Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 147/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 153 , 3 , 151 , 134
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 7 , 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 82 , 85 , 63 , 71 , 75 , 77 , 80
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Magda Froncisz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi H. M. i S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wójt [...] w L. decyzją z 25 kwietnia 2016 r., na podstawie art. 71, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2, art. 82 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. w Dz. U. 2016 r., poz. 353), § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U.

2010 r, Nr 213, poz. 1397), na wniosek S. G. z 28 lipca 2010 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia określonego jako: "Zakład Naprawy Pojazdów Samochodowych "[...] L. orzekł:

- w punkcie I o umorzeniu w części prowadzonego postępowania w zakresie odnoszącym się do prowadzenia przez inwestora działalności polegającej na funkcjonowaniu zakładu naprawy pojazdów samochodowych - ze względu na uchylenie z dniem 1 sierpnia 2013 r. (tj. podczas prowadzonego postępowania) w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko punktu "76", w oparciu o który organy gmin prowadziły postępowania odnoszące się do przedsięwzięć prowadzących działalność polegającą na naprawie pojazdów samochodowych;

- w punkcie II o warunkach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w pozostałym zakresie;

- w punkcie III o nałożeniu obowiązku na inwestora realizacji podczas prowadzenia przedsięwzięcia warunków i zaleceń określonych w opinii sanitarnej z 21 marca 2016r.;

- w punkcie IV o nałożeniu obowiązku na inwestora realizacji podczas prowadzenia przedsięwzięcia warunków i zaleceń, określonych i wymienionych w sentencji postanowienia z 31 marca 2016 r.;

- w punkcie V o tym, że "Charakterystyka przedsięwzięcia" stanowi załącznik do decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane w wnioskiem S. G. w dniu 29 lipca 2010 r.

Organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, zwłaszcza decyzje wydane w sprawie, uchylone przez organ II instancji. Wyjaśnił, że zasadniczą przyczyną długotrwałości postępowania była eskalacja konfliktu sąsiedzkiego, spowodowanego sprzeciwem sąsiadów inwestora w odniesieniu do funkcjonowania przedmiotowego przedsięwzięcia.

W dniu 15 stycznia 2016 r. inwestor, na wezwanie organu, dostarczył organowi gminy 3 egzemplarze dokumentu pn: "Aneks do raportu oddziaływania na środowisko", a w dniu 19 stycznia 2016 r. - w uzupełnieniu - dodatkowy dokument pt. "Ocena oddziaływania na zdrowie ludzi dla przedsięwzięcia: Zakład naprawy pojazdów samochodowych, dz. ew. nr [...] w K.".

W dniu 21 marca 2016 r. organ otrzymał opinię sanitarną sporządzoną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. (znak: [...]), a w dniu 5 kwietnia 2016 r. także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (znak: [...]). Podkreślił, że organy nie wykluczyły realizacji przedsięwzięcia, mimo iż obwarowały je licznymi uwarunkowaniami. Szczególnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska warunkował późniejszą eksploatację przedsięwzięcia wykonaniem wysokich (8 metrów nad poziom gruntu) emitorów służących do odprowadzania szkodliwej emisji do powietrza atmosferycznego, a więc znacznie powyżej wysokości przebywania osób na pobliskich nieruchomościach.

Wójt Gminy L. wskazał, że wydając decyzję kierował się zmianą rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jaka nastąpiła podczas prowadzonego postępowania - a polegająca na uchyleniu z dniem 1 sierpnia 2013 r. w § 3 punktu 76 odnoszącego m. in. do przedsięwzięć obejmujących naprawę pojazdów samochodowych. Wymieniona zmiana w rozporządzeniu "o podziale przedsięwzięć" została uwzględniona przez organ gminy w odpowiedzi na nowy (odrębny) wniosek inwestora, złożony w dniu 7 maja 2015 r., a dotyczący potwierdzenia przez organ gminy braku potrzeby uzyskania "decyzji środowiskowej" dla przedsięwzięcia określonego jako "[...]" na dz. ew. nr [...] w K., co umożliwi inwestorowi uzyskiwanie kolejnych wymaganych dokumentów (pozwoleń, decyzji) wymaganych przed realizacją tegoż przedsięwzięcia. Z uwagi na brak konieczności uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego rodzaju przedsięwzięć, inwestor otrzymał już od organu gminy decyzję o warunkach zabudowy dla prowadzenia warsztatu naprawy samochodów, co umożliwia mu uzyskanie dalszych dokumentów wymaganych do realizacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji - prowadzenie zakładu naprawy pojazdów samochodowych, z wyłączeniem funkcjonowania urządzeń i instalacji służących do prowadzenia prac lakierniczych.

Ponadto, organ argumentował, że za praktycznym brakiem istotnej szkodliwości dla otoczenia przedsięwzięć zajmujących się naprawą i lakierowaniem nadwozi samochodowych może przemawiać fakt, że tego rodzaju przedsięwzięcia funkcjonują nawet na obszarach zurbanizowanych (w miastach), gdzie zabudowa bywa znacznie bardziej zagęszczona niż na zamieszkiwanym przez strony postępowania i liczącym kilka posesji osiedlu w miejscowości K.. Zakłady takie funkcjonują także na terenie Gminy L. i mimo iż nie są zabezpieczone wysokimi emitorami - nie powodują sprzeciwu mieszkańców zamieszkujących przyległe nieruchomości. Przemawia to za stwierdzeniem, że najbardziej istotną przyczyną sprzeciwu stron wobec przedmiotowego przedsięwzięcia jest nie tyle jego szkodliwe oddziaływanie, co wspomniany wyżej konflikt międzysąsiedzki.

Powyższą decyzję Wójta Gminy L. zakwestionowali wspólnym odwołaniem H. M. i S. M. oraz osiem innych osób, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołujący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a to: art. 71, art. 75 ust. l pkt 4, art. 77 ust.1 pkt 1 i 2 oraz art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, jak również § 2 rozporządzenia z 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817) polegające na jego niezastosowaniu.

W uzasadnieniu odwołujący podnosili, że w sprawie brak było podstaw do częściowego umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na treść § 2 rozporządzenia z 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zarzucili, że organ pierwszej instancji przy rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy pominął prezentowane przez nich stanowisko, zaś w uzasadnieniu wydanej decyzji zupełnie nie odniósł się do przedstawionych przez nich argumentów. W tym zakresie odwołujący wskazali, że mieszkają w najbliższym sąsiedztwie przedsięwzięcia i są narażeni na wszelkie nieprawidłowości w jego funkcjonowaniu związane z zanieczyszczeniem powietrza. Podnosili, że inwestor pomimo braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzi przedsiębiorstwo związane z naprawami oraz lakierowaniem pojazdów. Kolejno odwołujący zarzucili, że raport sporządzony przez inwestora nie wyczerpuje w sposób wystarczający zagadnień określonych w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor nie wykazał "ilości remontowanych samochodów, zakresu prac, jakim będą poddane samochody, w jakich będzie używał materiałów lakierniczych, gdzie samochody będą przygotowywane do lakierowania, czy spawanie szlifowanie konstrukcji samochodów będzie odbywało się w jednym miejscu, ilości zatrudnionych osób, kwalifikacji tych osób, w jaki sposób będzie prowadził gospodarkę odpadami, a to puszkami po lakierach, pyłem z powłok lakierniczych, w jaki sposób będzie czyścił posadzkę i ściany w zakładzie."

Odwołujący zarzucili, że inwestor nie wyjaśnił z jaką emisją hałasu oraz spalin wiązać się będzie funkcjonowanie przedsięwzięcia. Nadto podnieśli, że inwestycja koliduje z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W dalszej części uzasadnienia wywodzili, że treść opinii wydanych w sprawie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. nie powinna przesądzać o wyniku sprawy i nie zwalniała organu pierwszej instancji od wszechstronnego rozważania wszystkich argumentów. Ponadto, zdaniem odwołujących, w przedmiotowej sprawie organ I instancji winien był nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 9 grudnia 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze

zm.), art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 66, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1, 2 i 3, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 14 i 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

- w punkcie I uchyliło zaskarżoną decyzję w części tj. w zakresie obejmującym pkt I, pkt II, pkt III i pkt IV sentencji zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy (w punkcie I określono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, w punkcie II nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy); wskazało również, że pkt V sentencji decyzji staje się pkt III.

- w punkcie II w pozostałym zakresie kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji, pomimo drobnych i pozostających bez wpływu na wynik sprawy uchybień było prawidłowe, zaś zgromadzony materiał dowodowy kompletny i wystarczający do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Natomiast wydaną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należało uznać za wadliwą i wymagającą wydania orzeczenia reformatoryjnego. Biorąc pod uwagę datę wszczęcia postępowania w sprawie, jak również treść § 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje bowiem rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy L. z 25 kwietnia 2016 r. jest już kolejnym rozstrzygnięciem organu wydanym w przedmiotowej sprawie, przy czym jej wydanie poprzedziła decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 3 kwietnia 2015 r. (znak: [...]) uchylająca wcześniej wydaną decyzję organu o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 682/15 oddalający skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu powołanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił stanowisko organu odwoławczego m.in. co do ustalonego obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji co do ustalonego kręgu stron tego postępowania. Sąd podzielił także rozważania organu odwoławczego w kwestii dostrzeżonych - na ówczesnym etapie postępowaniu - braków raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i dalszych wad postępowania pierwszoinstancyjnego.

Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził ponownie postępowanie. Przede wszystkim rozpatrzył złożone w toku postępowania wnioski o wyłączenie pracownika Urzędu Gminy w L. oraz biegłego powołanego przez organ. Nadto organ pierwszej instancji wezwał inwestora do uzupełnienia raportu w kierunku nakreślonym przez organ odwoławczy w uzasadnieniu ww. decyzji kasatoryjnej oraz w wyroku sądu, zaś w następstwie przedłożenia przez inwestora uzupełnień do raportu organ ponownie wystąpił do RDOS i PPIS o wymagane przepisami ustawy środowiskowej uzgodnienie i opinię. Dodatkowo, na potrzeby wydania decyzji kończącej organ uwzględnił fakt, że kwestia zgodności przedsięwzięcia z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. nie może być przedmiotem oceny w ramach postępowania środowiskowego i nie może stanowić podstawy wydania w stosunku do inwestora decyzji odmownej. Wydanie przedmiotowej decyzji, zostało poprzedzone przeprowadzoną w pełnym zakresie oceną oddziaływania na środowisko, która w przypadku takich przedsięwzięć ma jedynie charakter fakultatywny. Pomimo zatem, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie było w sprawie niniejszej obowiązkiem, organy uzgadniające, a w konsekwencji organ pierwszej instancji postanowieniem z 4 października 2010 r. stwierdził konieczność przeprowadzenia takiej oceny, jak też zobowiązał inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Pozytywnie kolegium oceniło również postępowanie organu pierwszej instancji i czynności podejmowane w jego ramach, które miały miejsce po przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Kolegium zważyło jednocześnie, że co prawda organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony rozszerzył krąg stron prowadzonego postępowania, pomijając w tym zakresie m.in. jednoznaczne stanowisko sformułowane w tej kwestii w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 682/15, tym niemniej uchybienie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy.

Dalej kolegium uznało, że wbrew zarzutom odwołania, organ pierwszej instancji orzekał na podstawie kompletnych akt, albowiem ich brakująca część wypożyczył z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Organ odwoławczy opisał również planowane przedsięwzięcie. Wskazał, że inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania będzie zlokalizowana w miejscowości K. w Gminie L. na działce o numerze [...] i polegać ma na zmianie sposobu użytkowania dwóch istniejących budynków gospodarczo-garażowych na zakład naprawy pojazdów samochodowych. W ramach przedsięwzięcia planuje się adaptację jednego z budynków na warsztat napraw pojazdów samochodowych, w którym będą świadczone usługi w zakresie napraw i obsługi powypadkowej pojazdów mechanicznych, zaś drugiego na lakiernię pojazdów samochodowych, w której będą świadczone usługi renowacji pokryć lakierowych na pojazdach samochodowych, najczęściej w ramach napraw powypadkowych, z wykonywaniem robót blacharskich. Teren realizacji przedsięwzięcia przylega do drogi krajowej nr [...] i znajduje się w sąsiedztwie położonych po tej samej stronie drogi terenów zajętych przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową oraz położonych po przeciwnej stronie drogi - pól uprawnych i łąk.

Inwestor przewidział 3 stanowiska robocze naprawy samochodów. Prace wykonywane będą przy użyciu takich urządzeń jak: podnośniki hydrauliczne, klucze pneumatyczne, kompresor, zaś proces spawania prowadzony będzie przy użyciu spawarki na stanowisku do tego przeznaczonym. Zanieczyszczenia powietrza z poszczególnych stanowisk odprowadzane będą przy użyciu wentylacji mechanicznej poprzez emitory o wysokości 8 m nad poziomem gruntu. Z kolei prace lakiernicze prowadzone będą wyłącznie w kabinie lakierniczej zamontowanej wewnątrz budynku, pracującej cyklicznie - w cyklach trwających ok. 1,5 h, przy czym inwestor przewiduje maksymalnie 3 cykle pracy kabiny na dzień. Kabina ogrzewana będzie za pomocą kotła opalanego olejem opałowym. Planowana do zastosowania kabina lakiernicza będzie szczelnym urządzeniem odprowadzającym emisję substancji do powietrza poprzez filtry. Według szacunków inwestora zużycie materiałów lakierniczych nie przekroczy 700 kg w skali roku.

Jak zwrócił uwagę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z 5 kwietnia 2016 r., z wyników analiz i prognoz przedstawionych przez inwestora wynika, że uzgadniane przedsięwzięcie spełni obwiązujące wymogi w zakresie ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem. W szczególności wartości stężeń maksymalnych wszystkich zanieczyszczeń emitowanych z kabiny lakierniczej nie będą przekraczać 10 % dopuszczalnych wartości. Również wielkość emisji z kotła ogrzewającego kabinę lakierniczą nie przekroczy norm dopuszczalnych. W związku z funkcjonowaniem przedsięwzięcia przewidziane jest wykorzystywanie lotnych związków organicznych w materiałach lakierniczych w ilości maksymalnie do 400 kg w skali roku.

Pomieszczenia warsztatowe wyposażone będą w szczelne posadzki oraz system kanalizacyjny odprowadzający ścieki powstałe przy pracach związanych z utrzymaniem czystości do szczelnego, okresowo wybieralnego zbiornika. Wody z połaci dachowych wprowadzane będą za pomocą korytek betonowych na powierzchnie terenów zielonych należących do inwestora. Z kolei ścieki socjalno-bytowe odprowadzane będą do szczelnego, okresowo wybieralnego zbiornika na nieczystości ciekłe, który istnieje i funkcjonuje na terenie posesji. Oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia poza terenem, na którym ma ono zostać zrealizowane nie przekroczy norm dopuszczalnych.

W sprawie nie zachodziła wynikająca z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej potrzeba oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem dla terenu planowanego przedsięwzięcia plan taki nie został uchwalony. W bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji nie występują obszary Natura 2000. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza granicami obszarów podlegających ochronie na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1651). Nie zachodzi również transgraniczne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko.

W ocenie kolegium, jedynym naprawdę istotnym uchybieniem organu pierwszej instancji, był sposób w jaki została skonstruowana sentencja zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś jej chaotyczny układ, jak również zbytnia ogólnikowość części warunków środowiskowych zamieszczonych w tej decyzji, które nie były przedmiotem uzgodnień z organem ochrony środowiska. Organ odwoławczy podkreślił, że w procedurze uzyskiwania środowiskowych uwarunkowań określenie wszelkich warunków, wymogów i obowiązków, związanych z planowanym przedsięwzięciem, może zostać dokonane jedynie w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym za niedopuszczalne są odesłania w tym zakresie do dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w szczególności do stanowisk organu uzgadniającego i opiniującego.

Ponadto organ w odniesieniu do ustalenia w zaskarżonej decyzji wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, wskazał, że na gruncie stanu faktycznego brak jest podstaw do zaliczenia przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.) oraz obowiązujących w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 138). Brak podstaw do zaliczenia przedsięwzięcia do tego rodzaju zakładów wykluczał możliwość formułowania przez organ jakichkolwiek wymogów środowiskowych we wskazanym zakresie.

W ocenie kolegium, zbędnym było również umieszczanie w sentencji zaskarżonej decyzji rozstrzygnięć o kwestiach, o których mowa w pkt II ppkt 5, 6, 7, 8 i 9, w sytuacji gdy dotyczą one jedynie fakultatywnych elementów decyzji środowiskowej, które przy stwierdzeniu przez organ wydający decyzję o braku podstaw ich zastosowania na gruncie konkretnej sprawy nie powinny być formułowane w decyzji kończącej postępowanie. Odrębną wadą zaskarżonej decyzji był również brak zamieszczenia w treści sentencji wydanej decyzji obligatoryjnego jej elementu w postaci stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, kolegium wskazało, że rozstrzygnięcie tej treści wynika z faktu, iż w istocie już na obecnym, początkowym stadium realizacji przedmiotowej inwestycji znane i przewidywalne są jej skutki środowiskowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uczyniło odwołania wniesione przez pozostałe osoby przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć.

H. M., S. M., J. M., A. M., J. M., A. M., B. F., J. F. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., domagając się uchylenia decyzji wydanej w obydwu instancjach oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do okładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie udziału A. M. i J. M. jako stron w postępowaniu i uznanie, iż A. M., J. M. nie spełnili faktycznych i prawnych wymogów strony w postępowaniu,

- art. 63 ust. 2 i 3, art. 71 ust. 1, 2 pkt 2, 75 ust. 1 pkt 4 art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich nie zastosowanie,

- art. 79 ust 1 ustawy poprzez jego nie zastosowanie i ograniczenie dostępu udziału osób zainteresowanych przedsięwzięciem w postępowaniu,

- art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez jego nie zastosowanie, a to pominięcie stanowiska społeczeństwa zainteresowanego przedsięwzięciem,

- art. 82 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- § 2 rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 25 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 817) na podstawie art. 60 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, póz. 1227, z późn. zm) do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach albo przynajmniej jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, poprzez jego nie zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli opisane wyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1396, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Należy przy tym wyjaśnić, że merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji była możliwa jedynie w odniesieniu do skargi złożonej przez H. M. i S. M.. Skarga złożona przez pozostałe osoby podlegała odrzuceniu. Motywy takiego rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione w postanowieniu z 31 sierpnia 2017 r. o odrzuceniu skargi wniesionej przez A. M., J. M., A. M., J. M., B. F. i J. F..

Na wstępie przypomnieć należy, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym dwukrotnie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Przedmiotem kontroli sądu były decyzje kasatoryjne Samorządowego Klegium Odwoławczego w N. S.. W pierwszym wyroku z 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 931/14 sąd orzekł o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 kwietnia 2014 r., natomiast wyrokiem z 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 682/15 oddalił skargę na decyzję z 3 kwietnia 2015 r.

Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wyjaśnić należy, że z treści cytowanego przepisu nie wynika to, że ta norma prawna ma zastosowanie wyłącznie w przypadku wyroków uchylających zaskarżoną decyzję. W związku z czym, ocena prawna zawarta w wyroku oddalającym skargę na decyzję organu odwoławczego, uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia również będzie wiążąca dla organów ponownie prowadzących postępowanie oraz sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2017 r., I FSK 1772/15)

Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z 24 września 2014 r. stwierdził, że Kolegium Odwoławcze w N. S. powinno w ramach postępowania odwoławczego dokonać ustaleń w kwestii weryfikacji prawidłowego określenia obszaru oddziaływania inwestycji i w przypadku stwierdzenia innego niż organ I instancji tego obszaru – zweryfikować krąg stron postępowania. Wskazano także, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego za prawidłowe uznano stanowisko zajęte w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 11 kwietnia 2013 r., a dokonano ujemnej oceny opinii sanitarnej Państwowego Inspektora Sanitarnego w L. z 9 stycznia 2013 r. Organ odwoławczy nie wyjaśnił również dlaczego uznał za zasadne zarzuty odwołującego się skierowane wobec opinii biegłych powołanych przez organ I instancji.

W wyroku z 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 682/15 sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykonało zalecenia zawarte w poprzednio wydanym wyroku w stopniu adekwatnym do ustalonego stanu sprawy, nie naruszyło przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Sąd zaaprobował pogląd kolegium o wadze i konieczności rozpoznania wniosków o wyłącznie pracownika organu I instancji i biegłych w tej sprawie. Sąd podzielił również stanowisko kolegium odnośnie wyznaczonego zasięgu oddziaływania inwestycji wskazującego, że będzie się on mieścił w granicach działek nr [...] i [...] oraz w konsekwencji ustalenia dotyczące kręgu stron postępowania, z tym zastrzeżeniem, że ustalony krąg nie ma charakteru statycznego, ponieważ zarówno sami właściciele nieruchomości uznani za strony mogą się zmieniać (czy to w przypadku zbywania nieruchomości, czy np. śmierci), jak i uzupełnienia wad wytkniętych w sporządzonym na potrzeby tej sprawy raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co z kolei może spowodować zmianę zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a tym samym może to doprowadzić także i do zmiany kręgu stron.

W ocenie sądu, kolegium trafnie wypunktowało nieprawidłowości w sporządzonym raporcie tj. brak wskazania na inne niż wnioskowany przez wnioskodawcę wariant realizacji danego przedsięwzięcia oraz brak opisu przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia. Za kolegium sąd uznał, że nie ma podstaw do oceny danego przedsięwzięcia co do zgodności przedsięwzięcia z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i to nawet wówczas, gdy taka ocena znajduje się w opinii biegłego. Stąd słusznie kolegium dokonało krytycznej oceny opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 9 stycznia 2013 r. w której rzeczywiście analizowano zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy w kontekście przedmiotowego przedsięwzięcia.

W świetle przedstawionego stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku II SA/Kr 682/15 należy uznać, że ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji zobowiązany był przede wszystkim do usunięcia stwierdzonych wad postępowania. W tym celu postanowieniem z 25 listopada 2015 r. Wójt Gminy L. wezwał inwestora do uzupełnienia sporządzonego Raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie pełnego i wyczerpującego przedstawienia wymaganych wariantów realizacji przedsięwzięcia tj. proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W dniu 15 stycznia 2016 r. inwestor, na wezwanie organu, dostarczył organowi gminy dokument pn: "Aneks do Raportu oddziaływania na środowisko", a w dniu 19 stycznia 2016 r. - w uzupełnieniu - dodatkowy dokument pt. "Ocena oddziaływania na zdrowie ludzi dla przedsięwzięcia: Zakład naprawy pojazdów samochodowych, dz. ew. nr [...] w K.".

Należy podkreślić, że organ nie jest związany treścią raportu, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej, nawet w sytuacji, gdy nikt nie kwestionuje jego prawidłowości. Rolą organu administracji publicznej jest więc ocena raportu pod kątem poprawności formalnej tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. Organy obu instancji powinny dążyć do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w zakresie raportu. Równocześnie jednak należy zaznaczyć, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1862/11: "Jeżeli w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną". Z tych samych powodów ograniczona musi być także ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11, Lex nr 1340187).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono akceptowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (tak: wyrok NSA z 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora.

Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego sprowadza się w tym zakresie do stwierdzenia, czy dany raport jest kompletny i spójny, a więc czy spełnia ustawowe wymagania co do jego treści określone w art. 66 ustawy środowiskowej. Należy także podkreślić, że sąd administracyjny nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11 oraz z 27 kwietnia 2015 r. II OSK 2175/13).

Analiza przedłożonych dokumentów we wskazanym wyżej zakresie prowadzi do wniosku, że Raport w obecnym kształcie odpowiada wymogom wynikającym z art. 66 ust. 1 ustawy i jako taki może stanowić podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedłożony raport jest spójny i wolny od niejasności i nieścisłości i po jego uzupełnieniu w zakresie wariantów przedsięwzięcia nie można odmówić mu waloru wiarygodności.

Ponownie prowadząc postępowanie, organ I instancji rozpatrzył również zgodnie z przepisami wnioski o wyłączenie pracownika Urzędu Gminy w L. – J. K. oraz biegłego M. K.. Postanowieniami z 18 listopada 2015 r. orzekł o wyłączeniu ww. pracownika i wyznaczeniu innego pracownika do dalszego prowadzenia sprawy oraz o odmowie wyłączenia od sprawy biegłego. Ponadto w związku z przedłożeniem przez inwestora uzupełnień do raportu organ ponownie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o dokonanie wymaganych przepisami ustawy środowiskowej uzgodnienia i opinii. Warunki określone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w opinii z 21 marca 2016 r. oraz przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w postanowieniu z 31 marca 2017 r. zostały uwzględnione w decyzji środowiskowych uwarunkowaniach.

Trafnie również organ II instancji zreformował decyzję organu I instancji, tak aby odpowiadała wymogom wynikającym z art. 82 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. w Dz. U. 2016 r., poz. 353). Należy bowiem w całej rozciągłości podzielić zastrzeżenia kolegium odnośnie nieprawidłowego wyrzeczenia w decyzji I instancji.

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że wytknięte na wcześniejszym etapie postępowania uchybienia zostały usunięte, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające było wystarczające dla wydania decyzji w sprawie. Przepisy art. 7 i art. 77 kpa nie zostały naruszone.

Zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie.

Jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia § 2 rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 25 czerwca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 817) poprzez jego nie zastosowanie, albowiem ww. nowelizacja dotyczyła rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które to rozporządzenie, z uwagi na brzmienie jego § 4 nie miało zastosowania w niniejszej sprawie. Wspomniany przepis stanowi bowiem, że do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpłynął do organu w dniu 29 lipca 2010 r., stąd w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( DZ. U 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutu pominięcia w postępowaniu osób którym, w ocenie skarżących, winien przysługiwać status strony w postępowaniu, należy przypomnieć, że w wyroku II SA/Kr 682/15 kontroli sądu zostały poddane ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji z 3 kwietnia 2015 r. odnośnie wyznaczonego zasięgu oddziaływania inwestycji. Sąd podzielił stanowisko kolegium, że brak jest podstaw do kwestionowania wskazanego w Raporcie zasięgu oddziaływania inwestycji, który ma ograniczyć się do terenu dawnej działki nr [...] (podzielonej na działki nr [...] i [...]). W świetle powyższego, za strony postępowania uznano inwestora oraz współwłaścicieli działki nr [...] i [...], jak również właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem dawnej działki nr [...] tj. właścicieli (współwłaścicieli) działek nr: [...], [...], [...], [...], [...] i 41, których źródłem interesu prawnego w niniejszym postępowaniu są przepisy prawa cywilnego o własności (art. 140 i nast. K.c).

Należy stwierdzić, że uzupełnienie prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie skutkowało zmianą wyznaczonego uprzednio obszaru oddziaływania przedsięwzięcia. Celem aneksu do raportu oddziaływania na środowisko było uzupełnienie raportu o pełne i wyczerpujące przedstawienie wariantów dla przedsięwzięcia, tj. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Warianty te zostały w raporcie przedstawione, przy czym w konkluzji wskazuje się na wariant zaproponowany przez wnioskodawcę. W ocenie oddziaływania na zdrowie ludzi skonkludowano, że przy spełnieniu wymaganych warunków nie będzie negatywnego oddziaływania emisji występujących zanieczyszczeń na zdrowie zatrudnionych pracowników, jak również nie będzie negatywnego wpływu na zdrowie okolicznych mieszkańców (konkluzja ta dotyczy wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska). Również przedłożone na tym etapie opinia sanitarna oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. nie wymagały weryfikacji ustalonego kręgu stron postępowania.

Tym samym należy uznać, że ocena dokonana w tym zakresie w wyroku II SA/Kr 682/15 jest wiążąca. A. M. i J. M. (wymienieni w zarzutach skargi) są właścicielami działek nr [...], [...], [...]. Działki te znajdują się poza granicami przewidywanego obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. W konsekwencji niezasadny okazał się sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 28 kpa. Należy również stwierdzić, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad dotyczących zapewnienia społeczeństwu udziału w nim, w szczególności poprzez zamieszczanie obwieszczeń informujących o kolejnych etapach postępowania. Stosownie do treści art. 85 ust. 1 pkt 1a ustawy środowiskowej, który stanowi, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji powinien zawrzeć informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wniosku zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa –w uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy L. wyjaśnił swoje stanowisko odnośnie uwag i zastrzeżeń zgłaszanych wobec przedsięwzięcia przez zainteresowane osoby. Należy przy tym wskazać, że sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Organ był zobowiązany do ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji i to też uczynił. Podkreślić wypada, że inwestycja planowana przez S. G. należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie było obligatoryjne. Mimo to, organ I instancji w postanowieniu w 4 października 2010 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 63 ust. 2 i 3 , art. 71 ust. 1, 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżący nie sprecyzowali też w czym upatrują naruszenia ww. przepisów. Odnośnie obaw skarżących związanych z negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na okoliczne nieruchomości należy wskazać, że w decyzji środowiskowej zastrzeżono w szczególności, że uciążliwe oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko nie może wykraczać poza granice działki, do której inwestor posiada tytuł prawny, przy czym dotyczy to szczególnie emisji hałasu oraz przenikania zanieczyszczeń lotnych do powietrza atmosferycznego i ich oddziaływania na sąsiednie zabudowane i zamieszkałe nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.