Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 9/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie zaniechania wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 20 grudnia 2017 r.

W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu. W piśmie procesowym z dnia 27 grudnia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył natomiast, że z uwagi na wydanie przez organ podatkowy decyzji w sprawie cofa w imieniu strony skargę na bezczynność i wnosi o umorzenie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3).

W niniejszej sprawie skarżący w zakreślonym terminie nie uczynił zadość wezwaniu, co też musiało skutkować odrzuceniem skargi, gdyż skardze nie można było nadać dalszego biegu. Powyższe oznacza również to, że Sąd nie mógł rozpoznać innych wniosków strony, w tym pisma w przedmiocie cofnięcia skargi przed uzupełnieniem braku fiskalnego, pomimo tego, iż to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku jest bowiem dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt IISAB/Łd 26/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2540/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 215/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606).

Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy, Sąd nie był uprawniony do oceny dopuszczalności cofnięcia przez skarżącego skargi, w sytuacji bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu, ale na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. zobligowany do odrzucenia nieopłaconej skargi.

Mając niniejsze na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia.