Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 988/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1222, art. 187 par. 1, art. 180, art. 1888 par. 1 i art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 988/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2022 r., sprawy ze skargi syndyka masy upadłości G. T., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 28 czerwca 2022 r. Nr 1201-IOP2-3.4103.1.2021.45, w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2014r., - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 grudnia 2020 r. nr 1219-SPV.4103.18.2020 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olkuszu określił G. T. ( powoływany dalej jako Podatnik lub Skarżący ) w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik , listopad i grudzień 2014 r. oraz podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że G. T. w 2014 r. prowadził działalność gospodarczą w ramach firmy G., w zakresie sprzedaży hurtowej drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego (zgłoszona przeważająca działalność gospodarcza). Działalność ta została zakończona 14 października 2020 r.

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie ogłosił upadłość podatnika, jako osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej.

Organ ustalił , że prawidłowość rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. stała się przedmiotem kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, które wykazały nieprawidłowości polegające głównie na tym, iż w swoich rozliczeniach Podatnik ujmował faktury niedokumentujące rzeczywistych transakcji. Dotyczy to zarówno faktur mających dokumentować sprzedaż, jak i faktur zakupowych, na podstawie, których Skarżący odliczał wykazany w nich podatek naliczony.

W zakresie podatku naliczonego stwierdzono, iż powodem jego zawyżenia

było:

1) odliczenie przez Skarżącego podatku VAT z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych na których jako wystawcy figurowali:

L., [...] Z.,

R., [...]B.,

G., [...]K.,

- D., [...] M., ,

W. Sp. z o.o. w K.1,

H. Sp. z o.o., w L.

2) odliczenie podatku naliczonego z faktur VAT w łącznej kwocie 660 zł, wynikające z :

- ujęcia do rozliczenia kwot, co do których nie stwierdzono dowodu

- ujęcia zakupów nie związanych z działalnością gospodarczą .

W zakresie podatku należnego stwierdzono, iż powodem jego zawyżenia było ujęcie do rozliczeń faktur niepotwierdzających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawionych przez Podatnika dla następujących firm:

• S.T., [...] P. ,

l

• A. s.c., w D.,

• D., [...] D.,

• D.1,

• P.,

• M.H., ,[...] D.,

• M.1 s.c., D.,

• M.R., Z.,

• P.1, [...] G.,

• M.2, [...] K.2

• M.3 Sp. z o.o.., [...] K.2,

W efekcie powyższego, decyzją wydaną w dniu 3 grudnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olkuszu określił Skarżącemu zobowiązania podatkowe lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwotach innych od zadeklarowanych.

W wydanej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził dodatkowo, iż z uwagi na fakt, że Podatnik wystawił faktury niepotwierdzające rzeczywistej sprzedaży toteż - stosownie do postanowień art. 108 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług - jest on zobowiązany do zapłaty kwoty podatku w nich wykazanego.

Nie zgadzając się z ww. decyzją organu pierwszej instancji Podatnik reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego, pismem z dnia 30 grudnia 2020r. złożył odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie. Zaskarżając decyzję wskazano na naruszenie następujących przepisów:

1) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz przyjęcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść odwołującego, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej,

2) art. 187 1 w zw. z art. 188 i art. 180 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie dowodów mogących przyczynić się do należytego wyjaśnienia sprawy,

3) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, iż faktury wyszczególnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych,

4) art. 121 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie

postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Pełnomocnik podatnika nie uzasadnił zarzutów a jedynie podniósł, że z uwagi na obszerność materiału dowodowego jak i samej decyzji, szczegółowego odniesienia do okoliczności faktycznych sprawy dokona w odrębnym piśmie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z dnia 28 czerwca 2022 r. nr 1201-IOP2-3.4103.1.2021.45 działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia na wstępie odniesiono się do kwestii przedawnienia. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem zobowiązania podatkowe za miesiące od stycznia do listopada 2014 roku uległyby przedawnieniu z dniem 31.12.2019 r., zaś za grudzień 2014 r. z dniem 31.12.2020 r.

Analogicznie dla podatku, wynikającego z art. 108 ustawy o VAT.

Niemniej jednak zgodnie z art. 70 6 pkt 4 w/w ustawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W świetle powołanych wyżej przepisów zobowiązania podatkowe za okres od stycznia do grudnia 2014 r. oraz podatek wynikający art. 108 VAT powstały w miesiącach od ( stycznia do grudnia 2014 r. nie uległy przedawnieniu. Bieg terminu przedawnienia został bowiem zawieszony w wyniku doręczenia Podatnikowi w dniu 18 lipca 2019 r. zarządzeń zabezpieczenia nr [...] z dnia 5 czerwca 2019 r., dotyczących zobowiązań podatkowych w podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2014 r., wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olkuszu na podstawie decyzji o zabezpieczeniu z dnia 23 maja 2019 r.

Zgodnie z art. 70 7 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z uwagi na niezakończenie postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bieg terminu jest nadal zawieszony.

W związku z powyższym z dniem doręczenia zarządzeń zabezpieczenia tj . 18 lipca 2019 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania uległ zawieszeniu i dalej pozostaje zawieszony. Tym samym zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2014 r. nie uległy przedawnieniu.

W dalszej kolejności organ odniósł się do kwestii merytorycznych.

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w przedmiotowym okresie Podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług budowlanych, remontowych i transportowych oraz towarów handlowych od poniższych podmiotów:

1. L., tytułem zakupu robot budowlanych, remontowobudowlanych, transportowych, palet.

2. R., [...] B., tytułem zakupu usług budowlanych, remontowo budowlanych, palet.

3. G., K., tytułem zakupu usługi budowlanej.

4. D., tytułem zakupu usług budowlanych, transportowych, robot ziemnych, nadstawek paletowych, folii stretch, palet, elementów palet, tarcicy iglastej.

5. W. Sp. z o.o. w K.1, tytułem zakupu palet, kostki betonowej, słupków ogrodzeniowych, usług remontowo budowlanych.

6. H. Sp. z o.o., w L. tytułem zakupu palet, tarcicy iglastej, wałków użytkowych, folii stretch, big-bagow, usługi transportowej.

7. B., tytułem zakupu samochodu FORD TRANSIT rok. prod. 1995 oraz M.4 s.c. tytułem zakupu części do BMW.

W dalszej kolejności organ szczegółowo odniósł się ustaleń dokonanych w stosunku do konkretnych podmiotów gospodarczych.

1. Ustalenia dotyczące transakcji zakupu robot budowlanych, prac remontowo budowlanych od L.

W złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7K za I, II i III kwartał 2014 r. oraz I, II 2015 r. L. nie zadeklarował żadnego obrotu (przechodząca nadwyżka podatku naliczonego nad należnym z poprzednich okresów w wysokości 741 zł, natomiast za IV kwartał 2014 r. nie złożył deklaracji VAT-7K.

Brak jakichkolwiek dowodów lub informacji mogących potwierdzić, iż w przedmiotowym okresie T. L. w ramach prowadzonej działalności zatrudniał pracowników, bądź korzystał z usług podwykonawców.

T. L. w 2014 r. zatrudniony był w firmie P. Sp. z o.o., natomiast w 2015 r. w firmie I. Sp. z o.o., w charakterze handlowca.

Zgodnie z informacjami zawartymi w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektoratu w Zawierciu z dnia 26 czerwca 2016 r. T. L. do ubezpieczenia społecznego zgłoszony był od 3 października 2011 r. na 1/4 etatu. Wskazane okresy choroby - zwolnień lekarskich T.L. to: 28.04.-15.05.2014 r., 3.10-15.11.2014 r" 9.12.2014- 25.01.2015 r.

Co istotne także, przesłane zostały protokoły przesłuchań - w charakterze strony – T. L. z dnia 28 października 2014 r. oraz 1 grudnia 2014 r., w których zeznał:

- w okresie od października do grudnia 2014 r. nie wykonywał żadnej działalności gospodarczej,

- nigdy jako firma nie świadczył i nigdy nie miał zamiaru świadczyć usług remontowych i budowlanych, z wykształcenia jest technikiem automatykiem- elektronikiem, nie posiada wykształcenia budowlanego, całe życie jest handlowcem,

- do dnia 1 grudnia 2014 r. (tj. do dnia przesłuchania) nie zajmował się nabyciem i dostawą towarów oraz świadczeniem usług dla kontrahentów polskich jak i zagranicznych,

- nie współpracował z żadnymi firmami,

- nie zatrudniał pracowników,

- nie dokonywał płatności ani nie otrzymywał zapłat,

-nie zajmował się organizacją transportu,

-nie przyjmował zleceń, zamówień, nie prowadził rozmów z kontrahentami, nie zawierał żadnych umów,

-nie udzielał nikomu żadnego pełnomocnictwa,

-nie wystawiał, nie podpisywał jak również nie otrzymywał faktur VAT,

-nie posiadał oraz nie posiada składów, magazynów, środków transportowych, maszyn, urządzeń, narzędzi,

-nikomu nie udostępniał pieczątki swojej firmy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zawierciu w dniu 18 lutego 2019 r., działając w oparciu o art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług wydał T. L. decyzję nr 2434-SPV.4103.2. 2019/BA15366/21AAT/SK/19. Uznał bowiem, że transakcje będące przedmiotem wystawionych w 2014 r. przez niego faktur VAT nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, gdyż nie wykonał on żadnych prac budowlanych, ani innych usług na rzecz podmiotów, którym wystawił faktury.

2. Ustalenia dotyczące transakcji zakupu usług remontowo-budowlanych, budowlanych, oraz palet od R.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, że faktury VAT wystawione dla Podatnika przez R.- nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Ustaleń takich dokonano na podstawie analizy materiału dowodowego, w szczególności:

-usługi budowlane, które miały być świadczone bezpośrednio przez R. bez udziału podwykonawców - wg zeznań P. B. to:

- usługi remontowo-budowlane opisane w 2 z 3 faktur dot. robot w B., które to usługi miał świadczyć sam P. B., który nie był ani zatrudniony w firmie R., ani niemiał żadnego innego tytułu do ich świadczenia,

- roboty brukarskie w O. miał świadczyć P. B. razem z pracownikami R., którzy nie potwierdzają tego. Tymczasem pracownicy zeznali, iż wykonywali prace budowlane i porządkowe w O. na skateparku. Ponadto, finalnie usługi te miały być świadczone dla K. Sp. z o.o., która to spółka potwierdza, że prace te wykonali pracownicy Podatnika, gdyż zgodnie z umową - w razie wykonania prac z wykorzystaniem podwykonawców - przysługiwałoby jej prawo odstąpienia od umowy.

Z kolei co do wskazanych podwykonawców kwestionowanych faktur, zauważono jak niżej:

- L. - okoliczności zostały opisane powyżej,

- H.1 :

• nie zadeklarował kwot netto i podatku należnego VAT wynikających z przedmiotowych faktur, ostatnią złożoną deklarację VAT-7 odnotowano za lipiec 2014r.

• z dniem 12 lipca 2014 r. działalność firmy H.1 została zakończona - a wszystkie kwestionowane faktury, co do których wskazano, iż prace miała wykonywać właśnie ta firma - zostały wystawione po dacie zakończenia jej działalności gospodarczej. W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. K. B. oświadczył wprost, że w latach 2014- 2015 nie świadczył żadnych usług, ani nie dokonywał dostaw towarów na rzecz R.,

• zgodnie z opinią wydaną na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej w Katowicach wynika, że parafy złożone na przedmiotowych fakturach VAT nie są autentycznymi podpisami K. B., a zapisy literowo cyfrowe stanowiące wypełnienie rubryk blankietu dowodu wpłaty nie zostały przez niego nakreślone.

- M. Sp. z o.o. miała być wykonawcą M. J. , która z kolei wystawiała faktury dla podatnika.

• spółka nie posiadała w swojej dokumentacji i rozliczeniach faktur wystawionych dla R., wśród odbiorców spółki M. dla których prowadzone były konta analityczne ewidencji księgowej spółki, nie stwierdzono także kontrahenta o nazwie R.,

• od 22 maja 2014 r. Spółka posługuje się inną pieczątką, niż ta widniejąca na fakturach będących w posiadaniu R.,

• od lipca 2013 r. Spółka prowadzi wyłącznie sprzedaż materiałów budowlano wykończeniowych, nie zatrudnia pracowników, od 1998 r. generuje faktury i dowody kasowe wyłącznie komputerowo, gotówkowe zapłaty kwot widniejące na okazanych dokumentach nigdy nie występowały w spółce, także podpisy złożone na dokumentach są nieznane i nie przypominają podpisów osób upoważnionych lub byłych pracowników Spółki.

- ustalenia dotyczące S. S.C. podwykonawca M.J.

• wspólnicy spółki tj. K. J. oraz W. J. wskazali, że prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w zakresie gastronomii, która została zakończona już w 2008 r.,

zeznali, że nie znają M. J., nigdy nie zawierali z nią żadnych transakcji (nie było żadnego towaru, nie było żadnych płatności).

- ustalenia dotyczące Z. podwykonawca M. J.:

• co prawda oświadczył, że wystawił dla R. fakturę nr [...]z dnia 29.12.2014 r. tytułem sprzedaży tarcicy, jednak nie okazał żadnych dowodów potwierdzających nabycie tej tarcicy, oświadczając jedynie, że zakupił ją od firmy Z. R. z K. Niemniej jednak Z. R. nie potwierdził tej sprzedaży zeznając, że w latach 2012-2018 nie sprzedawał tarcicy sosnowej na rzecz firmy Z.

Ponadto, zauważono, że 10 lutego 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olkuszu decyzjami wydanymi dla M. J. nr 1219-SPV.4103.30.20ł9 i 1219-SPV-4103.31.2019 w sprawie m.in. podatku od towarów i usług za cały 2014 r. odmówił prawa do odliczania podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. podmioty uznając, iż nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż podmioty na nich widniejące jako wystawcy, mające zgodnie z treścią faktur realizować prace budowlane i dokonywać sprzedaży towarów nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej i nie miały faktycznych możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, nie posiadały zaplecza technicznego, majątkowego i kadrowego do jej prowadzenia, ani stosownych uprawnień.

Ponadto, organ uznał również, że część wystawionych przez nią faktur nie dokumentuje faktycznych transakcji (w tym kwestionowane ww. faktury wystawione dla Podatnika) i na tej podstawie - działając zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - określił podatek do zapłaty z tego tytułu .

Decyzją z dnia 29 września 2020 r. nr 1201-IOV-3.4103.15.2020.11, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olkuszu, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 maja 2021 r. sygn. I SA/Kr 1194/20 oddalił skargę M. J.

3. Ustalenia dotyczące transakcji zakupu usługi budowlanej od G.

G. W. w swojej dokumentacji księgowej posiadał przedmiotową fakturę nr [...]. Faktura ta zgodnie oświadczeniem została zapłacona gotówką, jednak brak dokumentu potwierdzającego ten fakt.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, w ślad za Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Olkuszu stwierdził, że transakcja będąca przedmiotem faktury VAT nr [...]z dnia 25 września 2014 r. wystawionej dla Podatnika przez a G. W. nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu zdarzenia gospodarczego, a jedynie pozoruje jego istnienie. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż w rzeczywistości G. W. nie uczestniczył w obrocie gospodarczym, a transakcja udokumentowana tą fakturą faktycznie nie miała miejsca, świadczą o tym następujące okoliczności:

G. W. nie wiedział kto wykonał usługę twierdząc "chyba podwykonawcy" jednak nie potrafił wskazać jacy podwykonawcy, nie posiadał dokumentów potwierdzających zakup takich usług. Podczas zeznania wskazał, iż kwestie wykonawstwa ustali i prześle odpowiednie dokumenty, czego nie uczynił, nie potrafił wskazać inwestora, inspektora nadzoru, generalnego wykonawcy.

Zleceniodawcy Podatnika, nie był w stanie wskazać - za wyjątkiem Podatnika - żadnej osoby, która mogłaby potwierdzić wykonywanie przez jego podwykonawców kwestionowanych prac.

4. Ustalenia dotyczące transakcji zakupu usług transportowych, robot budowlanych, ziemnych, palet i ich elementów, folii stretch, workow big-bag, drewna użytkowego od D.,

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, podobnie jak Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olkuszu stwierdził, że transakcje będące przedmiotem faktur VAT wystawionych dla Podatnika przez D. w trakcie 2014 roku nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, a jedynie miały pozorować ich istnienie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w rzeczywistości firma D. nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym, a transakcje udokumentowane tymi fakturami faktycznie nie miały miejsca, świadczą o tym następujące okoliczności:

-J. W. poza umową, która zawiera bardzo ogólne sformułowania dotyczące współpracy - nie przedłożył i nie wyjaśnił jakie i gdzie świadczone były usługi, jakim sprzętem, jak również żadnych szczegółów dotyczących dostawy towarów handlowych.

- J. W. za 2014 r. zadeklarował sprzedaż 1.671.841 zł, zaś miesięcznie wykazywał ok. 300 zł zobowiązania podatkowego z tytułu VAT w 2014 r. nie złożył PIT-4R i PIT-11- tym samym brak informacji o jakimkolwiek zatrudnieniu pracowników w firmie D., podczas przesłuchania J. W. zeznał, iż prace wykonywane dla Podatnika wykonywali zarówno jego pracownicy jak i firmy podwykonawcze, po czym sprostował wypowiedź zeznając, iż prace te wykonywali wyłącznie jego pracownicy. Nie znajduje to jednak żadnego potwierdzenia, bowiem nie złożył on do właściwego urzędu skarbowego żadnych dokumentów potwierdzających zatrudnienie jakichkolwiek pracowników w trakcie 2014 roku (brak PIT-4R iPIT-11),

-nie stwierdzono żadnych dowodów zapłaty za faktury wystawione na rzecz Podatnika przez D., przedłożona umowa poza ogólnymi stwierdzeniami, nie zawiera żadnych szczegółów w tym jakie i gdzie będą wykonywane usługi, jakim sprzętem, w jaki sposób będą ustalane ceny, nie zawiera również zapisu o dostawie towarów handlowych a brak jakichkolwiek innych dowodów w sprawie,

W ocenie organu zeznania J. W. w zakresie kwestionowanych faktur, są niewiarygodne a mianowicie w trakcie 2014 roku wystawił Podatnikowi 62 faktury VAT na łączną kwotę brutto prawie 1.200.000,00 zł, a szczegółów dotyczących transakcji nie znał, nie wiedział, gdzie, na jakich obiektach wykonywane były roboty budowlane, nie chciał wskazać danych osób i firm, od których miał rzekomo nabywać sprzedawane towary handlowe, zasłaniając się tajemnicą handlową, a w zakresie usług transportowych zeznał, iż nie posiadał środków transportowych do ich realizacji, a ponadto wskazane na fakturach usługi transportowe nie zawsze były usługami transportowymi, gdyż dotyczyły np. sprzątania.

5. Ustalenia dotyczące transakcji zakupu kostki betonowej, podmurówki, łączników betonowych, słupków ogrodzeniowych, paneli ogrodzeniowych oraz usług remontowo budowlanych od W. Sp. z 0.0.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, w ślad za Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Olkuszu stwierdził, że transakcje będące przedmiotem kwestionowanych faktur VAT wystawionych dla Podatnika przez W. Sp. z o.o. w trakcie 2014 roku - nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż w rzeczywistości transakcje udokumentowane kwestionowanymi fakturami faktycznie nie miała miejsca, świadczą o tym następujące okoliczności:.

- 9 czerwca 2014 r. (a więc przed datą wystawienia każdej z faktur wystawionych przez tę spółkę dla Podatnika ) Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków Stare Miasto wykreślił Spółkę z rejestru podatników VAT, brak jest okoliczności, które mogłyby potwierdzić możliwość wykonania usług przez W. Sp. z o.o., z uwagi na fakt, iż Spółka ta nie wykazywała żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej, brak składanych deklaracji zarówno w VAT jak i CIT, wskazane miejsce prowadzenia działalności gospodarczej było wirtualnym biurem, brak także możliwości kontaktu z prezesem Spółki, pracownicy Podatnika potwierdzają, iż wykonywali prace w B., także potwierdza to generalny wykonawca K. Sp. z o.o., gdyż nie zgłaszał Podatnik podwykonawców usług, ponadto nie było zgody inwestora na takie podwykonawstwo (czego wymagała podpisana umowa). Prace mające być wykonywane w szkole w Ż., zgodnie z oświadczeniem władz szkoły zostały tam wykonywane przez firmę Z.1 - zgodnie z umową podpisana przez gminę O., a brak refaktury do tej faktury, co oznacza, iż musiałby Podatnik być inwestorem, aby zakup usług od firmy W. znalazł uzasadnienie, a jak wynika z materiału dowodowego takim inwestorem była gmina O.

6. Ustalenia dotyczące transakcji zakupu palet, ich elementów, tarcicy iglastej, wałków użytkowych, folii stretch, workow big-bag oraz usług transportowych od H. Sp. z 0.0.

W rzeczywistości transakcje udokumentowane kwestionowanymi fakturami faktycznie nie miały miejsca, świadczą o tym następujące okoliczności:

-brak okoliczności, które mogłyby potwierdzić możliwość wykonania usług przez H. Sp. z o.o., brak kontaktu z prezesem Spółki, brak jakichkolwiek poza kwestionowanymi fakturami, dokumentów mogących potwierdzić zakup towarów oraz usług.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Katowicach z dniem 22 grudnia 2016 r. wykreślił spółkę H. z rejestru czynnych podatników VAT z uwagi na wątpliwe istnienie Spółki. Istnienie Spółki H. potwierdza tylko wątpliwości wobec kwestionowanych transakcji, bowiem Spółka ta w trakcie 3 lat działalności 3-krotonie zmieniała właściwość w zakresie rozliczania podatku VAT, co prawda składała deklaracje VAT-7K jednakże wykazywała niewielkie kwoty do przeniesienia lub do wpłaty rzędu kilkuset złotych co przy milionowych obrotach jest bardzo mało realne. Spółka ta nie wykazywała także w złożonych deklaracjach zakupu środków trwałych, co w kontekście wykazywania jedynie 2 pracowników potwierdza, iż nie miała ona możliwości zarówno osobowych, technicznych jaki i materialnych do prowadzenia działalności na tak szeroką skalę. Zarówno w toku kontroli podatkowej jak i postępowania podatkowego nie złożył Podatnik żadnych wyjaśnień związanych z transakcjami zawartymi z H. Sp. z o.o., nie stwierdzono żadnych dowodów zapłaty za faktury wystawione na Podatnika rzecz przez ww. Spółkę.

7. Ustalenia w zakresie transakcji zakupu, inne niż niedokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych;

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika także, iż:

- w rejestrze zakupu VAT za maj 2014 r. Podatnik ujął jako zakup towaru handlowego, a następnie wykazał i rozliczył w deklaracji VAT-7 za ten okres fakturę VAT nr [...]z dnia 7 maja 2014 r., na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, dotyczącą nabycia tulei wahacza i łożyska koła samochodu BMW od M. s.c., O. W dokumentach źródłowych podatnika nie stwierdzono żadnego dowodu na potwierdzenie, aby powyższy zakup był związany z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Podatnika.

- w rejestrze zakupu VAT za wrzesień 2014 r. ujął jako zakup towaru handlowego, a następnie wykazał i rozliczył w deklaracji VAT-7 za ten okres fakturę VAT nr [...]z dnia 29 września 2014 r., na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, dotyczącą nabycia samochodu marki Ford Transit, rok produkcji 1995, o numerze rejestracyjnym [...] od B., NIP [...].

W dokumentach źródłowych Podatnika nie stwierdzono faktury zakupu, dokumentującej nabycie samochodu Ford Transit, rok produkcji 1995.

Analiza materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie, zdaniem organu, wskazuje wyraźnie, że faktury wystawione przez ww. firmy nie potwierdzają

faktycznych zdarzeń gospodarczych. Przedmiotowe faktury w istocie stanowią jedynie tzw. "puste faktury", które nie mogą wywoływać skutków podatkowych.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniami wskazanymi w tym przepisie, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane — w części dotyczącej tych czynności.

Powyższe przepisy stanowią, że podatnik ma prawo do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku (wyrok NSA sygn. akt I FSK 799/16 z dnia 25 sierpnia 2016r.. sygn. akt I FSK 986/17 z dnia 26 września 2019r.). Faktura musi zatem odzwierciedlać zdarzenie gospodarcze dokonane pomiędzy podmiotami wymienionymi na fakturze, którego przedmiotem jest towar lub usługa opisana w tym dokumencie. Jeśli brak jest któregokolwiek z tych elementów (od strony podmiotowej lub przedmiotowej) faktura stwierdza czynności, które nie zostały dokonane i jako taka - stosownie do ww. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT - nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z niej wynikający. Tak więc, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r., Nr 347, poz. 1, dalej - Dyrektywa VAT), należy legitymować się fakturą potwierdzającą rzeczywistą transakcję. W przypadku, gdy nie doszło do dokonania dostawy czy świadczenia usługi w niej wskazanej, faktura taka nie może stanowić podstawy do dokonania odliczenia.

Jedynie wyjątkowo, gdy doszło do dokonania dostawy lub wykonania usługi, tyle że przez inny podmiot niż wskazany na fakturze, a podatnik nie miał i nie mógł mieć świadomości uczestniczenia w nadużyciu podatkowym, może on zachować prawo do obniżenia podatku należnego o podatek w niej wskazany.

Biorąc pod uwagę fakt, że brak jest wiarygodnych dowodów na to by ww. firmy rzeczywiście świadczyły na rzecz Podatnika przedmiotowe usługi czy sprzedawały przedmiotowe towary toteż należy wskazać, że w niniejszej decyzji świadomość naruszenia zasad odliczenia podatku jest również oczywista. Ustalenia faktyczne jednoznacznie wskazują, że dobrą wiarę Podatnika należy wykluczyć. Skoro zostało dowiedzione, że transakcji pomiędzy wskazanymi w kwestionowanych fakturach podmiotami nie było, to istnienie świadomości naruszenia zasad odliczenia podatku naliczonego jest oczywiste.

Reasumując w ocenie organu odwoławczego okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, że faktury wystawione na rzecz Podatnika przez L., R., G., D., W. sp. z o.o. i H. Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych czynności gospodarczych, a tym samym nie przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez te podmioty.

Na marginesie, zwrócono także uwagę na fakt, iż stosowaną przez Podatnika w kwestionowanych transakcjach, zarówno zakupu jak i sprzedaży - formą regulowania płatności miała być forma gotówkowa, przy czym okazano jedynie kilka dokumentów potwierdzające zapłatę tylko za część faktur.

Następnie organ odniósł się do kwestii podatku należnego.

Na podstawie przedłożonej w toku kontroli podatkowej dokumentacji ustalono, że w okresie od stycznia do grudnia 2014 r. osiągał Podatnik przychody z tytułu sprzedaży usług budowlanych, przeładunkowych z wózkiem widłowym, usług związanych z naprawą palet, samochodów, zrywką drewna, wycinaniem i karczowaniem drzew, porządkowaniem terenu, wynajmem hali, wózków widłowych, powierzchni magazynowych oraz sprzedaży palet, folii stretch, nadstawek do palet, tarcicy iglastej, blatów, worków big-bag, gilz papierowych, kostki brukowej i środków trwałych.

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż w okresie od stycznia do grudnia 2014 r. wystawiał Podatnik faktury VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych na rzecz niżej wymienionych podmiotów :

1. S., P.

2. A. s.c., [...] D,

3. D. ul.[...], D.,

4. A.1, ul. [...], D.,

5. D. 1 , [...] S., ul.[...],

6. H. w D.,

7. M.1 s.c., w D.,

8. G.1 Sp. z O.O., w K.,

9. M.R., [...] Z.,

10. P. B., [...] G., ,

11. M.2, [...] K.2,

12. M.3., [...] K.2,

1. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży prac remontowo - budowlanych dla T.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Myślenicach w dniu 30 sierpnia 2019 r. wydał dla S.T. decyzję nr 1216-SPV.4103.21.2019.11 w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. w której zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Podatnika, oceniając że transakcje będące przedmiotem wystawionych faktur VAT nr [...]oraz [...] odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, podobnie jak Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olkuszu uznał, iż faktury nr [...]i [...]z dnia 3 października 2014 r. oraz [...] z dnia 6 października 2014 r. wystawione przez Podatnika dla S.T. nie dokumentują rzeczywistych czynności gospodarczych.

Analiza dokumentów w sprawie wykazała, iż Podatnik dysponuje czterema fakturami mającymi potwierdzać nabycie prac prowadzonych w K.1 przy ulicy [...], które zostały wystawione przez następujące firmy:

- L.,

- R. (a dokładnie wg wskazań Pana P. F. przez firmę L., H.1 ),

- G.

Jak opisano i udowodniono w niniejszej decyzji w części dotyczącej podatku naliczonego i ww. firm, Podatnik nie nabył tych usług od wymienionych powyżej firm, gdyż żadna z nich nie wykonała dla Podatnika tych usług. Także żaden z Podatnika pracowników nie zeznał, iż pracował i wykonywał roboty budowlane w K.1.

Tak więc, skoro Podatnik nie wykonał tych robót we własnym zakresie oraz nie nabył tych usług od podmiotów, które wystawiły kwestionowane w tym zakresie faktury to nie mógł ich sprzedać firmie Pana S. T.

2. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży prac budowlanych dla A. s.c.

W zakresie kto był faktycznym wykonawcą robót wykazanych na fakturach wystawionych dla A. s.c. przez Podatnika zeznał "moim podwykonawcą był G. T.

W przedmiotowej sprawie brak jakiegokolwiek dowodów mogących potwierdzić, iż roboty wyszczególnione w fakturach wystawionych przez Podatnika dla A. s.c. zostały wykonane.

Przesłuchani w sprawie pracownicy Podatnika nie wskazali tej inwestycji jako miejsca, gdzie świadczyli prace budowlane.

Ponadto, z uwagi na fakt, iż Podatnik nie przyporządkował faktur zakupu usług budowlanych do faktur sprzedaży toteż na podstawie nazw usług oraz miejsc ich wykonania określonych na fakturach, wysokości kwot, dat ich wystawienia jak również zeznań P. B. (R.) ustalono, że usługi budowlane w obiekcie zlokalizowanym w K. przy ul. [...] w grudniu zostały, na podstawie zaewidencjonowanych faktur zakupione przez Podatnika od:

- D.,

- R. ( a dokładnie wg zeznań Pana P. F. przez firmę H.1 ).

Jak wykazano w niniejszej decyzji, w części dotyczącej podatku naliczonego wystawione dla Podatnika przez te firmy zostały zakwestionowane.

Jak ustalono w niniejszej decyzji w części dotyczącej podatku naliczonego, Podatnik nie nabył tych usług od wskazanych powyżej firm. Także pracownicy Podatnika w swoich zeznaniach nie wskazali, iż pracowali w K.1.

3. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży prac budowlanych dla D.1 Analiza rachunków bankowych Podatnika wykazała, iż brak zapłaty za ww. fakturę w formie przelewu, pomimo adnotacji na fakturze o takim sposobie zapłaty. Ponadto, Podatnik nie złożył żadnych wyjaśnień dotyczących transakcji udokumentowanej fakturą wystawioną dla A.2, nie okazał również żadnych dokumentów związanych z kwestionowaną transakcją.

Jak wykazano powyżej, żaden z pracowników Podatnika nie wskazał tego adresu jako miejsca wykonywania przez nich robot budowlanych.

Ponadto, analiza dokumentów w sprawie wykazała także, iż jedyną fakturą wystawioną w tamtym okresie przez podwykonawców, którzy wg zapisów faktury mieliby wykonywać roboty pod adresem K. ul [...] - jest faktura wystawiona przez firmę L. nr [...]z dnia 28 listopada 2014 r. (wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł) tytułem usługi budowlanej. Jak ustalono w trakcie postępowania w części dotyczącej podatku naliczonego – L. w rzeczywistości nie świadczył dla Podatnika żadnych usług.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie faktura VAT nr [...] z dnia 28 listopada 2014 r. wystawione przez Podatnika dla D.1 nie dokumentuje rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ustaleń takich dokonano na podstawie powyżej zaprezentowanego materiału dowodowego, który potwierdza, iż robót tych nie wykonał Podatnik we własnym zakresie, co potwierdzili w zeznaniach pracownicy Podatnika zeznając, iż nie pracowali na budowach w K.1. Podatnik nie dokonał także zakupu tych usług, gdyż faktura wystawiona przez L. mająca potwierdzić wykonanie tych usług- jak dowiedziono w niniejszej decyzji - nie dokumentuje czynności gospodarczej w niej opisanej, gdyż L. nie wykonał żadnych prac budowlanych ani dla Podatnika ani dla innych podmiotów, którym wystawił faktury, co potwierdził zarówno on w zeznaniach jak również naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w wydanej dla niego decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2014 r.

4. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży robót budowlanych oraz usług naprawy samochodu dla A.1.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie ocena materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że faktury VAT nr [...]z dnia 30 września 2014 r. oraz nr [...]z dnia 3 grudnia 2014 r. wystawione przez firmę G. na rzecz A.1 dotycząca robot budowlanych w K.1 na ulicy [...], oraz w grudniu 2014 r. dotycząca naprawy samochodu - nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Jak ustalono bowiem w przypadku faktury dotyczącej robot budowlanych związanych z elewacją budynku zlokalizowanego w K.1 przy ul. [...] to podkreślić należy, iż we wrześniu 2014 r. firma Podatnika zatrudniała 3 pracowników, a według ich zeznań nie pracowali oni nigdy w K.1 przy ul. [...]. Tak więc robot tych Podatnik nie wykonał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Ponadto, w trakcie analizy faktur zaewidencjonowanych w rejestrze zakupów fakturę tę trudno przyporządkować do innej, która mogłaby potwierdzić wykonanie przedmiotowych robot przez podwykonawcę. Także brak jest wyjaśnień w tej kwestii, brak jakichkolwiek dokumentów mogących je potwierdzić jak np. zlecenie, zamówienie czy umowa, jak również brak wskazania dokładnego adresu wykonania robot celem weryfikacji ich wykonania- potwierdza jedynie takie twierdzenie organu. Brak także wyjaśnienia wątpliwości ze strony P. P., który nie potrafił nawet wskazać adresu inwestycji, pomimo, iż faktura ta była jedyną fakturą zewidencjonowaną przez niego we wrześniu 2014 r. W związku z tym, iż jak ustalono Podatnik nie wykonał tych robot we własnym zakresie, nie dokonał także ich zakupu od innej firmy toteż faktura wystawiona tytułem sprzedaży tych robot dla A.1 - nie potwierdza tego co w niej zawarte, a mianowicie robot budowlanych na budynku mieszkalnym w K.1 przy ul. [...].

Także fakturę VAT nr [...]wystawioną przez Podatnika w dniu 3 grudnia 2014 r. dla P. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za niepotwierdzającą rzeczywistych czynności. Jak ustalono, w trakcie przesłuchań pracowników Podatnika, żaden z nich nie był zatrudniony w charakterze mechanika samochodowego. Tymczasem kwestionowaną usługę naprawy samochodu zgodnie z fakturą wyceniono na kwotę 6.400 zł, ponadto wg wyjaśnień Pana P. P. - naprawa ta stanowiła wymianę skrzyni biegów - a to pozwala uznać, iż była to usługa wymagająca kwalifikacji w zakresie mechaniki samochodowej. Ponadto, brak jest jakiejkolwiek identyfikacji samochodu, za wyjątkiem informacji od P. P., iż był to samochód marki Volkswagen Passat, a części zapewniał wykonawca - przy czym w ewidencji zakupów brak faktury mogącej to potwierdzić. Brak jest także faktury mogącej potwierdzić, iż usługę naprawy samochodu nabył Podatnik od innej firmy. Zatem, skoro nie mógł wykonać tej naprawy we własnym zakresie, nie nabył jej także od innego podmiotu toteż nie mógł jej sprzedać. Zatem usługa opisana w kwestionowanej fakturze nie potwierdza czynności w niej opisanych.

5. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży prac związanych z przygotowaniem terenu pod kanalizację dla D.1.

Analiza rachunkowa bankowych wykazała, iż za przedmiotowe usługi nie otrzymał Podatnik zapłaty w formie przelewu, a zgodnie z adnotacją na ww. fakturze płatność uregulowano w formie gotówki. Co bardzo istotne, ustalono iż faktura VAT wystawiona przez Podatnika na rzecz D. P. stanowi refakturę faktury otrzymanej przez Podatnika od firmy L. z Z.1 nr [...]z dnia 14 listopada 2014 r. Jak ustalono transakcje gospodarcze pomiędzy Podatnikiem a firmą L. - wynikające z wystawionych faktur VAT - nie miały miejsca, a podatek naliczony wynikający z tych faktur nie podlega odliczeniu. Zostało to wykazane w niniejszej decyzji w części dotyczącej podatku naliczonego.

6. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży usługi budowlanej dla H. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie ocenił, iż faktura VAT nr [...] z dnia 29 sierpnia 2014 r. wystawiona przez Podatnika dla H. jest fakturą, która nie dokumentuje rzeczywistych transakcji gospodarczych. Za taką oceną przemawiają okoliczności transakcji. Zarówno Podatnik jak i M. H. nie podali żadnych informacji dotyczących tej transakcji, a mianowicie brak danych dotyczących czego dotyczyła usługa, jakim sprzętem była wykonywana i przez kogo. Analiza rejestrów zakupów wykazuje, iż brak faktur zakupowych, które można powiązać z kwestionowaną fakturą. Również zeznania pracowników nie potwierdzają takich prac w D., co prawda P. T. (wskazując, iż pracował u Podatnika w charakterze zarówno pracownika tartaku jak i pracownika budowlanego) zeznał, iż układał kostkę m.in. w D., nie wskazał jednak dokładnego adresu, ponadto zakres robot wskazany w zlecenie opisuje te prace jako "niwelacja terenu pod wjazd do posesji D.G. ul. [...], 4.08.2014 do 28.08.2014", a nie układanie kostki brukowej. Zauważono, iż zdjęcia w portalu google.maps wskazują, iż podjazd ma maksymalnie 8-10 m.kw., ponadto droga wzdłuż ulicy [...] to droga gminna, a więc także infrastruktura drogowa tj. m.in. chodniki są gminne. Dlatego trudno dać wiarę, iż niwelacja terenu pod drogę gminną była wykonywana przez osobę prywatną we własnym zakresie, gdzie wszystkie podjazdy wzdłuż tej drogi wyglądają identycznie jak ten dot. kwestionowanej faktury.

7. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży usług budowlanych, robot ziemnych, modernizacyjnych, remontowych, prac porządkowych oraz ogrodniczych dla M.1 s.c.

Wystawiono 26 faktur. Analiza rachunków bankowych nie wykazała, aby zapłatę za ww. usługi otrzymywał Podatnik w formie przelewów, a według adnotacji na fakturach wymienionych w powyższej tabeli zapłacono przelewem.

Ocena Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w kwestii faktur wystawionych przez Podatnika dla M.1 s.c. jest odmienna od dokonanej przez organ pierwszej instancji. Oceny tej dokonano bowiem na podstawie porównania faktur wystawionych dla M.1 s.c. z fakturami zakupowymi dotyczącymi usług w nich opisanych (wg zestawienia z dnia 21 lipca 2016 r. dokonanego przez Podatnika w trakcie kontroli podatkowej), a także możliwościami ich wykonania we własnym zakresie przez pracowników - a nie jak tego dokonał organ pierwszej instancji porównując faktury wystawione dla M.1 s.c. z kolejnymi fakturami sprzedażowymi wystawionymi dla kolejnego w łańcuchu podmiotu tj. P.1 SA.

Takie porównanie pozwoliło na dokonanie ustaleń, iż żadna z faktur VAT wystawionych przez firmę G. na rzecz firmy M.1 s.c. nie odzwierciedla ujętych w nich transakcji. Ustalono bowiem, iż usługi opisane w kwestionowanych fakturach miały być świadczone przez następujące firmy: D., L., R. we własnym zakresie oraz przez jej kolejnych podwykonawców tj. M. Sp. z o.o., H.1 , L. Jak ustalono w niniejszej decyzji w części dotyczącej podatku naliczonego, faktury VAT wystawione dla Podatnika przez powyższe podmioty zostały zakwestionowane.

Co do dwóch faktur - brak przyporządkowania ich do faktur zakupowych, dlatego pod uwagę wzięto możliwości wykonania tych usług przez pracowników Podatnika. Jednak analiza zeznań tych świadków pozwała na stwierdzenie, iż usług budowlanych Podatnik nie wykonał we własnym zakresie.

Żaden bowiem z tych pracowników nie wskazał, iż wykonywał prace budowlane na budowie w P.1 SA w S.1.

8. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży usług przebudowy hali, usług transportowych, usług wynajmu hali, wózków widłowych i naprawy samochodu dla G.3 Sp. z o.o

Analiza rachunków bankowych nie wykazała, aby Podatnik otrzymywał zapłatę za ww. usługi w formie przelewów, pomimo adnotacji na niektórych fakturach o sposobie zapłaty w formie przelewów.

W związku z tym, iż w kwestii transakcji z firmą G.3 Sp. z o.o. nie złożył Podatnik żadnych wyjaśnień, nie okazał także żadnych dokumentów z nimi związanymi podjęto próby wyjaśnienia okoliczności tych transakcji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie w odniesieniu do przedmiotowych transakcji i na podstawie dokonanej analizy uznał, iż faktury VAT wystawiona przez Podatnika dla G.3 Sp. z o.o. w okresie listopad - grudzień 2014 r. - tytułem

- wynajmu hali,

- przebudowy hali,

- wynajmu wózka widłowego,

- pracy pracownika,

- naprawy samochodów,

- usług transportowych

są fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Za taką oceną przemawia szereg okoliczności.

9. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży tarcicy iglastej i drewna użytkowego dla M. R.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, stwierdził, iż faktury wystawione przez Podatnika w sierpniu 2014 r. dla M. R. - tytułem sprzedaży tarcicy iglastej i drewna użytkowego - nie potwierdzają rzeczywistych transakcji.

Okoliczności sprawy, przede wszystkim zeznania M. R. w zakresie współpracy z Podatnikiem potwierdzają te twierdzenia. Trudna bowiem dać wiarę zeznaniom, iż faktycznie dokonywał Podatnik sprzedaży tych materiałów dla Pana M. R., skoro on jako strona transakcji nie wiedział nic na temat tych transakcji. Nie zna Podatnika, nie wie jak wygląda, nie wie czy były umowy do tych transakcji. Nie wiedział także jak dokonywano płatności, z kim dokonywano ustaleń w zakresie zakupów, kto wykonywał transport tych towarów Nie wiedział nawet czym jest tarcica iglasta, którą miał od Podatnika kupować. Zeznawał jedynie, iż wiedzę w zakresie tych transakcji posiada jego brat, a przecież w 2014 r. prowadził działalność gospodarczą jako osoba fizyczna pod nazwą M.R. i to on miał z Podatnikiem dokonywać tych transakcji.

Ponadto, jak wykazano to w treści decyzji, tarcicę iglastą w sierpniu 2014 r. - na podstawie faktur wykazanych przez Podatnika - miał Podatnik kupować w firmie H. Sp. z o.o., a jak wykazano w treści niniejszej decyzji w części dotyczącej podatku naliczonego - zakupy od tej firmy zostały w całości zakwestionowane. Co do drewna użytkowego, ustalono, iż jej zakupu miał Podatnik dokonać na podstawie faktur wystawionych przez D. Jak wykazano w niniejszej decyzji również w części dotyczącej podatku naliczonego - zakupy od firmy D. zostały także w całości zakwestionowane.

Zakwestionowano również zakup 52 m materiału od W. N. uznany został za niezwiązany z kwestionowanymi transakcjami, gdyż dokonano go w zbyt małej ilości w porównaniu do sprzedaży. Także data tej faktury tj. 13 sierpnia 2014 r. potwierdza takie stanowisko, gdyż tylko 22,05 m zostało sprzedane po tej dacie, pozostałe dwie transakcje zostały dokonane przed 13 sierpnia, tj. 1 i 11 sierpnia.

10. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży usługi zrywki drewna dla P. B.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, iż faktury VAT wystawione przez Podatnika dla P. B. w marcu i kwietniu 2014 r. - w zakresie zrywki drewna - nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Jak ustalono w trakcie prowadzonego postępowania usług tych nie wykonywał Podatnik we własnym zakresie. Brak także dowodów na to, iż usługi te nabył od podwykonawcy. Wykonania tych usług nie potwierdzają także zeznania P. B. Według niego usługi te miały być wykonywane ciągnikiem rolniczym, który był własnością Podatnika, a zgodnie z dokumentacją firmy, w szczególności z ewidencją środków trwałych - w marcu i kwietniu 2014 r. Podatnik nie posiadał ciągnika, gdyż został sprzedany w dniu 14 stycznia 2014 r.

Także zeznania w kwestii wykonywania tych robot przez 2-3 pracowników, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym.

Również fakt, iż jedna z dwóch faktur wystawionych przez dla P. B. nie została przez niego wykazana w rejestrze i rozliczona w deklaracji - potwierdza wątpliwości dotyczące jej rzetelności. Ponadto, zgodnie z protokołami odbioru robot P. B. miał wykonać dla Wspólnoty Leśnej zrywkę drewna w okresie 27 luty - 27 kwietnia 2014 r. na łączną kwotę 9.601,50 zł. W szczególności, w okresie 27 luty-27 marzec 2014 r. - w ilości 177,46 m za kwotę 4.791,42 zł, zaś w okresie 27 marca - 27 kwietnia 2014 r. - w ilości 145,76 m na kwotę 4.810 zł.

Tymczasem, Podatnik dla niego miał świadczyć usługi zrywki drewna, za które w dniu 27 marca i 23 kwietnia wystawił faktury na łączną kwotę netto [...] zł. Co prawda, istnieje jeszcze protokół odbioru robot wystawiony przez P. B. dla Wspólnoty Leśnej, ale dotyczy okresu 2-30 stycznia 2014r. , a więc nie jest związany z kwestionowanymi fakturami. Tak więc trudno uznać, iż P. B. kupił usługi zrywki drewna za kwotę trzy razy wyższą niż wartość ich sprzedaży.

11. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży usług transportowych dla M.2 . Usług transportowe w grudniu 2014 r. - nie potwierdzają rzeczywistych transakcji. Ustalono bowiem, iż usługi te miały być świadczone przez pracowników Podatnika, a jedynym pracownikiem zatrudnionym w grudniu 2014 r. w charakterze kierowcy był L. W., który jak zeznał nie świadczył usług dla firmy M.2. Pracował zaledwie 2 tygodnie w miesiącu. Jeździł głównie do J., gdzie woził palety, które sam ładował. Dlatego trudno uznać, iż nie pamiętałby, że jeździł na trasie W. - K.2 (lub zgodnie z kwestionowanymi fakturami miało być w samym grudniu 2014 r. ok. 32, nie licząc tych z których nie wynika jaka trasa miała wyć wykonana, gdyż na fakturze znajduje się wyłącznie opis "usługa transportowa 1 szt, usługa transportowa B.1 x 3". Ponadto, trudno dać wiarę, iż trasy te miały zostać wykonane przez firmę, która na stanowisku kierowcy zatrudnia jednego pracownika na 1/2 etatu, a on miałby do przejechania 32 kursy plus te z niewskazanymi trasami, przy czym jedna trasa na odcinku W. - K.2 to trasa 355 km - (plus dojazd z B.1 do W. i z K.2 do B.1) , a na odcinku K.2 – B.2 to trasa 355 km (plus dojazdy do B.).

Także wycena usług transportowych nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Zgodnie z aneksem do umowy cena za 1km została wyceniona na 4 zł. Tak więc odcinek np. trasy W. - K.2 - tj. odcinek 355 km x 4 zł - stanowiłby wartość netto usługi w kwocie 1.420 zł, tymczasem kwoty wskazane w fakturach są bardzo rożne np. 800 zł, 680 zł, 650 zł czy 350 zł. Podobnie niezrozumiale zostały wycenione usługi na innych trasach. Co warto, także zatrudniony spedytor zeznał, iż kilometr usługi transportowej wyceniany był w 2015 r. w cenie 1 zł, stąd cena 4 zł za kilometr usługi dla M.2 - jest nieuzasadniona ekonomicznie.

12. Ustalenia dotyczące transakcji sprzedaży usług transportowych, wynajmu powierzchni magazynowych, obsługi przeładunku dla M.3 Sp. z o.o.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie w odniesieniu do przedmiotowych transakcji i na podstawie dokonanej analizy uznał, iż faktury VAT wystawiona przez Podatnika dla M.3 Sp. z o.o. w okresie listopad - grudzień 2014 r. - tytułem:

- wynajmu powierzchni magazynowej z obsługą,

- obsługi przeładunków wraz z wózkiem widłowym,

- usług transportowych,

są fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych co szczegółowo opisano na stronach 148-152 decyzji.

Podsumowując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie uznał, że faktury wystawione w przedmiotowym okresie przez Podatnika dla wskazanych powyżej podmiotów faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tym samym dostawy w nich opisane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Niemniej jednak, podatek w nich wykazany podlega zapłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, iż w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Na koniec organ ustosunkował się do zarzutów odwołania uznając , że są one bezpodstawne zaznaczając jednocześnie, że Podatnik poza ogólnymi tezami nie sformułował żadnego konkretnego zarzutu.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzi się Syndyk masy upadłości G. T. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania podatkowego , tj.:

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (zwanej dalej "o.p" lub "Ordynacją podatkową") poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu pierwszej instancji, pomimo że wydana została ona z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego;

- art. 122 O.p. poprzez niepodejmowanie przez Organy obu instancji działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz przejęcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść Skarżącego, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej;

-art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. i art. 180 § 1 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzenie dowodów mogących przyczynić się do należytego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności dowodów z dokumentacji dotyczącej zakwestionowanych transakcji gospodarczych, która znajdowała się w posiadaniu G. T., a która to dokumentacja dostępna była już w trakcie kontroli podatkowej aczkolwiek nie stała się podstawą ustaleń faktycznych dokonanych w decyzjach Organów obu instancji;

-art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i błędne przejęcie, że faktury wyszczególnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Organy obu instancji nie podjęły działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, obie decyzje wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wynikający z kierunku wyznaczonego przepisami Ordynacji podatkowej.

W szczególności nie znajduje oparcia w powołanych przepisach całkowita bierność Organów obu Instancji w przeprowadzaniu dowodów z dokumentacji znajdującej się posiadaniu G. T. dokumentacji potwierdzającej, że transakcje objęte zakwestionowanymi fakturami VAT rzeczywiście miały miejsce. W szczególności w ramach posiadanej dokumentacji znajdują się umowy o roboty budowlane i zlecenia, i liczne podpisane protokoły obioru robót budowlanych, zestawienia wykonanych robót, czy też nawet tytuł egzekucyjny (nakaz zapłaty) uzyskany przez G. T. a należności objęte zakwestionowanymi fakturami VAT. Prowadzący postępowanie podatkowe Organ drugiej Instancji doskonale zdawał sobie sprawę, że z uwagi na fakt ogłoszenia upadłości konsumenckiej G. T. w dniu 21 stycznia 2021 r. możliwości powoływania dodatkowych dowodów w sprawie zostały mocno ograniczone. Zamiar uzupełnienia dokumentacji dowodowej był już sygnalizowany w samym odwołaniu od decyzji Organu pierwszej Instancji — jeszcze przed ogłoszeniem upadłości konsumenckiej G T. Organ drugiej Instancji nie podjął jednak żadnych działań celem zweryfikowania, czy w posiadaniu syndyka masy upadłości znajduje się jeszcze dokumentacja mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zaniechał dalszych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a wszelkie ustalenia oparł — podobnie jak Organ pierwszej Instancji — wyłącznie na wynikach przeprowadzonej kontroli podatkowej (w zasadzie powtórzył tylko w całości te ustalenia). Zważywszy na powyższe okoliczność postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wymaga uzupełnienia. Obecnie też pełnomocnik skarżącego syndyka masy upadłości uzyskał dostęp do pełnej dokumentacji dotyczącej zakwestionowanych transakcji gospodarczych, dokumentacja ta powołana zostanie zatem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, jako dowody uzupełniające z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu ogniskuje się wokół dokonanych ustaleń faktycznych. Organy podatkowe obu instancji ustaliły, że Skarżący w swojej dokumentacji księgowej będącej podstawą rozliczeń podatku od towarów i usług, ujmował faktury niedokumentujące rzeczywistych transakcji. Dotyczyło to zarówno faktur mających dokumentować sprzedaż, jak i faktur zakupowych, na podstawie, których Skarżący odliczał wykazany w nich podatek naliczony.

Konsekwencją tych ustaleń jest zaskarżona decyzja , w której określono zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2014 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik , listopad i grudzień 2014 r. oraz podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r.

Skarżący formułując natomiast zarzuty, koncentruje się przede wszystkim na próbie wykazania, że organy zebrały niewystarczający materiał dowodowy i dokonały jego dowolnej oceny, kwestionując rzeczywisty charakter obrotu gospodarczego, niemniej jednak nie uzasadnił i nie wykazał na czym naruszenia te polegały.

Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony przez organ I instancji z zachowaniem reguł procedury podatkowej, a sprawa została prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p. powtórnie zbadana przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie aspekty sprawy. Organ odwoławczy bardzo szczegółowo na 168 stronach zaskarżonej decyzji wypowiedział się na temat stwierdzonych naruszeń. Nie ma więc potrzeby, aby Sąd powielał tę argumentację, zwłaszcza, że w pełni ją akceptuje i uznaje za własną, natomiast Skarżący na żadnym etapie postępowania, ustaleń tych nie tylko, że nie podważył ale nawet nie próbował tego zrobić . Podnoszone zarzuty mają bowiem jedynie charakter ogólny i nie odnoszą się bezpośrednio do ustalonego stanu faktycznego a sprowadzają się zasadniczo do powielenia treści przepisów ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu, w postępowaniu organów obydwu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów procedury. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do art. 121 § 1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe powinny również wyjaśniać stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu, co wynika z art. 124 O.p.

Przepis art. 180 § 1 O.p. nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a zatem dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Następnie, zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy obydwu instancji uczyniły zadość regułom wyrażonym w powołanych wyżej przepisach. Przeprowadzono stosowne postępowanie wyjaśniające, ocena materiału dowodowego została przedstawiona w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji i odpowiada wymogom oceny swobodnej.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby podnoszone zarzuty niewystarczającego zebrania czy błędnej oceny materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wyciągnięte przez organy podatkowe wnioski są logiczne i spójne. Pomiędzy ustaleniami a podjętymi ocenami organów nie wystąpiły sprzeczności. Materiał dowodowy jest obszerny i wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze podniesione przed Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podkreślenia wymaga, że sam fakt, iż organy podatkowe oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy odmiennie, niż oczekiwał tego Skarżący, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wynikających z ordynacji podatkowej. Reprezentowanie zaś przez organy podatkowe odmiennego od Skarżącego stanowiska w zakresie oceny materiału dowodowego, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 191 O.p.

Zwrócić należy uwagę, że Skarżący zarówno na etapie postępowania odwoławczego jak i syndyk na etapie skargi ( reprezentowany przez tego samego pełnomocnika) podnieśli jedynie bardzo ogólne zarzuty, które nie zostały uzasadnione , deklarując się zarówno w postępowaniu odwoławczym jaki i przed sądem, że te zarzuty zostaną rozszerzone i dostarczone zostaną stosowne dowody, na potwierdzenie tez Skarżącego. Pomimo takich deklaracji zarzuty nie zostały uzupełnione ani też nie przedstawiono żadnych nowych dowodów.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi , iż z ogłoszenie upadłości konsumenckiej G.T. w dniu 21 stycznia 2021 r. spowodowało ograniczenie możliwości powoływania dodatkowych dowodów co miało skutkować większą aktywnością organów w zbieraniu materiału dowodowego.

Zauważyć bowiem należy, że fakt, iż postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. [...] - Sąd Rejonowy dla Krakowa -Śródmieścia w Krakowie ogłosił upadłość Skarżącego, jako osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej, wyznaczając syndyka masy upadłości nie stoi na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania podatkowego przez organy podatkowe, w tym do prowadzenia postępowania (G. T.) Skarżącego w osobie Pana P. Ł. ł201- IOP2-3.492.23.2022. 7/9 dowodowego w sprawie. Nie prawdą jest, iż możliwości dowodowe w sprawie zostały "mocno ograniczone". Zauważyć bowiem należy, iż po ogłoszeniu upadłości postępowanie administracyjne dotyczące masy upadłości może być prowadzone wyłącznie wobec syndyka, który działa na rzecz upadłego lecz w imieniu własnym. Tak też było w niniejszej sprawie, kiedy to od momentu powzięcia informacji o ogłoszeniu upadłości przez Skarżącego (luty 2021 r.) organ prowadząc postępowanie odwoławcze korespondencję w sprawie kierował na ręce wyznaczonego syndyka. Syndyk na każdym etapie prowadzonego postępowania miał możliwość zarówno przeglądania akt, jak również przedkładania dokumentów, które jego zdaniem mają znaczenie dla sprawy, a także wnioskować o przeprowadzenie dowodów, które uważał za konieczne w sprawie. Tymczasem, Syndyk w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego nie zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także nie przedłożył żadnych dowodów w sprawie, czy też nie złożył żadnego wniosku dowodowego. Trudno zatem, aby czynić zarzut przeciw działaniom organu w tym zakresie, skoro w tym względzie nie podejmowano żadnych działań. Ponadto, skoro Skarżący był w posiadaniu dokumentacji, która jego zdaniem potwierdza, że transakcje gospodarcze objęte zakwestionowanymi fakturami rzeczywiście miały miejsce - to Syndyk winien taką dokumentację przedłożyć, a nie zarzucać, iż to "organ drugiej instancji nie podjął żadnych działań w celu zweryfikowania, czy w posiadaniu Syndyka masy upadłościowej znajduje się jeszcze dokumentacja mogącą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy". Skoro Syndyk masy upadłościowej działa na rzecz upadłego i posiadał wiedzę o takiej dokumentacji to zauważenia wymaga, że to również on winien wykazywać się aktywnością wprowadzonym postępowaniu. Nieprzedłożenie takich dowodów spowodowało, iż ocenę sprawy dokonano w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.

Podkreślić ponadto należy, że zarówno Podatnik jak i Syndyk byli reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, a zatem osobę, która znała sprawę i nie było potrzeby zapoznawania się z materiałem dowodowym na nowo przez innego pełnomocnika. Dlatego tez nie było potrzeby stosowania jakiś nadzwyczajnych procedur aby zagwarantować dodatkową możliwość składania dowodów czy też wniosków dowodowych. Postępowanie podatkowe trwało na tyle długo, że pełnomocnik stron miał wystarczające możliwości na wykazanie swojej aktywności i dostarczenie stosownych dowodów, jeżeli takowe istniały. Niestety z możliwości tej nie skorzystał. Sam fakt sygnalizowania w odwołaniu, jak to ujęto w skardze, możliwości uzupełnienia materiału dowodowego przez stronę, nie nakłada na organy obowiązku przejmowania inicjatywy w tym zakresie. To przecież głównie podatnik posiada stosowne dokumenty na temat prowadzonej przez niego działalności gospodarcze, i jeżeli ich nie ujawni, organ nie ma możliwości ich zgromadzenia. Przede wszystkim nie wie jakie dokumenty są w posiadaniu podatnika. Niemniej jednak zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik Podatnika , wbrew temu co zarzucono w skardze bynajmniej nie sygnalizował, że Podatnik jest w posiadaniu dokumentów mogących mieć wpływ na wynik sprawy a jedynie podnosił, że z uwagi na obszerność materiału dowodowego jak i samej decyzji, szczegółowego odniesienia do okoliczności faktycznych sprawy dokona w odrębnym piśmie.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów mających potwierdzać stanowisko Skarżącego, jeżeli weryfikowalnych argumentów w tym zakresie nie dostarczono, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń Skarżącego.

W postępowaniu podatkowym przeważająca liczba dowodów, co do zasady, jest lub powinna być w posiadaniu strony. To strona ma interes w tym, aby wszystkie te dowody przedstawić Organowi celem wykazania swoich racji. Jeżeli tego nie czyni, to tym samym nie pozwala na postawienie Organowi zarzutu, że działał nieprawidłowo pomijając dowody nieujawnione, którymi z powodu braku działania Strony nie dysponował. To podatnik powinien posiadać w swojej dokumentacji dowody potwierdzające rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania.

Rzeczą podatnika jest bowiem takie zorganizowanie działalności gospodarczej, w tym i nadzoru nad dokumentami, by nie wystąpiły braki w prowadzeniu dokumentacji, gdyż w razie jej stwierdzenia skutki prawne na gruncie podatkowym obciążają zawsze podatnika.

"Na podatniku ciąży obowiązek "okazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów, podatkowych. Jeśli tego nie uczyni, musi ponieść negatywne następstwa swojej bierności" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 201 Ir., ISA/Gd 152/11)

Zgodzić się należy ze stwierdzeniem, że ciężar dowodu w postępowaniu podatkowych przesunięty jest w stronę organu podatkowego. Stosownie do art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyrażona tu zasada prawdy obiektywnej jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, ma bowiem olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Z omawianego przepisu jednoznacznie wynika, iż główny ciężar dowodzenia obciąża organ podatkowy.

Nie oznacza to jednak, że obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów co do okoliczności istotnych w sprawie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Normy prawa materialnego mogą bowiem różnie kształtować rozkład ciężaru dowodu.

Z tych tez względów ciężar dowodzenia poniesienia wydatku, wykazania jego rzetelności ciąży na podatniku, który zresztą z reguły w swoim dobrze rozumianym interesie, powinien wykazywać dbałość o dostarczenie środków dowodowych. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada bowiem, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo NSA, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por.: wyroki NSA z dnia 17 lutego 2000 r., sygn. akt l SA/Ka 1150/99 i z dnia 13 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 960/98).

Podsumowując należy wskazać, że poddana kontroli sądowej decyzja czyni również zadość wymogom postawionym przez ustawodawcę w art. 210 § 1 O.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poza przytoczeniem właściwych przepisów prawa, szczegółowo opisano stan faktyczny i odniesiono go do wskazanych norm prawnych. Przedstawiono zdarzenia gospodarcze zaistniałe u Skarżącego, przeanalizowano obszerny materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, a następnie dokonano właściwej oceny skutków podatkowych zawartych przez Skarżącego transakcji. Właściwie wyjaśniono zastosowane w sprawie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Odniesiono się do wszelkich podnoszonych przez Skarżącego zarzutów pomimo daleko posuniętej ogólności.

Uzasadnienie kontrolowanej decyzji, odpowiada również wymogom ustanowionym w art. 210 § 4 O.p.

Sąd nie stwierdził zatem naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania ani prawa materialnego, uzasadniających zdaniem Skarżącego uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdził też uchybień przepisom postępowania czy prawa materialnego, które obowiązany byłby wziąć pod uwagę z urzędu z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 988/22

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

2

5

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

10

7

Sygn. akt I SA/Kr 988/22

7

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

20

21

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

Sygn. akt ISA/Kr 988/22

26

25

Sygn. akt I SA/Kr 988/22

24