Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 35/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 58 par. 1 pkt 4, art. 154, art. 286
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na przewlekłe prowadzenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. postępowania z wniosku K. K. z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby 1. oddala skargę w części dotyczącej zobowiązania do załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2019 r. za okres od dnia 16 lutego 2021 r.; 2. odrzuca skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

K. K. w dniu 25 marca 2021 r. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został zwolniony ze służby w 2002 r. W dniu [...] czerwca 2002 r. zostało mu wydane świadectwo służby. W dniu [...] maja 2019 r. K. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wydanie nowego świadectwa służby, w którym określone zostaną wysokość i składniki uposażenia, bowiem danych tych nie zawiera świadectwo z 2002 r.

Odnośnie wniosku z [...] maja 2019 r. podejmowano następujące czynności i toczyły się następujące postępowania:

- w dniu [...] maja 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: KWP) odmówił wydania nowego świadectwa służby. Akt ten został uchylony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 15 października 2019 r. w sprawie II SA/Bk 576/19. Sąd wskazał, że odmowa była bezpodstawna, bowiem zgodnie z § 25 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644 ze zm.), były policjant nie jest ograniczony terminem do żądania zamieszczenia w świadectwie służby informacji o wysokości i składnikach uposażenia. W przypadku takiego wniosku należy wydać nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia jego złożenia. Wyrok jest prawomocny;

- wyrokiem z 15 października 2019 r. w sprawie II SAB/Bk 75/19 tutejszy sąd, po rozpoznaniu skargi K. K. na bezczynność KWP w zakresie rozpoznania wniosku z [...] maja 2019 r., umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do jego załatwienia (z uwagi na wydanie aktu w dniu [...] maja 2019 r.) oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok jest prawomocny;

- w dniu [...] grudnia 2019 r. organ wydał wnioskodawcy odpis świadectwa służby;

- wyrokiem z 20 października 2020 r. w sprawie II SAB/Bk 135/20 tutejszy sąd, po rozpoznaniu skargi K. K. na bezczynność KWP w przedmiocie nierozpoznania wniosku z [...] maja 2019 r., zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do załatwienia tego wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz stwierdził bezczynność organu niemającą miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu, wydany stronie odpis świadectwa służby nie stanowi nowego świadectwa służby a więc nie stanowi załatwienia wniosku z [...] maja 2019 r. Organ bowiem powinien albo wydać nowe świadectwo służby albo – z uwagi na to, że został wydany odpis niebędący nowym świadectwem służby – odmówić wydania nowego świadectwa służby. Wyrok uzyskał przymiot prawomocności i wpłynął wraz z aktami sprawy do organu [...] grudnia 2020 r.;

- w dniu [...] grudnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. ponownie odmówił K. K. wydania nowego świadectwa służby;

- wyrokiem z 16 lutego 2021 r. w sprawie II SA/Bk 73/21 tutejszy sąd uchylił zaskarżony akt z [...] grudnia 2020 r. stwierdzając, że ocena prawna sądu sformułowana w sprawie II SA/Bk 586/19 była aktualna i wiązała zarówno organ jak i sąd rozpoznający skargę na akt z [...] grudnia 2020 r., na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powinno zatem, zgodnie z tą oceną, dojść do wydania skarżącemu nowego świadectwa służby a nie do odmowy jego wydania. Wyrok w sprawie II SA/Bk 73/21 nie jest prawomocny. Skargę kasacyjną złożył organ i została ona zarejestrowana przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygnaturą III OSK 4566/21;

- następnie K. K. skierował do tutejszego sądu dwa pisma z [...] stycznia 2021 r., których przedmiot określił identycznie jako "Skarga na przewlekłość prowadzenia i załatwienia sprawy organu Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie wydania nowego świadectwa służby z wniosku skarżącego K. K. z dnia [...].05.2019 r. [...] oraz braku realizacji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sygn. akt II SAB/Bk 135/20 z dnia 10.10.2020r.". Jedna z tych skarg została zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Bk 16/21 jako skarga na przewlekłe prowadzenie przez KWP postępowania w sprawie wydania nowego świadectwa służby z wniosku z [...] maja 2019 r., druga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bk 99/21 jako skarga na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Bk 135/20. Następnie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku sprawa o sygnaturze II SAB/Bk 16/21 została zakreślona z uwagi na omyłkowe wydzielenie i odrębne zarejestrowanie (k. 38 tych akt). O powyższym poinformowano strony postępowania.

Wyrokiem z 4 marca 2021 r. w sprawie II SA/Bk 99/21 sąd skargę na niewykonanie wyroku oddalił ustalając, że wyrok w sprawie II SAB/Bk 135/20 został doręczony organowi 17 grudnia 2020 r., zobowiązywał on organ do załatwienia wniosku skarżącego z 7 maja 2019 r. w terminie 7 dni od dnia tego doręczenia. Termin ten upłynął 24 grudnia 2020 r. i tego też dnia doszło do wydania aktu (pismo nr [...]) o odmowie wydania nowego świadectwa służby uzupełnionego o informację o wysokości i składnikach uposażenia. Dowodzi to, zdaniem sądu w sprawie II SA/Bk 99/21, że organ "zmieścił się" w wyznaczonym przez sąd terminie. Sąd podkreślił, że w sprawie II SAB/Bk 135/20 zobowiązano organ do załatwienia wniosku, co nie narzucało sposobu jego załatwienia. Zatem każdy zastosowany przez organ sposób załatwienia wniosku w zakreślonym przez sąd terminie, przewidziany prawem, należało uznać za wykonanie wyroku. Dlatego skarga na niewykonanie wyroku nie mogła zostać uwzględniona. Wyrok w sprawie II SA/Bk 99/21 jest prawomocny od 27 kwietnia 2021 r.

W tych okolicznościach K. K. złożył 25 marca 2021 r. skargę na przewlekłość prowadzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. sprawy z wniosku z [...] maja 2019 r. o wydanie nowego świadectwa służby. Wniósł o stwierdzenie wystąpienia przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, tj. wydania nowego świadectwa służby w terminie 7 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, nadanie wyrokowi klauzuli natychmiastowej wykonalności, ukaranie organu grzywną oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 P.p.s.a. Uzasadniając skargę wskazał, że organ nadal nie wydał nowego świadectwa służby mimo wielu spraw przed sądem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Argumentując za niedopuszczalnością skargi organ wskazał na prawomocny wyrok w sprawie II SA/Bk 99/21, który – w jego ocenie – zapadł w sprawie tożsamej pod względem faktycznym i prawnym, zaś sąd sformułował w niej stanowisko o rozpoznaniu przez organ wniosku z [...] maja 2019 r. przez wydanie aktu zawierającego odmowę wydania świadectwa służby. Co prawda akt ten został w sprawie II SA/Bk 73/21 uchylony, jednak wyrok jest nieprawomocny. Organ wniósł też o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny.

W piśmie procesowym z 28 kwietnia 2021 r. skarżący sprecyzował stanowisko. Wyjaśnił, że niniejsza sprawa nie jest tożsama ze sprawą II SA/Bk 99/21, bowiem tamta dotyczyła niewykonania prawomocnego wyroku sądu, a niniejsza – przewlekłości organu w zakresie wystawienia nowego świadectwa służby. Podkreślił, że przedmiotem jego skargi nie jest też niezałatwienie wniosku z [...] maja 2019 r. ale niewydanie świadectwa służby. Zdaniem skarżącego, skarga kasacyjna organu w sprawie II SA/Bk 73/21 zmierza wyłącznie do przewlekania postępowania. Organ nie miał prawa odmówić wydania nowego świadectwa służby, gdyż – zgodnie z dotychczas wydanymi prawomocnymi wyrokami, zwłaszcza w sprawie II SA/Bk 576/19 – zobowiązany jest takie świadectwo wydać. Niezależnie też od sposobu postąpienia sądu w sprawach zarejestrowanych pierwotnie jako dwie odrębne, tj. II SAB/Bk 16/21 i II SA/Bk 99/21 – ich przedmiot nie jest tożsamy ze sprawą niniejszą.

Przed terminem posiedzenia w sprawie niniejszej załączono do akt sądowych informację o dacie wpływu do organu prawomocnego wyroku w sprawie II SAB/Bk 135/20, jak również akta spraw II SAB/Bk 16/21 i II SA/Bk 99/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega w części oddaleniu a w części odrzuceniu.

Z uwagi na sformułowanie przez organ wniosku o odrzucenie skargi, a więc procesowo najdalej idącego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię dopuszczalności skargi.

W przypadku skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania konieczność odrzucenia skargi może wystąpić np. gdy skarżący nie dopełni warunku formalnego jej wniesienia, tzn. nie poprzedzi skargi ponagleniem (art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 2 P.p.s.a. oraz w związku z art. 37 K.p.a.), bądź gdy skarga zostanie wniesiona w warunkach powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), czyli w sytuacji, gdy sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).

W sprawie niniejszej w piśmie z [...] marca 2021 r. skarżący wniósł ponaglenie, więc podstawy do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. nie wystąpiły. Wystąpiła natomiast sytuacja powagi rzeczy osądzonej odnośnie części przedmiotu zaskarżenia skutkująca odrzuceniem w tej części skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Do powyższego wniosku uprawnia porównanie zakresu zaskarżenia określonego w skardze z przedmiotem kontroli tutejszego sądu w innych sprawach ze skarg K. K., w których kwestionował on bierność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w zakresie wydania nowego świadectwa służby.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że treść skargi z [...] marca 2021 r. oraz treść pisma precyzującego z [...] kwietnia 2021 r. wskazują, iż skarżącemu chodzi o skontrolowanie nie bezczynności organu w sprawie z wniosku z [...] maja 2019 r. (skarżący akcentuje, że w zakresie bezczynności sąd orzekał już prawomocnymi wyrokami), ale o skontrolowanie przewlekłości organu w załatwieniu wniosku z [...] maja 2019 r. polegającej na niewydaniu nowego świadectwa służby (nie na niezałatwieniu tego wniosku) w terminie 7 dni od daty złożenia wniosku. Skarżący żąda więc kontroli innej formy pasywności organu (przewlekłość) niż w sprawach dotychczas inicjowanych (bezczynność). Obejmuje przy tym skargą "przewlekłość w postępowaniu z wniosku z [...] maja 2019 r." a więc od dnia złożenia wniosku o wydanie nowego świadectwa służby.

Dla oceny dopuszczalności skargi w sprawie niniejszej istotne znaczenie ma fakt, że skoro sąd administracyjny orzekał już odnośnie bezczynności KWP w postępowaniu z wniosku z [...] maja 2019 r. (w sprawach II SAB/Bk 75/19 i II SAB/Bk 135/20), to nie może merytorycznie orzekać po raz kolejny odnośnie innej formy pasywności tego samego organu (przewlekłości) za ten sam okres. Co prawda bezczynność jest normatywnie traktowana jako inna forma bierności organu niż przewlekłość postępowania (bezczynność jest niezałatwieniem sprawy w terminie wynikającym z art. 35 K.p.a., przepisów szczególnych bądź wyznaczonym na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. - art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., przewlekłość jest prowadzeniem postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy - art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.) - nie zmienia to jednak faktu, że zarówno w sprawie ze skargi na bezczynność jak i w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd wypowiada się odnośnie terminowości podejmowanych przez organ działań zmierzających do załatwienia sprawy. Przedmiotem obydwu postępowań jest więc ustalenie czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu bądź dokonania czynności. Jeszcze inaczej rzecz ujmując należy stwierdzić, że w obydwu przypadkach bada się naruszenie terminowości prowadzenia postępowania występujące w tożsamym stanie faktycznym ujmowanym jako pewien przedział czasowy. Stanowisko to potwierdza praktyka sądów administracyjnych. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że "w przypadku skargi oznaczonej przez stronę jako skarga na bezczynność lub na przewlekłość, czy na bezczynność i przewlekłość, to bez względu na sposób jej oznaczenia, czy zawarte w niej wnioski i przyjętą jej wstępną kwalifikację Sąd ma obowiązek zbadania sprawy zarówno w aspekcie bezczynności, jak i przewlekłości. Skargę strony określoną jako skarga na bezczynność lub przewlekłość należy rozumieć jako skargę na nieprawidłowe działanie organu w załatwieniu jej sprawy, brak działania, opieszałość, długotrwałość czy także nieudolność. [...] oba te przejawy wadliwego prowadzenia postępowania mogą występować i łącznie i naprzemiennie w jednym postępowaniu" (vide wyrok w sprawie II OSK 2400/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, powtórna kontrola pasywności organu, niezależnie czy chodzi o przewlekłość czy bezczynność, za ten sam okres - jest niedopuszczalna, bowiem następowałaby w warunkach powagi rzeczy osądzonej. Tymczasem zgodnie z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Konsekwencją procesową faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 §1 pkt 4 P.p.s.a.). Powaga rzeczy osądzonej oznacza bowiem przeszkodę (ujemną przesłankę procesową), której wystąpienie tamuje dalszy bieg postępowania i uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie oraz niemożność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego (a więc dokonanej nim oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej) w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, System Informacji Prawnej Lex).

Skoro więc w sprawie niniejszej sąd orzekał już prawomocnie odnośnie stanu faktycznego obejmującego zaniechanie organu w okresie od 7 maja 2019 r. do 15 października 2019 r. (sprawa II SAB/Bk 75/19), a następnie od 17 grudnia 2019 r. (po wpływie prawomocnego wyroku w sprawie II SAB/Bk 75/9 do organu) aż do 20 października 2020 r. (sprawa II SAB/Bk 135/20), to za ten okres pasywność organu sąd skontrolował i powtórna kontrola jest niedopuszczalna, bowiem nastąpiłaby w warunkach powagi rzeczy osądzonej.

Odnośnie okresu przypadającego po 20 października 2020 r., czyli po wyroku w sprawie II SAB/Bk 135/20, to wskazać trzeba, że wyrok w tamtej sprawie wpłynął do KWP 17 grudnia 2020 r. Zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia. A zatem od 17 grudnia 2020 r. organ miał 7 dni na załatwienie wniosku z [...] maja 2019 r. Kolejny akt odmowny wydał [...] grudnia 2020 r. Za okres przypadający do 24 grudnia 2020 r. wypowiedział się już jednak sąd w sprawie II SA/Bk 99/21 orzekając w sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku.

Wskazać trzeba, że choć nieco inny jest przedmiot skargi na niewykonanie wyroku złożonej na podstawie art. 154 P.p.s.a. a inny skargi na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 P.p.s.a.), to jednak w przypadku osądzenia niewykonania wyroku i prawomocnego oddalenia skargi w tym przedmiocie, nie jest dopuszczalne skarżenie pasywności organu za ten sam okres. Zgodnie bowiem z art. 154 § 1 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia organowi grzywny. W sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku sąd kontroluje więc sposób postępowania organu po wydaniu wyroku zobowiązującego – w zakresie realizacji przedmiotu konkretnego zobowiązania (vide rozważania sądu w sprawie II SA/Bk 99/21). W sprawie ze skargi na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ sąd wypowiada się odnośnie terminowości podejmowanych przez organ działań zmierzających do załatwienia sprawy. Wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność/przewlekłość nie zawiera więc wypowiedzi sądu meriti a wyłącznie odnośnie terminowości podejmowanych czynności i ich celowości oraz skoncentrowania. Wyrok w sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku zawiera wypowiedź sądu odnośnie tego, czy organ wykonał konkretnie i w terminie to, do czego sąd organ zobowiązał. Niewykonanie wyroku, o którym mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., ma przy tym miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia sądu w ogóle, jak i wtedy, gdy wprawdzie wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia art. 154 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym wykonanie wyroku po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Oznacza to w konsekwencji, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ za okres, co do którego orzekał już sąd w sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku i skargę oddalił – zachodzi tożsamość przedmiotu zaskarżenia. Stwierdzić więc należy, że skoro sąd w sprawie II SA/Bk 99/21 orzekał co do okresu od 17 grudnia do 24 grudnia 2020 r. (od wpływu prawomocnego wyroku w sprawie II SAB/Bk 135/20 do organu do momentu wydania aktu odmownego w dniu 24 grudnia 2020 r.), to w tym zakresie skarga w sprawie niniejszej podlega odrzuceniu jako złożona w sprawie tożsamej (zachodzi więc odnośnie tego okresu sytuacja powagi rzeczy osądzonej).

Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że skarżący dysponuje już prawomocnymi orzeczeniami sądu administracyjnego w przedmiocie pasywności Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. za okres od 7 maja 2019 r. do 24 grudnia 2020 r. (sprawy II SAB/Bk 75/19, II SAB/Bk 135/20 oraz II SA/Bk 99/21), zatem skarga złożona w sprawie niniejszej na przewlekłość ww. organu była niedopuszczalna w tym zakresie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

Sąd stwierdza, że skarżący wyraźnie akcentuje różnicę między zobowiązaniem organu "do załatwienia wniosku" a tym, że w jego ocenie wobec treści dotychczasowych wyroków – organ powinien zostać zobowiązany do "wydania nowego świadectwa służby". Istotnie, w sprawie II SA/Bk 576/19 sąd sformułował stanowisko, iż organ powinien wydać nowe świadectwo służby. Stanowisko to sąd wyraził w rozważaniach, czyli w uzasadnieniu wyroku. Należy jednak zauważyć, że w sprawie II SAB/Bk 135/20 zobowiązanie organu zostało sformułowane expressis verbis jako "do załatwienia wniosku z [...] maja 2019 r.", a wyrok ten jest prawomocny. Podobnie w sprawie II SA/Bk 99/21 sąd oddalając skargę na niewykonanie wyroku stwierdził, że nie narzucono organowi sposobu załatwienia wniosku, zatem za taki sposób należy uznać również wydanie aktu odmownego w dniu [...] grudnia 2020 r. Wyrok ten jest prawomocny od 27 kwietnia 2021 r. W tych okolicznościach rozróżnienie na "niezałatwienie wniosku" i "niewydanie nowego świadectwa służby" w sprawie niniejszej pozostaje bez wpływu na jej wynik. Z kolei wobec treści wyroku w sprawie II SA/Bk 99/21 nie może być w ogóle rozważana przewlekłość postępowania organu w okresie od wydania odmowy świadectwa służby 24 grudnia 2020 r. do dnia poprzedzającego wyrokowanie w sprawie II SA/Bk 73/21, czyli do 15 lutego 2021 r. Skoro bowiem organowi nie narzucono sposobu załatwienia sprawy, to nie można wyprowadzać przewlekłości z tego, że sprawę tę załatwił w określony sposób, później uznany przez sąd w sprawie II SA/Bk 73/21 za błędny.

Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. nastąpiło w punkcie 1 wyroku z uwagi na to, że wyrok w sprawie II SA/Bk 73/21 z 16 lutego 2021 r. – uchylający odmowę wydania nowego świadectwa służby z 24 grudnia 2020 r. - jest wyrokiem nieprawomocnym. Jak wyżej zaś wskazano, stosownie do treści art. 286 § 2 P.p.s.a., termin do wykonania wyroku przez organ biegnie od dnia wpływu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy do organu. Skoro więc wyrok uchylający wydano 16 lutego 2021 r. i jest on nieprawomocny, termin na załatwienie sprawy (siedmiodniowy - § 25 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644 ze zm.) liczony będzie od daty zwrotu organowi wyroku prawomocnego z aktami sprawy. Dlatego skarga na przewlekłość złożona w sprawie niniejszej, w zakresie obejmującym okres po 16 lutego 2021 r., jest przedwczesna.

Konkludując stwierdzić trzeba, że wyrok w sprawie niniejszej jest w istocie wypadkową kilku spraw sądowych i sformułowanych w nich ocen prawnych, toczących się ze skarg K. K., w większości zakończonych wyrokami prawomocnymi.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (punkt 2 wyroku) i art. 151 P.p.s.a. (punkt 1 wyroku) orzeczono jak w sentencji.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.

Argumentacja przemawiająca za nieuwzględnieniem skargi wykluczyła też konieczność uwzględnienia żądania wydania postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 P.p.s.a. Jak stanowi ten przepis, w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Wydanie postanowienia jest zatem fakultatywne a nie obligatoryjne.