Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 602/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały.
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 5, art. 20 ust. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 12 czerwca 2014r. Wojewoda L. domagał się stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. w części obejmującej :

- § 2 w brzmieniu: "nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6", "nr 9, nr 10, nr 11", "nr 13, nr 14", "nr 16, nr 17, nr 18", 'nr 23", "nr 27", "nr 31", "nr 36", "nr 39", "nr 41", "nr 44, nr 45", "nr 50, nr 51", "nr 53", "nr 58", "nr 60", "nr 63, nr 64, nr 65, nr 66, nr 67, nr 68, nr 69", "nr 77", "nr 81, nr 82, nr 83, nr 84, nr 85", "nr 87", "nr 91, nr 92, nr 93", "nr 95", nr 98";

- § 4 pkt 1 w brzmieniu: : "nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6", "nr 9, nr 10, nr 11", "nr 13, nr 14", "nr 16, nr 17, nr 18", 'nr 23", "nr 27", "nr 31", "nr 36", "39", "nr 41", "nr 44, nr 45", "nr 50, nr 51", "nr 53", "nr 58", "nr 60", "nr 63, nr 64, nr 65, nr 66, nr 67, nr 68, nr 69", "nr 77", "nr 81, nr 82, nr 83, nr 84, nr 85", "nr 87", "nr 91, nr 92, nr 93", "nr 95", nr 98";

- § 5 ust. 1 brzmieniu: "nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6", "nr 9, nr 10, nr 11", "nr 13, nr 14", "nr 16, nr 17, nr 18", 'nr 23", "nr 27", "nr 31", M nr 36", "nr 39", "nr 41", "nr 44, nr 45", "nr 50, nr 51", "nr 53", "nr 58", "nr 60", "nr 63, nr 64, nr 65, nr 66, nr 67, nr 68, nr 69", "nr 77", "nr 81, nr 82, nr 83, nr 84, nr 85", "nr 87", "nr 91", nr 92, nr 93", "nr 95", nr 98";

- § 17 ust. 6 w brzmieniu: ,,3.MN,RM, 22.MN,U", 3.ZN, 4.ZN";

- § 17 ust. 8 w brzmieniu:"20.MN, 21.MN, 3.MN,RM", "28.R, 29.R", "3.ZN, 4.ZN, 5.ZN, 6.ZN", "18.KDD";

- § 18 ust. 1 w brzmieniu: "3.ML, 1.MN, 1.MN,RM, 2.MN,RM, 3.MN,RM, "

11. MN, RM, 12.MN,RM", 28.MN,RM", "1.MN,U, 2.MN,U", "2.P,U, 3.P,U, 4.P,U, 1R, 2.RM", "2.RZ,L", "1.ZL", "2.ZL", "2.ZN", "3.ZN", "4.ZN", "5.ZN", "6.ZN", "20.ZN", "1.ZI, 2.ZI, "1.KDD", "2.KDD", "20.KDD", "24.KDD, 25.KDD", "1.KDL, 1.KDG", "1.KDX, 2.KDX, 4.KDX, 14.KDX", 47.KDX";

- § 18 ust. 2 w brzmieniu: "2.MN, 3.MN, 5.MN", "7.MN, 8.MN, 9.MN, 10.MN", "14.MN, 15.MN", "17.MN, 18.MN, 19.MN, 20.MN, 21.MN", "2.ML", ,,8.MN,RM, 13.MN,RM, 14.MN.RM", "16.MN,RM, 17.MN,RM, 18.MN,RM, 18.MN,RM, 20.MN,RM, 21.MN,RM, 22.MN,RM, 23.MN,RM, 26.MN,RM, 27.MN,RM, 31.MN,RM", "9.MN,U, 10.MN,U, 11.MN,U", ,,30.MN,U, 31.MN,U, 32.MN,U, 36.MN,U, 37.MN,U", "1.PG", "7.R, 8.R", "10.R, 11.R, 12.R, 13.R, 14.R, 15.R, 16.R", "19.R, 20.R, 21.R, 22.R, 23.R, 24.R, 25.R", "28.R, 29.R, 30.R", "3.EW", ,,3.RZ,L, 6.RZL", "21.R.ZL, 22.R,ZL", ,,31.R,ZL", "2.US", "4.ZL", "6.ZL, 7.ZL", "11.ZL, 12.ZL", "18.ZL, 19.ZL', "3.KDD, 4.KDD, 5.KDD, 6KDD,", "8.KDD, 9.KDD, 10.KDD, "12.KDD", "14.KDD, 15.KDD, 16.KDD, 17.KDD, 18.KDD, 22.KDD, 23.KDD, 27.KDD", "29.KDD, 30.KDD, 31.KDD, 3.KDG", " 7.KDG", " 9.KDX,", "11.KDX, 12.KDX, 13.KDX, 16.KDX, 17.KDX, 18.KDX, 19.KDX, 22.KDX, 23.KDX", ,,27.KDX", "31.KDX, 32.KDX, 33.KDX", "37.KDX, 38.KDX", 40. KDX, 41.KDX, 42.KDX, 43.KDX, 46.KDX, 48.KDX";

- § 18 ust. 9 w brzmieniu: "2.MN, 3.MN, 5.MN", "8.MN, 9.MN, 10.MN", "14.MN, 15.MN", "17.MN, 18.MN, 19.MN", "2.ML", "14.MN,RM, 16.MN,RM, 17.MN, 18.MN,RM, 19.RM,MN, 20.MN,RM, 21.MN,RM, 22.MN,RM, 26.MN,RM, 27.MN,RM, 31.MN,RM", "9.MN,U, 10.MN,U, 11l.MN,U", ,,15.MN,U", ,,21.MN,U, 22.MN,U, 23.MN,U, 24.MN,U, 25.MN,U, 26.MN,U, 27.MN,U", "30.MN,U, 31.MN,U, 32.MN,U, 36.MN,U, 37.MN,U, 38.MN,U", "1.PG", "7.R", "10.R, 11.R, 12.R, 13.R, 15.R, 16.R", "19.R, 20.R, 22.R, 23.R, 24.R, 25.R", ,,3.R,ZL, 6.R.ZL", ,,10.R,ZL", ,,21.R,ZL, 22.R,ZL", 31.R.ZL", "6.ZL, 7.ZL", "11.ZI, 12.ZL", "14.ZL, 15.ZL", "18.ZL, 19.ZL", "4.KDD, 5.KDD, 6.KDD", "8.KDD, 9.KDD, 10.KDD", "12.KDD, 14.KDD, 15.KDD, 16.KDD, 17.KDD, 22.KDD, 23.KDD, 29.KDD, 30.KDD, 31.KDD", "3.KDG", "7.KDG", "11.KDX, 12.KDX, 13.KDX, 22.KDX, 23.KDX, 27.KDX", "31.KDX, 32.KDX, 33.KDX", ,,37.KDX, 38.KDX", 40.KDX, 41. KDX, 42.KDX, 43.KDX, 46.KDX, 48.KDX";

- § 18 ust. 10 w brzmieniu: "9.MN", "18.MN, 19.MN, 20.MN", 18.MN,RM, 20.MN,RM, 21.MN,RM, 22.MN,RM, 26.MN,RM, 31.MN,RM", "11.MNU", "1.PG", 32.MN,U, 37.MN,U, 38.MN,U", "14.R, 15.R, 21.R, 22.R, 23.R, 24.R, 25.R", "31.R, " 1.EW, 2.EW, 3.EW, 3.R,ZL, 6.R,ZL", ,,10.R,ZL", "31.R.ZL", "15.ZL, 18.ZL, 19.ZL", "12.KDD, 15.KDD, 16.KDD, 17.KDD, 18.KDD, 22.KDD, 23.KDD, 29.KDD, 30.KDD, 31.KDD", ,,16.KDX, 17.KDX, 18.KDX", "31.KDX, 33.KDX, 37.KDX, 46.KDX, 48.KDX";

- § 18 ust.12 w brzmieniu: "5.ZN";

- § 20 ust. 1 w brzmieniu: ,,9.MN,RM, 8.R, 10.R, 11.R, 12.R, 13.R, 31.R, 21.R,", "11.ZL", ,,17.KDX, 18.KDX, 18.KDX";

- § 20 ust 2 w brzmieniu: "10.MN", "18.MN, 20.MN, 21.MN", "1.MN,RM", " 18.MN,RM, 22.MN,RM", ,,23.MN,U, 24.MN,U, 27.MN,U, 37.MN,U, 38.MN,U, 13.R, 22.R, 23.R", "28.R", "3.ZN", "8.KDD, 18.KDD, 25.KDD", "31.KDD", "11.KDX";

- § 20 ust. 5, 6, 7, 8, 9,10,12;

- § 35 ust. 1 w brzmieniu: "1.MN, 2.Mn, 3.MN", "5.MN", "7.MN, 8.MN, 9 MN, 10.MN", "14.MN, 15.MN", "17.MN, 18.MN, 16.MN, 20.MN, 21.MN",;

- § 35 ust. 8 pkt 1;

- § 37 w brzmieniu: "1.MN,RM, 2.MN,RM, 3.MN,RM", ,,5.MN,RM", ,,8.MN,RM, 9.MN,RM", "11.MN,RM, 12.MN,RM, 13.MN,RM, 14.MN,RM", ,,16.MN,RM, 17. MN, RM, 18.MN,RM, 19.MN,RM, 20.MN,RM, 21.MN,RM, 22.MN,RM, 23.MN,RM", ,,26.MN,RM, 27.MN,RM, 28.MN,RM, 29.MN,RM", 31.MN,RM";

- § 37 ust. 4 pkt 1 w brzmieniu: " 3.MN,RM";

- § 37 ust. 4 pkt 3 w brzmieniu: " 3.MN,RM";

- § 37 ust. 8 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 w brzmieniu: ,,3.MN,RM" i ,,23.MN,RM"

- § 38 ust. 1 w brzmieniu " 2.ML, 3,ML", ust. 4 pkt 2, ust. 5 pkt 1 lit. a,b;

- § 39 ust. 1 w brzmieniu: "1.MN,U, 2.MN,U", ,,9.MN,U, 10.MN,U, 1 1.MN,U", ,,21.MN,U, 22.MN,U, 23.MN,U, 24.MN,U, 25.MN,U, 26.MN,U, 27.MN,U", ,,30.MN,U, 31.MN,U, 32.MN,U", ,,36.MN,U, 37.MN,U, 38.MN,U";

- § 39 ust. 8 pkt 1 i 2;

- §40;

- § 41 ust. 1 w brzmieniu: "1.R,ZL", ,,3.R,ZL", "6.R.ZL", "10.R,ZL", "21.R,ZL, 22.R,ZL", 31.R.ZL",

- § 42 w brzmieniu: "1.R, 2.R, 3.R", "7.R, 8.R", "10.R, ll.R, 12.R, 13.R, 14.R, 15.R, 16.R", "19.R, 20.R, 21.R, 22.R, 23.R, 24.R, 25.R", "28.R, 29.R, 30.R";

- § 42 ust. 8;

- § 43 ust. 1 w brzmieniu: "2.RM";

- §44;

- § 45 ust. 1 w brzmieniu: "2.U"

- § 45 ust. 5 pkt. 1a;

- § 47 ust. 1 w brzmieniu: "2.US';

- § 48 ust. 1 w brzmieniu: "3.P,U, 4.P.U";

- § 51 ust. 1 w brzmieniu: "l.ZL,2.ZL", "6ZL, 7.ZL", "11.ZL, 12.ZL", "14.ZL, 15.ZL", "18.ZL, 19.ZL";

- § 51 ust. 8;

- § 52 ust. 1 w brzmieniu: "2.ZN, 3.ZN, 4.ZN, 5.ZN, 6.ZN", "2- §53;- § 54 ust. 1 w brzmieniu: "1.KDG", "3.KDG", "7.KDG", "9.KDG";- § 54 ust. 5 w części obejmującej wiersze drugi, czwarty, ósmy i dziesiąty w tabeli;- § 55 ust. 1 w brzmieniu: "1.KDL, 2.KDL";- § 55 ust. 5 w części obejmującej wiersze drugi i trzeci w tabeli;- § 56 ust. 1 w brzmieniu: "1.KDD, 2.KDD, 3.KDD, 4.KDD, 5.KDD, 6.KDD", "8.KDD, 9.KDD, 10.KDD", "12.KDD", "14.KDD, 15.KDD, 16.KDD, 17.KDD, 18. KDD", "20.KDD", "22.KDD, 23.KDD, 24.KDD, 25.KDD", "27.KDD", "29.KDD, 30.KDD, 31.KDD, 32.KDD, 33.KDD"- § 56 ust. 5 w części obejmującej wiersze drugi, trzeci, czwarty, piąty, szósty, siódmy, dziewiąty, dziesiąty, jedenasty, trzynasty, piętnasty, szesnasty, siedemnasty, osiemnasty, dziewiętnasty, dwudziesty pierwszy, dwudziesty trzeci, dwudziesty czwarty, dwudziesty piąty, dwudziesty szósty, dwudziesty ósmy, trzydziesty, trzydziesty pierwszy, trzydziesty drugi w tabeli;- § 56 ust. 8;- § 57 ust. 1 w brzmieniu: ,,2.KDX", ,,4.KDX""13.KDX", ,,9.KDX", "11.KDX, 12.KDX, 13.KDX, 14.KDX", ,,16.KDX, 17.KDX, 18.KDX, 19.KDX", ,,22.KDX, 23.KDX", ,,25.KDX", ,,27.KDX", ,,31.KDX, 32.KDX, 33.KDX", ,,37.KDX, 38.KDX", ,,40.KDX, 41.KDX, 42.KDX, 43.KDX", ,,46.KDX, 47.KDX, 48.KDX";- § 57 ust. 5 w części obejmującej wiersz trzeci, piąty, dziesiąty, dwunasty, trzynasty, czternasty, piętnasty, siedemnasty, osiemnasty, dziewiętnasty, dwudziesty, dwudziesty trzeci, dwudziesty czwarty, dwudziesty szósty, dwudziesty ósmy, trzydziesty drugi, trzydziesty trzeci, trzydziesty czwarty, trzydziesty ósmy, trzydziesty dziewiąty, czterdziesty pierwszy, czterdziesty drugi, wiersz czterdziesty trzeci, czterdziesty czwarty, czterdziesty ósmy, czterdziesty dziewiąty w tabeli;- załączniki graficzne Nr 1, Nr 2, Nr 3, Nr 4, Nr 5, Nr 6, Nr 9, Nr 10, Nr 11, Nr 13, Nr 14, Nr 16, Nr 17, Nr 18, Nr 23, Nr 27,Nr 31, Nr 36, Nr 39, Nr 41, Nr 44, Nr 45, Nr 50, Nr 51, Nr 53, Nr 58, Nr 60, Nr 63, Nr 64, Nr 65, Nr 66, Nr 67, Nr 68, Nr 69, Nr 77, Nr 81, Nr 82, Nr 83, Nr 84, Nr 85, Nr 87, Nr 91, Nr 92, Nr 93, Nr 95, Nr 98 do uchwały,- załącznik graficzny Nr 25 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnych linii zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami 4.UP od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "O."; 5.UP od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "O." oraz od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "S.", 30.MN,RM od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "S.", 7.MN,U strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "S.", część terenu 7.MN,U jaka obejmuje zaznaczoną na mapie rzekę Karczmiankę;- załącznik graficzny Nr 30 do uchwały w części obejmującej obszar 4.MN, 26.KDX;- załącznik graficzny Nr 33 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 6.R;- załącznik graficzny Nr 47 do uchwały w części obejmującej obszar 6.MN,- załącznik graficzny Nr 48 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 16 MN, U od strony drogi oznaczonej symbolem 6.KDG;- załącznik graficzny Nr 60 do uchwały w części obejmującej obszar 16.MN,RM, 17MN.RM, 41.KDX, 42.KDX,- załącznik graficzny Nr 76 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 1.P,U od strony drogi oznaczonej symbolem 8.KDG;- załącznik graficzny Nr 78 do uchwały w części obejmującej obszar 20.ZN, -załącznik graficzny Nr 99 do uchwały w części obejmującej obszar 13.MN i 38.KDX.Uzasadniając skargę Wojewoda wskazał na sprzeczność części zapisów uchwały z ustaleniami uchwały nr XXIX/211/13 z dnia 19 sierpnia 2013r. Rady Gminy K. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy K., które stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jak wynika z § 42 uchwały dla terenu oznaczonego na rysunku planu (załącznik nr 45) symbolem 7R przeznaczeniem podstawowym są tereny rolnicze. Tymczasem w studium teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową (oznaczony kolorem brązowym na mapie studium). Ponadto § 51 planu oraz załączniki graficzne Nr 3, Nr 50 i Nr 83 do uchwały podają, że dla terenów oznaczonych symbolami 2.ZL (zał. Nr 3), 6.ZL, 7.ZL (zał. Nr 50) i 15.ZL (zał. Nr 83) jako przeznaczenie podstawowe przyjęta jest funkcja: tereny lasów, jednak z rysunku studium wynika, że wskazane tereny (oznaczone kolorem brązowym) przeznaczone są pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Z kolei z ustaleń § 52 uchwały oraz załącznika graficznego Nr 78 wynika, iż dla terenu oznaczonego symbolem 20.ZN funkcją podstawową jest teren zieleni nieurządzonej, jak wynika natomiast z rysunku studium wskazany teren (oznaczony kolorem brązowym) przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową. Zdaniem Wojewody brak jest także podstaw prawnych do dokonania zmian przewidzianej w studium funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej na tereny lasów (tereny o symbolach 2.ZL, 6.ZL, 7.ZL i 15.ZL) i tereny zieleni nieurządzonej (20.ZN) skoro Studium takich funkcji dla wskazanych obszarów nie przewiduje.Zdaniem organu nadzoru w planie przyjęto także odmienne, niż określone w studium wskaźniki i parametry urbanistyczne. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 38 ust. 5 pkt 1a uchwały, maksymalna wysokość zabudowy budynków rekreacji indywidualnej dla terenów oznaczonych symbolami ML wynosi 12 m (3 kondygnacje nadziemne). W ustaleniach studium parametry te wynoszą odpowiednio 9 m oraz 2 kondygnacje nadziemne. Brak zgodności w zakresie ustaleń dotyczących maksymalnej wysokości zabudowy dotyczy również budynków usługowych w ustaleniach dla terenów oznaczonych symbolem U, zawartych w § 45 ust. 5 pkt 1a uchwały (12 m i 3 kondygnacje nadziemne). W studium wskazane parametry wynoszą odpowiednio 9 m i 2 kondygnacje nadziemne. Oznacza to brak zgodności planu z ustaleniami studium, czego wymaga art. 20 ust.1 powołanej ustawy.W ocenie Wojewody zaskarżona uchwała narusza również art. 16 ust. 1 ustawy poprzez sporządzenie rysunku przedmiotowego planu miejscowego na nieprawidłowych mapach. Wskazany zarzut dotyczy załączników graficznych Nr 1, 2, 4, 6, 9, 10, 13, 14, 16,17, 18, 27, 31, 45, 50, 51, 58, 60, 64, 65, 66, 67, 77, 81, 82, 83, 84 i 95. Według powołanego przepisu plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku, map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, zaś w przypadkach planów sporządzonych wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Skala zastosowana na rysunku jest tym elementem, od którego w dużej mierze jest zależna z jednej strony liczba szczegółów, które można umieścić na mapie i dokładność ich wymiarów, z drugiej zaś - precyzja prac pomiarowych, które można wykonać na mapie, aby prawidłowo odczytać rysunek. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1587), stanowiącym wypełnienie delegacji zawartej w art. 16 ust.2 ustawy, projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w formie rysunku na kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, zawierającej obszar objęty projektem planu miejscowego wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Oznacza to, że część graficzna miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego powinna być sporządzona na kopii mapy zasadniczej, albo w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym . Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) mapa zasadnicza jest to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) treść mapy ewidencyjnej (katastralnej) stanowią m.in.: kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia, kontury klas gleboznawczych i ich oznaczenia, kontury budynków, numery działek ewidencyjnych. Dopuszczalna jest jedynie zmiana nośnika materiału bez kompilacji i wzajemnego uzupełniania. Oznacza to, że wykorzystana może być wyłącznie mapa w takiej formie, jaka istnieje w zasobie powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, o ile jej treść i skala jest zgodna z wymaganiami określonymi w art. 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem rysunek zmiany planu miejscowego przyjętego uchwałą Nr [...], stanowiący załączniki o numerach 1, 2, 4, 6, 9, 10, 13, 14, 17, 18, 27, 31, 45, 50, 51, 58, 60, 64, 65, 66, 67, 77, 81, 82, 83, 84, 95 sporządzony został na mapach, które budzą wątpliwości, czy pozyskano je z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Są to mapy ewidencyjne w skali 1:5000, które w przedmiotowej zmianie planu wykorzystano przy sporządzaniu załączników w skali 1:2000. Na rysunku planu stanowiącym załącznik Nr 16 mapę sytuacyjno - wysokościową w skali 1:500 wykorzystano przy sporządzaniu załącznika w skali 1:2000. Analiza otrzymanych od Wójta Gminy K. kserokopii map i porównanie ich z mapami stanowiącymi załączniki do uchwały, potwierdza, że rysunek planu stanowiący wskazane wyżej załączniki został przeskalowany poza upoważnionym do takich działań ośrodkiem dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Wskutek takiego działania rysunek planu miejscowego został wykonany na mapach w skali 1:2000, które to mapy nie stanowią urzędowych kopii map pozyskanych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przedłożone przez organ kopie map użytych do wykonania rysunku planu są sporządzone w skali, która nie pokrywa się ze skalą map stanowiących załącznik do planu. Wskazuje to, że rysunek planu został wykonany na mapach, które powstały w toku prac projektowych, tj. nie istnieje dokument źródłowy, którego kopie stanowią mapy użyte do wykonania rysunku planu. Ustawodawca w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuścił możliwość sporządzenia planu miejscowego w skali 1:5000 w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. Powyższa skala określa jedynie ramowo funkcje terenu i nie może zostać wykorzystana w sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego mają stanowić bezpośrednią podstawę prawną dla pozwoleń na budowę. Co więcej,rysunki zmiany planu, stanowiące załączniki Nr 3, 5, 11, 23, 36, 41, 44, 53 , 63 , 68, 69, 85, 87, 91, 92, 93, 98 do uchwały, w części nie zostały sporządzone na mapie. W przedstawionej dokumentacji znajdują się mapy pochodzące z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w O. L., jednakże mapy te w niektórych przypadkach obejmują tylko część obszarów objętych zmianą planu. Inaczej mówiąc, na wskazanych załącznikach stanowiących rysunek planu, poszczególne obszary objęte zmianą znajdują się w części na mapie, zaś w części na tle niezawierającym jakichkolwiek naniesień. Wojewoda zaznaczył, że rysunek planu naniesiony na czystą kartkę nie ma mocy prawnej z uwagi na niemożliwość odniesienia go do rzeczywistego stanu terenu, który powinien zostać przedstawiony na aktualnej mapie. Wojewoda podkreślił, że wyeliminowanie załączników graficznych nr 1, 2, 4, 6, 9, 10, 13, 14, 16, 17, 18, 27, 31, 38, 45 , 50, 58, 60, 64, 65, 66, 67, 77, 81, 82, 83 , 84, 95 oraz 3, 5, 11, 23, 36, 41, 44, 53, 63, 68, 69, 85, 87, 91, 92, 93, 98 skutkuje tym, że ustalenia części tekstowej dla terenów oznaczonych na tych załącznikach pozostaną bezprzedmiotowe. Brak załączników graficznych do planu powoduje natomiast, iż uchwała jest nieczytelna, bowiem jej treść nie ma odzwierciedlenia w rysunku graficznym.W tym kontekście Wojewoda wskazał również na niezgodność części tekstowej planu z jego częścią graficzną. Jak stanowi art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wskazuje, iż ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 1 uchwały minimalna odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi KDG wynosi 10 m. Na załącznikach graficznych Nr 2, 25, 48, 76 i 77 wyznaczone przez Radę Gminy odległości linii rozgraniczających poszczególnych terenów od dróg gminnych odbiegają od odległości wskazanej w § 10 ust. 5 pkt 1 uchwały, w ten sposób, iż nie wypełniają ustalonego minimum 10 m. I tak :- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenu oznaczonego symbolem 1MN,U na załączniku Nr 3 od drogi oznaczonej symbolem 1 .KDG na rysunku planu wynosi 8 m;- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenów oznaczonego symbolami 4.UP i 5.UP na załączniku Nr 25 od drogi oznaczonej na mapie jako "Opolska" na rysunku planu wynosi odpowiednio 8 m i 4 m;- dla terenów oznaczonych symbolami 30.MN,RM 5.UP (od drogi oznaczonej na mapie jako "Strażacka") 7.MN,U9 (od drogi oznaczonej jako "Starowiejska") wrysowano nieprzekraczalne linie zabudowy w liniach rozgraniczających z drogami (załącznik Nr 25);- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenu oznaczonego symbolem 16 MN, U na załączniku Nr 48 od drogi oznaczonej symbolem 6.KDG na rysunku planu wynosi 8 m;- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenu oznaczonego symbolem 1.P,U na załączniku Nr 76 od drogi oznaczonej symbolem 8.KDG na rysunku planu wynosi 8 m;- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenów oznaczonego symbolami 2.PU i 28.MN,RM na załączniku Nr 77 od drogi oznaczonej symbolem 9.KDG na rysunku planu wynosi 8 m.Rozbieżności pomiędzy ustaleniami części w tekście i na rysunku planu dotyczą także terenu oznaczonego symbolem 6.R na załączniku graficznym Nr 33. Według § 42 ust. 4 pkt. 1 uchwały ustala się przeznaczenie terenu na funkcje rolnicze, bez prawa zabudowy. Na rysunku planu dla tego terenu została wrysowana nieprzekraczalna linia zabudowy. Sprzeczność ustaleń występuje również w zakresie rysunku planu na terenie 7 MN,U (Załącznik Nr 25). Teren ten, zakwalifikowany jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, na mapie jest wrysowany w działkę stanowiącą rzekę Karczmiankę. Podobna niezgodność rysunku planu z ustaleniami tekstu uchwały występuje w zakresie możliwości zabudowy terenu rekreacji indywidualnej oznaczonego symbolem 2.ML (Załącznik nr 69). Jak stanowi z § 38 ust. 1 dla terenów oznaczonych na rysunku symbolami 1.ML, 2.ML, 3.ML ustala się jako przeznaczenie podstawowe zabudowę rekreacji indywidualnej (ust. 2) i nie ustala się przeznaczenia dopuszczalnego (ust. 3). W warunkach zagospodarowania terenów ustala się 1) realizację zabudowy rekreacji indywidualnej w formie wolnostojącej, 2) dopuszcza się realizacje budynków gospodarczych i inwentarskich oraz garaży (ust. 4), przy czym w § 38 ust. 5 określono wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda zauważył wewnętrzną sprzeczność regulacji w treści § 38 uchwały, gdzie dla terenów zabudowy rekreacji indywidualnej ML w § 38 ust. 3 nie ustala się przeznaczenia dopuszczalnego poza podstawowym, tymczasem w § 38 ust. 4 pkt 2 dopuszcza się realizacje budynków gospodarczych i inwentarskich oraz garaży. Z załącznika graficznego Nr 69 wynika z kolei, iż dla terenu 2.ML obejmującego działkę o nr ewidencyjnym 41 wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczających ten teren. Z przedmiotowego rysunku planu wynika, że wymieniony teren 2.ML w części nieprzekraczalnej linii zabudowy sąsiaduje od północy i od południa z obszarem leśnym, oznaczonym na rysunku symbolem Ls.Jak wynika jednak z Rozdziału 3, w którym określone zostały m. in. ustalenia ogólne dotyczące zasad przeznaczenia terenów oraz warunków i sposobów kształtowania zabudowy i zagospodarowania na całym obszarze zabudowy objętym planem, zakazuje się realizacji zabudowy w odległości mniejszej, niż 12,0 m od granicy terenów leśnych (§ 10 ust. 7 uchwały). Wskazany w ustaleniach ogólnych planu zakaz zabudowy na terenach graniczących z terenami lasów wynika również z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z § 271 ust. 1 rozporządzenia wynika, że odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli. Tabela stanowi, iż odległość o której mowa w ww. przepisie rozporządzenia, jeśli chodzi o tereny ZL wynosi 8 m. Jednocześnie § 271 ust. 3 rozporządzenia wskazuje, iż jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień (§ 271 ust. 8). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że za najmniejszą odległość budynków, w tym mieszkalnych od granicy lasu należy przyjmować, odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z pokryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień, co odpowiada odległości 12 m. Określony ww. przepisami wymóg odległości ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego nowopowstałym obiektom budowlanym, ale także bezpieczeństwa obiektów już posadowionych w ich otoczeniu oraz otaczającej jej przyrody - w tym głównie lasów. O ile w ustaleniach treści planu Rada Gminy zachowała wymaganą odległość zakazu zabudowy w odległości mniejszej niż 12 m od granicy lasu o tyle rysunek planu w przypadku terenu ML.2 tej zasady nie realizuje. Biorąc pod uwagę, iż szerokość działki o nr ewidencyjnym 41 w jej liniach rozgraniczających wynosi 22 metry, a wynikający z § 10 ust. 7 zakaz pozwala na realizację zabudowy odległości minimum 12 m od lasu, na terenie oznaczonym symbolem 2.ML jakakolwiek zabudowa nie jest możliwa. Porównanie zapisów uchwały wskazuje zatem, iż dla terenu oznaczonego symbolem 2.MN z ustaleń ogólnych planu i jego rysunku wynika de facto całkowity zakaz zabudowy na tym terenie, a jednocześnie dla tego samego terenu ustalenia szczegółowe planu wskazują parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy. Wojewoda wskazał ponadto na błędny zapis § 41 ust. 1 uchwały w brzmieniu: ,,6.R,ZL", ponieważ na rysunku zmiany planu nie ma terenów oznaczonych takim symbolem. Podobnie, w § 56 ust. 1 uchwały wymienione są drogi o symbolach 32.KDD i 33.KDD. Dla tych dróg nie zostały ustalone żadne parametry w tabeli znajdującej się w § 57 ust. 5, brak jest ich również na rysunku zmiany planu.W przekonaniu Wojewody zaskarżona uchwała narusza również zasady sporządzania planu miejscowego poprzez niezapewnienie części terenów przeznaczonych pod zabudowę wymaganej obsługi komunikacyjnej. Ustalenia uchwały w zakresie obsługi komunikacyjnej wydzielonych w granicach zmiany planu terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej (oznaczonych symbolami 2.MN,RM - załącznik Nr 6, 12.MN,RM- załącznik Nr 23, 16.MN,RM, 17.MN,RM - zał. Nr 60, 20.MN,RM, 21.MN,RM, 22.MN,RM - załącznik. Nr 67, 29.MN,RM - załącznik Nr 77), terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczonych symbolami 3.MN -załącznik Nr 14, 4.MN - załącznik Nr 30, 6.MN załącznik Nr 47, 13.MN - załącznik Nr 99), terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej 3.MN,U, 28.MN,U (załącznik Nr 98) terenów zabudowy usług sportu i rekreacji oznaczonych symbolem 2.US ( załącznik Nr 27), terenów usług i obiektów produkcyjnych, obiektów handlowych o powierzchni pow. 2000 m², oznaczonych symbolem 3.PU, 4.PU ( załącznik Nr 77), terenu eksploatacji powierzchniowej kopalin, oznaczonego symbolem 1.PG, (załącznik Nr 39) nie spełniają wymogów art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego jednym z obowiązkowych elementów planu są zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Rozwinięciem powyższej regulacji jest § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym jednym z wymogów dotyczącym stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, które powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym oraz wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań łub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W przypadku uchwały ustalenia szczegółowe planu dla wskazanych powyżej terenów w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji zawarte w treści uchwały są jednobrzmiące dla wszystkich wymienionych powyżej terenów i stanowią, że obsługa komunikacyjna nastąpi z istniejących i projektowanych dróg oznaczonych na rysunku planu oraz dróg położonych poza granicami planu. Ustalenia ogólne we wskazanym zakresie zawarte zostały w § 21 i § 22 uchwały. W mniemaniu Wojewody analiza załączników graficznych, wykazała, iż pomimo ustaleń części tekstowej planu dla żadnego z wymienionych powyżej terenów nie została w sposób prawidłowy ustalona obsługa komunikacyjna. Brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej do działek ustalonych w planie jako budowlane (położonych w jednostkach terenowych oznaczonych symbolami MN, MN, RM, MN, U ) pozostaje w sprzeczności z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W rozumieniu tego przepisu dostęp do drogi publicznej może być zapewniony przez bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności gruntowej. Ustalenie służebności gruntowej nie należy do zakresu ustaleń planu, określonego w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy, jednakże na podstawie § 4 pkt 9 lit. a i rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, plan powinien określić układ komunikacyjny, jego parametry oraz klasyfikację ulic, a także określić warunki powiązań układu komunikacyjnego na obszarze objętym zmianą planu z układem zewnętrznym. Dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 3.MN (Załącznik Nr 14) obejmującym działkę o numerze ewidencyjnym 733 przewidziano obsługę komunikacyjną z ciągu pieszo-jezdnego oznaczonego symbolem 23.KDX. Jak wynika z tabeli określającej wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenów (§ 57 pkt 5 uchwały) symbolem 23.KDX oznaczono teren o szerokości 5 m przeznaczony na poszerzenie istniejącego ciągu pieszo-jezdnego ogólnodostępnego. Na rysunku mapy szerokość istniejącego ciągu wynosi ok. 1 mm, co przy zastosowaniu skali 1:2000, pozwala stwierdzić, iż w terenie istniejący ciąg ma szerokość ok. 2 m. Jak stanowi § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo - jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą, niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Jak wynika z rysunku planu poszerzenie istniejącego ciągu pieszo-jezdnego o teren oznaczony symbolem 23.KDX spowoduje, że będzie on spełniał warunek minimalnej szerokości 5 m, ustalonej przepisami rozporządzenia, jednakże warunek ten będzie spełniony jedynie na odcinku równemu szerokości frontu działki nr 733, tj. na odcinku ok. 44 m. W planie wyznaczono wprawdzie na rysunku planu orientacyjne linie rozgraniczające istniejący ciąg poza granicami planu, obrazujące planowanie poszerzenia istniejącego ciągu do szerokości równej odcinkowi na wysokości terenu oznaczonego symbolem 23.KDX, jednakże przebiegają one przez tereny prywatne, co nie może stanowić gwarancji, iż wyznaczony w planie teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną 3.MN będzie powiązany z drogą publiczną za pomocą ciągu pieszo-jezdnego o prawidłowych parametrach na całej długości. Wyznaczony na rysunku planu fragmentaryczny ciąg pieszo - jezdny nie zapewni właściwej obsługi komunikacyjnej dla terenu 3.MN ponieważ nie stanowi inwestycji celu publicznego i tym samym nie może przejść automatycznie na własność gminy. Wojewoda akcentował, że opieranie obsługi komunikacyjnej określonych terenów na drogach wewnętrznych stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa i nie sprzyja prawidłowym rozwiązaniom komunikacyjnym. W świetle art. 2 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 w zawiązku z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) projektowany publiczny ciąg pieszo - jezdny o symbolu 23.KDX na części działki o nr ewidencyjnym 733, nie jest klasyfikowany w normatywnym ujęciu jako droga publiczna, dlatego uznanie go za mający stanowić cel publiczny jako droga publiczna nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wyznaczenie ciągów pieszo-jezdnych dla obsługi komunikacyjnej terenów oznacza przerzucenie obowiązku gminy zapewnienia obsługi komunikacyjnej nieruchomości przeznaczonych w planie pod zabudowę, na prywatnych właścicieli tych nieruchomości. Takie działania prowadzą do powstawania konfliktów społecznych, a także utrudniają realizację inwestycji lokalnych na tych terenach. Zdaniem Wojewody w analogiczny sposób jak w przypadku terenu 3.MN, a więc poprzez projektowane poszerzenie ciągów pieszo-jezdnych, ustalona została obsługa komunikacyjna dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 13.MN (załącznik Nr 99) - projektowane poszerzenie istniejącego ciągu pieszo jezdnego o szerokości ok. 3 mm co w skali 1:1000 odpowiada 3m w terenie na odcinku przyległym do terenu 13.MN o teren oznaczony symbolem 38.KDX o szerokości 5 mm, tj. 5 m w terenie i symbolem 4.MN (załącznik Nr 30) - projektowane poszerzenie istniejącego ciągu pieszo - jezdnego o szerokości ok. 2 mm, co w skali 1:2000 odpowiada 4 m w terenie, na odcinku przyległym do terenu 4.MN o teren oznaczony symbolem 26.KDX o szerokości 2 mm, tj. 4 m w terenie. Również rysunek planu dla położonego w obrębie geodezyjnym Słotwiny terenu eksploatacji powierzchniowej kopalin oznaczonego symbolem 1.PG (załącznik Nr 39) wskazuje jedynie fragmentaryczne poszerzenie istniejącego ciągu pieszo jezdnego o szerokości ok. 2,5 m o teren oznaczony symbolem 33.KDX.Wojewoda podniósł, że treść uchwały nie określa również, w jaki sposób ma nastąpić skomunikowanie tego obszaru z systemem komunikacyjnym gminy. W przypadku terenów przeznaczonych pod przemysłowe wydobycie kopalin, szczególny charakter obiektów i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania takiego terenu wyklucza ustalenie jego obsługi komunikacyjnej poprzez ciąg pieszo - jezdny o szerokości 2,5 m, takiej bowiem szerokości jest uwidoczniony na rysunku planu istniejący aktualnie ciąg. Terenami, których obsługę komunikacyjną oparto na ciągu pieszo - jezdnym są tereny oznaczone symbolami 16.MN,RM i 17.MN,RM (Załącznik Nr 60). Jak wynika z ustaleń planu projektowano fragmentaryczne poszerzenie istniejącego ciągu pieszo jezdnego o tereny oznaczone symbolami odpowiednio 41.KDX i 42.KDX. Stosownie do ustaleń zmiany planu, dla obsługi komunikacyjnej terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej oznaczonych symbolami 20.MN.RM, 21.MN.RM, 22.MN.RM (załącznik Nr 67) fragmentarycznie poszerzono istniejącą drogę dojazdową o tereny oznaczone symbolami odpowiednio 15.KDD (wydzielony fragment z terenu działki 119), 16.KDD (wydzielony fragment działki o nr ewidencyjnym 155) i 17.KDD (wydzielony fragment działki o nr ewidencyjnym 201). Jednak analiza aktualnie obowiązującego planu zagospodarowanie przestrzennego Gminy K. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] roku wykazała, iż na rysunku planu nie jest zaznaczony ciąg pieszy przyległy do terenów 16.MN,RM i 17.MN,RM, który zmianą planu Rada Gminy planuje poszerzyć. Na obowiązującym planie nie jest również wrysowana droga gminna, która w analizowanej zmianie planu podlega fragmentarycznemu poszerzeniu o tereny oznaczone symbolami 16.KDD i 17.KDD. Fragmentaryczne ustalenia dotyczące szlaków komunikacyjnych wyłącznie na terenach przyległych do obszarów przeznaczonych pod zabudowę nie wypełnia warunku obowiązkowego ustalenia obsługi komunikacyjnej dla tych terenów. Niezależnie od powyższego organ nadzoru stwierdził, że w planie miejscowym znalazły się również obszary, dla których rysunek planu nie przewiduje żadnych rozwiązań komunikacyjnych. Uwaga ta dotyczy terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem 2.MN,RM (Załącznik Nr 6). Mimo iż w treści uchwały wskazano, że obsługa komunikacyjna nastąpi z istniejących i projektowanych dróg oznaczonych na rysunku planu oraz dróg położonych poza granicami planu, teren nie posiada dostępu do drogi publicznej z żadnej strony. Bezpośredniego dostępu do drogi publicznej nie ma również teren zabudowy usług sportu i rekreacji oznaczony symbolem 2.US (Załącznik nr 27). Z kolei teren oznaczony symbolem 12.MN,RM (Załącznik Nr 23) przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową posiada dostęp do drogi za pośrednictwem ciągu pieszo-jezdnego 2.KDX, który spełnia wymóg szerokości min. 5 m., jednakże dostęp ten przewidziany jest tylko od południowej strony omawianego terenu. Biorąc pod uwagę proponowany w planie podział geodezyjny działki o nr ewidencyjnym 2455 na pięć działek budowlanych w planie należy zapewnić obsługę komunikacyjną dla każdej z planowanych działek. Plan nie wskazuje wymaganej obsługi komunikacyjnej także dla terenu oznaczonego symbolem 6.MN (Załącznik Nr 47) przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Obszar objęty zmianą obejmuje teren działek o nr ewidencyjnych 501/1, 487, 503 i 504. Na rysunku planu zaznaczone zostały orientacyjne linie rozgraniczające dróg poza granicami planu, m. in. wyznaczona została droga dochodząca do działek o nr 503 i 504, której przebieg przewidziany jest poprzez działkę o nr ewidencyjnym 501/2, nie objętą obszarem zmiany planu. Zdaniem Wojewody wyznaczenie dojazdu do działek o nr ewidencyjnych 503 i 504 przez prywatną nieruchomość nie daje gwarancji realizacji tego przedsięwzięcia, co więcej nie można uznać, iż tak zaprojektowana droga będzie stanowiła element systemu komunikacji publicznej w gminie, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których plan nie posiada wymaganej obsługi komunikacyjnej Wojewoda zaliczył również obszar położony w obrębie geodezyjnym Głusko Kolonia, obejmujący teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej, oznaczony symbolem 29.MN,RM oraz tereny obiektów produkcyjnych i zabudowy usługowej oznaczone symbolami 3.P,U i 4.P,U (załącznik Nr 77). Dla wymienionych terenów wydzielony został teren pod drogę publiczną klasy drogi dojazdowej o symbolu 20.KDD oraz powiązany się z nim teren ciągu pieszo – jezdnego, oznaczony symbolem 14.KDX. Zaprojektowana droga dojazdowa nie łączy się z drogą publiczną, przez co nie można uznać, iż tereny o symbolach 29.MN,RM, 3.P,U i 4.P,U mają zapewnioną obsługę komunikacyjną. Rada Gminy wyznaczyła szlak komunikacyjny, który jest powiązany z istniejącym układem zewnętrznym za pomocą projektowanego połączenia przebiegającego przez prywatną działkę gruntu nie objętą zmianą planu, nie można zatem uznać, iż spełnione zostały kryteria, które wynikają z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobną próbę zaprojektowania układu komunikacyjnego podjęto w przypadku terenów położonych w obrębie Uściąż dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową oznaczonych symbolami 3.MN,U i 28.MN,U (Załącznik nr 98). Teren ciągu pieszo-jezdnego o symbolu 13.KDX nie jest powiązany komunikacyjnie z układem zewnętrznym, co więcej, rysunek planu obejmujący zarówno tereny przeznaczone pod zabudowę, ciąg pieszo-jezdny jak i orientacyjne linie rozgraniczające drogi został naniesiony na czystą kartkę. Mapa użyta do sporządzenia rysunku planu pozbawiona jest treści, co czyni niemożliwym do uznania za obowiązujące jakichkolwiek ustaleń dokonanych za jej pomocą.Odpowiadając na skargę Wójt Gminy K. uznał ją za częściowo trafną i wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej:a) oznaczenia linii zabudowy na terenie 6R (zał. 33 do uchwały),b) braku terenów 16.R.ZL wymienionych w treści uchwały i nie występujących na załącznikach graficznych,c) braku parametrów dla dróg oznaczonych symbolami 32KDD i 33 KDD w treści uchwały w § 56 ust. 1 oraz braku ich na załącznikach graficznych,d) odmiennych niż określone w studium wskaźników i parametrów urbanistycznych,e) niejednoznacznego określenia przeznaczenia dla terenu oznaczonego symbolem 1.ML, 2.ML, 3.MLw pozostałej zaś części skargę uznał za pozbawioną podstaw.W jego ocenie błędne jest zapatrywanie Wojewody w kwestii niedotrzymania zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla terenów oznaczonych symbolami: 2.ZL, 3.ZN, 4.ZN, 5.ZN, 6.ZN, 7.R, 6.ZL, 7.ZL, 20.ZN, 15.ZL. Według Wójta ustalenie na terenach położonych w studium w strefach inwestycyjnych przeznaczenia terenów "bez prawa zabudowy" jest spowodowane analizą istniejących uwarunkowań przestrzennych dla pojedynczych działek, nie stanowiących zwartych przestrzeni urbanistycznych. Ustalenia studium oprócz zasad zabudowy i zagospodarowania terenów przeznaczonych na cele inwestycyjne w poszczególnych strefach funkcjonalno - rozwojowych zawierają szereg zasad dotyczących m.in. ochrony przyrody, środowiska, środowiska kulturowego i ochrony gruntów rolnych i leśnych, obowiązujących na całym obszarze studium niezależnie od położenia poszczególnych działek w obszarach o ustalonych funkcjach. Skala studium (1:10000) nie pozwala w pełni określić wszystkich lokalnych uwarunkowań i ograniczeń w zagospodarowaniu wynikających przede wszystkim z konieczności zachowania małych kompleksów leśnych położonych wśród zabudowy, granicznych części korytarzy ekologicznych, czy zachowania lokalnych terenów o funkcji rolniczej. Wójt przekonywał, że skala planu miejscowego, a szczególnie analiza uwarunkowań w wymiarze pojedynczych działek objętych granicami planu, umożliwia przybliżenie ustaleń studium i doprecyzowanie ustalonych w nim zasad ochronnych. Tereny, o których mowa nie są przeznaczone na cele budowlane, ale ich funkcje sprowadzają się do ochrony lokalnych elementów środowiska lub lokalnych enklaw terenów rolniczych, a to nie oznacza, że pozostają w sprzeczności z funkcją określoną w studium. Duże obszary funkcjonalno - przestrzenne określone w studium wymagają doprecyzowania zagospodarowania w planie miejscowym nie tylko w zakresie parcelacji gruntów i wytyczenia niezbędnych dróg dojazdowych do działek budowlanych, ale również warunków ochrony poszczególnych elementów środowiska i uwzględnienia ich w zagospodarowaniu poszczególnych części tych obszarów. Wyłączenie z prawa zabudowy części pojedyńczych działek, objętych planem miejscowym jest realizacją celów ochronnych ustalonych w studium. Przykładem ustaleń studium umożliwiających takie działanie są ustalenia obowiązujące dla obszarów funkcjonalnych na całym obszarze, w których wyraźnie określa się konieczność ochrony gruntów rolnych i leśnych. W innej części nakazuje się ochronę elementów środowiska przyrodniczego i kulturowego ze względu na przepisy ochronne ustalone na podstawie przepisów odrębnych. Konieczność przybliżenia ustaleń studium w sporządzanym planie miejscowym dotyczy również wskazanych granic obszarów podlegających ochronie, co również zostało wykonane w ustaleniach planu. Celowość tego działania została potwierdzona w toku przeprowadzonych opinii i uzgodnień.Odnosząc się do zarzutu sporządzenia planu na nieprawidłowych mapach Wójt wyjaśnił, że mapy ewidencyjne w skali 1:5000, zakupione w Starostwie Powiatowym w O. L. zostały zeskanowane i skalibrowane w programie geodezyjnym z wykorzystaniem współrzędnych układu lokalnego. W ocenie Wójta skalibrowanie map w ten sposób nie powoduje zmian w treści mapy oraz jej skali znamionowej. Umożliwia jednak wykorzystanie map oryginalnych w skali projektowej. Weryfikacja przyjętej skali na załącznikach graficznych do planu jest przeprowadzona poprzez umieszczenie na nich podziałki liniowej i strzałki północy. Art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym umożliwia wykorzystanie do celów projektowych map katastralnych, które są sporządzane zwykle w skali 1: 5000 i przy opracowaniu planu mogą być one wykorzystane wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. Z powyższych powodów niezbędne było przeskalowanie map. Kalibracja podkładów geodezyjnych oprócz możliwości dostosowania skali pozwala również na wydruk załączników graficznych w precyzyjnej skali oraz połączenie ze sobą sąsiadujących arkuszy mapy. Brak możliwości kalibracji map uniemożliwiłoby również powstawanie baz informacji przestrzennej, których realizacja jest konieczna ze względu na przepisy odrębne. L. Urząd Wojewódzki w 2011 r. pozytywnie wypowiedział się w sprawie użycia map ewidencyjnych do opracowania planu.Wójt nie zgodził się także z zarzutem niedostosowania linii zabudowy od dróg oznaczonych symbolem KDG wskazanych na rysunku planu do ustaleń określonych w § 10 ust. 5 uchwały. Jego zdaniem w treści uchwały wyraźnie określono, że rysunek planu stanowi odniesienie ustaleń uchwały do terenu objętego planem (w § 5 ust. 1) oraz, że wszelka nowa zabudowa na terenach, na których wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy musi być sytuowana zgodnie z tymi liniami (§ 10 ust.2). Wprowadzone ustalenia mają na celu wskazanie, że na rysunku planu dopuszcza się odstępstwa od ustaleń (§ 10 ust.5). Oznaczenia linii zabudowy na liniach rozgraniczających tereny 30.MN,RM, 5.UP, 7.MN,U (załącznik nr 25 do uchwały ), jako nieprzekraczalne linie zabudowy określone na załączniku nr 25 nie zostały wyznaczone błędnie i są zgodne z zamierzeniami planistycznymi wskazanymi w uchwale. Celem ich wyznaczenia było umożliwienie zagospodarowania działek w sposób określony w planie. Prawidłowe są również wskazania części terenu 7.MN,U na działce oznaczone jako rzeka Karczmianka (załącznik nr 25 do uchwały). Linie rozgraniczające terenu 7.MN,U zostały wyznaczone po granicach geodezyjnych działki ewidencyjnej, zgodnie z obowiązującą ewidencją gruntów. Analiza granic działki oraz inwentaryzacja stanu istniejącego zagospodarowania wykonana "na gruncie" jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowa działka (1101 obręb K. Pierwsze) w całości znajduje się poza korytem rzeki Karczmianki. Rzeka została wydzielona geodezyjnie na działce 1082 obręb K. P., która graniczy z działką nr 1101. Obecnie rzeka w całości została ujęta w działce nr ewid. 1082, która znajduje się poza granicami planu, stąd nie ma podstaw do wprowadzania ustaleń w tym zakresie na działce objętej granicami planu.W ocenie Wójta Prawidłowe są także ustalenia odległości nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 2.ML od granicy gruntów leśnych. Są one zgodne z § 10 ust.7 uchwały (minimalna odległość 12 m) oraz tym samym w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami odrębnymi. Celem oznaczenia na rysunku planu odległości 6 m było wskazanie odstępstw od ustaleń określonych w treści uchwały w tym zakresie. Wprowadzone ustalenia mają na celu wskazanie, że na rysunku planu dopuszcza się odstępstwa od ustaleń § 10 ust.7 uchwały. W zakresie niedotrzymania zgodności z obowiązującymi przepisami odrębnymi dla budynków lokalizowanych w sąsiedztwie gruntów leśnych nie stwierdza się tej niezgodności. Regulowana w cytowanych w skardze przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość zabudowy odnosi się do odległości między zewnętrznymi ścianami budynków nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. W innym przypadku odległości te nie obowiązują. Zachowanie zgodności projektu budowlanego z tymi przepisami nie jest przedmiotem planu miejscowego i dotyczy projektu obiektu budowlanego realizowanego z uwzględnieniem cytowanych przepisów odrębnych przy zachowaniu zgodności z przepisami uchwały Rady Gminy K. w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Brak możliwości uwzględnienia przepisów przeciwpożarowych w zakresie odległości od gruntów leśnych spowoduje brak możliwości realizacji zamierzonych inwestycji. Ustalenie w planie miejscowym minimalnej odległości zabudowy od granicy gruntów leśnych w odległości 6 m nie powoduje możliwości nieuwzględnienia w projekcie budowlanych innych przepisów odrębnych.Wskazując na zarzut skargi dotyczący nie zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej dla części terenów objętych granicami planu Wójt wyjaśnił, że rozkład przestrzenny terenów objętych granicami planu uniemożliwia wskazanie dróg obsługujących tereny na całym ich przebiegu. Obsługa komunikacyjna pojedynczych działek objętych granicami jest możliwa do określenia jedynie w ich granicach. Wskazywanie ustaleń poza granicami planu spowodowałoby naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każda działka objęta granicami planu była analizowana pod względem możliwości dojazdu i połączenia z drogami publicznymi. Dla poszczególnych terenów ustalono dojazd poprzez istniejące drogi na granicy planu, z uwzględnieniem konieczności ich poszerzenia na terenach objętych planem, konieczność wytyczenia drogi w granicach planu lub uwzględnienia dojazdu poprzez działki sąsiadujące w z granicami planu stanowiące wspólną własność z działkami objętymi granicami planu. Pełna obsługa komunikacyjna terenów będzie wymagała jednak działań podejmowanych również na terenach sąsiadujących z jego granicami. Konstrukcja uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu uniemożliwia ustalenie innej, niż określona w planie obsługę komunikacyjną poszczególnych terenów.Wójt podzielił podniesione w skardze zarzuty w części dotyczącej oznaczenia linii zabudowy na terenie 6R (zał. nr 33 do uchwały), braku terenów 16.R.ZL wymienionych w treści uchwały i nie występujących na załącznikach graficznych, braku parametrów dla dróg oznaczonych symbolami 32 KDD i 33 KDD w treści uchwały w § 56 ust. 1 oraz braku ich na załącznikach graficznych, odmiennych niż określone w studium wskaźników i parametrów urbanistycznych i niejednoznacznego określenia przeznaczenia dla terenu oznaczonego symbolem l.ML, 2.ML, 3ML, tj. nie ustalenia przeznaczenia dopuszczalnego, pomimo dopuszczenia realizacji na działce budynków inwentarskich, budynków gospodarczych i garaży.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga zawiera uzasadnione podstawy i to niezależnie od zawartej w niej argumentacji. Sąd bowiem mając za podstawę art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) zobowiązany jest do rozstrzygania w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wspomniany obowiązek aktualizuje się wówczas, gdy skarga do sądu nie obejmuje istotnych elementów postępowania administracyjnego, decyzji lub zaskarżonego aktu, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wówczas, jeśli mieszczą się w granicach sprawy wywołanej skargą, niezależnie od tego, czy zostały podniesione, sąd ma obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji na gruncie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 wspomnianej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie wadliwość prowadzonego postępowania dotyczy naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zapis ten jest konsekwencją znaczenia, jakie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nadaje sama ustawa. Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze prawniczej uważa się, że studium ma na celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jest aktem polityki wewnętrznej gminy, określającej uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne) oraz określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Mimo, że nie jest to akt prawa miejscowego (art. 9 ust. 5), to jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Studium pełni też funkcję koordynującą ustalenia przyszłych planów miejscowych. Takie umiejscowienie studium wskazuje jednoznacznie, że badanie zgodności z nim miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest kluczowym elementem procedury planistycznej, a jego naruszenie powinno być rozważane według przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy jako przesłanka stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub części. Przepisy ustawy nie wskazują w jakiej formie Rada Gminy ma orzec o tym zgodności planu ze studium. W orzecznictwie, mimo początkowych rozbieżności przyjął się pogląd, według którego stwierdzenie przez radę takiej zgodności ( braku naruszenia ustaleń studium ) następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tak w wyrokach NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1863/06, opublikowany ONSA i WSA 2008/1/14, 31 maja 2010r. II OSK 575/10, 28 stycznia 2010r. II OSK 1893/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Bez wątpienia jednak, bez względu na to, w jakiej formie zostanie zgodność stwierdzona, nie może ulegać wątpliwości, że czynność ta musi nastąpić przed uchwaleniem planu. Jeśli tak, powinno to nastąpić w odrębnym głosowaniu ( Planowane i zagospodarowanie przestrzenne - Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego 6.Wydanie C.H.BECK 2011 str.203 ). Tryb ten, z uwagi na konieczność ścisłej procedury planistycznej, musi zostać zachowany, nawet, jeśli wziąć pod uwagę, że fakt podjęcia przez Radę Gminy uchwały o zgodności planu z ustaleniami studium nie oznacza w żadnym razie braku uprawnienia do badania takiej zgodności przez sąd administracyjny, co klarownie wyłożył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2010r. I OSK 575/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Według protokołu nr XXXV/2014 z sesji Rady Gminy K. z dnia 27 stycznia 2014r. głosowano nad zgłoszonymi do projektu plany uwagami, nieuwzględnionymi przez Wójta, oraz zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma w nim żadnej wzmianki o głosowaniu nad zgodnością projektu planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., mimo, że w części wstępnej uchwały znajduje się klauzula, zgodnie z którą plan uchwalono po stwierdzeniu nienaruszalności przez zmianę planu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...]. Zaskarżona uchwała nie odzwierciedla zatem przebiegu sesji rady i zawiera treść, która nie była przedmiotem obrad. Uzasadnione jest w tej sytuacji przekonanie, że rada w sposób istotny naruszyła tryb sporządzania planu, co w świetle art. 28 powołanej ustawy skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały w całości, mimo ograniczenia samej skargi do stwierdzenia jej nieważności jedynie w części. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu trzeba zauważyć, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Przekonujące jest stanowisko, według którego przedstawienie na posiedzeniu rady ustaleń studium i odniesienie ich do założeń projektu planu, mogłoby skutkować jego korektami i w efekcie prowadzić do podjęcia uchwały w innej treści. Brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii skutecznie podważa zapis uchwały o braku naruszenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.Z tego względu na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały.

- §53;

- § 54 ust. 1 w brzmieniu: "1.KDG", "3.KDG", "7.KDG", "9.KDG";

- § 54 ust. 5 w części obejmującej wiersze drugi, czwarty, ósmy i dziesiąty w tabeli;

- § 55 ust. 1 w brzmieniu: "1.KDL, 2.KDL";

- § 55 ust. 5 w części obejmującej wiersze drugi i trzeci w tabeli;

- § 56 ust. 1 w brzmieniu: "1.KDD, 2.KDD, 3.KDD, 4.KDD, 5.KDD, 6.KDD", "8.KDD, 9.KDD, 10.KDD", "12.KDD", "14.KDD, 15.KDD, 16.KDD, 17.KDD, 18. KDD", "20.KDD", "22.KDD, 23.KDD, 24.KDD, 25.KDD", "27.KDD", "29.KDD, 30.KDD, 31.KDD, 32.KDD, 33.KDD"

- § 56 ust. 5 w części obejmującej wiersze drugi, trzeci, czwarty, piąty, szósty, siódmy, dziewiąty, dziesiąty, jedenasty, trzynasty, piętnasty, szesnasty, siedemnasty, osiemnasty, dziewiętnasty, dwudziesty pierwszy, dwudziesty trzeci, dwudziesty czwarty, dwudziesty piąty, dwudziesty szósty, dwudziesty ósmy, trzydziesty, trzydziesty pierwszy, trzydziesty drugi w tabeli;

- § 56 ust. 8;

- § 57 ust. 1 w brzmieniu: ,,2.KDX", ,,4.KDX""13.KDX", ,,9.KDX", "11.KDX, 12.KDX, 13.KDX, 14.KDX", ,,16.KDX, 17.KDX, 18.KDX, 19.KDX", ,,22.KDX, 23.KDX", ,,25.KDX", ,,27.KDX", ,,31.KDX, 32.KDX, 33.KDX", ,,37.KDX, 38.KDX", ,,40.KDX, 41.KDX, 42.KDX, 43.KDX", ,,46.KDX, 47.KDX, 48.KDX";

- § 57 ust. 5 w części obejmującej wiersz trzeci, piąty, dziesiąty, dwunasty, trzynasty, czternasty, piętnasty, siedemnasty, osiemnasty, dziewiętnasty, dwudziesty, dwudziesty trzeci, dwudziesty czwarty, dwudziesty szósty, dwudziesty ósmy, trzydziesty drugi, trzydziesty trzeci, trzydziesty czwarty, trzydziesty ósmy, trzydziesty dziewiąty, czterdziesty pierwszy, czterdziesty drugi, wiersz czterdziesty trzeci, czterdziesty czwarty, czterdziesty ósmy, czterdziesty dziewiąty w tabeli;

- załączniki graficzne Nr 1, Nr 2, Nr 3, Nr 4, Nr 5, Nr 6, Nr 9, Nr 10, Nr 11, Nr 13, Nr 14, Nr 16, Nr 17, Nr 18, Nr 23, Nr 27,Nr 31, Nr 36, Nr 39, Nr 41, Nr 44, Nr 45, Nr 50, Nr 51, Nr 53, Nr 58, Nr 60, Nr 63, Nr 64, Nr 65, Nr 66, Nr 67, Nr 68, Nr 69, Nr 77, Nr 81, Nr 82, Nr 83, Nr 84, Nr 85, Nr 87, Nr 91, Nr 92, Nr 93, Nr 95, Nr 98 do uchwały,

- załącznik graficzny Nr 25 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnych linii zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami 4.UP od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "O."; 5.UP od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "O." oraz od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "S.", 30.MN,RM od strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "S.", 7.MN,U strony drogi oznaczonej na mapie jako ul. "S.", część terenu 7.MN,U jaka obejmuje zaznaczoną na mapie rzekę Karczmiankę;

- załącznik graficzny Nr 30 do uchwały w części obejmującej obszar 4.MN, 26.KDX;

- załącznik graficzny Nr 33 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 6.R;

- załącznik graficzny Nr 47 do uchwały w części obejmującej obszar 6.MN,

- załącznik graficzny Nr 48 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 16 MN, U od strony drogi oznaczonej symbolem 6.KDG;

- załącznik graficzny Nr 60 do uchwały w części obejmującej obszar 16.MN,RM, 17MN.RM, 41.KDX, 42.KDX,

- załącznik graficzny Nr 76 do uchwały w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 1.P,U od strony drogi oznaczonej symbolem 8.KDG;

- załącznik graficzny Nr 78 do uchwały w części obejmującej obszar 20.ZN, -załącznik graficzny Nr 99 do uchwały w części obejmującej obszar 13.MN i 38.KDX.

Uzasadniając skargę Wojewoda wskazał na sprzeczność części zapisów uchwały z ustaleniami uchwały nr XXIX/211/13 z dnia 19 sierpnia 2013r. Rady Gminy K. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy K., które stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jak wynika z § 42 uchwały dla terenu oznaczonego na rysunku planu (załącznik nr 45) symbolem 7R przeznaczeniem podstawowym są tereny rolnicze. Tymczasem w studium teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową (oznaczony kolorem brązowym na mapie studium). Ponadto § 51 planu oraz załączniki graficzne Nr 3, Nr 50 i Nr 83 do uchwały podają, że dla terenów oznaczonych symbolami 2.ZL (zał. Nr 3), 6.ZL, 7.ZL (zał. Nr 50) i 15.ZL (zał. Nr 83) jako przeznaczenie podstawowe przyjęta jest funkcja: tereny lasów, jednak z rysunku studium wynika, że wskazane tereny (oznaczone kolorem brązowym) przeznaczone są pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Z kolei z ustaleń § 52 uchwały oraz załącznika graficznego Nr 78 wynika, iż dla terenu oznaczonego symbolem 20.ZN funkcją podstawową jest teren zieleni nieurządzonej, jak wynika natomiast z rysunku studium wskazany teren (oznaczony kolorem brązowym) przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową. Zdaniem Wojewody brak jest także podstaw prawnych do dokonania zmian przewidzianej w studium funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej na tereny lasów (tereny o symbolach 2.ZL, 6.ZL, 7.ZL i 15.ZL) i tereny zieleni nieurządzonej (20.ZN) skoro Studium takich funkcji dla wskazanych obszarów nie przewiduje.

Zdaniem organu nadzoru w planie przyjęto także odmienne, niż określone w studium wskaźniki i parametry urbanistyczne. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 38 ust. 5 pkt 1a uchwały, maksymalna wysokość zabudowy budynków rekreacji indywidualnej dla terenów oznaczonych symbolami ML wynosi 12 m (3 kondygnacje nadziemne). W ustaleniach studium parametry te wynoszą odpowiednio 9 m oraz 2 kondygnacje nadziemne. Brak zgodności w zakresie ustaleń dotyczących maksymalnej wysokości zabudowy dotyczy również budynków usługowych w ustaleniach dla terenów oznaczonych symbolem U, zawartych w § 45 ust. 5 pkt 1a uchwały (12 m i 3 kondygnacje nadziemne). W studium wskazane parametry wynoszą odpowiednio 9 m i 2 kondygnacje nadziemne. Oznacza to brak zgodności planu z ustaleniami studium, czego wymaga art. 20 ust.1 powołanej ustawy.

W ocenie Wojewody zaskarżona uchwała narusza również art. 16 ust. 1 ustawy poprzez sporządzenie rysunku przedmiotowego planu miejscowego na nieprawidłowych mapach. Wskazany zarzut dotyczy załączników graficznych Nr 1, 2, 4, 6, 9, 10, 13, 14, 16,17, 18, 27, 31, 45, 50, 51, 58, 60, 64, 65, 66, 67, 77, 81, 82, 83, 84 i 95. Według powołanego przepisu plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku, map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, zaś w przypadkach planów sporządzonych wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Skala zastosowana na rysunku jest tym elementem, od którego w dużej mierze jest zależna z jednej strony liczba szczegółów, które można umieścić na mapie i dokładność ich wymiarów, z drugiej zaś - precyzja prac pomiarowych, które można wykonać na mapie, aby prawidłowo odczytać rysunek. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1587), stanowiącym wypełnienie delegacji zawartej w art. 16 ust.2 ustawy, projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w formie rysunku na kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, zawierającej obszar objęty projektem planu miejscowego wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Oznacza to, że część graficzna miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego powinna być sporządzona na kopii mapy zasadniczej, albo w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym . Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) mapa zasadnicza jest to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) treść mapy ewidencyjnej (katastralnej) stanowią m.in.: kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia, kontury klas gleboznawczych i ich oznaczenia, kontury budynków, numery działek ewidencyjnych. Dopuszczalna jest jedynie zmiana nośnika materiału bez kompilacji i wzajemnego uzupełniania. Oznacza to, że wykorzystana może być wyłącznie mapa w takiej formie, jaka istnieje w zasobie powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, o ile jej treść i skala jest zgodna z wymaganiami określonymi w art. 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem rysunek zmiany planu miejscowego przyjętego uchwałą Nr [...], stanowiący załączniki o numerach 1, 2, 4, 6, 9, 10, 13, 14, 17, 18, 27, 31, 45, 50, 51, 58, 60, 64, 65, 66, 67, 77, 81, 82, 83, 84, 95 sporządzony został na mapach, które budzą wątpliwości, czy pozyskano je z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Są to mapy ewidencyjne w skali 1:5000, które w przedmiotowej zmianie planu wykorzystano przy sporządzaniu załączników w skali 1:2000. Na rysunku planu stanowiącym załącznik Nr 16 mapę sytuacyjno - wysokościową w skali 1:500 wykorzystano przy sporządzaniu załącznika w skali 1:2000. Analiza otrzymanych od Wójta Gminy K. kserokopii map i porównanie ich z mapami stanowiącymi załączniki do uchwały, potwierdza, że rysunek planu stanowiący wskazane wyżej załączniki został przeskalowany poza upoważnionym do takich działań ośrodkiem dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Wskutek takiego działania rysunek planu miejscowego został wykonany na mapach w skali 1:2000, które to mapy nie stanowią urzędowych kopii map pozyskanych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przedłożone przez organ kopie map użytych do wykonania rysunku planu są sporządzone w skali, która nie pokrywa się ze skalą map stanowiących załącznik do planu. Wskazuje to, że rysunek planu został wykonany na mapach, które powstały w toku prac projektowych, tj. nie istnieje dokument źródłowy, którego kopie stanowią mapy użyte do wykonania rysunku planu. Ustawodawca w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuścił możliwość sporządzenia planu miejscowego w skali 1:5000 w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. Powyższa skala określa jedynie ramowo funkcje terenu i nie może zostać wykorzystana w sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego mają stanowić bezpośrednią podstawę prawną dla pozwoleń na budowę. Co więcej,

rysunki zmiany planu, stanowiące załączniki Nr 3, 5, 11, 23, 36, 41, 44, 53 , 63 , 68, 69, 85, 87, 91, 92, 93, 98 do uchwały, w części nie zostały sporządzone na mapie. W przedstawionej dokumentacji znajdują się mapy pochodzące z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w O. L., jednakże mapy te w niektórych przypadkach obejmują tylko część obszarów objętych zmianą planu. Inaczej mówiąc, na wskazanych załącznikach stanowiących rysunek planu, poszczególne obszary objęte zmianą znajdują się w części na mapie, zaś w części na tle niezawierającym jakichkolwiek naniesień. Wojewoda zaznaczył, że rysunek planu naniesiony na czystą kartkę nie ma mocy prawnej z uwagi na niemożliwość odniesienia go do rzeczywistego stanu terenu, który powinien zostać przedstawiony na aktualnej mapie. Wojewoda podkreślił, że wyeliminowanie załączników graficznych nr 1, 2, 4, 6, 9, 10, 13, 14, 16, 17, 18, 27, 31, 38, 45 , 50, 58, 60, 64, 65, 66, 67, 77, 81, 82, 83 , 84, 95 oraz 3, 5, 11, 23, 36, 41, 44, 53, 63, 68, 69, 85, 87, 91, 92, 93, 98 skutkuje tym, że ustalenia części tekstowej dla terenów oznaczonych na tych załącznikach pozostaną bezprzedmiotowe. Brak załączników graficznych do planu powoduje natomiast, iż uchwała jest nieczytelna, bowiem jej treść nie ma odzwierciedlenia w rysunku graficznym.

W tym kontekście Wojewoda wskazał również na niezgodność części tekstowej planu z jego częścią graficzną. Jak stanowi art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wskazuje, iż ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 1 uchwały minimalna odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi KDG wynosi 10 m. Na załącznikach graficznych Nr 2, 25, 48, 76 i 77 wyznaczone przez Radę Gminy odległości linii rozgraniczających poszczególnych terenów od dróg gminnych odbiegają od odległości wskazanej w § 10 ust. 5 pkt 1 uchwały, w ten sposób, iż nie wypełniają ustalonego minimum 10 m. I tak :

- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenu oznaczonego symbolem 1MN,U na załączniku Nr 3 od drogi oznaczonej symbolem 1 .KDG na rysunku planu wynosi 8 m;

- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenów oznaczonego symbolami 4.UP i 5.UP na załączniku Nr 25 od drogi oznaczonej na mapie jako "Opolska" na rysunku planu wynosi odpowiednio 8 m i 4 m;

- dla terenów oznaczonych symbolami 30.MN,RM 5.UP (od drogi oznaczonej na mapie jako "Strażacka") 7.MN,U9 (od drogi oznaczonej jako "Starowiejska") wrysowano nieprzekraczalne linie zabudowy w liniach rozgraniczających z drogami (załącznik Nr 25);

- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenu oznaczonego symbolem 16 MN, U na załączniku Nr 48 od drogi oznaczonej symbolem 6.KDG na rysunku planu wynosi 8 m;

- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenu oznaczonego symbolem 1.P,U na załączniku Nr 76 od drogi oznaczonej symbolem 8.KDG na rysunku planu wynosi 8 m;

- odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy terenów oznaczonego symbolami 2.PU i 28.MN,RM na załączniku Nr 77 od drogi oznaczonej symbolem 9.KDG na rysunku planu wynosi 8 m.

Rozbieżności pomiędzy ustaleniami części w tekście i na rysunku planu dotyczą także terenu oznaczonego symbolem 6.R na załączniku graficznym Nr 33. Według § 42 ust. 4 pkt. 1 uchwały ustala się przeznaczenie terenu na funkcje rolnicze, bez prawa zabudowy. Na rysunku planu dla tego terenu została wrysowana nieprzekraczalna linia zabudowy. Sprzeczność ustaleń występuje również w zakresie rysunku planu na terenie 7 MN,U (Załącznik Nr 25). Teren ten, zakwalifikowany jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, na mapie jest wrysowany w działkę stanowiącą rzekę Karczmiankę. Podobna niezgodność rysunku planu z ustaleniami tekstu uchwały występuje w zakresie możliwości zabudowy terenu rekreacji indywidualnej oznaczonego symbolem 2.ML (Załącznik nr 69). Jak stanowi z § 38 ust. 1 dla terenów oznaczonych na rysunku symbolami 1.ML, 2.ML, 3.ML ustala się jako przeznaczenie podstawowe zabudowę rekreacji indywidualnej (ust. 2) i nie ustala się przeznaczenia dopuszczalnego (ust. 3). W warunkach zagospodarowania terenów ustala się 1) realizację zabudowy rekreacji indywidualnej w formie wolnostojącej, 2) dopuszcza się realizacje budynków gospodarczych i inwentarskich oraz garaży (ust. 4), przy czym w § 38 ust. 5 określono wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda zauważył wewnętrzną sprzeczność regulacji w treści § 38 uchwały, gdzie dla terenów zabudowy rekreacji indywidualnej ML w § 38 ust. 3 nie ustala się przeznaczenia dopuszczalnego poza podstawowym, tymczasem w § 38 ust. 4 pkt 2 dopuszcza się realizacje budynków gospodarczych i inwentarskich oraz garaży. Z załącznika graficznego Nr 69 wynika z kolei, iż dla terenu 2.ML obejmującego działkę o nr ewidencyjnym 41 wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6 m od linii rozgraniczających ten teren. Z przedmiotowego rysunku planu wynika, że wymieniony teren 2.ML w części nieprzekraczalnej linii zabudowy sąsiaduje od północy i od południa z obszarem leśnym, oznaczonym na rysunku symbolem Ls.

Jak wynika jednak z Rozdziału 3, w którym określone zostały m. in. ustalenia ogólne dotyczące zasad przeznaczenia terenów oraz warunków i sposobów kształtowania zabudowy i zagospodarowania na całym obszarze zabudowy objętym planem, zakazuje się realizacji zabudowy w odległości mniejszej, niż 12,0 m od granicy terenów leśnych (§ 10 ust. 7 uchwały). Wskazany w ustaleniach ogólnych planu zakaz zabudowy na terenach graniczących z terenami lasów wynika również z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z § 271 ust. 1 rozporządzenia wynika, że odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli. Tabela stanowi, iż odległość o której mowa w ww. przepisie rozporządzenia, jeśli chodzi o tereny ZL wynosi 8 m. Jednocześnie § 271 ust. 3 rozporządzenia wskazuje, iż jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień (§ 271 ust. 8). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że za najmniejszą odległość budynków, w tym mieszkalnych od granicy lasu należy przyjmować, odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z pokryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień, co odpowiada odległości 12 m. Określony ww. przepisami wymóg odległości ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego nowopowstałym obiektom budowlanym, ale także bezpieczeństwa obiektów już posadowionych w ich otoczeniu oraz otaczającej jej przyrody - w tym głównie lasów. O ile w ustaleniach treści planu Rada Gminy zachowała wymaganą odległość zakazu zabudowy w odległości mniejszej niż 12 m od granicy lasu o tyle rysunek planu w przypadku terenu ML.2 tej zasady nie realizuje. Biorąc pod uwagę, iż szerokość działki o nr ewidencyjnym 41 w jej liniach rozgraniczających wynosi 22 metry, a wynikający z § 10 ust. 7 zakaz pozwala na realizację zabudowy odległości minimum 12 m od lasu, na terenie oznaczonym symbolem 2.ML jakakolwiek zabudowa nie jest możliwa. Porównanie zapisów uchwały wskazuje zatem, iż dla terenu oznaczonego symbolem 2.MN z ustaleń ogólnych planu i jego rysunku wynika de facto całkowity zakaz zabudowy na tym terenie, a jednocześnie dla tego samego terenu ustalenia szczegółowe planu wskazują parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy. Wojewoda wskazał ponadto na błędny zapis § 41 ust. 1 uchwały w brzmieniu: ,,6.R,ZL", ponieważ na rysunku zmiany planu nie ma terenów oznaczonych takim symbolem. Podobnie, w § 56 ust. 1 uchwały wymienione są drogi o symbolach 32.KDD i 33.KDD. Dla tych dróg nie zostały ustalone żadne parametry w tabeli znajdującej się w § 57 ust. 5, brak jest ich również na rysunku zmiany planu.

W przekonaniu Wojewody zaskarżona uchwała narusza również zasady sporządzania planu miejscowego poprzez niezapewnienie części terenów przeznaczonych pod zabudowę wymaganej obsługi komunikacyjnej. Ustalenia uchwały w zakresie obsługi komunikacyjnej wydzielonych w granicach zmiany planu terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej (oznaczonych symbolami 2.MN,RM - załącznik Nr 6, 12.MN,RM- załącznik Nr 23, 16.MN,RM, 17.MN,RM - zał. Nr 60, 20.MN,RM, 21.MN,RM, 22.MN,RM - załącznik. Nr 67, 29.MN,RM - załącznik Nr 77), terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczonych symbolami 3.MN -załącznik Nr 14, 4.MN - załącznik Nr 30, 6.MN załącznik Nr 47, 13.MN - załącznik Nr 99), terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej 3.MN,U, 28.MN,U (załącznik Nr 98) terenów zabudowy usług sportu i rekreacji oznaczonych symbolem 2.US ( załącznik Nr 27), terenów usług i obiektów produkcyjnych, obiektów handlowych o powierzchni pow. 2000 m², oznaczonych symbolem 3.PU, 4.PU ( załącznik Nr 77), terenu eksploatacji powierzchniowej kopalin, oznaczonego symbolem 1.PG, (załącznik Nr 39) nie spełniają wymogów art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według którego jednym z obowiązkowych elementów planu są zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Rozwinięciem powyższej regulacji jest § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym jednym z wymogów dotyczącym stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, które powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym oraz wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań łub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W przypadku uchwały ustalenia szczegółowe planu dla wskazanych powyżej terenów w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji zawarte w treści uchwały są jednobrzmiące dla wszystkich wymienionych powyżej terenów i stanowią, że obsługa komunikacyjna nastąpi z istniejących i projektowanych dróg oznaczonych na rysunku planu oraz dróg położonych poza granicami planu. Ustalenia ogólne we wskazanym zakresie zawarte zostały w § 21 i § 22 uchwały. W mniemaniu Wojewody analiza załączników graficznych, wykazała, iż pomimo ustaleń części tekstowej planu dla żadnego z wymienionych powyżej terenów nie została w sposób prawidłowy ustalona obsługa komunikacyjna. Brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej do działek ustalonych w planie jako budowlane (położonych w jednostkach terenowych oznaczonych symbolami MN, MN, RM, MN, U ) pozostaje w sprzeczności z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W rozumieniu tego przepisu dostęp do drogi publicznej może być zapewniony przez bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności gruntowej. Ustalenie służebności gruntowej nie należy do zakresu ustaleń planu, określonego w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy, jednakże na podstawie § 4 pkt 9 lit. a i rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, plan powinien określić układ komunikacyjny, jego parametry oraz klasyfikację ulic, a także określić warunki powiązań układu komunikacyjnego na obszarze objętym zmianą planu z układem zewnętrznym. Dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 3.MN (Załącznik Nr 14) obejmującym działkę o numerze ewidencyjnym 733 przewidziano obsługę komunikacyjną z ciągu pieszo-jezdnego oznaczonego symbolem 23.KDX. Jak wynika z tabeli określającej wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenów (§ 57 pkt 5 uchwały) symbolem 23.KDX oznaczono teren o szerokości 5 m przeznaczony na poszerzenie istniejącego ciągu pieszo-jezdnego ogólnodostępnego. Na rysunku mapy szerokość istniejącego ciągu wynosi ok. 1 mm, co przy zastosowaniu skali 1:2000, pozwala stwierdzić, iż w terenie istniejący ciąg ma szerokość ok. 2 m. Jak stanowi § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo - jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą, niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Jak wynika z rysunku planu poszerzenie istniejącego ciągu pieszo-jezdnego o teren oznaczony symbolem 23.KDX spowoduje, że będzie on spełniał warunek minimalnej szerokości 5 m, ustalonej przepisami rozporządzenia, jednakże warunek ten będzie spełniony jedynie na odcinku równemu szerokości frontu działki nr 733, tj. na odcinku ok. 44 m. W planie wyznaczono wprawdzie na rysunku planu orientacyjne linie rozgraniczające istniejący ciąg poza granicami planu, obrazujące planowanie poszerzenia istniejącego ciągu do szerokości równej odcinkowi na wysokości terenu oznaczonego symbolem 23.KDX, jednakże przebiegają one przez tereny prywatne, co nie może stanowić gwarancji, iż wyznaczony w planie teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną 3.MN będzie powiązany z drogą publiczną za pomocą ciągu pieszo-jezdnego o prawidłowych parametrach na całej długości. Wyznaczony na rysunku planu fragmentaryczny ciąg pieszo - jezdny nie zapewni właściwej obsługi komunikacyjnej dla terenu 3.MN ponieważ nie stanowi inwestycji celu publicznego i tym samym nie może przejść automatycznie na własność gminy. Wojewoda akcentował, że opieranie obsługi komunikacyjnej określonych terenów na drogach wewnętrznych stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa i nie sprzyja prawidłowym rozwiązaniom komunikacyjnym. W świetle art. 2 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 w zawiązku z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) projektowany publiczny ciąg pieszo - jezdny o symbolu 23.KDX na części działki o nr ewidencyjnym 733, nie jest klasyfikowany w normatywnym ujęciu jako droga publiczna, dlatego uznanie go za mający stanowić cel publiczny jako droga publiczna nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wyznaczenie ciągów pieszo-jezdnych dla obsługi komunikacyjnej terenów oznacza przerzucenie obowiązku gminy zapewnienia obsługi komunikacyjnej nieruchomości przeznaczonych w planie pod zabudowę, na prywatnych właścicieli tych nieruchomości. Takie działania prowadzą do powstawania konfliktów społecznych, a także utrudniają realizację inwestycji lokalnych na tych terenach. Zdaniem Wojewody w analogiczny sposób jak w przypadku terenu 3.MN, a więc poprzez projektowane poszerzenie ciągów pieszo-jezdnych, ustalona została obsługa komunikacyjna dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 13.MN (załącznik Nr 99) - projektowane poszerzenie istniejącego ciągu pieszo jezdnego o szerokości ok. 3 mm co w skali 1:1000 odpowiada 3m w terenie na odcinku przyległym do terenu 13.MN o teren oznaczony symbolem 38.KDX o szerokości 5 mm, tj. 5 m w terenie i symbolem 4.MN (załącznik Nr 30) - projektowane poszerzenie istniejącego ciągu pieszo - jezdnego o szerokości ok. 2 mm, co w skali 1:2000 odpowiada 4 m w terenie, na odcinku przyległym do terenu 4.MN o teren oznaczony symbolem 26.KDX o szerokości 2 mm, tj. 4 m w terenie. Również rysunek planu dla położonego w obrębie geodezyjnym Słotwiny terenu eksploatacji powierzchniowej kopalin oznaczonego symbolem 1.PG (załącznik Nr 39) wskazuje jedynie fragmentaryczne poszerzenie istniejącego ciągu pieszo jezdnego o szerokości ok. 2,5 m o teren oznaczony symbolem 33.KDX.

Wojewoda podniósł, że treść uchwały nie określa również, w jaki sposób ma nastąpić skomunikowanie tego obszaru z systemem komunikacyjnym gminy. W przypadku terenów przeznaczonych pod przemysłowe wydobycie kopalin, szczególny charakter obiektów i urządzeń niezbędnych do funkcjonowania takiego terenu wyklucza ustalenie jego obsługi komunikacyjnej poprzez ciąg pieszo - jezdny o szerokości 2,5 m, takiej bowiem szerokości jest uwidoczniony na rysunku planu istniejący aktualnie ciąg. Terenami, których obsługę komunikacyjną oparto na ciągu pieszo - jezdnym są tereny oznaczone symbolami 16.MN,RM i 17.MN,RM (Załącznik Nr 60). Jak wynika z ustaleń planu projektowano fragmentaryczne poszerzenie istniejącego ciągu pieszo jezdnego o tereny oznaczone symbolami odpowiednio 41.KDX i 42.KDX. Stosownie do ustaleń zmiany planu, dla obsługi komunikacyjnej terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej oznaczonych symbolami 20.MN.RM, 21.MN.RM, 22.MN.RM (załącznik Nr 67) fragmentarycznie poszerzono istniejącą drogę dojazdową o tereny oznaczone symbolami odpowiednio 15.KDD (wydzielony fragment z terenu działki 119), 16.KDD (wydzielony fragment działki o nr ewidencyjnym 155) i 17.KDD (wydzielony fragment działki o nr ewidencyjnym 201). Jednak analiza aktualnie obowiązującego planu zagospodarowanie przestrzennego Gminy K. przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] roku wykazała, iż na rysunku planu nie jest zaznaczony ciąg pieszy przyległy do terenów 16.MN,RM i 17.MN,RM, który zmianą planu Rada Gminy planuje poszerzyć. Na obowiązującym planie nie jest również wrysowana droga gminna, która w analizowanej zmianie planu podlega fragmentarycznemu poszerzeniu o tereny oznaczone symbolami 16.KDD i 17.KDD. Fragmentaryczne ustalenia dotyczące szlaków komunikacyjnych wyłącznie na terenach przyległych do obszarów przeznaczonych pod zabudowę nie wypełnia warunku obowiązkowego ustalenia obsługi komunikacyjnej dla tych terenów. Niezależnie od powyższego organ nadzoru stwierdził, że w planie miejscowym znalazły się również obszary, dla których rysunek planu nie przewiduje żadnych rozwiązań komunikacyjnych. Uwaga ta dotyczy terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej oznaczony symbolem 2.MN,RM (Załącznik Nr 6). Mimo iż w treści uchwały wskazano, że obsługa komunikacyjna nastąpi z istniejących i projektowanych dróg oznaczonych na rysunku planu oraz dróg położonych poza granicami planu, teren nie posiada dostępu do drogi publicznej z żadnej strony. Bezpośredniego dostępu do drogi publicznej nie ma również teren zabudowy usług sportu i rekreacji oznaczony symbolem 2.US (Załącznik nr 27). Z kolei teren oznaczony symbolem 12.MN,RM (Załącznik Nr 23) przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę zagrodową posiada dostęp do drogi za pośrednictwem ciągu pieszo-jezdnego 2.KDX, który spełnia wymóg szerokości min. 5 m., jednakże dostęp ten przewidziany jest tylko od południowej strony omawianego terenu. Biorąc pod uwagę proponowany w planie podział geodezyjny działki o nr ewidencyjnym 2455 na pięć działek budowlanych w planie należy zapewnić obsługę komunikacyjną dla każdej z planowanych działek. Plan nie wskazuje wymaganej obsługi komunikacyjnej także dla terenu oznaczonego symbolem 6.MN (Załącznik Nr 47) przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Obszar objęty zmianą obejmuje teren działek o nr ewidencyjnych 501/1, 487, 503 i 504. Na rysunku planu zaznaczone zostały orientacyjne linie rozgraniczające dróg poza granicami planu, m. in. wyznaczona została droga dochodząca do działek o nr 503 i 504, której przebieg przewidziany jest poprzez działkę o nr ewidencyjnym 501/2, nie objętą obszarem zmiany planu. Zdaniem Wojewody wyznaczenie dojazdu do działek o nr ewidencyjnych 503 i 504 przez prywatną nieruchomość nie daje gwarancji realizacji tego przedsięwzięcia, co więcej nie można uznać, iż tak zaprojektowana droga będzie stanowiła element systemu komunikacji publicznej w gminie, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do terenów przeznaczonych pod zabudowę, dla których plan nie posiada wymaganej obsługi komunikacyjnej Wojewoda zaliczył również obszar położony w obrębie geodezyjnym Głusko Kolonia, obejmujący teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej, oznaczony symbolem 29.MN,RM oraz tereny obiektów produkcyjnych i zabudowy usługowej oznaczone symbolami 3.P,U i 4.P,U (załącznik Nr 77). Dla wymienionych terenów wydzielony został teren pod drogę publiczną klasy drogi dojazdowej o symbolu 20.KDD oraz powiązany się z nim teren ciągu pieszo – jezdnego, oznaczony symbolem 14.KDX. Zaprojektowana droga dojazdowa nie łączy się z drogą publiczną, przez co nie można uznać, iż tereny o symbolach 29.MN,RM, 3.P,U i 4.P,U mają zapewnioną obsługę komunikacyjną. Rada Gminy wyznaczyła szlak komunikacyjny, który jest powiązany z istniejącym układem zewnętrznym za pomocą projektowanego połączenia przebiegającego przez prywatną działkę gruntu nie objętą zmianą planu, nie można zatem uznać, iż spełnione zostały kryteria, które wynikają z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podobną próbę zaprojektowania układu komunikacyjnego podjęto w przypadku terenów położonych w obrębie Uściąż dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową oznaczonych symbolami 3.MN,U i 28.MN,U (Załącznik nr 98). Teren ciągu pieszo-jezdnego o symbolu 13.KDX nie jest powiązany komunikacyjnie z układem zewnętrznym, co więcej, rysunek planu obejmujący zarówno tereny przeznaczone pod zabudowę, ciąg pieszo-jezdny jak i orientacyjne linie rozgraniczające drogi został naniesiony na czystą kartkę. Mapa użyta do sporządzenia rysunku planu pozbawiona jest treści, co czyni niemożliwym do uznania za obowiązujące jakichkolwiek ustaleń dokonanych za jej pomocą.

Odpowiadając na skargę Wójt Gminy K. uznał ją za częściowo trafną i wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej:

a) oznaczenia linii zabudowy na terenie 6R (zał. 33 do uchwały),

b) braku terenów 16.R.ZL wymienionych w treści uchwały i nie występujących na załącznikach graficznych,

c) braku parametrów dla dróg oznaczonych symbolami 32KDD i 33 KDD w treści uchwały w § 56 ust. 1 oraz braku ich na załącznikach graficznych,

d) odmiennych niż określone w studium wskaźników i parametrów urbanistycznych,

e) niejednoznacznego określenia przeznaczenia dla terenu oznaczonego symbolem 1.ML, 2.ML, 3.ML

w pozostałej zaś części skargę uznał za pozbawioną podstaw.

W jego ocenie błędne jest zapatrywanie Wojewody w kwestii niedotrzymania zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla terenów oznaczonych symbolami: 2.ZL, 3.ZN, 4.ZN, 5.ZN, 6.ZN, 7.R, 6.ZL, 7.ZL, 20.ZN, 15.ZL. Według Wójta ustalenie na terenach położonych w studium w strefach inwestycyjnych przeznaczenia terenów "bez prawa zabudowy" jest spowodowane analizą istniejących uwarunkowań przestrzennych dla pojedynczych działek, nie stanowiących zwartych przestrzeni urbanistycznych. Ustalenia studium oprócz zasad zabudowy i zagospodarowania terenów przeznaczonych na cele inwestycyjne w poszczególnych strefach funkcjonalno - rozwojowych zawierają szereg zasad dotyczących m.in. ochrony przyrody, środowiska, środowiska kulturowego i ochrony gruntów rolnych i leśnych, obowiązujących na całym obszarze studium niezależnie od położenia poszczególnych działek w obszarach o ustalonych funkcjach. Skala studium (1:10000) nie pozwala w pełni określić wszystkich lokalnych uwarunkowań i ograniczeń w zagospodarowaniu wynikających przede wszystkim z konieczności zachowania małych kompleksów leśnych położonych wśród zabudowy, granicznych części korytarzy ekologicznych, czy zachowania lokalnych terenów o funkcji rolniczej. Wójt przekonywał, że skala planu miejscowego, a szczególnie analiza uwarunkowań w wymiarze pojedynczych działek objętych granicami planu, umożliwia przybliżenie ustaleń studium i doprecyzowanie ustalonych w nim zasad ochronnych. Tereny, o których mowa nie są przeznaczone na cele budowlane, ale ich funkcje sprowadzają się do ochrony lokalnych elementów środowiska lub lokalnych enklaw terenów rolniczych, a to nie oznacza, że pozostają w sprzeczności z funkcją określoną w studium. Duże obszary funkcjonalno - przestrzenne określone w studium wymagają doprecyzowania zagospodarowania w planie miejscowym nie tylko w zakresie parcelacji gruntów i wytyczenia niezbędnych dróg dojazdowych do działek budowlanych, ale również warunków ochrony poszczególnych elementów środowiska i uwzględnienia ich w zagospodarowaniu poszczególnych części tych obszarów. Wyłączenie z prawa zabudowy części pojedyńczych działek, objętych planem miejscowym jest realizacją celów ochronnych ustalonych w studium. Przykładem ustaleń studium umożliwiających takie działanie są ustalenia obowiązujące dla obszarów funkcjonalnych na całym obszarze, w których wyraźnie określa się konieczność ochrony gruntów rolnych i leśnych. W innej części nakazuje się ochronę elementów środowiska przyrodniczego i kulturowego ze względu na przepisy ochronne ustalone na podstawie przepisów odrębnych. Konieczność przybliżenia ustaleń studium w sporządzanym planie miejscowym dotyczy również wskazanych granic obszarów podlegających ochronie, co również zostało wykonane w ustaleniach planu. Celowość tego działania została potwierdzona w toku przeprowadzonych opinii i uzgodnień.

Odnosząc się do zarzutu sporządzenia planu na nieprawidłowych mapach Wójt wyjaśnił, że mapy ewidencyjne w skali 1:5000, zakupione w Starostwie Powiatowym w O. L. zostały zeskanowane i skalibrowane w programie geodezyjnym z wykorzystaniem współrzędnych układu lokalnego. W ocenie Wójta skalibrowanie map w ten sposób nie powoduje zmian w treści mapy oraz jej skali znamionowej. Umożliwia jednak wykorzystanie map oryginalnych w skali projektowej. Weryfikacja przyjętej skali na załącznikach graficznych do planu jest przeprowadzona poprzez umieszczenie na nich podziałki liniowej i strzałki północy. Art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym umożliwia wykorzystanie do celów projektowych map katastralnych, które są sporządzane zwykle w skali 1: 5000 i przy opracowaniu planu mogą być one wykorzystane wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy. Z powyższych powodów niezbędne było przeskalowanie map. Kalibracja podkładów geodezyjnych oprócz możliwości dostosowania skali pozwala również na wydruk załączników graficznych w precyzyjnej skali oraz połączenie ze sobą sąsiadujących arkuszy mapy. Brak możliwości kalibracji map uniemożliwiłoby również powstawanie baz informacji przestrzennej, których realizacja jest konieczna ze względu na przepisy odrębne. L. Urząd Wojewódzki w 2011 r. pozytywnie wypowiedział się w sprawie użycia map ewidencyjnych do opracowania planu.

Wójt nie zgodził się także z zarzutem niedostosowania linii zabudowy od dróg oznaczonych symbolem KDG wskazanych na rysunku planu do ustaleń określonych w § 10 ust. 5 uchwały. Jego zdaniem w treści uchwały wyraźnie określono, że rysunek planu stanowi odniesienie ustaleń uchwały do terenu objętego planem (w § 5 ust. 1) oraz, że wszelka nowa zabudowa na terenach, na których wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy musi być sytuowana zgodnie z tymi liniami (§ 10 ust.2). Wprowadzone ustalenia mają na celu wskazanie, że na rysunku planu dopuszcza się odstępstwa od ustaleń (§ 10 ust.5). Oznaczenia linii zabudowy na liniach rozgraniczających tereny 30.MN,RM, 5.UP, 7.MN,U (załącznik nr 25 do uchwały ), jako nieprzekraczalne linie zabudowy określone na załączniku nr 25 nie zostały wyznaczone błędnie i są zgodne z zamierzeniami planistycznymi wskazanymi w uchwale. Celem ich wyznaczenia było umożliwienie zagospodarowania działek w sposób określony w planie. Prawidłowe są również wskazania części terenu 7.MN,U na działce oznaczone jako rzeka Karczmianka (załącznik nr 25 do uchwały). Linie rozgraniczające terenu 7.MN,U zostały wyznaczone po granicach geodezyjnych działki ewidencyjnej, zgodnie z obowiązującą ewidencją gruntów. Analiza granic działki oraz inwentaryzacja stanu istniejącego zagospodarowania wykonana "na gruncie" jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowa działka (1101 obręb K. Pierwsze) w całości znajduje się poza korytem rzeki Karczmianki. Rzeka została wydzielona geodezyjnie na działce 1082 obręb K. P., która graniczy z działką nr 1101. Obecnie rzeka w całości została ujęta w działce nr ewid. 1082, która znajduje się poza granicami planu, stąd nie ma podstaw do wprowadzania ustaleń w tym zakresie na działce objętej granicami planu.

W ocenie Wójta Prawidłowe są także ustalenia odległości nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 2.ML od granicy gruntów leśnych. Są one zgodne z § 10 ust.7 uchwały (minimalna odległość 12 m) oraz tym samym w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami odrębnymi. Celem oznaczenia na rysunku planu odległości 6 m było wskazanie odstępstw od ustaleń określonych w treści uchwały w tym zakresie. Wprowadzone ustalenia mają na celu wskazanie, że na rysunku planu dopuszcza się odstępstwa od ustaleń § 10 ust.7 uchwały. W zakresie niedotrzymania zgodności z obowiązującymi przepisami odrębnymi dla budynków lokalizowanych w sąsiedztwie gruntów leśnych nie stwierdza się tej niezgodności. Regulowana w cytowanych w skardze przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość zabudowy odnosi się do odległości między zewnętrznymi ścianami budynków nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. W innym przypadku odległości te nie obowiązują. Zachowanie zgodności projektu budowlanego z tymi przepisami nie jest przedmiotem planu miejscowego i dotyczy projektu obiektu budowlanego realizowanego z uwzględnieniem cytowanych przepisów odrębnych przy zachowaniu zgodności z przepisami uchwały Rady Gminy K. w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Brak możliwości uwzględnienia przepisów przeciwpożarowych w zakresie odległości od gruntów leśnych spowoduje brak możliwości realizacji zamierzonych inwestycji. Ustalenie w planie miejscowym minimalnej odległości zabudowy od granicy gruntów leśnych w odległości 6 m nie powoduje możliwości nieuwzględnienia w projekcie budowlanych innych przepisów odrębnych.

Wskazując na zarzut skargi dotyczący nie zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej dla części terenów objętych granicami planu Wójt wyjaśnił, że rozkład przestrzenny terenów objętych granicami planu uniemożliwia wskazanie dróg obsługujących tereny na całym ich przebiegu. Obsługa komunikacyjna pojedynczych działek objętych granicami jest możliwa do określenia jedynie w ich granicach. Wskazywanie ustaleń poza granicami planu spowodowałoby naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Każda działka objęta granicami planu była analizowana pod względem możliwości dojazdu i połączenia z drogami publicznymi. Dla poszczególnych terenów ustalono dojazd poprzez istniejące drogi na granicy planu, z uwzględnieniem konieczności ich poszerzenia na terenach objętych planem, konieczność wytyczenia drogi w granicach planu lub uwzględnienia dojazdu poprzez działki sąsiadujące w z granicami planu stanowiące wspólną własność z działkami objętymi granicami planu. Pełna obsługa komunikacyjna terenów będzie wymagała jednak działań podejmowanych również na terenach sąsiadujących z jego granicami. Konstrukcja uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu uniemożliwia ustalenie innej, niż określona w planie obsługę komunikacyjną poszczególnych terenów.

Wójt podzielił podniesione w skardze zarzuty w części dotyczącej oznaczenia linii zabudowy na terenie 6R (zał. nr 33 do uchwały), braku terenów 16.R.ZL wymienionych w treści uchwały i nie występujących na załącznikach graficznych, braku parametrów dla dróg oznaczonych symbolami 32 KDD i 33 KDD w treści uchwały w § 56 ust. 1 oraz braku ich na załącznikach graficznych, odmiennych niż określone w studium wskaźników i parametrów urbanistycznych i niejednoznacznego określenia przeznaczenia dla terenu oznaczonego symbolem l.ML, 2.ML, 3ML, tj. nie ustalenia przeznaczenia dopuszczalnego, pomimo dopuszczenia realizacji na działce budynków inwentarskich, budynków gospodarczych i garaży.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zawiera uzasadnione podstawy i to niezależnie od zawartej w niej argumentacji. Sąd bowiem mając za podstawę art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) zobowiązany jest do rozstrzygania w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wspomniany obowiązek aktualizuje się wówczas, gdy skarga do sądu nie obejmuje istotnych elementów postępowania administracyjnego, decyzji lub zaskarżonego aktu, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wówczas, jeśli mieszczą się w granicach sprawy wywołanej skargą, niezależnie od tego, czy zostały podniesione, sąd ma obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji na gruncie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 wspomnianej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie wadliwość prowadzonego postępowania dotyczy naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zapis ten jest konsekwencją znaczenia, jakie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nadaje sama ustawa. Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze prawniczej uważa się, że studium ma na celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jest aktem polityki wewnętrznej gminy, określającej uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne) oraz określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Mimo, że nie jest to akt prawa miejscowego (art. 9 ust. 5), to jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Studium pełni też funkcję koordynującą ustalenia przyszłych planów miejscowych. Takie umiejscowienie studium wskazuje jednoznacznie, że badanie zgodności z nim miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest kluczowym elementem procedury planistycznej, a jego naruszenie powinno być rozważane według przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy jako przesłanka stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub części. Przepisy ustawy nie wskazują w jakiej formie Rada Gminy ma orzec o tym zgodności planu ze studium. W orzecznictwie, mimo początkowych rozbieżności przyjął się pogląd, według którego stwierdzenie przez radę takiej zgodności ( braku naruszenia ustaleń studium ) następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tak w wyrokach NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1863/06, opublikowany ONSA i WSA 2008/1/14, 31 maja 2010r. II OSK 575/10, 28 stycznia 2010r. II OSK 1893/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Bez wątpienia jednak, bez względu na to, w jakiej formie zostanie zgodność stwierdzona, nie może ulegać wątpliwości, że czynność ta musi nastąpić przed uchwaleniem planu. Jeśli tak, powinno to nastąpić w odrębnym głosowaniu ( Planowane i zagospodarowanie przestrzenne - Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego 6.Wydanie C.H.BECK 2011 str.203 ). Tryb ten, z uwagi na konieczność ścisłej procedury planistycznej, musi zostać zachowany, nawet, jeśli wziąć pod uwagę, że fakt podjęcia przez Radę Gminy uchwały o zgodności planu z ustaleniami studium nie oznacza w żadnym razie braku uprawnienia do badania takiej zgodności przez sąd administracyjny, co klarownie wyłożył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2010r. I OSK 575/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Według protokołu nr XXXV/2014 z sesji Rady Gminy K. z dnia 27 stycznia 2014r. głosowano nad zgłoszonymi do projektu plany uwagami, nieuwzględnionymi przez Wójta, oraz zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma w nim żadnej wzmianki o głosowaniu nad zgodnością projektu planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., mimo, że w części wstępnej uchwały znajduje się klauzula, zgodnie z którą plan uchwalono po stwierdzeniu nienaruszalności przez zmianę planu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...]. Zaskarżona uchwała nie odzwierciedla zatem przebiegu sesji rady i zawiera treść, która nie była przedmiotem obrad. Uzasadnione jest w tej sytuacji przekonanie, że rada w sposób istotny naruszyła tryb sporządzania planu, co w świetle art. 28 powołanej ustawy skutkowało stwierdzeniem nieważności uchwały w całości, mimo ograniczenia samej skargi do stwierdzenia jej nieważności jedynie w części. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu trzeba zauważyć, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Przekonujące jest stanowisko, według którego przedstawienie na posiedzeniu rady ustaleń studium i odniesienie ich do założeń projektu planu, mogłoby skutkować jego korektami i w efekcie prowadzić do podjęcia uchwały w innej treści. Brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii skutecznie podważa zapis uchwały o braku naruszenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.

Z tego względu na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały.