Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1566/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 127 poz 857
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 10/12 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądzą solidarnie od [...] na rzecz Ministra Sportu i Turystyki kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., po rozpatrzeniu sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie wyrażenia zgodny na utworzenie polskiego związku sportowego, oddalił skargę.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

[...] wskazując, że działają jako "[...] (dalej; "wnioskodawcy") zwrócili się do Ministra Sportu i Turystyki o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego o nazwie "[...]".

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Minister Sportu i Turystyki, na podstawie art. 61a) kpa oraz art. 6 ust. 2; art. 7 ust. 2, art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego.

Wnioskodawcy 3 października 2011 r. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Minister Sportu i Turystyki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3, w związku z art. 144 i art. 61a kpa oraz art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.), utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu postanowienia Minister stwierdził, że w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o sporcie podmiotem, który może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego jest wyłącznie podmiot będący związkiem sportowym.

Organ zaznaczył, iż w rozpatrywanej sprawie nie wskazano związku sportowego ubiegającego się o zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego i w związku z tym zasadnym było, wydanie postanowienia na podstawie art. 61 a) kpa o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie Ministra Sportu i Turystyki z przedstawionych przez Wnioskodawców dokumentów nie wynika, któremu spośród Wnioskodawców, Organ miał wyrazić zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego, ponieważ Wnioskodawcy występują do Organu jako "[...]".

Organ podkreślił, że postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego może być wszczęte po wyjaśnieniu kto jest wnioskodawcą w sprawie utworzenia polskiego związku sportowego tj. po wskazaniu związku sportowego do którego ma być skierowana decyzja w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego bądź (zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o sporcie) odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego.

Powyższe postanowienie strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. Wojewódzkie Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż z art. 7 ust. 2 ustawy o sporcie wynika, że podmiotem, któremu przysługuje prawo złożenia wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego jest wyłącznie związek sportowy w rozumieniu ustawy o sporcie.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 7 ustawy o sporcie, polski związek sportowy jest osobą prawną działającą w formie prawnej stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń (art. 6 ust. 2 u.s.), utworzoną przez związek sportowy, powoływany dalej również jako "zwykły" związek sportowy (tj. stowarzyszenie lub związek stowarzyszeń utworzony przez co najmniej trzy kluby sportowe - art. 6 ust. 1 u.s.) w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie. Osobie tej ustawodawca przyznaje szczególne uprawnienia, w tym prawa o charakterze wyłącznym (art. 13-15 u.s.).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie związku sportowego w dyscyplinie sportu tanecznego o nazwie "[...]" został złożony do Ministra Sportu i Turystyki w dniu 21 października 2010 r. Przedmiotowy wniosek został złożony przez ściśle określone w nim podmioty występujące jako "[...].

W ocenie Sądu w pierwszej kolejności do obowiązków organu należało więc ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości czy składający wniosek mają status wnioskodawców w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Negatywne ustalenie w powyższym zakresie uzasadniało bowiem wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 a) k.p.a. a nie wydanie decyzji merytorycznej na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy o odmowie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdyż odmowa wyrażenia zgody na podstawie art. 11 ust. 3 może dotyczyć wyłącznie sytuacji w której wniosek został złożony przez podmiot uprawniony do jego złożenia tj. związek sportowy "zwykły".

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż z akt sprawy wynika, że nie przedłożono organowi, na jego wyraźne żądanie sformułowane wobec wnioskujących w piśmie z dnia 17 marca 2011r., odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego związku sportowego, który ma otrzymać zgodę. Wymieniony odpis stanowił jedyny dokument, w świetle którego można było uznać, że wnioskujące podmioty mają legitymację do złożenia przedmiotowego wniosku.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uznał, iż zarzut skarżących naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy o sporcie pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.

II

Skargę kasacyjną złożył pełnomocnik, działający w imieniu [...]. Wyrok zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Kasator wnosząc skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej także jako "p.p.s.a.") - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niedopełnienie obowiązku dokonania oceny zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego ze wszystkimi przepisami wchodzącymi w grę w danej sprawie, tj. brak wnikliwego i pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów skargi, w szczególności przez nieodniesienie się do zarzutu naruszenia art. 9, 12 i 22 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia zarzutu naruszenia art. 7 ust. 2 w szczególności z uwagi na ogólnikowe i skąpe odniesienie się do tego zarzutu;

2) naruszenie 141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych przez strony zarzutów, w szczególności do zarzutu naruszenia art.

9, 12 i 22 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach, w związku z art. 9 ust. 3 ustawy o

sporcie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że podniesione w skardze zarzuty miały znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Sportu i Turystyki;

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo

przesłanki do jej uwzględnienia, tj. przesłanki naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy o sporcie polegającego na błędnym zastosowaniu przez organ w przedmiotowej sprawie normy prawnej w sytuacji braku podstaw do jej zastosowania, a w konsekwencji wydaniu zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej;

4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez organ art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej również jako "k.p.a.", polegającego na wydaniu postanowienia bez podstawy prawnej;

5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie naruszenia przez zaskarżone postanowienie art. 61a ust. 1 w związku z art. 28 k.p.a., polegające na wydaniu postanowienia na podstawie nieuprawnionego stanowiska, że komitet założycielski [...] nie może być stroną postępowania administracyjnego w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego;

6) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, 8, 11 i 12 k.p.a., polegającego w szczególności na braku wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy;

2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.

1) naruszenie art.7 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857, z późn. zm.) przez uznanie, iż przepis ten zawiera normę wskazującą, iż podmiotem wyłącznie uprawnionym do złożenia wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego jest jedynie związek sportowy;

2) naruszenie art. 12 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z późn. zm.) w związku z art. 7 ust. 3 ustawy o sporcie przez uznanie, że podczas tworzenia polskiego związku sportowego nie będzie występowała struktura w postaci komitetu założycielskiego;

3) naruszenie art. 22 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach w związku z art. 7 ust. 3 w związku z przez uznanie, że jedynym podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wyrażenia zgody na utworzenia polskiego związku sportowego i utworzenia polskiego związku sportowego jest związek sportowy w rozumieniu art. 6 ustawy o sporcie;

4) naruszenie art. 9 i 12 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach oraz w związku z art. 7 ust. 3 ustawy o sporcie polegające na niezastosowaniu tych przepisów w sprawie w wyniku czego za niezgodne z prawem zostało uznane, że podczas tworzenia polskiego związku sportowego nie będzie występowała struktura w postaci komitetu założycielskiego oraz że komitet założycielski nie może być stroną toczącego się postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł szereg argumentów na poparcie zawartych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sportu i Turystyki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty i ich obszerne uzasadnieni należy odnieść do przedmiotu rozstrzygnięcia administracyjnego objętego kontrolą sądu administracyjnego, którego jest odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a ust 1 kpa, z tej przyczyny, że żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną.

Rozstrzygnięcie tej sprawy dotyczy więc ustalenia tego, czy organ wydając zaskarżone postanowienie miał podstawy do przyjęcia, że wnioskodawca w tej sprawie, określający się jako "Komitet Założycielski [...]", nie był legitymowany do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, o który mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż nie naruszało prawa postanowienie Ministra Sportu i Turystyki odmawiające wszczęcia postępowania z tego powodu, że żądanie wszczęcia postępowania nie zostało wniesione przez uprawniony podmiot. Z art. 7 ust 2 ustawy o sporcie wyraźnie wynika, że polski związek sportowy może być ustanowiony przez związek sportowy, z tym, że ustanowienie polskiego związku sportowego wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej. Tak sformułowany przepis wyraźnie wiąże tworzenie polskiego związku sportowego ze związkiem sportowym, który zamierza utworzyć polski związek sportowy oraz wymaganiem uzyskania zgody właściwego ministra do jego utworzenia. Oznacza to, że sprawa administracyjna w przedmiocie wyrażenia zgody na ustanowienie polskiego związku sportowego został wyraźnie powiązana z tym związkiem sportowym, który zamierza utworzyć polski związek sportowy i to ten związek sportowy ma legitymacje strony do występowania z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego.

Przedmiotem sprawy nie jest ogólne rozstrzygnięcie o wyrażeniu zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, ale rozstrzygnięcie o wyrażeniu zgody na utworzenie polskiego związku sportowego przez określony związek sportowy, który występuje o uzyskanie takiej zgody.

Z kolei stosowanie do art. 6 ust 1 ustawy o sporcie związki sportowe tworzą kluby sportowe, przy czym związek sportowy działa w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń. To zaś oznacza, że polski związek sportowy w danym sporcie, może utworzyć związek sportowy działający w formie stowarzyszenia oraz związek sportowy działający w formie związków stowarzyszeń. Tego stanu rzeczy w żadnym razie nie zmieniają przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach do której w sprawach nieuregulowanych w ustawie o sporcie odsyła art. 7 ust 3 tej ustawy. Wykładnia przepisów ustawy o sporcie w związku z przepisami ustawy Prawo o stowarzyszeniach, przedstawiona w skardze kasacyjnej pozbawia przepisy Ustawy o sporcie jakiegokolwiek znaczenia prawnego.

Według wadliwej wykładni przedstawionej w skardze kasacyjnej polski związek sportowy może utworzyć nie związek sportowy, ale grupa podmiotów, które zawiązały komitet założycielski z zamiarem utworzenia polskiego związku sportowego na podstawie ustawy Prawo o stowarzyszeniach. Przy tym wadliwym rozumieniu traci znaczenia nawet to czy komitet założycielski tworzą zawiązki sportowe, o których mowa w ustawie o sporcie, czy tez inne podmioty.

Z przytoczonych wyżej względów Organ administracyjny i Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjęły, że legitymacja procesowa do żądania wszczęcia postępowania w sprawie o wyrażenie zgody właściwego ministra na utworzenie polskiego związku sportowego ma związek sportowy, który zamierza utworzyć polski związek sportowy.

Nie ma legitymacji do żądania wszczęcia postępowania w sprawie o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o sporcie, komitet założycielski stowarzyszenia ustanowionego na podstawie przepisów ustawy Prawo o stowarzyszeniach. W skardze kasacyjnej nie jest kwestionowane to, że organizacje wskazane we wniosku nie są związkiem sportowym działającym w formie związku stowarzyszeń.

Nie jest wadą uzasadnienia wyroku to, że Sąd pierwszej instancji nie przytoczył szerszych rozważań dotyczących przepisów ustawy Prawo o stowarzyszeniach, skoro dla rozstrzygnięcia sprawy nie było to konieczne, gdyż kwestia legitymacji do żądania wszczęcia postępowania wynika z ustawy o sporcie. Natomiast podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące ogólnych zasada postępowania administracyjnego, czego nie zauważył zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji, nie mają istotnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności okoliczność, że postępowanie o odmowie wszczęcia postępowania zostało wydane po upływie znacznego czasu od wznowienia żądania nie może prowadzić do podważenia zasadności samego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.