Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 261/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, 34, 35
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. J. i B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 862/06 w sprawie ze skargi G. J. i B. J. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. i B. J. oddalił skargę na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] maja 2006r., nr [...].

W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, z dobudowanym garażem, na nieruchomości przy ul. [...] w S., działka nr [...] z obrębu P.

Od powyższej decyzji odwołali się właściciele sąsiedniej nieruchomości G. i B. J. - wnosząc o uchylenie powyższej decyzji i wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] maja 2006r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ podał, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany, spełnia wszystkie warunki decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2004r. o warunkach zabudowy, ustalającej zabudowę budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w zabudowie wolnostojącej oraz nieprzekraczalną linię zabudowy w nawiązaniu do budynków na nieruchomościach położonych przy ul. [...] o nr [...]-[...]. W świetle ustaleń ww. decyzji, przy istniejącym stanie zabudowy usytuowanie garażu inwestora pomiędzy budynkiem mieszkalnym a granicą działki jest uzasadnione z uwagi na zachowanie ładu przestrzennego. Lokalizacja garażu przy granicy działki nie narusza § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 , poz. 690 ze zm.). Wymieniony przepis zezwala na wybudowanie budynku przy granicy działki, gdy na działce sąsiedniej, bezpośrednio przy granicy, istnieje budynek ze ścianą, bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku.

Organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem wymogów art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego strona skarżąca nie wykazała naruszenia swoich prawem chronionych interesów w rozumieniu art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku projektowanym zamierzeniem budowlanym. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy gdy naruszone zostały konkretne normy prawa budowlanego, co w przedmiotowej sytuacji nie miało miejsca.

Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie G. i B. J.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem § 12 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 2, art. 8 i art. 11 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż inwestor nie przedłożył wszystkich wymaganych przepisami prawa dokumentów aby można było mu wydać pozwolenie na budowę. Organ powinien stwierdzić, że lokalizacja garażu przy granicy działki narusza prawo i zobowiązać inwestora do zmiany projektu.

Naruszenie § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia o warunkach technicznych polegało w ocenie skarżących na tym, że ściany obu garaży nie będą do siebie przylegać, gdyż istniejący już garaż skarżących na działce nr [...] nie przylega ściśle do granicy, lecz ukośnie jest od niej oddalony o 19 cm w najszerszym miejscu. Nie istnieje więc hipoteza tego przepisu, skoro na działce nr [...] nie ma budynku bezpośrednio usytuowanego przy granicy. Przy braku hipotezy nie można stosować normy z niej wynikającej.

Ponadto organ, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Organy administracji powinny zbadać czy jest możliwe usytuowanie projektowanego garażu z drugiej strony budynku sąsiada bądź w innym miejscu oraz na ile usytuowanie tego garażu przy garażu skarżących z tarasem, pogorszy warunki korzystania przez skarżących z ich nieruchomości i czy zostały właściwie wyważone interesy obu stron oraz ich prawo do korzystania ze swojej własności, wynikające z art. 144 kc.

Projekt zagospodarowania działki nie zawiera oznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, który mówi, że projekt zagospodarowania powinien zawierać układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Niezgodność projektu z cytowanym przepisem uniemożliwia sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy, nie wiadomo bowiem czy projektowany budynek z garażem nie przekracza linii istniejącej zabudowy.

Sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy jest również szerokość elewacji frontowej oraz to, że usytuowanie projektowanego garażu między granicą działki, a budynkiem mieszkalnym inwestora spowoduje na działkach [...], [...] i [...] powstanie ciągu trzech budynków graniczących ze sobą, a więc projektowany budynek na działce [...] nie będzie budynkiem wolnostojącym, jak nakazuje wspomniana decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził wad i naruszeń prawa uzasadniających jej uchylenie, stąd też skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że inwestor W. K. spełnił ustawowe wymogi warunkujące wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożył bowiem wszystkie dokumenty wymagane przepisem art. 34 ustawy Prawo budowlane, a przedłożony projekt budowlany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy. Bezzasadne jest stanowisko strony skarżącej, że w wyniku powstania ciągu budynków graniczących z sobą, budynek inwestora przestaje być budynkiem wolnostojącym, wobec czego nie odpowiada decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z decyzją z dnia [...] maja 2004r. o warunkach zabudowy, wydanej dla terenu położonego przy ul. [...] (działka nr [...] obr. [...]) ustalono warunki dla inwestycji - budowa domu jednorodzinnego wolnostojącego z dobudowanym garażem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzja precyzuje usytuowanie budynku oraz ustala linię zabudowy w nawiązaniu do istniejącej już zabudowy tej ulicy. Określenie "z dobudowanym garażem" wskazuje, że nie jest on częścią bryły budynku mieszkalnego. Należy więc uznać, iż objęty zaskarżoną decyzją budynek to budynek wolnostojący. Garaż należy traktować jako obiekt przylegający do budynku jednorodzinnego. Jego usytuowanie na działce musi odpowiadać warunkom technicznym wynikającym z rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. Nr 75 w brzmieniu nadanym mu przez § 1 pkt 7 rozporządzenia zmieniającego z 7 kwietnia 2004r. (Dz.U. Nr 109; poz. 1156).

Planowana inwestycja nie narusza treści tego przepisu. Wspomniany przepis nie nakazuje bowiem, aby projektowany na granicy działki budynek na całej długości przylegał do istniejącej ściany budynku sąsiedniego. Warunek ten jest spełniony gdy sytuowany na granicy działki obiekt przylega do części ściany istniejącego budynku sąsiedniego. Trafne jest zatem stanowisko organu, iż projektowany garaż spełnia warunki tego przepisu.

Sąd I instancji wskazał również, iż trudności z przyleganiem do siebie obu garaży na całej długości i powstanie szczeliny między obu tymi budynkami spowodowane zostało przez skarżących, którzy zbudowali swój garaż nie ściśle wzdłuż granicy z działką [...], lecz ukośnie - przecinając tę granicę. W tej sytuacji podnoszenie przez nich kwestii powstania dylatacji oraz negatywnego wpływu opadów należało uznać za nieuzasadnione.

Sąd podzielił stanowisko organu, iż nie może on nakazać inwestorowi w, którym miejscu na swej działce ma wybudować garaż. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącej podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy każdy ma prawo, w granicach zakreślonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy - jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Skarżący nie wykazali, iż usytuowanie garażu inwestora narusza ich prawem chroniony interes.

Należy odróżnić interes chroniony prawem od subiektywnie odczuwanego interesu faktycznego. Kwestia ta nie może jednak w zaistniałej sytuacji faktycznej, wynikającej z usytuowania garażu skarżących przy granicy działki inwestora, stanowić dla organu podstawy do nakazania mu innego usytuowania garażu na jego działce, gdy inwestor nie naruszył przepisów prawa budowlanego, odnoszących się do warunków jakim powinno odpowiadać usytuowanie budynku. Podniesiony zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 144 kc. jest zatem nietrafny.

Bezpodstawny w ocenie Sądu był również zarzut, iż zaskarżona decyzja nie zawiera oznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Linia ta, nawiązująca do istniejącej linii zabudowy istniejących na sąsiednich działkach budynków została wskazana w decyzji o warunkach zabudowy, do której warunków nawiązuje zaskarżona decyzja.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyli G. J. i B. J. reprezentowani przez radcę prawnego E. B. wnosząc o:

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Wojewody Z. W skardze kasacyjnej zawarto ponadto wniosek o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4, 134 § i oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa,

a także naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, 4 i 5 prawa budowlanego oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 79, poz. 690 z późn.zm.) przez błędne ich zastosowanie i błędną wykładnię, oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię.

W ocenie skarżących Sąd I instancji mimo zarzutów zgłoszonych w skardze przyjął, że organy administracji budowlanej dokonały sprawdzenia projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego, wyczerpująco wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy, prawidłowo ustaliły, że usytuowanie obiektu objętego decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego spełnia warunki § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 79, poz. 690 z późn.zm.) , a w sprawie nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten chroni tylko interesy osób trzecich oparte na normach prawa budowlanego.

Skarżący podnosili, że projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy albowiem decyzja ta nakazywała zaprojektować budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie wolnostojącej o szerokości elewacji nie większej niż 10m, a projekt tych warunków nie spełnia. Na uzasadnienie tej argumentacji złożyli do akt wyciąg z "Wikipedii" zawierający definicję domu jednorodzinnego wolnostojącego, według której "budynek wolnostojący to budynek usytuowany niezależnie od pozostałej zabudowy".

Część rysunkowa projektu budowlanego, zdjęcia przedstawione na rozprawie i mapy złożone do akt sprawy dowodzą, że budynek mieszkalny i garaż inwestora mają wspólną ścianę. Zgodnie z założeniem projektanta budynek inwestora (z garażem) ma przylegać do budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Z kolei ten budynek mieszkalny przylega do budynku na dz. [...].

Zdaniem skarżących sporny budynek jednorodzinny nie jest wolnostojący. Jeżeli bowiem budynek ten jako odrębny obiekt przylega do garażu, nie jest wg w/w definicji budynkiem wolnostojącym. Jeśli natomiast budynek jednorodzinny wraz z garażem stanowią jeden obiekt budowlany, to ze względu na usytuowanie dalszych budynków na działkach [...] i [...], pozostaje on w zwartej zabudowie, a co za tym idzie nie jest usytuowany niezależnie od pozostałej zabudowy.

Kwestia, czy dom jednorodzinny z dobudowanym garażem stanowi jeden obiekt czy dwa obiekty, jest istotna dla rozstrzygnięcia, czy maksymalna szerokość elewacji frontowej określona w decyzji o warunkach zabudowy została w projekcie zachowana. Jeśli bowiem budynek wraz z garażem stanowią jeden obiekt to projekt również co do tego wymogu jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy.

W skardze kasacyjnej podniesiono również, iż Sąd w ogóle nie ustosunkował się do dalszych zarzutów opisanych w skardze; zarzutu, że żaden z budynków (projektowany i istniejący) nie są usytuowane bezpośrednio przy granicy i zarzutu naruszenia przez organ administracji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Przyjęto bez zastrzeżeń stan faktyczny ustalony przez organ administracji budowlanej tj., że projektowany garaż na działce nr [...] przylega w części do ściany budynku na dz. nr [...]. Tymczasem budynek na dz. [...] przecina istniejącą granicę tylko w jednym punkcie. Sąd nie rozważył jak w tych okolicznościach ocenić wiarygodność projektu zagospodarowania - szkicu sytuacyjnego lokalizacji obiektu przy granicy, na którym zaznaczono "styk ścian" nie jako punkt, lecz odcinek.

Wszystkie wskazane uchybienia, zdaniem skarżących, dowodzą naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd winien wypowiedzieć się o dowodach na podstawie których dokonał ustaleń faktycznych, odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz wyczerpująco wyjaśnić podstawę prawną swego rozstrzygnięcia.

Naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący upatrują w oddaleniu skargi, mimo naruszenia przez organy administracji art. 7 i 77 § 1 kpa. Organy te bowiem w sposób arbitralny przyjęły, że sporny budynek jest wolnostojący i leży bezpośrednio przy granicy oraz przylega do budynku skarżących. Jeśli w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania Sąd stwierdziłby, że projektowany budynek nie jest wolnostojący, jego elewacja ma szerokość większą niż 10m, nie jest położony bezpośrednio przy granicy i nie przylega do budynku skarżących, albo możliwa jest inna jego lokalizacja, skarga powinna być uwzględniona.

W stosunku do zarzutu błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego skarżący podnieśli, iż przepis ten nakazuje uczestnikom procesu budowlanego zapewnić przy projektowaniu i wykonywaniu inwestycji budowlanych poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem skarżących pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" nie może sprowadzać się tylko do interesów określonych w przepisach prawa budowlanego i innych normach prawa administracyjnego powiązanych z procesem inwestycyjnym, lecz powinno obejmować też nakazy wynikające z art. 144 kc i innych przepisów prawa cywilnego.

Skarżący jako naruszenie interesu wyrażonego normą art. 144 kc wskazywali na to, że przy granicy działki nr [...] (na dachu garażu) mają taras, usytuowanie zaś budynku spowoduje ograniczenie w korzystaniu z ich nieruchomości i zepsuje estetykę miejsca.

W ocenie skarżących w niniejszej sprawie nie powinien mieć zastosowania przepis art. 12 ust 4 pkt 2, gdyż w niniejszej sprawie budynek projektowany jak i istniejący nie leżą bezpośrednio przy granicy i nie przylegają do siebie.

Skoro organy administracji powinny wyczerpująco wyjaśnić sprawę prawidłowo ustalić stan faktyczny, rzetelnie zastanowić się nad uchybieniami projektu budowlanego, uchybienia te skonkretyzować w trybie art. 35 ust. 3 (po zasięgnięciu opinii biegłego), to nie mogły w okolicznościach nin. sprawy w trybie art. 35 ust. 4 wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, a Sąd I instancji oddalić skargi.

Z ostrożności procesowej skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. bowiem w związku z zakazem wynikającym z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego powoływanym art. 134 § 1 p.p.s.a. WSA nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi na decyzję Wojewody Z. powinien wyjść poza jej granicę sprawdzić czy organy administracji budowlanej nie naruszyły wskazanego art. 35 ust. 5 Prawa Budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Skargę kasacyjną oparto m.in. o zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 3, 4 i 5 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (Dz.U. 75/02, poz. 690 z późn. zm.) przez błędne ich zastosowanie i błędną wykładnię, oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy zauważyć, że naruszenie to może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne rozumienie treści normy prawnej, a niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotetycznie określonej normie prawnej. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa nie obejmuje zarzutu błędnej wykładni, co wynika z odmiennej treści każdego z tych pojęć i alternatywnego ujęcia każdej z postaci naruszenia prawa materialnego. Jeżeli skarżący zamierza zakwestionować zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia obydwu postaci naruszenia prawa materialnego, to powinien wyraźnie każdą z tych postaci wskazać i przytoczyć zarzuty odnoszące się odpowiednio do każdej z nich.

W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów we wskazanym powyżej zakresie, w zamian za to polemizuje z ustaleniami faktycznymi, które Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Wyklucza to możliwość uznania zarzutów naruszenia prawa materialnego za zasadne.

Wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4, 134 § 1 i oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa. Wskazać należy, iż w ramach przesłanki określonej w art. 174 pkt 2 ww. ustawy skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzut nienależytego wyjaśnienia sprawy nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Należy zaznaczyć, że wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym, nie jest uzależnione od uznania organu administracji publicznej. W myśl art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedstawił kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi prawem opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami bądź sprawozdaniami - sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Analiza akt sprawy wskazuje, że wnioskodawca spełnił przewidziane prawem wymogi, a zatem brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Zgodnie z decyzją z dnia [...] maja 2004r. o warunkach zabudowy, wydanej dla terenu położonego przy ul. [...] ustalono warunki dla inwestycji - budowa domu jednorodzinnego wolnostojącego z dobudowanym garażem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzja precyzuje usytuowanie budynku oraz ustala linię zabudowy w nawiązaniu do istniejącej już zabudowy tej ulicy. Biorąc pod uwagę ustalenia powyższej decyzji, uznać należy za niezasadny zarzut, iż projektowany budynek z dobudowanym garażem przekracza dopuszczalną szerokość elewacji- tj. 10m. Przedmiotowa decyzja określa bowiem, iż "projektowany dobudowany garaż należy wycofać z pierzei ulicy w stosunku do zasadniczej bryły budynku". Wskazać należy, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta obiektu budowlanego, jak również organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w niniejszej decyzji jak również z postanowieniami § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydane gdy zaistnieją szczególnie uzasadnione przyczyny. Trzeba mieć na uwadze, że budynek sąsiedni został wybudowany przy granicy nieruchomości, a żaden przepis Prawa budowlanego nie daje dodatkowych uprawnień inwestorowi, który pierwszy zabuduje działkę. Tym samym nie można również stwierdzić, iż organy administracji udzielając pozwolenia na budowę naruszyły art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, wymagający zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu tego artykułu można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie mała miejsca.

Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę. To inwestor decyduje o miejscu lokalizacji określonej inwestycji. Jeżeli projekt zamierzonej inwestycji jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z przepisami szczególnymi, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nie można podzielić również zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzającego, iż projektowany budynek nie jest budynkiem wolnostojącym i nie jest usytuowany przy granicy nieruchomości. Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo budowlane przez budynek mieszkalny jednorodzinny - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Biorąc powyższe pod uwagę, ustalenia decyzji o warunkach zabudowy oraz projekt budowlany brak było podstaw do stwierdzenia, że sporna inwestycja stanowi budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej. Tym bardziej nie mógł przesądzać o tym fakt, iż projekt budowlany przewidywał dobudowany garaż. Nie stanowi on bowiem jednej bryły z budynkiem mieszkalnym a jedynie do niego przylega.

Wbrew odmiennym wywodom kasacji sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada dyspozycji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten nakazuje zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i stwierdzić trzeba, że zaskarżony wyrok wszystkie te elementy zawiera.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że o naruszeniu tego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga zostałaby wniesiona albo gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego. Naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżący dopatrywali się w nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji naruszenia przepisu art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego Zarzut powyższy nie został jednakże uzasadniony, zaś wnoszący skargę kasacyjną nie wykazali, iż została wydana decyzja nakazująca rozbiórkę. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej nie można utożsamiać prowadzenia postępowania administracyjnego z wydaniem decyzji administracyjnej. Nie są to bowiem pojęcia zamienne.

Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), orzekł jak w wyroku.