Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1453/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2017r. po rozpoznaniu wniosku adwokata A. P. w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić przyznania adwokatowi A. P. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie przyznał M. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu, w pozostałym zakresie wniosek oddalił.

Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pismem z dnia 15 kwietnia 2016r. poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. P. pełnomocnikiem

z urzędu dla skarżącego.

W dniu 6 maja 2016r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego

w którym poinformował o dokonanych czynnościach w sprawie. Podał w nim, że powiadomił telefonicznie skarżącego o postanowieniu z dnia 2 lutego 2016r.

o przyznaniu prawo pomocy w zakresie częściowym i wezwaniu do uiszczenia wpisu. Uprzedził również o konsekwencjach braku uiszczenia wpisu sądowego. Następnie w dniu 27 kwietnia 2016r. wysłał do skarżącego kopie ww. dokumentów celem bezpośredniego zapoznania się i ewentualnych uwag odnośnie stwierdzonych faktów. Korespondencję skarżący odebrał dopiero w dniu 4 maja 2016r. co nadal pozwalało na uiszczenie wpisu w zakreślonym terminie. Pełnomocnik wskazał, że w dniu 28 kwietnia 2016r. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy

w czytelni Sądu oraz wykonał fotokopie akt. Dalej poinformował, że w rozmowie telefonicznej w dniu 5 maja 2016r. skarżący oświadczył, że nie uiścił wpisu sądowego w sprawie i nie jest zainteresowany dalszą kontynuacją sprawy.

W opisanym piśmie adw. A. P. wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały przez skarżącego zapłacone w całości ani w części.

W piśmie z dnia 9 czerwca 2016r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że

z dniem 1 lipca 2016r. zaprzestaje wykonywać zawód adwokata. Ponownie wniósł

o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych, które nie zostały uiszczone w całości ani w części.

W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przywołany powyżej przepis art. 250 p.p.s.a nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia podlega bowiem ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a oznacza bowiem obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym z nim związanym. Stąd też Sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to konieczność ustalenia przez Sąd (referendarza sądowego) czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2014r., sygn. akt I OZ 1226/13, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r. sygn. akt II FSK 83/09). W orzecznictwie wskazuje się również, że udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/05, LEX nr 151472).

Z akt sprawy wynika, że czynnością jaką dokonał w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącego było sporządzenie pisma z dnia 5 maja 2015r.

w którym poinformował o dokonanych czynnościach w sprawie opisanych wyżej. Jednocześnie w piśmie tym pełnomocnik zaznaczył, że skarżący poinformował go telefonicznie, że nie jest zainteresowany dalszym kontynuowaniem sprawy.

Analizując zakres podjętych przez adw. A. P. czynności trudno uznać, że udzielił stronie rzeczywistej pomocy prawnej. Podjęte przez adwokata A. P. czynności faktyczne tj. zapoznanie się z aktami sprawy, ich analiza, udzielanie stronie informacji telefonicznej i przesyłanie korespondencji jak również sporządzenie ww. pisma nie są wystarczające dla uznania, że pomoc prawna z urzędu została stronie faktycznie udzielona.

Wskazane powyżej czynności miały wyłącznie charakter wstępny, techniczny

i informacyjny. Trudno uznać, by nakład pracy z nimi związany był znaczny.

W ocenie referendarza sądowego brak jest zatem możliwości uznania, że

w niniejszej sprawie doszło do faktycznego udzielenia pomocy prawnej, która mogłaby stanowić podstawę do przyznania wynagrodzenia w oparciu o przepis art. 250 p.p.s.a

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a orzeczono jak

w sentencji postanowienia.