Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 965/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych - Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2009r. na rozprawie sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak:[...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 965/08

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 roku (sygn. akt II SA/Łd 1079/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiające inwestorowi J. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z usługą w parterze wraz z instalacjami wewnętrznymi gazu, energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej w Ł. przy ul. A. 108/110 (róg B.) na działce [...] w obrębie P-2.

W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił organom naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a., wobec nie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd podkreślił, że uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 grudnia 2001 r., Nr LXXII/1623/01 o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w granicach ulic: Podchorążych, Dąbrowszczaków, Rąbińskiej i terenów zespołu mieszkaniowego "Leśny Jasieniec" jest aktem prawa miejscowego, niemniej jednak w procesie udzielania pozwolenia na budowę powinna być oceniona zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z uwzględnieniem komplementarności przepisów uchwały wobec przepisów techniczno budowlanych.

Sąd zarzucił, że organy ograniczyły się do literalnej interpretacji zapisów planu, w części dotyczącej obowiązku włączenia instalacji projektowanego budynku do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Analiza zapisu planu dokonana została w sposób, który nie tylko nie odpowiada warunkom należytej wykładni przepisu prawa ale również z całkowitym pominięciem rozważenia okoliczności dotyczących faktycznych możliwości podłączenia przedmiotowej nieruchomości do nieistniejącej na danym terenie kanalizacji deszczowej.

W ocenie Sądu zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest jednoznaczny, a w szczególności nie wynika z owego zapisu o jakiego rodzaju sieć kanalizacji deszczowej chodziło lokalnemu prawodawcy. Organ wymagania tego również nie skonkretyzował. W ocenie sądu powyższy zapis prawa należy interpretować w taki sposób aby nadać mu racjonalną i powszechnie zrozumiałą treść, a przede wszystkim odpowiedzieć na pytanie czy ową sieć kanalizacji deszczowej może stanowić istniejący już w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji rów melioracyjny, czy też pod pojęciem sieci kanalizacji deszczowej należy rozumieć innego rodzaju instalację. Jeżeli organy administracji doszłyby do wniosku, iż istniejący rów melioracyjny, nie jest elementem sieci kanalizacji deszczowej, o którym mówił lokalny prawodawca w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to winny jasno wskazać, jaki rodzaj instalacji służącej do odprowadzania wody opadowej rozumieją pod pojęciem sieci kanalizacji deszczowej.

Sąd wskazał nadto, ze organy obu instancji zaniechały jakiegokolwiek odniesienia się w istniejącej sytuacji faktycznej do systemu norm wskazanych w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, a w szczególności do treści przepisu par. 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wskazującego zamienne rozwiązanie techniczne w przypadku braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej.

Uzależnienie przez organy zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę od wykonania obowiązku, który musiałby oznaczać wybudowanie przez inwestora bliżej nieokreślonej instalacji kanalizacji deszczowej i do tego na gruncie nie należącym do inwestora, nie może znaleźć aprobaty, bowiem przeczyłoby to zasadzie racjonalności prawodawcy.

Sad podkreślił, że strona skarżąca pomimo, iż zarzut nierównego traktowania wobec prawa zgłaszała wielokrotnie w toku postępowania administracyjnego przytaczając przykłady, które jej zdaniem wskazywały na nierówność wobec prawa podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej, to organy konsekwentnie pomijały powyższy zarzut wskazując, iż nie mogą w toku niniejszej sprawy odnosić się do innych rozstrzygnięć administracyjnych wydanych w toku innych postępowań. W ocenie Sądu taka postawa ma charakter zaniechania odniesienia się do istotnych elementów postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], Prezydent Miasta Ł. odmówił na podstawie art. 35 ust 3 Prawa Budowlanego J. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł m.in., że należy wykluczyć traktowanie rowu melioracyjnego, będącego urządzeniem melioracji szczegółowej, na co wskazuje art. 73 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne, jako elementu systemu kanalizacji deszczowej, którego funkcja nie jest zgodna z celem, jakiemu służy melioracja gruntów. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 72, poz. 747) przez sieci rozumie się przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki. Teren którego dotyczy wniosek nie posiada sieci w rozumieniu tej ustawy. Również wniosek inwestora nie obejmuje realizacji sieci, od której uzależniona jest budowa przedmiotowego obiektu - zgodnie z wymogami planu. W świetle tych przepisów prawa brak jest podstaw, zdaniem organu I instancji, do uznania, że w przedmiotowej sprawie spełniony został warunek dotyczący wymaganego uzbrojenia terenu określony przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunek ten wyklucza możliwość zastosowania rozwiązania, o jakim mowa w § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. J. wniósł o uchylenie decyzji oraz wydanie orzeczenia co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zarzucił zignorowanie normy z art. 32 k.p.a., gdyż organ nie doręczył w/w decyzji pełnomocnikowi, lecz bezpośrednio inwestorowi, pomimo tego, że z akt wynika niezbicie, iż inwestor działa za pośrednictwem pełnomocnika procesowego. Ponadto naruszenie art. 153 ustawy Postępowanie przed sądami administracyjnymi, dotyczącego respektowania ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania, sformułowanych w zapadłym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez całkowicie bezpodstawne przyjęcie, że rów przydrożny, biegnący wzdłuż ul. A. jest rowem melioracyjnym, całkowicie bezpodstawne przyjęcie, że wody opadowe z dachu są ściekami oraz bezpodstawne pominięcie wyjaśnień inwestora, że nie zamierza on odprowadzać ścieków z powierzchni zanieczyszczonych, gdyż powierzchni takich nie posiada. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 35 § 3 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy przedmiotowej sprawy nie pozwala na pełną ocenę spełnienia zarówno przez inwestora jak i organ I instancji wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa materialnego i proceduralnego. Organ I instancji przyjął bowiem, iż postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...] jest wiążące również w tym postępowaniu. Postępowanie, w którym zostało wydane w/w postanowienie zostało zakończone decyzją z dnia [...], która z kolei została uchylona przez Sąd. Bezspornie Sąd zakwestionował to postanowienie, a z akt sprawy wynika, że organ I instancji nie wydał postanowienia uwzględniającego uwagi podane w uzasadnieniu wyroku Sądu.

Ponadto organ odwoławczy zarzucił, że z akt sprawy nie wynika, ażeby organ I instancji prowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające, po przekazaniu akt sprawy z kopią prawomocnego wyroku. Niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, którego skutkiem było nie określenie warunków odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowej nieruchomości skutkuje naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Organ podniósł, że przed wybudowaniem kanalizacji deszczowej istniejące w czasie opracowania tego planu rowy melioracyjne zostały uznane aktem prawa miejscowego jako rowy odwadniające, do którym można odprowadzić wody opadowe z terenów okolicznych, nie tylko z terenów użytków rolnych, jak przyjął to organ I instancji. Za stanowiskiem takim przemawiają także inne fakty, takie jak: w części rysunkowej tego planu wskazano tylko oznaczenia dotyczące rowów melioracyjnych, nie wykazano rowów odwadniających, tereny w okolicy tego rowu mają przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną, a nie rolną.

Zgodnie z art. 73 ustawy Prawo wodne do urządzeń melioracji wodnej szczegółowej zalicza się także rowy melioracyjne wraz z budowlami związanym z nimi funkcjonalne, jednakże urządzenia melioracji wodnej mające na celu regulację stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej upraw oraz ochronę użytków rolnych przed powodziami służą terenom rolnym. Istniejący rów melioracyjny utracił w/w funkcje z powodu przekształcenia w/w planem terenów rolnych w tereny budowlane. Plan odnosi się do tej zmiany, przypisując istniejącym rowom melioracyjnych rolę odwadniającą dla okolicznych działek budowlanych.

Rów taki nie jest siecią w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ( Dz. U. Nr 72, póz. 747) lecz systemem kanalizacji deszczowej pasa drogowego i jako taki zgodnie z jego przeznaczeniem ustalonym w planie może przyjmować wody opadowe także z pobliskich działek.(do czasu wybudowania kanalizacji deszczowej).

Organ odwoławczy zarzucił nadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji nie odniósł się do okoliczności czy wody opadowe będą zanieczyszczone, czy też nie będą one zanieczyszczone. Przepis § 28 ust 2 rozporządzenia dopuszcza w razie braku warunków przyłączenia działki do kanalizacji, korzystanie z rozwiązania przewidującego zastosowanie przydomowych oczyszczalni ścieków, czego przedmiotowy plan nie wyklucza. Jednakże organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że warunek dotyczący wymaganego uzbrojenia terenu określony w przedmiotowym planie wyklucza możliwość zastosowania rozwiązania, o jakim mowa w tym przepisie, nie odnosząc się do tego czy są to wody zanieczyszczone czy też nie, jak również nie uzasadniając tego stanowiska.

Odnosząc się do żądania J. J. o orzeczenie co do istoty sprawy przez organ odwoławczy, Wojewoda [...] wyjaśnił, że bez zobowiązania inwestora na podstawie art. 35 ust 3 ustawy - Prawo budowlanego do doprowadzenia projektu budowlanego w zakresie odprowadzenia wód opadowych do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa nie ma możliwości prawnych do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę. Dlatego też organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w celu uruchomienia trybu określonego w tym przepisie, a zastrzeżonego wyłącznie dla organu I instancji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie J. J. zarzucił organom naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie decyzji do rozpoznania Wojewodzie [...] ze stosownymi zaleceniami. Skarżący zakwestionował przede wszystkim wynikające z uzasadnienia decyzji II instancji zalecenie dla Prezydenta Miasta Ł. wydania ponownego postanowienia nakładającego obowiązek doprowadzanie projektu budowlanego do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W dniu 23 lutego 2009 roku wpłynęła do akt sprawy decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], wydana na skutek zaskarżonej decyzji Wojewody [...], odmawiająca J. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] wskazać należy, że zgodnie ze stanowiącym podstawę prawną jej wydania - art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Cytowany przepis upoważnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, możliwym do zastosowania jedynie w przypadkach określonych w powołanym przepisie.

W rozpoznawanej sprawie, z racji jej charakteru (ocena legalności decyzji kasacyjnej), rozważeniu podlegała więc kwestia spełnienia przesłanek, określonych w art. 138 § 2 k.p.a., uprawniających organ odwoławczy do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym zakresie natomiast, stanowisko Wojewody [...] uznać należy za prawidłowe.

Nie budzi bowiem wątpliwości, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji poprzedzone było wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyroku uchylającego rozstrzygnięcia organów odmawiające inwestorowi J. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Uzasadnienie wyroku zawierało szereg szczegółowych zaleceń, którymi organy były związane przy ponownym wydawaniu rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 (OSP 1999, z. 5, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, że "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 powołany w pkt 7a). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, a organ związany był zaleceniami Sądu.

Jak trafnie zauważył Wojewoda [...], z akt sprawy nie wynika, ażeby organ I instancji prowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające, po przekazaniu akt sprawy z kopią prawomocnego wyroku. Niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, którego skutkiem było nie określenie warunków odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowej nieruchomości skutkuje naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenie między innymi powyższych przepisów stanowiło podstawę wydania wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 roku.

Jednocześnie godzi się wyjaśnić, że mając na uwadze zalecenie Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 roku, a także stanowisko organu odwoławczego zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji, dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie wydaje się niezrozumiałe sformułowanie przez organ odwoławczy zalecenia zobowiązania inwestora na podstawie art. 35 ust 3 ustawy - Prawo budowlanego do doprowadzenia projektu budowlanego w zakresie odprowadzenia wód opadowych do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa i uzależnienie od powyższego rozstrzygnięcia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę. Jak już wyżej wskazano, organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla odwołującego się. O treści rozstrzygnięcia może jednak w przypadku tego rodzaju decyzji decydować wyłącznie organ pierwszej instancji (tak też NSA w wyroku z dnia 11 lutego 1998r., III SA 1679/96 - Lex nr 35460). W Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest bowiem przepisu, z którego wynikałoby związanie organu pierwszej instancji oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego. Powyższe oznacza, iż w razie wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia strona ma pełną możliwość dochodzenia swoich racji przed organem pierwszej instancji. Gdyby w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten organ zapadło rozstrzygnięcie, które nie satysfakcjonuje strony, może ona wnieść środek zaskarżenia do organu odwoławczego. Ten zaś winien wówczas ponownie rozważyć, mając na względzie ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji oraz przeprowadzone przez ten organ postępowanie, jak należy daną sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej.

Dodać w tym miejscu nadto trzeba, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał jedynie na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wydania stosownych aktów zgodnych z przepisami prawa nie przesądzając wszak treści rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Jak zaś wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. kolejną decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Decyzja ta może podlegać ponownej kontroli nie tylko organu odwoławczego, lecz również ewentualnej kontroli sądu administracyjnego.

Z powyższych względów na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.