Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 838/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18b ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I SA/Po 389/13 w sprawie ze skargi H. [...] S.A. z siedzibą w P. (obecnie: H. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P.) na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2013 r. nr ILPB3/423-418/12-2/AO w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2) zasądza od H. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 380 (słownie: trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 838/14

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę Spółki Akcyjnej H. [...] z siedzibą w P. i uchylił indywidualną interpretację Ministra Finansów w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżąca Spółka podała, że na mocy zezwolenia z dnia 22 kwietnia 2011 r. prowadziła działalność gospodarczą na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Dnia 17 lutego 2012 r. jej zarząd zadecydował o wycofaniu się Spółki z działalności na terenie Strefy, dnia 26 czerwca 2012 r. skarżąca wystąpiła do Ministra Gospodarki o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, co nastąpiło decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. Rok podatkowy skarżącej trwa od 1 maja do 30 kwietnia i w roku rozpoczynającym się dnia 1 maja 2013 r. zamierza skorzystać z ulgi technologicznej, o której mowa w art. 18b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.). Zadała pytanie, czy należy uznać, że w roku podatkowym poprzedzającym poniesienie wydatków na nabycie nowych technologii, to jest w roku podatkowym trwającym od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r., nie prowadziła działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej – zajmując stanowisko, że prawidłowa jest odpowiedź twierdząca, ponieważ pomimo wydania decyzji wygaszającej zezwolenie na działalność w strefie w dniu 31 lipca 2013 r., zezwolenie to wygasło od momentu powstania przesłanek uzasadniających bezprzedmiotowość zezwolenia, to jest już w lutym 2012 r., jako że na mocy art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji ma charakter deklaratoryjny.

Minister Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia 4 stycznia 2013 r. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, wskazując, że zgodnie z art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. prawo do odliczenia od podstawy obliczenia podatku wydatków na nabycie nowych technologii nie przysługuje, jeżeli w roku podatkowym lub roku poprzedzającym podatnik prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia. Na mocy art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 ze zm., dalej: u.s.s.e.) Minister Gospodarki uprawniony jest do wydania na wniosek przedsiębiorcy decyzji o wygaśnięciu zezwolenia, która potwierdza, że wynikające z niej prawa i obowiązki przestały istnieć, co oznacza, że wywołuje ona skutki prawne od dnia, w którym przedsiębiorca zrezygnuje z korzystania z uprawnienia wynikającego z zezwolenia, to jest od dnia złożenia takiego wniosku. Skutki prawne takiej decyzji nie mogą jednak sięgać wstecz, do dnia, w którym przedsiębiorca podjął decyzję o wycofaniu się z działalności na terenie strefy, bowiem warunkiem wygaśnięcia zezwolenia jest zaakceptowanie wniosku przedsiębiorcy przez Ministra Gospodarki. Skoro zatem skarżąca prowadziła działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, które wygasło dnia 31 lipca 2012 r., w roku podatkowym, rozpoczynającym się dnia 1 maja 2013 r., nie może skorzystać z ulgi na zakup nowych technologii, gdyż w roku podatkowym poprzedzającym rok podatkowy poniesienia wydatków prowadziła działalność na terenie strefy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. oraz art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) przez uznanie, że w roku poprzedzającym poniesienie wydatków na nabycie nowych technologii prowadziła działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i nie przysługuje jej prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii, poniesionych w roku podatkowym, rozpoczynającym się dnia 1 maja 2013 r. Podniosła, że istotą art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. jest reglamentacja korzystania przez podatników z określonych preferencji podatkowych, bowiem korzystanie z preferencji określonej w tym przepisie wyklucza możliwość skorzystania z innej preferencji oraz że organ interpretacyjny nie odniósł się do jej argumentacji dotyczącej charakteru decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia.

Uzasadniając uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że wynikający z art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. warunek skorzystania z ulgi na nowe technologie w postaci nieprowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej "w roku podatkowym lub roku poprzedzającym" powinien być rozumiany jako prowadzenie działalności przez cały rok, a nie jakikolwiek odcinek czasowy roku podatkowego. Warunkiem wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie jest zaakceptowanie wniosku przedsiębiorcy przez Ministra Gospodarki, toteż skutków wygaśnięcia zezwolenia nie można wywodzić dopiero od momentu złożenia przez przedsiębiorcę stosownego wniosku, ale skutki te powstają wtedy, gdy przedsiębiorca nie korzysta z ulg przewidzianych w związku z prowadzeniem działalności w takiej strefie, jako że wtedy zezwolenie na prowadzenie takiej działalności staje się bezprzedmiotowe; w przypadku skarżącej nastąpiło to w lutym 2012 r. Mimo wydania błędnej interpretacji, organ interpretacyjny nie naruszył natomiast przepisów postępowania, a w szczególności art. 14c § 2 O.p.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Minister Finansów wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez błędny opis stanowiska organu interpretacyjnego, który – zdaniem Sądu – sformułowanie "w roku podatkowym lub roku poprzedzającym" rozumie jako "okres od marca do daty wydania decyzji przez Ministra Gospodarki, to jest do dnia 31 lipca 2012 r., a więc praktycznie jakikolwiek odcinek czasowy roku podatkowego spółki", podczas gdy organ interpretacyjny takiego rozumienia tego pojęcia w interpretacji nie zawarł, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenie przez Sąd przebiegu sprawy, a tym samym orzeczenie na podstawie wadliwie przyjętego stanu faktycznego.

Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:

- art. 19 ust. 4 – 5 w związku z art. 16 ust. 6 u.s.s.e., w związku z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., przez błędną wykładnię i przyjęcie, że skutków wygaśnięcia zezwolenia nie można wywodzić od momentu złożenia przez skarżącą stosownego wniosku do Ministra Gospodarki, gdyż wystarczającą przesłanką wygaśnięcia zezwolenia strefowego jest to, że "osiągnięty został cel ustawy, gdy podatnik nie korzysta z ulg przewidzianych ustawą dla przedsiębiorców prowadzących na podstawie zezwolenia działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej", czyli w ocenie Sądu tą przesłanką jest "bezprzedmiotowość" interpretowana zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.;

- art. 17 ust. 1 pkt 34 w związku z art. 16 i art. 19 ust. 5 u.s.s.e. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że w roku podatkowym Spółki, to jest w okresie od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r., nie prowadziła ona działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej;

- art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. przez uchylenie interpretacji indywidualnej na skutek błędnej wykładni tego przepisu i w rezultacie błędnego uznania, że skoro Spółka nie prowadziła w wymienionym okresie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, to może skorzystać w roku podatkowym, rozpoczynającym się 1 maja 2013 r., z odliczeń od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowej technologii.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaakcentowano, że decyzja o wygaśnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej działa wprawdzie ex tunc, ale od momentu rezygnacji z uprawnienia, a więc od momentu złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, a nie od momentu, w którym podatnik uzna, że zezwolenie stało się bezprzedmiotowe; na taki skutek decyzji wskazuje też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. (II FSK 86/12). Ponadto wykładnia przyjęta w zaskarżonym wyroku mogłaby doprowadzić do dublowania zwolnień podatkowych – z tytułu prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz ulgi na zakup nowych technologii.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, akcentując, że Minister Finansów błędnie zrozumiał wywód Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odnoszący się do poprzedniego roku podatkowego Spółki, bowiem Sąd nie uznał, że rok ten trwał od marca do daty wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia, ale że w wymienionym okresie Spółka nie prowadziła już działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. Zaprzestanie tej działalności nastąpiło w lutym 2012 r., kiedy Spółka doszła do wniosku, że nie będzie w stanie zrealizować wymogów zezwolenia w zakresie poniesienia określonego poziomu wydatków oraz utrzymania określonego poziomu zatrudnienia i zakończenia inwestycji w określonym terminie, choć wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji złożono później; sytuację tę należy odróżnić od tych przypadków, kiedy przesłanki bezprzedmiotowości decyzji nastąpiły w tym samym czasie, co złożenie wniosku o stwierdzenie jej wygaśnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstaw, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są uzasadnione.

W szczególności nie jest trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez błędny opis stanowiska organu interpretacyjnego, który sformułowanie "w roku podatkowym lub roku poprzedzającym" rozumie jako "okres od marca do daty wydania decyzji przez Ministra Gospodarki, to jest do dnia 31 lipca 2012 r., a więc praktycznie jakikolwiek odcinek czasowy roku podatkowego spółki", podczas gdy organ interpretacyjny takiego rozumienia tego pojęcia w interpretacji nie zawarł. Zgodzić się bowiem należy ze skarżącą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał, że rok ten trwał od marca do daty wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia, ale że w wymienionym okresie Spółka nie prowadziła już działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. Nie można zatem przypisać Sądowi błędnego przedstawienia stanowiska organu interpretacyjnego, co naruszałoby art. 141 § 4 P.p.s.a. w zakresie, w jakim przepis ten mówi o przedstawieniu stanu sprawy.

Ponadto powiązany z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 146 § 1 P.p.s.a. zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest oczywiście błędny, jako że ewentualne wadliwe niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i zastosowanie art. 146 § 1 P.p.s.a. w żadnym razie nie mogło wynikać z jednoczesnego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, jak i art. 146 § 1 P.p.s.a., są przepisami wynikowymi, określającymi sposób rozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd Administracyjny w przypadku stwierdzenia przez ten sąd – odpowiednio – innego, niż dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a P.p.s.a. Ewentualne naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu określającego wymogi uzasadnienia wyroku nie może więc rzutować na naruszenie przepisów określających sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia w efekcie przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej naruszeń prawa określonego typu. Okoliczność, że zastosowanie wymienionych przepisów wynikowych mogło być bezzasadne, nie wynika z formalnie nieprawidłowego uzasadnienia wyroku, ale z merytorycznie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego.

Mimo niezasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w związku z uzasadnieniem tego zarzutu należy dodać, że zawarte w art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. wyrażenie "w roku podatkowym lub roku poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia", oznacza prowadzenie takiej działalności przez jakikolwiek odcinek czasowy roku podatkowego, a nie przez cały rok podatkowy. Takie rozumienie omawianego wyrażenia, że chodzi w nim o prowadzenie działalności przez cały rok podatkowy, byłoby uprawnione wtedy, gdyby w przepisie odnoszono się do prowadzenia działalności "przez rok podatkowy"; formuła "w roku" wskazuje na jakikolwiek odcinek czasowy takiego roku. W tym zakresie rację ma organ interpretacyjny, ale kwestia ta nie dotyczy przepisów postępowania, lecz wykładni prawa materialnego.

Zasadnie natomiast Minister Finansów zarzuca naruszenie art. 19 ust. 4 – 5 w związku z art. 16 ust. 6 u.s.s.e., w związku z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., przez błędną wykładnię i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skutków wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie można wywodzić od momentu złożenia przez przedsiębiorcę stosownego wniosku do Ministra Gospodarki, gdyż wystarczającą przesłanką wygaśnięcia zezwolenia strefowego jest jego bezprzedmiotowość, wiązana z faktem niekorzystania (zakończenia korzystania) przez przedsiębiorcę z ulg przewidzianych dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenie strefy, na podstawie uzyskanego zezwolenia. Wątpliwe jest bowiem utożsamianie wystąpienia takiej przesłanki z bezprzedmiotowością, interpretowaną zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., bez stawiania wymogu dania zewnętrznego wyrazu zaistnienia tej przesłanki, co najmniej przez złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, udzielonego wcześniej przedsiębiorcy.

Prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej z jednej strony wiąże się z obciążeniem przedsiębiorcy obowiązkami, sprecyzowanymi w decyzji o zezwoleniu na prowadzenie takiej działalności, a z drugiej strony z uprzywilejowaniem podatkowym, określonym w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Przepis ten stanowi bowiem, że wolne od podatku dochodowego od osób prawnych są dochody, uzyskane z działalności gospodarczej, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.s.e. (z ograniczeniami wymienionymi w ust. 4 – 6 art. 17 u.p.d.o.p.). Z kolei zakończenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej powoduje utratę tego przywileju podatkowego, ale jednocześnie otwiera drogę do skorzystania z innego przywileju podatkowego, określonego w art. 18b ust. 1 u.p.d.o.p., a mianowicie z odliczenia od podstawy tego podatku wydatków poniesionych na nabycie nowych technologii. Ponieważ zgodnie z art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. warunkiem skorzystania z prawa do takiego odliczenia jest nieprowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia w roku podatkowym, w którym ma być dokonane odliczenie lub w poprzednim roku podatkowym, określenie momentu zakończenia takiej działalności ma znaczenie prawotwórcze, decyduje bowiem o możliwości skorzystania z wymienionego zwolnienia podatkowego oraz niemożności skorzystania ze zwolnienia wymienionego wcześniej. W sytuacji, gdy skorzystanie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., uzależnione jest od spełnienia przesłanki formalnej w postaci posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, taki formalny wyraz powinna mieć także utrata tej przesłanki w postaci wygaśnięcia wymienionego zezwolenia; jest to tym bardziej istotne, że od utraty tej przesłanki uzależniona jest możliwość skorzystania z ulgi na nowe technologie.

Trudno zatem zgodzić się ze skarżącą, że stwierdzenie zaprzestania działalności podatnika na terenie specjalnej strefy ekonomicznej opierać się powinno na deklaracji samego podatnika o wycofaniu się z takiej działalności, bez konieczności formalnego potwierdzenia tego stanu prawnego przez organ administracji publicznej w drodze wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia. W dotychczasowym orzecznictwie wyrażono zapatrywanie, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia ma wprawdzie charakter deklaratoryjny - jako że przesłanką jej wydania jest bezprzedmiotowość zezwolenia, a podstawę prawną obok art. 19 ust. 5 u.s.s.e. stanowi także art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. - i wywołuje skutki ex tunc, ale nie od chwili wydania decyzji, której wygaśnięcie stwierdza, ale od dnia złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., II FSK 86/12). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną zauważa, że stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej ma charakter prawo kształtujący, gdyż oznacza utratę przez podatnika określonych uprawnień podatkowych oraz możliwość uzyskania innych. Wydaje się więc, że może być dyskutowany pogląd, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia nie ma charakteru deklaratoryjnego. ale konstytutywny i że wywiera skutki ex nunc, a więc od chwili jej wydania, a nie wstecznie. Zarazem, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), a spór w rozpoznawanej obecnie sprawie dotyczy tylko tego, czy decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia odnosi skutek od dnia złożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia (jak twierdzi organ interpretacyjny), czy też już od dnia uznania jego bezprzedmiotowości przez organ Spółki prowadzącej działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (jak twierdzi skarżąca), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przy tak zarysowanej kontrowersji przyznać należy rację organowi interpretacyjnemu, jako że – niezależnie od możliwych ocen charakteru prawnego i skuteczności decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia – skutek prawny decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji pierwotnej w żadnym razie nie może sięgać momentu uznania tej decyzji za bezprzedmiotową przez podatnika (podobnie, jak momentu jej wydania), ale wiązany być powinien co najmniej z datą złożenia wniosku o stwierdzenie jej wygaśnięcia (jeśli już nie z datą wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia). Oznacza to uznanie zasadności postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 19 ust. 4 – 5 w związku z art. 16 ust. 6 u.s.s.e. przez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że skutków wygaśnięcia zezwolenia nie można wywodzić od momentu złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego zezwolenia.

Z omówionych już względów zasadny jest także zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 34 w związku z art. 16 ust. 1 i art. 19 ust. 5 u.s.s.e. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca w roku podatkowym, trwającym od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 30 kwietnia 2013 r., nie prowadziła działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Nawet bowiem przyjmując za końcową datę prowadzenia tej działalności datę złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, a więc dzień 26 czerwca 2012 r., a nie dzień wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia, a więc dzień 31 lipca 2012 r., należy stwierdzić, że niewątpliwie skarżąca w wymienionym roku podatkowym działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej prowadziła od dnia 1 maja 2012 r. co najmniej do dnia 26 czerwca 2012 r. Do wcześniejszych wywodów w ślad za argumentacją przywołaną przez organ interpretacyjny można dodać, że skoro skorzystanie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., uzależnione jest – między innymi – od posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej, a skorzystanie z ulgi, o której mowa w art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p., uzależnione jest – między innymi – od nieprowadzenia w określonych latach podatkowych działalności na terenie takiej strefy (a więc także od nieposiadania wymienionego zezwolenia), to zatarcie różnicy pomiędzy okresami posiadania i nieposiadania zezwolenia, względnie określanie tych okresów w oparciu o oświadczenia podatnika, mogłoby prowadzić do dublowania zwolnień podatkowych z tytułu prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz ulgi na zakup nowych technologii.

Zgodzić się także trzeba z kolejnym zarzutem – naruszenia art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. przez uchylenie interpretacji indywidualnej na skutek błędnej wykładni tego przepisu i w rezultacie błędnego uznania, że skoro skarżąca nie prowadziła w wymienionym okresie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, to może skorzystać w roku podatkowym, rozpoczynającym się 1 maja 2013 r., z odliczeń od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowej technologii. Prawidłowa wykładnia art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p. prowadzi bowiem do wniosku, że w roku podatkowym, rozpoczynającym się 1 maja 2013 r., skarżąca nie może skorzystać z ulgi na nabycie nowej technologii, ponieważ w poprzednim roku podatkowym prowadziła działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, co prowadzi do uchylenia w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Ponadto, ponieważ istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, zachodzą przesłanki do rozpoznania skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. Skarga ta podlega oddaleniu na podstawie art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a., ponieważ zaskarżona nią indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego jest zgodna z prawem, a w szczególności nie narusza art. 18b ust. 3 u.p.d.o.p.; odwołując się do trafnych w tym względzie wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy też stwierdzić, że nie narusza ona wymienionych w skardze przepisów postępowania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.