Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 570/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), sędzia WSA Artur Kot, Protokolant referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] Minister Finansów (dalej także: "organ"), działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 poz. 267; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] "[...]" z siedzibą

w W. (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekł o utrzymaniu

w mocy decyzji własnej z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

T. L. działając w imieniu [...] "[...]" z siedzibą w W. wystąpił z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1) wysokości funduszu nagród, o którym mowa w art. 93 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, utworzonego i rozdysponowanego w poszczególnych latach 2011 - 2013 w Ministerstwie Finansów;

2) podziału funduszu na poszczególne komórki organizacyjne Ministerstwa Finansów

w poszczególnych latach 2011-2013.

Minister Finansów, po analizie przedmiotowego wniosku, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] poinformował skarżącą, że odnośnie informacji żądanych w pkt 1 przedmiotowego wniosku, dotyczących lat 2011-2012 z identycznym zapytaniem dotyczącym lat 2009-2012, czyli uwzględniającym okres o którym mowa w przedmiotowym wniosku, Rada zwróciła się do Ministra Finansów w pkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...]. Rozpoznając tenże wniosek Minister Finansów, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...], odmówił udostępnienia żądanej przez skarżącą informacji publicznej przetworzonej, która to decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt: VIII SA/Wa 558/13 oddalił skargę na wskazane rozstrzygnięcia.

Natomiast odnośnie informacji żądanych w pkt 1 przedmiotowego wniosku, dotyczących 2013 roku, pismem znak: [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Finansów poinformował skarżącą, że żądana informacja wymaga przetworzenia. Udostępnienie tej informacji wymaga bowiem szeregu dodatkowych czynności, m.in. dokonania analizy dokumentów z 2013 r., sporządzenia zestawień danych, odpowiedniego zestawienia informacji, w wyniku których powstanie jakościowo nowa informacja. Zabiegi te czynią tę informację informacją publiczną przetworzoną. Wobec powyższego, w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., skarżąca została wezwana do wykazania, że uzyskanie żądanej przez nią informacji publicznej przetworzonej we wskazanym zakresie przedstawionym w pkt 1 wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], dotyczącym roku 2013 jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Odnośnie informacji żądanych w pkt 2 tj. podziału funduszu na poszczególne komórki Ministerstwa Finansów w poszczególnych latach 2011-2013, dotyczących lat 2011-2012, skarżąca została poinformowana, że w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. występowała już z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podziałów, o których mowa w § 6 zarządzenia Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów z 7 marca 2007 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania nagród członkom korpusu służby cywilnej w Ministerstwie Finansów, zatwierdzonych w latach 2011 -2012. W odpowiedzi na ww. wniosek z dnia [...] maja 2013 r. Ministerstwo Finansów

w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], poinformowało skarżącą, że żądane we wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej. Dokumenty dotyczące podziałów funduszu na poszczególne komórki Ministerstwa Finansów w poszczególnych latach 2011-2012 zaliczają się do tzw. "dokumentów wewnętrznych" Ministerstwa Finansów i nie podlegają udostępnianiu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź z dnia [...] czerwca 2013 r. jest przedmiotem skargi na bezczynność Ministra Finansów. W powyższej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 34/13, który obecnie jest przedmiotem skargi kasacyjnej.

Natomiast odnośnie informacji żądanych w pkt 2 przedmiotowego wniosku, dotyczących 2013 r., skarżąca została poinformowana, że informacje o których mowa nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podział funduszu na nagrody na poszczególne komórki organizacyjne Ministerstwa Finansów w 2013 r. nie dotyczy sprawy publicznej i stanowi dokumentację wewnętrzną urzędu.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Minister Finansów działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a. orzekł o odmowie udostępnienia żądanej przez skarżącą informacji publicznej przetworzonej określonej

w pkt 1 powyższego wniosku, dotyczącej 2013 r.

Uzasadniając odmowę Minister Finansów wskazał m.in., iż na dzień złożenia wniosku organ nie dysponował gotową informacją w zakresie żądanym przez skarżącą w pkt 1 wniosku, dotyczącą 2013 r. Organ podniósł, że stosownie do postanowień ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885) oraz rozporządzenia Ministra Finansów w z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych (Dz. U. Nr 241 poz. 1616), plan finansowy jednostki budżetowej nie uwzględnia odrębnej jednostki redakcyjnej – środki na nagrody. Jednostka może tworzyć w księgach rachunkowych dodatkowe konta analityczne, jednakże niezależnie od użytych technik, rozwiązań oraz narzędzi, w celu przygotowania danych

w określonym układzie niezbędne jest dokonanie stosownych rozliczeń, zestawień, podsumowań. Dlatego też wskazano, iż w celu przygotowania odpowiedzi dotyczącej wysokości funduszu nagród członków korpusu służby cywilnej, utworzonego

i rozdysponowanego w 2013 r. w Ministerstwie Finansów, niezbędne będzie dokonanie przeglądu dokumentacji z 2013, w tym sprawdzenie dokumentacji posiadającej status dokumentów archiwalnych, a następnie na podstawie tych dokumentów sporządzenie nowych zestawień danych, a w dalszej kolejności zredagowanie otrzymanych informacji. Zdaniem Ministra Finansów wytworzenie żądanych informacji, o które wnosiła skarżąca, wymagać będzie od organu wykonania dodatkowych czynności, takich jak przegląd raportów dotyczących wykonania funduszu wynagrodzeń w 2013 r. w grupie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), sporządzenia nowych zestawień dotyczących funduszu nagród w podziale na fundusz utworzony

i rozdysponowany, dokonania stosowanych obliczeń funduszu nagród, a następnie na podstawie wytworzonych informacji, opracowania informacji w zakresie utworzonego

i rozdysponowanego funduszu nagród w 2013 r. W ocenie Ministra Finansów przeprowadzenie wymienionych czynności czynią żądane informacje informacją przetworzoną, której udzielenie związane jest z istnieniem przesłanki interesu publicznego.

Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z ustawą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego (art.

3 ust. 1 pkt 1). Tymczasem skarżąca nie wykazała, że żądana przez nią informacja publiczna przetworzona jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Wobec czego organ był zobowiązany sam ustalić i rozważyć, czy udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Minister Finansów uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Konkludując organ podniósł, iż istota oraz charakter żądanych informacji wskazują, że zrealizowanie wniosku nie będzie skutkowało uznaniem przez skarżącą realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym na usprawnienie ich działania oraz organizację pracy, zatem udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła do Ministra Finansów skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. oraz udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 61 ust. 1-2, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej,

- art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit d, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.,

- art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie Minister Finansów, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] marca 2014 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wskazał, iż w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. została szczegółowo omówiona i uzasadniona zarówno kwestia uznania żądania informacji publicznej za informację przetworzoną, jak również kwestia braku związku między udostępnieniem wnioskowanych informacjami, a zaistnieniem przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego.

Minister Finansów wyjaśnił także, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p na prawo do informacji publicznej składają się między innymi uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazał, iż za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego uznaje się taką, która ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób oraz okoliczności rozstrzygania i realizacji, w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień

i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie

z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Dla uzyskania szczególnego interesu publicznego niezbędne jest więc wskazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływać skutki potencjalnie wobec dużego kręgu adresatów. Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, o które wnosi, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, a ponadto zobowiązany jest określić okoliczności

i fakty pozwalające na przyjęcie, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie.

Odnosząc się do wnioskowanych informacji Minister Finansów wskazał, iż ich wytworzenie wymagać będzie wykonania dodatkowych czynności t.j. przegląd raportów dotyczących wykonania funduszu wynagrodzeń w 2013 r. w grupie członków korpusu służby cywilnej, o których mowa w ustawie o służbie cywilnej, sporządzenia nowych zestawień dotyczących funduszu nagród w podziale na fundusz utworzony

i rozdysponowany, dokonania stosownych obliczeń funduszu nagród, a następnie na podstawie wytworzonych informacji, opracowania informacji w zakresie utworzonego

i rozdysponowanego funduszu nagród w 2013 r. Zdaniem organu, dokonanie tego rodzaju czynności powoduje, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną.

Odnosząc się z kolei do twierdzeń skarżącej co do możliwości systemu [...] organ stwierdził, że opisane przez skarżącą możliwości systemu zawierają wyrwane z kontekstu zdania i dopowiedzenia, a znajomość tego systemu tylko

z dokumentacji nie jest wystarczająca do poznania faktycznych możliwości systemu

i określenia złożoności pozyskania danych w żądanym układzie. Nadto ustosunkowując się twierdzeń skarżącej o przekazywaniu informacji zgodnie z poleceniem Szefa Służby Cywilnej, organ stwierdził, że informacji tych do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów nie przekazuje w żądanym przez wnioskodawcę układzie.

Organ podtrzymał stwierdzenia, że w sprawozdaniach dotyczących wykonania wydatków podaje się jedynie zbiorcze informacje na temat wynagrodzeń, bez konieczności wyodrębnienia danych dotyczących nagród. Wskazał, iż jednostka prowadząca ewidencję może tworzyć w księgach rachunkowych dodatkowe konta analityczne, jednakże niezależnie od użytych technik, rozwiązań oraz narzędzi, w celu przygotowania danych w określonym układzie niezbędne jest dokonanie stosownych rozliczeń, zestawień oraz podsumowań.

Minister Finansów nie zgodził się też z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Wskazał, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie składniki,

o których mowa w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., m.in. uzasadnienie faktyczne, które zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, z powodu których odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej oraz uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Konkludując Minister Finansów stwierdził, iż w jego ocenie charakter żądania udostępnienia informacji publicznej przetworzonej nie budzi wątpliwości. Natomiast skarżąca nie wykazała istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a organ po zbadaniu sprawy również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu, wobec czego brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Ponadto skarżąca nie przedstawiła nowych, istotnych argumentów, które pozwoliłby na zmianę uprzednio wydanej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, ani nie stwierdzono wad, na które wskazała skarżąca, co uzasadnia utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

Skargę na powołaną decyzję do sądu administracyjnego złożyła skarżąca, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego:

- art. 7, art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.;

- art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy o finansach publicznych;

- art. 6, art. 7, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. oraz art. 140 k.p.a.

Skarżąca podniosła, że w decyzjach Ministra:

1) występują poważne wady uzasadnień decyzji pod względem prawnym, czym naruszono art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a.;

2) nie wiadomo jaki jest stan faktyczny - nie został on ustalony i przedstawiony

w decyzji, co narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.;

3) nie dokonano wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w kontekście praw określonych

w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

4) błędnie uznano, że mamy w tym przypadku do czynienia z informacją przetworzoną;

5) zaprezentowano taką interpretację u.d.i.p., która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji o działaniach władzy publicznej oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej;

6) naruszono zasadę jawności finansów publicznych;

7) nie ustosunkowano się do większości zarzutów środka odwoławczego, czym naruszono art. 15 w związku z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Kluczowym na gruncie niniejszej sprawy jest wskazanie, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ta konstytucyjna zasada znalazła swoje odzwierciedlenie w przepisach art. 1 i art. 2 u.d.i.p. stwierdzających m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną

i podlega udostępnieniu, każdy jest również uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Prawo do uzyskiwania informacji publicznej w zakresie gospodarki środkami publicznymi jest dodatkowo wzmocnione przepisem art. 33 ustawy o finansach publicznych wprowadzającym pełną jawność tych informacji z ograniczeniem tylko do informacji niejawnych lub wyłączonych z upublicznienia na podstawie umów międzynarodowych. Ponieważ prawo do informacji publicznej ma konstytucyjne umocowanie, to interpretując niezdefiniowane ustawowo pojęcie "informacji przetworzonej" należy mieć na uwadze, by interpretacja ta nie zmierzała do ograniczenia prawa do informacji publicznej. Miałoby to miejsce jedynie wtedy, gdyby nakład wysiłku organizacyjnego i intelektualnego polegający na wytworzeniu informacji przetworzonej był niewspółmiernie wysoki w stosunku do rangi interesu publicznego występującego po stronie podmiotu żądającego informacji. Należy też mieć na uwadze, że nie jest przetworzeniem informacji ich uzyskanie ze zbioru informacji prostych przez proste zestawienia, podstawowe działania matematyczne

i tym podobne nie wymagające znacznego wysiłku intelektualnego i organizacyjnego

i znacznej pracochłonności. Nie sposób wprawdzie jednoznacznie określić co to jest znaczny wysiłek intelektualny, organizacyjny oraz znaczna pracochłonność, ale punktem odniesienia może być na przykład konieczność wydania decyzji odmownych

w obu instancjach i ich ewentualna obrona przed sądem w razie wniesienia skargi. Mając na uwadze to, że znaczna część informacji publicznej przechowywana jest

w zbiorach informatycznych systemów komputerowych należy przyjąć, że informacje

w postaci zbiorów, zestawień możliwych do uzyskania przy zwykłej, przewidzianej instrukcją użytkowania, funkcjonalności stosownych systemów oprogramowania, ze stanowiska o najwyższych uprawnieniach dostępu do systemu, nie będzie informacją przetworzoną.

Istota sporu w sprawie niniejszej dotyczy charakteru żądanych informacji, tj. czy są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Minister Finansów odmówił skarżącej udzielenia żądanych informacji publicznych, gdyż uznał, że stanowią one w całości informacje publiczne przetworzone.

W ocenie Sądu z uzasadnienia decyzji nie wynika w sposób przekonywujący

i poddający się kontroli Sądu, z jakich względów Minister Finansów przyjął, że skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznych przetworzonych. Organ nie wskazał dostatecznie, na jakiej podstawie potraktował ww. informacje za informacje przetworzone. Uzasadnienie organu sprowadza się do ogólnikowych, a zarazem kategorycznych, nieweryfikowalnych stwierdzeń co do tego, że żądane informacje są informacjami przetworzonymi.

I tak organ stwierdza między innymi, że "jednostka może tworzyć w księgach rachunkowych dodatkowe konta analityczne, jednakże niezależnie od użytych technik, rozwiązań oraz narzędzi, w celu przygotowania danych w określonym układzie niezbędne jest dokonanie stosownych rozliczeń, zestawień, podsumowań". Nie wyjaśnia jednak, jakie to są konta analityczne, czy obejmują dane dotyczące nagrody,

o jakich chce się dowiedzieć skarżąca. Nie wskazuje też, jaki jest niezbędny nakład pracy, do uzyskania z systemu informatycznego stosownych danych.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej co do możliwości systemu [...] organ stwierdza, że opisane przez skarżącą możliwości systemu zawierają wyrwane

z kontekstu zdania, a znajomość tego systemu tylko z dokumentacji nie jest wystarczająca do poznania faktycznych możliwości systemu i określenia złożoności pozyskania danych w żądanym układzie. Organ nie wskazuje jednak, jakie są faktyczne możliwości tego systemu, nie uzasadnia w żaden sposób, że z systemu tego wynika brak możliwości uzyskania informacji żądanych przez skarżącą.

Organ zamiast dążyć do merytorycznego rozstrzygnięcia, w którym powinien mieć na uwadze w pierwszym rzędzie prawo do uzyskania informacji publicznej, a nie możliwości ograniczenia tego prawa posuwa się w decyzji do swego rodzaju gry słownej. Stwierdzenie organu odnoszące się do twierdzeń skarżącej o obowiązku przekazywania informacji zgodnie z poleceniem Szefa Służby Cywilnej, stanowi

o naruszeniu zasad postępowania, w szczególności określonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. Organ zbywa to stwierdzeniem, że nie przekazuje tych informacji w żądanym przez wnioskodawcę układzie. Nie wskazuje jednak, w jakim układzie te informacje przekazuje, i czy ten "układ" jest taki, że nie da się przez proste działania wydobyć

z informacji przekazywanych zgodnie z poleceniem Szefa Służby Cywilnej informacji żądanych przez skarżącą. Powyższe stanowi również o naruszeniu art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, nie spełniają przy tym wymogów art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wskazania faktów będących istotnych dla wydania decyzji i uzasadnienia, dlaczego takie fakty zostały przyjęte, co uniemożliwia właściwą kontrolę przez Sąd.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane zatem z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpiła zatem konieczność wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. W świetle uzasadnień kontrolowanych decyzji brak jest podstaw do wniosku, że ww. informacje, których udostępnienia w poszczególnych punktach wniosku domaga się skarżąca, mają charakter informacji publicznych przetworzonych.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu, w szczególności co do rozumienia pojęcia informacji przetworzonej w kontekście informacji żądanych w sprawie niniejszej. W szczególności Minister Finansów będzie zobowiązany przyjąć, że w odniesieniu do informacji przechowywanych w zbiorach informatycznych nie można uznać za informacje przetworzone takich, które są możliwe do uzyskania w postaci zbiorczych danych, zestawień, wyników, przy uwzględnieniu zwykłej, przewidzianej instrukcją użytkowania, funkcjonalności stosownych systemów oprogramowania, ze stanowiska o najwyższych uprawnieniach dostępu do systemu. Organ powinien też mieć na uwadze, że nawet

w przypadku, gdy niektóre z żądanych informacji mogą być uznane za informacje przetworzone, to nie zwalnia to organu z udostępnienia tych spośród wnioskowanych, które charakteru informacji przetworzonych nie mają. W przypadku wskazywania

w odniesieniu do informacji przetworzonych na interes publiczny skarżącej w ich uzyskaniu, organ rozważy również i te argumenty.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres,

w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis stały od skargi w kwocie [...] zł.