Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2294/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 2 lit. a, art. 2 lit. c
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie NSA Maria Myślińska Cezary Pryca (spr.) Protokolant Marzena Bal po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 448/13 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 448/13, oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że wnioskiem z [...] maja 2009 r. J. S. wniósł o przyznanie płatności na rok 2009. Ubiegał się o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania deklarując do płatności ONW działki rolne oznaczone literami A i B o łącznej powierzchni 1,05 ha, położone na działkach ewid. nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym L., gmina M..

Decyzją z [...] marca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. odmówił przyznania J. S. płatności ONW na rok 2009. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącego organ odwoławczy uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] października 2010 r. organ I instancji ponownie odmówił przyznania skarżącemu płatności ONW. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. decyzją z [...] stycznia 2011 r., przy czym obie ww. decyzje zostały następnie uchylone wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 851/11 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Decyzją z [...] lipca 2012 r. organ I instancji odmówił przyznania J.S. płatności ONW. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, rozstrzygnięciem z [...] października 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] stycznia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. odmówił przyznania skarżącemu płatności ONW na rok 2009.

Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. decyzją z [...] marca 2013 r. stwierdził, że decyzja z [...] stycznia 2013 r. została wydana prawidłowo. Wskazał, iż całkowita powierzchnia ewidencyjna działki nr [...] wynosi 0,9535 ha i skarżący na żadnym etapie postępowania tej wartości nie kwestionował. Zauważył, że płatności ONW przyznawane są do powierzchni użytkowanej rolniczo na obszarze działki ewidencyjnej. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza dostępnych ortofotomap z 2003 r. i 2009 r. nie potwierdziła, że powierzchnia działki uległa zmianie. Zatem powierzchnia działki rolnej A nie może przekraczać powierzchni działki ewid. nr [...], a ta zmierzona, tj. 0,99 ha, wynika z faktu, iż do pomiaru zostało włączone 0,05 ha działki nr [...], ponieważ stanowiła spójny użytkowany obszar z działką nr [...]. Zatem po uwzględnieniu zastosowanej tolerancji pomiaru 0,06 ha, powierzchnia stwierdzona na działce rolnej A wyniosła 0,93 ha, czyli potwierdziła deklarację zawartą we wniosku z [...] maja 2009 r. Ponadto obszar 0,01 ha stwierdzony w dniu [...] czerwca 2012 r. jako teren wyłączony – składowisko materiałów budowlanych i maszyn oraz potwierdzony przez wnioskodawcę w oświadczeniu z [...] listopada 2012 r. nie został zakwalifikowany do płatności.

W ocenie organu powyższe pozostaje bez wpływu na wykonany pomiar i rozstrzygnięcie, gdyż zgodnie z art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 (w zw. z art. 16 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006), w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaków, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdziału 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jeśli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku pomocowym, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar zadeklarowany. W oparciu o dostępne w systemie ZSZiK ortofotomapy organ I instancji ustalił, że powierzchnia 0,01 ha w roku 2009 nie stanowiła składowiska maszyn, ku czemu przychylił się również organ odwoławczy. Zatem, w jego ocenie, nawet gdyby uznać, że obszar ten stanowił teren użytkowany w roku 2009, z uwagi na deklarację skarżacego działki rolnej A równej 0,93 ha, organy ARiMR do płatności mogły uwzględnić powierzchnię nie przekraczającą deklaracji rolnika.

Odnosząc się do działki rolnej B zadeklarowanej na powierzchni 0,12 ha organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż powierzchnia zmierzona i kwalifikująca się do przyznania płatności wynosi 0,02 ha (sad). Pozostała część nie stanowiła zwartego gruntu kwalifikującego się do przyznania płatności z uwagi na to, że działka przedzielona jest zabudowaniami i utwardzoną drogą, do których nie przysługują płatności. Stwierdzona powierzchnia działki B – 0,02 ha nie spełnia definicji działki rolnej zawartej w § 3 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia z 11 marca 2009 r. zgodnie z którym powierzchnia działki rolnej lub jej części deklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW nie może być mniejsza niż 0,1 ha.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących protokołu, z którym został zapoznany [...] listopada 2012 r., organ wskazał, że stanowi on rozszerzoną wersję notatki sporządzonej odręcznie w dniu przeprowadzania oględzin, uzupełnioną o cel oględzin, dane wnioskodawcy i przedmiot wizytacji, a wszystkie pozostałe dane, w tym zmierzone powierzchnie, są takie same. Podkreślił, że organ I instancji wydając rozstrzygnięcie w sprawie oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym w tym protokole oględzin z [...] czerwca 2012 r., oświadczeniach strony, danych z bazy LPIS. Organ zauważył, że wizytacja przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego w dniu [...] czerwca 2012 r. potwierdziła ustalenia kontroli na miejscu zawarte w protokole z [...] grudnia 2009 r.

Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. podniósł, że organ I instancji przeprowadził weryfikację zadeklarowanych przez stronę działek rolnych w oparciu o dostępne w systemie informatycznym ZSZiK ortofotomapy. Po dokonaniu oceny powierzchni ewidencyjno-gospodarczych (PEG) stwierdzono, że dla działki nr [...] powierzchnia ta wynosi 0,93 ha, a dla działki nr [...] – 0,06 ha, z czego największy spójny obszar to 0,02 ha.

W wyniku ponownej analizy działki, posługując się zdjęciami lotniczymi z 2009 r. organ odwoławczy wskazał, że powierzchnie ustalone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. są prawidłowe i nie budzą wątpliwości co do prawidłowości ich wyznaczenia i zostały ustalone w oparciu o system informacji geograficznej.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że powierzchnia działek rolnych użytkowanych przez skarżącego w 2009 r. była mniejsza od powierzchni określonej w § 2 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. stanowiącej jedno z podstawowych kryteriów przyznania płatności ONW. Dyrektor podkreślił, że płatności przysługują do powierzchni gruntów rolnych spełniających warunki do ich przyznania niezależnie od tego, jaka powierzchnia użytków rolnych widnieje w akcie własności gruntów bądź w ewidencji gruntów i budynków.

Dyrektor zauważył również, że skarżący złożył na formularzu wniosku podpis pod oświadczeniem, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem oraz oświadczył, że dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym. Organ wskazał, że przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu prawa do przyznania płatności.

Skargę na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył J. S..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Na wstępie rozpoznawania sprawy Sąd I instancji podał, że sprawa objęta zaskarżoną decyzją była już przedmiotem kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z [...] lutego 2012r. sygn. akt II SA/Ke 851/11 uchylił decyzję organu I i II instancji z uwagi na popełnione w trakcie postępowania błędy proceduralne. W uzasadnieniu wyroku Sąd zakwestionował rzetelność wniosków wyciągniętych przez organ na podstawie kontroli przeprowadzonej [...] grudnia 2009r., zarzucił niewyjaśnienie istotnych rozbieżności, jakie pojawiły się w związku z ustaleniem powierzchni działek rolnych zgłoszonych do dopłat oraz nieprawidłowości w doręczeniu J. S. raportu z kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zalecił, aby orzekając w niniejszej sprawie ponownie organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem opisanych w uzasadnieniu wyroku uwag, wyeliminowały błędy i wydały stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o obowiązujące przepisy, usuwając tym samym dotychczasowe naruszenia prawa.

Na obecnym etapie postępowania Sąd I Instancji ocenia, że organy obu instancji wykonały zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Ke 851/11. Postępowanie zaś zostało przeprowadzone poprawnie, ponownie przeprowadzono kontrole a z wynikami tych kontroli zapoznano skarżącego oraz wyjaśniono również rozbieżności dotyczące powierzchni działek zadeklarowanych do płatności.

W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2012 r. oględzin organ ustalił, że w przypadku działki A zmierzona powierzchnia zwartej uprawy wynosi 0,99 ha (1,00 ha w tym 0,1 ha to teren wyłączony – składowisko materiałów budowlanych i maszyn), przy czym powierzchnia ta obejmuje także część działki ewidencyjnej nr 13/12. W przypadku działki B zmierzono powierzchnię 0,02 ha – użytek rolny w postaci sadu stanowiący odrębną część, przedzielony zabudowaniami i utwardzoną drogą. Sporządzony protokół, notatka oraz szkice nie budzą zastrzeżeń Sądu I instancji.

J. S. we wniosku z [...] maja 2009r. podał, że działka rolna A położona jest w całości na działce ewidencyjnej nr [...]. Tymczasem w trakcie kontroli organ ustalił (i jest to okoliczność nie kwestionowana przez skarżącego), że działka oznaczona literą A obejmuje faktycznie nie tylko działkę ew. nr [...], ale także część działki nr [...] i powierzchnia ta została uwzględniona przy pomiarze wynoszącym 0,99 ha. Związanie treścią wniosku oznacza zatem, że skoro działka rolna A została zadeklarowana tylko na jednej działce ewidencyjnej, to organ nie mógł uznać, że leży ona na dwóch działkach ewidencyjnych i uwzględnić obszar większy tej działki rolnej aniżeli zadeklarowany przez skarżącego. Dlatego powierzchnia zatwierdzona działki rolnej A nie mogła być większa niż powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...] tj. 0,9535 ha.

Z powyższych względów bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają podniesione w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2013 r. kwestie tolerancji techniki pomiaru zastosowanej w trakcie kontroli z [...] czerwca 2012 r., albowiem każdy wynik pomiaru działki rolnej A większy niż 0,93 ha skutkowałby zatwierdzeniem do płatności jedynie obszaru zadeklarowanego przez skarżącego, tj. właśnie 0,93 ha. Podobnie nie ma znaczenia okoliczność, czy w roku 2009 skarżący użytkował na działce rolnej A teren przeznaczony obecnie pod składowisko materiałów budowlanych i maszyn, skoro do płatności organ mógł zakwalifikować jedynie powierzchnię działki A zadeklarowaną we wniosku.

Odnosząc się zaś do działki rolnej B zadeklarowanej na powierzchni 0,12 ha wskazać zdaniem Sądu I instancji należy, że kontrola z dnia [...] czerwca 2012 r. wykazała, iż powierzchnia zmierzona i kwalifikująca się do przyznania płatności wynosi 0,02 ha. Z ustaleń organu znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy - załącznikach graficznych do protokołu z kontroli - wynika, że na powierzchnię, składał się sad. Pomimo, że na działce ewid. nr [...] znajdowały się inne użytki rolne (5 lub 6 arów gruntu rolnego), nie mogły one zostać zakwalifikowane do płatności z uwagi na to, że były przedzielone zabudowaniami i utwardzoną drogą, a więc nie stanowiły z sadem zwartego obszaru gruntu o pow. co najmniej 0,1 ha, a tym samym jednej działki rolnej.

Działka B nie spełniła więc warunku, o jakim mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia i nie mogła zostać uwzględniona przy obliczaniu łącznej powierzchni działek zakwalifikowanych do pomocy finansowej.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że powierzchnia obszaru użytkowanego przez skarżącego w 2009 r. i zadeklarowana do płatności ONW była mniejsza od wymaganej powierzchni określonej w § 2 pkt. 2 w zw. z § 3 ust. 4 rozporządzenia, w związku z czym prawidłowo organ odmówił przyznania tej płatności w zaskarżonej decyzji.

J. S. złożył skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę (pkt. 1 wyroku) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (art. 185 p.p.s.a.) a w przypadku niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów Skarżącego w przedmiocie uchybień procesowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę (pkt. 1 wyroku) i rozpoznanie skargi co do istoty (art. 188 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną skarżący:

1) Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska pełnomocnika Skarżącego wyrażonego w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2013r. w tym do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na nie podjęciu wszelkich kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

2) Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj.:

• §2 pkt. 2) Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007—2013 i art. 50 ust. 1Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez błędną ich wykładnie polegająca na przyjęciu, że obszar wskazany we wniosku na jednej działce jest wiążący przy obliczaniu pomocy obszarowej, jeżeli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił stanowisko w sprawie oraz przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania stwierdzić należy, że w ocenie NSA nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że określa on elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku i w tym zakresie wskazuje, iż chodzi tutaj o zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona, uzasadnienie winno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko wskazujące, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd I instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15.02.2010 r. II FPS 8/09 ONSAiWSA 2010/3 poz. 39, wyrok NSA z 20.08.2009 r. II FSK 568/08 niepublikowany).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera uchybień, o których wyżej jest mowa. Należy podkreślić, że w motywach wyroku Sąd I instancji przedstawił opis tego co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

W związku z powyższym podkreślić należy, że wobec uznania, iż zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny, ocena zarzutów dotyczących prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu skargi kasacyjnej zgłoszonego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu-dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.

W związku z powyższym wskazać należy, że płatności przyznawane są wyłącznie do upraw prowadzonych na działkach rolnych i tylko te grunty poddawane są identyfikacji dla celów płatności i kontroli. Poza sporem pozostaje okoliczność, że obowiązkiem rolnika występującego z wnioskiem o przyznanie pomocy jest wskazanie rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawniającej do przyznania pomocy. Stosownie do treści § 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, wynosi co najmniej 1 hektar. Oznacza to, że rolnikowi może być przyznana pomoc ONW jeżeli spełniając pozostałe warunki określone w § 2 pkt. 1,3,4,5 w/w rozporządzenia, będzie on w posiadaniu działek rolnych, położonych na obszarach ONW, na których to działkach jest prowadzona działalność rolnicza i jeżeli wskazana we wniosku powierzchnia działek rolnych będzie wynosiła co najmniej 1 hektar. Podkreślić należy, że wskazana w tym przepisie powierzchnia stanowi minimalną łączną powierzchnię działek rolnych, do których może być przyznana pomoc. Ustawodawca, wskazując w § 2 pkt. 3 w/w rozporządzenia 300 hektarów jako powierzchnię działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, do której może być przyznana pomoc, zakreślił w ten sposób górną granicę powierzchni działek rolnych lub ich części objętych tą pomocą. Ponadto zauważyć należy, że płatności ONW ustalane są i przyznawanego do powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku przez rolnika.

W związku z powyższym podkreślić należy, że biorąc pod uwagę treść wskazanych wyżej regulacji prawnych, a także treść jednoznacznie brzmiącego przepisu § 3 ust. 4 w/w rozporządzenia, trafnie wskazał Sąd I instancji, że w zakresie spełnienia warunków odnoszących się do powierzchni działek rolnych położonych na obszarach ONW, rolnik winien wykazać, że zdeklarowane we wniosku działki rolne łącznie posiadają powierzchnię nie mniejszą niż 1 hektar oraz, że powierzchnia każdej z działek rolnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ONW nie jest mniejsza niż 0,1 hektara. Zasadnie Sąd I instancji, odwołując się do treści art. 50 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, podniósł iż jeśli obszar zatwierdzonej grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku pomocowym, to do obliczenia pomocy przyjmuje się obszar zadeklarowany. Z uwagi na fakt przyznawania płatności do powierzchni działek rolnych zasada związania obszarem zadeklarowanym we wniosku odnosi się do także do każdej z deklarowanych działek rolnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.