Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1201/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 37
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 lipca 2014 r. nr [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, w wyniku rozpoznania odwołania A Sp. z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 17 kwietnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług:

• uchylił zaskarżoną decyzją w części dot. uznania za podatnika odpowiedzialnego solidarnie "B" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej i przyjęcia, że na jej rzecz działał w charakterze strony procesowej – K.G. Syndyk Masy Upadłości i umorzył postępowanie wszczęte wobec w/w postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. z powodu stwierdzenia zakończenia postępowania upadłościowego B Sp. z o.o. w upadłości i likwidacyjnej (prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...]- sygn. akt [...] z 13 lutego 2014 r.) i wykreślenia jej z rejestru (art. 289 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 8 listopada 2000 r. Nr 94, poz. 1037);

• w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej przedstawił następujący stan faktyczny.

W dniu 19 czerwca 2007 r. A Sp. z o.o. (dalej określana również mianem Strony), działając jako przedstawiciel pośredni, na podstawie upoważnienia udzielonego przez importera - spółkę z o.o. B, jako beneficjent pozwolenia na korzystania z procedury uproszczonej (art. 76 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - dalej w skrócie WKC) dokonała zgłoszenia celnego towaru poprzez wpis do rejestru ([...] z dnia 24 czerwca 2011 r.).

Przedmiotem przywozu był krzem metaliczny sprowadzony z Tajwanu zakupiony od firmy C LTD (terytorium zależne od Wielkiej Brytanii leżące na Morzu Karaibskim) w/g faktury [...] z dnia 29 kwietnia 2011 r.

W dniu 27 czerwca 20l1 r. Strona, działając w opisanym wyżej charakterze, złożyła na formularzu SAD zgłoszenie uzupełniające do procedury dopuszczenia do obrotu dotyczące w/w krzemu metalicznego. Zgłoszenie zostało następnie przyjęte i zaewidencjonowane pod numerem [...].

Obejmując towar wnioskowaną procedurą kwotę należności celnych określono w wysokości 13 773,00 PLN (z zastosowaniem stawki celnej erga omnes 5,5%) oraz ustalono wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu w kwocie 60 589,00 PLN (w/g 23% stawki podatku VAT).

Na towar ujęty w w/w fakturze zostało wystawione przez tajwańskie władze świadectwo pochodzenia [...] z dnia 18 maja 2011 r., a zatem jeśli chodzi o towar ujęty w tej fakturze, to faktycznym eksporterem towaru była firma D Ltd z Tajwanu.

W dniu 20 września 2011 r. do Urzędu Celnego wpłynął raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nr [...] z przeprowadzonego przy współpracy tajwańskich służb celnych dochodzenia dotyczącego eksportu krzemu metalicznego.

Dochodzenie OLAF przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, iż towar deklarowany jako pochodzący z Tajwanu faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej.

W raporcie stwierdzono, iż na podstawie zebranych w Tajwanie danych można wyciągnąć wniosek, iż tajwańskie firmy objęte dochodzeniem (m. in. firma D Ltd) będące eksporterem krzemu importowały krzem z Chińskiej Republiki Ludowej do Tajwanu oraz ponownie eksportowały chiński krzem do Unii Europejskiej, deklarując jego tajwańskie pochodzenie. Stwierdzono, że badane spółki zajmowały się handlem, a nie produkcją krzemu.

Końcowy zaś Raport z prowadzonego postępowania wpłynął do Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 6 marca 2014 r.

Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem znak: [...] z 12 marca 2014 r. wszczął postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego [...] z dnia 27 czerwca 2011 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie celnej, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją znak: [...] z dnia 17 kwietnia 2014 r.:

- określił dla towarów objętych w/w zgłoszeniem celnym - kraj pochodzenia - Chiny,

- określił stawkę cła antydumpingowego w wysokości 19 %,

- określił niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 33 279,00 PLN,

- odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne od kwoty określonej w pkt 3.

Pismem z dnia 5 maja 2014 r. Strona odwołała się od powyższej decyzji wydanej w sprawie celnej.

Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. uznania za dłużnika solidarnego "B" Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej i przyjęcia, że na jej rzecz działał w charakterze strony procesowej – K.G. Syndyk Masy Upadłości i umorzył postępowanie wszczęte wobec w/w postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. z powodu stwierdzenia zakończenia postępowania upadłościowego B Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej (prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...] - sygn. akt [...] z 13 lutego 2014 r.) i wykreślenia z rejestru (art. 289 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 8 listopada 2000 r. Nr 94, poz. 1037), zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Z kolei w kwestii określenia podatku od towarów i usług Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem znak: [...] z 12 marca 2014 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną znak: [...] z dnia 26 lipca 2011 r.

Dochodzenie OLAF, którego wyniki przedstawione zostały w w/w raportach i suplemencie ujawniło nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję, zatem stanowiły w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłankę do wznowienia postępowania.

Po zakończeniu postępowania, organ pierwszej instancji decyzją znak: [...] z dnia 17 kwietnia 2014 r.:

- uchylił decyzję znak: [...] z dnia 26 lipca 2011 r. w części dot. określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów,

- określił podatek od towarów i usług (B00) w wysokości 50 155,00 PLN, albowiem ustalone decyzją celną cło antydumpingowe zgodnie z art. 29 ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zmianami) wchodzi do postawy opodatkowania podatkiem VAT towarów z tytułu importu.

Przedmiotowa decyzja została doręczona odpowiednio:

1) B Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej na ręce K.G. - Syndyka Masy Upadłości, na adres [...] w dniu 3 października 2012 r. (wpływ do kancelarii syndyka w dniu 25 kwietnia 2014 r.).

2) A Sp. z o.o. w dniu 25 kwietnia 2014 r.

K.G., jako były Syndyk Masy Upadłości B Sp. z o.o. odesłał w/w decyzję Naczelnika Urzędu Celnego przekazując w załączeniu prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...]- sygn. akt [...] z 13 lutego 2014 r. o stwierdzeniu zakończenia postępowania upadłościowego B Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej

Natomiast CA Sp. z o.o. od otrzymanej decyzji pismem z dnia 5 maja 2014 r. złożył odwołanie.

Sformułowane przez Stronę zarzuty oraz kwestie podnoszone w uzasadnieniu odwołania, w całości są powieleniem zarzutów w sprawie celnej.

Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej zweryfikował prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej w pełnym zakresie i zgodnie z artykułem 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dot. dłużnika solidarnego zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, albowiem jeden z dłużników solidarnych wobec którego powinno być prowadzone postępowanie w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, utracił byt prawny jeszcze przed wznowieniem postępowania z dnia 12 marca 2014 r.

Podniósł również, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Oznacza to, że zarówno B, jaki i A, jako dłużnicy celni, stali się również podatnikami podatku VAT z tytułu importu towaru.

W przedmiotowej sprawie zaistniała zatem solidarna odpowiedzialność obu dłużników celnych (podatników) za należności publicznoprawne. W Ordynacji podatkowej odnosi się do niej przepis art. 91, zgodnie z którym, do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Natomiast we Wspólnotowym Kodeksie Celnym przepis artykułu 213, stanowi, że jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu. Oznacza to, że każdy z dłużników zobligowany jest do zapłacenia pełnej kwoty należności, a zapłata jej przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych (dług celny i zobowiązanie podatkowe wygasa). Ewentualne roszczenia regresowe między osobami zobowiązanymi, jako ze swej natury cywilnoprawne, nie są regulowane przez przepisy prawa celnego ani podatkowego.

Wobec utraty bytu prawnego przez spółkę B w związku ze stwierdzeniem zakończenia postępowania upadłościowego i wykreśleniu tejże spółki z rejestru, jak również mając na uwadze wyżej przywołane przepisy prawa dot. powstania długu celnego i jego pokrycia - podatnikiem pozostaje zgłaszający A.

Podkreślił Dyrektor Izby Celnej, że spór w niniejszej sprawie nie jest następstwem odmiennego rozumienia solidarnej odpowiedzialności za dług celny i zobowiązanie podatkowe, lecz dot. kraju pochodzenia, przywiezionego z Tajwanu krzemu metalicznego w ilości 22 000 kg (faktura zakupu [...] z dnia 29 kwietnia 2011 r.). Wskazał przy tym na postanowienia art. 78 ust. 2 i 3 WKC oraz kompetencje Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).

Zgodnie z postanowieniami art. 78 ust. 2 i 3 WKC, po dokonaniu zwolnienia towarów, organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym, a jeżeli z kontroli zgłoszenia po zwolnieniu wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Powyższe czynności mogą być przeprowadzone przez organy celne w każdym czasie a jedynymi ograniczeniami są postanowienia art. 221 ust. 3 WKC, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) powołany został Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. U. L 136/99 z 31 maja 1999 r, s. 20). Zgodnie z art. 2 ust. 1 w/w decyzji, OLAF wykonuje kompetencje Komisji w zakresie prowadzenia zewnętrznych dochodzeń w trybie administracyjnym do celów wzmocnienia zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innego rodzaju nielegalnej działalności mającej negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnoty, jak również wszelkimi innymi działaniami lub działalnością podmiotów gospodarczych prowadzonych z naruszeniem prawa Wspólnoty.

Prowadzone natomiast przez ten Urząd postępowanie opiera się o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/99 z 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Dz. U. L 136/99, s. 1.

Jak wynika z art. 3 (dochodzenia zewnętrzne) tegoż rozporządzenia "urząd wykonuje uprawnienia, przyznane Komisji rozporządzeniem Rady (Euroatom WE) nr 2185/96, do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w Państwach Członkowskich i zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich" oraz, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez ten Urząd, opracowuje on, z upoważnienia dyrektora, raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań, jakie należy podjąć - art. 9 ust. 1, natomiast stanowi, że "raporty sporządza się z uwzględnieniem wymogów procedury ustanowionych w prawie krajowym danego Państwa Członkowskiego".

Raporty sporządzane na takiej podstawie stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych, administracyjnych kontrolerów. Podlegają one takim samym zasadom oceny, jak te, mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i mają taką samą wartość jak te raporty (art. 9 ust. 2).

Z przedstawionej powyżej regulacji wspólnotowej wynika jednoznacznie, iż raport OLAF, na którym organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i jako taki, stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że jego treść nie podlega swobodnej ocenie przez organ prowadzący postępowanie dowodowe.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Celnej odniósł się do postępowania celnego i zgromadzonego tam materiału dowodowego, stanowiącego podstawę wymiaru cła antydumpingowego - wskazując, że jest to wynikiem treści zarzutów odwołania. Podkreślił przy tym, że odwołanie w zasadzie nie zawiera samoistnych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa podatkowego.

Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej wniosła A Sp. z o.o., zarzucając decyzji:

- rażące naruszenie art. 120, 122, 187 § 1, 191, 194 ust. 1 i 2 Ordynacji podatkowej,

- naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b WCK przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przytoczyła treść przepisu art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, skarżąca podkreśliła, że władze Tajwanu wydały świadectwa potwierdzające preferencyjne pochodzenie towaru, a jego nieprawidłowość została uznana dopiero w wyniku późniejszych ustaleń OLAF. Oznacza to, potwierdzenie niewykrywalności błędu przez osobę zobowiązaną (skarżącą Spółkę), która działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Podniosła również Spółka, że raport OLAF wraz z suplementami i raportem końcowym nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się na podstawie "wniosku, który można wyciągnąć z danych zebranych na Tajwanie", oraz na podstawie analizy strony internetowej, nie na podstawie wiarygodnych dowodów. Skarżący nadal stoi na stanowisku, iż świadectwo pochodzenia stanowi dokument urzędowy, czyli dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a okoliczność, iż to świadectwo zostało wydane na podstawie tajwańskich zasad pochodzenia niepreferencyjnego, które nie znajdują zastosowania w UE, nie pozbawia go cechy urzędowości. Odmawiając mocy dowodowej świadectwu pochodzenia, organ administracji naruszył zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności zasadę wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Organy celne nie wzięły również pod uwagę okoliczności, iż z pism Wydziału Gospodarczego Biura Przedstawicielskiego Tajpei z dnia 16 lutego 2012 r., nr [...] 14 września 2012 r., nr [...], 24 maja 2014 r., nr [...] wynika, iż władze Tajwanu stoją na stanowisku, iż przy wydawaniu świadectw pochodzenia wnioskowanych przez poddane kontroli firmy, m. in. Firmę D, nie doszło do naruszenia prawa, a eksportowany towar ma faktycznie tajwańskie pochodzenie.

Zdaniem Spółki, organ celny powinien udowodnić, iż ta konkretna partia krzemu metalicznego była przedmiotem kontroli i nie pochodzi z Tajwanu, nie zaś opierać się na stwierdzeniu, "iż 11000 ton chińskiego krzemu było eksportowane z Tajwanu do Unii Europejskiej przez firmy, których sprawa dotyczy, natomiast pozostałe 5000 ton mogło zostać poddane ograniczonemu przetworzeniu". Na tej podstawie wyciągnięto wniosek, iż w każdym przypadku cały krzem eksportowany do Unii Europejskiej przez tajwańskich eksporterów miał chińskie pochodzenie. Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 848/09, w uzasadnieniu którego czytamy: "Brak jest podstaw do nadania raportowi OLAF większej mocy dowodowej niż świadectwu pochodzenia, zwłaszcza, że raport OLAF przedstawiał raczej pewien mechanizm działania podmiotów zajmujących się eksportem czosnku, a nie dotyczył konkretnych, przedmiotowych w sprawie dostaw czosnku z Filipin do Polski" Organ celny zobowiązany jest wyjaśnić sprawę w sposób nie budzący wątpliwości. Podkreślenia wymaga przy tym okoliczność, iż chodzi o ogólne zasady postępowania dowodowego, jakich należy przestrzegać w tego typu sprawach, w mniejszym zaś stopniu o rodzaj towaru będący przedmiotem kontroli.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako p.p.s.a.). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p. Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa i jako taka jest prawidłowa.

Z tego też punktu widzenia Sąd nie oceniał zarzutów nieprawidłowego określenia podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT podstawą opodatkowania w imporcie towarów była wartość celna powiększona o należne cło.

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe uwzględniły wartość celną określoną decyzją w przedmiocie prawidłowości dokonanych przez Skarżącą zgłoszeń celnych towarów. Zdaniem Sądu, zasadne było oparcie się na tak ustalonej wartości celnej. Nie wystarczy do podważenia prawidłowości określenia przez organy podatkowe wysokości podstawy opodatkowania opinia Skarżącej, według której rozstrzygnięcie organu celnego dotyczące wartości celnej, zostało wydane z naruszeniem prawa. Jedynie zmiana ostatecznej decyzji lub jej wyeliminowanie z obrotu prawnego może wywrzeć pożądany przez Skarżącą skutek prawny, a nie ocena prawidłowości decyzji dokonana przez stronę lub organ. Postępowanie podatkowe nie może służyć kwestionowaniu ustaleń postępowania prowadzonego w celu określenia należności wynikających z długu celnego, chociaż wynik tego ostatniego - o ile będzie skutkował zmianą elementów składających się na podstawę opodatkowania - wpłynie na wysokość podatku.

Wskazać przy tym należy, że ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy administracyjne. Są one wprawdzie ze sobą powiązane, gdyż mogą być rozpoznane jedną decyzją (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT), niemniej każda z nich oparta jest na innej podstawie materialnoprawnej. Decyzja w sprawie należności celnych, posiadająca walor ostateczności, stanowi dla organów podatkowych przedsąd rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru takich jak: krąg osób zobowiązanych do ich zapłaty, czy też okoliczności mające wpływ na wysokość tychże należności publicznoprawnych. Do czasu, gdy decyzja celna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wynikające zeń, istotne dla spraw podatkowych, ustalenia nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi (por. NSA w wyrokach z 6 sierpnia 2009 r., sygn. I FSK 2042/08 i z 10 listopada 2006 r., sygn. i FSK 182/06, a także WSA w Warszawie w wyroku z 3 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 151/08).

Wykluczona jest więc w tym odrębnym od celnego postępowaniu podatkowym, ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła.

W ocenie Sądu organy celne prawidłowo uzasadniły i określiły kwotę należnego podatku od towaru i usług.

Stosownie bowiem do treści art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dalej, w myśl art. 21 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego.

Organ podatkowy oparł się na pełnym dla rozstrzygnięcia sprawy materiale dowodowym, a w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco wyjaśnił motywy przyjętego stanowiska. W konsekwencji, w ocenie Sądu, postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy z poszanowaniem prawa strony do zapewnienia jej czynnego udziału. Zarówno ustalenia faktyczne jak i dokonana przez organy subsumpcja tych ustaleń do norm prawnych odpowiadają prawu i nie naruszają granic swobodnej oceny dowodów. Ustalenia poczynione w odrębnym postępowaniu w przedmiocie określenia należności celnych z tytułu importu wiązały organy w niniejszej sprawie.

Wypada zauważyć nadto, że zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług (art. 33 ust. 2), naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych. W konsekwencji zatem nie ma przeszkód do wydania decyzji podatkowej opierającej się na nieostatecznej decyzji celnej.

Zarzuty skargi dotyczące w istocie decyzji określającej wysokość długu celnego w zakresie elementów jej rozstrzygnięcia jako wykraczające poza granice rozpoznania niniejszej sprawy ocenione w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły zostać uwzględnione.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy O.p. Podkreślić bowiem należy, iż postępowanie podatkowe było prowadzone odrębnie od postępowania celnego. W postępowaniu tym wyjaśniono wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności faktyczne, przy czym należy pamiętać, że organ orzekający w sprawie podatkowej był związany ustaleniami dokonanymi w postępowaniu celnym.

Organy podjęły w tej sprawie wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia sprawy, zapewniając stronie udział w postępowaniu i podejmując niezbędne kroki w celu wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierowały się w toku postępowania. Zebrany w sprawie materiał został wnikliwie rozpatrzony i oceniony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny określonej w art. 191 O.p.

W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i następnych O.p. oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 180 i dalszych O.p. Należy wskazać, iż Sąd nie może podważać dokonanej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jeśli organ nie naruszył wymienionych wyżej reguł judykacyjnych, bowiem rozstrzygnięcie meritum niniejszej sprawy należy do wyłącznej kompetencji organów, zaś sąd administracyjny kontroluje realizację norm proceduralnych przez organy w toku stosowania przez nie prawa podatkowego. Organ odwoławczy szczegółowo i obszernie uzasadnił zaskarżoną decyzję, w której przedstawił przebieg postępowania dowodowego i dokonane w jego wyniku ustalenia.

Konkludując zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 210 O.p., w tym wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

DSz