Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 683/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 roku sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – zawieszenia postępowania postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić Spółce A kwotę 100 złotych (słownie: sto) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w O. odmówił "[...]" Spółce z o.o. w B. zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia, zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielnego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 9 grudnia 2008 r.

Następnie, ten organ administracji celnej decyzją z dnia 21 kwietnia 2011 r. cofnął udzielone Spółce zezwolenie z dnia 9 grudnia 2008 r. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w dwóch punktach

i wykreślił te punkty z załącznika do zezwolenia.

Dyrektor Izby Celnej w O. postanowieniem z dnia 28 czerwca 2011 r. umorzył postępowanie wszczęte zażaleniem Spółki na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2011 r.

o odmowie zawieszenia postępowania. Organ wywiódł, że rozpoznanie zażalenia było niemożliwe, gdyż w sprawie wydana została decyzja o cofnięciu zezwolenia.

W złożonej skardze Spółka wywiodła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, gdyż organ pierwszej instancji mógł dokonać autokorekty wydanej w dniu 21 kwietnia 2011 r. decyzji. Postępowanie prowadzone przed organem pierwszej instancji nie zakończyło się bowiem z chwilą wydania tej decyzji, lecz z momentem przekazania akt organowi odwoławczemu.

W dniu 27 lipca 2011 r. skarżąca Spółka cofnęła przedmiotową skargę.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania lub o oddalenie skargi w przypadku uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Podniósł, że cofnięcie zezwolenia spowodowało, że postępowanie w sprawie zawieszenia tego postępowania stało się bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie

w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 161 §1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania.

W niniejszej sprawie w dniu 27 lipca 2011 r. Spółka cofnęła wniesioną skargę.

Sąd kontrolując sprawę nie stwierdził istnienia okoliczności, o których mowa

w cytowanym wyżej art. 60, wobec czego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., umorzył postępowanie.

Stosownie natomiast do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Ponieważ skarga została cofnięta skarżącej należy zwrócić kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak

w sentencji.