarżąca wniosła o zobowiązanie Szpitala do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. w terminie czternastu dni od dnia zwrotu akt, stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia od Szpitala kosztów postępowania według załączonego spisu w łącznej kwocie [...]złotych. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] lipca 2017 r. przesłała na adres poczty elektronicznej na platformie ePUAP Szpitala wniosek o udzielenie informacji dotyczącej tego, czy Szpital w latach 2014 – 2015 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W przypadku odpowiedzi twierdzącej skarżąca wniosła o przesłanie kopii umów na adres podany w wniosku. W ocenie skarżącej doręczenie wniosku w powyższy sposób uznać należy za skuteczne i mające miejsce w dniu jego przesłania. Żądane zaś przez nią informacje podlegają udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowią bowiem informację publiczną w rozumieniu tej ustawy. Szpital jako podmiot sektora finansów publicznych, jednostka organizacyjna samorządu (stationes communi) jest na podstawie wyżej powołanej ustawy zobowiązany do ich udostępnienia. W terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej Szpital nie udostępnił informacji żądanych w wniosku z dnia [...] lipca 2017 r., nie powiadomił o zaistnieniu okoliczności z art. 13 ust. 2 ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga na bezczynność jest zasadna. W ocenie skarżącej wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę Szpital wniósł o jej odrzucenie. W jego ocenie stosownie do unormowania art. 53 §2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca była zobowiązana poprzedzić wniesienie skargi wniesieniem ponaglenia. Skarżąca nie udowodniła zaś, aby przed wniesieniem skargi ponagliła Szpital do rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. Twierdzi nawet, że nie ma takiego obowiązku. Z uwagi na art. 53 § 2b skargę uznać należy za przedwczesną a zatem podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie wyjaśniono, że działając na podstawie art. 54 §3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniono skargę w całości i przy piśmie z dnia [...] września 2017 r. przekazano skarżącej żądane przez nią dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że nie ma racji Szpital twierdząc, iż unormowanie art. 53 §2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") nakłada obowiązek poprzedzenia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wniesieniem ponaglenia. Przepis ten stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucję ponaglenia normuje Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.") w art. 37. Regułą jest więc, że tam gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego skarga na bezczynność powinna być poprzedzona środkiem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jednakże ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, dalej powoływana jako "u.d.i.p."), jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej tak stanowią. W myśl art. 16 ust. 2 tej ustawy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają więc zastosowania do innych przypadków aktywności organów podejmowanych w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do mającego charakter czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji publicznej. Tym samym, w przypadku bezczynności organu w zakresie udzielenia informacji publicznej, przepis art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego należy stwierdzić, że z uwagi na brak środków zaskarżania, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej wyłączony jest obowiązek z art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a.

W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że o bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w określonym w art. 13 ust.1 terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje dodatkowego terminu, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, jej udostępnienia i przyczynach nie zachowania terminu czternastodniowego, nie informuje, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej lub, iż nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3) bądź, że obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2) ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub umarzającej postępowanie (art. 16). Dla oceny tego, czy w sprawie ma bądź miała miejsce bezczynność istotne jest więc obok tego, czy w wskazanym wyżej terminie podjęte zostały powyższe działania, ustalenie tego, czy Szpital może być zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, czy żądanie zawarte w wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. dotyczy informacji publicznej. Według bowiem powszechnie akceptowanego poglądu jedynie publiczny charakter żądanej informacji uzasadnia przekonanie, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06 - Lex 291197, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 385/10 – opubl. Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (pkt. 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt. 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt. 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt. 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt. 5). Bez wątpienia zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego i warunków zdrowotnych obywateli jest jednym z podstawowych zadań państwa, a waga jaką mu się nadaje podkreśla konstytucyjne prawo każdego do ochrony zdrowia o którym stanowi art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Znaczenie jakie dla realizacji tych zadań mają samodzielne zakłady opieki zdrowotnej podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2000 r. (K 20/99 OTK z 2000 r. Nr 5, poz. 140 - LEX nr 41210) dowodząc, że mając obowiązek realizowania przekazanych im do wykonania zadań publicznych stanowią zabezpieczenie możliwość realizowania celów publicznych związanych z ochroną zdrowia. Do tych wniosków nawiązuje także ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1638 ze zm.) sytuując na mocy unormowania art. 2 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej jako podmioty lecznicze, wykonujące działalność leczniczą w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy, rozumianą jako udzielanie świadczeń zdrowotnych, nie będące przedsiębiorcą. Z kolei za świadczenie zdrowotne rozumie się działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania (art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy). Nie ma zatem wątpliwości, że Szpital jako Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia. Artykuł 42 ustęp pierwszy ustawy o działalności leczniczej stanowi, że ustrój podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą, a także inne sprawy dotyczące jego funkcjonowania nieuregulowane w ustawie określa statut. W myśl § 6 pkt 1 Statutu Kolejowego Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w brzmieniu nadanym mu paragrafem drugim uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2017 r. w sprawie zmiany Statutu Kolejowego Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (Dz.Urz.Woj. Lubelskiego z 2017 r., poz. 2331) organem Kolejowego Szpitala Uzdrowiskowego w N. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej jest jego kierownik, zwany "Dyrektorem". Paragraf siódmy ustęp pierwszy Statutu stanowi, że dyrektor kieruje Szpitalem i reprezentuje go na zewnątrz zaś zgodnie z ustępem drugim tego paragrafu, stosownie do unormowania art. 46 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, ponosi również odpowiedzialność za jego zarządzanie. Jeżeli więc Szpital wykonuje zadania publiczne a reprezentującym go na zewnątrz i ponoszącym odpowiedzialność za jego zarządzenie organem jest Dyrektor, to Dyrektor Szpitala jest podmiotem, który może być zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, o ile żądana do udostępnienia informacja ma charakter informacji publicznej.

Taki charakter ma informacja, której udostępnienia żądała skarżąca w wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. Artykuł 1 ust.1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6. Przepis ten w ustępie pierwszym zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, pośród których znalazły się między innymi informacje o organizacji i majątku publicznym osób lub jednostek organizacyjnych, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, w tym o majątku tych podmiotów, pochodzącym z zadysponowania majątkiem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także Narodowego Funduszu Zdrowia oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (zobacz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i f u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Biorąc powyższe pod uwagę orzecznictwo konsekwentnie stoi na stanowisku, że udostępnieniu podlega także treść umów cywilnoprawnych zawieranych z podmiotami dysponującymi majątkiem publicznym. Stosownie do unormowania art. 9 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 2077) do grona tych podmiotów zalicza się samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, jako podmiot tworzący sektor finansów publicznych. Zwraca się przy tym uwagę na to, że umowy cywilnoprawne w zakresie w jakim dotyczą dysponowania środkami publicznymi stanowią podstawę do zmniejszenia aktywów, którymi dysponuje osoba lub jednostka organizacyjna, która wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym bądź osoba prawna, w której Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Umowy zawierane z podmiotami zewnętrznymi na ich obsługę prawną podlegają zatem udostępnieniu zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i f ustawy. Umowy te obrazują bowiem organizację i zasady funkcjonowania tych podmiotów oraz sposób gospodarowania środkami publicznymi, którymi dysponują.

Żądane przez skarżącą informacje dotyczące tego, czy Szpitala w latach 2014 – 2015 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego i nadesłanie tych umów, jeżeli były zawierane, należy zatem uznać za informacje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro więc Dyrektor Szpitala jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a informacje, których udostępnienia żąda skarżąca stanowią informację publiczną obowiązkiem Dyrektora było ich udostępnić w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Dyrektor po otrzymaniu wniosku nie tylko w ustawowym terminie nie udzielił żądanej informacji, ale w tym czasie nie podjął żadnych czynności zmierzających do jego załatwienia. Nie kwestionował, że żądana informacja jest informacją publiczną i po wpłynięciu skargi na bezczynność przy piśmie z [...] września 2017 r. udzielił skarżącej żądanej przez nią informacji, przed tą datą nie podejmując żadnych czynności w sprawie. Biorąc pod uwagę to, że wniosek skarżącej wpłynął w dniu [...] lipca 2017 r., a więc stosownie do unormowania art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedź powinna być udzielona najdalej do dnia [...] lipca 2017 r. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, iż w ustawowym terminie, w którym informacja publiczna powinna być udzielona Dyrektor pozostawał w bezczynności (punkt II sentencji wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1) bądź zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt. 2). Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3) oraz stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadkach zaś, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez Sąd, to postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 - ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Szpitala do załatwienia wniosku (pkt I sentencji wyroku).

W świetle dominującego aktualnie orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie zwalnia to jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi – przewidzianych w art. 149 § 1a p.p.s.a oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 p.p.s.a, to jest orzeczenia w kwestii charakteru (rażącego/nierażącego) bezczynności oraz (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny (zob. np. postanowienie NSA z 26.07.2012 r., II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15.01.2013 r., II OSK 2390/12 – CBOSA).

Oceniając zaistniałą w sprawie bezczynność (pkt III sentencji wyroku), Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r.,sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt: II SAB/Wr 14/14, w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Poznaniu z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15 – opubl. CBOSA). W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, zważywszy na fakt, że okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej nie był znaczny i po wniesieniu skargi do Sądu Dyrektor Szpitala udostępnił żądaną informację. Okoliczności te nie pozwalają na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa i wymierzenia organowi grzywny.

O kosztach Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200, art. 201 § 1, art. 205 § 2 p.p.s.a i art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), zasądzając na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynoszącej 100 zł. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego świadczonego przez adwokata.

Wprawdzie z powołanego przepisu rozporządzenia wynika, że minimalna stawka wynagrodzenia za czynności adwokata w sprawach dostępu do informacji publicznej wynosi 480 zł, ale zważyć należy, że art. 206 p.p.s.a. daje sądowi uprawnienie do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części - w uzasadnionych przypadkach. Ponieważ przepis ten dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których mowa w art. 205 p.p.s.a., obejmuje on swoim zakresem również miarkowanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika (postanowienie NSA z 10.2.2014 r., I FPS 3/13, Legalis). Sąd stosuje ten przepis z urzędu według własnej oceny okoliczności sprawy.

W art. 206 p.p.s.a. jedynie przykładowo wskazano okoliczność uzasadniającą miarkowanie kosztów postępowania w postaci uwzględnienia przez sąd skargi w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Określanie wysokości wynagrodzenia fachowego pełnomocnika powinno następować każdorazowo z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie zwalania od tego określenie w rozporządzeniu minimalnych stawek wynagrodzenia pełnomocnika. Art. 206 p.p.s.a., jako przepis zawarty w akcie o randze ustawy, ma bowiem pierwszeństwo przed regulacjami rozporządzenia. Przygotowanie skargi w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest bezczynność polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej, wymagało w istocie minimalnego nakładu pracy, ponieważ w sprawie nie występowały ani okoliczności faktyczne wymagające wyjaśnienia, ani budzące wątpliwości problemy prawne wymagające rozstrzygnięcia. Ponadto - co Sądowi wiadomo z urzędu - skarga wniesiona w niniejszej sprawie stanowiła w istocie odpowiednie powielenie treści szeregu innych skarg wnoszonych do tutejszego Sądu oraz wojewódzkich sądów administracyjnych w całej Polsce przez M. K.. Zważywszy, że skarga została uwzględniona przez organ jeszcze przed rozpoczęciem rozprawy, pełnomocnik dodatkowo nie musiał poświęcać czasu na przygotowanie się do niej. Podsumowując, znikomy nakład pracy pełnomocnika skarżącej w niniejszej sprawie, zdaniem Sadu, uzasadniał odstąpienie od zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania w części obejmującej wynagrodzenie pełnomocnika.