Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 290/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 584
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 207 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa Ś. (Zarząd, IZ) decyzją z [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu z [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu przez S.W. całości dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, udzielonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007-2013 na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...]

Zarząd jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Ś. na lata 2007-2013 w/w decyzją z [...] zobowiązał S.W. prowadzącego działalność gospodarczą do zwrotu całości dofinansowania w kwocie 1.046.736,48zł, w tym z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w wysokości 889.726,01 zł oraz z budżetu państwa w wysokości 157 010,47 zł, wypłaconego na podstawie umowy z 27 sierpnia 2012r. o dofinansowanie projektu pn.: [...] (umowa o dofinansowanie). Decyzja stała się ostateczna z dniem 20 lipca 2015r.

Pismem z 14 listopada 2018r. S.W. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 k.p.a.

Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Zarząd wskazał na brak przesłanek do uznania, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów strony zawartych we wniosku podał, że decyzja nie narusza art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 584) - dalej: "s.d.g.", poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przesłanki wynikające z dyspozycji wskazanego przepisu mają charakter alternatywny, podczas gdy mają one charakter kumulatywny. W decyzji organ nie dokonywał bowiem wykładni w/w przepisu. Uznał jedynie, że przy zakupie sprzętu fitness przez stronę doszło do jednorazowej transakcji w rozumieniu "Podręcznika kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPOWŚ na lata 2007-2013, a ogólna wartość tej transakcji przekroczyła 15.000 euro. Ustalenie powyższego skutkowało przyjęciem, że płatność winna nastąpić za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy na podstawie art. 22 ust. 1 s.d.g. Tymczasem S.W. jako beneficjent dopuścił się obejścia obowiązku dokonania płatności przelewem na rzecz kontrahenta, co spowodowało naruszenie warunków zawartych w umowie o dofinansowanie i w innych dokumentach programowych. Wbrew twierdzeniom strony w/w dokument wraz z innymi dokumentami programowymi oraz umową o dofinansowanie projektu stanowią elementy procedur w rozumieniu art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 2077 ze zm.) - dalej: "u.f.p.", a naruszenie tych procedur skutkuje wydaniem decyzji zwrotowych na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

Organ dodatkowo zauważył, że w przypadku stwierdzenia nieważności nie chodzi o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Wykładnia art. 22 ust. 1 s.d.g. nie była natomiast podstawą wydania decyzji nakazującej zwrot dofinansowania.

Zarząd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 i art. 91 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz. U. z 2017r., poz. 1579) – dalej: "p.z.p.", ponieważ w/w przepisy w ogóle nie były stosowane i nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia. Wydając decyzję zwrotową organ przywołał § 10 ust. 5 umowy o dofinansowanie i wskazał na zobowiązanie beneficjenta (w przypadku niepodlegania przepisom p.z.p. lub ze względu na wartość zamówienia nieprzekraczającą kwotę obligującą go do stosowania p.z.p.) do: wyboru wykonawcy, w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie i jakościowo ofertę; przestrzegania przy wyborze wykonawcy i wydatkowania przez beneficjenta środków przepisów prawa wspólnotowego i krajowego min. w zakresie przestrzegania zasad przejrzystości, jawności i ochrony uczciwej konkurencji oraz równości szans wykonawców na rynku ofert. S.W. naruszył powyższe zasady poprzez nieujęcie w zapytaniach ofertowych właściwych parametrów zamawianych urządzeń oraz niewskazanie kryteriów wyborów ofert. Prowadził negocjacje z wybranymi oferentami w sposób dowolny czym naruszył zasadę równości szans wykonawców na rynku ofert. Ceny zakupionego przez beneficjenta sprzętu zostały dwu i trzykrotnie zawyżone w stosunku do cen rynkowych, a przy zakupie niektórych urządzeń, najniższe oferty cenowe, które spełniały wymogi ujęte w danym ogłoszeniu ofertowym, zostały odrzucone.

Z uzasadnienia decyzji zwrotowej wynika jednoznacznie, że to naruszenia warunków wynikających z umowy o dofinansowanie (§ 2 ust. 2, § 4 ust. 2, § 10 ust. 5 i 6, § 14), a nie uchybienia przepisom art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ust. 2 pkt 1 p.z.p. stanowiły postawę faktyczną i prawną do jej wydania.

W ocenie Zarządu nie zostały naruszone przepisy postępowania, w tym: art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie i wyjaśnienie w szczegółowy sposób faktycznych zarzutów, które dotyczyły głównie oznaczenia w sposób ogólny zakupionych towarów na fakturach, długiego okresu przechowywania zapakowanych oryginalnie zakupionych towarów, nieosiągnięcia przez beneficjenta celów promocyjnych oraz obciążenie strony skutkami błędnej numeracji druków KP wystawionymi przez kontrahenta potwierdzających zapłatę oraz art. 7 i 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego. W tym kontekście strona wywodziła błędne przyjęcie braku zgromadzenia i nie przedstawienia dokumentacji dotyczącej zakupionych towarów, gdyż jak wyjaśniono, dokumentacja której żądał organ była u producenta towaru w związku ze złożoną reklamacją.

Zdaniem organu S.W. nie wykazał jaki wpływ na decyzję mają okoliczności związane z oznaczeniem towarów, przechowywaniem towarów, nieosiągnięciem celów promocyjnych, czy błędnej numeracji druków KP i nie podał jakie fakty w tym zakresie zostały pominięte.

Zarząd uznał również za bezpodstawne zarzuty naruszenia art. 7 i 50 § 3 k.p.a. w zakresie sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych, ponieważ postępowanie kontrolne poprzedzające wydanie decyzji nie jest postępowaniem administracyjnym. Dodatkowo wskazano, że rozwiązanie umowy o dofinansowanie nie jest czynnością podlegającą przepisom k.p.a., dlatego rozwiązując umowę IZ nie mogła naruszyć art. 8 k.p.a. Podstawą wydania decyzji zwrotowej jest art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., który nie uzależnia wydania decyzji o zwrocie od rozwiązania umowy o dofinansowanie. Zdaniem Zarządu ocena ustalonego stanu faktycznego przez IZ nie została dokonana z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Na powyższą decyzję S.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1, 80, 84 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentacji sprawy prowadzące do wadliwych konkluzji polegających na uznaniu, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu z dnia [...], a w szczególności:

- błędną ocenę materiału dowodowego w zakresie oceny prawidłowości zastosowanych przez skarżącego kryteriów wyboru ofert i powiązaną z nią błędną wykładnię art. 22 ust. 1 s.d.g. polegającą na przyjęciu, że zawarte w dyspozycji tego przepisu przesłanki mają charakter alternatywny i dla uznania niedopełnienia obowiązku rozliczenia płatności przez skarżącego wystarczające jest spełnienie jednej z tych przesłanek, tj. przesłanki określonej w art. 22 ust. 1 pkt 1 s.d.g., podczas gdy przesłanki te mają charakter kumulatywny, co oznacza, że muszą być spełnione łącznie, aby przepis ten znalazł zastosowanie, a wysokość przedmiotowych transakcji dokonanych przez skarżącego w niniejszej sprawie nie przekraczała równowartości złotych kwoty 15.000,00 euro, co oznacza, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 22 ust. 1 pkt 2 s.d.g. i w konsekwencji działanie skarżącego polegające na dokonywaniu rozliczeń w formie gotówkowej było zgodne z prawem,

- błędną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do uznania, że skarżący nie dokonał prawidłowego opisu zamówień czyniąc to w sposób nazbyt ogólny, podczas gdy skarżący dokonał zamówienia i opisu towaru w sposób zgodny z prawem, spełniając kryteria wynikające z dokumentów programowych, w tym "Podręcznika kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPOWŚ na lata 2007-2013",

- błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że skarżący dokonał zakupu towarów po cenach przekraczających ceny rynkowe, podczas gdy ceny tych towarów odpowiadały realiom rynkowym, a ich wybór wynikał z faktu wysokiego stopnia ich jakości i klasy oraz warunków gwarancji i dostępności serwisu, które to okoliczności organ pominął;

2. błędne niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Zarządu [...]

Skarżący zarzucił, że organ dokonał wadliwej wykładni art. 22 s.d.g., prowadzącej do uznania, że objęte nim przesłanki mają charakter alternatywny, podczas gdy mają one charakter kumulatywny. Wysokość poszczególnych transakcji dokonanych przez skarżącego nie przekraczała równowartości 15.000,00 euro i tym samym był on uprawniony do dokonywania rozliczeń z innymi przedsiębiorcami w formie gotówkowej. Natomiast organ błędnie wywodzi, że poszczególne umowy w liczbie 13 oraz faktury, które pokrywał skarżący podlegają kumulacji z uwagi na fakt, że umowy zawarli ci sami przedsiębiorcy, a faktury zostały wystawione przez jeden podmiot.

Strona dokonując zapytań ofertowych dopełniła warunków objętych § 10 ust. 5 umowy o dofinansowanie, ponieważ wskazała zarówno kryteria cenowe, jak i inne istotne kryteria, w tym wymogi techniczne i jakościowe sprzętu oraz warunki gwarancji, zapewniła przy tym w pełni realizację zasad przejrzystości, jawności, ochrony uczciwej konkurencji oraz równości szans wykonawców na rynku. Treść każdego zamówienia była determinowania indywidualnymi potrzebami zamawiającego.

Także prawidłowo i w sposób pełny określono kryteria oceny ofert, wyraźnie informując, że jednym z nich (lecz nie jedynym) jest cena. Obok tego kryterium o charakterze ekonomicznym uwzględniono kryterium jakości i serwisowania, a także warunków gwarancji zakupionego sprzętu, co pozostawało w zgodzie z § 10 ust. 5 umowy o dofinansowanie.

Zarząd w decyzji z [...] zwrócił uwagę m. in. na nazbyt ogólne oznaczenie zakupionych towarów w fakturach, długie przechowywanie towarów w oryginalnych opakowaniach, nieosiągnięcie celów promocyjnych dofinansowania, a jednocześnie nie podał żadnych podstaw prawnych, co stanowi naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a. Organ w uzasadnieniu podnosząc, że skarżący nie stosował cen rozumianych jako katalogowe i dokonał zakupu po cenach wyższych niż rynkowe, nie wskazał w jaki sposób dokonał weryfikacji w tym zakresie.

W ocenie skarżącego nawet gdyby uznać, że dopuścił się on opisanych przez organ uchybień, to wydanie decyzji o zwrocie wypłaconych w ramach dofinansowania środków jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 8 ust. 1 k.p.a., albowiem organ zastosował w stosunku do niego najdalej idący środek prawny w postaci rozwiązania umowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Zarządu Województwa Ś. o z [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] w przedmiocie zwrotu całości dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, udzielonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007-2013 na podstawie umowy o dofinansowanie nr UDA-RPSW.01.01.00-26-157/11-00.

Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził bowiem, aby doszło do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie wydanego aktu z obrotu prawnego. Objęta skargą decyzja została wydana w szczególnym trybie postępowania – dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Strona, we wniosku go uruchamiającym podniosła, że decyzja o zwrocie dofinansowania rażąco narusza prawo.

Wyjaśnić należy, że przewidziany w art. 156 i nast. k.p.a. tryb stwierdzenia nieważności zastrzeżony jest dla eliminowania aktów stosowania prawa dotkniętych wadami kwalifikowanymi, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Decyzja nosząca przymiot ostateczności podlega bowiem ochronie prawnej i nie może być wzruszona w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym. Bezpieczeństwo, pewność prawa, zaufanie do działań administracji, które organy obowiązane są jednostkom gwarantować, stoją na przeszkodzie dowolnemu wprowadzaniu i wyłączaniu z obrotu aktów stosowania prawa, które nabyły cechę ostateczności. Twierdzenie to znajduje umocowanie w wynikającej z art. 16 § 1 k.p.a. zasadzie względnej trwałości decyzji administracyjnej (zob. Z. Kmieciak [w:] Z. Kmieciak, W. Chróścielewski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018, s. 140 i n.).

Tak jak każdy z trybów nadzwyczajnych, stwierdzenie nieważności aktu, wymaga spełnienia przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że korzystanie z poszczególnych trybów nadzwyczajnych opiera się na zasadzie ich niekonkurencyjności (zob. Z. Kmieciak, op. cit. i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). O tym, który z trybów może w danej sprawie znaleźć zastosowanie rozstrzygają dedykowane im przesłanki ustanowione w przepisach Kodeksu oraz uregulowaniach odrębnych.

Wśród przesłanek, których ziszczenie prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniono przesłankę rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W piśmiennictwie wyrażono pogląd, iż "naruszenie prawa jest kwalifikowane jako «rażące», gdy samo w sobie ma taki charakter, jest tak głęboko niezgodne ze stosowaniem prawa obowiązującego, że stanowi zaprzeczenie samej istoty unormowania zawartego w określonych przepisach prawnych" (J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z 16.07.2003 r., sygn. akt IV SA 4263/01, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2004/9/113).

Rażące naruszenie dotyczyć może przepisów prawa, nigdy zaś tych elementów procesu stosowania prawa, które w postępowaniu administracyjnym nazwane zostały zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że inna ocena dowodów, dokonanie odmiennych ustaleń faktycznych nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności aktu na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z 7.09.2016 r., VII SA/Wa 2224/15, LEX nr 2138062).

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi zatem wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Może ono polegać na naruszeniu przepisów prawa materialnego, ustrojowego i procesowego.

Podkreśla się również, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że

za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 13.02.2013 r., II SA/Gd 694/12, LEX nr 1285281, wyrok NSA z 13.01.2016 r., II GSK 847/14, LEX nr 2033823).

Zauważyć również należy, że w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące. Do takich przypadków zalicza się m.in. pogwałcenie zasad ogólnych Kodeksu, jednakże o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. Przytaczany w literaturze katalog sytuacji obejmowanych tym zakresem odnosi się do zasady dwuinstancyjności, udziału stron w postępowaniu, trwałości decyzji ostatecznych, prawdy obiektywnej itp. Powyższe może dotyczyć także naruszenia zasady przekonywania w przypadku stwierdzenia braku uzasadnienia, czy uzasadnienia pozornego.

Stąd nie może być kwalifikowane jako rażące każde naruszenie prawa w zakresie postępowania wyjaśniającego. NSA w wyroku z 13.12.2016 r., II GSK 1333/15, LEX nr 2205629 wywiódł, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana mimo braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonania wadliwej oceny dowodów i na tej podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Tego rodzaju naruszenia, mogą być podnoszone na etapie zwykłego postępowania administracyjnego, ewentualnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, obejmującym kontrolę wydanych w postępowaniu zwykłym decyzji administracyjnych. Przedmiotem postępowania zwykłego jest sprawa administracyjna materialna, zaś przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest sprawa administracyjna procesowa. Niewątpliwie sprawy prowadzone w trybie nadzwyczajnym i wydawane w ich następstwie rozstrzygnięcia są bezpośrednio powiązane ze sprawą materialną, ponieważ przesądzają o obowiązywaniu w obiegu prawnym decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną materialną, po jej uprzedniej analizie pod kątem zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Niemniej, wadliwości, dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego, mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym odwoławczym, a nie w trybie nadzwyczajnym.

Mając na względzie powyższe Sąd ocenia jako niezasadne sformułowane w skardze zarzuty, podając co następuje.

W pierwszej kolejności strona zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 84 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentacji sprawy prowadzące do wadliwych konkluzji polegających na uznaniu, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu z dnia [...], a w szczególności: błędną ocenę materiału dowodowego w zakresie oceny prawidłowości zastosowanych przez skarżącego kryteriów wyboru ofert i powiązaną z nią błędną wykładnię art. 22 ust. 1 s.d.g. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że organ dokonał wadliwej wykładni art. 22 s.d.g., prowadzącej do uznania, że objęte nim przesłanki mają charakter alternatywny, podczas gdy mają one charakter kumulatywny. Wysokość poszczególnych transakcji dokonanych przez skarżącego nie przekraczała równowartości 15.000 euro i tym samym był on uprawniony do dokonywania rozliczeń z innymi przedsiębiorcami w formie gotówkowej.

Zgodnie z treścią art. 22 ust 1 s.d.g. dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca (pkt 1) oraz jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności przekracza równowartość 15.000 euro (...) – pkt 2.

Analiza poddanej weryfikacji w trybie nadzwyczajnym decyzji o zwrocie prowadzi do wniosku, iż dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie oraz oceniając je – z punktu widzenia zaistnienia podstaw do domagania się przez organ zwrotu dofinansowania – Zarząd uznał, że przy zakupie sprzętu fitness doszło do jednorazowej transakcji w rozumieniu dokumentu programowego jakim był podręcznik kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem, a ogólna wartość tej transakcji przekroczyła 15.000 euro. W związku z tym płatność winna nastąpić za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy, na podstawie art. 22 ust 1 s.d.g.

Tym samym wniosek o konieczności zastosowania przez stronę tego przepisu był wynikiem dokonanych w sprawie ustaleń i ich oceny. Te elementy postępowania wyjaśniającego i ich prawidłowość nie podlegają jednak ponownej weryfikacji w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji, jaki zainicjowała strona.

Na marginesie rozważań zauważyć jedynie wymaga, że organ w decyzji zwrotowej nie wykładał spornego przepisu, wskazując na alternatywny charakter określonych w nim przesłanek. Przeciwnie, skutkiem sformułowanego wniosku o obejściu tego przepisu musiało być i było przyjęcie ziszczenia się kumulatywnie obu objętych nim przesłanek, czemu dano wyraz w treści uzasadnienia tego aktu.

Natomiast spór dotyczący okoliczności, czy strona dokonała jednej transakcji, czy kilku czyli spór co do prawidłowości oceny dokonanych ustaleń, jak wskazano wyżej leży poza ramami kontrolowanego trybu nadzwyczajnego.

Nie zasługuje także na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania – art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 84 § 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentacji sprawy, prowadzące do wadliwych konkluzji polegających na uznaniu braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, w szczególności błędną ocenę materiału dowodowego prowadzącą do uznania, że skarżący nie dokonał prawidłowego opisu zamówień oraz dokonał zakupu towarów po cenach przekraczających ceny rynkowe.

Należy w tym miejscu ponownie przypomnieć, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności decyzji – zakres postępowania wyjaśniającego i dowodowego jest bardzo ograniczony, a jego ramy nie mogą wykraczać poza weryfikację decyzji przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie jej wydania. Jego celem jest przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z perspektywy istnienia bądź nie, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. wad kwalifikowanych.

Jak wynika z charakterystyki zainicjowanego wnioskiem strony trybu nadzwyczajnego – stwierdzenia nieważności decyzji – powołane przez skarżącego wady nie podlegają weryfikacji w jego ramach. Strona zdaje się dążyć w ten sposób do ponownej kontroli dokonanych przez organ w trybie zwykłym ustaleń, które doprowadziły do konstatacji o naruszeniu procedur i kwestionuje prawidłowość oceny dokonanych ustaleń w kontekście stwierdzenia uchybienia przez stronę zasadom ochrony uczciwej konkurencji, równości szans wykonawców na rynku ofert, realizacji projektu z należytą starannością. Natomiast z perspektywy rażącego naruszenia prawa procesowego uwzględnione mogą być jedynie takie wady postępowania, które wprost godziłyby w uprawnienia procesowe strony, pozbawiając ją realnej możliwości obrony swych praw m.in. brak postępowania wyjaśniającego, brak uzasadnienia decyzji.

Poddana przez stronę weryfikacji w trybie nadzwyczajnym decyzja zwrotowa takich uchybień nie zawiera, tym samym słusznie organ odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Organ przeprowadził postępowanie ustalając niezbędne dla orzekania o zwrocie dofinansowania okoliczności, które następnie ocenił. Powyższym czynnościom dał wyraz w obszernym uzasadnieniu decyzji. Rażące naruszenie przepisów postępowania regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, lub gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy czy ich ocenę należy oceniać jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalnością, ale jedynie w trybie zwykłym.

Poddając weryfikacji wydaną w przedmiocie zwrotu dofinansowania decyzję dopiero w trybie nadzwyczajnym, wnioskodawca musi mieć świadomość, że zawęził tym samym możliwość badania tego aktu administracyjnego jedynie pod kątem istnienia lub nie przewidzianych w przepisie prawa wad kwalifikowanych.

Sąd nie stwierdza również naruszenia powyższych przepisów w ramach toczącego się postępowania nadzwyczajnego. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się w całości do żądania wniosku, przedstawił własne stanowisko w sprawie, logicznie i spójnie je uzasadniając. Organ wziął przy tym pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tak by była rozpoznana adekwatnie do trybu, jaki uruchomiła sama strona.

Nawiązując do treści uzasadnienia skargi, Sąd nie podziela również uwag strony dotyczących naruszenia zasady proporcjonalności wynikającej z art. 8 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, iż uchybienie tej zasadzie uzasadniono okolicznością rozwiązania umowy o dofinansowanie. Tymczasem, będący podstawą wydania decyzji zwrotowej art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., nie uzależnia jej wydania od rozwiązania umowy o dofinansowanie.

Zauważenia wymaga nadto, że argumentacja strony dotycząca naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. również koncentruje się wokół nieprawidłowych jej zdaniem (bezpodstawnych) ustaleń stanu faktycznego oraz formułowanych na ich podstawie twierdzeń organu i dlatego nie może zostać uwzględniona z powodów powyżej wyjaśnionych.

Uznając za niezasadne zarzuty naruszenia art. 7 i 50 § 3 k.p.a. w zakresie sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych, nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie tych czynności z uwagi na chorobę strony, należy podnieść, że beneficjent uczestniczył w tych czynnościach, a ponadto, jak słusznie wywodzi organ w odpowiedzi na skargę, postępowanie kontrolne miało miejsce przed wszczęciem postępowania administracyjnego w zakresie zwrotu dofinansowania.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem słusznie przyjęto i uzasadniono brak zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa – zarówno materialnego jak i procesowego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.