Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1099/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek - Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. kwotę 697 zł (słownie sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017r, znak: [...] [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia "[...] z siedzibą w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...] grudnia 2016, znak: [...], [...] odmawiającą stwierdzenia w nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia sprzeciwu i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji – utrzymał w mocy ww. decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...], Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2013r wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia przez [...] Sp. z o.o. zamiaru wykonania robot budowlanych, polegających na "rozstawieniu przyczepy mobilnej służącej do zamontowania masztu stacji bazowej wraz z wykonaniem zasilania" na działce nr ewid. [...], obręb [...]) i umorzył postępowanie w sprawie ww. zgłoszenia przed organem I instancji.

Podaniem z dnia [...] lipca 2014r., Stowarzyszenie "[...]", powołując się na przepisy art. 31 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wniosło do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie z urzędu nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego.

Postanowieniem z dnia [...] września 2015r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 432/15, wszczął z urzędu na wniosek Stowarzyszenia "[...]" postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...]

Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2016r znak: [...], [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2013r Nr [...], znak: [...] (o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia przez [...] Sp. z o.o. zamiaru wykonania robot budowlanych, polegających na "rozstawieniu przyczepy mobilnej służącej do zamontowania masztu stacji bazowej wraz z wykonaniem zasilania" na działce nr ewid. [...], obręb [...]) i umarzającej postępowanie w sprawie ww. zgłoszenia przed organem I instancji.

Po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia "[...]" o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do zmiany podjętego rozstrzygnięcia i w dniu [...] marca 2017r. podjął powołaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił istotę i charakter postępowania nieważnościowego oraz istotę rażącego naruszenia prawa. Podkreślił, że głównym celem jest ustalenie, czy rozstrzygnięcie będące przedmiotem postępowania nieważnościowego jest dotknięte którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Wskazał również, że rażąca wadliwość decyzji nie może być domniemywana. Jedną z przesłanek rażącego naruszenia prawa jest oczywistość jego naruszenia. W sytuacji gdy w okolicznościach konkretnej sprawy nie można jednoznacznie przesądzić tego faktu, to nie można mówić, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Organ powołując się na orzecznictwo podkreślił, że jeżeli chodzi o odmienną interpretację przepisów prawa, tam gdzie w wchodzi rozbieżność wykładni prawa, kiedy zastosowano przepis prawa w jednej z możliwych interpretacji nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na rozstawieniu przyczepy samochodowej na kołach, na której znajduje się kontener technologiczny oraz wieża aluminiowa o wysokości 18 m z trzema wspornikami antenowymi. Ponadto do stabilizacji wieży przewidziano odciągi linowe przytwierdzone do elementów wsporczych przyczepy wypoziomowanych na płytach chodnikowych (Dokumentacja techniczna "A. Część opisowa" - str. 3, "C. Część opisowa", rys. nr PZT-03, PZT-04). Przewidziano także zasilenie ww. przyczepy z istniejącego budynku gospodarczego na ww. działce nr ewid. [...], oznaczonego symbolem "i" (Dokumentacja techniczna "A. Część opisowa" - str. 3, Mapa zasadnicza z dnia [...] października 2013 r.).

Następnie organ powołał przepis art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2013r., poz. 1409, ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym i podał, że w dniu [...] grudnia 2013 r. do Urzędu Miasta K. wpłynęło zgłoszenie [...] Sp. z o.o. dotyczące "rozstawienia przyczepy mobilnej służącej do zamontowania masztu stacji bazowej wraz z wykonaniem zasilania na działce nr ewid. [...]", położonej w K.. Do ww. zgłoszenia [...] Sp. z o.o. dołączyła notarialnie poświadczone kopie pełnomocnictw z dnia [...] listopada 2013r. oraz z dnia [...] lutego 2012 r., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane z dnia [...] września 2013r., mapę ewidencyjną z dnia [...] września 2013r., mapę zasadniczą z dnia [...] października 2013 r., oświadczenie projektantów z dnia [...] października 2013 r. oraz "Dokumentację techniczną".

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r Nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez [...] Sp. z o.o. ww. zamierzenia inwestycyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014r., znak: [...], uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2013r. i umorzył postępowanie w sprawie ww. zgłoszenia przed organem I instancji. Wojewoda wskazał, że przedmiotem zgłoszenia robót budowlanych nie może być rozstawienie przyczepy ponieważ czynność ta nie dotyczy obiektu budowlanego w znaczeniu określonym w prawie budowlanym. Z tego też względu stwierdził, że postępowanie wobec takiego zgłoszenia jest bezprzedmiotowe.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał przepis art. 3 pkt. 1 i art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego i stwierdził, że bez wątpienia sporne zamierzenie nie jest budynkiem, ani budynkiem małej architektury. Uwzględniając definicje zawarte wskazane w ww. przepisach oraz mając na uwadze nadzwyczajny charakter niniejszego postępowania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie sposób stwierdzić jednoznacznie, ponad wszelką wątpliwość, że sporne zamierzenie jest obiektem budowlanym – budowlą, a w konsekwencji, że organ wojewódzki dopuścił się "rażącego", tj. widocznego na "pierwszy rzut oka" naruszenia prawa. Podkreślił, że podstawą wieży jest przyczepa samochodowa przystosowana do poruszania się po drodze (posiada koła, dyszel), która stanowi pojazd zdefiniowany w art. 2 pkt. 31 (pojazd - środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.) - według stanu na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że sporną przyczepę można także zakwalifikować jako pojazd specjalny zdefiniowany w art. 2 pkt. 36 Prawa o ruchu drogowym (pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia). Zdaniem organu odwoławczego powyższej konstrukcji nie powinno się rozpatrywać, jak wskazuje Stowarzyszenie "[...]", oddzielnie jako przyczepy i oddzielnie jako wieży, ale łącznie - jako całość konstrukcyjną - przyczepę samochodową, na której wyposażeniu jest kontener technologiczny oraz maszt. W innym przypadku reglamentacją prawa budowlanego mogłyby zostać objęte np. niektóre dźwigi samochodowe, czy wozy transmisyjne.

Odnosząc się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu, że "przedmiotowy obiekt niemal od 3 lat nie zmienił swojego usytuowania, nie używane są koła przyczepy, nie jest ona w ogóle używana zgodnie

z przeznaczeniem" Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z powyższej przytoczonych definicji wynika, że istotne aby maszynę lub urządzenie uznać za pojazd wystarczy aby była ona do tego przystosowana i przeznaczone. Nie jest wymagane aby była ona "używana zgodnie z przeznaczeniem". Organ zaznaczył, że z wniosku Stowarzyszenia "[...]" wynika, że sporna przyczepa samochodowa posiada nr rejestracyjny [...]. Powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/GI 521/09 i wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych spotykany jest pogląd, zgodnie z którym "Zaopatrzona w tablicę rejestracyjną, sprawna technicznie przyczepa samochodowa, która zgodnie z art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) stanowi pojazd bez silnika przystosowany do łączenia go z innym pojazdem, nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, o jakim mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane."

Zdaniem organu odwoławczego powyższe stanowisko również przemawia za uznaniem, iż organ wojewódzki nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj. takiego naruszenia, które jest widoczne "na pierwszy rzut oka" oraz dotyczy przepisów niebudzących wątpliwości interpretacyjnych. Dalej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przewidziano także zasilenie ww. przyczepy z istniejącego budynku gospodarczego na ww. działce nr ewid. [...], oznaczonego symbolem "i". Z powyższego wynika, że przyłącze energetyczne na ww. działce nr ewid. [...] już istniało, a zasilenie spornej przyczepy – co wyjaśnił inwestor w toku postępowania przed organem wojewódzkim – to w istocie kabel zasilający ("przedłużacz") łączący ją już z istniejącą instalacją.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ wojewódzki nie naruszył rażąco art. 138 § 1 pkt. 2 kpa. Podsumowując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że skoro nie sposób stwierdzić bezspornie, że ww. zamierzenie jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, to tym samym nie sposób stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że "rozstawienie" spornej przyczepy samochodowej wraz z wyposażeniem jest objęte reglamentacją Prawa budowlanego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana decyzja organu wojewódzkiego nie jest obarczona "rażącym" naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa ani żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Skargę do Sądu na opisaną wyżej decyzję wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Wojewoda [...] nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa kwalifikując rozstawienie przyczepy mobilnej służącej do zamontowania masztu stacji bazowej wraz

z wykonaniem zasilania nie jako wykonanie obiektu budowlanego, lecz obiektu nie będącego obiektem budowlanym, do którego nie znajdują zastosowanie przepisy prawa budowlanego.

Strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji i uważa je za wadliwe. Powołała przepis art. 3 pkt. 1 lit b Prawa budowlanego zgodnie z którym przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczną- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Następnie wskazała, że definicja legalna budowli została zawarta w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego i że rodzaje budowli wymienionych w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego mają charakter otwarty i przykładowy. Następnie skarżące Stowarzyszenie zaznaczyło, że takie cechy jak trwałe związanie z gruntem bądź istnienie fundamentu nie decyduje o zakwalifikowaniu danego obiektu do kategorii budowli. Cechy te mają jedynie znaczenie dla uznania obiektu za budynek, albowiem zgodnie z art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budowla zatem ani nie musi być trwale związane z gruntem ani nie musi posiadać fundamentu, gdyż nic takiego z przepisów prawa budowlanego nie wynika. Prawo budowlane przewiduje natomiast reglamentację tzw. tymczasowych obiektów budowlanych, których definicja została zamieszczona w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego.

W ocenie strony skarżącej znajdująca się na przyczepie stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, zaś sama przyczepa tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego wymagającym co do zasady również uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą bez względu na jakim podłożu została wybudowana lub zamontowana. Nie ma zatem znaczenia, czy wykonywana została na budynku, bezpośrednio na ziemi albo jakimś fundamencie, czy też na przyczepie mobilnej. Stanowisko odmienne jest błędne skoro sprowadza się do tego, że taka sama pod względem technicznym konstrukcja wsporcza z antenami będzie budowlą w zależności od tego, gdzie jest zlokalizowana. Istotą zakwalifikowania obiektów do kategorii budowli jest posiadanie pewnych cech, które w powyższym przypadku pokrywają się.

Skarżące Stowarzyszenie podkreśliło, że nawet budowa samej stacji bazowej telefonii komórkowej obejmująca wykonanie konstrukcji wsporczej (masztu) wraz z urządzeniami antenowymi na dachu budynku, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie mieści się w zwolnieniu określonym w art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego nawet według aktualnego brzmienia tego przepisu, który dotyczy wyłącznie urządzeń i konstrukcji będących urządzeniami, a nie budowli. Budowla zatem nie traci swych cech tylko z tego powodu, że jest usytuowana na mobilnej przyczepie, ponieważ nie różni się niczym od takich samych budowli zamontowanych na dachach budynków. Stowarzyszenie podkreśliło również że Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmuje w swych wyrokach, że stacje bazowe telefonii komórkowej, które emitują promieniowanie elektromagnetyczne, są budowlami w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit b Prawa budowlanego stanowiącymi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami.

Strona skarżąca wskazała, że budowla w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej została usytuowana na tymczasowym obiekcie jakim jest mobilna przyczepa tworząc pewną zorganizowaną całość. Twierdzenie Wojewody [...], iż mobilna przyczepa nie jest obiektem budowlanym prowadzi do rażącego naruszenia prawa tj. art. 1 w zw. z art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego, a więc konieczności zastosowania art. 156 §1 pkt. 2 kpa. Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że w niniejszej sprawie doszło do jednoczesnego ustawienia mobilnej przyczepy i montażu na niej stacji bazowej telefonii komórkowej, co oznacza, że inwestor dokonując zgłoszenia dopuścił się rozdzielenia inwestycji stanowiącej całość techniczno-użytkową. Powołało przepis art. 3 pkt. 6 i art. 3 pkt. 7 Prawa budowlanego i wskazało, że zarówno zatem montaż jak i wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu mieści się w kategorii robót budowlanych. Zdaniem strony skarżącej twierdzenie, iż ustawienie mobilnej przyczepy w określonym miejscu nie mieści się w kategorii robót budowlanych jest oczywiście błędne. Strona skarżąca zaznaczyła również zgłoszeniem objęte zostało również "wykonanie zasilania", co świadczy po pierwsze o tym, że ustawienie przyczepy ma w rzeczywistości charakter stacjonarny, zaś po drugie, że zgłoszeniem objęte zostało wykonanie przyłącza elektroenergetycznego, które jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 9 pr. bud., czyli urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budowa samego przyłącza z kolei wymaga zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 20 Prawa budowlanego bądź spełnienia warunków wynikających z art. 29a Prawa budowlanego. Nie ma natomiast żadnych podstaw prawnych do przyjęcia, że budowa przyłącza elektroenergetycznego nie podlega regulacjom prawa budowlanego. Jeżeli z kolei jest ona związana z wykonaniem obiektu budowlanego, któremu przyłącze ma służyć, niezbędne jest spełnienie warunków, jakie stawiane są inwestycji głównej, czyli uzyskanie pozwolenia na budowę bądź dokonanie zgłoszenia robót budowlanych.

W ocenie strony skarżącej :

- przyczepa mobilna jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego oraz tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego,

- stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego ustawioną na przyczepie mobilnej będącej obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego oraz tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego,

- rozstawienie przyczepy mobilnej i montażu na niej stacji bazowej telefonii komórkowej jest wykonaniem obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego,

- wykonanie zasilania jest budową przyłącza elektroenergetycznego, czyli urządzenia w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego.

W związku z powyższym zdaniem skarżącego Stowarzyszenia zgłoszona inwestycja mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy Prawo budowlane, co oznacza, że decyzja Wojewody [...] obarczona jest wadą nieważności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły dlatego skarga podlegała uwzględnieniu.

Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie sąd kontroluje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017r wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym w trybie stwierdzenia nieważności.

Prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem.

Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji.

W rozpatrywanej sprawie, organ nadzorczy wadliwie ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r, którą organ odwoławczy uchylił sprzeciw i umorzył postępowania organu pierwszej instancji nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa.

Z akt sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją jednoznacznie wynika, że przedmiotem zgłoszenia było ustawienie mobilnej przyczepy służącej do zamontowania stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wykonaniem zasilania" na działce nr ewid. [...], obręb [...]. Z projektu załączonego do zgłoszenia wynika, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na rozstawieniu przyczepy samochodowej na kołach, na której znajduje się kontener technologiczny oraz wieża aluminiowa o wysokości 18 m z trzema wspornikami antenowymi. Ponadto do stabilizacji wieży przewidziano odciągi linowe przytwierdzone do elementów wsporczych przyczepy wypoziomowanych na płytach chodnikowych (Dokumentacja techniczna "A. Część opisowa" - str. 3, "C. Część opisowa", rys. nr PZT-03, PZT-04). Przewidziano także zasilenie ww. przyczepy z istniejącego budynku gospodarczego na ww. działce nr ewid. [...], oznaczonego symbolem "i" (Dokumentacja techniczna "A. Część opisowa" - str. 3, Mapa zasadnicza z dnia [...] października 2013 r.).

Zgłoszenie dotyczyło więc wybudowania obiektu budowlanego ( stacji bazowej telefonii komórkowej ) gdyż zgodnie z art. 3 pkt. 1 lit b Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczną- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast przez " wybudowanie" rozumie się już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą bez względu na to na jakim podłożu została wybudowana lub zamontowana. Nie ma zatem znaczenia, czy wykonywana została na przyczepie mobilnej czy też na budynku lub bezpośrednio na ziemi. Budowla nie traci swych cech tylko z tego powodu, że jest usytuowana na mobilnej przyczepie, ponieważ nie różni się niczym od takich samych budowli zamontowanych na dachach budynków. Stacje bazowe telefonii komórkowej, które emitują promieniowanie elektromagnetyczne, są budowlami w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit b Prawa budowlanego stanowiącymi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami. Budowla w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej została usytuowana na tymczasowym obiekcie jakim jest mobilna przyczepa tworząc pewną zorganizowaną całość. Z przepisu art. 3 pkt. 6 i art. 3 pkt. 7 Prawa budowlanego wynika, że zarówno montaż jak i wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu mieści się w kategorii robót budowlanych.Zgłoszeniem objęte zostało również wykonanie przyłącza elektroenergetycznego, które jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 9 pr. bud., czyli urządzeniem technicznym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budowa samego przyłącza z kolei wymaga zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 20 Prawa budowlanego bądź spełnienia warunków wynikających z art. 29a Prawa budowlanego. Nie ma natomiast żadnych podstaw prawnych do przyjęcia, że budowa przyłącza elektroenergetycznego nie podlega regulacjom prawa budowlanego. Projektowana inwestycja wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy Prawo budowlane.

Twierdzenie Wojewody [...], iż mobilna przyczepa nie jest obiektem budowlanym, a jej ustawienie w określonym miejscu nie mieści się w kategorii robót budowlanych rażąco narusza art. 1 w związku z art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego.

W konsekwencji nieuzasadnione jest stanowisko organu, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa.

Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionego wyżej stanowiska Sądu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.