Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 730/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust.1 pkt 3, art. 1a ust.2a, art. 2 ust.1, art. 5 ust.1, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 67 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 187, art. 191, art. 210 par.1 pkt 4 i 6
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 lutego 2019r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 730/18

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E., po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego A. Spółka z o.o. (zwana dalej: "Spółką", "stroną", "skarżącą") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta E. (dalej: "organ I instancji") z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 48.438 zł.

Jak wynika z akt sprawy, w deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2017 rok Spółka wykazała do opodatkowania:

- grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 4384 m2,

- grunty pozostałe o powierzchni 814 m2,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1124,09 m2,

- budowle o wartości 12.743 zł.

Strona wyliczyła należne za 2017 rok zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 27.772 zł.

Wobec wątpliwości co do rzetelności złożonej deklaracji organ I instancji wszczął postępowanie w niniejszej sprawie i ustalił, że Spółka jest właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 5198 m2, stanowiących działki: nr "[...]" o powierzchni 46 m2 oraz nr "[...]" o powierzchni 5152 m2, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Bi. Na działkach tych posadowione są budynki o łącznej powierzchni użytkowej 2051,20 m2, w tym na działce o nr "[...]" położonej przy ul. "[...]" w E., posadowiony jest jednokondygnacyjny budynek byłej stolarni.

Ponadto na podstawie umowy nr "[...]" zawartej w dniu 30 września 2014r. Spółka objęła w posiadanie na czas nieokreślony nieruchomości stanowiące własność Gminy Miasto E., tj. część działki nr "[...]" o powierzchni 745 m2 i działkę nr "[...]" o powierzchni 282 m2, położone w E. przy ul. "[...]", co nie zostało przez stronę wykazane do opodatkowania. Na podstawie zawartego w dniu 19 września 2017r. aneksu nr 1 do umowy dzierżawy, strona zrezygnowała z dzierżawy działki nr "[...]".

W toku postępowania strona wyjaśniła, że budynek stolarni od 2010 r. nie mógł być użytkowany, gdyż był zalewany wodami opadowymi. Z powodu niedrożności miejskiej infrastruktury odprowadzającej wody opadowe, tereny najniżej położone (w tym stolarnia) były zalewane, przez co strona zmuszona była do wyłączenia stolarni z eksploatacji, ze względu na bezpieczeństwo pracujących w niej ludzi. Spółka podkreśliła, że nie mogła prowadzić działalności gospodarczej z przyczyn technicznych - wada kolektora deszczowego. Obecnie (wobec zakończenia w 2015 r. budowy nowego kolektora) rozwiązano problem zalewania i strona podjęła proces budowlany. Obiekt byłej stolarni w ponad 70%, łącznie z dachami, został zburzony i wybudowana została nowa bryła obiektu. Spółka zaznaczyła, że po zakończeniu inwestycji, dokonaniu odbioru i dopuszczeniu obiektu do użytkowania będzie uiszczała należny podatek.

Strona na podstawie decyzji wydanej przez Wojewodę "[...]" nr "[...]" z dnia "[...]", w sprawie pozwolenia na budowę i wykonania robót budowlanych związanych z przebudową i nadbudową budynku usytuowanego w E. przy ul. "[...]" oraz zmiany sposobu użytkowania budynku stolarni na budynek biurowo-usługowy, rozpoczęła prace budowlane w styczniu 2015 r. - budynek w dacie orzekania przez organ znajdował się w stanie surowym zamkniętym.

W wyniku przeprowadzonych na wniosek strony oględzin budynku byłej stolarni ustalono, że przed przebudową był to budynek typu halowego, który w bryle podstawowej stanowił halę dwunawową, której nawy składają się z piętrowej dwuprzęsłowej nawy środkowej oraz parterowej położonej od strony ulicy. Na dzień oględzin budynek od strony zachodniej i od strony wschodniej z obu stron ścian szczytowych posiadał przybudówki. Od strony ulicy "[...]" Spółka zachowała istniejące ściany parteru, na której została wykonana belka betonowa na całej długości budynku pełniąca jednocześnie funkcję wieńca. Od strony południowej została zachowana środkowa część budynku do wysokości kalenicy. Od strony północnej dobudowano nową nawę. Spółka zachowała część ścian zewnętrznych na poziomie parteru oraz ściany od strony północnej; na poziomie piętra zostały zachowane ściany budynku od strony północnej, zostały zachowane również kominy. Strop został zachowany w części północnej budynku oraz zostały zachowane istniejące schody. Do wykonania nowych stropów zostały wykorzystane istniejące elementy konstrukcyjne budynku.

Organ wskazał również, że zgodnie z wpisem dokonanym w Dzienniku budowy, prace budowlane rozpoczęto w dniu 7 stycznia 2015 r.; natomiast zawiadomienie o zakończeniu budowy kolektora odprowadzającego wody opadowe datowane jest na 31 sierpnia 2015 r.

Wskazując na stan prawny obowiązujący od 1 stycznia 2016 r. organ wyjaśnił, że do gruntów i budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy nie ma zastosowania stawka właściwa dla gruntów i budynków pozostałych. Dopóki istnieje budynek i nie został nałożony przez organ nadzoru budowlanego obowiązek wyburzenia obiektu, obowiązek podatkowy nadal ciąży na właścicielu budynku, a w przypadku przedsiębiorcy do opodatkowania obiektu mają zastosowanie stawki właściwe dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Organ I instancji nie stwierdził podstaw do odstąpienia od opodatkowania budynku poddanego przebudowie i nadbudowie wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania, gdyż budynek byłej stolarni nie podlegał wyburzeniu (stanowi o tym treść pozwolenia na budowę oraz projekt budowlany). Ze względu natomiast na zmianę od 1 stycznia 2016 r. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych względy techniczne nie mają zastosowania. W obecnym stanie prawnym, wyłączone od opodatkowania stawką właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, mogą być tylko takie obiekty, które spełniają dyspozycję art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Skoro budynek istnieje, to w ocenie organu obowiązek podatkowy w podatku od tej nieruchomości nadal ciążył na stronie. Budynek, w wyniku przebudowy i nadbudowy zyska nowy wygląd, powierzchnię użytkową, a także nowe przeznaczenie. Natomiast usunięcie przeszkody w postaci udrożnienia kanalizacji deszczowej i wcześniejsze podjęcie prac budowlanych związanych z modernizacją obiektu powoduje, że nie może mieć zastosowania dla tego obiektu stawka właściwa dla budynków pozostałych lecz zastosowanie stawki, jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przytoczyło treść art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 5, art. 1a ust. 1 pkt 3, art.1a ust.2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445, dalej jako "u.p.o.l.") - według stanu prawnego obowiązującego w 2017 r.

Kolegium podkreśliło, że zarówno z pozwolenia na budowę, jak i projektu budowlanego nie wynikało, aby obiekt byłej stolarni podlegał wyburzeniu. Z projektu budowlanego w sprawie przebudowy, nadbudowy i zmiany użytkowania istniejącego budynku stolarni wynikało m.in., że:

- zaprojektowano budynek biurowo - usługowy o funkcji administracyjno - usługowej z gastronomią: na parterze budynku zaprojektowano sale zabaw dla dzieci z zapleczem higieniczno-sanitarnym, punkt gastronomiczny i pomieszczenia techniczne, na piętrze - boksy z przeznaczeniem na biura, pomieszczenia higieniczno-sanitarne i pomieszczenia techniczne;

- w ramach prac budowlanych przewidziano wzmocnienie części istniejącej konstrukcji, nadbudowę części parterowych głównego korpusu budynku, przystosowanie pomieszczeń i całego budynku dla nowych potrzeb funkcjonalno - użytkowych, wykonanie dwóch klatek ewakuacyjnych, zagospodarowanie terenu wokół przebudowanego budynku;

- powierzchnia netto budynku przed przebudową to: 1034,63 m2, a po przebudowie: 1246,96 m2.

Z opisu stanu technicznego do projektu wynikało, że stan podstawowej konstrukcji budynku jest dostateczny, ale ogólnie budynek jest w znacznym stopniu zdewastowany, w związku z czym niezbędna będzie wymiana jego elementów wykończeniowych oraz wykonanie robót polegających m.in. na: rozebraniu istniejących dachów nad podłużnymi przybudówkami od strony wschodniej i zachodniej, wykonaniu nowych stropów nad tymi przybudówkami i nowych lekkich zadaszeń przybudówek, wstawieniu nowych słupów stalowych między istniejącymi słupami, wykonaniu nowych podłóg, rozebraniu pokrycia i ociepleniu istniejącego dachu, naprawieniu murów, tynków i posadzek, wykonaniu nowej stolarki okiennej i drzwiowej oraz nowych instalacji (wod-kan, elektrycznej i odgromowej).

Powołując się na ustawowe definicje pojęć: budowa oraz przebudowa zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.) organ odwoławczy zaznaczył, że w przypadku przebudowy istniejącego budynku, gdy jego powierzchnia ulega zwiększeniu lub zmniejszeniu, zastosowanie będzie miał przepis art. 6 ust. 1 oraz art. 4 u.p.o.l., tj. obowiązek podatkowy powstanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (zwiększenie

powierzchni), lub obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym

ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (zmniejszenie powierzchni).

Obowiązek podatkowy w przypadku zmniejszenia lub zwiększenia powierzchni w wyniku przebudowy istniejącego obiektu wygaśnie z końcem miesiąca lub powstanie z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydano

zaświadczenie o zakończeniu robót budowlanych.

Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest

uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich

części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po

roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie

budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Powyższa reguła znajduje zdaniem organu zastosowanie tylko i wyłącznie

w przypadku nowo wybudowanych budynków lub budowli, wcześniej nieistniejących.

Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że nie ma podstaw do zwolnienia budynku (i gruntu) z opodatkowania bądź zastosowania niższej stawki, ponieważ budynek ten nie przestał istnieć; został tylko poddany pracom budowlanym (przebudowie i nadbudowie). Samo częściowe pozbawienie, usunięcie, uszkodzenie pokrycia dachowego, czy poszycia ścian nie oznacza, że dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Budynek byłej stolarni nie został całkowicie pozbawiony dachu ani ścian. Budynek nie został rozebrany w taki sposób, że został pozbawiony przegród budowlanych w rozumieniu ustawowej definicji budynku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz.800 ze zm., dalej "O.p.") polegające na niewyjaśnieniu

wszystkich okoliczności sprawy, w tym w szczególności niedokonaniu ustaleń

jakie elementy byłego budynku stolarni pozostały, a jakie zostały wyburzone w

toku prac rozbiórkowych prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę;

- art. 1a pkt 1 w związku z art. 1a pkt 5 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że obiekt budowlany, który został pozbawiony cech umożliwiających określenie jego powierzchni (przegród budowlanych w postaci ścian) nadal jest budynkiem (w przebudowie, czy też w rozbudowie) i w związku z tym podlega obowiązkowi podatkowemu, a podatek oblicza się od jego pierwotnej powierzchni.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej nie można przyjąć, że przedmiotem opodatkowania może być "budynek" znajdujący się w takim stanie, w którym nie sposób jest ustalić powierzchnię z uwagi na brak przegród budowlanych wydzielających budynek z przestrzeni. Dla oceny czy roboty rozbiórkowe doprowadziły do sytuacji, w której budynek nie wypełnia definicji budynku w rozumieniu u.p.o.l. zasadnicze znaczenie ma kwestia zakresu rozbiórki i trwałego charakteru tej rozbiórki. W wyniku robót budowlanych prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę rozebrana została większość ścian oraz większość powierzchni dachu; pozostała jedna ściana zewnętrza wzdłuż ulicy oraz część jednej ściany szczytowej; nadto rozebrane zostały fundamenty pod rozebranymi ścianami, a fundamenty pod pozostawionymi częściami ścian zostały przebudowane (dokonano dodatkowego wylania wzdłuż pierwotnego fundamentu). Nowe ściany są zaprojektowane w innych miejscach.

W ocenie strony, taki zakres przebudowy uniemożliwia przyjęcie, że zachowany został zasadniczy parametr istniejącego pierwotnie budynku stolarni niezbędny dla określenia wysokości podatku od nieruchomości. Nie jest bowiem możliwe ustalenie powierzchni budynku, w którym wyburzono większość ścian i rozebrano znaczną część dachu. W tej sytuacji, począwszy od lutego 2015 r. brak było podstaw do opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości. Nowy obiekt będzie objęty podatkiem od nieruchomości z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym Spółka uzyska pozwolenie na użytkowanie, co wynika z art.6 ust.2 u.p.o.l.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Bezsporna jest w sprawie okoliczność, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą oraz że w jej posiadaniu znajdowały się w analizowanym okresie grunty i budynki . Kwestią sporną jest natomiast opodatkowanie przez organ budynku byłej stolarni oraz gruntu pod tym budynkiem, wyższą stawką podatku tj. dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W związku z powyższym należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca zdefiniował pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tą definicją gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei ust. 2a tego przepisu stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Do uznania danego obiektu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest zatem konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z określoną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Wystarczający jest sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. II FSK 1927/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 1 października 2015 r. sygn. I SA/Bk 287/15, dostępne w CBOSA). Pogląd ten wyrażany na tle poprzedniego brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zachowuje nadal swoją aktualność.

Skoro zatem skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, to w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy.

Należy podkreślić, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. nieruchomość nie była opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Od 1 stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Ustawodawca uznał, by nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Taka decyzja jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do funkcjonujących dotychczas względów technicznych, należy stwierdzić, że nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia, a ustawodawca usuwając określenie wskazujące na względy techniczne, miał na celu eliminację wątpliwości interpretacyjnych tego terminu.

Według przepisu art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że nie została wydana ostateczna decyzja o rozbiórce przedmiotowego budynku, konieczna aby możliwe było zastosowanie ww. wyłączenia. W konsekwencji zasadnym było opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro bowiem strona nie dysponowała dokumentem urzędowym w postaci ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego wymienionej w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., to przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w roku 2017, brak było podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia przyjętego przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i przyjęcia, że zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie stawki podatkowej podstawowej a nie obowiązującej osoby prowadzące działalność gospodarczą.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca dysponowała decyzją Wojewody "[...]" z dnia "[...]", w sprawie pozwolenia na budowę i wykonania robót budowlanych związanych z przebudową i nadbudową przedmiotowego budynku oraz zmianą sposobu użytkowania budynku stolarni na budynek biurowo-usługowy. Z uzyskanego przez stronę pozwolenia nie wynikało natomiast, aby strona uzyskała zgodę na rozbiórkę byłej stolarni.

W ocenie Sądu, za zasadne uznać należało stanowisko organów, iż budynek byłej stolarni podlegający przebudowie oraz nadbudowie nie przestał istnieć pomimo prowadzonych prac budowlanych. Należy podkreślić, że prowadzenie prac remontowo-budowlanych jest typowym elementem prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem nie może być wątpliwości, że budynek, również w okresie prac budowlanych, jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przejściowe zatem niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

W skardze skarżąca podnosi, że począwszy od lutego 2015 r. brak było podstaw do opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości. Jej zdaniem, nie jest możliwe ustalenie powierzchni budynku, w którym wyburzono większość ścian i rozebrano znaczną część dachu.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zatem tylko łączne wystąpienie wszystkich tych elementów (fundament, dach, przegroda budowlana, trwałe związanie z gruntem) świadczy o spełnieniu zakresu definicji budynku przez dany obiekt budowlany.

W orzecznictwie podnosi się, że stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (zob. np. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r. II FSK 812/12, z dnia 21 lipca 2015 r. II FSK 1156/15, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można zatem uznać, że częściowe pozbawienie czy też usunięcie pokrycia dachowego oznacza, że dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym ze sporządzonego projektu budowlanego, będącego integralną częścią decyzji Wojewody z dnia "[...]" nie wynika, aby budynek byłej stolarni miał zostać całkowicie pozbawiony dachu, jak i ścian. W ramach projektowanej modernizacji i przebudowy budynku przewidziano jedynie rozebranie istniejących dachów nad podłużnymi przybudówkami od strony wschodniej i zachodniej, natomiast z dachu nad częścią piętrową - rozebranie pokrycia, tj. tylko zewnętrznej warstwy dachu. W ramach prac budowlanych przewidziano również wzmocnienie części istniejącej konstrukcji budynku i uzupełnienie w rozebranych fragmentach ścian.

Z kolei z przeprowadzonych w dniu 4 września 2017 r. oględzin budynku byłej stolarni wynikało, że ww. budynek znajduje się w trakcie przebudowy, rozbudowy i nadbudowy. Prace budowlane były zatem w toku, co potwierdzają również zapisy dotyczące wykonania robót zawarte w dzienniku budowy, m.in. wskazujące, że w dniu 5 maja 2015 r. przystąpiono do rozbiórki dachu drewnianego nad budynkiem byłej stolarni oraz ściany od strony podwórza, zaś już w dniu 15 maja 2015 r. wykonano konstrukcję stalową dachu, 8 czerwca 2015r. – wykuto otwory okienne na parterze od strony ulicy, 10 lipca 2015r. - wykonano ściany budynku po byłej kotłowni, 25 lipca 2015r. - przygotowano strop do zalania nad halą od strony północnej, a 28 września 2015r. zalano strop nad parterem i przystąpiono do murowania ścian nad parterem. Analiza powyższego jednoznacznie świadczy o tym, że budynek nie był trwale pozbawiony dachu, czy ścian zewnętrznych. Prace budowlane trwały aż do 20 listopada 2015r.. Budynek miał już w tym czasie dach i wszystkie ściany zewnętrzne. W kolejnych latach budynek szklono, zbrojono klatki schodowe, porządkowano plac budowy, usunięto usterki związane z uszczelnieniem dachu, wykonano kanalizację. Żadne zapisy dziennika budowy nie wskazują natomiast o rozebraniu fundamentów i ich wykonaniu w innych miejscach. Taki zakres robót nie wynika także z pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 6 ust. 2 u.p.o.l.. Stosownie do tego przepisu jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Przepis ten ma zatem zastosowanie jedynie to takich obiektów budowlanych lub ich części, które nie istniały lecz w wyniku podjętych prac budowlanych, zostały wytworzone w trakcie roku. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowy budynek istniał i został poddany pracom budowlanym (przebudowie i nadbudowie).

Wobec powyższego Sąd orzekający w tej sprawie podziela słuszność opodatkowania budynku stolarni, który był rozbudowywany i przebudowywany, według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wbrew zarzutom skargi w badanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania (art. 187 O.p.). Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a oceny, czy dana okoliczność została udowodniona dokonano na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podjęta ocena materiału dowodowego, niewątpliwie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 191 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało także dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym odpowiadało wymaganiom stawianym przez art. 210 § 1 pkt 4 i 6 O.p. Organy podatkowe nie naruszyły także pozostałych, wskazanych w skardze, przepisów prawa procesowego.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, albowiem jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego procesu jego stosowania. Stan faktyczny sprawy został należycie ustalony w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Uprawnienia strony do udziału w postępowaniu zostały zachowane. Organ dokonał wyboru właściwych przepisów prawa i prawidłowo je zinterpretował. Nie popełnił również błędu na etapie subsumpcji, uznając, że ani w odniesieniu do gruntu ani do spornego budynku nie ma zastosowania przesłanka wyłączająca uznanie tych nieruchomości za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).