Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 159/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na uchwałę Rady Miasta Tarnowa z dnia 28 czerwca 2012 r. nr XXIV/357/2012 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami Gminy Miasta Tarnowa postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

B. D. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Tarnowa z dnia 28 czerwca 2012 r. nr XXIV/357/2012 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami Gminy Miasta Tarnowa.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Tarnowa wniosła o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca nie poprzedziła wniesienia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Zarządzeniem z dnia 7 marca 2014 r. skarżąca została wezwana do przedłożenia oryginału lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które skarżąca złożyła przed wniesieniem niniejszej skargi - w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że skarżąca nie wystąpiła do Rady Gminy Tarnów z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na to pismo skarżąca przedłożyła potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie korespondencji pomiędzy B. D. a Urzędem Miasta Tarnowa. Pisma skarżącej zostały złożone w Urzędzie Miasta Tarnowa w dniach 17 października 2012 r. i 30 listopada 2012 r.

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skarg na uchwały środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Dołączone na wezwanie Sądu pisma z dnia 17 października 2012 r. i 30 listopada 2012 r. wprawdzie kwestionowała treść zaskarżonej obecnie uchwały, jednakże ich adresatem był Urząd Miasta Tarnowa, a nie Rada Miasta Tarnowa. Ponadto z treści korespondencji wynika, że skarżąca w trakcie procedury wykupu mieszkania podważała zasadność zastosowania przedmiotowej uchwały, nie domagała się jednak od Rady Miasta Tarnowa uchylenia uchwały ani wyeliminowania z obrotu prawnego w inny sposób. W szczególności w żadnym z pism nie powołała się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Za wezwanie do usunięcia prawa nie może być również uznany skierowany do Wojewody [...] wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały.

Reasumując należało przyjąć, że przed wniesieniem skargi B. D. nie występowała z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa, a zatem w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.