Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 372/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku A.P. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawach ze skarg A.P. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2015 r. o numerach: - [...]- w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za styczeń 2008 r., - [...]- w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2008 r., - [...]- w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2008 r., - [...]- w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kwiecień 2008 r., - [...]- w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za maj 2008 r., - 400000-IAGW-9116-377/2014/MZ - w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za czerwiec 2008 r., - 400000-IAGW-9116-378/2014/MZ - w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2008 r., - [...] - w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień 2008 r., - [...] - w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za październik 2008 r., - [...] - w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2008 r., - [...] - w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2008 r., w związku ze sprzeciwem skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 kwietnia 2016 r., odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r., odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy uwzględnienia wniosku było stwierdzenie, że kondycja finansowa skarżącego, nie uzasadnia przyznania mu wnioskowanego zwolnienia od kosztów.

W uzasadnieniu sprzeciwu, skarżący podkreślił iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie przynosi dużych zysków ale wymaga ponoszenia znacznych kosztów, a nieterminowe regulowanie należności przez kontrahentów znacznie obniża jego możliwości płatnicze. Wskazał również, że ma na utrzymaniu dorastającego syna, który z uwagi na wiek wymaga ciągłych nakładów finansowych związanych z kształceniem, oraz nadmienił, że ponosi koszty utrzymania gospodarstwa domowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Ustawodawca użył w tym przepisie określenia "gdy wykaże", co oznacza, że wnioskodawca ma obowiązek udowodnić i przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji określonej w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – komentarz" ; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; wydanie II – Kantor Wydawniczy ZAKAMYCZE 2006; str. 554).

Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji instytucja prawa pomocy zarezerwowana została dla osób znajdujących w szczególnie trudnej sytuacji materialnej, tj. osiągających bardzo niskie dochody oraz nie posiadających dużego majątku, w celu umożliwienia im dochodzenia swoich praw przed sądem. W związku z tym nie może ona stanowić źródła uprzywilejowania osób, dla których konieczność poniesienia tego rodzaju wydatków nie będzie wiązała się z pozbawieniem ich samych oraz ich domowników środków koniecznych do utrzymania.

W złożonym na urzędowym formularzu wniosku, skarżący zadeklarował miesięczne dochody z działalności gospodarczej prowadzonej wraz z żoną, na kwotę łączną 6 tys. zł. netto, przypadającą na trzyosobowe gospodarstwo domowe, a deklarując składniki posiadanego majątku wymienił nieruchomość rolną o powierzchni 36 arów oraz pojazdy mechaniczne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że sytuacja skarżącego nie uprawnia go do występowania o wsparcie ze środków publicznych. Dysponując bowiem miesięcznie dochodem w wysokości 6000 zł. jest on w stanie ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie, sprowadzające się w praktyce do wpisów od skargi kasacyjnej, wynoszących 1 100 zł.

Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zasadne jest utrzymanie w mocy orzeczenia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.