Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 383/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 i 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 kwietnia 2012 r., odrzucił skargę P. D. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Pismem z [...] maja 2012 r. skarżący skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z [...] lutego 2012 r., jednocześnie załączając 2 jej odpisy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na skutek spięcia i doręczenia w tej samej kopercie wezwań o uzupełnienie braków formalnych skargi oraz zarządzenia o wpisie, jak również biorąc pod uwagę fakt, że działał w pośpiechu i stresie, nie dostrzegł, że skierowana do niego w dniu 7 marca 2012 r. korespondencja sądowa zawierała nie dwie, lecz trzy kartki. Zaznaczył przy tym, że kartki skleiły się. Ponadto podkreślił, że pismo przewodnie Sądu z 7 marca 2012 r. wskazywało jednoznacznie, że jedynym brakiem wymagającym uzupełnienia był wpis sądowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływana dalej jako "p.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Zgodnie z powyższym, jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260).

Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że P. D. nie uprawdopodobnił, że dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy. Zdaniem Sądu nieprzeczytanie całej korespondencji sądowej, odebranej [...] marca 2012 r., a tym samym niezastosowanie się do wezwania o uzupełnienie braku formalnego w postaci nadesłania 2 odpisów skargi, świadczy o niedbalstwie strony. Argumentacja o sklejeniu się kartek, co również było powodem niedostrzeżenia wezwania, nie świadczy o dochowaniu należytej staranności, a wręcz przeciwnie, utwierdza Sąd w przekonaniu o winie skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania czynności polegającej na przedłożeniu 2 odpisów skargi.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wprowadzenia w błąd pismem z 7 marca 2012 r., jakoby jedynym brakiem było nieuiszczenie wpisu sądowego wyjaśnić należy, że Sąd wzywając strony do dokonania określonych czynności nie wysyła pisma przewodniego. Każde pismo sporządzone w sądzie i wysyłane z sądu, których kopie pozostają w aktach sprawy, muszą odpowiadać wskazaniom przekazywanym przez Biuro Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaś do czynności często powtarzających się używa się formularzy przeznaczonych dla tych czynności, których wzory określił Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego (§ 11 zarządzenia Nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, wydanego na podstawie art. 11 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Stąd Sąd zarządzeniem wzywając do uiszczenia wpisu sądowego, czyni to na formularzu, a następnie według wzoru doręcza odpis zarządzenia o wpisie. Formularz również stosowany jest do wezwania o odpisy skargi. W tym przypadku bez zarządzenia o doręczeniu. Następnie wszystkie arkusze pism wysyłanych przez sąd są trwale połączone, tj. zszyte, co wynika z treści § 10 ww. zasad biurowości. W związku z powyższym bezpodstawny jest zarzut celowego wprowadzenia w błąd "pismem przewodnim", jak również sklejenia korespondencji sądowej. Powyższe świadczyć może jedynie o ogólnym niezadowoleniu z powodu uchybionego terminu, natomiast nie uprawdopodobnia braku winy P. D.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do przedłożenia odpisów skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie był w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi określonemu w art. 49 § 1 p.p.s.a. P. D. nie powołał się bowiem nie na fakt nieotrzymania stosownego wezwania, lecz na jego niedostrzeżenie.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.