Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 87/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono, iż przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149  par. 1,  art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. F. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz M. F. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. F., pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1953 r. o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w K. Dz. [...] między ulicami [...] a [...] oraz w Dz. [...] przy ul. [...] i [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości objętej lwh [...], składającej się z działek l. kat [...],[...] oraz [...] stanowiącej własność M. B. W skardze wniosła o zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi i wyjaśniła, że I. E. pismem z dnia [...] listopada 2006 r. wystąpiła do Ministra Budownictwa z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Następnie pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. wnioskodawczyni wystąpiła do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia. Pismem z 23 lutego 2012 r. Minister przekazał oba wnioski Wojewodzie [...] jako organowi właściwemu do rozpoznania niniejszej sprawy. Wskazała, że Prezes Rady Ministrów rozstrzygając [...] października 2012 r. spór stwierdził, że organem właściwym do rozpoznania obu połączonych spraw jest Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Akta przekazano Ministrowi 3 października 2012 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Minister stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] marca 1956 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości objętej lwh [...], stanowiącej własność M. B. Skarżąca wskazała, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. została poinformowana, że X wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. M. F. podniosła, że w postepowaniu wszczętym na skutek tego wniosku Minister nie wyznaczył terminu jego rozpoznania ani nie wskazał na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego. Strony postępowania nie zostały ponadto poinformowane o jakichkolwiek czynnościach podjętych przez organ w celu załatwienia sprawy. Zakreślony natomiast przepisem art. 35 § 3 kpa termin został przekroczony o prawie sześć miesięcy. Jednocześnie organ nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki i nie wskazał terminu załatwienia sprawy do czego, zdaniem skarżącej, jest zobowiązany. Skarżąca wyjaśniła poza tym, że w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. (doręczonym organowi w dniu [...] listopada 2013 r. ) wezwała Ministra do zakończenia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, jednakże do tej pory organ nie wydał decyzji w sprawie, ani nie udzielił żadnej odpowiedzi.

Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając przedstawił przebieg prowadzonego postępowania i wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. Organ wyjaśnił ponadto, że w sprawie niniejszej należało poddać analizie wielotomową dokumentację oraz zweryfikować stan prawny nieruchomości. Wskazał ponadto na dużą ilość spraw prowadzonych w Ministerstwie oraz braki kadrowe, a ponadto na zmiany organizacyjne wynikające z likwidacji Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i powołaniem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie przewlekłości postępowania w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. rozpoznał wniosek X o ponowne rozpatrzenie sprawy, kończąc tym samym postępowanie.

W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji (postanowienia) nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w zdaniu drugim ww. art. 149 § 1 ppsa. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dokumentacyjny Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Słusznie co prawda podnosi strona skarżąca, że organ rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przekroczył termin zakreślony przepisem art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Przekroczenie to oraz wynikająca z niego przewlekłość, nie miały jednak, zdaniem Sądu, charakteru rażącego. Sprawa została rozpoznana w przeciągu sześciu miesięcy, co biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu tj. braki kadrowe oraz przeprowadzona w tym czasie likwidację Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz powołanie Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, nie jest okresem rażąco długim.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.