Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 940/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 25 stycznia 2011 r. ustalającą podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne za 2011 r. w kwocie 3.859 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Na podstawie umowy użyczenia lokalu zawartej w dniu 26 października 2009 r. M. P. przekazał I. P. do bezpłatnego użytkowania lokal zwany "K" położony w G. ul. [...]. Zgodnie z § 3 przedmiotowej umowy przeznaczeniem obiektu jest działalność kulturalna. Z kolei pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. M. P. złożył organowi I instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2009r.,w której wskazał, że posiada m.in. budynek związany z działalnością gospodarczą o powierzchni 187 m2.

W odpowiedzi organ I instancji wydał w dniu 25 stycznia 2011 r. nakaz zapłaty w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r., obejmujący m.in. podatek od nieruchomości o powierzchni 187 m2 związanych z działalnością gospodarczą

w kwocie 3.272,50 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 26 maja 2011 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przywołał art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej jako U.p.o.l., zgodnie

z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in.: grunty oraz budynki lub ich części. Przy czym, podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Z kolei

art. 6 ust. 6 U.p.o.l. stanowi, że osoby fizyczne są zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowanych sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku.

Zdaniem organu odwoławczego podatnik składając w Urzędzie Gminy w dniu 9 grudnia 2009 r. informację, o posiadanym budynku, związanym

z działalnością gospodarczą ,o powierzchni 187 m2 sam określił charakter i powierzchnię budynku, które stały się podstawą ustalenia podatku od nieruchomości. Organ dodał też, odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, że użytkownik opodatkowanego lokalu I. P. prowadzi w nim działalność gospodarczą pod firmą "I", której przedmiotem jest m.in. "pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna" oraz "restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne". W związku z prowadzeniem klubo – kawiarni "L" w G. przy ul. [...] I. P. uzyskała zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa powyżej 4,5% Nr [..]. Odnosząc się do zarzutu podatnika, iż sporny lokal przeznaczony jest na prowadzenie działalności kulturalnej, która na podstawie uchwały Rady Gminy podlega zwolnieniu od podatku organ II instancji wskazał, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. Dowodem takim nie może być REGON tym bardziej, że nie załączono stosowanego dokumentu

do odwołania. Brak zatem podstaw do uznania opodatkowanego lokalu za placówkę podlegającą zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że szereg dokumentów zgromadzonych

w sprawie dowodzi faktu prowadzenia działalności kulturalnej w lokalu w G. przy ul. [...], w tym: decyzja Wójta Gminy G. z dnia 10 października 2001 r., decyzja nr [...] wydana przez Starostwo Powiatowe,z dnia 23 września 2002 r. oraz uchwały Rady Gminy z 2009 i 2010 r., zwalniające z podatku budynki przeznaczone na cele kulturalne. Skarżący przyznał również, że choć działalność kulturalna wykonywana w lokalu przy ul. [...] w G. nie jest jedyną, gdyż oprócz niej prowadzi się tam działalność usługową i handlową, to działalność kulturalna jest działalnością dominującą. Zatem sporna nieruchomość winna podlegać zwolnieniu od podatku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 U.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne,

w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku

od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Stosownie natomiast

do art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 U.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Kwestię zwolnień od podatku od nieruchomości reguluje art. 7 ust. 1 U.p.o.l., stanowiąc m.in. iż zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki, budowle i zajęte pod nie grunty na obszarze części lotniczych lotnisk użytku publicznego. Cytowany przepis zawiera również w ustępie 3 uprawnienie, zgodnie z którym Rada Gminy może w drodze uchwały wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1

oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy

o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw.

Biorąc za podstawę właśnie art. 7 ust. 3 U.p.o.l. Rada Gminy uchwałą z dnia 20 października 2010 r. nr [...] r. zwolniła w § 2 lit. b)

od podatku od nieruchomości budynki lub ich części, budowle oraz grunty wykorzystywane na działalność kulturalną oraz kulturę fizyczną i sport, z wyjątkiem obiektów wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Bezsporne jest, że skarżący posiadający tytuł prawny do lokalu zwanego klubo – kawiarnią "L" położonego przy ul. [...] w G., przekazał go na mocy umowy z dnia 26 października 2009 r. do użytkowania I. P. w celu prowadzenia w nim działalności kulturalnej, co w przekonaniu skarżącego, uprawnia go do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie § 2 lit. b) uchwały Rady Gminy.

Tymczasem zakwestionowaną decyzją odmówiono skarżącemu przyznania zwolnienia uznając, że lokal położony przy ul. [...]

w G. nie jest wykorzystywany do prowadzenia objętej ulgą podatkową działalności kulturalnej, lecz do podlegającej opodatkowaniu działalności gospodarczej. W ocenie Sądu stanowisko to jest prawidłowe.

Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 23 września 2009 r., nr ew. [...] wydanego

przez Wójta Gminy wynika, że I. P. działająca pod firmą "I" prowadzi w G. przy ul. [...] działalność gospodarczą, której przedmiotem jest: działalność obiektów kulturalnych, działalność wspomagająca wystawianie przedstawień artystycznych, pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna oraz restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne.

Z kolei z decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

z dnia 30 października 2009 r. wydanej na rzecz "I" I. P. wynika, że zakład: klubo – kawiarnia "L" G., przy ul. [...] prowadzony przez I. P., spełnia wymagania sanitarno – higieniczne dotyczące pomieszczeń, wyposażenia, sprzętu i urządzeń niezbędnych w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych oraz napojów chłodzących bezalkoholowych i środków spożywczych w opakowaniach jednostkowych producenta. Sprzedaż w klubo – kawiarni "L" alkoholu potwierdzają również dwa zaświadczenia Wójta Gminy z dnia 29 stycznia 2010 r. i z dnia 31 stycznia 2010 r,, potwierdzające opłacenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu od 4,5% i piwa powyżej 4,5%.

Zdaniem Sądu zgromadzone w sprawie dokumenty jasno dowodzą, że lokal położony przy ul. [...] w G., w którym prowadzona

jest klubo – kawiarnia "L" wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej, w ramach której dokonuje się sprzedaży alkoholu. Już sam ten

fakt wyłącza możliwość zastosowania zwolnienia z § 2 lit. b) uchwały Rady Gminy G., zgodnie z którym nie obejmuje ono obiektów wykorzystywanych

do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wbrew twierdzeniu skarżącego, to działalność gospodarcza prowadzona

w klubo – kawiarni "L" jest działalnością dominująca, o czym świadczą zaprezentowane wyżej dokumenty i równoczesny brak jakichkolwiek dowodów

na prowadzenie w lokalu działalności kulturalnej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy

z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(t.j. Dz.U. z 2001 Nr 13 poz. 123) działalność kulturalna w rozumieniu ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. W myśl art. 2 cytowanego aktu formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji

w różnych dziedzinach kultury. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej.

W ocenie Sądu, wprawdzie przywołane wyżej przepisy nie wyczerpują pojęcia działalność kulturalna ,wskazują jednak czym owa działalność jest i jak może być wykonywana. Analiza akt sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że w klubo – kawiarni "L" położonej przy ul. [...] w G. prowadzona była działalność kulturalna. Dowodem takim nie może być z pewnością REGON, czy zaświadczenie o wpisie do jakiejkolwiek ewidencji, w tym ewidencji działalności gospodarczej, gdyż to nie wpis w rejestrze decyduje o zwolnieniu z opodatkowania, ale rodzaj przedmiotu opodatkowania i fakt jego wykonywania. W niniejszej zaś sprawie brak dowodów na wykonywanie w badanym lokalu działalności kulturalnej. Tak samo jak brak w sprawie dokumentów, na które w skardze powoływał się skarżący tj.: decyzji Wójta Gminy z dnia 10 października 2001 r. oraz decyzji nr [..] wydanej przez Starostwo Powiatowe z dnia 23 września 2002 r., a które to dokumenty , w jego przekonaniu miały tej okoliczności dowodzić.

Zatem organy zasadnie przyjęły, że nie było podstaw do uznania opodatkowanego lokalu za placówkę podlegającą zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.