Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 561/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego - SPP

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. D. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie /-/ J. Szuma


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 maja 2018 r. D. D. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] W jego treści zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 2 verte akt sądowych).

Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2018 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu polecił wezwać skarżącego do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") (k. 1, pkt X akt sądowych).

Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wykonano wysyłając do skarżącego wezwanie datowane na 3 lipca 2018 r. (k. 2 załącznika do akt sądowych). Wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPF doręczono skarżącemu do rąk własnych dnia 10 lipca 2018 r. (k. 8 akt sądowych).

Powyższe zarządzenie nie zostało wykonane.

Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek D. D. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazał, że wniosek ten nie został złożony na wymaganym formularzu, a nieusunięcie braku w tym zakresie formalnego wywołuje określone konsekwencje procesowe przewidziane w art. 257 P.p.s.a. (wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawia się bez rozpoznania).

Od zarządzenia referendarza sądowego D. D. wniósł sprzeciw. Podkreślił, że chciałby skorzystać z prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Objęte sprzeciwem zarządzenie referendarza podlega utrzymaniu w mocy.

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).

Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek D. D. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a.

Z kolei na wezwanie, które mu doręczone do rąk własnych, skarżący nie odpowiedział. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Konieczność wydania takiego orzeczenia w zaistniałych okolicznościach wynika wprost z art. 257 P.p.s.a.

Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Uzupełniająco Sąd zaznacza, że pozostawienie przez referendarza wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jak i obecne orzeczenie, nie oznaczają, że D. D. utracił możliwość ubiegania się o przyznanie mu prawa pomocy (zwłaszcza o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu).

Dotychczasowy wniosek nie wywołał oczekiwanego przez skarżącego tylko dlatego, że wykonano wezwania Sądu do nadesłania wymaganego formularza. Sąd informuje skarżącego, że nie ma przeszkód, aby ten jeszcze raz wystąpił on o przyznanie prawa pomocy składając wypełniony formularz PPF, który Sąd udostępnił przy wezwaniu doręczonym 10 lipca 2018 r.

/-/ J. Szuma