Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1997/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 85 ust. 4, art. 69 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1510
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 6 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: art. 627, art. 628, art. 750, art. 734
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] [...] Wojewódzki lnspektor Farmaceutyczny w G. dalej: "WIF" wezwał Spółkę z o.o. "[...]" z siedzibą w W. dalej: "[...]", "Skarżąca" lub " Strona", prowadzącą aptekę ogólnodostępną pod nazwą "[...] " w G., przy ulicy [...], na podstawie zezwolenia nr [...], wydanego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G. w dniu [...] października 2014 r., do usunięcia stwierdzonych w toku kontroli planowej, w wyżej wymienionej aptece, prowadzonej w dniu 11 lutego 2019 r., następujących uchybień :

1) brak prawidłowo prowadzonej dokumentacji dotyczącej wstrzymania bądź wycofania produktów z obrotu produktów leczniczych lub wyrobów medycznych (brak na niektórych decyzjach informacji o dacie ich wpływu),

2) brak prawidłowego oznakowania otwartych produktów leczniczych, używanych do sporządzania leków recepturowych (wit. E),

3) wydawanie produktów leczniczych i wyrobów medycznych podmiotom wykonującym działalność leczniczą na zapotrzebowanie, które nie są prawidłowo wystawione (np. brak daty, brak ilości pacjentów, brak podpisu kierownika jednostki),

4) brak ewidencji zapotrzebowań realizowanych przez aptekę,

5) brak systematycznie prowadzonej ewidencji przychodu i rozchodu środków psychotropowych w postaci comiesięcznych zestawień,

6) brak wdrożenia prawidłowej procedury postępowania: przeterminowanymi środkami psychotropowymi (przeterminowane środki psychotropowe zdjęte ze stanu magazynowego przed zabezpieczeniem przez WIF i zniszczeniem).

W dniu [...] marca 2019 r. do WIF wpłynęło Skarżącej z dnia [...] marca 2019 r., zatytułowane "Odwołanie" od decyzji znak [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G. (nadane przesyłką poleconą w dniu [...] marca 2019 r.).

Skarżąca w odwołaniu zaskarżyła pkt 1 i pkt 6 decyzji znak: [...], zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 10, art. 61 § 4, art. 77 § 1., art, 80, art. 81 a, art. 107 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. prawa farmaceutycznego i rozporządzeń wykonawczych.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], Główny lnspektor Farmaceutyczny dalej: "GIF" stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż z uwagi na charakter prawny wezwania skierowanego do Strony, które nie posiada przymiotu decyzji administracyjnej odwołanie jest niedopuszczalne. W ocenie GIF przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. — Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499), dalej: "u.p.f.", nie przewidują możliwości zaskarżenia wydanego w sprawie wezwania, tym samym brak jest podstaw do wniesienia, złożonego przez Skarżącą środka zaskarżenia.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie GIF, zarzucając naruszenie przepisów:

1. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej: "k.p.a." poprzez niewydanie w przedmiotowej sprawie decyzji pomimo, iż z mocy przepisów prawa materialnego załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej;

2. prawa materialnego, tj. art. 120 ust. 1 pkt 2, art. 122 k ust. 1 i art. 123 ust. 1 w zw.

z art. 2 ust. 7d lit. a u.p.f. poprzez ich niezastosowanie, tj. niewydanie decyzji administracyjnej lub wpisanie "doraźnych zaleceń, uwag do książki kontroli.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak również o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z póżn.zm), dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono przepisów, które miały zastosowanie w tej sprawie.

Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W myśl tego przepisu organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania.

Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Przesłanki przedmiotowe natomiast obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia aktu w toku instancji.

W rozpoznanej sprawie zachodzi przypadek braku spełnienia przesłanek przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Organ pierwszej instancji nie wydał bowiem decyzji administracyjnej, a jedynie na podstawie art. 37at ust.4 u.pf. wezwał stronę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych w toku kontroli uchybień, co stanowi czynnością materialno - techniczną, niepodlegającą zaskarżeniu w drodze odwołania.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, określone powołanym przepisem uprawnienie odpowiedniego organu do wezwania podmiotu, do podjęcia określonych czynności, zmierzających do usunięcia stwierdzonych uchybień, w określonym terminie nie ma charakteru aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej rozstrzygającego o uprawnieniach lub obowiązkach podmiotu, do którego skierowano wezwanie, jak również nie wpływa na jego materialnoprawną sytuację. Nie nakłada na wezwany podmiot obowiązków, których wykonanie bądź niewykonanie będzie powodowało określone skutki prawne jak również nie kształtuje (w jakimkolwiek) zakresie uprawnień przysługujących podmiotowi. W istocie wezwanie jest czynnością organu: (1) wskazującą podmiotowi na istnienie, stwierdzonych uprzednio, nieprawidłowości w zakresie stanu faktycznego bądź prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalności objętą zezwoleniem; (2) wyznaczającą termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, którego celem jest przywrócenie prowadzenia działalności do stanu faktycznego lub prawnego zgodnego z regulacjami zawartymi w zezwoleniu; (3) umożliwiającą organowi podjęcie kolejnych działań w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych uchybień.

Zasadnie zatem organ stwierdził, że od pisma tego nie przysługuje środek odwoławczy. Wezwanie to nie stanowi decyzji w rozumieniu art.104 k.p.a. Brak w nim przede wszystkim władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia organu wydanego w indywidualnej sprawie administracyjnej.

Oceny tej nie podważają również zarzuty Skarżącej odwołujące się do normy prawnej zawartej w art.120 ust.1 pkt 2 u.p.f. Przepis ten zawiera odrębną instytucję prawną. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art.120 ust.1 pkt 2 u.p.f. w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących: obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji (podkreślenie Sądu) usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień;

Jak wynika z powyższego przepisu, w razie stwierdzenia przez właściwy organ inspekcji farmaceutycznej, w ramach przeprowadzonej inspekcji naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi, organ ten wydaje obligatoryjną decyzję administracyjną, w której nakazuje usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Przepis ten upoważnia organ do wydania nakazu, wskazując dodatkowo, iż może to nastąpić jedynie w formie przewidzianej w tym przepisie tj. w drodze decyzji. Nie ulega więc wątpliwości, iż jest to decyzja w rozumieniu art.104 k.p.a. i nie jest wezwaniem w rozumieniu art.37at ust.4 u.p.f.

W ocenie Sądu za nietrafne należało w konsekwencji, uznać stanowisko Strony , że organ I instancji był obowiązany bądź do wydania decyzji administracyjnej w oparciu o art.120 ust.1 pkt 2 u.p.f. bądź do wpisania "doraźnych zaleceń, uwag do książki kontroli" na podstawie art. 122 k ust. 1 u.p.f. oraz art. 123 ust.1 u.p.f.

Gdyby intencją ustawodawcy byłoby jedynie nakazywanie usunięcia stwierdzonych uchybień, w formie decyzji administracyjnej, w oparciu o art.120 ust.1 pkt.2u.p.f, nie zawarłby w art. 37 at ust.4 u.p.f. instytucji wezwania do usunięcia stwierdzonych w trakcie kontroli lub inspekcji nieprawidłowości, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.