Wyrok NSA, sygn. akt OSK 260/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz(spr.), Sędziowie NSA Alicja Plucińska - Filipowicz, Zbigniew Rausz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/Rz 1284/03 w sprawie ze skargi Bogdana B. na decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 24 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. na rzecz Bogdana B. 120 /sto dwadzieścia/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2004 r. SA/Rz 1284/03 uchylił zaskarżoną przez Bogdana B. decyzję (...) Wojewódzkiego Komendanta Policji w R. z dnia 24 lipca 2003 r. (...).

Decyzją tą organ odwoławczy uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia 16 czerwca 2003 r. (...), o zwolnieniu ze służby w Policji Bogdana B., lecz tylko w części dotyczącej daty zwolnienia - i orzekł o zwolnieniu ze służby z dniem 31 lipca 2003 r. - w pozostałej zaś części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję o zwolnieniu ze służby - na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58/ - gdyż policjant zgłosił wystąpienie ze służby. Bogdan B. w dniu 18 czerwca 2003 r. jeszcze przed doręczeniem tej decyzji - wycofał swoje zgłoszenie i dlatego w odwołaniu domagał się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie.

Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji, odmawiając umorzenia postępowania, wyjaśnił, że pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby jest oświadczeniem woli i - w świetle art. 61 Kc - odwołanie zgłoszenia byłoby skuteczne tylko wówczas, gdyby doszło do adresata jednocześnie ze zgłoszeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny - uwzględniając skargę Bogdana B. - uznał, że w sprawach dotyczących stosunku służbowego policjanta nie znajdują uzasadnienia przepisy kodeksu cywilnego dotyczące oświadczeń woli i pisemne zobowiązanie wystąpienia ze służby jest wyłącznie wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne, który podlega przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, może więc zostać skutecznie cofnięty aż do chwili wydania ostatecznej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł (...) Komendant Wojewódzki Policji w R., reprezentowany przez radcę prawnego Dorotę S.

Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano: "naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 61 kodeksu cywilnego poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego - w szczególności raportu /wniosku/ z dnia 13 czerwca 2003 r. Bogdana B. w przedmiocie zwolnienia ze służby w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych, umotywowanym względami osobistymi, skutkującym w konsekwencji wydaniem rozkazu a w ostateczności zaskarżonego wyroku."

Wskazując na powyższą wadę zaskarżonego wyroku w skardze kasacyjnej wnosi się o uchylenie tego wyroku oraz oddalenie skargi Bogdana B.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na to, że nie uwzględnienie raportu o wycofaniu poprzedniego raportu w przedmiocie zwolnienia ze służby z powodu nabycia uprawnień emerytalnych, a w konsekwencji odwołanie się do przepisów kodeksu cywilnego dotyczącego oświadczenia woli, znalazło poparcie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - II SA 1898/98 z dnia 1 marca 1999 r. oraz II SA 3830/02 z dnia 4 sierpnia 2003 r.

Podjęcie przez organ decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji było prawidłowe, gdyż organ ten był zobligowany do rozwiązania stosunku służbowego w terminie trzech miesięcy od daty złożenia pisemnego oświadczenia - raportu o wystąpieniu ze służby. Oświadczenie o wycofaniu raportu o zwolnieniu ze służby dotarło do organu dopiero po wydaniu rozkazu personalnego z dnia 16 czerwca 2003 r.

Wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd, odmienny od zacytowanych wyżej wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, może powodować, że organ bez ważnej przyczyny, jedynie z powodu składania i wycofywania przez policjanta raportu o odejściu ze służby, nie byłby w stanie prawidłowo uruchomić procedury zwolnienia policjanta. Niedopuszczalne było zatem zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego - art. 61 Kodeksu cywilnego do złożonego oświadczenia woli przez Bogdana B.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło

mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w myśl art. 183 par. 1 ww. ustawy sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi wówczas, gdy:

- droga sądowa była niedopuszczalna,

- strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej,, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany,

- w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona,

- skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy,

- strona została pozbawiona możności obrony swych praw,

- wojewódzki sąd administracyjny orzekał w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny.

Żadna z wskazanych wyżej przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała w niniejszej sprawie.

Skargę, która nie ma usprawiedliwionych podstaw wskazanych przez stronę oraz gdy nie zachodzi nieważność postępowania, stosownie do art. 184 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny oddala.

Należało zatem ocenić, czy skarga kasacyjna wniesiona przez (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., sporządzona przez radcę prawnego, została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Znaczenie przy tym dla oceny, czy w skardze kasacyjnej prawidłowo wskazano podstawy zaskarżenia, ma ta jej część, która precyzuje zarzuty skargi, a nie jej uzasadnienie.

W niniejszej sprawie jednoznacznie podaje się w zarzutach skargi kasacyjnej, iż jest ona oparta na naruszeniu prawa materialnego /art. 61 kodeksu cywilnego/, przy czym naruszenie to wiąże się z "dowolną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego", a w szczególności raportu Bogdana B. o zwolnieniu ze służby, które skutkuje wydaniem stosownego rozkazu.

Ustawa jednak stanowi wyraźnie, iż w razie oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego /konkretnego przepisu prawa materialnego/, konieczne jest wskazanie przez wnoszącego skargę w czym upatruje to naruszenie. Może to być błędna wykładnia przepisu prawa materialnego lub jego niewłaściwe zastosowanie.

Odrębną podstawę skargi kasacyjnej stanowi naruszenie przepisów postępowania, z tym, iż konieczne jest wskazanie w skardze, które przepisy postępowania zostały zaskarżonym wyrokiem naruszone jak też, iż uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna wniesiona przez (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. zarzuca natomiast "naruszenie prawa materialnego" "poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego". Nie podnosi więc, iż konkretny przepis prawa materialnego został zaskarżonym wyrokiem naruszony przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Zarzucona również w skardze kasacyjnej dowolna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego mogłaby odnosić się natomiast do przesłanki z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest naruszenia przepisów postępowania, jeżeliby oczywiście wskazano, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże w skardze kasacyjnej nie wskazuje się w ogóle jako podstawy zaskarżenia wyroku naruszenia prawa procesowego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 powołanej ustawy.