Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 15/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art. 29
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 50, art. 50 par. 2a
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art. 206 par. 2, art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2012 r. wniosku D.W. o umorzenie kary porządkowej grzywny w kwocie 500 zł w sprawie ze skargi D.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. zarządza odmówić umorzenia kary porządkowej grzywny w kwocie 500 zł.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył D.W. karę porządkową grzywny w wysokości 500 zł za ubliżenie Sądowi oraz adwokatowi działającemu z urzędu w piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2010 r.. Pismem z dnia 28 września 2010 r. D.W. wniosła od powyższego postanowienia zażalenie. W wyniku jego rozpatrzenia Naczelny Sąd Administracyjny wydał w dniu 8 lutego 2011 r. postanowienie (sygn. akt IIOZ 41/11), którym oddalił zażalenie.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. skarżąca wniosła o umorzenie nałożonej grzywny. Zarządzeniem z dnia 19 maja 2011 r. Przewodniczący Wydziału II odmówił umorzenia należności z tytułu nieuiszczonej grzywny w kwocie 500 zł. D.W. wniosła od powyższego postanowienia zażalenie, które – postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 613/11 - Naczelny Sąd Administracyjny oddalił.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o rozłożenie na raty należności z tytułu orzeczonej grzywny w kwocie 500 zł po sto zł co miesiąc. Wniosek ten został rozpoznany w dniu 6 października 2011 r. na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, którym rozłożono dłużnikowi należność z tytułu orzeczonej grzywny w kwocie 500 zł na dwie raty w taki sposób, że: I ratę w wysokości 250 zł należy uiścić do dnia 31 października 2011 r.; II ratę w wysokości 250 zł należy uiścić do dnia 30 listopada 2011 r.. Po rozpoznaniu zależenia skarżącej na powyższe zarządzenie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt II OZ 1245/11) uchylił zaskarżone postanowienie oraz rozłożył skarżącej należność z tytułu kary porządkowej grzywny w kwocie 500 zł na pięć rat w taki sposób, że: I ratę w wysokości 100 zł należy uiścić do dnia 1 stycznia 2012 r.; II ratę w wysokości 100 zł należy uiścić do dnia 1 lutego 2012 r.; III ratę w wysokości 100 zł należy uiścić do dnia 1 marca 2012 r.; IV ratę w wysokości 100 zł należy uiścić do dnia 1 kwietnia 2012 r.; V ratę w wysokości 100 zł należy uiścić do dnia 1 maja 2012 r..

Pismem z dnia 1 grudnia 2011 r. skarżąca wniosła kolejny wniosek o umorzenie orzeczonej grzywny, wskazując że jest ona niesprawiedliwa, bowiem nałożono ją za składane wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów z wypisu i wyrysu map geodezyjnych. Nałożenie grzywny miało na celu zastraszenie skarżącej i umożliwić przeprowadzenie licytacji z jej własności, by w ten sposobem pozbawić ją dojścia do prawdy materialnej i obiektywnej. Ponadto skarżąca wskazała, że nie jest w stanie uiścić nałojonej grzywny nawet w ratach, a ich ściągnięcie grozi ciężkimi skutkami i pozbawianie prawa do minimum socjalnego, co jest zagrożeniem dla życia i zdrowia. Oprócz emerytur nie mają (skarżąca z mężem) żadnych innych źródeł dochodu, nie maja samochodu, nie korzystają z opieki społecznej. Z kserokopii przekazów pocztowych potwierdzenia wypłaty wynika, że emerytura D.W. wynosi 1140,42 zł, zaś emerytura M.W. - 1382,98 zł, co daje łączny dochód dwuosobowej rodziny 2523,34 zł. Skarżąca wskazał także, że sprawy w WSA ciągnął się od 2004 r. i jest ich ponad 600, a ma z tego tytułu wydatki z pisania pism procesowych, kserokopii, listów poleconych, dojazdów do Sadu ponad 100 zł miesięcznie i pozostaje na to wszystko od 2004 r. tylko jedna emerytura.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Ukaranie karą porządkową grzywny w postępowaniu sądowoadministracyjnym za ubliżanie sądowi następuje w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), dalej p.u.s.p. w związku z art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.".

W myśl art. 50 p.u.s.p. postanowienie o ukaraniu karą porządkową jest natychmiast wykonalne. Art. 50 § 2a p.u.s.p. stanowi natomiast, że do wykonania kary porządkowej grzywny stosuje się odpowiednio art. 206 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90 poz. 557 ze zm.), zwanej dalej "k.k.w.". Stosownie zaś do treści art. 206 § 2 k.k.w. w zakresie odraczania, rozkładania na raty i umarzania należności sądowych, stosuje się odpowiednio art. 49–51 k.k.w., przy czym okres wykonania albo rozłożenia na raty pieniężnej kary porządkowej nie może przekroczyć 6 miesięcy.

Zgodnie ze stosowanym odpowiednio art. 49 § 1 k.k.w. w związku z art. 206 § 2 k.k.w. sąd może odroczyć wykonanie grzywny albo rozłożyć ją na raty na czas nie przekraczający 6 miesięcy, licząc od dnia wydania pierwszego postanowienia w tym zakresie, jeżeli natychmiastowe jej wykonanie pociągnęłoby dla strony i jej rodziny zbyt ciężkie skutki. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, a zwłaszcza wówczas, gdy wysokość grzywny jest znaczna, można rozłożyć grzywnę na raty na okres do 3 lat.

W myśl art. 51 § 1 k.k.w. w zw. z art. 50 § 1 p.u.s.p. i art. 29 p.u.s.a., jeżeli skazany, z przyczyn od niego niezależnych, nie uiścił grzywny, a wykonanie tej kary w innej drodze okazało się niemożliwe lub niecelowe, sąd może, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, grzywnę umorzyć w części, zaś wyjątkowo - również w całości; nie zarządza się egzekucji, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna.

Z przywołanego powyżej przepisu wynika, że do umorzenia kary porządkowej grzywny może dojść w sytuacji, gdy po pierwsze - ukarana taką grzywną strona postępowania przed sądem administracyjnym z przyczyn od niej niezależnych nie uiściła grzywny, po drugie - wykonanie tej kary w innej drodze okazało się niemożliwe lub niecelowe oraz po trzecie - sąd uzna okoliczności sprawy za szczególnie uzasadniające takie umorzenie.

W niniejszej sprawie nie została spełniona trzecia z w/w przesłanek umorzenia należności z tytułu kary porządkowej grzywny, tj. Sąd nie znalazł okoliczności sprawy, które szczególnie uzasadniałyby takie umorzenie. Za takie bowiem nie można uznać ani to, że jest ona – zdaniem skarżącej - niesprawiedliwa, ani fakt, że sprawy skarżącej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, których jest ponad 600, ciągnął się od 2004 r. i ma ona z tego tytułu liczne wydatki.

Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek strony skarżącej o umorzenie kary porządkowej grzywny jest nieuzasadniony i w konsekwencji podlegał oddaleniu.

Stąd na podstawie art. 51 § 1 k.k.w. w zw. z art. 50 § 1 p.u.s.p. i art. 29 p.u.s.a. orzeczono jak w sentencji.