Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 398/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2008 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, myśliwską, sportową, sygnałową i gazową oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w R. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia T. W. (skarżącemu) pozwolenia na broń palną bojową, myśliwską, sportową, sygnałową i gazową.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w R. cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową, myśliwską, sportową, sygnałową i gazową. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową, myśliwską, sportową, sygnałową i gazową, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, ze zm.; dalej jako: u.b.a.). W uzasadnieniu organ podał, że wyrokiem nakazowym z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w B. (sygn. akt [...]) uznał obwinionego T. W. winnym popełnienia czynu z art. 87 § 1 kw i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów kat. [...] na okres [...]. Następnie, wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) warunkowo umorzono na okres [...] lat próby postępowanie karne wobec T. W., oskarżonego o to, że [...], tj. o czyn z art. 226 § 1 kk oraz o to, że [...], tj. o czyn z art. 224 § 2 kk. Ponadto, wyrokiem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w R. (sygn. akt [...]) skazał T. W. za czyn z art. 244 § 1 kk, tj. [...]. Organ wskazał, że do wydania przez Sąd Rejonowy w R. ww. wyroku z [...] r. doszło w okresie próby, wyznaczonym przez Sąd. Organ uzasadnił też, że z Komendy Powiatowej Policji w G. otrzymał dokumentację, dotyczącą [...].

Do akt postępowania administracyjnego dołączono także opinię środowiskową z miejsca zamieszkania oraz z [...], [...], [...], [...], [...].

Organ I instancji uznał, że skarżący, naruszając trzykrotnie w krótkim okresie przepisy kodeksu karnego i kodeksu wykroczeń, może także w przyszłości nie przestrzegać przepisów ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu, skarżący naruszając obowiązujące normy prawne [...]. W ocenie organu ze zgromadzonego materiału wynika, że skarżący [...], a tym samym nie daje on gwarancji, że w przyszłości nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ powołał się przy tym na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej zmianę i stwierdzenie, że nie ma przesłanek do cofnięcia mu wydanych pozwoleń na broń. Skarżący podniósł, iż fakt popełnienia wyżej wymienionych czynów jest bezsprzeczny, niemniej jednak uważa on, że nie ma związku przyczynowego pomiędzy tymi czynami a zaliczeniem go do osób, którym należy cofnąć pozwolenie na broń. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że sądy, warunkowo umarzając prowadzone wobec niego postępowania karne, przyjęły w stosunku do niego pozytywną prognozę kryminologiczną, mianowicie, że będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, że nie popełni przestępstwa. Według skarżącego brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia mu przedmiotowych uprawnień.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia i decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu, powyższe przepisy mają charakter obligatoryjny, natomiast katalog okoliczności, których popełnienie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej jest otwarty, na co wskazuje użycie sformułowania "w szczególności". Zdaniem organu argumenty podniesione w odwołaniu są bezzasadne, z uwagi na dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., gdyż wyrok sądu zapadły wobec skarżącego znajduje się w obrocie prawnym.

Z zebranego materiału dowodowego zdaniem organu bezspornie wynika, że skarżący popełnił dwa przestępstwa wymierzone przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, tj. czyn z art. 226 § 1 kk (znieważenie funkcjonariusza publicznego) oraz czyn z art. 224 § 2 kk (stosowanie przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do przedsięwzięcia zaniechania prawnej czynności służbowej), o czym według organu świadczy bezsprzecznie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. Dodatkowo organ powołał się na uzyskaną od Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w G. pisemną informację o okolicznościach popełnienia tych czynów, a także na dowód z akt prowadzonego w tej sprawie postępowania karnego. Z materiałów tych w ocenie organu wynika, że [...]. Organ podał, że skarżący [...]. Organ zwrócił uwagę, że w pewnym momencie skarżący [...]. Organ wskazał, że z materiałów tych wynika również, iż w [...] skarżący [...].

Zdaniem organu wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ponieważ skarżący popełnił ww. przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, a także przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, nadto dopuścił się on wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji. W ocenie organu skarżący wykazuje się lekceważącą postawą wobec prawa oraz porządku publicznego, zaś ustalenia organu pierwszej instancji co popełnionych przez T. W. przestępstw oraz wykroczenia dają podstawę do przyjęcia, że cechy jego charakteru i dotychczasowy negatywny stosunek do porządku prawnego uzasadniają zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. W. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz zarzucił: nieważność postępowania (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), gdyż sprawa cofnięcia pozwolenia na broń była uprzednio rozstrzygnięta ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] czerwca 2006 r.; naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.; naruszenie procedury w postaci art. 107 § 3 kpa. Zdaniem skarżącego wytyczne, zawarte w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r., nie zostały wykonane przez organ I instancji. Skarżący podkreślił, że nigdy nie było [...]. Podniósł, że niezrozumiała jest dla niego niekonsekwencja organu drugiej instancji, a także że chciałby zrozumieć uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Skarżący zapewnił, iż nie ma żadnych racjonalnych powodów, aby istniała z jego strony obawa nieuzasadnionego użycia broni. Skarżący powołał się również na orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące postępowań w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez T. W. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Sformułowano w niej zarzut nieważności postępowania, zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych.

W pierwszej kolejności zachodzi zatem konieczność ustosunkowania się do zarzutu nieważności postępowania. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa decyzja jest nieważna, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zastosowanie powyższego przepisu następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. W doktrynie i w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu (to samo zdarzenie dało podstawę do dwukrotnego wszczęcia postępowania z urzędu) i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie występuje tożsamość spraw, o jakiej mowa w omawianym przepisie, sprawy te bowiem nie dotyczą tego samego stanu faktycznego.

W sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2006 r., umarzającej postępowanie, faktyczną podstawą wszczęcia postępowania było dochodzenie prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w G., w którym skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia czynów z art. 226 § 1 kk i 224 § 2 kk. Natomiast w rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęto w dniu [...] r. w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w R.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organy odwołały się wprawdzie do zdarzeń, które miały miejsce w dniu [...] r., ale tylko jako do jednego z kilku elementów ustalonego stanu faktycznego sprawy. Organy obowiązane były bowiem dokonać całościowej oceny zachowania skarżącego, a w pierwszej kolejności ustalić całokształt okoliczności, mogących mieć wpływ na zastosowanie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Nie można zatem uznać, że stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie, a w konsekwencji przyjąć, że zachodzi stan rzeczy osądzonej skutkujący nieważnością decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

W ocenie Sądu organ nie naruszył również przepisów proceduralnych. Zebrał wszystkie dowody mające w sprawie istotne znaczenie i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa), niedopuszczając się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Uzasadnienie decyzji spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisem art. 107 § 3 kpa. Rozstrzygnięcia organów Policji pozostają w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w R. nie naruszyli także prawa materialnego, dokonując błędnej wykładni prawa, czy też dokonując nieprawidłowej subsumcji udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną.

Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.) posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno w monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na podobnych zasadach skonstruowana jest również ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007 ze zm.).

Generalnie można powiedzieć, iż ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., w myśl którego, jak to już wskazano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być przepis art. 10 ust. 1 u.b.a. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla ocenienia okoliczności uzasadniających odmowę dla przyznania obywatelowi uprawnienia dla posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji dla oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W wyroku z dnia 4 grudnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 1619/06 nie publ.) NSA jednoznacznie wskazał, że ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności należy do organów Policji. Organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczna politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego.

Zarówno decyzja w sprawie pozwolenia na broń, jak i decyzja cofająca takowe uprawnienie, nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego. Ma ona charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności dla jej posiadania. Odnosi się to także do postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, toczącego się na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Przepis art. 10 ust. 1 u.b.a., uzależniając wydanie pozwolenia na broń, posługuje się, jak to stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 13 października 2005 r., konstrukcją zwrotu szacunkowego (zwrotu porównawczego), jako jednego z rodzajów zwrotów ocennych, zwanych też odesłaniami pozaprawnymi (por. L. Leszczyński: Tworzenie generalnych klauzul odsyłających, Lublin 2000, s. 20-21, 61, 89 i 91). Zwrot, o jakim mowa, wyrażony został w formie pojęcia niedookreślonego "okoliczności uzasadniające posiadanie broni". Decyzja wydana na podstawie art. 10 ustawy jest, jak to już wyżej wskazano, decyzją związaną, z tym że warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości (zasadności) działania organów Policji (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, Lex nr 121778). Osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń powinna zatem przekonać w toku postępowania administracyjnego organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Wydanie pozwolenia, pomimo braku owej "oczywistości" o odmiennym statusie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji ustawy o broni i amunicji. Do takich cech nie należy zwykłe korzystanie przez obywatela ze swoich konstytucyjnych i ustawowych uprawnień.

Powołane wyżej okoliczności, dotyczące charakteru uprawnień do posiadania broni, powinny być pomocne przy dokonywaniu wykładni przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 u.b.a., daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organ Policji, przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. mógł powołać się na 2 zapadłe wobec skarżącego wyroki karne, a także na wyrok skazujący za wykroczenie. Wynika to choćby z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu albo wobec których to osób toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany, jako negatywną przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem pozytywną dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Powołany wyżej przepis nie stwarza dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że w przeciągu [...] miesięcy [...] r. skarżący trzykrotnie naruszył przepisy prawa. Dwa z tych czynów zostały popełnione przez skarżącego, [...], natomiast trzeci polegał na naruszeniu ustanowionego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Tak ukształtowany stan faktyczny, jak również charakter i okoliczności popełnionych czynów - w ocenie Sądu - uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący swym lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadniona obawa, o której mowa w ww. przepisie dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczenie się czynów niegodnych) czy ujemne cechy charakteru (awanturnictwo, niezrównoważenie, porywczość (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 nie publ., wyrok NSA z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 377/01 Lex nr 126796).

W ostatnim powołanym orzeczeniu NSA podkreślił, że pozwolenie na broń powinny otrzymywać i posiadać wyłącznie osoby, których zachowanie i cechy charakteru uzasadniają przekonanie Policji, że można im powierzyć broń. Zaznaczył jednocześnie, że umorzenie postępowania, zatarcie skazania, czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny skarżącego. Także w wyroku z dnia 22 listopada (sygn. akt II OSK 1366/05, nie publ.) NSA wskazał, że warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie – implicite – stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Także okoliczność czy skarżący figuruje w rejestrze skazanych nie ma znaczenia dla oceny cech osobowościowych posiadacza broni. Jednocześnie w powyższych wyrokach NSA przyjął, że kilkukrotne (a nawet dwukrotne) popełnienie czynów zabronionych uzasadnia obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.

Pierwsze z popełnionych przez skarżącego przestępstw polegały na [...]. Okoliczności w jakich doszło do ich popełnienia wskazują, że skarżący jest osobą [...]. Wobec warunkowego umorzenia postępowania karnego organ Policji, biorąc także pod uwagę dotychczasowy sposób życia skazanego, uznał że brak jest przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Jednakże skarżący już ponad [...] wcześniej wszedł w kolizję z prawem, także [...]. Okoliczności tej, prowadząc poprzednie postępowanie, nie badał organ Policji. W dniu [...] r. skarżący prowadził [...]. Oznacza to, że w przeciągu niecałych [...] miesięcy [...] dopuszczał się naruszenia norm prawnych. Nie sprawdziła się też pozytywna prognoza co do skarżącego wyrażona przez sąd karny, albowiem w [...] miesięcy później świadomie złamał on sądowy zakaz prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Takie silne natężenie złej woli, w tak krótkim czasie, rozmyślne lekceważenie wyroku sądu karnego ustanawiającego określony zakaz, dawały organowi Policji asumpt do cofnięcia pozwoleń na broń, uzasadniając to obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący wobec ilości i rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił, nie daje gwarancji, że nie użyje broni w ww. celu. Dokonane przez niego naruszenia podważają bowiem jego odpowiedzialność, co rozciąga się także na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Pozostają one w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni w celach sprzecznych z porządkiem publicznym, zwłaszcza wobec zachowań jakich dopuszczał się skarżący [...], czy też prowadzenia pojazdu w okresie, gdy obowiązywał zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii i skarżący [...]. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze czyny uzasadniające obawę, o jakiej stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., nie muszą mieć związku z użyciem broni, albowiem normodawca wykluczył możliwość przyznania (zachowania) broni wszystkim osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości.

Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., musiało skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwoleń na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ cyt. wyż. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)".

W okolicznościach niniejszej sprawy akcentowane przez skarżącego pozytywne opinie o nim różnych organizacji nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. Dowody, na które powołuje się skarżący, a w szczególności pozytywna opinia [...] i z [...], [...] oraz z miejsca zamieszkania i macierzystego klubu strzelectwa sportowego nie zostały uznane przez organy Policji za przekonywujące i uzasadniające ocenę, że pozostawienie broni skarżącemu nie stanowi zagrożenia użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej – wbrew twierdzeniom skargi – nie można uznać za błędną. Opinie te z żadnym zakresie nie odnoszą się do popełnienia przez skarżącego przestępstw umyślnych oraz wykroczenia i ocena jego postępowania nie jest dokonywana w kontekście ich popełnienia. Tymczasem to właśnie ich popełnienie stanowiło podstawę do oceny czy skarżący może zachować pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu działanie organów Policji było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów stawy, nie budzi zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji – wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcia cofające skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, broń palną bojową, broń palną sportową, broń palną gazową i broń sygnałową – prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.