Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 320/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3 i  4, art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt. 2, art. 184, art.197 par. 2, art. 269 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1, art. 102 a
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C.B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 39/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C.B. na uchwałę Rady Miejskiej w D. z dnia 25 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 21 marca 2016 r., II SA/Wr 39/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę C. B. (dalej: "skarżący", "strona") na uchwałę Rady Miejskiej w D. z 25 czerwca 2015 r., [...] w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji podał art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

2. Przyczyną odrzucenia skargi był fakt, że skarga skarżącego na uchwałę Rady Miejskiej z 25 czerwca 2015 r. została złożona z uchybieniem ustawowego terminu. Jak wynika z akt sprawy skarżący wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia interesu prawnego pismem z 17 sierpnia 2015 r.(data wpływu do organu administracji 18 sierpnia 2015 r.) zaś Rada Miejska nie udzieliła na nie odpowiedzi. Oznacza to, że w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi na uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynosił 60 dni. Zatem wyznaczony termin upływał 17 października 2015 r.(sobota), zatem ostatni dzień sześćdziesięciodniowego terminu kończył się 19 października 2015r. W aktach znajduje się natomiast uchwała z 3 listopada 2015 r., [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, jak również pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej z 4 listopada 2015 r. (doręczone skarżącemu 12 listopada 2015 r.) informujące o podjęciu niekorzystnej dla skarżącego uchwały.

W konsekwencji, skoro Rada Miejska nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi w terminie 60 dni od daty otrzymania wezwania, to termin do złożenia skargi rozpoczął swój bieg w dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji przyjął, że jest to dzień 18 sierpnia 2015 r. (data wpływu wezwania do organu), wobec czego termin do wniesienia skargi upłynął 19 października 2015 r. Tymczasem skarga została złożona osobiście przez skarżącego w siedzibie organu dopiero 8 grudnia 2015 r, a więc po upływie terminu. Zdaniem sądu, przesądzało to o konieczności odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Skarżący wniósł od powyższego postanowienia zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez WSA we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnymi (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej: "u.s.g.") warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu, który zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie wydał. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a., mimo, że wyłączono stosowanie art. 52 § 4 tej ustawy. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a. i wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., mają taki sam charakter prawny i służą temu samemu celowi, którym jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Z tego względu nie ma podstaw do wyłączenia stosowania art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku wnoszenia skargi na uchwałę organu gminy. Wyłączenie w art. 102a u.s.g. dotyczy jedynie wyłączenia stosowania art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., a więc wyłączenia wezwania, o którym mowa w tych przepisach, co oznacza, że wniesienie skargi na uchwałę rady gminy jest przypadkiem, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co należy rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne.

Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało przyjęte i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (ONSA i WSA z 2007 r., z. 3, poz. 60).

Ogólna moc wiążąca uchwał NSA wynika z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Dlatego też wypada podnieść, że czynność procesowa strony, np. wniesienie skargi do sądu administracyjnego, zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna (por. orzeczenia NSA z 4 września 2012 r., II FSK 1719/10; z 18 maja 2010 r., II OSK 853/09).

W rozpoznawanej sprawie skarżący w piśmie z 17 sierpnia 2015 r. wezwał Radę Miejską D. do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego uchwałą z 25 czerwca 2015 r., [...] w przedmiocie dokonania wyboru metody ustalenia opłat i stawki wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z tym dniem rozpoczął bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, jednakże Rada Miejska nie udzieliła w tym terminie odpowiedzi na ww. wezwanie. Termin na wniesienie skargi upływał więc 19 października 2015 r. W rezultacie, skoro skarga została wniesiona 8 grudnia 2015 r. to tym samym została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Słusznie zatem sąd pierwszej instancji odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie może uznać za zasadny także twierdzenia skarżącego powołanego w uzasadnieniu zażalenia, że niedotrzymanie terminu było spowodowane podjęciem uchwały przez Radę Miejską dopiero 9 listopada 2015 r. Analiza art. 101 ust. 3 u.s.g. w zw. z art. 35 k.p.a. nie daje podstaw do wnioskowania, że po stronie organu powstaje uprawnienie do załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia w terminie dwóch miesięcy od dnia wniesienia wezwania. Nie sposób więc przyjąć, bez względu na to jaki akt i jakiego organu jest zaskarżany, iż z przepisu art. 101 ust. 3 u.s.g. w zw. z art. 35 k.p.a. wynika jednolity termin do załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia wynoszący dwa miesiące.

Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.