Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 156/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145, 147, 149
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Ewa Rynczak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2010 r. sprawy ze skargi K. J. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z 6 sierpnia 2009r., znak [...] i [...], wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 147 w zw. z art. 149 § 3 i art. 150 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. o zatwierdzeniu projektu zamiennego i zmianie pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 23 lipca 2004 r., wskazując na następujące okoliczności.

Decyzją Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. zatwierdzono projekt budowlany zamienny i zmieniono decyzję pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 23 lipca 2004 r. , wydaną dla inwestycji pn: " Budowa zespołu [...] budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej jednorodzinnej (jeden budynek administracyjno-mieszkalny w zabudowie bliźniaczej, drugi 4-segmentowy, trzeci 6-segmentowy) wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, gazu na działkach "1", "2" i "3" oraz infrastrukturą techniczną na działkach "4", "5", "6", "7"m, "8", "9", "10", "11" obr. [...] przy ul. [...]". Ta pierwotna decyzja została przeniesiona decyzją Nr [...] z dnia 12.05.2005 r., a następnie decyzją Nr [...] z dnia 17.11.2007 r. na rzecz "A" Sp. z o.o. w K., w części dotyczącej budynków pozostałych do wykonania, tj. budynku administracyjno-mieszkalnego oraz budynku 4,-segmeatowego mieszkalnego w zabudowie szeregowej jednorodzinnej na działkach nr "12", "13" i "3" (po zmianie "14") obr. [...]. Zatwierdzona decyzją Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. zmiana polegała na rezygnacji z budynku administracyjno-mieszkalnego i przeprojektowania oraz zmiany lokalizacji 4-segmentowego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej jednorodzinnej na [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażem podziemnym, bez przyłączy.

W dniu 1 czerwca 2009 r. K. J. i S. S. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji. W jego uzasadnieniu podali, że nie brali udziału jako strona w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją pomimo, że są właścicielami sąsiedniej do zamierzenia inwestycyjnego działki nr "15" i wzniesionego na niej budynku, znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Planowana zmiana może spowodować zwiększenie oddziaływania na należącą do nich nieruchomość, przez które należy rozumieć także zwiększenie emisji zanieczyszczeń i przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu oraz emisji spalin. Decyzja ta została wydana w oparciu o decyzję wzizt uzyskaną przez inny podmiot, która wygasła z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2005 r. Nadto, wbrew zapisom decyzji wzizt intensywność zabudowy przekracza parametr 04, a inwestor przewiduje de facto budowę budynku wielorodzinnego, gdyż projektowane budynki nie stanowią konstrukcyjnie samodzielnych budynków zgodnie z art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, m.in. z uwagi na to, że posiadają wspólny jeden garaż oraz jeden wjazd do garażu charakterystyczny dla zabudowy wielorodzinnej. Poszczególne segmenty nie mają wydzielonego miejsca na gromadzenie odpadków, jest przewidziane tylko jedno miejsce przy zjeździe do garażu, które nie spełnia § 22 w/w rozporządzenia - brak 3 metrów od działki "15" i 10 metrów od budynku na działce "15". Wysokość planowanych budynków to 12,80 m, a wcześniej projektowanych to 10,3 m, co ze względu na ich dodatkowe rozszerzenie ograniczy dostęp światła od strony południowej do działki nr "15". Żaden okoliczny budynek nie posiada więcej niż dwie kondygnacje użytkowe, tymczasem inwestor próbuje obejść zapisy wzizt i stworzyć zabudowę wielorodzinną na trzech poziomach, tj. o dodatkową trzecią kondygnację i poddasze nieużytkowe. Projekt budowlany przewiduje naruszenie linii zabudowy poprzez przesunięcie jej w kierunku działki nr "12" i znaczne poszerzenie budynków (prawie do 12 m) na granicy z działką nr "15". Planowany wjazd do garaży przewiduje budowę części naziemnej, która niezgodnie z wymogami w/w rozporządzenia, znajduje się w odległości mniejszej niż 3m od działki wnioskodawców. Planowana inwestycja ze względu na jej usytuowanie ograniczy możliwość korzystania ze służebności przejazdu i przechodu działką nr "12" poprzez zwiększenie ruchu na tej działce. Wnioskodawcy zarzucili, że umiejscowienie zjazdu do budynków wznoszonych na działce nr "13" przy granicy z działką "15" również uczyni niemożliwym korzystanie ze służebności przejazdu i przechodu z uwagi na istniejące słupy wraz z transformatorem wysokiego napięcia na działce nr "12". Ich zdaniem, niedopuszczalna jest rezygnacja z części inwestycji, tj. części administracyjnej kosztem zwiększenia powierzchni innego budynku. Zabezpieczenie p.poż ma odbywać się z istniejącego hydrantu oraz planowanego hydrantu zlokalizowanego przy projektowanej trasie [...], która nie jest już planowana w tej lokalizacji. W projekcie zamiennym nie przewidziano miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, co jest niezgodne z § 18 ust. 1 w/w rozporządzenia.

Wnioskujący uprawdopodobnili także zachowanie miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Organ administracji, właściwy w sprawie wznowienia postępowania, rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania bada w pierwszej kolejności, czy sprawa została zakończona ostateczną decyzją administracyjną, oraz czy istnieją podstawy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a., tj. czy zachodzą przesłanki o których mowa w art. 147 k.p.a. (wniosek pochodzi od strony postępowania) i 148 k.p.a. (podanie zostało wniesione z zachowaniem określonego terminu). Spełnienie tych przesłanek obliguje organ administracji do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Brak spełnienia którejkolwiek z nich obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. (z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych).

Zgodnie z treścią art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Z podaniem o wznowienie może zatem wystąpić tylko strona, tj. podmiot, który brał udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub który wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczył, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę - także wznowionym - krąg stron ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stanowiący lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższego wynika, że ustalenie czy podanie o wznowienie pochodzi od strony postępowania konieczne jest jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. W sytuacji stwierdzenia w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, że podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w oparciu o którąś z przesłanek z art. 145 §1 k.p.a. ( w tym o przesłankę określoną w art. 145 §1 pkt. 4 k.p.a.) nie jest stroną tego postępowania, organ administracji zobligowany jest do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych.

W tej sytuacji wyjaśnienia w pierwszej kolejności wymaga okoliczność, czy wnioskującym o wznowienie przysługiwać winien przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Nr [...].

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną ( w tym decyzją wydaną na podstawie art. 36a Prawa budowlanego ) wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Należy przy tym wyraźnie odróżnić kwestię badania, czy podmiot żądający wznowienia był albo powinien być stroną, od badania przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., tj. rozstrzygania, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Badanie przesłanki wznowienia, a więc rozstrzygnięcie co do winy lub jej braku dopuszczalne jest tylko w postępowaniu wszczętym na wniosek strony, po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Natomiast badanie, czy wnioskującemu o wznowienie przysługiwać winien przymiot strony nie jest merytorycznym rozpoznaniem wniosku o wznowienie, lecz wyłącznie badaniem podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania, podobnie jak i każdego innego nadzwyczajnego trybu wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych.

Zgodnie zatem z art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, jak i wydania decyzji o zmianie decyzji pozwolenia na budowę), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele i wieczyści użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z treści art. 36a Prawa budowlanego, w oparciu o który wydana została przemiotowa decyzja wynika, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (ust. 1), a w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. W art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego zdefiniowane zostało pojęcie pozwolenia na budowę, przez które należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.

Z powyższego wynika, że decyzja o zmianie pozwolenia na budowę, jako decyzja uprawniająca do rozpoczęcia robót budowlanych i prowadzenia budowy na podstawie projektu budowlanego zamiennego, jest decyzją o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W postępowaniu tym - podobnie jak w postępowaniu zakończonym wydaniem pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, stronami są inwestor oraz właściciele i wieczyści użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przy czym obszar oddziaływania obiektu ustala się odpowiednio do zakresu zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma zatem decydujące znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego, a także dla zapewnienia poszanowania występujących w zasięgu oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich określonych w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w brzmieniu wprowadzonym nowelizacją Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. Poprzez uzupełnienie treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, że interpretacja tego przepisu powinna opierać się na definicji pojęcia obszaru oddziaływania obiektu z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i nie stanowi samodzielnego (innego niż art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego) kryterium rozstrzygającym o interesie 'prawnym określonego podmiotu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Dodać należy, że celem nowelizacji art. 28 ust 2 Prawa budowlanego było zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, w stosunku do których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikając z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Za stronę postępowania prowadzonego na podstawie art. 36a Prawa budowlanego można uznać jedynie tego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania jego nieruchomości.

W przepisie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane zostało zdefiniowane pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" budowlanego, przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar ten określa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Przepisy takie znajdują się m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wnioskujący o wznowienie wywodzą swoje prawo do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i zmianie decyzji pozwolenia na budowę z okoliczności sąsiedztwa działki nr "15", obr. [...], której są właścicielami, z działką nr "13", obr. [...]. Przed wydaniem przedmiotowej decyzji Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. organ administracji zbadał obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w zakresie zmiany decyzji pozwolenia na budowę, pod kątem przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje wyłącznie działki nr nr : "12", "13", "3" (po zmianie "14"), "8", "16", "17" obr. [...].

Oceniając na gruncie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o zmianie decyzji pozwolenia na budowę zbadano w postępowaniu wyjaśniającym, czy wnioskującym o wznowienie winien przysługiwać w tym postępowaniu przymiot strony, tj. czy zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego są oni właścicielami nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości objętej przedmiotową zmianą decyzji pozwolenia na budowę (co w sprawie nie budzi wątpliwości), oraz czy nieruchomość co do której legitymują się tytułem prawnym znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, bowiem dopiero łączne spełnienie obu tych przesłanek oznacza dopuszczalności wznowienia postępowania i stanowić może podstawę do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania kwestionowanej decyzji, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Odległość projektowanego na działce nr "13" budynku od granicy z działką nr "15" wynosi 6,27 m, zaś projektowane garaże oraz miejsce do czasowego gromadzenia odpadów stałych znajdują się całkowicie w kondygnacji podziemnej. Z § 12 ust. 5 rozporządzenia wynika, że odległości, o których mowa w ust. 1-5 nie odnoszą się do podziemnych części budynku znajdujących się poniżej poziomu terenu. Zamienny projekt budowlany nie przewiduje części naziemnej garażu, której usytuowanie naruszałby § 12 rozporządzenia. W związku z powyższym wymóg z § 12 ust. 1 i 5 rozporządzenia został spełniony.

Spełniony jest również § 13 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia mówiący, iż: "odległość budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części". Działka nr "15" jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, który znajduje się w odległości ok. 9,5 m od budynku projektowanego. Jak wynika z analizy przesłaniania budynku na działce nr "15", najbliżej wysunięta w kierunku działki nr "15" część budynku projektowanego znajduje się na wysokości 8,34 m. Natomiast odległość od budynku położonego na w/w działce wynosi ok. 9,5 m.

Spełnione są również warunki określone w § 57 ust. 1 oraz § 60 ust. 2, przy czym należy dodatkowo zaznaczyć, iż pomieszczenia mieszkalne w budynku jednorodzinnym na działce nr "15" posiadają otwory okienne również w pozostałych ścianach, zatem powołane wyżej przepisy w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania.

Zaprojektowano wspólne miejsce do gromadzenia odpadków, ponieważ takie rozwiązanie projektant uznał za optymalne dla funkcjonowania całego zespołu i jest ono zgodnie z § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz decyzją lokalizacyjną. Stosownie do § 22 rozporządzenia, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, przy czym przepis wylicza możliwe miejsca ich gromadzenia. W myśl § 23 ust. 1, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. W zamiennym projekcie budowlanym miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych zaplanowano jako wyodrębnione pomieszczenie w budynku spełniające wymagania określone w § 22 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia, zatem wymienione w § 23 ust. 1 odległości do nich się nie odnoszą.

W projekcie zostały także prawidłowo zaprojektowane miejsca postojowe, stosownie do przeznaczenia działki budowlanej i sposobu jej zabudowy, zgodnie z warunkami decyzji lokalizacyjnej, tj. 1 miejsce na 1 mieszkanie ( pkt 7 warunków zabudowy i zagospodarowania terenu). Nie może zatem ostać się zarzut naruszenia § 18 w/w rozporządzenia, ze względu na rodzaj zabudowy — jednorodzinna — w związku z czym brak jest konieczności dodatkowego wydzielania miejsc dla osób niepełnosprawnych. Zjazd do garażu zaprojektowany został na działce nr "13", a więc poza granicą działki drogowej nr "12", której właściciele korzystają na zasadzie służebności przejazdu i przechodu, zaś szerokość i lokalizacja budynków na działce nr "13" nie ma wpływu na intensywność ruchu i użytkowania drogi dojazdowej na działce "12". Dodać należy że zaprojektowany wspólny wjazd do garaży podziemnych pozostaje w zgodzie z decyzją lokalizacyjną, a każda para miejsc postojowych jest niezależna dzięki "wymknięciu" jej od pozostałych bramą garażową.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia "linii zabudowy poprzez przesunięcie jej w kierunku działki "12" i znaczne poszerzenie budynków (prawie do 12 m) na granicy z działką "15", bowiem decyzja lokalizacyjna nie wyznacza obowiązującej, czy też nieprzekraczalnej linii zabudowy, podobnie jak nie narzuca dla przedmiotowej inwestycji ilości projektowanych kondygnacji, lecz jedynie reguluje wysokość projektowanych budynków.

Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia, w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji, jak i związanych z samą jej realizacją (hałas, utrudnienia w ruchu kołowym) nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie hipotetycznego naruszenia interesów faktycznych wnioskujących o wznowienie, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, odnoszące się m.in. do stanu akustyki na określonym obszarze, przewidują środki prawne mające służyć ochronie przed zanieczyszczaniem powietrza oraz przed hałasem. Ochronie takiej służą również przepisy prawa cywilnego przed różnego rodzaju immisjami (art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 144 k.c.). Okoliczność ta nie może być natomiast brana pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym nie może uzasadniać przyznania wnioskującemu o wznowienie statusu strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu pierwszej instancji planowana na działce nr "13" inwestycja nie wpłynie na możliwość zagospodarowania działki nr "15", jak również na korzystanie z niej, zaś wnioskujący o wznowienie nie wskazali przepisu prawa, który stanie faktycznym sprawy przewidywałby ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości. Jeżeli inwestor zachowuje wymagane prawem odległości, spełniając jednocześnie pozostałe warunki dotyczące posadowienia obiektów, nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu na nieruchomości sąsiednie. Wnioskującym o wznowienie nie przysługiwał zatem przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r., w związku z czym niedopuszczalne jest w świetle art. 147 k.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Prezydent Miasta K. powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie, a także na wyrażoną w art. 16 k.p.a. zasadę ogólnej trwałości decyzji ostatecznych, zapewniającą pewność i stabilność obrotu prawnego. Wyjaśnił, że korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych, winno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych, w szczególności przysługiwać winno wyłącznie stronom postępowania. W przeciwnym bowiem razie skierowanie merytorycznej decyzji wydawanej we wznowionym postępowaniu na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. do osoby niebędącej stroną w sprawie obarczone byłoby wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. Jak przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie wznowienie postępowania na wniosek podmiotu nieuprawnionego stanowi nieusuwalną przeszkodę orzekania. Wobec powyższego nie badano czy zrealizowana została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 §1 pkt. 4 k.p.a., albowiem kwestia winy, lub jej braku (badanie co do przyczyny wznowienia) rozpatrywana jest dopiero na etapie wznowionego postępowania, po ustaleniu, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpiła strona, z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a., tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wydanie takiego postanowienia jest z wyżej wskazanych przyczyn podmiotowych, niedopuszczalne.

Prezydent Miasta K. wskazał dodatkowo, że przedmiotowa inwestycja stanowi zabudowę jednorodzinną, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane w zw. z § 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskaźnik intensywności zgodny z decyzją lokalizacyjną określony jest poprzez iloraz powierzchni całkowitej kondygnacji naziemnych ( bez względu na funkcję i przeznaczenie tych kondygnacji) przez powierzchnię terenu opracowania i wynosi, zgodnie z projektem 0,4. Określenie "projektowana trasa [...]" posłużyło projektantom jedynie do wskazania lokalizacji hydrantu w terenie. Kwestia jej powstania nie będzie miała żadnego wpływu na wykonanie hydrantu, a tym samym na spełnienie wymagań p.poż.

Nie zgadzając się z decyzją organu pierwszej instancji S. S. i K. J. wnieśli w terminie odwołanie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o wznowieniu postępowania. Zarzucali : naruszenie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, a zatem, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania; naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że skarżący nie są stronami w przedmiotowym postępowaniu; naruszenie art. 7, 77, 107 k.p.a. poprzez nie wyczerpujące zabranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędy w jego ustaleniu oraz brak dostatecznego uzasadnienia wydanej decyzji; naruszenie § 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że zamienny projekt budowlany jest zgody ze wskazanymi przepisami prawa.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia 3 listopada 2009 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 80 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 r., ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego, decyzja rozstrzygająca o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. została wydana prawidłowo.

W sprawie zakończonej powyższą decyzją, po rozpatrzeniu wniosku inwestora – "A" Sp. z o.o. w K. z dnia 16 września 2008 r., dotyczącego zatwierdzenie projektu zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 23 lipca 2004 r. - wydanego dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu 3 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej jednorodzinnej (jeden budynek administracyjno-mieszkalny w zabudowie bliźniaczej, drugi 4-segmentowy, trzeci 6-segmentowy) - w zakresie : rezygnacji z budynku administracyjno-mieszkałnego, przeprojektowania oraz zmiany lokalizacji 4-segmentowego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej jednorodzinnej na [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażem podziemnym (bez przyłączy), organ pierwszej instancji wydał w dniu 9 marca 2009 r. wydał decyzję Nr [...]. Obszarem oddziaływania obiektu objęty został teren działek nr nr: "12", "13", "14", "8", "16", "17" obręb [...].

Z brzmienia art. 147 k.p.a. wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Uwzględniając, że K. J. i S. S. ( współwłaściciele działki nr "15", obr. [...]) nie byli stroną postępowania zakończonego przedmiotową decyzją o zmianie pozwolenia na budowę, należało wstępnie zbadać czy w przedmiotowej sprawie przysługiwał skarżącym status strony. Decyzja obejmująca zmianę pozwolenia na budowę dotyczyła rezygnacji z budowy budynku administracyjno-mieszkalnego i zmiany polegającej na tym, że zamiast budynku 4 segmentowego w zabudowie szeregowej jednorodzinnej 'powstałoby [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażem podziemnym, na działkach nr "12", "13", "14", "8", "16", "17" obr. [...],

Krąg stron przedmiotowego postępowania o zmianę decyzji pozwolenia na budowę został ustalony w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są : inwestorzy oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Nie znalazł potwierdzenia zarzut, że obiekt objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżących. Zgodnie z definicją art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Działka nr "15" nie została wymieniona i nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu. Projektowany obiekt usytuowany został na działce nr "13" w odległości 6,50m od granicy działki nr "15" (około 10 m do ściany znajdującego się na niej budynku). Natomiast obiekt zatwierdzony poprzednią decyzją o pozwoleniu na budowę znajdowałby się w odległości około 4 m od granicy tej działki.

Wjazd i wyjazd został zaprojektowany zgodnie z warunkami przyłączenia do dróg lądowych z ul. [...], po terenie działki nr "12" wzdłuż działki nr "13". Brak jest uzasadnienia potwierdzającego zarzut, że zaprojektowany wjazd do garażu wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działki sąsiedniej nr "15".

Nie znajduje również potwierdzenia argument, że nastąpi w związku z inwestycją przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu i emisji spalin, co narusza zasady ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja z zaprojektowanym podziemnym garażem dla samochodów osobowych zabudowy mieszkalnej nie należy do inwestycji mogących wpływać szkodliwie na środowisko.

Nie znajduje uzasadnienia argument, że bliższe niż w poprzednio zatwierdzonym projekcie usytuowanie budynków do granicy działki "12" (drogi wewnętrznej) uniemożliwi , czy też ograniczy korzystanie z tej drogi.

Jak wynika również z załączonej do projektu analizy odnoszącej się do wymogów § 12, 13 oraz 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie wynika, aby naruszone zostały te przepisy. Wysokość budynku mierzona od poziomu terenu do okapu wynosi 9,15 m , a do kalenicy dachu 12,80 m.

Ustalenia organu pierwszej instancji o braku wpływu powyższej inwestycji na obszar oddziaływania są prawidłowe. Brak jest dowodu, aby zaprojektowany obiekt wprowadzał ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr "15".

Okoliczność naruszenia warunków decyzji wzizt może natomiast stanowić podstawę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Nr [...] z 9 marca 2009 r. (art. 156 k.p.a).

Wnioskujący nie posiadają przymiotu strony, a zatem niedopuszczalne byłoby wznowienie postępowania na ich wniosek. Istnienie przynajmniej jednej przesłanki negatywnej do wznowienia postępowania skutkować musi orzeczeniem o odmowie tego wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a..

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 listopada 2009 r., znak [...] S. S. i K. J. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucali : naruszenia art. 149 § 1 oraz art. 151 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. poprzez badanie podstawy wznowienia na etapie wszczęcia postępowania wznowieniowego, tj. przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania; naruszenie art. 28 ust. 3 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 147 ustawy k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie uznanie, że skarżący nie mają legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. o zatwierdzeniu projektu zamiennego i zmianie pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 23 lipca 2004 r.; naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, błędy w poczynionych ustaleniach faktycznych, uznanie okoliczności sprawy za udowodnione bez wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego oraz niedostateczne uzasadnienie wydanej decyzji; naruszenie art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wymagającej uchylenia.

Uzasadniając powyższe wskazywali, że postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją administracyjną może zostać wznowione na żądanie strony wniesione z zachowaniem ustawowego terminu oraz z powołaniem się na jedną z podstaw wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 i n. k.p.a. Ten nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych można podzielić na dwa etapy: pierwszy, w którym organ rozważa jedynie wszczęcie postępowania i bada jedynie czy został zachowany termin, czy wniosek zawiera jedną z podstaw wznowienia i czy został wniesiony przez stronę, oraz drugi, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, w którym organ bada czy rzeczywiście wystąpiła podstawa wznowienia, a jeśli wystąpiła to bada także istotę sprawy. W przypadku podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. szczegółowe badanie statusu strony przenosi się co do zasady do drugiej części tego postępowania, chyba że organ może bez przeprowadzania postępowania wyjaśniającego stwierdzić, że dany podmiot statusu strony nie ma. Należy uznać, że w przypadku, gdy organ orzekający w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nie uznał danego podmiotu za stronę tego postępowania, to organ orzekający o wznowieniu postępowania, na etapie wszczęcia wznowionego postępowania nie może badać tej kwestii, gdyż przystępuje już de facto do badania podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Taki pogląd znajduje uzasadnienie w powołanych orzeczenia sądów administracyjnych.

Należy więc stwierdzić, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji naruszył przepis art. 149 k.p.a., co w istotny sposób wpłynęło na wynik tego postępowania - została bowiem wydana ostateczna decyzja o odmowie wznowienia postępowania, a gdyby nie doszło do wskazanego naruszenia, organ wydałby postanowienie o wznowieniu postępowania. W związku z powyższym należy wyraźnie odrzucić pogląd organów obu instancji, iż mogą one już w fazie wszczęcia postępowania badać przymiot strony w przypadku wniosku o wznowienie złożonego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponieważ zaś termin do wniesienia podania o wznowienie został zachowany, wskazano jedną z podstaw wznowienia z art. 145 k.p.a., a wnioskodawcy powołali się na swój interes prawny, to organ miał obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania. Dopiero zaś w drugiej fazie postępowania mógłby on badać czy wnioskodawcy są rzeczywiście stronami postępowania.

Dalej skarżący wskazywali, że skoro organy przystąpiły do szczegółowego badania statusu strony postępowania, to powinny zachować wszelkie wymogi i standardy przewidziane w przepisach procedury administracyjnej dotyczące postępowania wyjaśniającego. Należy stwierdzić, że organy obu instancji nie dochowawszy tych wymogów w sposób nieuprawniony przyjęły, że skarżący pozbawieni są statusu strony, więc i legitymacji do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. o zatwierdzeniu projektu zamiennego i zmianie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 23 lipca 2004 r. Oba organy a priori przyjęły, że skarżącym nie można przypisać statusu strony tego postępowania administracyjnego, pozostawiając tę kwestię właściwie bez uzasadnienia, dokonując jedynie powtórzenia fragmentu decyzji nr [...], wymieniającego działki w obszarze oddziaływania obiektu, bez pochylenia się nad słusznością takiego zakreślenia tego obszaru. W każdej sprawie obowiązkiem organu jest prawidłowe ustalenie kręgu stron, zapewnienie im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Organ wydający decyzję nr [...] tego nie uczynił, a organy rozpatrujące wniosek o wznowienie postępowania nie dążyły do naprawienia tego uchybienia.

Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 Prawa budowlanego. W przepisie tym pojęcie strony zostało zbudowane na enumeratywnym i wyczerpującym wyliczeniu podmiotów, którym przyznano ten status, a nie na ogólnej formule interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 powoływanej ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Organy obu instancji poczyniły błędne ustalenia w tym zakresie i w niedostateczny sposób uzasadniły podstawy faktyczne przyjętego ustalenia, że działka należąca do skarżących (nr "15") nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Prezydent Miasta K. w uzasadnieniu decyzji z 6 sierpnia 2009 r. wprawdzie stwierdza, że obszar oddziaływania projektu w przypadku postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ustala się odpowiednio do zakresu zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże pomimo zasadniczych zmian przedmiotowego w sprawie projektu budowlanego uznaje za prawidłowe, że według decyzji nr [...] obszar oddziaływania obiektu właściwe nie uległ zmianie. Dodano jedynie działki nr "16" i nr "17", a nie uwzględniono już zmian oddziaływania na północne nieruchomości względem obszaru, na którym ma powstać przedmiotowy obiekt. Skarżący gruntowanie uzasadnili swój status strony postępowania. Podnosili już bowiem w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. z 6 sierpnia 2009 r., że nieusprawiedliwione są ustalenia tego organu w zakresie oceny powstania ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr "15", wynikających z przepisów odrębnych i związanych z obiektem, którego budowy dotyczy pozwolenie na budowę. Organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do oceny przepisów dotyczących rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uchybienia wobec wymogów tego rozporządzenia, które wpływ mają na sposób zagospodarowania działki nr "15" skarżący szczegółowo omawiali w odwołaniu od tej decyzji, nie zgadzając się z oceną organu pierwszej instancji w tym zakresie, oderwaną od stanu faktycznego sprawy i nie popartą dowodami.

Odległość budynku, którego dotyczy pozwolenie na budowę od granicy z działką nr "15" wynosi mniej niż 3 m, podczas gdy powinna wynosić co najmniej 4 m ( § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Wartością prawidłową nie jest podawana przez organy 6,27 m, gdyż odległość tę należy obliczać od części budynku stanowiącej wjazd do garażu podziemnego.

Wysokość planowanych budynków po zmianach w projekcie to 12,80 m (najwyżej położony punkt budynku), co istotnie ograniczy dostęp do światła od strony południowej do działki "15", zwłaszcza że na nieruchomości tej jest wyraźny spadek terenu. Narusza to § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie narusza też usytuowanie pojemników służących do czasowego gromadzenia odpadów stałych, które nie znajdują się całkowicie w kondygnacji podziemnej, stąd również powinny spełniać wymogi odległości ustalonych w § 12 tego rozporządzenia.

Skarżący zwrócili uwagę także na fakt niezbadania przez organ pierwszej instancji podnoszonych przez nich zarzutów co do przekroczenia norm hałasu oraz ograniczeń korzystania ze służebności przejazdu i przechodu. Kwestie te uznał bowiem organ za wyraz jedynie interesu faktycznego, a nie prawnego skarżących. Wbrew jednak twierdzeniom organu pierwszej instancji, który ocenę swą zawęża jedynie do przepisów Prawa budowlanego oraz wyżej powoływanego rozporządzenia, art. 3 pkt 20 nie zawiera takiego ograniczenia.

Organ nie próbował nawet uzasadniać, dlaczego właściciele innych działek sąsiednich wobec działek nr "13", nr "12" i nr "3" zostali uznani za strony postępowania, a wiec dlaczego obiekt usytuowany na tych działkach powoduje powstanie ograniczeń w gospodarowaniu nieruchomościami, będących ich własnością. Kwestii tej nie wyjaśnił także organ wydający pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] oraz decyzję nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę. Trudno uznawać ustalanie kręgu stron przez organy administracji za przemyślane i prawidłowe, skoro organy te nie uzasadniają nawet dlaczego do tego kręgu zaliczyły określone podmioty. Tym bardziej, że są to podmioty (np. właściciele działki nr "18") będące w porównywalnej sytuacji ze skarżącymi, którym organy odmówiły przymiotu strony.

Skarżący wskazywali dalej, że Wojewoda [...] w decyzji z 3 listopada 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie dostrzegając podstawowego uchybienia, jakim jest naruszenie przepisu art. 149 k.p.a. Szczegółowe ustalenie statusu strony postępowania w przypadku podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy już do fazy badania podstaw wznowienia postępowania. Organ II instancji miał więc obowiązek uchylić taką decyzję, czego nie uczynił, naruszając tym samym przepis art. 138 k.p.a.

Z uzasadnienia decyzji z 3 listopada 2009 r. wydanej przez Wojewodę [...] nie wynika, aby organ ten ponownie rozpatrzył sprawę administracyjną, w której odwoływali się skarżący. Ograniczył się jedynie do uznania ustaleń organu pierwszej instancji za prawidłowe, nie badając już ich jednak. W szczególności trudno znaleźć uzasadnienie dla stwierdzenia tego organu, że: "Działka nr "15" nie została wymieniona i nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu". Takie lakoniczne stwierdzenie nie spełnia wymogów stawianych przed organem administracji, który ma wszechstronnie zbadać sprawę i dostatecznie uzasadnić swoje rozstrzygnięcie. Gdyby działka ta została wymieniona w decyzji nr [...] lub decyzji nr [...], to skarżący nie musieliby składać wniosku o wznowienie postępowania ze względu na niezawiniony brak swojego w nim udziału, gdyż byliby od początku uznawani za jego stronę. Takie stwierdzenie Wojewody [...] powoduje powstanie wątpliwości, czy organ ten w ogóle rozważył zarzuty wnoszone w odwołaniu. Uzasadnienie tej decyzji tworzy więc podstawę dla uznania, iż organ wydał rozstrzygnięcie w sposób automatyczny, bez wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie. Organ powtarza jedynie kilka stwierdzeń organu pierwszej instancji bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do stawianych tym stwierdzeniom zarzutów w odwołaniu wniesionym przez skarżących. Organ drugiej instancji powinien dokładnie zbadać czy organ pierwszej instancji dokładnie przeprowadził postępowanie dowodowe, a w razie stwierdzenia braków, powinien samodzielnie przeprowadzić stosowne dowody. Organ odwoławczy nie wskazał też faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie to nie spełnia więc wymogów z art. 107 k.p.a. Organ nie zebrał też i nie rozważył wszechstronnie dowodów w sprawie, choć to do obowiązków organu należy zbadanie czy osoba wnosząca podanie ma status strony postępowania, tak więc to nie do wnoszącego podanie należy udowadnianie tej okoliczności.

Skarżący podkreślali już we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, że ostateczna decyzja nr [...] wymaga uchylenia, gdyż została wydana bez udziału stron tego postępowania, za który skarżący nie mogą ponosić winy. Ponieważ zaś wskutek wykazania statusu strony postępowania i wykazania okoliczności braku winy, zachodziło wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji wskutek wznowienia postępowania, w związku z powyższym również postanowienie Prezydenta Miasta K. dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji nr [...] oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia 4 listopada 2009 r. utrzymujące je mocy, zostały wydane z naruszeniem prawa., tj. art. 152 k.p.a.

Skarżący wskazywali także, iż decyzja nr [...] została wydana w oparciu o decyzję WZiZT nr [...], która wygasła z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2005 r., a zatem w dacie wydawania przedmiotowej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę już nie obowiązywała.

Ponadto, przedmiotowa decyzja została wydana na rzecz zupełnie innego podmiotu niż ten, na rzecz którego wydano decyzję WZiZT. W związku z powyższym skarżący złożyli także wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji, który jednak nie został uwzględniony, gdyż Wojewoda [...] po raz kolejny odmówił uznania ich za strony tego postępowania.

Zaskarżona niniejszą skargą decyzja narusza interes prawny skarżących, gdyż uniemożliwiła im udział we wznowionym postępowaniu dotyczącym ich interesu prawnego. Interes ten wynika z faktu znajdowania się nieruchomości będącej własnością skarżących w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy decyzja o zmianie pozwolenia na budowę. Skarżący pozbawieni zostali zatem możliwości wypowiedzenia się co do zmian przedmiotowego projektu budowlanego oraz wnoszenia wniosków dowodowych co do naruszania uzasadnionych interesów skarżących przez te zmiany. Decyzje wydano w sprawie z ich pominięciem, co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej niniejszą skargą decyzji, a także decyzji organu pierwszej instancji, do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę i uchylenia decyzji nr [...] z dnia 9 marca 2009 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności, bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa zostały wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. W przypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala ( art. 151 p.p.s.a. ).

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie pomimo skuteczności niektóry podnoszonych w niej zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji.

Rozbieżność stanowisk skarżących oraz organów wydających kolejno decyzje w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii na jakim etapie postępowania organ orzekający winien dokonać weryfikacji, czy wnoszącemu podanie o wznowienie przysługuje przymiot strony postępowania jeżeli powołano w nim jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym organy obu instancji uznały, że badanie tej okoliczności może mieć miejsce już na pierwszym z etapów postępowania, tj. wówczas, gdy należy rozstrzygnąć czy wznawiać postępowanie zakończone decyzją ostateczną, czy wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W decyzji organu pierwszej instancji oraz w odpowiedzi na skargę powołano stosowne orzecznictwo, przy czym Prezydent Miasta K. wskazał też odpowiednie poglądy doktryny. Przeciwne stanowisko, zgodnie z którym badanie przymiotu strony może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania prezentowali konsekwentnie skarżący, wyrażając je także w skardze oraz popierając stosownymi poglądami orzecznictwa. .

Możliwość wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania po ustaleniu we wstępnym postępowaniu wyjaśniającym, że podanie wnosi podmiot nie legitymujący się przymiotem strony została wskazana np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1652/95 ( Lex Omega nr 26621, ONSA 1999/2/53) , z 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 122/98, z 4 lutego 2000 r., I SA 334/99 ( Lex Omega nr 54133) czy z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07 ( Lex Omega nr 484887 ). Z orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych można powołać tu np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 871/08 ( Lex Omega nr 540585 ) oraz z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 874/08 ( Lex Omega nr 562468 ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądy te podziela i uznaje, że w razie wskazania we wniosku o wznowienie postępowania podstawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., weryfikacja posiadania przez wnoszącego podanie przymiotu strony mogącej skutecznie żądać wznowienia postępowania następuje już na etapie wstępnym, o którym mowa w art. 149 § 1 i § 3 k.p.a. Do takich wniosków prowadzi bowiem wykładnia uwzględniająca względy natury językowo-logicznej, systemowej i celowościowej.

Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od wskazania na zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Została ona wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a., stanowiącym iż decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Jednym z trybów nadzwyczajnych wewnętrznej kontroli, w ramach których może zostać wzruszona decyzja posiadająca przymiot ostateczności jest wznowienie postępowania administracyjnego. Podstawy uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną wyliczone zostały w sposób wyczerpujący w art. 145 § 1 oraz art. 145a k.p.a. Przesłankę taką stanowi przypadek przewidziany w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu . W takiej sytuacji - podobnie zresztą jak w pozostałych przepisach określających inne podstawy , wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 147 k.p.a. Przepis ten w stanowi, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z tym że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony.

Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 – 2 k.p.a., gdzie § 2 stanowi, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Nie jest tak, by żądanie wznowienia postępowania mógł zgłosić skutecznie tylko podmiot , któremu taki status winien przysługiwać w postępowaniu rozpoznawczym i to niezależnie od tego czy brał w nim faktycznie udział, czy też nie albowiem żądać wznowienia postępowania ze wszystkich podstaw może także następca prawny strony. Podjęcie rozstrzygnięcia co do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania - względnie decyzji o odmowie wznowienia, wymaga zatem każdocześnie przeprowadzenia wstępnego postępowania wyjaśniającego w kierunku podmiotowym , w ramach którego należy też ustalić istnienie takich przesłanek, jak zdolność administracyjno prawna wnioskodawcy.

Niezależnie od tego na etapie wstępnym należy wyjaśnić kwestie natury przedmiotowej, odnoszące się do samej decyzji ( jej ostateczność ), czy zachowanie terminu do złożenia wniosku, które to zagadnienia mogą także wymagać przeprowadzenia nawet daleko idącego postępowania wyjaśniającego.

Nadto, prawidłowe zastosowanie art. 148 § 2 k.p.a także wymaga uprzedniego wyjaśnienia , czy dany podmiot posiada przymiot strony.

Konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może zatem decydować o tym, na jakim etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienia należy badać, czy to podanie pochodzi faktycznie od strony.

Nie jest tak, by w trybach wewnętrznej kontroli nadzwyczajnej obowiązywało podobnie jak w postępowaniu zwykłym subiektywne pojęcie strony, tj. by każdy podmiot, który uznaje, że taki przymiot posiada mógł uruchomić postępowanie mające charakter nadzwyczajnej kontroli. Takiemu podejściu sprzeciwiają się względy wynikające z zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., jak również domniemanie legalności takich decyzji. Nie bez powodu też ustawodawca w przepisach o wznowieniu postępowania oraz dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji wprowadził wyraźne etapy rozstrzygania o dopuszczalności uruchomienia postępowania, w tym zakresie przewidział również specyficzny rodzaj aktu administracyjnego, różny od decyzji o umorzeniu postępowania w postaci decyzji o odmowie wznowienia postępowania ( art. 149 §3 k.p.a.), czy o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ( art. 157 § 3 k.p.a. ).

Nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego mający na celu weryfikację ostatecznej decyzji administracyjnej w drodze wznowienia postępowania, ma charakter dwuetapowy, co wynika wprost z przepisów. Pierwszym z etapów, o charakterze wstępnym jest postępowanie w sprawie wznowienia, w ramach którego należy wydać albo postanowienie o wznowieniu postępowania albo decyzję o odmowie jego wznowienia ( art. 149 § 1 i 3 k.p.a. ). W świetle brzmienia art. 149 § 2 k.p.a. dopiero wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przejścia do drugiego etapu, tj. do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Po wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania jego przedmiotem jest w myśl art. 149 § 2 k.p.a. ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczną było dotknięte jedna z wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia – do przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną.

W sytuacji powołania we wniosku podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w tej fazie nie rozstrzyga się już czy określonemu podmiotowi przysługuje przymiot strony mogącej żądać wznowienia w postępowania zwykłego, lecz bada czy w tym uprzednim postępowaniu podmiot, któremu ówcześnie przysługiwał przymiot strony bez swej winy nie brał w nim udział w ogóle albo na jakimś etapie.

Niestwierdzenie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a. stanowi w myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. podstawę odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, natomiast ich wystąpienie powoduje w myśl art. 151 § pkt 2 k.p.a. uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie nowej rozstrzygającej o istocie sprawy, poza sytuacjami przewidzianymi w przy art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1), oraz że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2).

Za prezentowaną wyżej wykładnią przemawiają też względy natury celowościowej, ustalane z uwzględnieniem już powołanych zasad trwałości decyzji ostatecznych i domniemania ich zgodności z prawem, jak również zasady z art. 12 k.p.a. oraz 8 k.p.a. I tak, zgodnie z treścią art. 12 §1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Artykuł 8 k.p.a. przewiduje zaś w szczególności, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa Co do zasady, prowadzenie postępowanie , w którym dochodzi do wydania rozstrzygnięcia dotyczącego przedmiotu sprawy administracyjnej wymaga uczestnictwa w im wszystkich stron. Powyższe, także w sprawach o wznowienie postępowania oznacza nie tylko konieczność poszukiwania i zaangażowania w postępowanie podmiotów biorących w nim uprzednio udział w takim charakterze, ale również czynienie dodatkowych ustaleń co do ich nowego kręgu . Uruchamianie idącego tak daleko postępowania wyjaśniającego z udziałem osób respektujących decyzję jako ostateczną tylko po to by orzec , że jego wszczęcia żąda osoba nie będąca stroną, narusza wszystkie wyżej wskazane zasady. Nadto, powyższe czyniłoby w istocie zbędnym etap wstępny postępowania jaki wprowadził ustawodawca art. 149 § 1 i 3 k.p.a., akcentując też w art. 147 k.p.a., że wznowienie postępowania – więc już wydania orzekającego o tym postanowienia – może nastąpić na żądanie strony. Problem taki nie występuje w wypadku przyjęcia, że interes prawny podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie bada się właśnie na etapie wstępnym, w którym uczestniczy jedynie podmiot żądający wznowienia postępowania. W tym zakresie należy podzielić linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą decyzja o odmowie wznowienia postępowania dotyczy tylko interesu prawnego podmiotu, występującego z wnioskiem o wznowienie i nie ma mowy o interesie prawnym innych podmiotów (zob. wyroki z 8 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1489/06, Lex Omega nr 417711; z 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1406/06, Lex Omega nr 420107 oraz z tej samej daty, sygn. akt I OSK 1390/06, OSP 2009/11/118). Zważyć należy bowiem, że w zwykłym postępowaniu wyjaśnienia komu przyznać przymiot strony winny nastąpić jeszcze przed zawiadomieniem odpowiednich osób o jego wszczęciu. Tym bardziej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnej kontroli nie istnieją przeszkody do dokonania takiego procesu już na etapie wstępnym oraz zasygnalizowania jego wyników przez wydanie aktów administracyjnych, o których mowa w art. 149 § 1 i 3 k.p.a. O ile właściwy organ dokonałby nieprawidłowych ustaleń i bezzasadnie przeszedł do etapu drugiego, wszystkie strony mogą kwestionować powyższe już po doręczeniu im postanowienia o wznowieniu postępowania. Nie istnieją też przeszkody, by w takim przypadku wydać decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a.

W świetle powyższych rozważań należy uznać za bezzasadne zarzuty skarżących dotyczące naruszenia art. 149 § 1 oraz art. 151 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a także art. 149 § 2 k.p.a. poprzez badanie podstawy wznowienia na etapie wszczęcia postępowania wznowieniowego, tj. przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania.

Słusznie natomiast wskazują skarżący na naruszenie przez organ drugiej instancji art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja jest bowiem wadliwa o tyle, że nie wyrażono w niej wprost pełnych, popartych oceną dowodów ustaleń organu odwoławczego, jak również wyczerpujących wyjaśnień dotyczących stosowania przepisów prawa materialnego, których uwzględnienie ma związek z wyznaczeniem obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Dostrzegane wady nie mogą jednak zostać uznane z mając wpływ na wynik sprawy albowiem nie występują one w stopniu świadczącym o odstąpieniu przez organ drugiej instancji od wykonania obowiązków kontrolnych oraz związanych z ponownym jej rozstrzygnięciem. Z zaskarżonej decyzji wnika bowiem jasno, że organ odwoławczy uwzględnił treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 3 ust. 2 tej ustawy, wskazując przy tym, że nie tylko, że działka nr "15" nie została wymieniona jako znajdująca się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu, ale również, że nie znajduje się w tym obszarze. Uzasadniając to stanowisko nawiązał te do spełnienia wymogów wynikających z § 12, 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Wypowiadał się – choć równie ogólnikowo – w kwestiach usytuowania projektowanych po zmianach obiektów na działce nr "13" względem zabudowanej działki nr "15" będącej własnością skarżących, sposobu zaprojektowania wjazdu na teren inwestycji oraz do garażu, braku ograniczeń w korzystaniu przez skarżonych ze służebności drogowej, ewentualnego przekroczenia norm hałasu i emisji spalin. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących oddziaływać na środowisko. Stwierdził też, że okoliczność naruszenie warunków decyzji WZIZT może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia 9 marca 2009r., sygnalizując rozważenia przesłanek do wszczęcia z urzędu postępowania w tym kierunku. Podał ponadto, że ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe , akceptując bez zastrzeżeń rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 sierpnia 2009r. , znak [...] i [...].

Taka ocena decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowa, co powoduje, że zachodziły przesłanki do wydania przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 6 sierpnia 2009r. , znak [...] i [...] nie posiada wad uzasadniających jej eliminację z obrotu prawnego.

W szczególności, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Sama decyzja spełnia wymogi z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nie powtarzając zawartych w niej trafnych wywodów, które powołano na wstępie uzasadnienia, należy zaakcentować, że powyższe decyzja została wydana po analizie dostępnych w aktach administracyjnego projektów budowlanych, w ramach której organ pierwszej instancji dokonał dostatecznych i trafnych ustaleń oraz uwzględnił właściwe przepisy prawa, zaś ich wykładnia nie budzi zastrzeżeń. Poddał on prawidłowej ocenie zagadnienia związane z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów techniczno – budowlanych, których uwzględnienie ma wpływ na stosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy. Zasygnalizował też słusznie nie mające znaczenia w aspekcie tych regulacji względy natury cywilnoprawnej lub wiążące się z interesem faktycznym albo podlegające badanu w innym trybie nadzwyczajnym, które nie mają wpływu na uznanie, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji realizowanej na podstawie decyzji Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. o zatwierdzeniu projektu zamiennego i zmianie pozwolenia na budowę.

Organ pierwszej instancji rozważył zarzuty wyrażone we wniosku o wznowienie postępowania, w tym także kwestię ewentualnego przekroczenia norm hałasu, omówioną dodatkowo dostatecznie w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie należy zauważyć, że sama inwestycja z uwagi na położenie, rodzaj, czy też parametry nie należy do mogących powodować przekroczenie norm określonych w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. Nr 120. poz. 826 ). Nie zmienia tej oceny sposób usytuowania wjazdu do garaży, skoro może korzystać z niego w danym momencie jeden pojazd, zaś liczba oczekujących na powyższe nawet równocześnie samochodów nie będących w ruchu przy konkretnych rozwiązaniach przewidzianych w projekcie budowlanym musi być ograniczona.

Błędnym jest stanowisko skarżących, że w ramach niniejszego postępowania organy administracji publicznej winny podać przyczyny, dla których w decyzji Nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. uznano za strony postępowania innych właścicieli działek sąsiednich . Kwestia ta pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy, którym było na badanie sytuacji prawnej podmiotów żądających wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dla sytuacji skarżących pozostaje bowiem bez znaczenia , jakim innym poza inwestorem podmiotom w postępowaniu wznowienia którego żądają przyznano status stron, oraz czy powyższe nastąpiło zasadnie.

Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.