Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 348/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędziowie WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.M. C. na postanowienie Wojewody z dnia 20 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 348/03

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 10 grudnia 2002 r. Nr [...] Starosta na podstawie art. 13 ust. 2, ust. 3 pkt 5 i art. 6 pkt 6 lit.a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez A.M. C. z dniem

3 grudnia 2002 r. na okres trzech miesięcy statusu osoby bezrobotnej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że A.M. C. nie stawiła się w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy i nie powiadomiła w terminie 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła jej adresatka stwierdzając, że w jej przekonaniu miała stawić się w Powiatowym Urzędzie Pracy 4 grudnia 2002 r., co uczyniła. Dlatego też domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując ten środek zaskarżenia Wojewoda postanowieniem z dnia

20 stycznia 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 134 oraz art. 42 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzja Starosty z dnia 10 grudnia 2002 r. została A.M. C. doręczona w dniu 17 grudnia 2002 r., natomiast odwołanie od niej zostało wniesione w dniu 2 stycznia 2003 r., czyli po upływie terminu. Strona w swoim piśmie nie zawarła również wniosku o jego przywrócenie, ani nie uprawdopodobniła przyczyny jego uchybienia, w związku z czym odwołanie zostało pozostawione bez rozpatrzenia.

Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A.M. C. stwierdzając, że Powiatowy Urząd Pracy przyjął, iż odwołanie zostało wniesione w terminie. Ponadto skarżąca stwierdziła, że 31 grudnia 2002 r. o godzinie 1350 drzwi wejściowe do Powiatowego Urzędu Pracy były zamknięte, co uniemożliwiło złożenie odwołania.

W odpowiedzi na powyższą skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie jest wyłącznie zgodność z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które uniemożliwiło merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy.

W myśl art. 129 § 1 i 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.

Art. 57 § 1 K.p.a. stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy jego obliczaniu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Skarżąca była prawidłowo pouczona przez organ I instancji o terminie wniesienia odwołania do Wojewody. Pomimo tego, jak wynika z akt administracyjnych, odwołanie od decyzji odebranej 17 grudnia 2002 r. złożyła w organie I instancji w dniu

2 stycznia 2003 r., a zatem po 2 dniach od upływu ustawowego terminu. Skarżąca nie domagała się także przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ani nie usprawiedliwiała uchybienia przez siebie terminu do wniesienia odwołania. Również i skarga nie zawiera żadnych zarzutów w stosunku do poczynionych przez orzekające w sprawie organy ustaleń dotyczących daty doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji i daty wniesienia odwołania.

Dlatego też należy stwierdzić, że w tym zakresie organy administracji nie uchybiły obowiązującym przepisom prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej zawartych w skardze, to należy stwierdzić, że w myśl postanowienia art. 134 K.p.a. obowiązek stwierdzenia wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu spoczywa na organie odwoławczym.

W związku z tym ewentualne stwierdzenia w tym zakresie organu I instancji nie mają charakteru wiążącego a co najwyżej informacyjny.

Żaden przepis prawa nie uprawnia również organów administracji do przedłużenia terminów. Tylko w sytuacji, gdy ostatni dzień terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, zgodnie z art. 57 § 4 K.p.a. za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W rozpatrywanym przypadku ostatni dzień terminu do wniesienia odwołania przypadł 31.12.2002 r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Instytucja przedłużenia terminu do wniesienia odwołania nie znajdowała więc zastosowania.

Okoliczności, na które zwraca uwagę skarżąca, związane z brakiem możliwości złożenia odwołania, nie mogą stanowić podstawy do przedłużenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Mogłyby one ewentualnie stanowić podstawę do przywrócenia terminu w oparciu o art. 59 K.p.a. Instytucja ta znajduje jednak zastosowanie tylko i wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego, nigdy natomiast z urzędu.

A.M. C. z wnioskiem takim nigdy nie występowała. W związku z tym należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu, a zatem zaskarżone orzeczenie organu administracji było zgodne z prawem.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.