Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2995/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust.1, art 5b, art. 6, art. 87
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A N, K C - wspólników "E " s.c. A N , K C od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1036/15 w sprawie ze skargi A N , K C - wspólników "E " s.c. A N , K C na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] września 2015 r. nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza solidarnie od A N i K C - wspólników "E " s.c. A N, K Cna rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę AN i K C na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia[..] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Katowicach (dalej WITD) decyzją z dnia [..] maja 2015 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.) nałożył karę pieniężną w wysokości: 8000 zł na A N oraz K C.

W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 6 marca 2015 r. w Jastrzębiu – Zdroju został zatrzymany do kontroli samochód Skoda o numerze rejestracyjnym [..], którym kierował P K. Kierowca okazał do kontroli m. in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną przez Prezydenta Miasta Jastrzębie-Zdrój dla przedsiębiorcy K C . Na podstawie okazanych dokumentów, informacji uzyskanych od kierowcy i danych pobranych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) stwierdzono, że kierowca P K wykonuje przewozy taksówką na rzecz przedsiębiorców K C i A N, działających w ramach spółki cywilnej: "E. Podczas kontroli nie okazano licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla drugiego wspólnika spółki cywilnej AN. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Z treści umowy spółki cywilnej zawartej w dniu 26 stycznia 2011 r. pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej wynika, że zawiązanie spółki cywilnej miało wspólny cel gospodarczy m.in. działalności taksówek osobowych. Z charakteru licencji, jako decyzji administracyjnej, która powinna indywidualizować danego przedsiębiorcę wynika, iż powinna ona być udzielana każdemu wspólnikowi oddzielnie.

Strony złożyły odwołanie od tej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] września 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6, art. 93 ust. 4 i 5 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest konkretnemu przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Uprawnienia osoby, której udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, są ściśle określone w licencji i dotyczą konkretnego przedsiębiorcy, konkretnego pojazdu i konkretnego obszaru. Gdy przewóz drogowy taksówką jest wykonywany sprzecznie z treścią udzielonej licencji, ma miejsce wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. W ocenie organu to wspólnicy spółki cywilnej są przedsiębiorcami, a nie spółka i to wspólnicy świadczą usługę transportową, a realizowany przez nich konkretny przewóz jest realizowany wspólnie, a nie przez każdego z osobna. Dlatego brak uprawnienia do wykonywania określonej usługi przez choćby jednego ze wspólników spółki cywilnej rodzi odpowiedzialność za wykonywanie tej usługi bez uprawnień. Wobec powyższego organ I instancji słusznie uznał, że skarżący wykonywali transport drogowy bez wymaganej licencji i nałożył karę pieniężną zgodnie z treścią art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.

A N i KC wnieśli skargę na powyższą decyzję.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji podnosił, że przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem każdego z nich z osobna. Sprawa o ukaranie za naruszenie przepisów u.t.d. podczas wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej jest jedną sprawą administracyjną dotyczącą wspólnego naruszenia (naruszeń) dokonanych podczas jednego wspólnego przewozu. Wykonywanie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wymaga posiadania odpowiedniej licencji przez każdego ze wspólników. Spółka cywilna, choć nie jest odrębnym podmiotem prawa, lecz stosunkiem prawnym powstałym na podstawie umowy, to jednak przez tę umowę strony, czyli wspólnicy, zobowiązują się do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego (art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego), a więc do wspólnego działania, które należy traktować jako jedno działanie dwóch lub więcej wspólników, nie zaś jako sumę ich działań indywidualnych. W konsekwencji przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem każdego z nich z osobna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że prawidłowo w decyzji wskazano obu wspólników spółki cywilnej, nakładając na nich jedną karę za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Odwołując się do art. 13 ust. 1 u.t.d., Sąd I instancji wskazał, że licencji nie można odstąpić osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią z zastrzeżeniem ust. 2, który w rozpoznanej sprawie nie wystąpił. Sąd wskazał też na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 5/08 i stwierdził, że organ słusznie przyjął, iż omawiana licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest decyzją administracyjną uprawniającą do podejmowania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego taksówką, a wynikające z niej uprawnienia przysługujące wyłącznie podmiotowi określonemu w decyzji są prawami niezbywalnymi, zatem nie mogą być przedmiotem obrotu i tym samym wkładu do spółki cywilnej. Nie mając charakteru praw majątkowych, nie mogą być składnikiem wspólnego majątku (przedmiotem współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej). Uprawnienia nadane licencją są ściśle związane z podmiotem, który uzyskał licencję, zatem licencję musi posiadać każdy ze wspólników spółki cywilnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dodał, że kierowca P K dokonywał przewozów na podstawie umowy zlecenia z 31 grudnia 2014 r. Przy tym zleceniodawcą była "E, czyli obaj przedsiębiorcy, a nie tylko K C, jako przedsiębiorca posiadający licencję. AN z kolei jej nie posiadał, przy czym zgodnie z umową z dnia 31 grudnia 2014 r. i on firmował zlecenie przewozu osób. Także umowa spółki cywilnej z dnia 26 stycznia 2011 r. stwierdza, że wspólnicy zawiązali ją dla prowadzenia wspólnego celu gospodarczego, jakim jest działalność taksówek osobowych, co w ocenie Sądu I instancji potwierdza to zasadność ustaleń Inspekcji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał też, że fakt przeprowadzenia wcześniej w przedsiębiorstwie innej kontroli z zakresu transportu drogowego nie ma znaczenia, jako że oceniany jest konkretny przypadek naruszeń, a Sąd nie bada innych postępowań.

Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 6 u.t.d., art. 4 ust. 2 u.s.d.g., art. 92a ust. 1 i ust. 6, 7 w zw. z art. 87 ust. 4 u.t.d. oraz pkt 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., a także przepisów proceduralnych, tj. art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i in.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli KCi ANzaskarżając go w całości i żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego a to:

a) art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 4 i 5 w zw. z art. 87 ust. 4 u.t.d. przez uznanie, że transport wykonywany na terytorium Jastrzębia Zdroju przez kierowcę PKwykonywany był na rzecz nieposiadającego licencji wspólnika spółki cywilnej AN, podczas gdy w istocie kierowca ten wykonywał zlecenie na rzecz wspólnika KC, legitymującego się zezwoleniem na obszar Jastrzębia Zdroju;

b) art. 13 ust. 1 u.t.d. przez uznanie, że doszło do przeniesienia uprawnień z licencji na "osobę trzecią", podczas gdy nawet gdyby przewóz wykonywany był na rzecz wspólnika AN, to nie stanowi on osoby trzeciej w rozumieniu tego przepisu;

c) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez uznanie, że na rzekome naruszenie mieliśmy wpływ i nie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu powinno skutkować umorzeniem postępowania;

d) art. 355 § 2 Kodeksu cywilnego przez uznanie, że jako przedsiębiorca skarżący powinni znać wszelkie możliwe przepisy i dokonywać interpretacji po myśli organu, mimo że w orzecznictwie NSA oraz praktyce organów wydających licencje powstają spore rozbieżności;

e) art. 866 Kodeksu cywilnego przez błędne niezastosowanie tego przepisu i pominięcie faktu, że ANpodpisując umowę zlecenia z kierowcą K działał nie jako indywidualny przedsiębiorca a jako przedstawiciel ustawowy drugiego ze wspólników - KC;

2) naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a to:

a) art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, wbrew brzmieniu umowy zlecenia z kierowcą K, że wykonywał on zlecenie na rzecz A N nieposiadającego licencji;

b) art. 6 k.p.a. przez uznanie, że organ nie oparł decyzji na przepisie, z którego nie wynika naruszenie przez skarżących powszechnie obowiązującego prawa;

c) art. 8 k.p.a. przez uznanie, że organ nie pominął kwestii wykonywania czynności taksówkarskich przez kontrolowanego kierowcę w miejscowości, w której działał jedynie wspólnik KC (Jastrzębiu Zdroju).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej postawiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego wymienionych w punkcie 1 a) i b) nie dokonano jednoznacznego wyboru sposobu naruszenia, co uznać należy za wadę konstrukcyjną tych zarzutów. Konsekwencją zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej jest bowiem konieczność prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych.

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał jednak, że tego typu nieścisłość w konstruowaniu podstawy kasacyjnej – w zestawieniu z jej uzasadnieniem – nie wyklucza możliwości odniesienia się do postawionych zarzutów.

Z kolei w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że rozpatrywana skarga kasacyjna również nie spełnia przytoczonych wyżej wymogów formalnych.

W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania w punkcie 2 b) i c) zarzucono bowiem naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bez powiązania ich z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie sądu (por. m.in. wyrok NSA z 31 marca 2013 r., II FSK 925/10, Lex nr 1100417; wyrok NSA z 13 listopada 2012 r., I OSK 2088/12, Lex nr 1291377; wyrok NSA z 20 stycznia 2012 r., I OSK 970/11, Lex nr 1112113; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 2535/12, Lex nr 1358516). Analiza zarzutów skargi kasacyjnej oraz treści jej uzasadnienia wskazuje, że naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie nie powiązali z jakimkolwiek przepisem postępowania sądowoadministracyjnego. Mając jednak na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09), a sprowadzający się do stanowiska, że w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez sąd wojewódzki, Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd I instancji, skład orzekający w niniejszej sprawie potraktował wymienione wyżej zarzuty, jako zarzuty polegające na niestwierdzeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ administracji przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, które to naruszenie miało uzasadniać – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. – uchylenie zaskarżonej decyzji.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza prawa w sposób opisany tak w zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i w zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Jednocześnie stwierdzić należy, że częściowo komplementarny charakter podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów uzasadnia odniesienie się do nich łącznie.

W znacznej części zarzuty postawione w petitum skargi kasacyjnej zostały bowiem sformułowane z pominięciem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2008 r., II GPS 5/08, prawidłowo odczytanej przez Sąd I instancji, tak co do treści uchwały, jak i płynących z niej konsekwencji prawnych. W uchwale tej stwierdzono, że "W spółce cywilnej, w której tylko jeden ze wspólników posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, świadczenie tych usług przez inną osobę niż licencjobiorca oznacza przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na osobę trzecią z naruszeniem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.)".

Nie może zatem zostać uznany za usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 13 ust. 1 u.t.d. przez "uznanie, że doszło do przeniesienia uprawnień z licencji na »osobę trzecią«, podczas gdy nawet gdyby przewóz wykonywany był na rzecz wspólnika AN, to nie stanowi on osoby trzeciej w rozumieniu tego przepisu". Zarzut ten zmierza bowiem do przyjęcia stanowiska sprzecznego z przyjętym w uchwale. Trzeba zauważyć, że z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika, że co do zasady wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych są związane uchwałą podjętą przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten określa jednocześnie, że gdyby skład orzekający sądu administracyjnego nie podzielał stanowiska zaprezentowanego w uchwale, to musi przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejsze sprawie podziela stanowisko zawarte w przywołanej wyżej uchwale.

Zgodzić należy się zatem z Sądem I instancji, który prawidłowo wyjaśnił, iż wykonywanie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wymaga posiadania odpowiedniej licencji przez każdego ze wspólników. Spółka cywilna, choć nie jest odrębnym podmiotem prawa, lecz stosunkiem prawnym powstałym na podstawie umowy, to jednak przez tę umowę strony, czyli wspólnicy, zobowiązują się do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego (art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego), a więc do wspólnego działania, które należy traktować jako jedno działanie dwóch lub więcej wspólników, nie zaś jako sumę ich działań indywidualnych. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował zatem stanowisko organu, że przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem realizowanym przez każdego z nich z osobna. Jak słusznie wskazywał Sąd I instancji zasadność ustaleń organu potwierdza umowa spółki cywilnej z dnia 26 stycznia 2011 r., która stwierdza, że wspólnicy zawiązali ją dla prowadzenia wspólnego celu gospodarczego, jakim jest działalność taksówek osobowych

Nie może zatem zostać uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 4 i 5 w zw. z art. 87 ust. 4 u.t.d. przez uznanie, że transport wykonywany na terytorium Jastrzębia Zdroju przez kierowcę P K wykonywany był na rzecz nieposiadającego licencji wspólnika spółki cywilnej AN, podczas gdy w istocie kierowca ten wykonywał zlecenie na rzecz wspólnika K C, legitymującego się zezwoleniem na obszar Jastrzębia Zdroju.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo też zaakceptował dokonaną przez organ ocenę treści umowy zlecenia z 31 grudnia 2014 r. wskazując, iż kierowca PK, który wykonywał przewóz na podstawie tej umowy działał na rzecz spółki cywilnej "E, a nie tylko na rzecz KCjako przedsiębiorcy posiadającego licencję. Ocena ta po pierwsze odnosi się bezpośrednio do treści samego zlecenia, a po wtóre koresponduje z treścią umowy spółki cywilnej z 26 stycznia 2011 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocenie tej nie można zatem zarzucić, że wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Wskazać przy tym należy, że dowód z tej umowy został zgromadzony i oceniony w toku postępowania administracyjnego (k. 12 akt adm.), nie był natomiast dopuszczany przez Sąd I instancji w trybie przewidzianym w art. 106 § 3 p.p.s.a. Jego ocena nie mogła zatem naruszać art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a.

Nie może również zastać uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 866 Kodeksu cywilnego zgodnie, z którym w braku odmiennej umowy lub uchwały wspólników każdy wspólnik jest umocowany do reprezentowania spółki w takich granicach, w jakich jest uprawniony do prowadzenia jej spraw.

Zdaniem skarżących kasacyjnie naruszenie tego przepisu miało polegać na jego błędnym niezastosowaniu i pominięcie faktu, że AN podpisując umowę zlecenia z kierowcą K działał nie jako indywidualny przedsiębiorca a jako przedstawiciel ustawowy drugiego ze wspólników – KC. Zauważyć jednak należy, że wbrew temu zarzutowi Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenia organu, że działania jednego ze wspólników należy traktować jako jedno działanie dwóch lub więcej wspólników, nie zaś jako sumę ich działań indywidualnych. Zatem przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem realizowanym przez każdego z nich z osobna.

Za zupełnie pozbawiony racjonalnych podstaw należy uznać zarzut naruszenia art. 355 § 2 Kodeksu cywilnego przez uznanie, że jako przedsiębiorca skarżący powinni znać wszelkie możliwe przepisy i dokonywać interpretacji po myśli organu, mimo że w orzecznictwie NSA oraz praktyce organów wydających licencje powstają spore rozbieżności. W przedmiotowej sprawie ani organy, ani Sąd I instancji nie stawiały tezy, z którą polemizuje treść przytoczonego zarzutu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo również zaakceptował stanowisko organu w zakresie braku przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Bowiem wobec powierzenia wykonywania przewozów działającemu na zlecenie kierowcy, to w gestii skarżących leżało wystąpienie o odpowiednią licencję dla każdego ze wspólników spółki cywilnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela też stanowisko Sądu I instancji, że fakt przeprowadzenia wcześniej w przedsiębiorstwie skarżących innej kontroli z zakresu transportu drogowego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy, jako że oceniane jest konkretne naruszenie przepisów o transporcie drogowym, a Sąd I instancji nie badał innych postępowań.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się też zarzucanego naruszenia art. 6 i 8 k.p.a.

Podsumowując stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola działalności administracji publicznej była prawidłowa, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty ocenić należało jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667), zasądzając od skarżących na rzecz organu 1800 zł, kwota ta stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem I instancji.