Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 5/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg G. S. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 listopada 2016 roku, nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. B. i G. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 listopada 2016 roku, nr [..], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 października 2015 r., nr [..] ustalającą warunki zabudowy działki nr [..] obręb K., przy ul. O. w G. oraz działki drogowej nr [..] obręb K. dla realizacji infrastruktury – budowy 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą.

A. B. zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że decyzja ustalająca warunki zabudowy należy do kategorii aktów podlegających wykonaniu. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, polegających na tym, że w oparciu o pozwolenie na budowę możliwa będzie zabudowa o parametrach i wskaźnikach ustalonych w sposób niezgodny z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Mając na uwadze średni okres trwania postępowania sądowoadministracyjnego w obu instancjach, w opinii strony jest wysoce prawdopodobne, że na przedmiotowej działce powstanie w tym czasie zabudowa w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, zaś jej wyeliminowanie z obrotu prawnego oraz rozbiórka powstałych budynków będą trudne. Wskazała ponadto, że zrealizowanie zabudowy wysokiej o dużych gabarytach może znacznie pogorszyć jakość korzystania z nieruchomości stanowiącej jej własność, w tym ograniczyć dostęp do światła dziennego, co najprawdopodobniej będzie już nieodwracalne.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W doktrynie i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). W odniesieniu do decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało pogląd, zgodnie z którym tego rodzaju decyzje nie wywołują skutków materialnoprawnych, ze względu na które podlegałyby wykonaniu. Decyzja o warunkach zabudowy stwierdza istnienie stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu. Ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków

(por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 713/10; z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1322/15; z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 104/16; z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt

II OSK 1200/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Planowana inwestycja skonkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i to wówczas może ewentualnie wystąpić po stronie skarżącej możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego też problemy wskazane we wniosku, w tym związane z obniżeniem komfortu życia strony skarżącej, nie mogą być spowodowane przez wykonanie decyzji o warunkach zabudowy (por. postanowienie NSA z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt

II OZ 1078/15), a tym samym nie mogą stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.