Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 950/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stypendium unijnego oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

W sprawie o sygn. akt II SA/Ol 119/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie, na skutek skargi P. B., wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" oraz utrzymaną nią

w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]", umarzającą postępowanie w przedmiocie stypendium unijnego.

Sprawa powyższa dotyczyła kwestii przyznawania stypendiów ze środków unijnych, udzielanych przez Powiat, na podstawie Regulaminu przyznawania stypendiów, finansowanych ze środków Działania 2.2. Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego, studentom, mającym stałe zameldowanie

na terenie Powiatu, znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej,

z obszarów marginalizowanych, w tym, w szczególności z obszarów wiejskich

i restrukturyzacji przemysłów, przyjętego uchwałą Rady Powiatu "[...]" (Dz. Urz. Województwa "[...]"). Istota sporu sprowadzała się do kwestii czy udzielenie, czy też odmowa udzielenia przez Powiat stypendium ze środków unijnych, jest decyzją administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż rozstrzygnięcie

o przyznaniu, czy też odmowie udzielenia stypendium przyznawanego ze środków unijnych jest decyzją administracyjną zgodnie z art. 104 kpa oraz § 7 ust. 5 cytowanego Regulaminu i powinno odpowiadać wymogom art. 107 kpa. Natomiast zawiadomienie

o przyznaniu stypendium z mocy § 7 ust. 6 Regulaminu dokonywane jest w wykonaniu wcześniej wydanej decyzji administracyjnej. Ponadto Sąd skorzystał z uprawnienia – wynikającego z art. 178 Konstytucji oraz art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych - do odmowy zastosowania aktu rangi podstawowej, tj. § 7 ust. 5 zdanie drugie Regulaminu przyznawania stypendiów unijnych i uznał,

iż w sprawie P. B., stosownie do art. 127 § 2 i art. 17 kpa, od decyzji starosty

w przedmiocie stypendium unijnego przysługuje odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Starosta decyzją "[...]" na podstawie art. 104 kpa i § 7 pkt 5 wskazanego powyżej Regulaminu, odmówił przyznania stypendium P. B. na rok akademicki 2004/2005.

W wyniku złożenia odwołania przez P. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", wydaną z powołaniem się na art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż w toku postępowania organ pierwszej instancji naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego (art. 77 1 kpa), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Następnie wskazano, iż przed wydaniem decyzji organ winien umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, o czym stanowi art. 10 § 1 kpa. Zgodnie bowiem z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 10 § 2 kpa.

Starosta, po rozpatrzeniu wniosku P. B. z dnia 15 października 2004 r., wydał w dniu "[...]", decyzję "[...]" o odmowie przyznania stypendium P. B. na rok akademicki 2004/2005 finansowanego ze środków Działania 2.2 Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadnił tym, iż środki na stypendium

nie zostały stronie przyznanie z powodu otrzymania niewystarczającej puli na ten cel. Starosta powołał się na opracowaną przez Powiatową Komisję Stypendialną listę rankingową osób uprawnionych do otrzymania stypendium, którą sporządzono

z wyszczególnieniem kryteriów ustalających kolejność osób uprawnionych:

1. studenci o najniższym dochodzie w rodzinie z zachowaniem warunków o dochodzie

na osobę w rodzinie nie wyższym niż kwota uprawniająca do uzyskania świadczeń rodzinnych zapisana w ustawie o świadczeniach rodzinnych,

2. studenci zamieszkali w największej odległości od szkoły wyższej, w której pobierają naukę,

3. studenci o najwyższej średniej ocen z ostatniego roku akademickiego,

przy czym wskazano, iż decydujące znaczenie ma warunek, o którym mowa w pkt 1.

Następnie organ I instancji wskazał, iż w oparciu o powyższe kryteria wniosek P. B.

z dochodem na członka rodziny "[...]" sklasyfikowano na 612 pozycji spośród 895 podań osób spełniających warunki ze wskazanej listy ubiegających się o stypendium osób uprawnionych. Ze względu na dużo większą liczbę osób spełniających kryteria w stosunku do posiadanej przez Starostę puli środków do rozdysponowania, Starosta poinformował, wnioskodawcę, iż przyznał stypendia 108 pierwszym osobom z listy, których dochód nie przekraczał 120 zł na członka w rodzinie.

Starosta wyjaśnił, iż po dogłębnej analizie materiału zawartego we wniosku złożonym przez P. B. i materiału opracowanego przez Komisję Stypendialną, zgodził się z ustaleniami tej Komisji i przyjmując je za własne, zgodnie z § 7 pkt 5 Regulaminu przyznawania stypendiów finansowanych ze środków Działania 2.2. Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego podjął decyzję o odmowie przyznania stypendium.

Organ I instancji nadmienił, że przed wydaniem decyzji, pismem z dnia 10 maja

2007 r. poinformował stronę o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszenie ewentualnego żądania w terminie 7 dnia od otrzymania pisma. Wyznaczony termin upłynął w dniu 18 maja 2007 r., a strona z możliwości tej nie skorzystała.

Od powyższej decyzji P. B. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się uchylenia decyzji Starosty i wydania orzeczenie w trybie art. 138 § 2 kpa. Uzasadniając swoje stanowisko zarzucił, że Starosta nie wziął pod uwagę wskazań organu wyższego stopnia, którymi jest związany i jedyną różnicę, jaką zauważył

w porównaniu z wcześniej wydanymi w sprawie decyzjami tego organu, stanowiło dodanie słów: "po dogłębnej analizie materiału zawartego we wniosku (...)", z czego w ocenie odwołującego się nie da się wyprowadzić konstatacji, że faktycznie tym razem postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo.

P. B. zarzucił nadto, iż Starosta wydając zaskarżoną decyzję odmówił przyznania stypendium ponownie w oparciu o stan faktyczny istniejący w dniu 15 października 2004 r., w czym upatruje naruszenia art. 7 i art. 77 kpa poprzez niezebranie materiału dowodowego, co do okoliczności faktycznych istniejących w dniu 21 maja 2007 r., a w konsekwencji prowadzi do wady z art. 80 kpa, ponieważ brak całokształtu materiału dowodowego skutkuje wadliwą oceną. Gdyby nawet organ chciał orzekać na podstawie kryteriów ustalonych w 2004 r., to powinien wziąć pod uwagę aktualny stan środków pieniężnych.

W przekonaniu strony odwołującej się ocena dokonywana przez Komisję Stypendialną dla studentów w 2004 r. w drodze postanowienia, o jakim mowa w art. 106 § 5 kpa upadła w wyniku wyroku z 13 grudnia 2006 r. WSA w Olsztynie eliminującym decyzję Starosty z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o nieistniejącą już w obrocie prawnym ocenę Komisji, która ponadto jest dokumentem przerobionym

w rozumieniu art. 270 Kodeksu karnego, a zatem wypełnia to dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 kpa, to jeszcze ocena ta nie została przedstawiona w formie postanowienia (art. 106 § 5 kpa), co wypełnia dyspozycję z art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Ponadto ocena Komisji nie została stronie doręczona. Wreszcie Starosta wydając zaskarżoną decyzję - z naruszeniem

§ 7 ust. 1 i 4 Regulaminu - nie zwrócił się ponownie do organu współdziałającego o wydanie opinii (według stanu faktycznego za 2007 r.), co stanowi także kwalifikowane naruszenie

art. 106 kpa.

Decyzją "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium argumentowało, iż żaden z przepisów Regulaminu nie nakłada na Komisję Stypendialną obowiązku wydania opinii w formie postanowienia przed wydaniem decyzji przez Starostę o przyznaniu bądź odmowie przyznania stypendium, jak zaś wynika z § 7 ust. 1 Regulaminu Komisja ta dokonuje jedynie wstępnej selekcji wniosków pod względem formalnym oraz ustala listę rankingową.

Ustosunkowując się do zarzutu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji

z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ stwierdził, że przesłanki wznowienia postępowania otwierają możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej jedynie decyzją ostateczną, zaś w niniejszej sprawie chodzi o decyzję nieostateczną organu pierwszej instancji.

Kolegium Odwoławcze wskazało, iż organ I instancji orzekał na podstawie zebranego materiału dowodowego załączonego do wniosku strony złożonego w 2004 roku. Orzekał również na podstawie przepisów obowiązujących w 2004 roku, które dotyczyły przyznawania stypendiów na rok akademicki 2004/2005. Organ II instancji nadmienił nadto, że każda norma prawna obowiązuje w określonym czasie, określone podmioty i na określonym terenie. Uchwała "[...]" Rady Powiatu dotyczyła studentów w roku akademickim 2004/2005

i obowiązywała do 30 września 2005 r. Obowiązywanie normy prawnej obejmuje zaś okres, w którym jej adresaci powinni postępować zgodnie z jej postanowieniami. Kolegium wyjaśniło, iż dlatego nie tylko walor teoretyczny, ale i doniosłość praktyczną ma ustalenie początkowego momentu obowiązywania norm, od którego działania podjęte na podstawie tych norm pociągają skutki prawne, oraz momentu końcowego ich obowiązywania, po którego upływie już nie rodzą one skutków prawnych.

W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy podsumował, iż w świetle

tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy brak jest podstaw rozpatrzenia wniosku strony z 2004 r. o stan faktyczny i prawny obowiązujący w 2007 r.

Dodatkowo Kolegium poinformowało P. B., że o ile będzie studentem, przysługiwało mu będzie prawo złożenia wniosku o przyznanie stypendium na rok akademicki 2007/2008, który zostanie rozpatrzony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się przedmiotem skargi P. B. do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego w Olsztynie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Za niedopuszczalne skarżący uznał postawę organu odwoławczego, który kasując decyzję organu pierwszej instancji najpierw wydał wskazówki temu organowi,

a następnie, wobec zignorowania tych wskazówek, nie wyciągnął z tego żadnych konsekwencji prawnych. Takie działanie w ocenie skarżącego narusza art. 138 § 2

in fine kpa nie tylko przez organ I instancji, ale również przez organ odwoławczy utrzymujący taką decyzję w mocy. Organ odwoławczy, który nie respektuje własnych orzeczeń dopuszcza się również obrazy art. 8 kpa, gdyż podważa zaufanie do organów Państwa.

Strona skarżąca zarzuca także, iż Kolegium oceniając zarzut dotyczący naruszenia przez Starostę art. 138 § 2 in fine kpa, dopuściło się istotnego naruszenia art. 107 § 3 kpa, pomijając fakty, które samo wcześniej potwierdziło w decyzji. Obecnie Kolegium twierdzi, że zarzut, o jakim mowa wyżej, jest bezzasadny, gdyż w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej "[...]" podniesiono jedynie fakt naruszenia art. 10 § 1 kpa. Zdaniem skarżącego takie uzasadnienie decyzji Kolegium nie wytrzymuje jednak konfrontacji z cytowaną wyżej treścią omawianej decyzji i jest oczywiście sprzeczne

z niewątpliwym stanem faktycznym.

Ponadto organ odwoławczy, w ocenie skarżącego, dopuszcza się istotnego naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, gdyż zupełnie ignoruje "ostatnie słowo" strony, będące w tym przypadku wywodem w kwestii obowiązku przyznania stypendium unijnego osobie spełniającej wszystkie warunki określone w Regulaminie. Kolegium

w żadnym zakresie nie wypowiedziało się co do pisma strony z dnia 20 lipca 2007 r.

Skarżący stwierdza w skardze, iż generalnie ponawia zarzuty dotyczące orzekania przez oba organy z naruszeniem zasady ustalania prawdy obiektywnej,

jak również bez przedstawienia opinii Komisji Stypendialnej, o jakiej mowa w § 7 ust. 1 i 4 w/w Regulaminu. W ocenie skarżącego sprawę należało rozpatrzeć na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji. Podnosi, iż gdyby jednak w tej kwestii się mylił, to i tak zauważyć należy, że na podstawie dotychczas zebranych dowodów spełnia on wszystkie warunki do przyznania pomocy i znalazł się na liście uprawnionych do otrzymania stypendium, a jego przyznanie nie ma, jak uważa, charakteru uznaniowego.

Odnośnie naruszenia § 7 ust. 1 i 4 Regulaminu, skarżący nadal uznaje, że organ I instancji wydał decyzję bez przedstawienia opinii Komisji Stypendialnej, o jakiej mowa w tym przepisie. Zdaniem skarżącego poprzednia opinia utraciła byt łącznie

z uchyleniem przez Sąd decyzji Starosty. Skarżący wskazuje, iż nie upiera się przy tym, że opinia Komisji ma mieć charakter postanowienia, o jakim mowa w art. 106 kpa,

co pozostawia ocenie Sądu, ale uznaje, że bez względu na formę tejże opinii,

ta poprzednia opinia Komisji podzieliła los uchylonej przez Sąd decyzji i konieczne było - przed wydaniem decyzji, uzyskanie nowej opinii.

Skarżący nie zgadza się, jakoby sam zarzucał w odwołaniu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 kpa, a kwestię przerobienia opinii, polegającą na dodaniu do oryginalnego dokumentu podpisów, już po wydaniu opinii i po wniesieniu odwołania, a przed wysłaniem akt do Kolegium, uważa wyłącznie za kwestią badania i oceny materiału dowodowego sprawy.

Skarżący nie zgadza się z Kolegium, że uchwała "[...]" dotycząca studentów

w roku akademickim 2004/2005 obowiązywała do 30 września 2005 r. Uważa, że przedmiotowa uchwała nie utraciła mocy prawnej i nadal obowiązuje, a tytuł aktu normatywnego nie przesądza o tym, kiedy traci on moc prawną. Wskazuje, że jeśli zgodzić się z tezą Kolegium, że przedmiotowa uchwała utraciła moc, to obowiązkiem organu byłoby uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie z powodu braku podstawy prawnej do jego rozpatrzenia, czego Kolegium nie uczyniło.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ dodatkowo wyjaśnił, że uchwała Rady Powiatu "[...]" dotyczyła wyłącznie studentów studiujących w roku akademickim 2004/2005, a więc miała ściśle określony zakres czasowy i odnosiła się do ściśle określonych podmiotów. Zatem zdaniem Kolegium trudno odnieść przepisy tej uchwały do studentów studiujących obecnie, tym bardziej, że wniosek skarżącego dotyczył przyznania stypendium na rok akademicki 2004/2005 w oparciu o stan faktyczny z okresu przed złożeniem wniosku. Ponadto Kolegium stwierdziło, iż brak bezpośredniego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do pisma z dnia 20 lipca 2007 r. nie oznacza, że je zignorowano.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje zatem jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrola zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania celowości i słuszności wydanych orzeczeń.

Skarga P. B. nie mogła zostać uwzględniona, albowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja, jak również decyzja wydana przez organ I instancji, podjęte zostały z takim naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Nie można podzielić zarzutu naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisu art. 138 § 2 in fine Kpa. Skarżący naruszenie tego przepisu upatruje

w tym, iż organy nie zastosowały się do wskazań udzielonych organowi I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji kasatoryjnej z dnia "[...]". Jednak zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Co prawda Kolegium w swojej decyzji kasatoryjnej posłużyło się sformułowaniem, iż organ I instancji naruszył zasady ogólne postępowania, wynikające z art. 7 i 77 kpa, jednakże nie wskazało na czym owo naruszenie prawa w tym konkretnym przypadku miałoby polegać. Jedyny skonkretyzowany w tej decyzji zarzut dotyczył naruszenia art. 10 § 1 kpa, przejawiającego się w niezaznajomieniu strony zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Tym samym organ I instancji kontynuując postępowanie dowodowe zapewnił stronie czynny udział w każdym jego stadium, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Za nieuprawniony zatem należy uznać zarzut skargi dotyczący konieczności sporządzenia przez komisję stypendialną ponownej opinii w przedmiocie stypendium unijnego. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, iż na skutek decyzji kasatoryjnej organ pierwszej instancji nie prowadzi ponownego postępowania dowodowego, a jedynie je kontynuuje, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w tym rozstrzygnięciu. Skoro decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nie zawierała żadnych wytycznych co do konieczności przeprowadzenia innych środków dowodowych Starosta prawidłowo przyjął za wiążącą dotychczasową opinię Powiatowej Komisji Stypendialnej, szczególnie w sytuacji, gdy nie ujawniły się żadne nowe i okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W tych okolicznościach bezzasadnym staje się zarzut skarżącego co do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze normy art. 107 § 3 Kpa.

Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego, iż na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2006 r. opinia Komisji Stypendialnej podzieliła los uchylonej przez Sąd decyzji należy zwrócić uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Dlatego też słusznie przyjęły organ orzekające w tej sprawie, iż nie zachodziła potrzeba sporządzania przez Powiatową Komisję Stypendialną nowej listy rankingowej osób uprawnionych do stypendium unijnego.

Nawiązując do argumentacji skarżącego, iż organ odwoławczy w żadnym zakresie nie wypowiedział się co do jego pisma z dnia 20 lipca 2007 r., stanowiącego "ostatnie słowo" strony zauważyć należy, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia nie musi zawierać stanowiska organu względem wszystkich oświadczeń i twierdzeń strony. Skoro organ odwoławczy dokonał oceny wniosku skarżącego o przyznanie stypendium unijnego na rok akademicki 2004/2005, to nie miał obowiązku odnoszenia się do twierdzeń strony w tym samym przedmiocie, zawartych w piśmie z dnia 20 lipca 2007 r.

Nie budzi też zastrzeżeń Sądu zaprezentowane przez organ odwoławczy stanowisko, że opinia komisji stypendialnej nie jest formą współdziałania organów administracji publicznej, o której mowa w art. 106 § 5 kpa. Współdziałanie przy wydawaniu decyzji może mieć miejsce jedynie między organami administracji publicznej, którym przepisy prawa przyznają określoną kategorię spraw należących

do ich właściwości rzeczowej. Powiatowa Komisja Stypendialna nie jest organem administracji publicznej, a jedynie podmiotem funkcjonującym w ramach aparatu pomocniczego Starosty, który ma umożliwić organowi realizację ustawowych obowiązków. Kompetencja do przyznania lub odmowy przyznania stypendium unijnego należy wyłącznie do starosty.

Przyznać należy rację skarżącemu, że uchwała "[...]" nadal kształtuje sytuację studentów ubiegających się o przyznanie stypendium unijnego w roku akademickim 2004/2005 i stanowi podstawę do wydania stosownych rozstrzygnięć w tym przedmiocie przez Starostę. Tym samym istnieje nadal podstawa prawna do rozpatrzenia wniosku P. B. z dnia 15 października 2004 r. i wydania decyzji merytorycznej, co też organy obu instancji uczyniły. Nie wpływa na poprawność zaskarżonej decyzji zawarcie w jej uzasadnieniu ogólnego sformułowania co do czasowości obowiązywania niektórych aktów normatywnych.

Nie można skutecznie czynić organom orzekającym zarzutu, iż odmówiły skarżącemu przyznania stypendium, mimo iż spełnia on warunki do przyznania pomocy określone w § 1 przedmiotowego Regulaminu i znalazł się na liście uprawnionych do otrzymania stypendium. Rozstrzygając tę kwestię należy mieć przede wszystkim

na względzie regulację zawartą w § 7 ust. 5 Regulaminu, wedle której stypendia przyznaje Starosta, zgodnie z listą rankingową, o której mowa w pkt 1 do wyczerpania środków finansowych otrzymywanych przez Powiat na stypendium dla studentów. Taki zapis uprawniał do dokonania dodatkowej selekcji osób ubiegających się o przyznanie stypendium unijnego, zgodnie z kryteriami określonymi w § 5 ust. 2 powołanego Regulaminu. W związku z tym zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za niezasadne.

Przedstawione wyżej względy pozwalają na stwierdzenie, iż organy orzekające

w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa w taki sposób, iż mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Organy te orzekały w oparciu o kompletny materiał dowodowy

i przedstawiły istotne dla sprawy okoliczności, a rozstrzygnięcie organów zostało wyprowadzone w oparciu o prawidłową podstawę prawną.

Z powyższych względów uznając, iż skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zaś zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji

nie naruszają prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - na podstawie

art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł

jak w sentencji.

W związku z zawartym w odpowiedzi na skargę wnioskiem organu co do zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny uważa za konieczne przypomnieć, iż zgodnie z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzeka o zwrocie kosztów tylko w orzeczeniu uwzględniającym skargę – na rzecz skarżącego; przepisy powołanej ustawy nie przewidują zasądzenia kosztów na rzecz organu, którego decyzji dotyczy postępowanie sądowe.