Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2911/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2653/13 w sprawie ze skargi P. S. i E. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2653/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. i P. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy Stare Babice decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r. nr [...] na podstawie 37 ust. 1 pkt 1 i art. 39 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazał E. i P. S. rozbiórkę budynku jednorodzinnego w szkielecie drewnianym omurowanym cegłą o wymiarach 6 x 6 m połączonego z garażem w konstrukcji murowanej w wymiarach 4 x 4 m, hydroforni murowanej i szczelnego zbiornika na ścieki na działce nr [...] w B.

E. i P. S. pismem z dnia 9 listopada 2012 r. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z wnioskiem o uchylenie decyzji Wójta Gminy Stare Babice z dnia [...] grudnia 1996 r. na podstawie art. 155 k.p.a.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Warszawskiego Zachodniego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Wójta Gminy Stare Babice z dnia [...] grudnia 1996 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że decyzja nakazująca rozbiórkę jest decyzją związaną, dlatego organ jest zobligowany do jej wydania m.in. w przypadku niezgodności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wola stron, czy ich zgoda, nie mogą skutkować jej zmianą. Zdaniem organu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane jest przepisem szczególnym, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji nakazującej rozbiórkę. Nadto późniejsza zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, gdyż taka przesłanka nie wynika z brzmienia art. 154 ani art. 155 k.p.a.

Odwołanie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Warszawskiego Zachodniego z dnia [...] lutego 2013 r. wnieśli E. i P. S.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Warszawskiego Zachodniego z dnia [...] lutego 2013 r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż wzruszenie decyzji wydanej na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., nakładającej obowiązek rozbiórki jest niedopuszczalne w trybie art. 154 i 155 k.p.a. Decyzja wydana na tej podstawie prawnej jest bowiem decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia dyspozycji tego przepisu organ jest zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki, zaś w trybie art. 155 k.p.a. uchylone lub zmienione mogą być tylko decyzje uznaniowe.

E. i P. S. zaskarżyli powyższą decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2653/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że art. 155 k.p.a., stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten będąc jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W związku z powyższym przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji lub jej uchylenie może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie.

Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są rozbieżne stanowiska, co do tego, czy uchyleniu lub zmianie w trybie powołanego przepisu mogą podlegać jedynie decyzji uznaniowe, jak przyjęły organy orzekające w niniejszej sprawie, czy również decyzje związane, na co wskazali skarżący.

Sąd podzielił stanowisko, iż z art. 155 k.p.a. nie wynika ograniczenie wyłączające możliwość jego stosowania do decyzji o charakterze związanym. Jednym z warunków uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest to, aby przepisy szczególne nie sprzeciwiały się takiemu rozstrzygnięciu. Zastosowanie powyższej regulacji nie może bowiem naruszać innych przepisów, stanowić gratyfikacji za łamanie prawa. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, w którym podkreśla się, że w oparciu o art. 155 k.p.a. nie można weryfikować decyzji usuwających stany niezgodności z prawem, w tym decyzji nakazujących rozbiórkę. Wzruszenie decyzji rozbiórkowych w tym trybie znosiłoby bowiem sankcję wobec sprawców samowoli budowlanej.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotem wniosku skarżących o uchylenie była decyzja o nakazie rozbiórki, wydana w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r. Stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji o rozbiórce przewidywał obligatoryjne orzeczenie o rozbiórce między innymi gdy obiekt budowlany lub jego część znajdowała się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Tak więc zarówno art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy (jak i jego obecnie obowiązujący odpowiednik - art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.), jest przepisem szczególnym, sprzeciwiającym się uchyleniu decyzji na mocy art. 155 k.p.a. Celem tego przepisu jest bowiem usunięcie zaistniałych stanów naruszających przepisy prawa. Organy w określonych prawem okolicznościach zobligowane były wydać nakaz rozbiórki i wola stron, czy też ich zgoda na zmianę bądź uchylenie takiej decyzji nie jest w tej sytuacji wystarczająca. Uwzględnienie na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie takiej decyzji ze względu na interes strony (inwestorów) prowadziłaby do sprzeczności z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 37 Prawa budowlanego. Nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami, tak więc zastosowanie przepisu art. 155 k.p.a. nie może stanowić gratyfikacji za łamanie prawa.

Zdaniem Sądu, skoro w trybie art. 155 k.p.a. nie można zmienić decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, to słusznie organy nie uwzględniły wniosku skarżących z dnia 14 listopada 2012 r. o uchylenie decyzji Wójta Gminy Stare Babice z dnia [...] grudnia 1996 r.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. i art. 6 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek uznania, iż w przedmiotowej sprawie uchyleniu decyzji Wójta Gminy Stare Babice z dnia [...] grudnia 1996 r. na podstawie art. 155 k.p.a. sprzeciwiają się przepisy szczególne, podczas gdy przepisy te zostały uchylone, zaś obowiązujące w dacie orzekania przepisy prawa, w tym w szczególności zapisy aktualnego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego – uchwała Rady Gminy Stare Babice z dnia 30 czerwca 2011 r. nr VIII/55/11 oraz przepisy ustawy Prawo budowlane nie sprzeciwiają się uchyleniu decyzji Wójta Gminy Stare Babice z dnia [...] grudnia 1996 r. gdyż dopuszczają one możliwość zabudowy i tzw. legalizacji samowoli budowlanej.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów

administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów skarżący upatruje przede wszystkim w uznaniu Sądu I instancji, że w sprawach dotyczących nakazu rozbiórki obiektu budowlanego nie jest możliwe zastosowanie trybu nadzwyczajnego wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych, przewidzianego w art. 155 k.p.a.

Zgodnie z art. 155 k.p.a. ostateczna decyzja, na mocy której strona nabyła prawo może być, za zgodą stron uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji lub jej uchylenie może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie.

Należy podnieść, że w postępowaniach wszczętych, zarówno na podstawie art. 154 k.p.a. (dotyczącego decyzji ostatecznych, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa), jak i art. 155 k.p.a. (dotyczącego decyzji ostatecznych, na mocy której strona nabyła prawo) najistotniejsze jest to, że organ winien zbadać, czy mają miejsce przesłanki, o których mowa w tych przepisach.

Jak słusznie wskazał Sąd I instancji podstawowym warunkiem uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest to, aby przepisy szczególne nie sprzeciwiały się takiemu rozstrzygnięciu. Zastosowanie przepisu art. 155 k.p.a. bowiem nie może naruszać innych przepisów, ani też nie może stanowić gratyfikacji za łamanie prawa, czym w sprawie niniejszej jest niewykonanie od lat prawomocnej decyzji nakazującej rozbiórkę budynku jednorodzinnego w szkielecie drewnianym omurowanym cegłą o wymiarach 6 x 6 m połączonego z garażem w konstrukcji murowanej w wymiarach 4 x 4 m, hydroforni murowanej i szczelnego zbiornika na ścieki na działce nr [...] w B.(decyzja z dnia [...] grudnia 1996 r.). Dopiero po ustaleniu, że uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej nie sprzeciwiają się przepisy szczególne, można przystąpić do badania, czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym słuszny interes strony nie może stać w kolizji z interesem społecznym (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003r., sygn. akt III SA/1105/01, LEX 13782, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2006r., sygn. akt II OSK 770/05).

Skoro zatem w sprawie niniejszej przedmiotem wniosku o uchylenie była decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, to należało zbadać, czy przeciwko jego uwzględnieniu nie przemawiają przepisy ustawy Prawo budowlane – w tym przypadku art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1947 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wójta Gminy Stare Babice z dnia [...] grudnia 1996 r. Stan prawny w dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. o rozbiórce nie przewidywał możliwości legalizacji samowoli budowlanej, a orzeczenie o rozbiórce było obligatoryjne. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że przepis ten jest przepisem szczególnym, sprzeciwiającym się uchyleniu decyzji na mocy art. 155 k.p.a. Stanowisko to, jest zgodne z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2006r., sygn. akt II OSK 770/05, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 292/09, wyrok z dnia 9 maja 2012r. sygn. akt II OSK 301/11, wyrok NSA z dnia 13 października 1999r., sygn. akt IV SA 1539/97, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt II OSK 1685/10, wyrok NSA z dnia 19 października 2012r. sygn. akt 1153/11, wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt II OSK 1685/10, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013r. sygn. akt II OSK 2130/11).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało wyjaśnione, że przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Należy zwrócić uwagę na brzmienie art. 37 ust. 1 Pr. bud. z 1974 r., który stanowi, że "Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce" (...). Ustawodawca nie użył tu zwrotu, że mogą podlegać przymusowej rozbiórce, co by mogło wskazywać na uznaniowy charakter tej decyzji. Stanowcza regulacja prawna w tym przepisie nie pozwala na jej korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony. Inna wykładnia przepisu art. 155 k.p.a. prowadziłaby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron o uchylenie lub zmianę decyzji, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony. Powyższe stoi w sprzeczności z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 kpa. Wbrew temu, co stwierdzono w skardze kasacyjnej, zmiana przepisów prawa, zmiana postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc przepisów prawa miejscowego nie może stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, gdyż taka przesłanka nie wynika z brzmienia z art. 155 k.p.a.

Nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku jednorodzinnego wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami, a jak wyżej podniesiono, zastosowanie przepisu art. 155 k.p.a. nie może stanowić gratyfikacji za łamanie prawa. W konsekwencji powyższego należy uznać, że wola stron, czy też ich zgoda na zmianę decyzji o rozbiórce nie może skutkować jej zmianą (por. Z.Niewiadomski Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2009, s. 515-516, wyrok NSA z dnia 15 marca 1999r. sygn. akt IV SA 888/97, ONSA 2000/1/36; wyrok NSA z dnia 13 października 1999r. sygn. akt IV SA 1539/97, LEX 47880; wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 352/06 LEX 3394409).

Poza tym za powyższym poglądem przemawiają również i inne argumenty, jak chociażby to, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego w całości bądź jego cześć, jest decyzją przywracającą porządek prawny w sferze prawa materialnego (Prawa budowlanego), co niewątpliwie leży w interesie społecznym. Za nakazaniem rozbiórki obiektu budowlanego zapewne nigdy nie przemawia "słuszny interes strony", na którą nałożono ten obowiązek, jednak nakaz taki jest zgodny z słusznymi interesami innych stron, które w wyniku nałożenia tego obowiązku nabywają prawa będące korelatorem tego obowiązku. Przepisy art. 155 k.p.a. podobnie jak i art. 154 k.p.a. organy stosują na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika z użytych w tych przepisach wyrazów "może" (J.Borkowski w: B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 604-605). W przypadku uznania administracyjnego organ powinien mieć na uwadze postanowienia art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organ załatwiając sprawę, powinien mieć "na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Tymczasem w art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna może być uchylona lub zmieniona "jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony". W pierwszym przypadku interes społeczny i słuszny interes obywateli (rozumiany jako interes nie tylko strony), połączono spójnikiem łącznym "i" (koniunkcja) zaś w drugim przypadku spójnikiem rozłącznym "lub" w znaczeniu alternatywnym. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w art. 7 k.p.a. wskazuje się też na to, że "w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności". Powyższa analiza wydaje się przemawiać jednoznacznie za tym, że decyzje administracyjne nakładające na stronę obowiązek w celu przywrócenia porządku prawnego a więc wymuszenia stanu zgodnego z prawem, w świetle art. 7 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane w trybie art. 154 lub 155 k.p.a., bowiem w takich przypadkach w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę aspekt praworządności, interes społeczny i interes innych stron postępowania przed słusznym interesem strony, na którą nałożono ten obowiązek, a która wcześniej naruszyła prawo. Poza tym "słuszny interes strony" (art. 154 § 1 i art. 155 k.p.a.) nie jest pojęciem tożsamym ze słusznym interesem obywateli, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Interes indywidualny strony z reguły nie pokrywa się z interesem społecznym i interesami innych stron postępowania, a w szczególności ma to miejsce w sprawach z zakresu Prawa budowlanego.

Słuszny interes strony, o którym mowa w art. 154 § 1 i art. 155 § 1 k.p.a. należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny podobnie, jak słuszny interes obywateli, o którym mowa w art. 7 k.p.a., czy też uzasadnione interesy osób trzecich, chronione przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W każdym razie interesy te nie mogą być sprzeczne z interesem społecznym, obowiązkiem organu do kontroli przestrzegania prawa (art. 7 k.p.a.), czy też zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.).

Należy zauważyć, że wśród przesłanek wynikających z przepisów Prawa budowlanego dających podstawę organom nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, nie ma takiej, która by nakazywała uwzględnić "słuszny interes strony", na którą nakłada się taki obowiązek, co najwyżej należy ten interes uwzględnić zgodnie z brzmieniem art. 7 k.p.a. Nie można więc oczekiwać, że decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego po latach, kiedy już podlega egzekucji, może być uchylona lub zmieniona przez ten sam organ wyłącznie z tego powodu, że przemawia za tym "słuszny interes strony" (art. 154 k.p.a.), która przez lata nie wykonała obowiązku wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki. Takie rozumienie przepisu art. 154 k.p.a., czy też art. 155 k.p.a., stanowiłoby dla strony naruszającej prawo, odmawiającej wykonania obowiązku a tym samym zachowania zgodnego z prawem, nieuzasadnioną nagrodę, gratyfikację w postaci uchylenia lub zmiany decyzji o nakazie rozbiórki. Strona będąca adresatem decyzji nakładającej na nią obowiązek, zmierzający do przywrócenia stanu zgodnego z prawem z racji tej, że przez wiele laty uchyla się od wykonania tego obowiązku, nie może przez zastosowanie przepisów art. 154 lub 155 k.p.a. być w lepszej, uprzywilejowanej sytuacji, niż inne podmioty, na które nałożono podobne obowiązki i wykonały je dobrowolnie bądź w drodze egzekucji. Takie stosowanie przepisów prawa prowadziłoby do nierównego traktowania innych podmiotów wobec prawa, co w konsekwencji naruszałoby przepis art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organy administracji publicznej w toku postępowania stojąc na straży praworządności (art. 7 k.p.a.), mają obowiązek kontroli przestrzegania prawa przez podmioty i uczestników postępowania, obowiązek ten ciążył na organach w postępowaniu, w którym orzeczono nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, w postępowaniu administracyjnym wszczętym w oparciu o przepis art. 154 k.p.a., jak i w postępowaniu egzekucyjnym, w drodze którego próbowano wyegzekwować obowiązek ciążący na skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 269/09).

W świetle powyższych rozważań zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 155 i art. 6 k.p.a. nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia.

Jednocześnie należy podkreślić, że późniejsza zmiana przepisów prawa, w tym przypadku zmiana postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc przepisów prawa miejscowego, zapewne nie może stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, gdyż taka przesłanka nie wynika z brzmienia art. 154 ani art. 155 kpa. Gdyby zmiana prawa miała być podstawą do zmiany decyzji ostatecznej w powyższych trybach, to w naszych warunkach, kiedy przepisy prawa zmieniają się nieustannie, wszystkie decyzje administracyjne podlegałyby ciągłym zmianom i praktycznie nie można by mówić w takiej sytuacji o trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa) (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 770/05). Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może też być pretekstem do kontroli kwestionowanej decyzji z dnia 10 grudnia 1996 r. pod kątem aktualnego orzecznictwa w podobnych sprawach, jak sugeruje się na str. 5 skargi kasacyjnej, gdyż decyzja ta w świetle art. 2 Konstytucji RP powinna już dawno być wykonana.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.