Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 828/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności w kwestii zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności – A S.A. w G. na rzecz organu egzekucyjnego kwoty [...] zł wraz z należnymi odsetkami z tytułu zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że określoną w nim kwotę nieprzekazanej części wierzytelności należy wpłacić w terminie 7 dni.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A S.A. w G., utrzymał

w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...].

W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik A S.A. w G., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...],[...].

Uzasadniając powołany wyżej wniosek pełnomocnik strony skarżącej wskazał na "możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby uzyskane środki przekazane zostały wierzycielowi. Nie istnieje także obawa nie wykonania postanowienia przez A".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub

w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem treścią art. 61 § 3 objęte zostały również akty wydane w pierwszej instancji. W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu pierwszej instancji będzie podlegał rozpoznaniu.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia

6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy przyjdzie stwierdzić, że wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł jedynie, że wykonanie postanowienia może spowodować "trudne do odwrócenia skutki". Oświadczenie to nie zostało jednak poparte jakąkolwiek argumentacją. Pełnomocnik strony skarżącej nie przedłożył również dokumentów, mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie przedstawił on zatem faktów, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową strony ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzenia pełnomocnika strony skarżącej w tym zakresie. Nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy powołana we wniosku okoliczność stanowi realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy jej wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W realiach niniejszej sprawy brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania.

Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania postanowienia. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie postanowienia będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak

w sentencji.