Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2754/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 80, art. 76 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 92c ust. 1 pkt 1 .
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż sędzia NSA Zbigniew Czarnik sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4005/14 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015r., sygn. akt VI SA/Wa 4005/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę r.B. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] września 2014r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Przedstawiając stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, Sąd I instancji wskazał, że w toku kontroli drogowej w dniu 17 marca 2013r. stwierdzono wykonywanie przewozu zespołem pojazdów składającym się z pojazdu marki Fiat o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki Sam o numerze rejestracyjnym [...] na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Okoliczności te stanowiły podstawę nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014r. Decyzję tą Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] września 2014r., podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 4 oraz 22 lit. a) i r) art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.), zwanej u.t.d., art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92, poz. 879 ze zm.), zwanej u.c.p.k., art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r. ze zm., str. 21) oraz lp. 1.3 i 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że podczas kontroli drogowej oględziny pojazdu wykazały, iż w pojeździe nie zamontowano urządzenia rejestrującego aktywność kierowcy i prędkość jazdy. Organ wskazał, że urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita (dmc) pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5t. Z okazanych do kontroli dowodów rejestracyjnych pojazdu marki Fiat Ducato oraz przyczepy marki Sam nie wynikało wprawdzie, ażeby dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów przekraczała 3,5t. Była to jednak informacja błędna i niezgodna z danymi producenta pojazdu i przyczepy. Z tego powodu organ II instancji decyzją z dnia [...] lutego 2014r. uchylił decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] października 2013r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji, na podstawie informacji Starostwa Powiatu [...], ustalił, że ciągnik samochodowy marki Fiat Ducato posiada dmc 3490 kg, natomiast przyczepa ciężarowa marki Sam posiada dmc 1690 kg. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, składającego się z tego pojazdu i przyczepy, przekracza więc 3,5t, a zatem przewóz niezarobkowy rzeczy wykonywany za jego pomocą podlega pod regulację u.t.d.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d., w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zainteresowany w toku postępowania nie przedłożył żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności.

Oddalając skargę R. B. na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wykonywany w dniu 17 marca 2013r. przewóz drogowy realizowany był przez skarżącego pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Przewóz drogowy był wykonywany zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3500 kg, a zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego – art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Choć z okazanych do kontroli dokumentów w postaci dowodów rejestracyjnych pojazdu marki Fiat Ducato oraz przyczepy marki Sam wynikało, że dmc zespołu pojazdów nie przekraczało 3,5t, to jednak poczynione w sprawie dalsze ustalenia wykazały, iż dane dotyczące tegoż zespołu pojazdów, ujawnione w dokumentach rejestracyjnych, są nieprawdziwe. Na podstawie informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatu [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że prawidłowe dmc kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiło 5180 kg, a więc przekraczało 3,5t. Przewóz niezarobkowy rzeczy wykonywany za jego pomocą podlega zatem przepisom u.t.d. Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Takim dokumentem strona w chwili kontroli nie dysponowała, a za takie naruszenie ustawodawca przewidział karę pieniężną w kwocie 8.000 zł według lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bezspornie wynikało, że w chwili kontroli w pojeździe nie było również zamontowane urządzenie rejestrujące. Powyższe potwierdza protokół kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. W myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5t. Za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące przewidziano karę pieniężną w kwocie 3.000 zł (lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). W związku ze stwierdzeniem w trakcie kontroli drogowej dwóch naruszeń, za które łączna kara pieniężna wyniosła 11.000 zł, został zastosowany przepis art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł.

W ocenie Sądu, w sprawie nie miał zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żaden z przypadków opisanych w tym przepisie w analizowanej sytuacji nie zaistniał. Wyłączenie odpowiedzialności przewidzianej w tym przepisie zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Taką okolicznością nie jest mylne przekonanie strony o rzeczywistym stanie rzeczy (działanie pod wpływem błędu). Błędne dane znajdujące się w dokumentach rejestracyjnych, a dotyczące dmc zespołu pojazdów, nie znoszą odpowiedzialności skarżącego za powstałe naruszenia na gruncie u.t.d. Odpowiedzialność za naruszenie przepisów u.t.d. jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że organizując przewóz, dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że zaistniały nadzwyczajne okoliczności, a skarżący dołożył należytej staranności. Sąd zauważył, że skarżący działa na rynku jako profesjonalny podmiot. Co prawda, dokumenty rejestracyjne w chwili kontroli błędnie określały dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów, jednak – jak wynika z wyciągu ze świadectwa homologacji – mimo wszystko dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała 3,5t. Nie uznał on za wiarygodne, że skarżący, prowadząc działalność gospodarczą i posługując się zespołem pojazdów, nie wiedział, jak kształtuje się jego dmc. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. wskazuje na okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc na sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Tych wyjątkowych sytuacji doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie może przewidzieć. Taka sytuacja w tej sprawie jednak nie wystąpiła i skarżący nie udowodnił, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności, nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którymi prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy. Skarżący, godząc się na dokonanie przewozu drogowego zespołem pojazdów niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące oraz bez wymaganego zaświadczenia na przewozy własne, bezpośrednio doprowadził do powstania stwierdzonych naruszeń. Mógł bowiem i powinien przewidzieć, że w przypadku kontroli drogowej, poniesie konsekwencje niezachowania warunków przewozu.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku R.B. zarzucił naruszenie:

a) prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez niezastosowanie normy z treści tego przepisu wynikającej, a wykluczającej stosowanie przepisów tej ustawy do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5t w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego zastosowania kar pieniężnych przewidzianych w tej ustawie,

b) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organu II instancji pomimo, iż decyzja ta została wydana przy zaniechaniu wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie - a w konsekwencji - naruszeniu prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

c) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organu II instancji pomimo, iż decyzja ta została wydana w wyniku wadliwego niezastosowania przy rozpoznaniu sprawy przepisów, nakazujących odstąpienia od wszczęcia postępowania, a umorzenia postępowania już prowadzonego, w okolicznościach - w jakich zdaniem organów obu instancji doszło do naruszenia przepisów ustawy - nie można skarżącemu przypisać wpływu na powstanie tych naruszeń, albowiem nastąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których w żaden sposób nie mógł przewidzieć, ani im przeciwdziałać.

Wskazując na te zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez R.B. skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, co oznacza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zarzuty kasacyjne nie są bowiem uzasadnione.

Istota wszystkich zarzutów kasacyjnych sprowadza się do jednego zagadnienia, a mianowicie, czy w sprawie zasadnie organy, co następnie zaaprobował Sąd I instancji, uznały, że sporny w sprawie przewóz był wykonywany zespołem pojazdów, przekraczającym dopuszczalną wartość 3,5t dmc. Źródło tak zarysowanego sporu tkwi w tym, że wskazana w dowodzie rejestracyjnym dmc pojazdów nie przekraczała 3,5t, jednakże była ona wskazana nieprawidłowo, co zostało przez właściwy organ poprawione przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach skarżący kasacyjnie uważa, że nie powinien ponosić odpowiedzialności za wadliwe wskazanie w dokumentach pojazdu danych w zakresie dmc, gdyż nie jest właścicielem pojazdu, który został mu udostępniony przez firmę leasingową i to na tę firmę pojazd był zarejestrowany. Podnosi nadto, że działał w zaufaniu do treści dokumentów, zawierających dane poparte autorytetem władzy publicznej (organu rejestrującego). Z tych względów, jak podnosi, nie miał żadnego wpływu na stwierdzone naruszenie przepisów u.t.d.

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie został jednakże sformułowany w sposób skuteczny, co oznacza, iż skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. Sposób skonstruowania tego zarzutu nie pozwala na podważenie dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny okoliczności faktycznych. Zarzut ten sprowadza się do zarzucenia Sądowi I instancji wadliwie przeprowadzonej kontroli podczas gdy organy zaniechały wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że organy nie ustaliły korzystnego dla skarżącego kasacyjnie faktu, że nie miał on wpływu na stwierdzone naruszenie i nie mógł przewidzieć, że do naruszenia może dojść. Zarzucenie naruszenia tych przepisów w sposób wskazywany w skardze wymagało jednoznacznego wskazania jakie dowody powinny być, a nie zostały, przeprowadzone w sprawie, i jakie relewantne prawnie okoliczności nie zostały jeszcze wyjaśnione. Ponadto zarzucenie naruszenia prawa procesowego wymagało wykazania wpływu naruszenia na wynik sprawy, tj. wykazania, że gdyby nie doszło do zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia wynik sprawy mógłby być inny niż wynika to z zaskarżonej decyzji. Tych wymogów skarga kasacyjna nie spełnia. W tym zakresie jest ona ogólnikowa i lakoniczna. Niemniej jednak stwierdzić należy, że tak postawiony zarzut jest niezasadny, gdyż – jak wynika z akt sprawy – okoliczność dmc została wyjaśniona przez organy w sposób wszechstronny. Organ zwrócił się do organu rejestrowego o wyjaśnienie wątpliwości co do dmc pojazdów i w wyniku tych czynności otrzymał dowód rejestracyjny pojazdu z prawidłowo wskazaną wartością dmc. Okoliczności tych skarżący nie kwestionował, jak i nie próbował podważyć treści "zmienionego" dowodu rejestracyjnego. Ograniczył się wyłącznie do twierdzeń, iż nie może ponosić odpowiedzialności za wadliwe wystawienie pierwotnego dowodu rejestracyjnego. To zaś tylko potwierdza, że stan faktyczny sprawy wbrew argumentacji skargi kasacyjnej nie był sporny między skarżącym a organami. Przyjmując natomiast, że intencją skarżącego kasacyjnie było zakwestionowanie oceny okoliczności faktycznych sprawy, to zarzut kasacyjny również nie został sformułowany w sposób prawidłowy, bowiem skuteczne zarzucenie dokonania wadliwej oceny dowodów wymagało wskazania art. 80 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. i wykazania, że organ naruszył reguły swobodnej oceny dowodów, że bezzasadnie skutkami błędnego wystawienia dokumentu urzędowego – dowodu rejestracyjnego pojazdu w brzmieniu z daty kontroli obciążył skarżącego kasacyjnie. Przede wszystkim zaś wymagało to wykazania stosowną argumentacją, że zważywszy na rodzaj i dane techniczne pojazdu, jego przeznaczenie, różnicę między danymi w pierwotnych i "zmienionym" dowodzie rejestracyjnym, skarżący kasacyjnie miał uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że pojazd nie przekracza 3,5t dmc i wykonując nim przewóz nie narusza przepisów u.t.d.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan faktyczny sprawy i ocena okoliczności faktycznych nie zostały podważone skargą kasacyjną, co oznacza, iż stanowi on podstawę faktyczną zastosowania prawa materialnego.

Wobec tego nie są zasadne zarzuty kasacyjne naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., błędnie zakwalifikowanego w skardze kasacyjnej jako zarzut procesowy, podczas gdy w istocie jest to zarzut materialnoprawny. Komplementarny charakter tych zarzutów wymaga łącznego ich rozpoznania. Wadliwego zastosowania tych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje bowiem – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - w tym, że w dacie kontroli realizował on przewóz pojazdem, którego dmc nie pozwalała na stosowanie przepisów u.t.d., jak i nie miał on wpływu na stwierdzone naruszenie przepisów u.t.d. i nie mógł przewidzieć, że do naruszenia tych przepisów dojdzie. Z powyższego wynika zatem, że zdaniem skarżącego kasacyjnie nie powinien być obciążony karą pieniężną za stwierdzone naruszenia z uwagi (w domyśle) na treść dowodu rejestracyjnego pojazdu w dacie kontroli. Skoro jednak z niepodważonych okoliczności faktycznych wynika, że dmc spornego zespołu pojazdów przekraczała dopuszczane 3,5t i nie została zakwestionowana w skardze kasacyjnej ocena okoliczności faktycznej przekroczenia przez pojazd wartości dmc w dacie kontroli, przede wszystkim okoliczności, w jakich doszło do przekroczenia przez pojazd dopuszczalnej dmc, co mogłoby mieć znaczenie dla okoliczności egzoneracyjnej, to nie sposób przyjąć, że organy w sposób wadliwy zastosowały przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. bezzasadnie uznały, że skarżący kasacyjnie realizował przejazd pojazdem o dmc przekraczającej 3,5t, w okolicznościach faktycznych tej sprawy miał wpływ na powstałe naruszenie, jak też mógł je przewidzieć i mu zapobiec. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zastosowania tych przepisów ma okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie był właścicielem pojazdu i nie on dokonywał jego rejestracji. Odpowiedzialność administracyjna za naruszenie przepisów u.t.d. ma bowiem charakter obiektywny i jest niezależna od winy i jedynie wykazanie okoliczności egzoneracyjnych uprawniałoby organ od "odstąpienia" od wymierzenia kary. Niezależnie od tego podnieść należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (tak np. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014r., I GSK 1501745). Nie ma też możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją tego, że błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013r., I FSK 1092/12, Lex nr 1372071). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy prawidłowo dokonały subsumpcji przepisów prawa materialnego w niepodważonych okolicznościach faktycznych sprawy.

Zasądzone na rzecz organu od skarżącego kasacyjnie koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 900 zł obejmują - stosownie do art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490), zwanego rozporządzeniem – wynagrodzenie radcy prawnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia.