Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 113/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2019 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego C. P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] (symbol [...]), działając na podstawie art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm. - dalej u.p.z.p.), po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej lokalizowanej na maszcie stalowym stanowić będzie zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych pod wieżą, a także system antenowy zainstalowany na wspornikach stalowych złożony z trzech sektorów:

1. sektor - skierowany na azymut 10°, złożony z trzech anten rozsiewczych:

- [...] pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.

- [...] pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.,

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.;

2. sektor - skierowany na azymut 130°, złożony z trzech anten rozsiewczych:

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.,

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...]..t.;

3. sektor - skierowany na azymut 260°, złożony z trzech anten rozsiewczych:

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...] wysokość instalacji anteny [...] m n..t.

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.,

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t;

Określając ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego wskazano lokalizację elementów projektowanej inwestycji w liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na załączniku graficznym nr [...] do decyzji; powierzchnię zabudowy maks. [...] m˛ oraz maksymalną wysokość wieży telekomunikacyjnej na [...] m n.p.t. W decyzji wskazano, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć o których mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1405 ze zm.) i nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Organ właściwy do wydania decyzji przed jej wydaniem przeanalizował ww. zakres inwestycji i stwierdzi, że biorąc pod uwagę wysokość wieży, kąt nachylenia anteny, miejsce przecięcia się środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny z miejscem dostępnym dla ludności dla projektowanej inwestycji ma miejsce w odległości ponad [...] m, tj. znacznie większej niż określona rozporządzeniem, w związku z czym inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz obszary Natura 2000.

W zakresie warunków obsługi komunikacyjnej i infrastruktury technicznej organ wskazał, że dostęp do drogi publicznej nastąpi projektowanym zjazdem z drogi gminnej o nr ewid. działki [...], inwestycji nie dotyczą dostawy wody, odprowadzenie ścieków i wód opadowych, gospodarka odpadami, zasilenie w energię cieplną, a także zasilenie w energię elektryczną.

W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał przebieg postępowania i wskazał, że postępowanie uzupełniono poprzez przedstawienie:

- parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich ma się składać planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości;

- ustalenia emisji pola elektromagnetycznego i równoważnej mocy promieniowania dla projektowanego przedsięwzięcia (z uwzględnieniem oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi, w tym również w stosunku do terenów obecnie niezabudowanych do których możliwy jest dostęp dla ludności).

Referat ochrony środowiska stwierdził, że inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Projekt decyzji został również opracowany przez osobę posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty.

Budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z ustaleniami art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2018 Dz.U. poz. 121 ze zm.) jest inwestycją celu publicznego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano także, że warunki i zasady zagospodarowania terenu inwestycji celu publicznego zostały wydane po przeanalizowaniu złożonego wniosku inwestora wraz z załącznikami, w tym Kwalifikacji przedsięwzięcia dla instalacji radiokomunikacyjnej [...] oraz złożonej w ramach uzupełniania wniosku Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz przedstawionych przez pełnomocnika inwestora parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich ma się składać planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości a także wyliczenia w zakresie ustalenia emisji pola elektromagnetycznego i równoważnej mocy promieniowania dla projektowanego przedsięwzięcia. Organ wskazał, że dane uwzględniają oddziaływanie planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi, w tym również w stosunku do terenów obecnie niezabudowanych do których możliwy jest dostęp dla ludności.

W uzasadnieniu decyzji organ dalej wskazał, że projekt decyzji został uzgodniony z [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.), Wójtem Gminy [...] (zgodnie z art. 54 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.), Marszałkiem Województwa [...] (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), Starostwem Powiatowym w [...] (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt u.p.z.p.) i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan C. P., reprezentowany przez Panią M. P., wnosząc o wydanie decyzji odmownej i ewentualnie nakazanie organowi I instancji wskazania Inwestorowi innej lokalizacji inwestycji. W pierwszej kolejności odwołujący się podniósł, że w sprawie toczy się identyczne postępowanie o numerze [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego tej samej stacji bazowej telefonii komórkowej na tej samej działce, dla której wydano decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. W odwołaniu poniesiono zarzut nienależytego rozpoznania stanu faktycznego, zignorowania niektórych przepisów prawa, oparcia decyzji na ocenie sporządzonej przez Inwestora. Zdaniem Skarżącego inwestycja narusza ład przestrzenny, nie uwzględnia położenia sąsiedniej anteny telefonii komórkowej, nie uwzględnia interesów osób trzecich. Inwestycja będzie nadto powodować uciążliwości na działkach sąsiednich, powodować zakłócenia elektryczne i promieniowanie, uniemożliwi korzystanie z mediów właścicielom działek sąsiednich, pozbawi dostępu do światła dziennego. Zdaniem Skarżącego inwestycja spowoduje także zakłócenie ładu przestrzennego, negatywnie wpłynie na środowisko naturalne, naruszy dobra osobiste Skarżącego (zdrowie) jak i spowoduje spadek wartości nieruchomości sąsiednich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r., nr [...] na podstawie art. 50 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 52 ust. 1-3; art. 53 ust. 1, 2, 6 oraz art. 54 u.p.z.p. i po przeanalizowaniu akt sprawy ustalił, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z normami prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego. W ocenie Kolegium wniosek był kompletny a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie lokalizacji dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Zaskarżona decyzja określa podstawowe parametry planowanej inwestycji jak i zawiera pozostałe ustalenia wymagane art. 54 u.p.z.p. W decyzji wyszczególniono parametry i typy anten sektorowych z jakich składać będzie się planowana stacja bazowa, ich moc oraz ilość.

Przy czym organ wskazał, że jest związany treścią wniosku i nie może uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Organ orzeka o dopuszczalności realizacji konkretnego wskazanego przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego, a nie możliwości jakiegokolwiek zamierzenia.

W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości organu odwoławczego, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], jest inwestycją celu publicznego.

Ustosunkowując się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium wskazało, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, na których będzie zrealizowana czy też właścicieli nieruchomości sąsiednich. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.), co wynika także z akt sprawy.

Dalej Kolegium wskazało, że nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, przy czym organ odwoławczy podkreślał, że odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga powołania się na konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, zawierający przeszkodę w realizacji danej inwestycji celu publicznego, a nie tylko na jej ogólną sprzeczność z zasadami lub wartościami obowiązującymi przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymienionymi. Przy czym wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi zmiany w sferze praw rzeczowych (prawa własności), a ograniczenie cudzych praw do nieruchomości może nastąpić dopiero w fazie realizacyjnej w związku z wydaniem pozwolenia na budowę.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium wskazało, że wyrażony wobec zamiaru realizacji planowanego zamierzenia sprzeciw stron czy też okolicznych mieszkańców nie może w ocenie organu odwoławczego stanowić podstawy odmowy ustalenia wnioskowanej inwestycji celu publicznego.

Kolegium w świetle przedłożonego przez Inwestora wniosku i jego uzupełnienia (z dnia [...] grudnia 2017 roku) przyjęło, że planowana instalacja nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko - zawsze albo co najmniej potencjalnie - w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71).

Zdaniem Kolegium skoro ustawodawca wymaga aby ustalona była moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny - nawet w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, to organ zobowiązany był do oceny wyłącznie parametrów wnioskowanej inwestycji nie zaś oceny mocy promieniowania instalacji podobnych zlokalizowanych w okolicy lub planowanych w przyszłości i ich zsumowywania. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017r., poz. 1405 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane wyłącznie dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a taką inwestycją nie jest projektowana stacja bazowa.

W dalszej części Kolegium oceniło oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na miejsca dostępne dla ludności.

Reasumując Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja zawiera wymagane prawem rozstrzygnięcia a zawarte w zaskarżonej decyzji zapisy dotyczące ochrony interesów osób trzecich są prawidłowe, ani obawa o zdrowie, o promieniowanie, zakłócenia odbioru innych mediów, czy spadek wartości nieruchomości sąsiednich nie są okolicznościami, które stanowiłyby podstawę do odmowy ustalenia wnioskowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Także przekonanie stron, że dla danych obszarów winien być sporządzony plan miejscowy czy też zastosowanie mieć powinny normy rezolucji unijnych nie oznacza zasadności podnoszonych zarzutów i podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Także wydanie dla terenu inwestycji innej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla innej inwestycji nie rodzi konieczności odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z powodu kolizji tych przedsięwzięć. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że decyzja nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017 roku ([...]) ustala lokalizację innej inwestycji celu publicznego aniżeli zaskarżona decyzja, inne są także warunki i wymagania w zakresie ochrony ładu przestrzennego ustalone przez Wójta Gminy [...] dla obu tych inwestycji.

C. P., kwestionując powyższą decyzję w całości, wniósł od niej skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu domagając się na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 k.p.a. stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Nr [...], ewentualnie o uchylenie w całości wszystkich wydanych decyzji ustalających inwestycje celu publicznego na działce [...] w [...]. Nadto wniósł o dopuszczenie dowodów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w skardze oraz rozstrzygniecie o kosztach postępowania.

Skarżący zarzucił:

1) nieustalenie wszystkich okoliczności i nienależyte rozpoznania stanu faktycznego, a także zaniechanie wykonania niektórych czynności w toku postępowania, tj. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z §3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 144 ust. 1 i ust 2 p.o.ś. poprzez ich nie zastosowanie, gdyż instalacja nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska, podczas gdy z dokumentacji wynika, iż będzie je przekraczać poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny;

a) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 oraz §3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w szczególności poprzez przyjęcie danych mocy EIRP podanych nierzetelnie przez inwestora dla poszczególnych anten zamiast przyjęcie mocy EIRP anten wyliczonych na podstawie danych podanych przez producenta. Moce podane przez inwestora są znacznie zaniżone.

b) w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez rozstrzyganie w sprawie na podstawie dokumentu "Kwalifikacja przedsięwzięcia" reprezentanta inwestora, która nie jest dokumentem urzędowym

c) w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez rozstrzyganie na podstawie opinii reprezentanta Inwestora P. K., który nie jest biegłym

2) zignorowanie w toku postępowania kilku obowiązujących przepisów mających wpływ na kończącą je decyzję ostateczną, tj. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 7, 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego i zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, co powoduje, iż przebieg i sposób postępowania administracyjnego prowadzonego przez ww. organ może wskazywać, że popełniono przestępstwo polegające na celowym działaniu na niekorzyść mieszkańców i zaniechaniu w całym postępowaniu administracyjnym, nie wykonaniu istotnych dla rozstrzygnięć czynności lub ich wykonanie w sposób niezgodny z prawem,

3) ustalenie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko wyłącznie na podstawie materiałów przedstawionych przez Inwestora jest naruszeniem art. 8 k.p.a. co do bezstronności, a nie wykonanie ze swej strony przez Organ zlecenia niezależnemu instytutowi żadnych pomiarów w stosunku do oddziaływania pola elektromagnetycznego lub posłużenie się rzetelnymi dokumentami (np. dokumentami udostępnianymi przez producenta anten co do ich mocy) stanowi naruszenie art. 84 k.p.a. z uwagi choćby na fakt, że w niedalekiej odległości (241,99 m - okazane na załączniku graficznym) istnieje już podobna stacja bazowa o dużym zasięgu i nastąpi kumulacja pól elektromagnetycznych, co będzie miało swoje negatywne oddziaływania nie tylko na zdrowie, ale również na środowisko

4) nieuwzględnienie potrzeb interesu społecznego oraz zignorowanie praw jednostki i mieszkańców do ochrony zdrowia poprzez wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji, która będzie oddziaływać na zdrowie ludzi co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a.

5) naruszenie art. 141 ust 2 p.o.ś., który wyraźnie wskazuje "Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.", gdzie jest udowodnione naukowo, iż taka instalacja będzie powodować uszczerbek na zdrowiu ludzi i może spowodować zagrożenie ich życia oraz naruszenie art. 6 ust. l i 2 p.o.ś., który stanowi bezpośrednie odbicie zasady ostrożności i nakłada na organy ochrony środowiska obowiązek rozstrzygania z jej uwzględnieniem. Z zasady ostrożności wynika ciążący na wszystkich podmiotach obowiązek dołożenia należytej staranności w ocenie skutków, jakie dla środowiska może przynieść nowa inwestycja czy działalność.

6) naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. w zw. art. 3 ust. 1 pkt 11 oraz art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska o ocenach oddziaływania na środowisko przez niezawiadomienie skarżących, którym przysługiwał przymiot strony o wszczęciu postępowania poprzez nie zawiadomienie w sposób przyjęty, nie powiadomiono mieszkańców, którym mógłby lub powinien przysługiwać status strony wobec czego decyzja ma wady prawne, gdyż w miejscowości [...] nie dokonano skutecznego ogłoszenia w formie obwieszczeń w tej sprawie co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania oraz art. 6 pkt 2 Dyrektywy Rady UE nr 85/337/EWG z dnia 3 marca 1997 roku stanowiącej iż "Państwa Członkowskie zapewniają: udostępnienie opinii publicznej każdego wniosku o zezwolenie na inwestycję i każdej informacji zebranej zgodnie z art. 5, społeczności, której to dotyczy, możliwość wyrażenia opinii, zanim to przedsięwzięcie zostanie przeprowadzone."

7) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w planowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne, krajobrazowej potrzeby interesu publicznego, gdyż planowana inwestycja 62-metrowy maszt w bezpośredniej odległości stanowi dysonans przestrzenny wśród niskich 5-10 metrowych zabudowań domków jednorodzinnych.

8) naruszenie art. 4 pkt 2 i 6 oraz 36 pkt. 2 i 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez umieszczenie w odległości 190 m - nie zasłonięte żadnym budynkiem od zabytkowego Kościoła [...] w [...], wysokiej ([...]-metrowej) szpetnej konstrukcji co jest działaniem degradującym historyczny układ urbanistyczno - przestrzelmy i będzie zakłóceniem zabytkowego wyglądu i charakteru miejsca, wpłynie negatywnie na walory zabytkowe obszaru krajobrazowego i w konsekwencji wpłynie negatywnie na jego zabytkową wartość.

9) naruszenie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez jego niezastosowanie. Lokalizacja inwestycji objętej skarżoną decyzją nie jest nawet ani uzgodniona z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków, ani nie jest jemu zgłoszona, choć powinna ze względu na powyższe.

10) naruszeniu ulegają również przepisy Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków poprzez ich nie zastosowanie w świetle art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i brak decyzji odmownej na realizację tej inwestycji z powodu ich naruszenia

11) naruszenie przepisów w szczególności pkt. 6 Rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. o stosowaniu Zasady Ostrożności i Przezorności przy projektowaniu, funkcjonowaniu i lokalizacji masztów telefonicznych w którym "Parlament Europejski apeluje do organów odpowiedzialnych za wydawanie pozwoleń na montaż anten telefonii komórkowej o uzgodnienie z operatorami z branży kwestii wspólnego korzystania z infrastruktury w celu ograniczenia liczby anten oraz narażenia ludności na pola elektromagnetyczne"

12) naruszeniu art. 156 §1 pkt 3 k.p.a., gdyż decyzja nr [...] dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzja Wójta Gminy [...] nr [...] na podstawie, której Starosta Powiatu [...] decyzją nr [...] z dnia [...]-09-2018 r. w sprawie [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmujące budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] sp. z o.o. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr ewid. [...] w obrębie wsi [...] gmina [...]

13) powyższa inwestycja będzie oddziaływać na właściciela działki [...] wraz z rodziną, na jego działkę i działki sąsiednie oraz całą wieś [...] i jego mieszkańców w sposób negatywny. Łączność na tym terenie jest na wysokim poziomie i nie ma potrzeby stawiania wieży, a realizacja tego przedsięwzięcia objęta tą decyzją jest wyłącznie wynikiem troski inwestora o swoje interesy. W związku z powyższym:

o Planowana inwestycja godzi w potrzeby interesu publicznego,

o Usytuowanie masztu o wysokości [...] m w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego o numerze [...] spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego oraz sąsiednich, co będzie trudne do odwrócenia w skutkach i wyrządzi szkodę właścicielom wszystkich nieruchomości w okolicy planowanej inwestycji.

o Realizacja inwestycji objętej skarżącą decyzją będzie powodować szkodliwe promieniowanie, co będzie miało wpływ na zdrowie skarżącego, jego rodziny, sąsiadów i mieszkańców całej wsi [...].

o Nastąpi kumulacja pól magnetycznych, gdyż w niedalekiej odległości znajduje się już maszt telefonii komórkowej, z którego Inwestor [...] sp. z o.o. i skarżący wraz z rodziną i sąsiadami jest już narażony na promieniowanie z istniejących anten,

o Realizacja planowanej inwestycji będzie powodować również ograniczenie dostępu do światła dziennego w mieszkaniu skarżącego oraz budynków okolicznych poprzez zacienienie domu i działki oraz ograniczenie widoku i zmniejszenie walorów krajobrazowych nieruchomości. Jak wynika z planów [...]-metrowy obiekt ma powstać [...] metrów od okien nieruchomości skarżącego.

o Realizacja planowanej inwestycji będzie powodować również naruszenie prawa do spokojnego korzystania z mieszkania poprzez obawę i strach przed przewróceniem się na nieruchomość strony [...]-metrowego masztu zbudowanego w bliskiej odległości, która to sytuacja może wystąpić podczas anomalii pogodowych lub innych zdarzeń losowych, a także będzie powodować zagrożenie w ruchu lądowym, gdyż tak wielka budowla będzie odwracać skupienie uwagi kierowców na drodze ze względu na bezpośrednią przyległość do często uczęszczanej drogi krajowej [...], przystanku autobusowego i bliską odległość od ronda, co może skutkować kolizjami i wypadkami.

o Realizacja tej inwestycji - tak bliska lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej będzie powodować negatywne oddziaływanie na zdrowie skarżącego, ze względu na obecny zły stan zdrowia [...]- letniego C. P. - zaawansowana astma, chore serce, chodzenie o kulach w związku z chorobą biodra, aktualne leczenie kardiologiczne sprowadzające się do wstawienia rozrusznika serca; z ogólnie dostępnych źródeł i badań naukowych wynika potwierdzona szkodliwość pól elektromagnetycznych emitowanych z masztów telefonii komórkowej, które w sposób jasny i klarowny wykazały, iż promieniowanie z masztów telefonii komórkowej jest szkodliwe i powoduje choroby w tym nowotwory złośliwe i zakłócenia w sprzęcie domowym i medycznym, w tym działania rozruszników serca. Wyniki potwierdziły wpływ PEM na rozwój nowotworów, jak również zmian nienowotworowych w obrębie mózgu i serca oraz wpływ na rozwój płodu.

Pismem z [...] maja 2019r. skarżący uzupełnił argumenty skargi i wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego eksperta mgr. inż. M. K. na okoliczność, że istnieją inne uwiarygodnione przesłanki do uchylenia zaskarżone decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2018r. Załączono opinię, która nie została podpisana.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] listopada 2019 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił oddalić wnioski dowodowe zgłoszone w punkcie 4 i 5 skargi oraz w piśmie procesowym z [...] maja 2019r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, ale z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

W niniejszej sprawie kontroli poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] o ustaleniu na wniosek [...] Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Poza zakresem niniejszej sprawy pozostają zatem inne sprawy prowadzone z wniosków [...] Sp. z o.o. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie tej samej działki.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji organu I i II instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji organu II instancji, dalej "u.p.z.p.").

W tym miejscu Sąd wskazuje, że decyzja Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 roku ([...]), była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Po 583/18, gdzie zapadł wyrok uchylający zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2017r. Z akt tej sprawy wynika, że wprawdzie zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia lokalizacji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...], jak w niniejszej sprawie, ale dla innej inwestycji celu publicznego tego rodzaju. Świadczą o tym odmienne parametry stacji, od tych które zostały przyjęte w niniejszej sprawie, mianowicie elementy planowanej inwestycji stanowić mają anteny skierowane na azymuty 130°, 240°, 320°, każdy z sektorów będzie składał się z jednej anteny rozsiewczej [...] pracującej w paśmie [...] Inne są także warunki i wymagania w zakresie ochrony ładu przestrzennego ustalone przez Wójta Gminy [...] dla obu tych inwestycji.

Słusznie wskazuje też Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowane na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 u.p.z.p.). Tym samym tego rodzaju decyzja nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych i nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Dopuszczalne jest zatem wydanie dla danego terenu inwestycji wielu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla różnych inwestycji. Żaden przepis prawa nie nakazuje uwzględniania w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego innych decyzji w tym zakresie.

Nie zachodzi zatem przesłanka nieważnościowa z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. dotycząca ponownego orzekania w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, jak to podnosił skarżący.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Mówi on, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018r., poz. 2204 ze zm., dalej "u.g.n.").

W tym miejscu, Sąd podkreśla, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej ma status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, gdyż jest przedsięwzięciem o znaczeniu lokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości) oraz stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. (por. wyroki: NSA z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 811/05; WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1189/04 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA).

W tym z kolei przepisie art. 6 pkt 1) u.g.n. ustawodawca wskazał, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy są także budowa, utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej. Z kolei art. 4 pkt 18 tejże ustawy definiuje łączność publiczną jako infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego.

Zgodnie z art. 2 pkt 48) i 35) ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1489) usługa telekomunikacyjna to usługa polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej, przez którą należy rozumieć systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Z kolei art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1537) przewiduje, że w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w u.p.z.p.

Analiza powyższych zapisów wskazuje na prawidłowość zakwalifikowania przez organy obu instancji planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, dla której wymagane jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego na warunkach u.p.z.p. W ocenie Sądu nie może ulegać wątpliwości, że zamierzenie inwestora dotyczy infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Inwestycja dotyczy zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych pod wieżą, a także systemu anten sektorowych w trzech azymutach 10ş, 130ş i 260ş, po trzy anteny rozsiewcze na każdym azymucie. Przedmiotowa inwestycja dotyczy zatem zapewnienia realizacji celu o szczególnym znaczeniu dla społeczności lokalnej w zakresie łączności publicznej.

Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor powinien przedstawić zatem m.in. takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016 r. poz. 71 – dalej rozporządzenie z 2010r.) wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13 - CBOSA).

Oznacza to także, wbrew temu co podnosi skarżący, że kluczowa dla rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest charakterystyka parametrów konkretnej stacji bazowej, w takiej, a nie innej konfiguracji, a nie maksymalne możliwe parametry techniczne jakie posiadają urządzenia stacji bazowej zgodnie ze specyfikacją producenta. Przy czym słusznie wskazuje Kolegium, że organy związane są treścią wniosku i wskazanymi w nim parametrami projektowanej inwestycji, zatem w jego ramach dokonują oceny możliwości wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Dołączona do wniosku "Kwalifikacja przedsięwzięcia" zawiera informacje wymagane dla wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego, w tym tabele obrazujące minimalne i maksymalne pochylenie wiązek anten sektorowych dla każdej zaplanowanej anteny wskazując: ilość anten, azymut każdej zaplanowanej anteny, wysokość jej zawieszenia, tilt, maksymalne EIRP, odległość w osi głównej wiązki promieniowania oraz minimalną wysokość każdej anteny do osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu. Nadto w dokumencie tym wskazano, że przeprowadzone obliczenia dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, wykazały, że rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z powyższego wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego co do zasady spełnia wymogi z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., w szczególności wniosek określał zapotrzebowanie na energie elektryczną około 25 kW z istniejącej sieci (k. 5, 96 i nast. akt adm. I inst.).

Przechodząc do oceny wydanej w sprawie decyzji wskazać należy, że zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: (1) rodzaj inwestycji, (2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: (a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, (b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, (c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, (d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, (e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych (3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali z zastrzeżeniem art. 52 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego. Organ administracji przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek jednak dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych.

Kontrola decyzji organu I instancji, która winna być sporządzona zgodnie z powyższymi wymogami wykazała, że w punkcie 4.3 decyzji dotyczącym warunków obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej w zakresie zasilania w energię elektryczną wpisano – nie dotyczy, mimo, że inwestor we wniosku wyraźnie zaznaczył zapotrzebowanie na energię elektryczną – 25 kW (k. 5 i 295 akt adm. i inst.). Z akt sprawy nie wynika by wnioskodawca zmienił wniosek w tym zakresie. W tym stanie sprawy, skoro wnioskodawca określił zapotrzebowanie na energię elektryczną (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit a u.p.z.p.), to decyzja winna obligatoryjnie określać warunki obsługi tej konkretnej inwestycji w zakresie tego rodzaju infrastruktury – energii elektrycznej (art. 54 pkt 2 lit c u.p.z.p.), czego w decyzji organu I instancji zabrakło. Braku tego nie dostrzegło Kolegium, zatem uchybienie to musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zasadne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie zaskarżonej decyzji. Dostrzeżony brak może zostać usunięty przez organ II instancji, w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Z kolei zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten tylko sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu I-instancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia I-instancyjnego. Zarówno postępowanie I, jak i II instancyjne mają w pełni charakter merytoryczny, co nie wyklucza wydania decyzji co do meritum sprawy przez organ odwoławczy.

Ze wskazanych wyżej względów należało uchylić zaskarżoną decyzję SKO, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. jako naruszającą art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit c u.p.z.p., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.

Niezasadne natomiast okazały się w istocie wszystkie zarzuty podnoszone w skardze.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły zwłaszcza przepisy art. 53 i art. 54 u.p.z.p. oraz rozporządzenia z 2010 r.

Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na tym, czy organy rozstrzygające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko. Istota sporu sprowadza się do wykładni przepisów rozporządzenia z 2010 r. i wadliwej – w ocenie strony skarżącej - interpretacji i zastosowania przepisów rozporządzenia z 2010 r. W ocenie skarżącego w sprawie zabrakło pełnych ustaleń faktycznych, czym naruszono przepisy postępowania art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8, a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r. Skarżący w istocie kwestionuje kwalifikację przedsięwzięcia, jako nie zaliczającego się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co sprawdza się do przyjęcia, że nie zachodzi konieczność uzyskania przez inwestora – spółkę [...] – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego.

Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów oraz inwestora, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym – nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie należy wyjaśnić, że ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018, poz. 2081 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z 2010 r. Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia z 2010.

Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Na potrzeby dalszej analizy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018, poz. 799 ze zm.; dalej: "u.p.o.ś."), przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z kolei zgodnie z załącznikiem 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003r. Nr 192, poz. 1883) za "miejsca dostępne dla ludzi" uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16, CBOSA).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zasadniczej w niniejszej sprawie kwestii spornej wyjaśnić trzeba, że analiza przepisów rozporządzenia z 2010 r. wskazuje, że nie sposób wywieść z nich obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania, bowiem przepisy rozporządzenia z 2010 r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej - dla pojedynczej - anteny". Jak zauważa się w doktrynie prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J.Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Takie stanowisko jest również obecne w judykaturze (por. wyroki NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu organy doszły do trafnego wniosku, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten wchodzących w skład planowanej stacji swoimi parametrami nie osiąga wyznaczników określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia.

Jak wynika z opisu technicznego planowanej inwestycji wskazanego w Kwalifikacji Przedsięwzięcia i jej uzupełnieniu - Karcie informacyjnej przedsięwzięcia -będzie się ona składała z wieży stalowej o maksymalnej wysokości [...] m n.p.t., zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych szafach systemowych posadowionych pod wieżą, a także systemu antenowego zainstalowanego na wspornikach stalowych złożony z trzech sektorów:

1. sektor - skierowany na azymut 10°, złożony z trzech anten rozsiewczych:

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.,

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.;

2. sektor - skierowany na azymut 130°, złożony z trzech anten rozsiewczych:

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.,

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...]..t.;

3. sektor - skierowany na azymut 260°, złożony z trzech anten rozsiewczych:

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t.,

- [...]), pasmo pracy [...], sumaryczna moc EiRP dla anteny [W] (równoważna moc promieniowania): [...], wysokość instalacji anteny [...] m n..t;

Z uwagi na charakterystykę przedmiotowych anten zastosowanie w sprawie znajdować mogły przepisy § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i d rozporządzenia z 2010 r. Moce 1563 W, 725 W mieszczą się bowiem w normie określonej w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i d rozporządzenia z 2010 r., która określa przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeśli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m i 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Wobec tego kwalifikacja instalacji słusznie obrazuje zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w azymutach 10°, 130° i 260° dla odległości do 40 m i 70 m od miejsca zawieszenia, przy maksymalnym pochyleniu elektrycznym wynoszącym 12° (k. 103 - 104 akt adm. organu I instancji). Na rysunku przedstawiono budynki i opisano odległości pomiędzy osiami głównymi promieniowania wiązek sektorowych a miejscami dostępnymi dla ludności (k. 113 – 114 akt ad. I inst.). Przedstawione rysunki w skali 1:1000 pozwalają w sposób jednoznaczny zweryfikować również, spełnienie określonych przepisami rozporządzenia z 2010 r. wymogów w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji. Wskazana skala oraz legenda, jak również wykreślenie granicy miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 u.p.o.ś. powoduje, że ustalenia organów nie tylko poddają się kontroli, ale ich weryfikacji powoduje, ze należy uznać je za prawidłowe. Z danych tych wynika, że bez wątpienia miejsca dostępne dla ludzi wprawdzie znajdują się w osiach głównych promieniowania wiązek anten sektorowych, ale na wysokości [...] n.p.t. i [...] m nad miejscami dostępnymi dla ludności, które w warunkach niniejsze sprawy wynoszą [...] m zabudowy niskiej i dodatkowe [...] m na budynkami, gdzie ludność może przebywać bez użycia specjalnego sprzętu technicznego.

Oznacza to, że ponadnormatywne - ponad [...] M/m˛ - odziaływanie rozchodzi się nad terenami przeznaczonymi dla ludności dla azymutu 10° i 130°, ale na wysokości dla ludności niedostępnej bez użycia sprzętu technicznego – [...] m.

Analizując badaną sprawę należy pod kątem prawidłowości ustaleń organów poczynionych na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego należy zaakcentować, wnioski organu, co do kwalifikacji przedsięwzięcia znajdują oparcie w przedłożonej dokumentacji. Nadto z akt administracyjnych sprawy wynika, że samodzielnych obliczeń zasięgu pól elektromagnetycznych w przedmiotowej sprawie dokonał organ I instancji (k. 230 akt adm. I inst.). Nie jest zatem tak jak podnosi skarżący, że organ poprzestał jedynie na przyjęciu ustaleń w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia wskazanych przez inwestora.

Przy tym Sąd wskazuje, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście jego oddziaływania na środowisko nie budzą one wątpliwości Sądu. Do dokumentacji wniosku i następnie jej uzupełnienia załączono załączniki graficzne przedstawiające zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych oraz mapę zasadniczą wraz z jej kserokopią na której przedstawiono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz linie rozgraniczające zasięg oddziaływania inwestycji (k. 9, 12, 21-23 i 112-114, 228 akt adm. I inst.).

Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 oraz art. 33 u.i.o.ś. stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Skoro w ramach kontrolowanego postępowania stwierdzono, że inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji środowiskowej, to nie doszło zatem do wydania postanowienia ustalającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania. Nadto podkreślić należy, że uprawnienia społeczeństwa wymienione w art. 33 i nast. u.i.o.s. dotyczą postępowań "wymagających udziału społeczeństwa", a te poprzedzają wydanie tylko niektórych określonych w przepisach prawa decyzji. Postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest na przykład postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy w jego ramach przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.i.o.ś.). Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, Sąd nie podziela argumentacji dotyczącej obowiązku sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie. Należy bowiem wskazać, że wyłączenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi lex specialis w stosunku do reguły określonej z kolei w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r., który wprowadza zasadę sumowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progów określonych w § 3 ust. 1 z parametrami innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Relacja lex specialis – lex generalis skutkuje wyłączeniem stosowania reguły ogólnej do przypadku objętego regułą szczególną. Warunkiem stwierdzenia takiej relacji jest stwierdzenie, że odmienny skutek prawny dotyczy stanu rzeczy (zachowania obiektu) wyróżnionego za pomocą jakiejś ewidentnej cechy szczególnej i przez to wyodrębnionego z zakresu regulacji stanowiącej zasadę (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15).

Należy podkreślić, że w rozporządzeniu 2010 r. prawodawca doprecyzował wcześniej obowiązujące przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości i w § 2 ust. 1 pkt 7 in fine oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 in fine przesądził, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Powyższe przepisy nie budzą wątpliwości i wskazują, że prawodawca podkreślił możliwość wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny.

Nie ma więc racji skarżący, który domniemywa obowiązek sumowania oddziaływania poszczególnych anten w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. Zgodnie z tym przepisem "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Zdaniem Sądu przepisu tego nie stosuje się do inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, albowiem wykluczają to § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt. 8. Co więcej, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. nie mógłby znaleźć zastosowania do stacji bazowych telefonii komórkowej, nawet gdyby w rozporządzeniu nie zawarto omawianych wyżej końcowych zdań w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Z logicznego punktu widzenia nie sposób bowiem wyobrazić sobie w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" i określonego jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017, sygn. akt II OSK 1448/15).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących rzeczywistego oddziaływania inwestycji należy wyjaśnić, że procedura związana z realizacją stacji bazowej telefonii komórkowej jest wieloetapowa. Zauważyć należy, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest aktem administracyjnym wydawanym dla inwestycji przewidzianej do realizacji na obszarze pozbawionym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja taka określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186) oraz w przepisach innych ustaw i aktach wykonawczych. Zatem w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mając na uwadze ład przestrzenny ustala się jedynie, czy inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia inwestora do realizacji inwestycji. Przed rozpoczęciem budowy musi on zgodnie z przepisami Prawa budowlanego uzyskać pozwolenie na budowę, w którym organ administracji architektoniczno–budowlanej ocenia, czy w świetle obowiązujących przepisów, w tym zwłaszcza przepisów techniczno – budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji – w tym także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Przy czym ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. II OSK 683/12). Organ wydający taką decyzję nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno–budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przyjmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę. Trzeba mieć zatem na uwadze odmienność postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz konieczność rozgraniczenia kompetencji organów administracji publicznej. Zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest różny w każdym z tych postępowań. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1212/11).

Wobec powyższego nie mogły także odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące zacienia inwestycji oraz naruszenia interesów osób trzecich, w zakresie obawy o zdrowie, promieniowanie, zakłócania odbioru innych urządzeń, czy spadku wartości nieruchomości.

W ocenie Sądu nie są także zasadne również zarzuty co do wprowadzonego wybudowaniem wysokiej wieży telekomunikacyjnej dysonansu przestrzennego wśród niskich zabudowań domków jednorodzinnych oraz degradacji historycznego układu urbanistyczno – przestrzennego związanego z położonego w odległości [...] m zabytkowego kościoła. Stwierdzić należy, że oparcie postulowanej przez skarżącego decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Ustawa ma oczywiście kształtować i chronić ład przestrzenny, jednakże środki do tego służące określone są precyzyjnie w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Podzielenie zatem stanowiska skarżącego musiałoby prowadzić do wniosku, że w żadnym wypadku nie jest możliwe ustalenie lokalizacji takiego celu publicznego, bo maszt anteny stacji zawsze będzie górował nad terenem lub okoliczną zabudową. Zawsze zatem wprowadzi pewną dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania obszaru w tym w położoną w pobliżu zabytkową zabudowę o charakterze sakralnym. Jednak sama ta okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. W świetle art. 56 u.p.z.p. może ona zapaść wyłącznie wówczas, kiedy inwestycja naruszałaby przepisy odrębne, a wśród nich szczegółowe normy, zawarte w tej samej ustawie, a także wynikające z przepisów zawartych w innych aktach prawnych (powyższy pogląd prezentowany był m.in. w wyrokach NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 220/09; z dnia 10 lutego 2010 r., II OSK 1737/08; z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1862/08; CBOSA).

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że - na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę - na organie administracji architektoniczno-budowlanej spoczywa obowiązek zbadania – rzeczywistego - oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa wydane na podstawie art. 122 u.p.o.ś. rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać w tym miejscu można, że są to normy bezwzględnie obowiązujące. Zawarte w rozporządzeniu z 2003 r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999 r. (1999/519/WE). Zaznaczyć przy tym należy, iż dokonując oceny inwestycji w oparciu o rozporządzenie z 30 października 2003r. organ administracji bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. W rozporządzeniu z 2003 r. określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Powyższe wynika również z faktu, że zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dlatego na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę bada się, czy przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż [...] W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi.

W badanej sprawie parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego zostały wskazane w sposób odpowiadający wymogom prawa. Jak opisano to na wstępie parametry anten rozsiewczych zostały określone precyzyjnie. Przedstawione przez inwestora dane zostały precyzyjnie opisane we wniosku, w sposób pozwalający na dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście jego oddziaływania na środowisko, co uczyniono w niniejszej sprawie prawidłowo i czemu organ w prawidłowy sposób dał wyraz w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Za niezasadne uznać należało nie tylko podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, ale również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać trzeba, że organy ustaliły wszystkie niezbędne do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dane, uczyniły to w sposób prawem przepisany i na tej podstawie wydały zgodne z prawem decyzje. Przy czym wskazać należy, że decyzja pierwszoinstancyjna zawiera także wymagane załączniki (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.).

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego ustalenia stron postępowania słusznie wskazały organy, że zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Przy czym na piśmie zawiadamia się wyłącznie podmioty, a pozostałe strony postępowania zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Z akt sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, wynika, że powyższy warunek został spełniony. W aktach znajdują się bowiem dowody zapewnienia stronom udziału w niniejszym posterowaniu (k. 65-69, 154-166, 173-188, 213-224, 282-293, 305-318 akt ad. I inst., 43-44 akt adm. II inst.).

Końcowo wskazać należy, że Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone w skardze oraz piśmie z [...] maja 2019r, w tym zasadniczy wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Wyjaśnić należy, że sąd administracyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, nie może prowadzić postępowania dowodowego i dokonywać ustaleń celem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W drodze wyjątku określonego w art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd ten może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, ale w ściśle określonych granicach (dowody z dokumentów) i pod sprecyzowanymi w tym przepisie warunkami (jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie). Nawet wówczas celem takiego postępowania nie jest jednak ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy prawidłowo organy ustaliły stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt I FSK 136/16 - CBOSA). Z powyższego wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie każdy dowód może zostać dopuszczony, ale tylko taki, który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W sprawie, uwzględniając materiał dowodowy, stwierdzono że wobec braku stosownej analizy istnieją wątpliwości co do zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej. Z powyższych względów w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki dopuszczalności postępowania dowodowego określonego w art. 106 § 3 P.p.s.a.

W ponownym postępowaniu organ II instancji uwzględni powyżej wskazane motywy wyroku Sądu i organ odwoławczy uwzględni w warunkach obsługi infrastruktury technicznej zasilenie projektowanej inwestycji w energię elektryczną.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., jak w punkcie 2 wyroku, zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości [...] zł (§2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.).

Orzeczenie o kosztach wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu wyda referendarz sądowy.