Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SAB/Wa 11/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1, art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 116 poz 1206
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 1 ust. 1, par. 6 ust. 2, par. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 265 poz 2217
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom uczestniczącym w  targach lub wystawach za granicą.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w L. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 1 kwietnia 2009 r. R. Spółka z o.o. w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o dofinansowanie udziału w Międzynarodowych Targach "R." w ramach poddziałania 2.2.2 Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006, w następującym stanie faktycznym:

W dniu 31 lipca 2006 r. R. Spółka z o.o. w L. złożyła do Ministra Gospodarki wniosek o dofinansowanie udziału w Międzynarodowych Targach "R.", W./L. 2008 r. w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006 (w skrócie: SPO-WKP, lata 2004-2006), poddziałania 2.2.2: Wsparcie w zakresie internacjonalizacji przedsiębiorstw, Priorytet 2: Bezpośrednie wsparcie przedsiębiorstw.

Pismem z 5 lutego 2007 r. Spółka została zawiadomiona przez Departament Wdrażania Programów Ministerstwa Gospodarki m.in. o tym, że wnioski o dofinansowanie składane w ramach poddziałania 2.2.2 SPO-WKP, lata 2004-2006 weryfikowane są w kolejności wynikającej z terminów odbywania się targów/wystaw oraz, że stosownie do znowelizowanego w 2006 r. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom uczestniczącym w targach lub wystawach za granicą (Dz. U. Nr 265, poz. 2217 oraz Dz. U. Nr 186, poz. 1369), wnioski o częściowe refinansowanie kosztów udziału w targach lub wystawach za granicą odbywających się w 2007 r. i I połowie 2008 r. powinny być złożone nie później niż na 6 tygodni przed terminem rozpoczęcia targów lub wystaw.

Następnie, pismem z 16 maja 2008 r. Departament Instrumentów Wsparcia Ministerstwa Gospodarki poinformował Spółkę, że jej wniosek o dofinansowanie został poddany weryfikacji formalnej, w wyniku której stwierdzono uchybienia w trzech punktach wniosku (w pkt. 2 - wpisano nieprawidłową datę odbywania się targów, w pkt. 14 - podano błędne kwoty przychodów netto, w pkt. 16 - podano nieprawidłowe wskaźniki produktu) i wezwał zainteresowaną do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości zaznaczając jednocześnie, że istnieje możliwość tylko jednokrotnej poprawy wniosku. Na koniec pouczono Spółkę, że wniosek nieuzupełniony, niepoprawiony lub złożony po terminie (7 dni od dnia otrzymania wezwania) pozostanie, zgodnie z § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia bez rozpatrzenia. Wskazane pismo zostało doręczone Spółce w dniu 21 maja 2008 r.

Pismem z 13 czerwca 2008 r. Departament Instrumentów Wsparcia poinformował Spółkę o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia - w związku z nie wywiązaniem się z obowiązku złożenia w zakreślonym terminie od dnia otrzymania wezwania poprawionego wniosku o dofinansowanie, w oparciu o § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia.

Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka R. w dniu 23 czerwca 2008 r. (data nadania) złożyła pismo datowane na 20 czerwca 2008 r. i zatytułowane odwołanie, wnosząc w nim o merytoryczne rozpoznanie jej wniosku o dofinansowanie i wydanie decyzji zgodnej z jego treścią.

W treści złożonego pisma Spółka wskazała, że zachowała termin do złożenia poprawionego wniosku. Poprawiony wniosek został nadany listem poleconym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 26 maja 2008 r., a termin na jego poprawienie upływał w dniu 28 maja 2008 r.

Następnie z akt sprawy wynika, iż pismem z 30 czerwca 2008 r. Minister Gospodarki poinformował Spółkę, że w dniu 25 czerwca 2008 r. wpłynął jej wniosek o dofinansowanie udziału w Międzynarodowych Targach "R.". Organ uznał tym samym, iż Spółka uzupełniła wniosek w terminie i przystąpił ponownie do jego weryfikacji formalnej.

Na podstawie ponownej oceny wniosku Minister w ww. piśmie z 30 czerwca 2008 r. stwierdził, iż wskazana w pkt 19 wniosku pomoc jest rozbieżna z wartością udzielonej pomocy de minimis potwierdzonej przedłożonymi do wniosku zaświadczeniami. Jednocześnie zaznaczył, że przesyłając poprawiony wniosek w dniu 25 czerwca 2008 r. (data wpływu do organu), Spółka skorzystała z przysługującego jej praw do jednokrotnego skorygowania aplikacji. W tej sytuacji organ podał, iż wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

Dalej, pismem z 17 lipca 2008 r. Spółka zwróciła sie do Ministerstwa Gospodarki o merytoryczne rozpatrzenie jej wniosku o dofinansowanie, na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W uzasadnieniu tego wystąpienia Spółka podniosła, że stanowisko Ministerstwa Gospodarki zawarte w piśmie z 30 czerwca 2008 r. jest błędne, albowiem w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia skutkujące pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. W ocenie Spółki, skoro wnioskodawca nie został wezwany do usunięcia uchybienia formalnego dotyczącego pkt. 19 wniosku, to nie było żadnych podstaw do przyjęcia, iż zachodzi skutek w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Skutek ten dotyczy wyłącznie nie usunięcia w terminie tych uchybień formalnych, do których usunięcia przedsiębiorca został w trybie § 7 ust. 4 rozporządzenia wezwany, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W żadnym bowiem piśmie wnioskodawca nie został wezwany do usunięcia uchybienia formalnego zawartego w pkt. 19 wniosku. Przedstawione okoliczności przemawiają -jak wskazała Spółka- za zasadnością tegoż wezwania i wskazują na istnienie podstaw do usunięcia przez organ naruszenia prawa (polegającego na uchybieniu § 7 ust. 4 i 5 ww. rozporządzenia), poprzez merytoryczne rozpoznanie złożonego przez wnioskodawcę wniosku o dofinansowanie. Na koniec Spółka zaznaczyła, że w razie nie usunięcia naruszenia prawa w terminie wskazanym w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, wnioskodawcy przysługuje prawo do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W celu przyspieszenia rozpoznania wniosku o dofinansowanie, w załączeniu do ww. pisma Spółka przedłożyła poprawiony egzemplarz wniosku, tj. zawierający korektę także pkt. 19.

W odpowiedzi na powyższe wystąpienie Spółki, Ministerstwo Gospodarki w piśmie z 19 sierpnia 2008 r. poinformowało wnioskodawcę, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z 30 czerwca 2008 r.

Stwierdzając powyższe organ wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie przyjęcia Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006 (Dz. U. Nr 197, poz. 2023), wniosek o dofinansowanie musi spełniać wszystkie warunki oceny formalnej i techniczno-ekonomicznej, zanim zostanie poddany ocenie merytorycznej. W przypadku wniosku Spółki, wniosek ten na etapie oceny formalnej nie został pozytywnie oceniony, z uwagi na pkt 19 wniosku dotyczący pomocy de minimis. Jedynie zaś spełnienie wszystkich warunków oceny w poddziałaniu 2.2.2 umożliwia poddanie wniosku ocenie techniczno - ekonomicznej i merytorycznej.

Organ wyjaśnił przy tym, iż w piśmie 16 maja 2008 r. nie wezwał wnioskodawcy do poprawienia pkt. 19 wniosku, gdyż kwota wykazana w tym pkt. była zbieżna z załączonymi zaświadczeniami o udzielonej pomocy de minimis za rok 2006. Wnioskodawca przekazując poprawiony wniosek 26 czerwca 2008 r. (data wpływu do Ministerstwa) załączył dodatkowe zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis za rok 2007 na kwotę [...], którą wykazał w pkt. 19 wniosku, natomiast pominął otrzymaną pomoc de minimis za rok 2006 w wysokości [...]. Tym samym wniosek nie spełniał wszystkich wymagań formalnych poddziałania 2.2.2.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie udziału w Międzynarodowych Targach "R." w ramach poddziałania 2.2.2 Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006, skarżąca - Spółka R. wniosła na podstawie art. 149 p.p.s.a. oraz § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom uczestniczącym w targach i wystawach za granicą o:

-zobowiązanie Ministra Gospodarki do wydania aktu merytorycznie załatwiającego sprawę, w terminie 14 dni do dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,

-zasądzenia od organu zwrotu koszów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Ministrowi Gospodarki skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

-art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów ;

-art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. poprzez nie zachowanie ustawowych terminów przewidzianych dla załatwienia spraw administracyjnych;

-§ 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom uczestniczącym w targach i wystawach za granicą poprzez nie rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie złożonego przez Spółkę;

-§ 7 ust. 5 ww. rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że obowiązek ministra właściwego do spraw gospodarki pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia aktualizuje się także bez zastosowania trybu kontroli formalnej, określonego w §7 ust. 4, tj. w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie został wezwany do usunięcia danego uchybienia.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności skarżąca zaznaczyła, że wyczerpała środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, albowiem złożyła zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. Pismem z 23 lipca 2008 r. wezwała Ministra Gospodarki do usunięcia wskazanych w nim naruszeń prawa. Pismo to należy -jak podniosła- potraktować właśnie jako zażalenie złożone w ww. trybie. O tym bowiem, czy pismo jest zażaleniem decyduje jego treść, a nie nazwa. Skarżąca powołała się przy tym na uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt V Sa/Wa 2854/08 (wydane w sprawie ze skargi skarżącej Spółki na pismo Ministra Gospodarki z 30 czerwca 2008 r.), w którym to Sąd stwierdził, że pismo Spółki z 23 lipca 2008 r. (data wpływu do organu) należy potraktować w ww. sposób.

Następnie skarżąca podniosła, że Minister Gospodarki do chwili obecnej nie rozpatrzył jej wniosku o dofinansowanie i nie dokonał jego merytorycznej oceny, czym naruszył terminy przewidziane w art. 35 k.p.a.

Wskazała też, że organ błędnie zastosował § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005 r. Pozostawił bowiem wniosek Spółki bez rozpatrzenia jako nie spełniający wymagań pomimo tego, że uprzednio nie wezwał skarżącej do uzupełnienia bądź poprawienia wniosku, w zakresie który stanowił przyczynę pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Skarżąca zauważyła przy tym, że § 7 ust. 5 omawianego rozporządzenia wyraźnie stwierdza, że pozostaje bez rozpatrzenia wniosek nieuzupełniony lub niepoprawiony w terminie, o którym mowa w ust. 4. Z kolei ust. 4 wyznacza 7-dniowy termin od daty otrzymania przez przedsiębiorcę wezwania do poprawienia lub uzupełnienia wniosku. Z powyższego zatem wynika, iż pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia jest uwarunkowane uprzednim wezwaniem przedsiębiorcy do poprawienia lub uzupełnienia wniosku i niezastosowaniem się przedsiębiorcy do tego wezwania. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia jest więc wyłącznie następstwem nieskuteczności wezwania. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że brak wskazania danego uchybienia w wezwaniu oznacza, brak wezwania przedsiębiorcy do usunięcia tego uchybienia.

Skarżąca podniosła również, że całkowicie niedopuszczalna jest wykładnia omawianego przepisu rozporządzenia prowadząca do przyjęcia, że możliwość tylko jednokrotnego wezwania przez organ wnioskodawcy do usunięcia uchybień wniosku, w sytuacji gdy nie został on wezwany do usunięcia wszystkich uchybień wniosku, daje podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, na skutek stwierdzenia przez organ kolejnych uchybień formalnych wniosku.

I dalej, skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie Minister Gospodarki niewątpliwie powinien rozpoznać wniosek pod względem merytorycznym, albowiem dysponował wszystkimi danymi, dowodami, informacjami niezbędnymi do merytorycznego jego rozstrzygnięcia. Uchybienie wniosku polegało na tym, że w treści wniosku, na skutek oczywistej omyłki, wskazana została przez skarżącego nieprawidłowa wartość uzyskanej przez niego w ostatnich trzech latach pomocy de minimis, a mianowicie, różniąca się od wartości tej pomocy, wynikającej wprost z treści załączonych przez skarżącą do powyższego wniosku zaświadczeń. Zatem, w sytuacji gdy organ dysponował przedłożonymi przez skarżącą dokumentami urzędowymi potwierdzającymi prawidłową wartość pomocy de minimis, uzyskanej przez skarżącą, nie było żadnych przeszkód -w jej ocenie- do merytorycznego rozpoznania wniosku i wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia w jego przedmiocie.

W konsekwencji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie w sprawie § 7 ust. 4 i 5 ww. rozporządzenia.

Następnie skarżąca rozwinęła zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., powołując się w tym zakresie na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych.

Na koniec, skarżąca wniosła raz jeszcze o zobowiązanie Ministra Gospodarki do rozpatrzenia jej wniosku o dofinansowanie poprzez dokonanie jego oceny techniczno-ekonomicznej oraz merytorycznej.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie uznając, iż jest ona bezzasadna i podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, iż przedmiotem skargi skarżąca Spółka uczyniła bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o dofinansowanie udziału w Międzynarodowych Targach "R." w ramach poddziałania 2.2.2 Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006.

I. Z uwagi na specyfikę tego postępowania, Sąd za konieczne uznał rozważenie w pierwszej kolejności, dopuszczalności wniesionej przez skarżącą skargi.

Analizując sprawę w tym zakresie przede wszystkim wskazać raz jeszcze trzeba, iż sprawa ta została zainicjowana wnioskiem skarżącej o dofinansowanie w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004 - 2006, utworzonego na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.).

Wyjaśnić tez trzeba, iż w oparciu o 17 ust. 5 tej ustawy Minister Gospodarki i Pracy wydał rozporządzenie z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie przyjęcia Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost konkurencyjność przedsiębiorstw, lata 2004-2006 (Dz. U. Nr 166, poz. 1744 zał. ze zm.). Następnie, na podstawie art. 11 ust. 5 ww. ustawy, Minister Gospodarki i Pracy wydał rozporządzenie z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie przyjęcia Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006 (Dz. U. Nr 197, poz. 2023 zał. ze zm.).

Wskazać również należy, że w oparciu o art. 31 ust. 3 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, Minister Gospodarki wydał rozporządzenie z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom uczestniczącym w targach lub wystawach za granicą (Dz. U. Nr 265, poz. 2217 ze zm.). Rozporządzenie to, w myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, określa szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy publicznej w ramach poddziałania 2.2.2 Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006, przyjętego rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie przyjęcia Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006 (Dz. U. Nr 166, poz. 1744, z 2006 r. Nr 7, poz. 43 oraz z 2007 r. Nr 58, poz. 395), przedsiębiorcom uczestniczącym w targach lub wystawach za granicą, udzielanej jako pomoc de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. .5).

W § 6 ust. 2 ww. rozporządzenie stanowi, iż przedsiębiorca ubiegający się o dofinansowanie składa do ministra właściwego do spraw gospodarki wniosek o dofinansowanie nie później niż na 6 tygodni przed terminem rozpoczęcia targów lub wystaw. Zgodnie z § 7 ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki rozpatruje wnioski o dofinansowanie, dokonując ich oceny formalnej, techniczno-ekonomicznej oraz merytorycznej zgodnie z kryteriami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie przyjęcia Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, lata 2004-2006.

W tym miejscu zauważenia wymaga, iż charakter postępowania dotyczącego załatwiania wniosków o dofinansowanie ze środków objętych ww. ustawą o Narodowym Planie Rozwoju oraz charakter czynności i aktów podejmowanych i wydawanych w tych sprawach, budził poważne wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. W związku z tym, w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 3/06 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 59), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając powstałe w ww. zakresie zagadnienie prawne m.in. zaznaczył, że postępowanie w sprawach dotyczących dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektów zgłaszanych w ramach sektorowych programów operacyjnych ma dwa wyraźnie wyodrębnione etapy - unormowane osobno, tj. pierwszy etap kończący się wydaniem na podstawie art. 26 ust. 2 omawianej ustawy rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego, mającego charakter decyzji administracyjnej oraz w razie pozytywnej decyzji o przyznaniu dofinansowania - drugi etap, w którym następuje zawarcie umowy określającej warunki dofinansowania projektu. Jednocześnie NSA zauważył, że w ramach pierwszej fazy postępowania dochodzi jedynie do oceny formalnej wniosku, a wniosek zawierający uchybienia formalne, lub którego wady formalne nie zostały usunięte nie jest przekazywany do drugiej fazy - do oceny ekonomiczno-technicznej i merytorycznej. W powołanej uchwale NSA w konsekwencji przyjął, że pierwszy etap omawianego postępowania kończy się rozstrzygnięciem indywidualnym, władczym i jednostronnym, wydanym przez podmiot wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej, a więc mającym charakter decyzji administracyjnej. Od tego rodzaju rozstrzygnięć -po wyczerpaniu trybu odwoławczego- wnioskodawcy przysługuje zatem skarga administracyjna.

Wskazując na powyższe, Sąd w tym miejscu zauważa, iż w niniejszej sprawie skarżąca domaga się zobowiązania organu do rozpatrzenia jej wniosku o dofinansowanie poprzez dokonanie jego oceny techniczno-ekonomicznej oraz merytorycznej wywodząc, że wniosek jej spełnia wymogi formalne. Zatem, domaga się przystąpienia organu do kolejnego etapu w procedurze rozpatrywania wniosków o dofinansowanie. W jej ocenie bezczynność organu w tym przypadku polega na zaniechaniu przez organ przystąpienia do dalszej - następującej po ocenie formalnej, weryfikacji tego wniosku. Wskazuje przy tym, iż organ bezpodstawnie pozostawił jej wniosek bez rozpatrzenia pismem z 30 czerwca 2008 r. oraz, że jej pismo z 23 lipca 2008 r. stanowi w istocie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, uregulowane w art. 37 k.p.a. i świadczy o wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed Ministrem Gospodarki.

Skarga skarżącej na bezczynność Ministra Gospodarki została złożona na skutek postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 grudnia 2008 r. sygn. akt V SA/WA 2854/08, którym to Sąd odrzucił skargę Spółki na ww. pismo Ministra Gospodarki z 30 czerwca 2008 r. informujące o pozostawieniu jej wniosku o dofinansowanie bez rozpoznania.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, iż pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 do 7 p.p.s.a., na które mogą być wnoszone skargi do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne. Nie oznacza to jednak, iż strona postępowania jest w takiej sytuacji pozbawiona możliwości poddania kontroli sądowej tej formy działania organów administracji. W każdym wypadku zawiadomienia osoby o pozostawieniu podania bez rozpoznania, służy jej - gdy zarzuca organowi naruszenie prawa polegające na bezczynności - skarga na bezczynność organu. I dalej, Sąd wskazał, że skarżącej przysługuje prawo wniesienia skargi na bezczynność organu w załatwieniu jej sprawy. Jednocześnie wyjaśnił, iż warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Sąd zaznaczył przy trym, iż -w jego ocenie- pismo skarżącej datowane na 17 lipca 2008 r. (wpływ do organu w dniu 23 lipca 2008 r.), w którym wzywa do rozpatrzenia złożonego wniosku należy potraktować jako zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że nic nie stoi na przeszkodzie, by skarżąca mogła wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organów administracji w jej sprawie.

Stosując się do powyższego skarżąca wniosła rozpoznawaną obecnie przez Sąd skargę na bezczynność.

Mając na względzie powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą skargę uznał, iż jest ona dopuszczalna.

Przede wszystkim Sąd kierował się tym, iż skarga ta dotyczy tego etapu postępowania w sprawie wniosku o dofinansowanie, w którym zapaść może rozstrzygnięcie o charakterze decyzji administracyjnej.

Sąd miał też na względzie ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawioną w ww. postanowieniu z 18 grudnia 2008 r. Podzielając stanowisko w tym orzeczeniu zawarte, Sąd w niniejszym składzie również przyjął, iż skarżąca przed wniesieniem rozpoznawanej obecnie skargi, wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia w postaci zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., a tym samym wypełniła przesłankę z art. 52 § 1 p.p.s.a.

II. Po dokonaniu oceny merytorycznej sprawy, Sąd uznał jednak, iż skarga na bezczynność skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga na bezczynność -zgodnie z literaturą przedmiotu i orzecznictwem- jest zasadna, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. W niniejszej sprawie -w ocenie Sądu- taka sytuacja nie występuje.

Zauważyć należy, że § 7 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki zobowiązuje organ weryfikujący wnioski o dofinansowanie do jego zbadania w pierwszej kolejności pod względem formalnym. Wniosek musi spełniać wszystkie wymogi formalne, a następnie ekonomiczno-techniczne zanim będzie oceniany merytorycznie. W przypadku gdy wniosek jest niekompletny lub niepoprawnie wypełniony, minister właściwy do spraw gospodarki może jeden raz wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia lub poprawienia wniosku - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wniosek nieuzupełniony lub niepoprawiony w terminie, pozostawia się bez rozpatrzenia.

W niniejszej sprawie, stosując się do przepisów § 7, Minister Gospodarki wezwał skarżącą pismem z 16 maja 2008 r. (tj. jeden raz), do uzupełnienia wniosku w zakresie pkt. 2, pkt. 14 oraz pkt. 16. Przekazując poprawiony wniosek w ww. jego punktach, Spółka dokonała dodatkowych zmian w pkt. 19 wniosku - dotyczącym udzielonej pomocy de minimis.

Na podstawie § 6 ww. rozporządzenia, Spółka obowiązana była zaś załączyć do wniosku kopie wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jaką otrzymała w bieżącym roku kalendarzowym oraz dwóch poprzedzających go latach kalendarzowych. We wniosku o dofinansowanie złożonym 31 lipca 2006 r. Spółka wskazała, że kwota udzielonej pomocy de minimis wynosi [...]. Potwierdziła to załączonymi zaświadczeniami o pomocy de minimis na kwotę [...]. Tym samym, pismem z 16 maja 2008 r. Spółka nie była wzywana do usunięcia nieprawidłowości w zakresie udzielonej pomocy de minimis, gdyż takiej nieprawidłowości w tym zakresie nie było (nie stwierdzono). Jednakże, przesyłając poprawiony wniosek Spółka dokonała zmian w ww. pkt. 19, w ten sposób, iż wpisała w tym miejscu kwotę [...]. Jednocześnie do poprawionego wniosku dołączyła zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis za rok 2007 na kwotę [...]. W poprawionym wniosku skarżąca wpisała więc kwotę udzielonej pomocy jedynie za rok 2007, a pominęła za rok 2006. Dlatego też oceniając powtórnie wniosek pod względem formalnym, stwierdzono nieprawidłowość w wypełnieniu wniosku - właśnie w jego pkt. 19. Kwota wpisana w tym miejscu wynosić bowiem winna [...].

Powyższa nieprawidłowość skutkować musiała stwierdzeniem, iż poprawiony -na wezwanie- wniosek nadal nie spełnia wymagań formalnych. Mając na uwadze § 7 ust. 4 omawianego rozporządzenia, umożliwiający tylko jednokrotne wezwanie przedsiębiorcy do uzupełnienia lub poprawienia wniosku, organ zobligowany był więc w takiej sytuacji pozostawić ten wniosek bez rozpatrzenia.

Tym samym, z przedstawionych powodów organ nie mógł przystąpić do dalszej weryfikacji tego wniosku, tj. pod względem ekonomiczno-technicznym, a wreszcie - merytorycznym. Nie mógł też, w świetle treści § 7 ust. 4 i stanu faktycznego sprawy, ponownie wezwać skarżącą do poprawienia stwierdzonej we wniosku o dofinansowanie nieprawidłowości - w zakresie pkt. 19.

W konsekwencji Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się w sprawie żadnego zaniechania w działaniu Ministra Gospodarki (występującego tu jako Instytucja Wdrażająca). Dlatego też nie podzielił zarzutów skargi sprowadzających się do naruszenia § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 22 grudnia 2005 r. - z przyczyn już wskazanych.

Nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów procesowych skargi, w tym dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Zachowanie organu nie uchybiało bowiem -w ocenie Sądu- zasadom ogólnym w tych przepisach wyrażonych. Minister Gospodarki, prowadząc pierwszy etap kontroli wniosku o dofinansowanie, polegający na badaniu tego wniosku pod względem formalnym, poinformował skarżącą o stwierdzonych uchybieniach - jednokrotnie. Skierował jedno wezwanie do uzupełnienia braków, bo na tyle pozwalały mu obowiązujące w tym zakresie przepisy. Nadto, zaznaczyć należy, że jego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku było konkretne i precyzyjne. Wysyłając tylko raz wezwanie do skarżącej dotyczące uchybień formalnych wniosku (mimo tego, że wniosek złożony po poprawkach zawierał nowe uchybienie formalne), kierował się literą prawa. Trudno w takiej sytuacji uznać, iż postępowanie Ministra Gospodarki godziło w prawa strony - wnioskodawcy.

Na koniec Sąd wyjaśnia, iż na ocenę sprawy nie może również wpłynąć fakt, iż do pisma z 17 lipca 2008 r. skierowanego do Ministra Gospodarki, skarżąca przedłożyła poprawiony egzemplarz wniosku, tj. zawierający korektę także pkt. 19. Nawet w sytuacji przyjęcia, iż wniosek złożony w tym terminie stanowił w istocie nowy wniosek Spółki o dofinansowanie i spełniał on wszelki wymogi formalne, to zauważenia wymaga, iż został on złożony po terminie wynikającym z § 6 ust. 2 omawianego rozporządzenia. Wnioski złożone po terminie nie podlegają zaś rozpatrzeniu. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż Międzynarodowe Targi, w związku z którymi skarżąca domagała się dofinansowania miały miejsce w dniach od 23 kwietnia 2008 r., a wniosek o dofinansowanie winien być złożony na 6 tygodni przed terminem rozpoczęcia tych Targów.

Konkludując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi na bezczynność i zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie poprzez dokonanie jego oceny techniczno-ekonomicznej oraz merytorycznej. Dlatego też, działając stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., skargę na bezczynność jako niezasadną oddalił.