Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 987/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 09 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

Wójt Gminy H. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił z urzędu jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej nr ewid. A o pow. [...] m2 we wsi P., która na dzień zbycia stanowiła własność F. K. w wysokości [...] zł ([...] zł).

Odwołanie od decyzji tej wniósł F. K., który podniósł, że aktem darowizny podarował wskazaną powyżej nieruchomość wnukowi brata. W imieniu małoletniego wnuka występował jego ojciec, nadto wskazał, że jedną działkę sprzedał i ustaloną opłatę od tej działki uiścił.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji o niezbędności ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, jak również uznał, iż podarowanie przedmiotowej działki a nie jej sprzedaż nie wpływa na ustalenie tej opłaty.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł F. K.. W skardze tej przedstawił analogiczną argumentację jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W następstwie wniesionej skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchyliło swoją decyzję z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy H. i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. W motywach tego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podzieliło argumentację skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 987/05 zwrócił się do skarżącego z pytaniem czy w związku z rozstrzygnięciem organu odwoławczego uwzględniającym jego skargę podtrzymuje wniesioną do Sądu skargę. Skarżący pismem z dnia [...] r. cofnął wniesioną skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.

W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego wadą nieważności.

Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.