Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1512/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 123
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 42, art. 7, art. 13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego wobec M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą R. M. C., (dawnej A. M. C., dalej jako Skarżący, Strona lub Podatnik) w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. decyzją z dnia 18 listopada 2014 r. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w okresie kontrolowanym Strona prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej sprzętu audiowizualnego. W toku kontroli stwierdzono u Strony następujące nieprawidłowości:

• w zakresie podatku naliczonego Strona zawyżyła podatek naliczony o kwotę podatku wynikająca z faktury nr [...], wystawionej przez N. J. K., o wartości netto 390,16 zł i VAT 85,84 zł. Z zapisów w rejestrze wynika, że fakturę wystawiono w dniu 23.12.2008 r. jednakże przedłożona przez Stronę dokumentacja księgowa nie zawierała tej faktury.

• w zakresie podatku należnego Strona zaniżyła podatek należny, poprzez błędne uznanie dostaw udokumentowanych fakturami z dnia 23.12.2008 r., nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] wystawionymi na rzecz S. z siedzibą na Łotwie NIP [...], które następnie zostały skorygowane w dniu 09.12.2013 r. fakturami [...], [...], [...], [...], [...], [...] poprzez zmianę odbiorcy na W. z siedzibą na Łotwie, NIP [...] za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów i opodatkowanie ich według 0% stawki podatku, podczas gdy dostawy te powinny zostać opodatkowane jak dostawy krajowe.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Strona nie posiada dokumentów świadczących o tym, że towary będące przedmiotem dostaw, których dotyczą zakwestionowane faktury, faktycznie zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium Łotwy.

Pismem z dnia 28 grudnia 2014r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

• art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm., dalej O.p.),

• art. 122 O.p., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, jak też obciążenie Strony negatywnymi konsekwencjami związanymi z okolicznościami niewyjaśnionymi w sytuacji, gdy okoliczności niewyjaśnione winny zostać rozstrzygnięte na korzyść podatnika,

• art. 123 O.p.,

• art. 187 § 1 O.p. poprzez pominięcie i zaniechanie przeprowadzenia dowodów zgłoszonych w toku postępowania,

• art. 191 O.p. poprzez wadliwą- dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie skutkującą wadliwym ustaleniem stawki VAT dla dostawy wewnątrzwspólnotowej,

• art. 42 w związku z art. 7 i art. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. z.), dalej ustawa o VAT, poprzez zanegowanie dostawy wewnątrzwspólnotowej i dowodów ją potwierdzających.

W uzasadnieniu podniósł, że w wyniku kontroli przeprowadzonych przez organy podatkowe (weryfikacja transakcji WNT/WDT przez właściwy urząd skarbowy) oraz kontroli biznesowej przeprowadzonej w firmie dokonano sprawdzenia i uzupełnienia dokumentacji odnośnie transakcji wewnątrzwspólnotowych dokonanych w latach 2008-2013. W związku z tym dokonano korekt przedmiotowych faktur sprzedaży, które zostały zakwestionowane przez organ podatkowy.

Do kontroli przedłożono komplet dokumentów związanych z WDT: faktury, WZ. oświadczenia kontrahenta, dowody zapłaty. Na fakturach widnieją dane i podpisy kontrahenta z Łotwy. Podany jest nr rejestracyjny pojazdu, którym towar został odebrany. Skarżący wskazał, iż nie miał żadnych podejrzeń o nieuczciwości kontrahenta, który podał wszystkie dane, wypis z rejestru firm, dokonał zapłaty i sam dokonał transportu. Całe zamówienie było przygotowane pod tego kontrahenta. Kontrahent potwierdził transakcje.

W ocenie Skarżącego sama czynność dokonana przez organ kontroli w formie informacji pisemnej nie jest wystarczającym dowodem na to, aby dokonać weryfikacji transakcji WDT gdy posiada potwierdzenia zapłaty, wywozu sprzedanego towaru poza granice kraju. Skarżący podniósł, że dokonując dostawy działała w dobrej wierze, nie był w posiadaniu wiedzy o nieaktualności informacji udzielonej przez kontrahenta na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, jak również nie mógł taką wiedzą dysponować. W związku z tym, w ocenie Strony, należy ustalić na podstawie posiadanych danych kontrahenta, który w swoim kraju nie dokonał ewentualnego zgłoszenia dokonanej transakcji wewnątrzwspólnotowej, dlaczego nie wykazał w swoich rejestrach tych transakcji, do których wystawione były korekty faktur.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja dotyczy grudnia 2008 r., a w złożonej za ten okres deklaracji VAT-7 Strona wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Mając na uwadze, że kwota tej nadwyżki wywarła wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. uznał, iż bieg terminu przedawnienia w odniesieniu do rozliczenia kwoty nadwyżki do przeniesienia za grudzień 2008 r. rozpoczął się z dniem 01.01.2010 r. i co do zasady powinien był upłynąć w dniu 31.12.2014 r.

Organ zaznaczył, iż zdarzeniem procesowym, które wywołało skutek prawny w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, objętych zaskarżoną decyzją, było wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Urząd Kontroli Skarbowej w W., działając jako finansowy organ postępowania przygotowawczego wszczął w dniu 30.10.2014 r. wobec Skarżącego postępowanie karne skarbowe, wiążące się z niewykonaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. W dniu 26.11.2014 r. ww. osobie zostały w związku z powyższym przedstawione zarzuty dotyczące popełnienia przestępstwa skarbowego, a ponadto w dniu 01.12.2014 r. Skarżącemu doręczono zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2008 r. Tym samym zdaniem Organu został spełniony warunek skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.07.2012 r., sygn. akt P 30/11, tj. konieczność poinformowania podatnika o ww. skutku przed upływem terminu przedawnienia danego zobowiązania podatkowego. Organ wyjaśnił, że powyższe okoliczności spowodowały, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Strony objętego zaskarżoną decyzją, który to stan zawieszenia utrzymuje się w dalszym ciągu z uwagi na niezakończenie przedmiotowego postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do braku wykazania przez Stronę, że wywóz towaru poza terytorium kraju, objętego ww. dostawami faktycznie nastąpił.

Wskazał, iż z dokumentów zgromadzonych przez Stronę, a dotyczących zakwestionowanych dostaw Strona posiada:

• faktury pierwotne z dnia 23.12.2008 r. zawierające pieczęć odbiorcy S. z siedzibą na Łotwie i zawierające informację "VAT rozlicza nabywca, art. 17 ust. nr 1 4/VAT U. Towar odebrał F. A. samochód [...] kolor biały nr rejestracyjny [...]".

• dokumenty wydania z dnia 23.12.2008 r. opieczętowane pieczęcią A. i podpisane przez Skarżącego . Wszystkie dokumenty wydrukowano z programu WF-Mag Windows (wersja 7.60).

Przedmiotowe faktury, poza fakturą nr [...] były korygowane następującymi fakturami:

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...] fakturą korygującą z dnia 14.05.2013r. nr [...]

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...], fakturą korygującą z dnia 14.05.2013r. nr [...]

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...], fakturą korygującą z dnia 14.05.2013r. nr [...]

• faktura z dnia 23.12.2008 r" nr [...], fakturą korygującą z dnia 14.05.2013r. nr [...]

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...] fakturą korygującą z dnia 14.05.2013r. nr [...].

Organ zauważył, iż zmianie nie uległy wartości, ilości i nazwy sprzedawanych towarów. Odbiory ww. faktur korygujących nie zostały pokwitowane. Podstawą korekt była korekta NIP nabywcy. Faktury korygujące zostały wystawione przez R. M. C.. Następnie w dniu 09.12.2013 r. Strona ponownie dokonała korekty ww. faktur z dnia 23.12.2008 r. poprzez wystawienie następujących faktur korygujących:

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...] fakturą korygującą z dnia 09.12.2013r. nr [...],

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...], fakturą korygującą z dnia 09.12.2013r. nr [...],

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...], fakturą korygującą z dnia 09.12.2013r. nr [...],

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...], fakturą korygującą z dnia 09.12.2013r. nr [...],

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...], fakturą korygującą z dnia 09.12.2013r. nr [...],

• faktura z dnia 23.12.2008 r., nr [...], fakturą korygującą z dnia 09.12.2013r. nr [...],

Korekta dotyczyła zmiany odbiorcy towarów z S. na S.. Nazwy towarów, ilość i kwoty wykazane na fakturach nie uległy zmianie. Z kolei do faktur korygujących z dnia 09.12.2013 r., Strona okazała:

• kserokopie faktur korygujących podpisane przez W. w dniu 03.04.2014r., oryginały faktur korygujących bez potwierdzeń odbioru. Podpisy M. C. na kserokopiach faktur korygujących oraz odpowiadających im kopiach tych samych faktur korygujących są różne.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w toku postępowania organ pierwszej instancji pozyskał dane z systemu VIES oraz wystąpił do łotewskiej administracji podatkowej o informacje w powyższym zakresie.

Z danych z systemu VIES powzięto informacje na temat m.in. aktywności kontrahentów Strony. W danych zawartych w wydruku z systemu wskazano początek aktywności S. na 2.05.2007 r., a koniec na 3 grudnia 2008 r.

Organ zauważył, iż z odpowiedzi uzyskanej od administracji łotewskiej wynika, że S. rozpoczęła działalność 02.05.2007 r. i zakończyła 03.12.2008 r. Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Numer podatnika [...] został wyłączony z rejestru VAT w dniu 03.12.2008 r., a działalność gospodarcza została zawieszona w dniu 03.02.2014r. Podatnik nie odpowiadał na wezwanie wysłane przez S..

Organ wskazał, iż z odpowiedzi dotyczącej S. wynika, iż jest to podmiot zajmujący się malowaniem i glazurowaniem, sprzedażą detaliczną pozostałą nieprowadzoną w sklepach, kioskach lub na targach, zakładaniem stolarki budowlanej. Podatnik zaprzeczył transakcjom ze Stroną i wskazał, że pieczęć widniejąca na kserokopiach faktur korygujących nie należy do S., a podpis nie należy do osoby widniejącej na tych kserokopiach jako poświadczającej odbiór faktur korygujących w dniu 03.04.2013r.

Ponadto Organ zauważył, iż dokumenty wydania WZ za grudzień z datami 22.12.2008 r. i 23.12.2008r. zostały sporządzone w programie, którego wersja była dostępna od dnia 04.10.2010r. Zdaniem organu świadczy to o tym, że w chwili dokonywania sprzedaży Strona nie sporządziła i nie posiadała dokumentów WZ.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż zgromadzony i opisany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Strona nie posiada w dokumentacji dowodów na to, że towar będący przedmiotem dostaw został dostarczony do nabywcy na terenie Łotwy. Zaznaczył, iż w toku postępowania również Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów lub okoliczności świadczących o rzeczywistym przebiegu transakcji. Strona przedłożyła kserokopie pisma, z którego wynika, że towar został dostarczony do S. oraz kserokopie faktur korygujących z dnia 09.12.2013r. z potwierdzeniem odbioru przez S., jednakże w świetle okoliczności faktycznych sprawy nie mogą być one uznane za wiarygodne. Rzekomy kontrahent Strony zaprzeczył, iż kwestionowane dostawy na jego rzecz miały miejsce. Według Organu okazane przez Stronę kserokopie zawierające potwierdzenie odbioru w świetle wyjaśnień kontrahenta nie zostały dokonane przez S.. Z wyjaśnień S. zawartych w odpowiedzi SCAC z dnia 03.06.2014r. wynika, że "postawiono fałszywą pieczątkę "[...]" - nie mamy takiej pieczątki, a podpis nie należy do mnie (...) I. B.".

W świetle powyższych okoliczności, wobec braku jakichkolwiek dowodów poza wystawionymi fakturami, Organ za nieuprawnione uznał twierdzenie Strony o dokonaniu dostaw na rzecz wskazanego kontrahenta z Łotwy.

Organ stwierdził, iż Strona nie przedsięwzięła wszelkich niezbędnych działań, nie podjęła wszystkich możliwych czynności celem zabezpieczenia swoich interesów w ramach obowiązków wynikających z przepisów. Gdyby sporna okoliczność była potwierdzona na liście przewozowym bądź oświadczeniem kontrahenta, wówczas takie działanie byłoby możliwe do uznania za racjonalne. Natomiast czynności Spółki za takowe uznać nie można. Podniósł, iż Strona nie podjęła żadnych działań mających na celu ustalenie dat i miejsca dokonania dostawy. Zauważył, że pomimo braku potwierdzeń otrzymania towaru przez nabywcę, Strona nie podjęła żadnych działań, mających na celu uzupełnienie tych istotnych braków.

Organ stwierdził, iż sama pieczęć i podpis odbiorcy znajdująca się na fakturze nie potwierdza, że towar został wywieziony poza terytorium kraju i dostarczony odbiorcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Zwłaszcza, że w okolicznościach niniejszej sprawy występujący na fakturach jako odbiorca S. potwierdziła przyjęcie towaru, a faktycznym odbiorcą (Strona dokonała korekty faktur w tym zakresie) był S.. Tymczasem Strona uznając dostawy za wewnątrzwspólnotowe nie dokonała żadnej czynności mającej na celu ustalenie, czy wywóz towaru faktycznie nastąpił.

W ocenie Organu odwoławczego skoro jak wykazano w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, Strona w momencie dokonywania rozliczenia podatku VAT nie dysponowała konkretnym dowodem jednoznacznie potwierdzającym wywóz towaru poza granice kraju, ani nie zabezpieczyła się żądając stosownego oświadczenia – potwierdzenia od nabywcy towaru, to niedochowanie ciążącego na niej obowiązku skutkuje naliczeniem podatku z zastosowaniem właściwej stawki podatku tak jak dla dostawy krajowej. Według Organu za takie dowody nie mogą być uznane wskazywane przez Spółkę dokumenty magazynowe WZ, faktury VAT, o treści nieprzesądzającej wywozu towaru poza granicę kraju. Tym bardziej, że kontrahent Strony nie potwierdził faktu wywozu towaru poza terytorium kraju.

Organ wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie sporne transakcje nie miały miejsca, a zatem organ podatkowy nie musi udowadniać złej wiary podatnika aby pozbawić Stronę prawa do zastosowania stawki 0% do kwestionowanych transakcji. Skoro dane transakcje nie miały miejsca, zła czy dobra wiara podatnika nie jest okolicznością, która wymaga ustalenia w drodze postępowania dowodowego dla pozbawienia tegoż podatnika prawa do opodatkowania wewnątrzwspólnotowych dostaw 0% stawką VAT

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż nie będąc związanym granicami odwołania w myśl normy art. 127 O.p. (zasada dwuinstancyjności) dokonał oceny tej części rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, która dotyczy nieuprawnionego rozliczenia przez Stronę podatku naliczonego na podstawie z faktury nr 01803, wystawionej przez N. J. K., NIP [...], ul. [...] w W. o wartości netto 390.16 zł i VAT 85,84 zł., której to faktury brak jest w dokumentacji księgowej Podatnika. Z zapisów w rejestrze wynika, że fakturę wystawiono w dniu 23.12.2008r. jednakże przedłożona przez Stronę dokumentacja księgowa nie zawierała tej faktury. Pomimo, że kwestia ta nie była podnoszona przez Stronę w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrując się naruszenia przepisów w powyższym zakresie, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia również w tym zakresie. Zarzuty odwołania uznał za niezasadne.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację lub niewłaściwe zastosowanie,

b) naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik (sprzeczne informacje dotyczące przedmiotowych transakcji WDT),

c) sprzeczność ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego (nieuwzględnienie materiału dowodowego prawidłowo przekazanego do organu podatkowego II instancji),

d) naruszenie procedury podatkowej (brak czynnego udziału skarżącego w postępowaniu wskutek wydania decyzji administracyjnej przed ustawowym terminem do zapoznania się z dowodami sprawy) mające wpływ na rozstrzygnięcie organu podatkowego.

Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz art. 7 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zauważył, iż pomimo prawidłowo doręczonej korespondencji organ podatkowy przed upływem ustawowego terminu do zapoznania się z dowodami w sprawie wydał zaskarżoną decyzję z dnia 18.03.2015r. z datą wysyłki, która jest zbieżna z ostatnim dniem do zapoznania się z dowodami, co uniemożliwiło Stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu odwoławczym, wglądu do akt sprawy i zapoznanie się z dowodami, ponieważ organ podatkowy sprawę zamknął przed upływem ustawowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podniósł, że termin na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego upływał w dniu 19.03.2015r. i w tym dniu organ odwoławczy odebrał skierowaną do niego korespondencję, zawierającą nowe dowody w sprawie i w tym dniu organ drugiej instancji skierował do Strony zaskarżoną decyzję. Konsekwencją nieustosunkowania się przez organ do przedłożonych dowodów jest nieuwzględnienie w postępowaniu istotnych faktów decydujących o rozstrzygnięciu sprawy. W ocenie Skarżącego organ odwoławczy dokonał selekcji zebranych dowodów w sposób nieobiektywny przyjmując wszelkie wątpliwości na niekorzyść Strony i naruszył tym również zasadę zaufania do organu administracji państwowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest całkowicie bezzasadna.

Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie Strona nie udokumentowała prawidłowo i nie wykazała, że objęty dostawami towar został faktycznie wywieziony z terytorium kraju, i dostarczony do odbiorcy na Łotwie. Skarżący nie spełnił warunków z art. 42 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 11 ustawy o VAT, umożliwiających skorzystanie z 0% stawki podatku. Sąd podziela stanowisko organów co do braku wykazania przez Stronę dokonania wywozu towarów poza terytorium kraju.

Strona posiadała faktury pierwotne z dnia 23.12.2008 r., zawierające pieczęć odbiorcy S. z siedzibą na Łotwie i zawierające informację "VAT rozlicza nabywca, art. 17 ust. nr 1 4/VAT U. Towar odebrał F. A. samochód [...] kolor biały nr rejestracyjny [...]" oraz dokumenty wydania z dnia 23.12.2008 r. opieczętowane pieczęcią A. i podpisane przez M. C.. Wszystkie dokumenty wydrukowano z programu WF-Mag Windows (wersja 7.60).

Przedmiotowe faktury, poza fakturą nr [...] były następnie korygowane, przy czym zmianie nie uległy wartości, ilości ani nazwy sprzedawanych towarów.

Odbiory wymienionych w decyzji faktur korygujących nie zostały pokwitowane. Podstawą korekt była korekta NIP nabywcy. Faktury korygujące zostały wystawione przez R. M. C.. Następnie w dniu 09.12.2013 r. Strona ponownie dokonała korekty ww. faktur z dnia 23.12.2008 r. poprzez wystawienie wymienionych w decyzji faktur korygujących. Korekta dotyczyła zmiany odbiorcy towarów z S. na S.. Nazwy towarów, ilość i kwoty wykazane na fakturach nie uległy zmianie.

Do faktur korygujących z dnia 09.12.2013 r. Strona okazała kserokopie faktur korygujących, podpisane przez W. w dniu 03.04.2014r., oryginały faktur korygujących bez potwierdzeń odbioru. Stwierdzono różnice w podpisach M. C. na kserokopiach faktur korygujących oraz odpowiadających im kopiach tych samych faktur korygujących.

W toku postępowania organy pozyskały dane z systemu VIES oraz wystąpiły do łotewskiej administracji podatkowej o informacje w powyższym zakresie.

Na podstawie danych z systemu VIES ustalono m.in. aktywność kontrahentów Strony, w szczególności wynika z nich, że początek aktywności S. przypada na 2.05.2007 r., a koniec na 3 grudnia 2008 r. Informacja ta została potwierdzona przez łotewską administrację. Spółka S. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Numer podatnika [...] został wyłączony z rejestru VAT w dniu 03.12.2008 r., a działalność gospodarcza została zawieszona w dniu 03.02.2014r. Natomiast S. zajmuje się malowaniem i glazurowaniem, sprzedażą detaliczną pozostałą nieprowadzoną w sklepach, kioskach lub na targach, zakładaniem stolarki budowlanej. Spółka ta zaprzeczyła transakcjom ze Skarżącym i zakwestionowała zarówno pieczęć, widniejącą na kserokopiach faktur korygujących jak i podpis osoby, widniejącej na tych kserokopiach, jako poświadczającej odbiór faktur korygujących.

Ponadto dokumenty wydania WZ za grudzień z datami 22.12.2008 r. i 23.12.2008r. zostały sporządzone w programie, którego wersja była dostępna od dnia 04.10.2010 r. Świadczy to o tym, że w chwili dokonywania sprzedaży Strona nie sporządziła i nie posiadała dokumentów WZ.

W konsekwencji zdaniem Sądu, zasadnie uznały organy, że zgromadzony i opisany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że brak dowodów, aby towar będący przedmiotem dostaw został dostarczony do nabywcy na terenie Łotwy. Brak na ten temat wiarygodnych dowodów, a prawdziwość dokumentów, posiadanych przez Stronę została skutecznie podważona przez organy.

W toku postępowania przed organami Strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dokumentów lub okoliczności, potwierdzających przebieg transakcji w wersji przez siebie prezentowanej. W szczególności Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, iż zapłata za towar następowała zgodnie z opisem na fakturze, tj. w gotówce; stwierdziła tylko, że dowodem zapłaty jest sama faktura.

Strona przedłożyła kserokopie pisma, z którego wynika, że towar został dostarczony do S. oraz kserokopie faktur korygujących z dnia 09.12.2013r. z potwierdzeniem odbioru przez S., jednakże w świetle wyżej przedstawionych okoliczności faktycznych sprawy nie mogą być one uznane za wiarygodne. Jak wykazały organy, rzekomy kontrahent Strony zaprzeczył bowiem, iż kwestionowane dostawy na jego rzecz miały miejsce. Okazane przez Stronę kserokopie, zawierające potwierdzenie odbioru, w świetle wyjaśnień kontrahenta nie zostały dokonane przez S.. Z wyjaśnień S. zawartych w odpowiedzi SCAC z dnia 03.06.2014r. wynika, że pieczątka, widniejąca na kserokopiach jest fałszywa, gdyż S. w ogóle nie miał takiej pieczątki, a podpis nie należy do I. B..

Sąd podziela stanowisko organów, że w tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie Strony o dokonaniu dostaw na rzecz wskazanego kontrahenta z Łotwy.

Strona nie wykonała swoich obowiązków, wynikających z warunków z art. 42 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 11 ustawy o VAT, umożliwiających skorzystanie z 0% stawki podatku. Gdyby sporna okoliczność była potwierdzona na liście przewozowym bądź oświadczeniem kontrahenta, wówczas takie działanie byłoby racjonalne. Strona nie podjęła żadnych działań, mających na celu ustalenie dat i miejsca dokonania dostawy. Strona nie podjęła żadnych działań mających na celu uzupełnienie braków w zakresie potwierdzeń otrzymania towaru przez nabywcę. Strona, uznając dostawy za wewnątrzwspólnotowe, nie dokonała żadnej czynności mającej na celu ustalenie czy wywóz towaru faktycznie nastąpił.

Sąd podziela konkluzję organów, że przy ocenie dopuszczalności skorzystania z preferencyjnej stawki 0% nie można opierać się wyłącznie na dokumencie, z którego wynika jedynie, że towar mógł być wywieziony. Okoliczność ta musi być stwierdzona obiektywnie, a ciężar dowodu spoczywa na podatniku. Wprawdzie postępowanie podatkowe jest procesem administracyjnym, rządzącym się swoimi, charakterystycznymi, sztywnymi regułami i podlegającym konkretnym reżimom prawnym to jednak należy mieć na uwadze podstawową zasadę polskiego systemu prawa, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 lipca 2003 r. o sygn. akt III SA 1050/2002 i III SA 1110/2002, patrz też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 09.01.2012r., sygn. akt III SA/G1 2698/10, cytowane przez organy).

Strona w momencie dokonywania rozliczenia podatku VAT nie dysponowała dowodem jednoznacznie potwierdzającym wywóz towaru poza granice kraju, ani nie zabezpieczyła się żądając stosownego oświadczenia. Niedochowanie ciążącego na niej obowiązku skutkowało naliczeniem podatku z zastosowaniem właściwej stawki podatku tak, jak dla dostawy krajowej. Wskazywane przez Skarżącego dokumenty magazynowe WZ i faktury VAT, nie mogą być uznane za dowody, potwierdzające dokonanie wywozu towaru poza granicę kraju. Również kontrahent Strony nie potwierdził faktu wywozu towaru poza terytorium kraju.

Zdaniem Sądu organy, prowadzące postępowanie w sprawie, zadośćuczyniły obowiązkom, wynikającym z art. 123 § 1 O.p., na podstawie którego obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zrealizowały również obowiązek, wynikający z art. 200 O.p., wyznaczenia stronie przed wydaniem decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie Skarżący miał zagwarantowany w pełni czynny udział w postępowaniu. Umożliwiono mu faktyczne zaznajomienie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu, jak i wypowiedzenie się w tej kwestii. Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia ww. przepisów.

Jak zasadnie podkreśliły organy, zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu może odnieść skutek tylko wtedy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mających określony wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Przedłożone przez Stronę dowody w postaci kserokopii informacji podsumowującej kontrahenta S. nie mogą wywrzeć wpływu na zaskarżoną decyzję, gdyż nie potwierdzają dokonania dostaw wewnątrzwspólnotowych. W toku postępowania organy wykazały ponad wszelką wątpliwość, że rzekomy odbiorca Strony – S. zaprzeczył, ażeby wystąpiły sporne transakcje.

Sąd podziela również konstatacje organów co do bezzasadności zarzutu pozbawienia Strony możliwości wglądu do akt sprawy i zapoznania się z dowodami. Skarżący w piśmie z dnia 17.03.2015r. stanowiącym w swej istocie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, że materiał dowodowy jest mu znany. Późniejsze kwestionowanie tych twierdzeń, i zarzucanie pozbawienia czynnego udziału w sprawie i możliwości zapoznania się z aktami, jest niezrozumiałe. Zatem wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem siedmiodniowego terminu wyznaczonego na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie mogło wywrzeć wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zarzuty skargi są całkowicie bezzasadne, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu podstawy prawne decyzji są odpowiednie do ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy w analizowanym stanie prawnym. Organ należycie opisał ustalenia faktyczne i prawidłowo uzasadnił przepisy prawa, zastosowane w decyzji. Ustalenia organu podatkowego mają oparcie w treści zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd nie stwierdził pominięcia przez organ jakichkolwiek okoliczności, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a informacje na temat kwestionowanych transakcji WDT nie są sprzeczne. Nie zmienia tego stanowiska Sądu odmienna ocena Strony, która uparcie i wbrew zgromadzonym dokumentom twierdzi, że kwestionowane transakcje WDT miały miejsce.

Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu organy działały prawidłowo, właściwie stosowały obowiązujące przepisy postępowania oraz prawa materialnego. Niezadowolenie Skarżącego z wydanej wobec niego decyzji nie oznacza, że decyzja ta jest wadliwa albo że podczas prowadzenia postępowania naruszono przepisy procesowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.