Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 351/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 14 października 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku M. J. i R. L. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Przebudowa i nadbudowa o jedno piętro dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na cele mieszkalne na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu organ przedstawił zebrane w sprawie opinie i uzgodnienia , opracowaną analizę urbanistyczno - architektoniczną ,oraz projekt decyzji przez mgr inż. arch. B. N., osobę uprawnioną znajdującą się na liście, o której mowa w art. 60 ust.4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy urbanistyczno -architektonicznej, wynika, iż w istniejącym kontekście przestrzennym istnieje możliwość wkomponowania projektowanej przebudowy i nadbudowy budynków mieszkalnych w zastany układ przestrzenny obszaru analizowanego. Planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji pozyskano zgodnie z wymogami prawa wszelkie potrzebne opinie organów, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp , w tym Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego z dnia 9.102018r, a także opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 26.06.2019r w zakresie ochrony środowiska, i z dnia 3.10.2019 r w zakresie ochrony powietrza, tzw. milczące uzgodnienie Marszałka Województwa [...] i Ministra Środowiska . Do decyzji zostały dołączone załączniki: warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z załącznikiem graficznym, jako załącznik nr 1 i 2, oraz wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej, jako załącznik nr 3 wraz z załącznikiem graficznym mapą ewidencyjną w skali 1: 1000 zał.nr.4.

Odwołanie od tej decyzji złożyła A. W. stwierdzając, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie powyższej inwestycji, gdyż obawia się o zaciemnienie swojego budynku na działce nr [...]. Ponadto uważa, że nie przeprowadzono dostatecznie wnikliwego postępowania dowodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 4 stycznia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie warunki zabudowy zostały ustalone na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej przez mgr inż. arch. B. N.. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wokół terenu inwestycji wyznaczono obszar analizowany w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki zgodnie z § 3 cyt. Rozporządzenia . W analizie dokonano charakterystyki terenu, w którym dominuje w badanym obszarze funkcja mieszkaniowa wielo i jednorodzinna, występuje także, drogi wewnętrzne , publiczne i obiekty infrastruktury technicznej. Dokonując analizy zgromadzonych dokumentów stwierdza się, że planowana inwestycja polega na przebudowie dwóch budynków mieszkalnych i nadbudowie o jedno piętro niższych fragmentów tych budynków również na cele mieszkalne. Będzie stanowić kontynuację istniejącej zabudowy i funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, spełniony został warunek zapisany w pkt.3 ust. l art. 61 ustawy, który stawia wymóg by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, albowiem teren inwestycji jest w pełni uzbrojony w media. Zaopatrzenie w media jest możliwe w oparciu o istniejące już przyłącza, na dotychczasowych zasadach. W oparciu o opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., potwierdzono istniejący dla zamierzenia inwestycyjnego pośredni dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...]. Organ I instancji określił także szczegółowe warunki zabudowy wynikające m.in. z analizy urbanistyczno architektonicznej, a ponadto warunki w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony wód i gospodarki wodnej, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem, w tym także pod względem ochrony zieleni, ochrony przeciwpowodziowej. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oznaczony w ewidencji gruntów, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wyznaczony obszar poddany został wymaganej analizie architektoniczno -urbanistycznej w ocenie składu orzekającego zgodnej z zapisem § 3.1 i 3.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 roku. Z zapisów tego uregulowania wynika, że obszar analizowany ma być wyznaczony w taki sposób, aby od granicy do granicy obszaru analizowanego odległość nie była mniejsza niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - nie mniej jednak niż 50 metrów. Odpowiadając stronie odwołującej się na podniesiony zarzut podaje się , że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego. Zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim (wyrok NSA z 6.09.2013 r., II OSK 813/12, LEX nr 1559908). Należy mieć na względzie, że wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji parametrów zabudowy występujących na działce w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nie ma podstaw, aby funkcje terenu i zabudowy interpretować zawężające, np. jako możliwości powstania budynków tylko o takich samych parametrach co już istniejące. W przypadku gdy nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim są zabudowane i planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym oraz można ją pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy, organ nie ma podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. W badanej sprawie planowana przez Inwestorów inwestycja będzie stanowić w ocenie składu Kolegium kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz parametrów i wskaźników przewidzianych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obecnych na działkach sąsiednich m.in. nr [...], [...] położonych przy ul. [...]. Została tym samym wypełniona przesłanka zamieszczona w art. 61 ust. 1 upzp. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu niezastosowania w badanej decyzji o warunkach zabudowy przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczącego sytuowania przy samej granicy lub w zbliżeniu do granicy działki wnioskowanej inwestycji wskazuje się na zapis w załączniku nr 1 pkt.II 1.a skarżonej decyzji. Ustalono jako dodatkowe ograniczenie w lokalizacji wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego treść przepisów budowlanych obowiązujących w dacie sporządzenia i zatwierdzenia projektu budowlanego , w tym przepisów cyt. wyżej Rozporządzenia regulujących odległości nowej zabudowy od zabudowy istniejącej i infrastruktury technicznej. Przepis § 12 ust. 4.2 Rozporządzenia dopuszcza sytuowanie nadbudowy budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. l od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Trzeba podkreślić, że miarodajny dla podejmowanej decyzji o warunkach zabudowy przepis art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że decyzja WZ określa wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji, natomiast nie określa szczegółowego usytuowania planowanego obiektu w terenie. Usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 pr. bud.). To w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud.). Kontrola ta obejmuje także prawidłowość usytuowania obiektu budowlanego na działce. Decyzję o usytuowaniu obiektu budowlanego na działce, a więc względem granicy z działkami sąsiednimi, podejmuje dopiero organ architektoniczno-budowlany, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Dlatego organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może wkraczać w zakreślone ustawowo kompetencje organu architektoniczno-budowlanego. Ustalając zgodnie z Rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parametry planowanej inwestycji rozstrzygnięto, iż nie zmieni się dla przedmiotowych budynków nr [...] i [...] przy ul. [...]: linia zabudowy ustalona w oparciu o przepis § 4 ust.4 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ustalono w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, szerokości elewacji frontowej istniejących budynków ustalone w oparciu o przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia. Zastrzeżono możliwość jedynie nieznacznej zmiany tych parametrów, związanej z planowanym ociepleniem budynku. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku ustalono w następujący sposób : dopuszczono nadbudowę o jedno piętro niższych części obydwu budynków do wysokości kalenicy i okapu wyższych części tych budynków czyli wysokość kalenicy nie wyżej niż istniejące kalenice budynków na dz. Nr [...] i [...] (ok.8 m i wysokość okapu nawiązująca do wysokości istniejących okapów budynków na dz. Nr [...] i [...] z tolerancją 0,5 m tj. od 5,5m- 6,5m (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Jako warunek realizacji inwestycji przy granicy działki sąsiedniej ustalono spełnienie wymagań ustawy prawo budowalne i przepisów wykonawczych do niej. W oparciu o przepis § 8 rozporządzenia ustalono geometrię dachu jako dachy połaciowe.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. W. zarzucając naruszenie:

1/ art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12 § 1 oraz art. 107 § 1, 2 i 3 k.p.a.

mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające w szczególności na: nieuwzględnieniu argumentacji przedstawionej przez skarżącą, w szczególności w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej istniejących obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, co narusza zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do obywateli, wyjaśnienia zasadności przesłanek wydanej decyzji, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy; niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy całości decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy; niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności nieuwzględnieniu wskazań merytorycznych i prawnych wniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie interpretacji i tym samym obrazę przepisów prawa przez organy; niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji, z którego wynikałby stan faktyczny i prawny;

2/ art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej, brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji, a w szczególności nieuwzględnienie odległości planowanej nadbudowy od granicy z nieruchomością sąsiednią;

3/ art. 61 ust. 1 pkt. u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy treść tego przepisu uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego zgodnie z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa, polegającą na zagwarantowaniu ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., tj. takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne;

4/ § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji całkowite pominięcie, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną niemniejszej niż 4 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty, a w konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w K. w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jak i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

W odpowiedzi na skargę, SKO w K. wniosło o oddalenie skargi, uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne i utrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przebudowie i nadbudowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W ocenie sądu decyzja jest prawidłowa

Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis art. 61 ust. 1 mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też czy działka obejmująca zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publiczne, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2016 r., II OSK 2151/12; z 7 lutego 2014 r. II OSK 2151/12 z 7 sierpnia 1998 r., IV SA 1584/96, ONSA 2000, Nr [...], poz. 15; z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, z 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08; z 18 stycznia 2012 r. II OSK 2065/10, z 8 listopada 2013 r., II OSK 1302/12). Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczącego naruszenia § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak mowa wyżej są to kwestie których organ na etapie ustalania warunków zabudowy nie ocenia. Dopiero postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego kwestię tę będzie władne rozstrzygnąć.

Dalej wskazać należy, iż na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588 (dalej; rozporządzenie) określone zostały zasady ustalania parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno- architektoniczną. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust 2). Analizę urbanistyczno–architektoniczną sporządza uprawniony architekt lub urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji - jeden z jej załączników. Organ ma obowiązek przeprowadzenia kontroli sporządzonej w sprawie analizy, stanowi ona bowiem merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji.

Dokonując oceny decyzji organu I instancji a utrzymanego w mocy orzeczeniem organu odwoławczego, sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością eliminacji skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wynika z decyzji, funkcja terenu planowanej przebudowy i nadbudowy będzie funkcją zabudowy mieszkaniowej, która jest zgodna z funkcją występującą w obszarze analizy. W obszarze analizy występują też działki sąsiednie tj dostępne do tej samej drogi publicznej, zabudowane budynkami o funkcji mieszkaniowej tj. działki nr [...] i [...]. Spełniony został zatem warunek, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 w zakresie kontynuacji przez planowaną inwestycje funkcji jaka w obszarze objętym analizą występuje.

Z decyzji też wynika, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...]. Projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jako położony w granicach administracyjnych miasta K..

Odnośnie parametrów zamierzenia inwestycyjnego stwierdzić należy, iż pozostają one w zasadzie niezmienne. Bez zmian pozostaje linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Co do trzech pierwszych parametrów, co prawda organ dopuszcza ich powiększenie o docieplenie budynku (grubość warstwy ocieplanej), ale w ocenie sądu, z uwagi na fakt, że samo ocieplenie budynku nie jest objęte zamierzeniem inwestycyjnym a samo ocieplenie budynku nie jest kwalifikowane jako zmiana zagospodarowania terenu o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy, roboty budowlane w tym zakresie nie wpływają na parametry zabudowy określone ustawą w przepisie art. 61 ust 7. Odnosząc się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, to zauważyć należy, iż zamierzenie inwestycyjne ma polegać, skrótowo mówiąc, na dobudowie nad garażami piętra, które zrówna się wysokością z już istniejącą główną bryłą budynku. Wysokość budynku pozostanie zatem bez zmian. W ocenie sądu organ nieprawidłowo nazwał w tej części przedmiot postępowania nadbudową. W istocie jest ro rozbudowa istniejącego budynku, tyle że bez ingerencji w istniejący już obrys budynku. Wadliwość ta nie wpływa jednak na rozstrzygnięcie sprawy, nie jest zatem podstawą go uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzucanego przez Skarżącą naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a mających jej zdaniem wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 k.p.a. sąd stwierdził braku podstaw do uznania, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co miałoby doprowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji i poprzez to do naruszenia słusznego interesu Skarżącej. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż organ I instancji zebrał wymagany przez przepisy materiał dowodowy, dokonał wymaganych uzgodnień między organami i otrzymał uzgodnienia i decyzje, o których mowa w przepisach szczególnych. W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, decyzja jak i stanowiąca jej załącznik analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazują, że zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej jaka w obszarze analizy występuje.

Dlatego też skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. została przez Sąd oddalona jako niezasadna.