Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 294/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędzia WSA del. Jacek Fronczyk Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 512/13 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora nauk prawnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 października 2013 r., II SA/Wa 512/13 oddalił skargę M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora nauk prawnych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2011 r., ponieważ przewód doktorski nie został zakończony do dnia wejścia w życie ustawy z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm.) – art. 33 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy o stopniach naukowych (...), stopień doktora i doktora habilitowanego jest nadawany w drodze przewodu wszczętego na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia. Stosownie zaś do art. 14 ust. 2 tej ustawy czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i 5) nadania stopnia doktora. Uchwały te są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania (art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy).

Stosownie do art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, stopień doktora nadaje się osobie, która:

1) posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera, lekarza lub inny równorzędny; 2) zdała egzaminy doktorskie w zakresie określonym przez radę jednostki organizacyjnej; 3) przedstawiła i obroniła rozprawę doktorską. Rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej (art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy).

Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami przewodu w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. (art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy). Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (art. 21 ust. 2 cytowanej ustawy).

W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego (art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy).

Warte podkreślenia jest, że uchwała o nadaniu stopnia naukowego doktora jest jedną z pięciu uchwał podejmowanych przez radę jednostki organizacyjnej, kończącą kolejne etapy przewodu doktorskiego. Niewątpliwie ma ona charakter aktu samodzielnego. Uchwała pozytywna, tj. o nadaniu stopnia doktora, uwarunkowana jest pozytywnymi uchwałami kończącymi wcześniejsze etapy przewodu doktorskiego, jednak te ostatnie samoistnie nie determinują treści tej pierwszej. Uchwała negatywna, tj. o odmowie nadania stopnia doktora, może być zatem podjęta także wówczas, gdy wszystkie poprzedzające ją uchwały miały charakter pozytywny. Uchwała ta nie jest bowiem wypadkową poprzednich uchwał, lecz samodzielnym aktem będącym wynikiem oceny dotyczącej umiejętności doktoranta, dotychczasowego jego dorobku naukowego oraz jakości przedstawionej przez niego rozprawy doktorskiej. Taka sytuacja może zdarzyć się zwłaszcza wówczas, gdy uchwały kończące poprzednie stadia przewodu doktorskiego miały co prawda charakter pozytywny, jednak sposób rozkładu głosów przy podejmowaniu tych uchwał wskazywał na to, że umiejętności doktoranta, dotychczasowy jego dorobek naukowy czy przedstawiona przez niego rozprawa doktorska są różnie oceniane przez członków rady jednostki organizacyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 kwietnia 2012 r., SK 30/10, OTK-A 2012, nr 4, poz. 39).

Zatem, w rozpoznawanej sprawie, pomimo uzyskania przez skarżącego pozytywnych uchwał Rady Wydziału w zakresie wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora, wyznaczenia recenzentów, przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony, przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, możliwym było nieuzyskanie pozytywnej uchwały o nadaniu stopnia doktora.

Postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora jest postępowaniem szczególnym, do którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Odpowiedniość stosowania k.p.a. oznacza, że jedne przepisy Kodeksu będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji, a niektóre z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy, inne zaś wcale (por. wyroki NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, i z 20 kwietnia 2007 r., I OSK 166/06). W tych sprawach zasadniczo ograniczony jest zakres i przebieg postępowania dowodowego, które przepisy szczególne ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego do niej Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r., regulują w zasadzie samodzielnie. W postępowaniu w tych sprawach nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 k.p.a., przejawiająca się uczestniczeniem kandydata w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez zapoznawanie go z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, czy udziałem w postępowaniu dowodowym wraz ze zgłaszaniem przez kandydata wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., I OSK 420/10). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia naukowego doktora nie ma więc możliwości toczenia sporu z recenzentami przewodu doktorskiego odnośnie tego, czy przedłożona rozprawa doktorska stanowi oryginalne dzieło naukowe i czy wykazuje odpowiedni poziom ogólnej wiedzy teoretycznej kandydata w danej dziedzinie naukowej oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia przez niego pracy naukowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2010 r., I SA/Wa 28/10, LEX nr 619822). Natomiast zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji w omawianych sprawach są recenzje i opinie przygotowywane przez powoływanych w tym celu recenzentów, a także oceny ekspertów, z których składa się rada naukowa (wydziału), podejmowane w toku przewodu doktorskiego (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., I OSK 1614/10).

Powyższe rozważania odnoszą się również do Centralnej Komisji, która jako organ odwoławczy, również prowadzi własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do postępowania opiniodawczego. W niniejszej sprawie Centralna Komisja takie postępowanie przeprowadziła zarówno przed wydaniem decyzji z [...] czerwca 2011 r., jak i przed wydaniem zaskarżonej decyzji z [...] października 2012 r. – w aktach administracyjnych znajdują się bowiem stosowne opinie.

Ze specyfiki spraw o nadanie stopnia naukowego wynika też ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się, zatem jedynie do stwierdzenia, czy Centralna Komisja nie naruszyła norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów k.p.a. (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r. I OSK 212/08, LEX nr 505357). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów, a podnoszone przez skarżącego zarzuty uznał za niezasadne. Należy bowiem podkreślić, że Rada Wydziału poprawiła protokół z 8 listopada 2010 r., do czego została też zobowiązana decyzją z [...] czerwca 2011 r., zapoznała się z nim i przeprowadziła ponowne głosowanie nad uchwałą w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora nauk prawnych. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., jak podkreślono już powyżej, rozpoznawana sprawa należy do szczególnego rodzaju spraw, w których art. 107 § 3 k.p.a. będzie miał jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że uzasadnienie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie będzie zawierać motywów rozstrzygnięcia, zwłaszcza, że głosowanie nad podjęciem rozstrzygnięcia jest tajne. Trudno więc wymagać od organu, by zawierał w uzasadnieniu, jakie były poszczególne stanowiska członków organu, które przeważyły o takim, a nie innym rozstrzygnięciu.

Od powyższego wyroku została wywiedziona skarga kasacyjna przez M. K., który zaskarżył ten wyrok w całości i wniósł o 1) uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 29 ust. 1, art. 20 ust. 1-3, art. 21 ust. 1-2 i art. 35 ust. 1-5 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki stosownie do art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3, art. 140 k.p.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w sprawie, której przedmiotem jest odmowa nadania stopnia doktora, odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. ogranicza zapewnienia stronie ochrony jej praw tylko w zakresie podstawowym w ramach wyznaczonych zwłaszcza postępowaniem opiniodawczym oraz nie w zakresie niezbędnym do zachowania jej uprawnień, błędnie uznanych za regulowane samodzielnie, na skutek czego Sąd I instancji również błędnie przyjął w rozpatrywanym wyroku, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, ograniczając swoje rozstrzygnięcie nie naruszyła prawa,

2) art. 21 ust. 1-2, art. 29 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 3-5 i ust. 5 ustawy w zw. § 2 pkt 2, § 8 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2004 r. Nr 15 poz. 128 ze zm., dalej: rozporządzenie) stosownie do art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 140 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające w szczególności na przyjęciu, że zakres rozpatrywania uchwały wydanej przez organ kolegialny, jakim jest Komisja ds. Rozpraw Doktorskich, nie obejmuje wymogów podpisania przez osoby wchodzące w skład tego organu, biorące udział w głosowaniu według uprawnień przekazanych przez Radę Wydziału, przyjęcie wyłączenia ustaleń i kontroli także w tym zakresie w niniejszym postępowaniu,

3) art. 14 ust. 2 pkt 3-5 i ust. 5, art. 20 ust. 1-3, art. 29 ust. 1, art. 35 ust. 1-5 ustawy w zw. z 67 § 1- 2 k.p.a., art. 68 § 1-2 k.p.a., art. 71 k.p.a., art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 140 k.p.a., stosownie do § 2 pkt 2, § 8 ust. 1-2 rozporządzenia przez niewłaściwe zastosowanie, błędną wykładnię w szczególności odnośnie wpływu niejawnego charakteru postępowania i rozstrzygnięcia w zakresie przyjęcia rozprawy doktorskiej, dopuszczenia jej do publicznej obrony, przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej oraz nadania stopnia doktora, jak i wymogów poprawności protokołu z 8.11.2010 r. (wyłączenie wadliwości przeprowadzenia jego zmian, ponownego sporządzenia jako nowej wersji, w tym wymogu zachowania czytelności skreśleń czy też poprawek, zwłaszcza przyjęcie dokonania ich po głosowaniu na Radzie Wydziału w przedmiocie nadania stopnia doktora, jak i oceny poprawności wersji tego protokołu przed tym głosowaniem, przyjęcie braku konieczności ustalenia tej wersji, spełniania wymogów ustawowych tego protokół, w tym zakresu jego poprawy, znaczenia tych okoliczności na podjęte ustalenia oraz zmianę rozstrzygnięcia na negatywne dla doktoranta), wyłączenie spod kontroli wymogu podpisu Przewodniczącego Komisji ds. Rozpraw Doktorskich na tym protokole, jak i na jego poprawkach, brak wyłączenia zawężenia ustaleń obejmujących wyjaśnienie na posiedzeniu Rady [...] oddanych głosów na posiedzeniu Komisji ds. Rozpraw Doktorskich, ustaleń obejmującego osoby biorące udział w tym głosowaniu z powołaniem m.in. na samodzielny, autonomiczny i tajny charakter głosowań oraz postępowania organów; przyjęcie następnie braku obowiązku przedstawienia Radzie [...] projektu uchwały Komisji ds. Rozpraw Doktorskich, wyłączenia pełnego odniesienia w toku postępowania do wadliwości dokumentacji, podlegania jej kontroli, rozpoznaniu, jak i odniesienia do powyższych kwestii, w tym w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć stosownie do zasady prawdy obiektywnej, obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego,

4) § 7 ust. 2, § 4 ust. 1, § 8 ust. 1-2 rozporządzenia w zw. z art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 3-5 i ust. 5, art. 20 ust. 1-3, art. 35 ust. 1-5, art. 29 ust. 1 ustawy stosownie do art. 6 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1-3 k.p.a. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przez przyjęcie w wyroku Sądu I instancji ograniczenia ustaleń organów do przebiegu w niniejszej sprawie obrony rozprawy, a nie na całości przewodu doktorskiego (w tym wyłączenie odniesienia do rozprawy doktorskiej przy braku poddania jej ocenie), dokonanie wadliwej oceny, przejawiającej się zwłaszcza w uznaniu, że rozprawa doktorska skarżącego nie spełniła przesłanek z art. 13 ust. 1 ustawy, podczas gdy obrona rozprawy doktorskiej badana na ostatnim etapie postępowania obejmuje przedstawienie głównych założeń tej rozprawy, przy dodatkowym braku zakończenia tej obrony rozprawy wypowiedzią doktoranta, a nie udzielaniem odpowiedzi na zadane pytania (w zakresie zarzutów poczynionych w niniejszym postępowaniu niewymagających zaś przy tym wartościowania naukowego czy też specjalistycznej wiedzy), niewłaściwą zmianę tej oceny na podstawie błędnych, niepełnych przesłanek oraz okoliczności, w tym wyłączających pozytywny projekt uchwały Komisji ds. Rozpraw Doktorskich, jego przedstawienie Radzie Wydziału oraz stosowne pozytywne stanowisko Przewodniczącego tej komisji,

5) art. 29 ust. 1, art. 21 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 2-5 ustawy w zw. art. 6, art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., 84 § 1 i 2 k.p.a., art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 133 k.p.a., 136 k.p.a., art. 140 k.p.a. oraz § 2 pkt 2, § 7 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w zakresie braku uznania podlegania rozpoznaniu i kontroli niniejszej sprawy poza zakres zarzutów wcześniejszego odwołania strony, w sytuacji uchylenia uchwały Rady [...] w sprawie nadania stopnia doktora, wyłączenie oraz ograniczenie zakresu kontroli recenzji w postępowaniu odwoławczym Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (zwłaszcza pełnego zakresu ustaleń w sprawie, m.in. co do zgromadzenia całości dokumentacji sprawy, dysponowania nią przez recenzentów, w tym pismami strony przed dokonaniem tych recenzji, przyjęcie, że opinie recenzentów A i B zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę, gdy w rzeczywistości nie spełniają one wymaganego warunku podania sprawozdania z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń, opartych na nich wniosków i odpowiedzi na postawione pytania wraz z szczegółowym ich uzasadnieniem); wyłączenie poddania ich ocenie co do cząstkowego ich charakteru, wewnętrznej sprzeczności, jak i jednostronności (przy czym odnośnie recenzji zewnętrznej B wyłączenie kontroli jej nieobiektywnego oraz stronniczego charakteru), błędnie uznając jako wyłącznie toczenie sporu z tymi recenzentami, przyjęcie za tymi recenzentami możliwości kwestionowania tematu i postępowania Rady [...] przez doktoranta z możliwością uwzględnienia zmiany tematy rozprawy na wniosek doktoranta, ograniczenie zakresu kontroli rozstrzygnięcia do tych recenzji, z wyłączeniem właściwego ustalenia oddanych głosów na posiedzeniu Komisji ds. Rozpraw Doktorskich na posiedzeniu Rady [...] z 10.10.2011 r. oraz innych ustaleń z tym związanych, wyłączenie w takim przypadku analizy treści wydanych recenzji w odniesieniu do całokształtu okoliczności sprawy,

6) art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 3-5 i ust. 5, art. 20 ust. 1-3, art. 21 ust. 1, 2, art. 35 ust. 3-5, art. 29 ust. 1 ustawy w zw. z art. 73 i 74 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 140 k.p.a. oraz § 14 ust. 1-3, § 15 ust. 1-3, § 17 ust. 1, § 18 ust. 1-2, § 19 ust. 1-5, § 20 ust. 1, 2, § 21 ust. 1, 2, § 22 ust. 1-4, § 23 ust. 1-2, § 25 ust. 1 statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, jak i art. 51 ust. 1-5, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, w tym art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011 Nr 84, poz. 455, dalej: ustawa z 18 marca 2011 r.) - przez błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie nowego statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów załączonego do akt sprawy, z wyłączeniem wcześniejszego, obowiązującego w postępowaniu odwoławczym, przyjęcie że statut, jakim posługiwała się Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podczas rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi statut zwłaszcza zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy (mające także istotny dalszy wpływ na wynik sprawy stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.); przyjęcie następnie braku przesłanek nadania stopnia naukowego skarżącego i uznanie, że w postępowaniu zachowano reguły własnego postępowania opiniodawczego i jurysdykcyjnego wynikające z przedmiotowych przepisów ustawowych i statutowych, przekroczenie zasady uznania w tym zakresie, pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnienia, w jakim zakresie postanowienia statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wyłączają stosowanie powołanych regulacji w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora, wyłączenie znaczenia w kontroli postępowania odmowy przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów udostępnienia doktorantowi akt tego postępowania, przesłanie ich w terminie sporządzenia skargi organowi pierwszej instancji, przez co skarżący został pozbawiony rzetelnego postępowania oraz możliwości obrony własnych praw,

także przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.:

1) art. 106 § 3 i 5, art. 113 § 1-2, art. 133 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 285 § 1 k.p.c. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., i 107 § 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2-3, § 2 k.p.a., art. 140 k.p.a. stosownie do art. 29 ust. 1 i art. 21 ust. 1-2 ustawy przez brak stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia procedury obowiązującej Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (w szczególności stosownie do wymienionego wyżej zarzutu, odnośnie regulacji statutowych oraz art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r.), w zakresie zaś trybu podejmowania uchwał także przez Radę [...] co do błędnej oceny zgromadzenia całości materiału dowodowego, uznania że w toczącym się postępowaniu nie naruszono zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wszechstronnego, wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (brak kontroli zwłaszcza przez przeprowadzenie zgłaszanego w sprawie pełnego zakresu postępowania dowodowego przez skarżącego stosownie do art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. dotyczącego udziału w głosowaniu nad uchwałą Komisji ds. Rozpraw Doktorskich osób uprawnionych oraz faktycznie biorących udział w tym głosowaniu, jak i przyjęcie braku kwestionowania przez doktoranta tematu rozprawy i postępowania Rady [...], brak skontrolowania wprowadzania w błąd co do istotnych okoliczności sprawy, jak i zmian w dokumentacji sprawy wskazywanych przez Przewodniczącego Rady [...], wpływających na ustalenia przedstawione przed głosowaniem w dn. 10.10.2011 r., błędne ustalenie że odwołanie nie wychodziło poza zakres wcześniejszego), w efekcie ograniczenie kontroli sądowoadministracyjnej jedynie do wybranych regulacji oraz przepisów wykonawczych do ustawy, a także postanowień statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, oddalenie skargi w sytuacji gdy w sprawie zastosowanie znajdowały przepisy ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, których nie można było pomijać lub stawiać w konkurencji do innych regulacji, w tym przez oderwanie wadliwości materialnej i procesowej decyzji od przesłanki braku istotnego wpływu na wynik sprawy, wpływu ograniczenia skarżącemu dostępu do akt sprawy, w tym przez przesłaniu akt sprawy do tego organu w terminie sporządzenia skargi,

2) art. 133 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 oraz art. 54 § 2, art. 106 § 3-5, art. 113 § 1-2 i art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. art. 67 § 1-2 k.p.a., art. 68 § 1-2 k.p.a., art. 71 k.p.a., art. 140 k.p.a. stosownie do art. 29 ust. 1, art. 20 ust. 1-3, art. 21 ust. 1-2, art. 35 ust. 1-5 ustawy przez brak rozpoznania w pełni złożonych przez stronę w trakcie postępowania przed organami oraz Sądem I instancji wniosków dowodowych, oddalenie skargi przy stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia procedury obowiązującej organy postępowania oraz przyjęcie, że postępowanie dowodowe w sprawie o odmowie nadania stopnia doktora ograniczone jest do przeprowadzenia w ramach jego odrębności (zwłaszcza postępowania opiniodawczego) dowodu z recenzji z art. 35 ust. 1-5 ustawy, w tym stosownie do statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r., jak i brak poddania tych recenzji ocenie co do zakresu, wewnętrznej sprzeczności, jednostronności; w efekcie brak wyjaśnienia okoliczności podnoszonych przez skarżącego, nieorzekanie w oparciu o całość materiału dowodowego, w szczególności orzekanie w oparciu o niekompletne dokumenty przekazane przez organ przy braku wnioskowanego ich uzupełnienia (brak w aktach sprawy rozprawy doktorskiej skarżącego przed poddaniem jej recenzji, brak całości dokumentacji w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy, wyjaśnienia w niej na posiedzeniu Rady [...] z 10.10.2011 r. okoliczności związanych z osobami uprawnionymi podczas głosowaniu na posiedzeniu Komisji ds. Rozpraw Doktorskich, w tym przede wszystkim stosownie do wniosków dowodowych skarżącego obejmujących dokumentację dotyczącą obecności na posiedzeniu Komisji ds. Rozpraw Doktorskich z 8.11.2010 r., brak jest wiarygodnych dowodów z przebiegu obrony rozprawy doktorskiej, w tym wersji protokołu przedstawionej przed głosowaniem w 10.10.2011 r., brak płyty CD z nagraniem obrony rozprawy, opinii Rady [...] z art. 21 ust. 1 ustawy oraz pełnej dokumentacji odwołań strony, załączonej wybiórczo do akt sądowych); w rozpoznawanym zakresie nastąpiło także błędne uznanie spełniania wymogów przez protokół obrony rozprawy, jego ponownego sporządzenia, brak wyjaśnienia i skontrolowania ustaleń organów w tym zakresie przy uznaniu tajności głosowania oraz tego protokołu w sytuacji zaistniałych istotnych uchybień (braku ustalenia osób biorących udział w głosowaniu z 8.11.2010 r., przyjęciu w toku postępowania wyłączenia uwag do tego protokołu, błędnym uznaniu spełniania wymogów przez protokół, jego poprawy, ponownego sporządzenia a przede wszystkim czytelności skreśleń, poprawek, w tym dokonanych po głosowaniu z 10.10.2011 r., nieustalenie w toku postępowania wspomnianej wyżej wersji tego protokołu przedstawionej przed tym głosowaniem, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, nieskontrolowanie braku na tym protokole podpisu Przewodniczącego Komisji ds. Rozpraw Doktorskich, jak i na jego poprawkach w związku z posiedzeniem Rady [...] z 21.11.2011 r., brak wyrażenia stanowiska tego Przewodniczącego na posiedzeniu w dniu 10.10 2011 r., w tym dotyczącego składu Komisji ds. Rozpraw Doktorskich z 8.11.2010 r. czy też prawidłowości podpisów osób biorącej udział w tym głosowaniu), wskutek czego przy zaakceptowaniu wad tego protokołu jako niemerytorycznych i jednostronnych uznać należy, iż rozstrzygnięcia organów postępowania nie zostały prawidłowo wydane oraz skontrolowane, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dysponował materiałem koniecznym do oceny legalności i poprawności działalności Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, błędnie przyjmując, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z obowiązującymi procedurami,

3) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a., w związku w zw. 67 § 1-2 k.p.a., art. 68 § 1-2 k.p.a., art. 71 k.p.a., art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 140 k.p.a. stosownie do art. 20 ust. 1-3, art. 21 ust. 1-2, art. 29 ust. 1 ustawy, w tym § 8 ust. 1-2, § 2 pkt 2 rozporządzenia na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy nie przedstawiono Radzie [...] projektu uchwały Komisji ds. Rozpraw Doktorskich oraz stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia kontroli procedury administracyjnej przed organami postępowania,

4) art. 133 § 1 i 2, art. 134 § 1, art. 135, art. 106 § 1-5, art. 113 § 1-2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z § 7 ust. 2, § 4 ust. 1, § 2 pkt 2, § 8 ust. 1-2 rozporządzenia stosownie do art. 13 ust, 1, art. 14 ust. 2 pkt 3-5 i ust. 5, art. 20 ust. 1-3, art. 21 ust. 1-2, art. 35 ust. 1-5, art. 29 ust. 1 ustawy oraz art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1-3, art. 140 k.p.a. przez oddalenie skargi, stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej organy, brak odniesienia się do wadliwych stanowisk organów w zakresie znaczenia obrony rozprawy doktorskiej na cały przewód doktorski w sytuacji, gdy obrona rozprawy doktorskiej obejmuje przedstawienie głównych założeń rozprawy (w tym niewymagającej wartościowania naukowego w zakresie podnoszonych zarzutów czy też specjalistycznej wiedzy), brak w aktach rozprawy doktorskiej, załączenia jej w toku postępowania do materiału sprawy, w tym przed sporządzeniem recenzji w postępowaniu odwoławczym, brak odniesienia do wpływu na rozstrzygnięcie wyłączenia zakończenia obrony rozprawy wypowiedzią doktoranta, a nie udzielaniem odpowiedzi na zadane pytania, pominięcie pozytywnego projektu uchwały Komisji ds. Rozpraw Doktorskich, jego przedstawienia Radzie Wydziału oraz pozytywnego stanowiska Przewodniczącego tej komisji, przy wyłączeniu dokonanych ustaleń w tym zakresie na posiedzeniu Rady [...] z 10.10 2011 r.,

5) art. 103, art. 106 § 3 i 5, art. 98 § 1, art. 101 § 1 pkt 2 i 3, 163 § 1 i 2, art. 167, art. 113 § 1-2, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i 2, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, pkt 2 p.p.s.a. przez brak rozstrzygnięcia i poinformowania strony o zarządzeniu Przewodniczącego w zakresie żądania sprostowania lub uzupełnienia protokołu, w tym brak doręczenie tego zarządzenia,

6) art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, 113 § 1-2, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 ust. 2 oraz art. 87 ust. 1 i art. 88 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 21 ust. 1-2 ustawy poprzez brak właściwego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, błędne ustalenie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony jak i wyjaśniony w sposób przewidziany prawem oraz wystarczający, w tym błędną, nierzetelną i nielogiczną ocenę tego materiału dowodowego w sposób niecałościowy oraz niewszechstronny, zaakceptowanie w ten sposób ustalonego stanu faktycznego sprawy, ograniczonego do przyjętego zakresu postępowania opiniodawczego oraz wydanie na tej podstawie wyroku; naruszenie obejmuje także dokonanie następnie przez Sąd pierwszej instancji kontroli i przedstawienia stanu sprawy niezgodnie z tym stanem rzeczywistym, w tym przez błędne odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nieodniesienie się w tym uzasadnieniu do zarzutów przedstawionych w skardze, w tym w wyjaśnieniu podstaw tego rozstrzygnięcia, co skutkowało oddaleniem skargi mimo wymienionych naruszeń przez organy administracyjne obu instancji,

7) naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, pkt 2 p.p.s.a. na podstawie do art. 174 pkt 1, 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w punktach powyżej regulacji, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie tylko formalnie odpowiada tym wymaganiom. Wskazane w niej podstawy kasacyjne odnoszące się do prawa materialnego nie określają bowiem, w jaki sposób wskazane przez skarżącego przepisy zostały naruszone przez błędną ich wykładnię i na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Przy tym przytoczenie podstaw kasacyjnych nie może ograniczać się do powtórzenia treści art. 174 (por. np. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., FSK 159/04). A zatem koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (por. wyrok NSA z 13 września 2005 r., II OSK 16/05, LEX nr 192124, wyrok NSA z 23 lutego 2005 r., OSK 539/04, LEX nr 165771, wyrok NSA z 2 lutego 2005 r. OSK 1026/04, LEX nr 171170). Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia. W przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest nie tylko wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego naruszonych przez sąd zaskarżonym wyrokiem, ale i wyjaśnienie, na czym polegała błędna interpretacja wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, i jakie jest prawidłowe znaczenie tych przepisów – por. np. wyrok NSA z 30 czerwca 2004 r., FSK 208/04 (ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 55).

Z kolei, uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Jeśli zatem podstawę kasacji stanowi zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, to uzasadnieniem takiego zarzutu powinno być wyjaśnienie, dlaczego przepis przyjęty za podstawę prawną nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis sąd powinien zastosować – wyrok NSA z 14 października 2005 r., I FSK 107/05. Mówiąc innymi słowy, skarżący kasacyjnie powinien wykazać, który z zastosowanych przez Sąd i instancji przepisów nie miał zastosowania w rozpoznanej sprawie, i który ze wskazanych przez skarżącego przepisów powinien być zastosowany w miejsce tego, którym posłużył się Sąd.

Tymczasem zastosowany przez skarżącego sposób formułowania zarzutów (np. "art. 21 ust. 1-2, art. 29 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 3-5 i ust. 5 ustawy w zw. § 2 pkt 2, § 8 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2004 r. Nr 15 poz.128 ze zm., dalej: rozporządzenie) stosownie do art. 107 § 1-3 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 140 k.p.a., na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie") z góry wyklucza dopełnienie tego warunku, ponieważ nie da się z tego wydedukować, o naruszenie jakiej normy prawnej chodzi skarżącemu kasacyjnie, nie mówiąc już o tym, na czym miałoby polegać niewłaściwe zastosowanie tej normy.

Na zakończenie tych wywodów, stwierdzić należy, że naruszenie przepisów postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie). Jednakże stanowi ono podstawę kasacyjną dopiero wówczas, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy. W literaturze procesu cywilnego przyjmuje się, że wystarczy, iż skarżący uprawdopodobni istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania – por. T. Wiśniewski: Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, s. 167 oraz powołana tam literatura. Nie trzeba zatem udowadniać, że gdyby nie stwierdzone w sprawie naruszenie przepisów postępowania, to jej rozstrzygnięcie byłoby inne. Wystarczy wykazać, że realnie istniała taka możliwość. Tego jednakże skarżący kasacyjnie nie uczynił, mimo że w uzasadnieniu podniesionych zarzutów należy się odnieść nie tylko do poglądu przyjętego przez organ administracyjny, ale również sprecyzować swoje własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku – wyrok NSA z 30 czerwca 2004 r., FSK 208/04 (ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 55).

Podsumowując stwierdzić należy, że M. K. w rozpoznawanej sprawie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie niezliczonej ilości konkretnych przepisów, zarówno prawa materialnego, jak i przepisów procesowych. Jednakże nigdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podjął nawet próby wyjaśnienia, dlaczego – jego zdaniem – przyjęte przez Sąd I instancji znaczenie powyższych przepisów jest sprzeczne z powszechnie uznawanymi regułami wykładni. Nigdzie też, nie wyjaśniono, jakie znaczenie mają – według skarżącego kasacyjnie – przytoczone przez niego przepisy. Wreszcie, w skardze kasacyjnej nie ma wyjaśnienia tłumaczącego, na czym polega związek przyczynowy pomiędzy zarzucanym naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Tym samym należało uznać, że żaden z tych zarzutów nie jest podstawą kasacyjną w rozumieniu art. 174 pkt 1 lub 2 p.p.s.a., co nakazuje przyjąć, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.