Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1187/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
journal: Dz.U. 2021 poz 2373
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 maja 2021 r. nr [...] znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa Parku Solarnego "Zimnodół" - elektrownia fotowoltaiczna o łącznej mocy do 30 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. gr.: [...], [...], [...] obręb Zimnodół, jednostka ewidencyjna Olkusz - G, powiat olkuski, województwo małopolskie, [...], [...] obręb Osiek, jednostka ewidencyjna Olkusz - G, [...], [...], [...], [...] obręb Olkusz, jednostka ewidencyjna Olkusz - M".

Od decyzji tej odwołał się P. P..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 23 sierpnia 2021 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn.: Dz.U. 2021 r., poz.2047) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że stosownie do treści art. 80 ust. 2 zdanie 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - dalej "ustawa", który to przepis stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (art. 59 ust. 1 ustawy).

Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczą istotą sporu jest ustalenie, czy elektrownia fotowoltaiczna jest urządzeniem infrastruktury technicznej, której realizacji na terenie działek nr ew. gr.: [...], [...], [...] obręb Zimnodół, jednostka ewidencyjna Olkusz - G, powiat olkuski, województwo małopolskie, [...], [...] obręb O. , jednostka ewidencyjna Olkusz - G, [...], [...], [...], [...] obręb Olkusz, jednostka ewidencyjna Olkusz - M" - nie zakazuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a wręcz ją dopuszcza, czy też jak uważa Organ I instancji - jest to zabudowa o charakterze przemysłowym, która w świetle postanowień planu miejscowego jest zakazana.

Zgodnie z § 3 ust. 6 Uchwały Nr XLIX/526/2010 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 15 czerwca 2010 r. /Dz. U.Woj. Małopolskiego Nr 390 z dnia 3 sierpnia 2010 r., poz. 2746/ oraz zmianą w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiek Południe - Zimnodół zatwierdzoną Uchwałą Nr LIII/595/2010 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 9 listopada 2010 r. /Dz. U. Woj. Małopolskiego Nr 66 z dnia 9 grudnia 2010 r., poz. 5550/ - w granicach planu miejscowego obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem obiektów komunikacji oraz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.

Zgodnie ustaleniami w/w planu działka nr [...] położona w Zimnodole znajduje się w terenach oznaczonych symbolami w niewielkim północnym fragmencie w terenie "B.11R"-opisanym jako: "Tereny rolnicze", w niewielkiej zachodniej części w liniach rozgraniczających drogi ozn. symbolem "B.5KDX" opisanym jako ciąg pieszo - jezdny o szerokości 6 lub 5m; w przeważającej części w granicy strefy dopuszczalnej lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi.

W świetle § 13 ust. 1 powyższej Uchwały wyznacza się tereny rolnicze, oznaczone na rysunku planu miejscowego symbolami A. IR - A.2R, B.1R- B. 18R, dla których ustala się:2) przeznaczenie dopuszczalne sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. W myśl § 13 ust. 2 w ramach szczególnych warunków zagospodarowania terenów rolniczych A.IR - A.2R, B.1R-B.18R oraz dopuszczenia i ograniczenia w ich użytkowaniu: utrzymuje się istniejące sieci i urządzenia infrastruktury technicznej z możliwością budowy nowych obiektów infrastruktury technicznej, sieci i urządzeń oraz remontu, przebudowy i wyburzenia istniejących z zachowaniem przepisów odrębnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w składzie jak na wstępie podziela w całości i uznaje za trafne stanowisko Organu, że projektowana inwestycja ma charakter zabudowy przemysłowej (produkcyjnej) i nie może być uznana jako urządzenia infrastruktury technicznej.

Niewątpliwie na gruncie interpretacji przepisów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zarysowały się na dwa stanowiska co do elektrowni fotowoltaicznych. Jedno, że elektrownie fotowoltaiczne są urządzeniami infrastruktury technicznej, drugie - przeciwne, podzielane przez skład orzekający Kolegium, że nie są to urządzenia infrastruktury technicznej, a zabudowa przemysłowa.

Następnie Kolegium szeroko przedstawiło poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę sporną kwestię, zawarte w szczególności w wyrokach z dnia 9 grudnia 2020 r. II OSK 3705/19 i z dnia 24 kwietnia 2018 r. II OSK 2727/17.

Kolegium podzieliło pogląd Organu I instancji, że z uwagi na brak zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji w części dotyczącej Parku Solarnego "Zimnodół" - elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 30 MW (lokalizacji modułów fotowoltaicznych na działce nr ew. gr. [...] obręb Zimnodół') bezprzedmiotowe było analizowanie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lokalizacji infrastruktury towarzyszącej na pozostałych działkach nr ew. gr. [...], [...], [...] obręb Zimnodół, [...], [...] obręb Osiek, [...], [...], [...], [...] obręb Olkusz. Przedmiotem inwestycji jest elektrownia fotowoltaiczna zlokalizowana przede wszystkim na działce nr [...] (lokalizacja modułów fotowoltaicznych), a zatem kwalifikacja zamierzenia inwestycyjnego odbywa się z punktu widzenia tej lokalizacji.

Ponadto Kolegium nie podziela poglądu co do naruszenia art. 8 K.p.a., należy bowiem mieć na uwadze, że uprzednie decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane zostały przez Organ I instancji w związku z kasacyjnymi decyzjami organu odwoławczego. Należy podkreślić, że Organ administracji publicznej korzysta z zasady autonomii instancyjnej i w każdej konkretnej sprawie - o ile nie jest związany rozstrzygnięciem organu wyższej instancji lub wyrokiem Sądu - podejmuje rozstrzygnięcie na podstawie analizy odrębnego stanu faktycznego dokonując własnej wykładni przepisów prawa.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. P., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm., dalej: "o.o.ś.") w zw. z § 3 ust. 6, § 13 ust. 1 i 2, § 18 ust. 3 oraz § 28 ust. 2 uchwały nr XLiX/526/2010 Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiek Południe-Zimnodół (dalej: plan miejscowy) - poprzez odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, mimo że jego lokalizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiek Południe-Zimnodół, ponieważ obiekty wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii należy uznać za urządzenia infrastruktury technicznej, a ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprost dopuszcza lokalizowanie na jego obszarze kolektorów słonecznych oraz innych urządzeń umożliwiających pozyskanie energii odnawialnej słońca;

2) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej oraz - pomimo braku uzasadnionej przyczyny - wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmowną, chociaż w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej samej działki (nr [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w decyzji z dnia 6 grudnia 2018 r. (znak: [...]) oraz decyzji z dnia 10 czerwca 2019 r. (znak: [...]) jednoznacznie przesądziło, że budowa instalacji fotowoltaicznej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, co wynika z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto, iż wykładnia systemowa pojęcia infrastruktura techniczna prowadzi do wniosku, że wytwarzanie energii jest procesem, który nie wyklucza urządzeń do jej produkcji z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej;

3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. - poprzez brak rozważenia okoliczności stanu faktycznego sprawy przez Organ, pominięcie wyjaśnienia kluczowych kwestii, brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego, nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie zakwalifikowania inwestycji jako znajdującej się na obszarach objętych formami ochrony przyrody.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o:

1) uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło ojej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Ponieważ strony nie wykonały powyższego wezwania, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu.

Jak trafnie wskazał organ II Instancji, spór w sprawie sprowadza się do tego, czy elektrownia fotowoltaiczna o mocy 30 MW, której panele fotowoltaiczne zajmą obszar ponad 16 hektarów, zaś całość przedsięwzięcia obejmuje około 38 hektarów – jest "urządzeniem infrastruktury technicznej".

Odpowiedź na to pytanie warunkuje ustalenie, czy planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym w tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a tym samym, czy możliwe jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm.), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Działka nr [...], na której zaplanowano umieszczenie paneli fotowoltaicznych zgodnie z obowiązującym w tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Osiek – Południe Zimnodół, położona jest w przeważającej części na terenach B.1E,R. – tereny lokalizacji obiektów energetyki wiatrowej na gruntach rolnych, gdzie przeznaczeniem podstawowym są elektrownie wiatrowe wraz z urządzeniami towarzyszącymi, a jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono (między innymi) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. W niewielkiej części działka ta położona jest także na terenach rolnych B.11R - dla których plan przewiduje jako przeznaczenie dopuszczalne (między innymi) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej.

Niewątpliwie zatem planowane przedsięwzięcie nie mieści się przeznaczeniach podstawowych określonych w planie miejscowym, pozostaje zatem do ustalenia, czy przedsięwzięcie to jest właśnie "urządzeniem infrastruktury technicznej".

Wskazać zatem należy w pierwszej kolejności, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia może być wydana wyłącznie dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) tylko i wyłącznie w § 3 ust. 1 pkt. 54 odnosi się do "systemów fotowoltaicznych" kwalifikując je jednoznacznie jako zabudowę przemysłową: "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a."

Jak już wyżej wskazano, elektrownia (panele fotowoltaiczne) planowana jest na obszarze ponad 16 hektarów, zatem występując z wnioskiem o wszczęcie kontrolowanego postępowania inwestor miał świadomość, że wniosek dotyczy zabudowy przemysłowej, co zresztą wskazano w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (str. 6). Natomiast przedsięwzięcie jako całość – opisane na str. 21 KIP – składa się nadto z około 20 stacji kontenerowych; transformatorów olejowych lub suchych; inwerterów oraz rozdzielnic; okablowania; układów pomiarowo – zabezpieczających; linii kablowych elektroenergetycznych; linii telekomunikacyjnych; instalacji odgromowych, przeciwprzepięciowych, przeciwporażeniowych; oświetlenia oraz instalacji dozoru i monitoringu; przyłącza do GZP Pakuska; ogrodzenia oraz dróg dojazdowych.

Planowana inwestycja jest zatem zakładem przemysłowym, który będzie produkował energię elektryczną wykorzystując promieniowanie słoneczne (o łącznej mocy do 30 MW) i przekazywał ja do systemu elektroenergetycznego, natomiast "obiekty infrastruktury technicznej" (wyżej wymienione), tylko jej towarzyszą, pełniąc rolę służebną/uzupełniającą wobec samej elektrowni. Wobec takiej charakterystyki inwestycji, produkcyjnego przeznaczenia obiektu, wielkości, parametrów, a zwłaszcza zaplanowanej mocy urządzeń wytwarzających energię wynoszącej do 30 MW - nie można uznać, iż przedmiotowa zabudowa systemu fotowoltaicznego stanowi urządzenie infrastruktury technicznej.

Dodatkowo wskazać należy także na przepisy innych ustaw, odnoszące się do systemów fotowoltaicznych.

Po pierwsze, ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 610 z późn. zm.) w art. 2 pkt 13 definiuje instalację odnawialnego źródła energii jako instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.

W art. 2 pkt. 18 tej ustawy zdefiniowano także "małą instalację" jako instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 50 kW i mniejszej niż 500 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu większej niż 150 kW i nie większej niż 900 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest większa niż 50 kW i mniejsza niż 500 kW oraz (w pkt. 19) "mikroinstalację" jako instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.

Planowana inwestycja nie jest zatem ani mikroinstalacją ani małą instalacją w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów. Należy zatem mieć na względzie również i to, że zgodnie z art. 3 ustawy o odnawialnych źródłach energii, podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i warunkach określonych w ustawie - Prawo energetyczne, z wyłączeniem wytwarzania energii elektrycznej w mikroinstalacji; w małej instalacji – co tylko wzmacnia argumentację, że planowana inwestycja jest zabudową przemysłową, a nie "urządzeniem infrastruktury technicznej".

Podobnie w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503), ustawodawca dokonał ich rozróżnienia, wprowadzając w art. 10 ust. 2a ("Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie") i art. 15 ust. 3 pkt 3a (w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko) odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Przywołane wyżej przepisy świadczą o tym, że ustawodawca wyraźnie rozróżnia inwestycje wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej i nieprzekraczającej 100 kW.

Przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. II OSK 3705/19, w którym zawarta została szeroka analiza kwestii związanych z możliwością kwalifikowania urządzeń fotowoltaicznych wytwarzających energię o mocy przekraczającej 100 KW (elektrowni fotowoltaicznych) jako urządzeń infrastruktury technicznej - dotyczył interpretacji art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym miejscu odnotować należy, że plan miejscowy w oparciu o który dokonywana jest analiza zgodności przedsięwzięcia pochodzi z 2010 r., mimo to jednak już wówczas był planem przewidującym przeznaczenie terenów pod inwestycje związane z pozyskiwaniem energii z alternatywnych źródeł, tj. elektrowni wiatrowych. W tym czasie elektrownie fotowoltaiczne nie były jeszcze tak popularne i rozpowszechnione jak obecnie, niemniej jednak nie można zasadnie twierdzić, że organ planistyczny określił niejako mimochodem ewentualną możliwość ich lokalizacji na terenach rolnych czy przeznaczonych co do zasady pod elektrownie wiatrowe, określając je mianem "urządzeń infrastruktury technicznej".

Podobnie ustawa Prawo budowlane dokonuje rozróżnienia instalacji fotowoltaicznych, ze względu na wytwarzaną przez nią moc. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 4 pkt. 3 lit. c tej ustawy, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW z zastrzeżeniem, że do urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 6,5 kW stosuje się obowiązek uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (...).

Innymi słowy, można przyjąć, że instalacje fotowoltaiczne o stosunkowo niewielkiej mocy (i w konsekwencji zajmujące stosunkowo niewielką powierzchnię), budowane czy montowane w głównej mierze "na potrzeby własne" zaopatrzenia w energię elektryczną poszczególnych budynków mieszkalnych czy usługowych są urządzeniami infrastruktury technicznej. Jednakże zupełnie inaczej rzecz się ma z elektrownią, produkującą energię wyłącznie w celu jej sprzedaży.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, całkowicie podziela pogląd, że budowy elektrowni fotowoltaicznych służących celom produkcyjnym nie można utożsamiać z budową urządzeń infrastruktury technicznej, definiowaną w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami - jako budowa drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna został oddalona na zasadzie art.151 p.p.s.a.