Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1679/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 209 par. 1, art. 70 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 51 ust. 2, art. 75, art. 145 ust. 2, art. 144 ust. 1, art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 233
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi D.C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu solidarnie ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2011 r. do czerwca 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Ministra Rodziny i Polityki Społecznej na rzecz D.C. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "prezes", "organ I instancji") ustalił, że odpowiedzialność za zaległości W. Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej w K. z tytułu wpłat na PFRON za okres 02-05/2011 r. 07-08/2011 r. oraz 01-05/2012 r. w kwocie głównej 135 484,80 zł i w odsetkach 13 082,00 zł naliczonych na dzień przed ogłoszeniem upadłości, tj. 28 sierpnia 2012 r. ponosi D. C. (dalej: "skarżący", "strona") jako były prezes zarządu.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie oraz przyznanie od prezesa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy prezesowi do ponownego rozpoznania. Strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa:

1) procesowego, tj. art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm., dalej: "ordynacja podatkowa") poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący działający jako członek zarządu W. Sp. z o. o. nie złożył w odpowiednim czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas, gdy wystąpiła okoliczność egzoneracyjna w postaci złożonego przez stronę wniosku o ogłoszenie upadłości W. Sp. z o. o. we właściwym czasie;

2) materialnego, tj. art. 11 w zw. z art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm., dalej: "prawo upadłościowe") poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o ogłoszenie nie został zgłoszony we właściwym czasie.

W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z [...] lipca 2020 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej także jako: "minister", "organ odwoławczy") uchylił zaskarżoną decyzję w całości i ustalił, że odpowiedzialność za zaległości W. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. z tytułu wpłat na PFRON za okresy:

- 02/2011 w kwocie głównej 10 342 zł i w odsetkach 2 082 zł;

- 03/2011 w kwocie głównej 11 304 zł i w odsetkach 2.157 zł;

- 04/2011 w kwocie głównej 10 473 zł i w odsetkach 1 885,zł

- 05/2011 w kwocie głównej 4 zł i w odsetkach 0 zł;

- 07/2011 w kwocie głównej 7 008,80 zł i w odsetkach 1 011 zł;

- 08/2011 w kwocie głównej 13 633 zł i w odsetkach 1 814 zł

- 01/2012 w kwocie głównej 16 396 zł i w odsetkach 1.220 zł;

- 02/2012 w kwocie głównej 12 224 zł i w odsetkach 773 zł;

- 03/2012 w kwocie głównej 18 310 zł i w odsetkach 941 zł;

- 04/2012 w kwocie głównej 18 179 zł i w odsetkach 715 zł;

- 05/2012 w kwocie głównej 17 611 zł i w odsetkach 483 zł. naliczonych na dzień przed dniem ogłoszenia upadłości, tj. na dzień 28 lutego 2012 r.

Minister wskazał, że zaskarżona decyzja została uchylona w całości z innych przyczyn niż podnoszone przez stronę. Organ odwoławczy stwierdził, że sentencja zaskarżonej decyzji była wadliwa w zakresie w którym organ I instancji określił zsumowaną wysokość oraz odsetek nie wskazując ich wysokości za poszczególne miesiące.

Następnie minister zaznaczył, że zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres 02-05/2011 r. 07-08/2011 r., 01-05/2012 r. głównego zobowiązanego – W. Sp. z o. o. nie uległy przedawnieniu, zgodnie z regulacją art. 70 § 3 ordynacji podatkowej. Minister wskazał, że postanowieniem z 29 sierpnia 2012 r, sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w O. [...] Wydział Gospodarczy Sekcja upadłościowa, ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika W. Sp. z o. o. w K. Natomiast postanowieniem z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt [...] ww. sąd stwierdził ukończenie postępowania upadłościowego na podstawie art. 368 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe. Powyższe postanowienie uprawomocniło się w dniu 1 grudnia 2015 roku.

Następnie minister wskazał, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że za zaległości W. Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej za okresy 02-05/2011 r.

07-08/2011 r. oraz 01-05/2012 r. odpowiedzialność ponosi jedyny członek zarządu, który pełnił funkcję prezesa zarządu w okresie, kiedy upływał termin płatności powyższego zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON – D. C.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że egzekucja z majątku W. Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej okazała się w całości bądź w części bezskuteczna. Należy bowiem zauważyć – stwierdził minister - że postanowieniem z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w O. [...] Wydział Gospodarczy Sekcja upadłościowa, ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika W. Sp. z o. o. w K. Pismem z dnia 22 października 2012 r. znak: [...] PFRON zgłosił wierzytelność w stosunku do W. Sp. z o. o. w kategorii 3 w kwocie głównej 205 118,70 zł oraz należnych od tej kwoty odsetkach 20 485,00 zł. Pismem z dnia 11 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy w O. doręczył funduszowi wyciąg z listy wierzytelności w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku upadłego w części dotyczącej wierzyciela PFRON. Lista objęła całość wierzytelności PFRON.

W odpowiedzi na pismo PFRON z 14 grudnia 2015 r. znak: [...] ww. sąd przesłał plan podziału funduszów masy upadłości W. Sp. z o. o. z którego wynika, że PFRON nie został uwzględniony w planie podziału. W dniu 21 grudnia 2015 r, wpłynęło do PFRON postanowienie z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt [...]w przedmiocie stwierdzenia ukończenia postępowania upadłościowego na podstawie art. 368 ust. 1 p.u.n. Powyższe postanowienie uprawomocniło się w dniu 1 grudnia 2015 roku. Po zatwierdzeniu listy wierzytelności i planu podziału syndyk wykonał plan podziału funduszów masy upadłości. Natomiast środki z tego podziału pozwoliły na zaspokojenie wierzytelności jedynie kategorii 1. Zatem PFRON nie został zaspokojony w trakcie trwania postępowania upadłościowego.

W związku z powyższym – stwierdził minister - w przedmiotowej sprawie wystąpiła bezskuteczność egzekucji o której mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, gdyż PFRON nie został zaspokojony w trakcie trwania postępowania upadłościowego.

Odnosząc się natomiast do kwestii przesłanek wyłączających odpowiedzialność, określonych w art. 116 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wskazał, że zarówno na etapie postępowania przed organem I jak i II instancji, strona nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa ww. przepisie tj. nie wykazała, że we właściwym czasie zgłosiła wniosek o ogłoszenie upadłości lub, że wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości lub też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy strony. Zatem przedmiotem badania organu w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność związana przede wszystkim z niewykonywaniem przez spółkę swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, w tym m.in. z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Organ odwoławczy wskazał, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie winno nastąpić w takim momencie, aby zapewnić ochronę zagrożonych interesów wszystkich wierzycieli, aby po ogłoszeniu upadłości wszyscy wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego, chociaż tylko częściowego, zaspokojenia z majątku spółki. Przesłanka ta jest spełniona w szczególności wtedy, gdy członek zarządu po ustaleniu, że stan finansowy spółki uzasadnia złożenie wniosku o upadłość, niezwłocznie złoży taki wniosek. W kontekście powyższego minister podniósł, że wina w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, o której mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, występuje, gdy członek zarządu nie dopełnił określonych przepisami prawa wymogów związanych ze zgłoszeniem upadłości.

Następnie minister wskazał, że z przedstawionych akt administracyjnych

wynika, że W. Sp. z o. o. była zobowiązana do dokonywania obowiązkowych wpłat wobec PFRON i złożyła deklaracje za 02-05/2011 r. 07-08/2011 r. oraz 01-05/2012 r., lecz dokonała jedynie częściowych wpłat na poczet 05/2011 r., 07/2011 r. i 02/2012 r. kwot z nich wynikających, zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji. Zatem spółka nie wywiązała się z wymagalnych zobowiązań. Termin wynikający z art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego jest liczony od dnia w którym strona przestała wykonywać swoje wymagalne zobowiązania, tj. od dnia pierwszego opóźnienia, od tego dnia bowiem dłużnik był już niewypłacalny w myśl ww. ustawy. Minister podkreślił, iż nie ma tu żadnych podstaw do traktowania zaległości wobec PFRON jako pozbawionych znaczenia w aspekcie sytuacji finansowej spółki i przyjęcia w związku z tym, że mimo powstania tych zaległości, nie doszło do trwałego zaprzestania spłaty długów.

Dalej minister wskazał, że w myśl art. 21 ust. 1 prawa upadłościowego, zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości powinno nastąpić nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Organ powołał się na stanowisko wyrażane w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, wskazał, że niewątpliwą przesłankę do złożenia wniosku o upadłość stanowi zaprzestanie uiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zauważył, że W. Sp. z o. oprócz wymagalnych zobowiązań wobec PFRON na dzień 20 kwietnia 2012 r. posiadała również wymagalne zobowiązania wobec innego wierzyciela, tj. ZUS z tytułu nieopłacenia składek na ubezpieczenia społeczne (dowód - pismo ZUS z dnia 16 marca 2020 r. znak:[...]). Zatem obejmując w dniu 7 marca 2011 r. funkcję Prezesa Zarządu W. Sp. z o. o. strona była świadoma istnienia wymagalnych zobowiązań.

Organ odwoławczy odniósł się również do dowodów przedstawionych w odwołaniu, w postaci: opinii niezależnego biegłego rewidenta wraz ze sprawozdaniem finansowym za rok obrotowy 2011 r., bilansami i rachunkami zysków i strat sporządzonych na dzień 31 grudnia 2011 r. i 31 grudnia 2012 r. oraz operatów szacunkowych nieruchomości produkcyjno-magazynowych. Minister podkreślił, że stwierdzenie przez organy obu instancji istnienia wymagalnych zobowiązań sprawia, że badanie "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości z tego właśnie powodu nie wymaga analizy stanu majątku spółki i tego, czy zobowiązania przekraczają jego wartość.

Zdaniem ministra, na uwzględnienie nie zasługuje również dowód w postaci operatów szacunkowych nieruchomości produkcyjno-magazynowych oraz zbiorczego zestawienia wartości rynkowych szacowanych ruchomości, gdyż w trakcie trwania postępowania upadłościowego wierzytelności PFRON nie zostały zaspokojone z majątku masy upadłości, w której skład wchodziły również powyższe nieruchomości i ruchomości.

W ocenie ministra bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostają również dowody w postaci podejmowanych działań negocjacyjnych z I. w zakresie umowy dot. produkcji mebli przez W. Sp. z o. o. i w konsekwencji zerwanie przez I. umowy ze Spółką w lipcu 2012 r., gdyż dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie istotne jest istnienie wymagalnych zobowiązań wobec wierzycieli PFRON i ZUS już w 2011 r., a nie przyczyny które wpłynęły na pogorszenie się sytuacji finansowej spółki, które zaistniały w lipcu 2012 roku.

W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie wykazał, że jako członek zarządu spółki podjął niezwłocznie działania zmierzające do zaspokojenia wierzyciela podatkowego. Nie wykazano również – w ocenie organu odwoławczego - że zgłoszono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości, a także, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jej winy. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał za bezzasadne zarzuty strony zawarte w odwołaniu.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa:

1) procesowego:

- art. 122 w zw. z art. 187 ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji zaniechanie ustalenia prawdy obiektywnej;

- art. 210 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie określenia w sentencji decyzji podmiotu odpowiedzialnego za zaległości W. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w K. z tytułu wpłat na PFRON, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w całości w oparciu o art. 247 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej;

- art. 201 § 1 pkt 4 w zw. z art. 209 § 1ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania, mimo iż w stosunku do skarżącego, jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, zostało wydane postanowienie o ogłoszeniu upadłości i na mocy postanowienia sądu ustalony został plan spłat;

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. art. 208 § 1 ordynacji podatkowej poprzez błędne uchylenie decyzji organu I instancji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, podczas gdy należało uchylić decyzję organu I instancji w całości i umorzyć postępowanie w sprawie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe, albowiem wierzytelność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych została uznana i umieszczona na liście wierzytelności, a wyciąg z ustalonej listy wierzytelności jest tytułem egzekucyjnym przeciwko upadłemu;

2.) materialnego:

- art. 116 § 1 pkt i lit. a ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż skarżący działający jako członek zarządu W. sp. z o.o. nie złożył w odpowiednim czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, podczas gdy wystąpiła okoliczność egzoneracyjna, gdyż skarżący wykazał, że złożył wniosek o ogłoszenie upadłości W. sp. z o.o. we właściwym czasie;

- art. 116 § 1 ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w stosunku do skarżącego została ogłoszona upadłość konsumencka, a planem spłat zostało objęte zobowiązanie spółki W. sp. z o.o. względem PFRON, które zostało zgłoszone przez zarząd PFRON w toku postępowania upadłościowego skarżącego, uznane, a w konsekwencji po wykonaniu planu spłat, sąd wyda postanowienie o wykonaniu planu spłat i umorzeniu zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości;

- art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że od pierwszego dnia opóźnienia w wykonywaniu wymagalnych zobowiązań finansowych dłużnika należy uznać za niewypłacalnego, co w konsekwencji oznacza, że od tej daty należało liczyć dwu tygodniowy termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości (str. 6 uzasadnienia decyzji), podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż niewykonywanie zobowiązań, prowadzące do uznania dłużnika za niewypłacalnego winno mieć charakter trwały i dotyczyć przeważającej części zobowiązań;

- art. 145 prawa upadłościowego poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne prowadzenie postępowania o charakterze quasi podatkowym, za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON, w sytuacji gdy wierzytelność przysługująca PFRON została zgłoszona sędziemu komisarzowi, a obecnie jest zaspokajana zgodnie z ustalonym planem spłat;

- art. 264 ust. 1 prawa upadłościowego poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, mimo iż wierzytelność PFRON została uznana w postępowaniu upadłościowym, a wyciąg z zatwierdzonej przez sędziego komisarza listy wierzytelności stanowić będzie tytuł egzekucyjny przeciwko upadłemu;

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 30 marca 2021 roku (zarządzenie k. 42 akt postępowania sądowego).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaznaczyć jednak tym należy, że nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze zasługują na uwzględnienie.

W ocenie sądu, skarżący zasadnie podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 210 § 1 pkt 5) ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu, decyzja zawiera rozstrzygnięcie. Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie jest tym elementem decyzji, który określa skutki prawnopodatkowe ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego i zastosowanych przepisów prawnych. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane w sposób zrozumiały, precyzyjny i wyczerpujący (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Roman Hauser, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka – Medek, Jan Rudowski, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, str. 1189 i powołane tam orzecznictwo).

Skarżący słusznie zarzuca, że decyzja organu odwoławczego nie wskazuje podmiotu odpowiedzialnego za zaległości spółki W. sp. z o.o. w upadłości w likwidacyjnej w K. z tytułu wpłat na PFRON. W sentencji zaskarżonej decyzji, poza uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji, organ odwoławczy ustalił odpowiedzialność za zaległości W. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Korfantowie z tytułu wpłat na PFRON za wskazane okresy. Organ odwoławczy wymienił również – przypisaną do konkretnego okresu – kwotę należności głównej i odsetek, zaznaczając, że zostały one naliczone na dzień przed dniem ogłoszenia upadłości. Minister nie wskazał jednak w sentencji decyzji kto (jaki podmiot) ponosi odpowiedzialność za wymienione w decyzji zaległości ww. spółki. Możliwe jest - jak to zaznaczono w skardze – ustalenie, że intencją organu odwoławczego było przypisanie tej odpowiedzialności skarżącemu. Został on bowiem wskazany jako adresat decyzji ministra. Takie stanowisko organu odwoławczego można wywieść również z uzasadnienia decyzji. Nie zmienia to jednak faktu, że sama sentencja decyzji organu odwoławczego jest niepełna, a zatem nieprawidłowa. Jednoznaczne określenie w sentencji decyzji podmiotu odpowiedzialnego za zaległości spółki W. w K. jest o tyle istotne, że decyzja organu pierwszej instancji, z której treści wynika jednoznaczne przypisanie odpowiedzialności skarżącemu, została uchylona przez organ odwoławczy. Precyzyjne określenie podmiotu odpowiedzialnego za zaległości ww. spółki ma również znaczenie w związku z przedstawionym w dalszej części uzasadnienia ogłoszeniem upadłości wobec samego skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że zaniechanie określenia w sentencji decyzji podmiotu odpowiedzialnego za zaległości spółki należy uznać za niezamierzoną oczywistą omyłkę pisarską. Organ nie deklarował jednak zamiaru sprostowania tej omyłki. Zaś z akt sprawy nie wynika, aby omyłka ta została sprostowana.

W ocenie sądu, najistotniejsze okoliczności skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego są związane z ogłoszeniem upadłości samego skarżącego.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 17 czerwca 2020 roku organ odwoławczy zwrócił się do skarżącego (w trybie art. 200 ordynacji podatkowej) do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (pismo k. 245 akt postepowania). Przedmiotowe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 23 czerwca 2020 roku. W nawiązaniu do niego, w piśmie z 25 czerwca 2020 (nadane w tej samej dacie w urzędzie pocztowym), skarżący poinformował, że po wniesieniu odwołania w niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy w O. [...] Wydział Gospodarczy postanowieniem z 13 czerwca 2016 roku w sprawie sygn. akt [...](potem[...]) ogłosił wobec skarżącego upadłość. Skarżący poinformował również, że w trakcie tego postępowania upadłościowego PFRON zgłosił swoją wierzytelność, która została w całości uwzględniona na liście wierzytelności. Poinformował również o wydaniu postanowienia o planie spłat i jego realizacji. W załączeniu do ww. pisma skarżący złożył kopię postanowienia z 1 lutego 2017 roku (V GU 160/16) o ogłoszeniu upadłości jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej została wyznaczony syndyk. Do omawianego pisma skarżącego został załączony również wyciąg z listy wierzytelności ze wskazaniem wierzytelność PFRON. Nadto skarżący załączył do ww. pisma odpis postanowienia Sądu Okręgowego w O. z 17 kwietnia 2020 roku ([...]) zmieniające postanowienie Sądu Rejonowego w O. z 27 marca 2019 roku i ustalające plan spłat wierzycieli skarżącego (pismo skarżącego k. 251 akt postępowania podatkowego).

Powyższe pismo skarżącego (wniesione przez jego pełnomocnika) wpłynęło do PFRON 29 czerwca 2020 roku i 2 lipca 2020 roku zostało przekazane przez ten organ do organu odwoławczego – Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej .

Analogiczne do powyższego pisma, pismo skarżącego (z analogicznymi do powyższych załącznikami) zostało wysłane przez skarżącego 25 czerwca 2020 roku bezpośrednio do organu odwoławczego. Powołane wcześniej dokumenty zostały ponownie złożone przez skarżącego przesłane – tym razem w kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem – przy piśmie pełnomocnika skarżącego z 26 czerwca 2020 roku (wysłane w tej samej dacie). Pismo to – wraz z kopią dokumentów – dotarło do organu odwoławczego 3 lipca 2020 roku.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do powyższych okoliczności i ich wpływu na niniejsze postępowanie. W uzasadnieniu decyzji nawet nie wzmiankowano o złożenia tych dokumentów przez skarżącego.

Wobec przedstawionych wyże okoliczności, znajdujących odzwierciedlenie w przedstawionych sądowi aktach sprawy, niezrozumiałe jest stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę. Minister stwierdził w niej, że "(...) w trakcie postępowania przed organem II instancji strona nie podnosiła argumentów i dowodów, o których mowa w skardze dotyczących ogłoszenia tzw. upadłości konsumenckiej i planu spłat m. in. zaległości W. Sp. z o.o.".

W ocenie sądu, wobec powyższych okoliczności nie można zgodzić się z organem odwoławczym, że dowody odnoszące się do ogłoszenia upadłości konsumenckiej skarżącego nie mają wpływu na prawidłowość podjętego przez ministra rozstrzygnięcia.

Zaznaczyć należy, że nie jest prawidłowe stanowisko wyrażone w skardze, w myśl którego, w związku z ogłoszeniem upadłości skarżącego, powinno zostać zawieszone toczące się przeciwko niemu postępowanie administracyjne. Podstawy takiej z całą pewnością nie dają wskazane przez skarżącego przepisy art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 209 § 1 ordynacji podatkowej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w odniesieniu do tej problematyki przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Sąd ten stwierdził, że zawieszenie postępowania ze względu na ogłoszenie upadłości strony przewidują przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 174 § 1 pkt 4 kpc) oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 124 § 1 pkt 4 ppsa).

Natomiast podobnych rozwiązań brak jest na gruncie postępowania podatkowego i kontroli podatkowej, tj. w ustawie Ordynacji podatkowa, a także w Kodeksie postępowania administracyjnego. Braku takiej regulacji nie sposób odczytywać jako luki konstrukcyjnej w systemie prawa, co obrazowo wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 288/08. Po pierwsze, brak jest podstaw, by wyłączenie dużej grupy postępowań administracyjnych potraktować jako przypadkowe uchybienie i stosować przez analogię rozwiązania przewidziane w innych gałęziach prawa. Dokonana od 1 października 2003r. nowelizacja Ordynacji podatkowej, uwzględniająca m.in. zmiany wynikające z wprowadzenia w życie P.u.n., zawiera rozwiązanie dotyczące wpływu ogłoszenia upadłości na bieg przedawnienia (art. 70 § 3). Ze wskazanego przepisu wynika, że bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości; po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego. W przypadku ogłoszenia upadłości inne przewidziane Ordynacją podatkową możliwości przerwania biegu terminu przedawnienia przez organy są wykluczone (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 14 kwietnia 2011 roku, sygn. akt I SA/Ke 87/11).

Podkreślić należy, że stanowisko wyrażone w powyższym orzeczeniu WSA w Kielcach zostało zaakceptowane przez NSA w wyroku z 12 kwietnia 2012 roku sygn. akt I FSK 1149/11.

Zdaniem sądu, w pełni prawidłowe jest stanowisko skarżącego, w myśl którego – w związku z ogłoszeniem jego upadłości – nie mógł być stroną postępowania toczącego się przed organem odwoławczym. Zgodnie bowiem z treścią art. 144 ust. 1 prawa upadłościowego, po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl art. 51 ust. 2 prawa upadłościowego, postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis art. 52 prawa upadłościowego stanowi natomiast, że data wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości jest datą upadłości. Konsekwencją powyższych regulacji jest to, że – jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - skutki, jakie wiążą się z ogłoszeniem upadłości, następują w dniu ogłoszenia upadłości, bez względu na to, kiedy orzeczenie to zostanie obwieszczone w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, odnotowane w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a także kiedy – w ramach wykonania obowiązku określonego w art. 53 ust. 5 prawa upadłościowego – zawiadomiony zostanie o tym zdarzeniu organ podatkowy. Konsekwencje powyższe aktualizują się bez względu na to, czy i kiedy organ powziął wiedzę o ogłoszeniu upadłości strony prowadzonego postępowania (por. prawomocny Wyrok WSA w Rzeszowie z 9 października 2018 roku sygn. akt I SA/Rz 317/18).

W ocenie sądu, nie może budzić wątpliwości, że niniejsze postępowanie dotyczy masy upadłości. Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z W wyroku NSA z 24 lutego 2015 roku (sygn. akt II FSK 1910/14), w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że postępowanie dotyczy masy upadłości, jeżeli jego wynik mógłby mieć wpływ na stan masy upadłości i możliwość zaspokojenia się z niej. Do postępowań tych zalicza się postępowania, w których upadłemu przypada rola powoda jak i pozwanego, bez różnicy czy chodzi w nich o pozycje czynne czy bierne masy upadłości, jak też bez różnicy, czy sprawa jest sprawą o świadczenie, ukształtowanie lub ustalenie (uchwała z 24 maja 2002 r., III CZP 25/02, uchwała z 10 lutego 2006 r., IV CZP 2/06, wyrok z 16 stycznia 2009 r. III CSK 244/08). Wskazuje się jednocześnie, że nie dotyczą masy upadłości postępowania w sprawach o roszczenia niemajątkowe (np. w sprawach o prawa stanu, ochronę dóbr osobistych), oraz o roszczenia majątkowe nie podlegające zaspokojeniu z masy ze względu na swój charakter (roszczenia o zaniechanie wynikające z praw bezwzględnych) w sprawach o alimenty (art. 145 ust. 2 u.p.u.n.), w sprawach dotyczących mienia niewchodzącego do masy upadłości (art. 63-67 u.p.u.n.) (A. Jakubecki, Prawo upadłościowe i naprawcze, Komentarz do art. 144, teza 6, LEX 2010 r.).

Mając na uwadze przedmiot niniejszego postepowania i wpływ jego wyniku na stan masy upadłości, uznać należy, że postępowanie w sprawie niniejszej mieści się w hipotezie normy zawartej w powołanym wyżej przepisu art. 144 prawa upadłościowego. Dlatego w postępowaniu tym – od daty ogłoszenia upadłości D. C. – winien brać udział – jako strona – syndyk masy upadłości wyznaczony w ww. postępowaniu upadłościowym. Również syndyk (a nie sam D. C.) winien być adresatem decyzji ministra. Upadły – pozostając stroną w znaczeniu materialnym – pozbawiony jest legitymacji formalnej do występowania w postępowaniu (por. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II FSK 1910/14). Okoliczność ta ma związek z treścią innych przepisów prawa upadłościowego, które – w swoisty sposób – ograniczają swobodę zarządzania majątkiem upadłego przez niego samego. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 u.p.u.n.,

z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim. Po myśli art. 61 tej ustawy, z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że są one – w ocenie sądu – bezzasadne.

Podstawę odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON stanowi przepis art. 116 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 116 § 1 ordynacji podatkowej (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialności, spółki z ograniczoną odpowiedzialności w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy:

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

W myśl art. 116 § 2 ordynacji podatkowej, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązku członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Z treści powołanych przepisów, jak zgodnie podnosi się w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, wynika, że organy podatkowe zobowiązane są do wykazania przesłanek pozytywnych odpowiedzialności członka zarządu. Te przesłanki, w ocenie sądu – jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego - zostały wykazane w toku postępowania w niniejszej sprawie.

Poza sporem pozostaje, że skarżący D. C. pełnił funkcję członka zarządu – był ujawniony w tej funkcji w KRS spółki od 22 marca 2011 roku do 15 grudnia 2015 roku. Data powołania skarżącego w skład zarządu spółki wynika z znajdującego się aktach spawy uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników W. sp. z. o. nr 2/03/2011 z 7 marca 2011 roku (k. 94 akt postępowania podatkowego). Okres, w którym D. C. pełnił funkcje członka zarządu ww. spółki znajduje potwierdzenie również w znajdującym się w aktach sprawy odpisie KRS spółki (k. 127 akt postępowania podatkowego). Także sam skarżący w toku postępowania w niniejszej sprawie nie kwestionował ustaleń organów, że pełnił on funkcję członka zarządu spółki w okresie gdy upływał termin płatności przedmiotowych wpłat na PFRON.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika także jednoznacznie, że spełniona została druga z tzw. przesłanek pozytywnych, o których mowa w przytocznych wyżej przepisach ordynacji podatkowej. Z materiału dowodowego, w postaci wyciągu z lity wierzytelności i postanowienia Sądu Rejonowego w O. Wydział [...] Gospodarczy Sekcja Upadłościowa z 6 listopada 2015 roku stwierdzającego zakończenie postępowania upadłościowego, wynika, że pomimo zgłoszenia i wciągnięcia na listę wierzytelności, wierzytelność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie została zaspokojona w toku postępowania upadłościowego spółki. Wierzytelność ta została zgłoszona przez wierzyciela i zaliczona do kategorii III, zaś zlikwidowanie masy upadłości pozwoliło jedynie na częściowe zaspokojenie wierzytelności wciągniętych na listę wierzytelności w kategorii I.

Zatem, jak wynika z powyższego, w toku postępowania w sprawie niniejszej została również wykazana przesłanka bezskuteczności egzekucji. Należy bowiem przypomnieć, że bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, oznacza stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Może być ona stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego (uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08; ONSAiWSA 2009/2/19,).

Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej skarżący nie wykazał aby w odniesieniu do niego została wykazana którakolwiek z przesłanek wyłączających odpowiedzialność, a wymienionych w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, tj. nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (tj. postępowanie układowe), ani też nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy. Skarżący nie wskazał również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odnosząc się to terminu "właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a ordynacji podatkowej" należy przywołać wyrok NSA z dnia 23 października 2019 r. (I GSK 394/17) w którym stwierdzono "Powołany przepis nie wskazuje, jaki czas jest właściwy dla zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale nie może budzić wątpliwości, że kwestię tę należy oceniać, odwołując się do przepisów ustawy z 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. W myśl art. 10 u.p.u.n. przesłankę ogłoszenia upadłości dłużnika będącego przedsiębiorcą stanowi jego niewypłacalność, a zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.u.n. dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, przy czym dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 u.p.u.n.). Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nie ma znaczenia to, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy tylko niektórych z nich. Nie ma też znaczenia wielkość niewykonalnych przez dłużnika zobowiązań. Nawet bowiem niewykonanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.u.n. Dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości istotne znaczenie ma wyłącznie to, czy dłużnik nie wykonuje wymagalnych zobowiązań".

Podkreślenia wymaga, że powołany przepis art. 11 prawa upadłościowego i naprawczego określa zatem dwie przesłanki ogłoszenia upadłości, przy czym wystąpienie już jednej z nich uzasadnia zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu, spółka nie regulowała wpłat na PFRON w okresie od lutego 2011 roku do maja 2012 roku. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że spółka stała się niewypłacalna z dniem 20 kwietnia 2011 roku, jak to prawidłowo przyjął organ odwoławczy. Sąd przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku tutejszego sądu z 26 listopada 2020 roku w sprawie sygn. akt III SA/Wa 2755/19Z, zgodnie z którym w art. 11 ust. 1 ustawy p.u.n. ustawodawca posługuje się liczbą mnogą – "nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych". Zatem dłużnik jest niewypłacalny jeżeli nie ureguluje drugiego w kolejności zobowiązania. Zatem, jak to prawidłowo ustalił organ odwoławczy, właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości należy wiązać z brakiem zapłaty drugiej z kolei należności z tytułu wpłat na PFRON. W okolicznościach niniejszej sprawy jest to właśnie 20 kwietnia 2011 roku. Liczony od tej daty czternastodniowy termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości upłynął zatem 4 maja 2011 roku, co również prawidłowo zostało ustalone w decyzji ministra. Tymczasem wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został zgłoszony w lipcu 2012 roku, zatem po ponad roku od czasu właściwego.

Kwestionując powyższe stanowisko organu odwoławczego, skarżący podnosi w skardze argumentację odwołującą się do sytuacji majątkowej spółki. Raz jeszcze jednak należy podkreślić, że wymienione w przepisach art. 11 u.p.u.n. przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość, mają charakter alternatywny i równorzędny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorców. Skoro zatem organy wykazały zaistnienie przesłanki trwałego nieregulowania zobowiązań podatkowych, nie było konieczności wykazania zaistnienia drugiej przesłanki – nadwyżki zobowiązań spółki nad jej majątkiem. Z tego samego względu nie ma znaczenia argumentacja podnoszona przez skarżącego, a odwołująca się do sytuacji majątkowej spółki.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że twierdzeniom skargi o dobrej sytuacji majątkowej spółki przeczą dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Wystarczy powołać treść wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, podpisanego przez samego skarżącego, jako prezesa zarządu spółki. W uzasadnieniu tego wniosku zostało wskazane, że: "Spółka zaprzestała płacenia długów od grudnia 2011, od 15.02.2012 r. Spółka nie regulowała zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i innych wierzycieli. Nastąpiło załamanie finansowe Spółki polegające w zasadzie na jej niewypłacalności". Już w tej dacie (złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości) istniały wystawione przeciwko spółce tytuły egzekucyjne i tytuły wykonawcze złożone jako załącznik nr 12 do wniosku (k. 46 akt postępowania podatkowego).

Należy również zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się decyzja z [...] kwietnia 2011 roku o rozłożeniu na raty zaległości z tytułu wpłat na PFRON za wskazane okresy roku 2010. Decyzja ta została wydana na wniosek spółki z [...] listopada 2010 roku. Z przywołanego w decyzji uzasadnienia tego wniosku wynika, że został uzasadniony trudną sytuacją finansową spółki, a opóźnienia w realizacji wpłat na PFRON wynikają z pogorszenia płynności finansowej. (k. 12-13 akt postępowania podatkowego).

Powyższe dowodzi, że sytuacja majątkowa spółki uzasadniała wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w okresie znacznie wcześniejszym niż to zostało uczynione. Dodatkowym potwierdzeniem zbyt późnego wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości jest fakt, że w toku postępowania upadłościowego doszło jedynie do częściowego zaspokojenia wierzycieli, których wierzytelności zostały wciągnięte w kategorii I na listę wierzytelności. Postępowanie to nie pozwoliło na choćby częściowe, ale równomierne zaspokojenie wszystkich wierzycieli spółki.

W konsekwencji powyższych ustaleń nie może budzić wątpliwości, że w toku postępowania w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał istnienia przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1) ordynacji podatkowej.

W toku postępowania w sprawie skarżący nie powoływał się na istnienie przesłanki, o której mowa w art. 166 § 1 pkt 2) ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze przedstawione we wcześniejszej części uzasadnienia naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania (mające związek z ogłoszeniem upadłości skarżącego), konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji ministra, o czym sąd orzekł w punkcie 1) sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ppsa. W toku dalszego postępowania w sprawie, organ odwoławczy ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.

O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.

Łączną kwotę zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego (997 zł) stanowią: wpis od skargi – 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.