Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 552/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (spr.), Protokolant Monika Kawa-Ogorzałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. G. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 220 § 2 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856), po rozpatrzeniu odwołania A. i M. G. – Skarżących w niniejszej sprawie, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...]ustalającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 49,40 zł.

Decyzja została oparta na następująco ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. ustalił Skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004 w kwocie 49,40 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawą prawną do ustalenia podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości oraz użytkownikami wieczystymi gruntów. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków i ich części – powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 tej ustawy). Na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia własności, zawartej w dniu 22 stycznia 2004 r. w formie aktu notarialnego (Repertorium[...]), jako podstawę wymiaru podatku przyjęto powierzchnię 10,24 m2 gruntu i łączną powierzchnię użytkową 101,60 m2 pomieszczeń o wysokości powyżej 2,20 m, na którą składają się: lokal mieszkalny - 81,9 m2, ogród zimowy - 6,3 m2 i loggia - 13,4 m2. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, jest to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, a wyłączeniu z powierzchni użytkowej budynku lub jego części podlegają jedynie klatki schodowe oraz szyby dźwigowe. Wyłączenie nie dotyczy więc loggi i ogrodu zimowego, który jest wydzieloną częścią loggi, co dokumentuje rzut poziomy kondygnacji budynku i mieszkania nr[...]. Organ podkreślił, iż loggia i ogród zimowy stanowią część składową lokalu mieszkalnego i służą wyłącznie do użytku właścicieli lokalu mieszkalnego. Organ powołał się także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 1993 r. o sygn. akt III SA 602/92, w którym wskazano, że "pojęcie wewnętrznej długości ścian ma tylko takie znaczenie, iż wyłącza z powierzchni użytkowej grubość ścian, która podlegałaby wliczeniu, gdyby pomiary dokonywano po zewnętrznej stronie ściany. W żadnym przypadku przepis ten nie oznacza, że zastąpienie ściany słupami wyłącza opodatkowanie powierzchni między nimi.".

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta W. Skarżący podnieśli, że przy obliczaniu wysokości podatku przyjęto błędną podstawę opodatkowania, ponieważ powierzchnia użytkowa nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], zgodnie z umową zawartą w formie aktu notarialnego wynosi 81,9 m2. Potwierdzenie takiego stanu rzeczy znajduje także miejsce w dziale pierwszym księgi wieczystej ([...]), założonej dla nieruchomości w Sądzie Rejonowym dla W. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. Podkreślili, iż definicja powierzchni użytkowej budynku lub jego części zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie rozstrzyga, czy powierzchnię loggi i ogrodu zimowego należy zaliczyć do powierzchni użytkowej lokalu. Ponadto wskazali, że kwestionując w roku 2004 r. sposób wymiaru i wysokość podatku uiścili ten podatek i jednocześnie wnieśli odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

W dniu [...] września 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przeprowadziło rozprawę administracyjną. Podczas rozprawy Skarżący złożyli dodatkowe wyjaśnienia dotyczące ogrodu zimowego i loggi. Wskazali, że przedmiotowy lokal mieszkalny został przez nich nabyty już z ogrodem zimowym w całości przeszklonym, stanowiącym fragment niezabudowanej loggi. Zadaszenie zarówno logii, jak i ogrodu zimowego stanowi identyczna loggia znajdująca się piętro wyżej. Na loggi oraz w ogrodzie zimowym znajduje się po jednym słupie konstrukcyjnym, wspierającym loggię położoną piętro wyżej. Przy zakupie lokalu płacili dużo niższą cenę za 1 m2 ogrodu zimowego i loggi niż za 1 m2 lokalu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa obliczona zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Powołując się na stanowisko doktryny o autonomiczności prawa podatkowego w stosunku do innych gałęzi prawa, organ wskazał, iż konsekwencją takiego charakteru prawa podatkowego jest między innymi to, że nazwy przejęte przez to prawo z innych dziedzin prawa nie oznaczają najczęściej tych samych pojęć. Nazwy te bowiem służą do budowania określonych pojęć w prawie podatkowym, a pojęcia te wraz z innymi cechami ustaw podatkowych stanowią część składową nowych kompleksów prawnych i uzyskują cechy szczególne, niezbędne do założonych przez ustawodawcę celów opodatkowania. Wskazał ponadto, że w doktrynie podkreśla się nawet, że prawo podatkowe, aby mogło wypełniać swoje zadania, może być wiązane tylko własnymi pojęciami. Ustawodawca jednak posługuje się niekiedy w prawie podatkowym pojęciami z innych dziedzin prawa, bez ich zmiany lub modyfikacji, lecz czyni to zasadniczo tylko wtedy, gdy uzna, że pojęcia te mogą być wykorzystane do realizacji celów opodatkowania. Prawo podatkowe więc, używając nazw analogicznych jak w innych gałęziach prawa, albo może im przypisywać takie znaczenie jak w danej dziedzinie, albo też znaczenie szczególne, uzależnione od celów, jakie ustawodawca zamierza realizować.

Analiza art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wykazuje, że podana w tym przepisie definicja "powierzchni użytkowej budynku" jest wyczerpująca. Ustawodawca bowiem wskazał w niej, co składa się na "powierzchnię użytkową budynku" oraz określił te powierzchnie budynku, które nie wchodzą w skład definiowanego pojęcia. Zgodnie ze wskazaną definicją w skład "powierzchni użytkowej budynku" nie wchodzą tylko powierzchnie klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Tym samym jako powierzchnię użytkową budynku w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumieć należy przestrzeń stanowiąca pomieszczenie nie będące powierzchnią klatki schodowej lub szybu dźwigowego, wykorzystywane w sposób łączny z pozostałymi częściami budynku, o ile tworzy z budynkiem lub jego częścią architektoniczną całość.

Uznanie, że regulacja zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma charakter autonomiczny, wyłącznie "podatkowy", uzasadnia stanowisko, że przy wyjaśnianiu treści tego przepisu należy uwzględniać przede wszystkim wnioski wypływające z wykładni gramatycznej. Pogląd ten w ocenie organu jest całkowicie uzasadniony i znajduje swoje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie (uchwała NSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 1996 r., sygn. akt FPK 6/96, publ. ONSA 1996/3/106). W związku z czym organ nie podzielił stanowiska Skarżących, iż powierzchnia loggi i ogrodu zimowego nie powinny podlegać opodatkowaniu.

Organ podkreślił, iż za słusznością powyższego stanowiska przemawiają także wnioski wynikające z wykładni celowościowej, uwzględniającej ekonomiczną istotę podatku od nieruchomości. Wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że normatywny sposób ujęcia podatku od nieruchomości pozwala na zakwalifikowanie go do grupy podatków od posiadania majątku. W uchwale z dnia 6 września 1995 r., sygn. akt W 20/94 w sprawie wykładni art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Trybunał Konstytucyjny, ujmując w ten sposób podatek od nieruchomości, stwierdził, że "Charakter i zadania podatków od posiadania majątku są zróżnicowane w zależności od sposobu wykorzystania majątku. Posiadacze majątku podlegającego opodatkowaniu podatkami majątkowymi uzyskują bowiem szczególnego rodzaju dochody, a mianowicie dochody w naturze polegające na zaspokojeniu potrzeb bytowych, socjalnych czy gospodarczych na wyższym poziomie niż osoby nie posiadające majątku" (Zbiór Orzeczeń TK 1995, część II, poz. 44).

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Skarżący wnieśli o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2005 r.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło jak należy liczyć powierzchnię użytkową nieruchomości. Z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wynika, czy powierzchnię użytkową należy mierzyć po wewnętrznej długości ścian wewnętrznych czy też ścian zewnętrznych budynku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 5 tej ustawy od powierzchni użytkowej budynku należy odjąć powierzchnie klatek schodowych i szybów dźwigowych, a więc powierzchnie znajdujące się wewnątrz budynku, ograniczone ścianami wewnętrznymi. Zdaniem Skarżących w tej sytuacji zastosowanie znajduje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, do której to odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W rozpoznawanej sprawie skład orzekający nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie poddana została decyzja organu podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2004 r. w podatku od nieruchomości. Kwestią sporną pomiędzy stronami jest zaliczenie do podstawy opodatkowania tym podatkiem: powierzchni ogrodu zimowego i loggi.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości i obiekty budowlane: grunty, budynki i ich części oraz budowle i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 powołanej ustawy). Użyte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa.

Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Jak słusznie podniósł organ, pojęcie wewnętrznej długości ścian ma tylko takie znaczenie, iż wyłącza z powierzchni użytkowej grubość ścian, która podlegałaby wliczeniu, gdyby pomiary dokonywano po zewnętrznej stronie ściany. Dotyczy to wszystkich ścian budynku, zarówno ścian wewnętrznych jak i zewnętrznych.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega więc nie tylko powierzchnia użytkowa lokali mieszkalnych znajdujących się w danym budynku, ale cała powierzchnia użytkowa tego budynku.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) samodzielny lokal mieszkalny to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 powołanej ustawy). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pomieszczenia przynależne nie mieszczą się w obrębie lokalu mieszkalnego. W konsekwencji ich powierzchnia nie jest wliczana do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Nie oznacza to, że powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu mieszkalnego, nie wlicza się do powierzchni użytkowej budynku, w którym ten lokal się znajduje.

Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

- powierzchni elementów budowlanych między innymi podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;

- powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;

- powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.

W świetle powyższej definicji nie podlega wyłączeniu z powierzchni użytkowej budynku powierzchnia części budynku stanowiących pomieszczenia przynależne do lokali mieszkalnych, tworzących z budynkiem lub jego częścią architektoniczną całość i wykorzystywanych w sposób łączny z pozostałymi częściami budynku.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący są właścicielami lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 81,9 m2 oraz przynależnych do tego lokalu: ogrodu zimowego o powierzchni 6,30 m2 i loggi o powierzchni 13,40 m2 (akt notarialny z dnia [...] stycznia 2004 r., Repertorium: A nr [...] oraz zawiadomienie z dnia 26 marca 2004 r. o dokonaniu wpisu w księdze wieczystej KW nr [...] . Zarówno przedmiotowy lokal, jak i ogród zimowy oraz loggia stanowią część budynku wielomieszkaniowego, którego powierzchnia użytkowa podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak już wskazano powyżej stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do powierzchni tej nie wlicza się jedynie grubości ścian oraz powierzchni klatek schodowych i szybów dźwigowych. Opodatkowaniu podlegają zatem wszystkie części budynku, za wyjątkiem tych wyraźnie wskazanych przez ustawodawcę. Tym samym wyłączeniu z opodatkowania nie podlegają powierzchnie loggii i ogrodów zimowych, tworzących z budynkiem lub jego częścią architektoniczną całość i wykorzystywanych w sposób łączny z pozostałymi częściami budynku (lokalem mieszkalnym). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W sytuacji zatem, gdy część budynku stanowi własność jedynie właścicieli jednego lokalu mieszkalnego – podatnikami podatku od nieruchomości od tych części budynku są jedynie właściciele tego lokalu. Dotyczyć będzie to zarówno loggi, ogrodów zimowych, piwnic, komórek itp., o ile ich wysokość w świetle nie będzie mniejsza niż 1,40 m (art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Podkreślić należy, że organy podatkowe ustalając podstawę opodatkowania w rozpoznawanej sprawie nie kwestionowały powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, którego Skarżący są właścicielami. Organy nie zaliczyły powierzchni loggi i ogrodu zimowego do powierzchni użytkowej tego lokalu, a jedynie ustaliły powierzchnię użytkową części budynku mieszkalnego, od której Skarżący winni jako właściciele tej części uiścić podatek od nieruchomości. Jak wynika z akt podatkowych Skarżący są właścicielami nie tylko części budynku mieszkalnego stanowiącej lokal mieszkalny, ale także części budynku mieszkalnego stanowiącej loggię i ogród zimowy. Tym samym od tych części budynku, których są właścicielami winni uiszczać podatek od nieruchomości. Podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa tych części budynku. Okoliczność, że powierzchni ogrodu zimowego i loggi nie wlicza się do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nie oznacza, że powierzchni tej nie wlicza się do powierzchni użytkowej budynku, w którym ten lokal się znajduje.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy prawa budowlanego dotyczące ustalenia powierzchni użytkowej budynku, wskazać należy, że w sytuacji, gdy ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera własną definicję powierzchni użytkowej budynku lub jego części, stworzoną specjalnie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zbędne staje się sięganie do unormowań prawa budowlanego w tym zakresie. Podkreślić ponadto należy, że wskazana definicja powierzchni użytkowej budynku lub jego części zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych w istocie odpowiada definicji powierzchni użytkowej budynku zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo określiły podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W oparciu o definicję powierzchni użytkowej budynku lub jego części, zawartą w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, dokonały właściwego ustalenia powierzchni użytkowej części budynku mieszkalnego, stanowiącej własność Skarżących, wyjaśniając jednocześnie, że w świetle tej definicji nie podlega wyłączeniu z opodatkowania powierzchnia loggi i ogrodu zimowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.