Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1197/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 191 , art 122 i art 187, art 210 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art 15 ust 1
journal: Dz.U. 1994 nr 27 poz 96
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi Sz. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - zwanej dalej "O.p.", art. 1a, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.o.l.", oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 18 listopada 2013r., nr [...] , którą określono [...] K. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. (zwanej dalej "Spółką", "podatnikiem" lub "skarżącą") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w łącznej kwocie [...] zł

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że w dnu 18 stycznia 2012 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości za 2011 r. złożona przez [...] K. [...] S.A. W deklaracji tej wykazano do opodatkowania 2000 m.kw. powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] m.kw. powierzchni gruntów pozostałych oraz budowle o wartości [...] zł.

Organ podatkowy w dniu 21 października 2013 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2012 rok, Dnia 18 listopada 2013 r. określił zobowiązanie podatkowe. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym w przeszłości, w tym również w roku 2011 działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin co wynika z danych zawartych w: Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego; Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej REGON.

Organ I instancji ustalił, że na podstawie koncesji przyznanej decyzją Wojewody z dnia 5 czerwca 1992 r. nr [...] o przyznaniu koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego w kopalni "K."; decyzji Wojewody z dnia 30 sierpnia 1994 r. nr [...] o przyznaniu koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego w kopalni "K. II", zmienionej decyzją Wojewody z dnia 7 maja 1998 r. nr [...] oraz decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 28 czerwca 2007 r. nr [...] oraz wygaszonej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia 23 czerwca 2009 r. nr[...] ; podatnik eksploatował na terenie Gminy przed rokiem podatkowym 2011 zakład górniczy "K." oraz "K. II" oraz rekultywował tereny poeksploatacyjne obu tych zakładów. Tereny poeksploatacyjne były stopniowo poddawane procesowi rekultywacji i przywracane do funkcji rolnej lub leśnej, co wynika z decyzji Urzędu Rejonowego [...] z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "K. II" na działce[...] ; decyzji Wojewody [...] z dnia 10 sierpnia 2001 r. o zatwierdzeniu Dodatku nr 1-rozliczeniowego złoża kruszywa "K."; decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] określającej kierunek rekultywacji oraz o uznaniu za zakończoną rekultywacji terenów poeksploatacyjnych położonych na działkach nr w.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej pow. [...] ha; decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 16 stycznia 1997 r. nr [...] o czasowym wyłączeniu z produkcji leśnej części działki nr [...] o powierzchni [...] ha, Karty Ewidencyjnej obiektu podlegającego rekultywacji i zagospodarowaniu w 2011 i 2012 r. złożonej przez podatnika Staroście [...] , pisma podatnika z 26.10.2009 r. znak [...] do Starosty[...] , decyzji Starosty [...] z 10.02.2010 r. znak [...] oraz z 3.10.2012 r, znak: [...] zmieniających decyzję z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] oraz ustalającej kierunek i podmiot zobowiązany do rekultywacji, , pisma podatnika do Burmistrza [...] i Starosty [...] z 15.09.2011 r. znak: [...] , decyzji Starosty [...] z 06.07.2012 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14.05.2013 r. znak: [...] z lustracji gruntów położonych w obrębie P., z decyzji Starosty [...] z 27.05.2013 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną oraz z pisma Starostwa Powiatowego w [...] z 25.06.2013 r. znak [...] .

Dalej organ wskazał, że podatnik był w 2011 roku posiadaczem bez tytułu prawnego (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.) nieruchomości gruntowej będącej własnością Skarbu Państwa, stanowiącej działkę nr ew. [...] o pow. [...] ha położonej w obrębie K. i sklasyfikowanej w ewidencji gruntów w całości jako "K". Na tej nieruchomości w roku podatkowym 2011 podatnik prowadził nadal rekultywację gruntu, a została ona zakończona dopiero w trakcie roku 2012 r, co potwierdza decyzja Starosty [...] Nr [...] o uznaniu rekultywacji prowadzonej przez podatnika za zakończoną, wydanej 15 maja 2012 r., która stała się ostateczna i wykonalna z dniem 10 czerwca 2012 r., wypisów z ewidencji gruntów z dnia 25 maja 2012 r. i 10 października 2013 r.; decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 9 lipca 1985 r. nr [...] o wyłączeniu z produkcji rolnej dz. ew. nr [...] i [...] ; pisma Starostwa Powiatowego z dnia 27 marca 2008 r. oraz z dnia 25 maja 2012 r.

Jak wynika z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego w [...] Nr [...] z 23 maja 2011 r. podatnik nie objął tytułu prawnego użytkowania do działek: [...], [...], [...], [...] natomiast był zobowiązany aż do wejścia w życie decyzji Starosty Nr [...] o zakończeniu rekultywacji z 15 maja 2012 r. do prowadzenia rekultywacji nr ew. [...] jako posiadacz bezumowny gruntu Skarbu Państwa, co potwierdziło Starostwo Powiatowe w [...] w piśmie z dnia 13 czerwca 2012 r. [...]decyzją z dnia 8 czerwca 2005 r., znak: [...] orzekł o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do całej powierzchni działek nr ew. [...], [...], i [...] oraz odmówił uznania za zakończoną rekultywacji na działce [...] o pow. [...] ha w obrębie K. Dopiero 15 maja 2012 r. Starosta wydał decyzję Nr [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do działki [...], natomiast podatnik nie uzyskał innych decyzji Starosty [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną skutkujących w roku 2011 - co ustalono na podstawie pismo Starostwa Powiatowego [...] z 25.06.2013 r. znak [...]. Na podstawie powyższych dokumentów oraz pisma Starosty [...] z 13.06.2012 r. znak [...] ustalono, że podatnik do 10 czerwca 2012 roku prowadził rekultywację w odniesieniu do całej powierzchni działki [...] .

Ponadto, wskazano, że w odniesieniu do działki o numerze [...] również pominiętej w deklaracji tutejszy organ podatkowy oparł się na danych z ewidencji gruntów, w której przedmiotowa działka zostały sklasyfikowana w całości jako użytek "K", a niejako grunty rolne albo leśne.

Organ ustalił również, że w 2011 r. podatnik był właścicielem nieruchomości gruntowych objętych w całości lub części procesem rekultywacji, stanowiących działki nr ew. [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, - [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, - ...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha położonych w obrębie P., co wynika z pisma Starostwa Powiatowego z 25.05.2012 r. oraz załączone do tego pisma wypisy z ewidencji gruntów według stanu na 31.12.2010 r., wypisy z ewidencji gruntów według stanu na 31.12.2011 r. i 31.12.2012 r., decyzja Urzędu Rejonowego z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "K. II" na działce [...] , deklaracja DN-1 na podatek od nieruchomości za 2012 r., decyzja Starosty [...] z 27.05.2013 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną pismo Starostwa Powiatowego w [...] z 25.06.2013 r. znak [...]

Organ podatkowy dokonał ustaleń odnośnie powierzchni gruntów a równocześnie w roku 2011 wyłączonych z produkcji rolnej lub leśnej i objętych działalnością gospodarczą w zakresie wydobywania kruszywa, będących w trakcie procesu rekultywacji na podstawie następujących dokumentów urzędowych:

- z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy z dnia 9 lipca 1985 r. nr [...] o wyłączeniu z produkcji rolnej dz. ew. nr [...] i [...] , decyzji Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "K. II" obejmującego działki nr ew. [...], [...] i [...] zmienionej - po uwzględnieniu dokonanych podziałów geodezyjnych decyzją Starosty [...] z dnia 10 lutego 2010 r. znak: [...] obejmującą działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz ustalającą podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni [...] ha działki nr [...], oraz zmienionej decyzją z 3.10.2012 r, znak: [...] ,

- z decyzji Starosty [...] z 27.05.2013 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną

- z decyzji Starosty z 15 maja 2012 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną,

- z decyzji Starosty [...] z 06.07.2012 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną,

także na podstawie Pisma Starostwa Powiatowego w [...] z 25.06.2013 r. znak [...] oraz kart ewidencyjnych obiektu podlegającego rekultywacji za lata: 2012 i 2013 składanych Staroście [...] w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.).

Co do działki nr [...] o pow. [...] ha podatnik wykazał w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 i 2009 część powierzchni tej działki jako związaną z działalnością gospodarczą ([...] ha), a część jako rolną ([...] ha), natomiast w deklaracji za rok 2012 nie uwzględnił tej działki w podatku od nieruchomości i potraktował ją jako wyłącznie działkę rolną, mimo braku zmiany stanu prawnego działki (pomijając tym samym fakt prowadzenia przez cały czas rekultywacji całej powierzchni tej działki), jednakże organ podatkowy zważył, iż jak wynika z decyzji Urzędu Rejonowego z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "K. II" obejmującego działki nr ew. [...], [...] i [...] zmienionej decyzją Starosty [...] z dnia 10 lutego 2010 r. znak: [...] która w pkt II sentencji ustaliła podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni [...] ha działki nr [...], ponadto również z decyzji Starosty [...] z 06.07.2012 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14.05.2013 r. znak: [...] z lustracji gruntów położonych w obrębie P. oraz z decyzji Starosty [...] z 27.05.2013 r., znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną i z pisma Starostwa Powiatowego [...] z 26.06.2013 r. znak [...] zakończenie rekultywacji działki nr [...] na całej powierzchni nastąpiło dopiero w roku 2013, więc pominięcie tej działki w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2011 było bezpodstawne.

Podatnik wykazał w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 nieprawidłowo do opodatkowania tylko część powierzchni działki [...] oraz [...] jako grunty pozostałe o pow. łącznej [...] ha, a także część powierzchni działki [...] o pow. [...] ha jako grunty zajęte na działalność gospodarczą. Tymczasem, organ I instancji, w oparciu o decyzję Urzędu Rejonowego [...] z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "K. II" obejmującego działki nr ew. [...], [...] i [...], zmienioną decyzją Starosty [...] z dnia 10 lutego 2010 r. znak: [...], która w pkt II sentencji ustaliła podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni działki [...] (z tego [...] ha w kierunku rolnym i [...] ha w kierunku leśnym oraz większość powierzchni działki [...] czyli [...] ha (z tego [...] ha w kierunku rolnym i [...] w kierunku leśnym), a następnie zmienionej na wniosek podatnika decyzją Starosty z 3.10.2012 r, znak: [...] , w której Starosta w pkt 2 zmienił punkt II podpunkt 1 i 2 sentencji decyzji pierwotnej wskazując powierzchnie do rekultywacji jako część działki w [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji obu tych części działek: "inny, Ij. zagospodarowanie poprzez zadrzewienie-zakrzewienie z możliwością turystycznego rekreacyjnego, wykorzystania oraz zalesień" oraz powierzchnie do rekultywacji jako część działki nr [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji obu działek: powierzchnie do rekultywacji jako część działki [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji obu działek: leśny - powierzchnie obu działek poddane obowiązkowi rekultywacji w roku 2012 są inne niż wskazał podatnik. Ponadto również z decyzji Starosty z 06.07.2012 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14.05.2013 r. znak: [...] z lustracji gruntów położonych w obrębie [...], z decyzji Starosty [...] z 27.05.2013 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną i z pisma Starostwa Powiatowego z 26.06.2013 r. znak [...] wynika jednoznacznie, iż rekultywacja działki nr [...] w zakresie powierzchni [...] ha dopiero przed wydaniem tej decyzji została zakończona, więc pominięcie większości powierzchni tych działek w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2012 czyni jego oświadczenie złożone w deklaracji na podatek od nieruchomości odnośnie powierzchni tych działek zajętych na cele nierolne bezpodstawnym.

Zdaniem organu decyzje Starosty stanowią dokumenty urzędowe będące podstawą prawną prowadzenia i zakończenia procesu rekultywacji. Organ podatkowy I instancji zatem ustalił na podstawie wymienionych wyżej dokumentów prywatnych i urzędowych, jak również pisma podatnika do Starosty z dnia 26.10.2009 r. oraz wyjaśnienia Starosty zawartego w jego piśmie z 25 lutego 2013 r. znak [...], iż działki nr [...] - w całości oraz nr [...] - większość powierzchni działki, czyli [...] ha były w całym roku 2011 objęte działalnością wydobywczą lub obowiązkiem i procesem rekultywacji przez S. S.A., a w konsekwencji zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegały w roku podatkowym 2011 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z kolei, działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha nie były w ogóle przez podatnika wskazane w deklaracji na podatek od nieruchomości za dany rok. Również w tym przypadku organ podatkowy zważył, iż z decyzji Urzędu Rejonowego z dnia 10 sierpnia 1998 r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "K. II" obejmującego działki nr ew. [...] , [...] i [...] zmienionej decyzją Starosty z dnia 10 lutego 2010 r. znak: [...] , która w pkt II sentencji ustaliła podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] oraz nr [...] o pow. [...] ha, ponadto również z decyzji Starosty z 06.07.2012 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną w oczywisty sposób wynika, że wszystkie trzy wymienione wyżej działki były w roku podatkowym 2011 objęte procesem rekultywacji, która dopiero na podstawie decyzji z 6.07.2012 r. została zakończona w odniesieniu do całej powierzchni działek nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] natomiast w odniesieniu do całej nr [...] o pow. [...] ha odmówiono uznania rekultywacji za zakończoną zatem rekultywacja w tym zakresie trwała dalej po dacie wydania decyzji, zaś w decyzji Starosty z 3.10.2012 r, znak: [...] Starosta w pkt 2 zmienił punkt II podpunkt 1 i 2 sentencji decyzji pierwotnej wskazując powierzchnie do rekultywacji jako działkę nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji całej powierzchni tej działki: "inny, tj. zagospodarowanie poprzez zadrzewienie-zakrzewienie z możliwością turystycznego rekreacyjnego, wykorzystania oraz zalesień". Dopiero z decyzji Starosty [...] z 27.05.2013 r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną wynika zakończenie rekultywacji działki nr [...] na powierzchni [...] ha. W związku z powyższym organ podatkowy ustalił na podstawie wymienionych dokumentów prywatnych i urzędowych, iż wszystkie trzy działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] oraz [...] o pow. [...] ha, w zakresie wskazanych wyżej powierzchni podlegały w całym roku podatkowym 2011 obowiązkowi rekultywacji przez S. S.A.

Wartość budowli w kwocie [...] zł wynikająca deklaracji podatnika została ustalona przez organ na podstawie danych podanych przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2011 r. i piśmie z 14.01.2009 r., ponieważ informacje podawane przez podatnika nie budziły w tym zakresie wątpliwości, były konsekwentne i spójne z danymi z innych lat.

W uzasadnieniu organ powołując art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, 3, 4, art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. , art. 5 art. 20 ust. 1-3, 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2004 r. Nr 121 poz. 1266) wskazał, że skoro bezspornie - zgodnie z wyżej ustalonym stanem faktycznym -grunty podatnika były w roku podatkowym 2011 wykorzystywane do prowadzenia działalności poeksploatacyjnej, w szczególności rekultywacji, to należy ustalać charakter gruntów nie na podstawie ewidencji gruntów, ale w oparciu o dane wynikające z innych dokumentów. W danym przypadku należało zastąpić dane z wypisów w ewidencji gruntów ustaleniami z dokumentów urzędowych i innych, z których wynikało, że w rzeczywistości na danych działkach znajdują się tereny poeksploatacyjne, rekultywowane, które również należy traktować jako zajęte na działalność gospodarczą. Dlatego ustalono, że podatnik podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w odniesieniu do gruntów zakładu górniczego K." oraz "K. II" o powierzchni [...] m2.

Organ, uzasadniając swoje stanowisko powołał również poglądy wyrażone w orzecznictwie sadowoadministracyjnym.

W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji zarzucając:

- podawanie informacji i faktów nieprawdziwych,

- wadliwe definiowanie przedmiotu sporu,

- nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie, czy grunty były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej,

- nieprzeprowadzenie oględzin,

- mylne twierdzenie, iż wszystkie grunty wymienione w decyzji były objęte obowiązkiem rekultywacji,

- wadliwe uzasadnienie decyzji w zakresie stanu faktycznego i prawnego,

- błędne opieranie się na wypisie z rejestru gruntów i budynków, wskazującym Spółkę jako użytkownika gruntów, a pominięcie innych okoliczności, w tym, że wpis ten był dokonany nie na wniosek podatnika,

- powoływanie się na dowody nie dot. Spółki.

Spółka podniosła, że organ podatkowy powołuje się na decyzję Naczelnika Miasta i Gminy z 1985 r., kiedy to Spółki w ogóle jeszcze nie było, nie wykazano także przeniesienia na Spółkę praw i obowiązków wynikających z tej decyzji, zaprzeczyła, aby Spółka była posiadaczem działki nr [...] bez tytułu prawnego, wprawdzie w ewidencji gruntów i budynków S.S.A. figurowały jako użytkownik dożywotni, ale zapis ten został usunięty z ewidencji, nadto nie wynikał on z wniosku Spółki, natomiast decyzja na którą powołuje się organ była wydana w stosunku do S. K. w S. przedsiębiorstwo to nie zostało przekształcone w Spółkę. Zostało zlikwidowane a jego mienie zostało przekazane przez Skarb Państwa do używania osobie trzeciej to jest S.S.A. Spółka jednak nie jest następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego.

Zdaniem Spółki widniejący w rejestrze ewidencji gruntów i budynków zapis o tym, iż Spółka jest użytkownikiem dożywotnim wskazanych w decyzji gruntów jest zapisem wadliwym, nie dokonanym na wniosek Spółki, poza tym został on usunięty.

Spółka przeprowadziła rekultywację działki nr [...] - jednak uczyniła to, ponieważ zobowiązała się do tego w drodze umowy zawartej ze Skarbem Państwa, uczyniła to więc na podstawie umowy, a nie ustawy, nie będąc jednak posiadaczem gruntu - rekultywacja odbywała się za inny podmiot i na obcym gruncie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jako zgodnej z przepisami prawa i wydanej w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, ustalonego stanu faktycznego i jego oceny.

Powołując przepisy art. 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 102 ust. 1. ust. 6, art. 102 ust. 6, art. 103 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 2ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), art. 4 pkt 18 i 26, art. 20 ust. 1 i 3 i 4, art. 22 ust. 1 z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, póz. 78 ze zm.), art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 2, art. 26 c ustawy z Prawo geologiczne i górnicze (art. 20 ust. 2), § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać projekt zagospodarowania złóż (Dz. U. nr 128, poz. 1075 ze zm.) – a nadto uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1994 r., sygn. akt III AZP 5/94 (OSNP 1999/13/154) oraz wyroki NSA z 19.01. 2007 r. sygn. akt II FSK 75/06 i z 06.04.2007 r. sygn. akt II FSK 492/06 oraz wyrok WSA w Szczecinie z 21.12.2005r. sygn. akt 1 SA/Sz 180/05) organ wskazał, że w odniesieniu do działek nr ewidencyjny [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha położonych w obrębie P. ustalono, że S. S.A. są podatnikiem podatku od nieruchomości i że należy zastosować do nich stawkę przewidzianą jak dla nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, za wyjątkiem części działki nr [...].

Ustaleń tych dokonano - wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik podatnika w odwołaniu - nie na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Kolegium, okoliczność wykreślenia Spółki z ewidencji, figurującej jako użytkownik dożywotni, nie ma znaczenia. Ewidencję gruntów i budynków i dane z niej zawarte mają podstawowe, choć nie zawsze rozstrzygające znaczenie w odniesieniu do klasyfikacji gruntu, nie przesądzają zaś o osobie właściciela bądź posiadacza gruntu.

W niniejszej sprawie, fakt władania przez Spółkę ww. nieruchomościami ustalono w oparciu o inne powołane dokumenty.

Odnośnie natomiast działki nr [...] organ wskazał na decyzję Starosty z dnia 8 czerwca 2005 i Starosty z 15 maja 2012 r., która stała się ostateczna i wykonalna z dniem 10 czerwca 2012 r., wypisów z ewidencji gruntów z dnia 25 maja 2012 r. i 10 października 2013 r. W ocenie organu odwoławczego zatem, organ I instancji słusznie objął działkę nr [...] zakresem decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, a zarzuty w tej części uznał za nieuzasadnione.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dowodu z dokumentów wym. w treści skargi na okoliczności tamże podane, obciążenie Strony Przeciwnej kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zarzucając:

1) niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez wyłączne oparcie się na literalnej wykładni wymienionego przepisu i danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dot. działki nr [...], bez wskazania na jakich danych i z jakiego okresu pochodzących, a z pewnością niezgodnych ze stanem prawym i faktycznym, nie uwzględniających okoliczności ich skorygowania, co zawarte jest w ostatecznej decyzji [...] Woj. Inspektora Nadzoru Geodezyjnego [...] z dnia 23 maja 2011 roku, znajdującej się w aktach sprawy i nie odniesienie się do podniesionego w odwołaniu zarzutu zawartego w złożonym odwołaniu, tj. właśnie zarzutu naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne.

2) niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l. poprzez zastosowanie tych przepisów wobec Spółki pomimo faktu, iż Spółka nie jest i nie była posiadaczem działki nr [...] na jakiejkolwiek podstawie prawnej jak i bezumownie;

3) nie przeprowadzenie dowodu z dokumentów znanych SKO z urzędu, przy przeprowadzeniu takiego dowodu w odniesieniu do dokumentów innych,

4) mylne i nie odpowiadające ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustalenie i twierdzenie, że dz. nr [...], wym. w decyzji, objęta rekultywacją poeksploatacyjną, w roku którego dot. decyzja była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej,

5) art. 210 §1 pkt 6 O.p. przez to, że decyzja została wadliwie uzasadniona w zakresie faktycznym jak i prawnym, a ponadto uzasadnienie to w wielu przypadkach jest lakoniczne, nie wyczerpujące i bardzo często — całkowicie niezrozumiałe,

6) sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią zebranego mat. dowodowego oraz nie rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w tym:

a) nie wykazanie faktu posiadania przez Spółkę "bez tytułu prawnego" części gruntów wskazanych w decyzji,

b) nie wyjaśnione opieranie się na dowodach nie dotyczących Spółki — decyzja Burmistrza z 1985 roku,

c) nie wykazanie w decyzji faktu posiadania przez Spółkę w roku 2011 działki o nr [...],

oraz

7) błędna ocena faktu posiadania dz. nr [...],

8) nie odniesienie się do zarzutu, iż Spółka nie była obowiązana do płacenia podatku od nieruchomości za grunty nie będące w jej posiadaniu,

10) nie uwzględnienie, w wydanym rozstrzygnięciu, stanowiska zajętego przez SKO, a wyrażonego w ostatecznej decyzji z dnia 13 listopada 2013 roku ([...]) w całości uchylającej decyzję Burmistrza z dnia 15 stycznia 2013 roku o nr [...], dot. określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok, zapadłej na kanwie identycznego stanu faktycznego odnoszącego się do braku faktu posiadania przez Spółkę działki nr [...] oraz niedopuszczalnego prowadzenia dwóch postępowań w tym samym przedmiocie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z argumentacją jak w rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionym wyżej zakresie, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na jej wynik.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, prowadzącej do uznania za podatnika podatku od nieruchomości Skarżącej co do działki [...].

Skład orzekający w sprawie nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy jest kompletny a wyprowadzona ocena materiału zgodna jest z art. 191 O.p. Organy podatkowe obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe w sprawie zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. W sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia, zebrany zaś materiał dowodowy został należycie rozpatrzony, a wydana w sprawie decyzja, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p., zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne.

W szczególności na uwzględnienie nie zasługuje podniesiony w odwołaniu przez skarżącą zarzut nieprzeprowadzenia dowodów z oględzin. Zgodnie z art. 198 § 1 O.p., organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Przytoczone przepisy pozostawiają organowi podatkowemu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o przeprowadzeniu oględzin. Zostało to wyrażone przez użycie zwrotu "może", jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej. A zatem, potrzeba przeprowadzenia wskazanych dowodów każdorazowo podlega ocenie organu podatkowego w zależności od okoliczności występujących w konkretnej sprawie. W ocenie Sądu, organ podatkowy, nie przekraczając granic wyznaczonych zasadą prawdy materialnej, odstąpił w przedmiotowej sprawie od dokonania oględzin nieruchomości skarżącej oraz od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Sąd nie dopatrzył się błędu w ocenie organu, który uznał, że oględziny nie są konieczne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż nie jest możliwe w chwili obecnej ustalenie w terenie stanu faktycznego sprzed lat, zaś zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów są wystarczające dla dokonania odpowiednich i wiarygodnych ustaleń w zakresie niezbędnym dla określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r.

Ustosunkowując się do zarzutu nieodniesienia się przez organ odwoławczy do podniesionych w odwołaniu zarzutów co do naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu oraz, że Spółka nie była obowiązana do płacenia podatku od nieruchomości za grunty niebędące w jej posiadaniu - Sąd zauważa, że wyrażone w art. 120 i w art. 127 O.p. zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i zasada dwuinstancyjności oznaczają, iż w przypadku wniesienia przez podatnika odwołania od decyzji organu I instancji, rozpoznający to odwołanie organ II instancji ma obowiązek ponownie rozpatrzeć daną sprawę. Zgodnie z art. 210 § 4 O.p., w uzasadnieniu decyzji musi być - między innymi - zawarte uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz uzasadnienie faktyczne. Podkreślić jednocześnie należy, że uzasadnienie decyzji nie jest rozprawą polemiczną. Jeżeli zatem zawiera ono wyczerpujące wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, to nieodniesienie się do niektórych tez i orzeczeń przedstawionych przez stronę nie stanowi o wadliwości decyzji uzasadniającej jej uchylenie przez Sąd.

W rozpoznawanej sprawie, organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczył przepisy prawa materialnego (a także i procesowego) i uzasadnił bądź to ich zastosowanie, bądź brak podstaw do ich zastosowania - a więc wyjaśnił przesłanki swego rozstrzygnięcia. Przedstawił także uzasadnienie faktyczne. Organ odniósł się przy tym do wskazanych na wstępie zarzutów Spółki. Skoro Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji co do zasadności opodatkowania gruntów znajdujących się w posiadaniu Spółki, w tym opodatkowania kwestionowanej przez skarżącą działki nr [...], to tym samym wskazało na niezasadność zarzutu Spółki, że nie była ona obowiązana do płacenia podatku od tych gruntów.

W odniesieniu do działki [...] w przedmiocie jej posiadania przez Spółkę oraz sposobu korzystania i klasyfikacji organy I i II instancji oparły się nie tylko na danych z ewidencji gruntów, w której wskazana działka została sklasyfikowana w całości pod symbolem "K", a nie jako grunty rolne albo leśne. Prawidłowo, w ocenie Sądu, organ swoje rozstrzygnięcie oparł w przedmiocie klasyfikacji ww. działki o zapisy tej ewidencji. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze, skład orzekający w sprawie uznał, że słusznie organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zaakceptował przeprowadzone postępowanie dowodowe i podjęte ustalenia w zakresie sposobu korzystania i przeznaczenia ww. działki w 2011 r. Ponadto, zdaniem składu orzekającego, mając dodatkowo na względzie brzmienie przepisu art. 180 O.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, należy uznać, że w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe przyjęte w efekcie ustalenia właściwe dla kwalifikacji ww. działki nr [...] lecz również właściwe dla wykazania jej posiadania przez Spółkę w 2011 r. Wskazać bowiem należy, że w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zarzut Spółki dotyczący niewykazania w zaskarżonej decyzji faktu posiadania przez Spółkę w roku 2011 działki o nr [...] i tytułu prawnego tego posiadania uznać należy za niezasadny. W aktach rozpoznawanej sprawy znajduje się wypis z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że właścicielem działek nr [...], [...] , [...] i [...] jest Skarb Państwa, zaś użytkownikiem – S. S.A. z siedzibą w S.. Wszystkie te działki posiadają klasyfikację geodezyjną "K". Co prawda decyzją Starosty z dnia 27.09.2010 r. znak: [...] utrzymaną w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] z dnia 23.05.2011 r. znak [...] orzeczono o zmianie w operacie ewidencji gruntów i budynków gminy [...], w obrębie ewidencyjnym K. polegającej na wykreśleniu skarżącej figurującej jako użytkownik przedmiotowej nieruchomości jednakże jak wynika z uzasadnienia ww. decyzji podstawy wprowadzenia powyższej zmiany nie stanowiła ani okoliczność braku posiadania przez skarżącą w 2011 r. działki nr [...] ani też okoliczność braku prowadzenia przez skarżącą w 2011 r. na przedmiotowej działce działalności gospodarczej w postaci jej rekultywacji. Jako podstawę wydania ww. decyzji organy wskazały jedynie okoliczność braku w dokumentach dotyczących przejęcia przez skarżącą mienia S [...] w S. (które to przedsiębiorstwo widniało w ww. ewidencji jako władający ww. działką nr[...] ) działek o nr [...], [...], [...] i położonych w obrębie ewidencyjnym K. w Gminie [...] wskazując przy tym, że jeżeli skarżąca faktycznie użytkuje ww. działki gruntu to uregulowanie tego stanu winno się odbyć w innych postępowaniach a decyzje w nich zapadłe będą mogły stanowić podstawę zmian w ww. ewidencji albowiem nie jest rolą ewidencji gruntów tworzenie stanu prawnego. Z powyższego wynika zatem, że ww. decyzje nie mogą stanowić podstawy do uznania, jak wywodzi skarżąca, że w 2011 r. skarżąca nie była posiadaczem ww. działki nr [...] oraz, że nie prowadziła jej rekultywacji tym bardziej, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty urzędowe fakty te potwierdzające. I tak podkreślić należy, że decyzją nr [...] z dnia 18.01.2001 r. Starosta [...] odmówił skarżącej uznania za zakończoną rekultywacji na działkach nr ew. [...], [...], i [...]. Kolejną decyzją nr [...] z dnia 08.06.2005 r. Starosta orzekł o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do całej powierzchni działek o numerach ew. [...], [...] i [...] oraz odmówił uznawania za zakończoną rekultywacji na działce nr [...] o powierzchni [...] ha w obrębie K. Natomiast decyzją nr [...] z dnia 15.05.2012 r. Starosta [...] – na wniosek skarżącej - uznał za zakończoną rekultywację gruntów o powierzchni [...] ha, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], położona w obrębie K. W oparciu o powyższe - z uwagi na fakt, że ww. postępowania prowadzone były na wniosek skarżącej, która była ich stroną - organ prawidłowo uznał, że w 2011 r. skarżąca Spółka była faktycznym użytkownikiem gruntów o powierzchni [...] ha, położonych na działce nr ew. [...] oraz, że prowadziła rekultywację ww. gruntów w tym czasie.

Podkreślić także należy, że w postępowaniu przed organami podatkowi Spółka w celu wykazania braku po jej stronie posiadania ww. działki nr [...] w roku 2011 r. jak i latach poprzednich powoływała się na dowody mające twierdzenia Spółki potwierdzić lecz dowodów tych organom podatkowym nie przedłożyła.

Natomiast do skargi złożonej w przedmiotowej sprawie, Spółka załączyła dowody z dokumentów w postaci min.:

- karty wypisu z rejestru gruntów nr [...] nie zawierającej pieczęci ani podpisu podmiotu, od którego pochodzi ani tez jakichkolwiek numerów pozwalających na identyfikację tego dokumentu;

- postanowienia z 23 maja 1992 r. o wykreśleniu z rejestru przedsiębiorstw państwowych S. w S.;

- dokumentów dotyczących wszczęcia i zakończenia procesu likwidacji ww. przedsiębiorstwa państwowego (zarządzenie nr [...]Wojewody [...] z 30.01.1992 r., zarządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia 10.07.1991 r.);

- umowy o oddanie Spółce mienia Skarbu Państwa, tj. mienia ww. przedsiębiorstwa państwowego, do odpłatnego korzystania z dnia 28.05.1992 r.;

- umowy sprzedaży Spółce ww. przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 511 k.c. 30.12.1996 r. jednakże bez powołanych w jej treści załączników, w szczególności załącznika nr 3 do ww. umowy z 28.05.1992 r. w postaci planu rekultywacji terenów wyeksploatowanych przez powyższe przedsiębiorstwo państwowe, który to plan Spółka zobowiązała się zrealizować w pełnym zakresie.

W ocenie Sądu z załączonych do skargi ww. dokumentów, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wynika, że w 2011 r. nie posiadała ona działki nr [...] oraz, że nie prowadziła w tym czasie jej rekultywacji ani też, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty podatku w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu zauważyć należy, że zgodnie z § 7 pkt 3 umowy sprzedaży z dnia 30.12.1996 r. Rep. "A" nr [...] załączonej do skargi złożonej w przedmiotowej sprawie, wynika, że na skarżącą jako następcę prawnego przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą S. w S przechodzą wszystkie zobowiązania związane z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa, a w szczególności zobowiązania wynikające z przyjętego do realizacji planu rekultywacji terenów wyeksploatowanych przez ww. przedsiębiorstwo państwowe oraz do wykonania pełnego zakresu rzeczowego tego planu, który to zakres stanowił załącznik nr 3 do ww. umowy o oddanie Spółce mienia Skarbu Państwa, tj. mienia ww. przedsiębiorstwa państwowego, do odpłatnego korzystania z dnia 28.05.1992 r. A zatem, w ocenie Sądu, twierdzenia skarżącej jakoby nie ponosiła odpowiedzialności za zobowiązania związane z faktem rekultywacji gruntów użytkowanych przez powyższe przedsiębiorstwo państwowe, w tym działki nr [...], nie zasługują na uwzględnienie tym bardziej wobec faktu, że rekultywacja ww. działki zakończona została dopiero na mocy decyzji nr [...] z dnia 15.05.2012 r. Starosta [...] uznał za zakończoną rekultywację gruntów o powierzchni [...] ha, na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], położona w obrębie K.

W świetle powyższych okoliczności wskazać należy, iż zarówno orzecznictwo sądowoadministracyjne, jak i doktryna akcentują wyłącznie techniczno-deklaratoryjny charakter zapisów w ewidencji gruntów, co wynika z treści art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest jedynie zbiorem informacji o gruntach i budynkach. Co do gruntów zawiera ona dane o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ich ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających. Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konkretnych granic, rodzaju użytków i ich jakości - klasy bonitacyjnej). Ewidencja służy nie ochronie praw poszczególnych podmiotów do gruntów, ale polityce fiskalnej państwa, prawu budowlanemu, ochronie gruntów rolnych, scalaniu, gospodarce przestrzennej itp. W rolnictwie pełni w tym zakresie funkcję informacyjną i dokumentacyjną. Natomiast do ochrony i rejestracji praw podmiotowych na nieruchomościach służą księgi wieczyste, a spory na tle tytułu prawnego do nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi - nie zaś administracyjnymi. W rezultacie decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie może rozstrzygać żadnej kwestii spornej związanej z ustaleniem tytułu prawnego do nieruchomości. Wpis w rejestrze określonej osoby jako właściciela czy też użytkownika nie przesądza absolutnie o jej prawach do danej nieruchomości w zakresie powierzchni lub granic a ponadto wpis ewidencyjny co do osoby właściciela danej nieruchomości czy też jej użytkownika ani nie korzysta z domniemania prawdziwości (jak odpowiednie wpisy w księdze wieczystej), ani też nie mówi się o rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych).

Ponadto Sąd podziela stanowisko organów podatkowych zaprezentowane w zaskarżonej decyzji o prawidłowości objęcia podatkiem od nieruchomości gruntów poeksploatacyjnych posiadanych przez Spółkę poddanych rekultywacji stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Zdaniem Sądu, należy wskazać, że zasadniczo grunty, obok budynków lub ich części oraz budowli lub ich części, są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, w jej brzmieniu obowiązującym w 2011 r. z opodatkowania tego wyłącza bowiem grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem takich, które zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 3), przez którą rozumie ona działalność, o jakiej mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności rolniczej lub leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych w określonych, szczególnych warunkach (art. 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2).

Czyniąc określone grunty przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, omawiana ustawa dokonuje też podziału tego przedmiotu opodatkowania ze względu na jego cechy funkcjonalne, wyróżniając pośród nich grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków), grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty pozostałe (art. 5 ust. 1 pkt 1). Z podziałem takim związane jest też zróżnicowanie reglamentowanych ustawą stawek opodatkowania, których ostateczne ustalanie wysokości pozostawione zostało kompetencji właściwej terytorialnie rady gminy.

Wyróżniając grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uznaje za nie, jak to wynika z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3, grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Stosownie do tego przepisu nie są też związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej takie grunty (podobnie jak budynki lub budowle), które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W tym miejscu nieodzownym staje się przywołanie obowiązujących w roku 2011 przepisów, w tym ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska, zgodnie z którymi, eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny. Natomiast podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze (art. 126 ust. 1 i ust. 2).

Zawierając przepisy o ochronie zasobów środowiska (Tytuł II), rozumianej jako podejmowanie lub zaniechanie działań umożliwiających zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej, a w szczególności polegających m.in. na przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (art. 3 pkt 13), ustawa - Prawo ochrony środowiska wskazuje równocześnie, że ochrona tych zasobów realizowana jest zarówno na podstawie jej przepisów, jak i na podstawie przepisów szczególnych (art. 81 ust. 1). I tak, w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją tego złoża ochroną środowiska odsyła ona do ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, zaś w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych - do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów i leśnych.

W świetle z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 ze zm.), działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga uzyskania koncesji. Wniosek o udzielenie takiej koncesji związany jest z obowiązkiem przedstawienia projektu zagospodarowania złoża, zaopiniowanego przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 20 ust. 2). Projekt ten winien m.in. zawierać - jak to wynika z obowiązującego w 2009 roku przepisu § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać projekt zagospodarowania złóż (Dz. U. nr 128, poz. 1075 ze zm.) - określenie przewidywanego sposobu likwidacji zakładu górniczego, ochrony pozostawionych zasobów w złożu po zakończeniu eksploatacji oraz przewidywanego sposobu rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej. Z przepisów art. 26c ustawy - Prawo geologiczne i górnicze wynika również, że obowiązkiem przedsiębiorcy, który uzyskał koncesje na działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, jest utworzenie funduszu likwidacji zakładu górniczego (o ile obowiązek taki nie wynika z odrębnych przepisów), którego środki gromadzone są na wyodrębnionym rachunku bankowym i pochodzą, w przypadku wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, z odpisu 10% opłaty eksploatacyjnej, jaką przedsiębiorca obowiązany jest uiszczać za wydobytą kopalinę.

Z kolei, z przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.) wynika, że regulując zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów ustawa ta nakłada obowiązek dokonania ich rekultywacji na własny koszt na osobę powodującą utratę albo ograniczenie wartości użytkowej tychże gruntów (art. 20 ust. 1). Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3), a więc działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (art. 4 pkt 26). Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy w terminie 5 lat od zaprzestania tej działalności (art. 20 ust. 4). Przez rekultywację gruntów ustawa ta rozumie natomiast nadanie lub przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom rolnym i leśnym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18). W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej tych gruntów, osobę obowiązaną do ich rekultywacji, kierunek i termin wykonania tej rekultywacji oraz uznanie rekultywacji za zakończoną (art. 22 ust. 1). Z tego ostatniego przepisu wynika, że o zakończeniu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych można mówić jedynie w przypadku wydania przez właściwy organ (starostę) i we właściwym trybie (po uzyskaniu opinii wskazanych podmiotów) decyzji uznającej, że rekultywacja została zakończona. Wobec przedstawionych unormowań, określających obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu metodą odkrywkową kopalin ze złóż zlokalizowanych na gruntach rolnych i leśnych, za w pełni uzasadnione uznać należy zapatrywanie, jakie legło u podstaw zaskarżonej decyzji podatkowej, że wyrobiska powstałe w wyniku takiej działalności stanowią grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro prowadzenie na tych gruntach działań o charakterze rekultywacyjnym, zmierzających do rolniczego lub leśnego kierunku zagospodarowania tych gruntów, jest ściśle związane z prowadzeniem działalności wydobywczej, o jakiej mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Zasadnym jest tu zwrócić uwagę, w ślad za organami podatkowymi, że kwestia związania z działalnością gospodarczą terenów poeksploatacyjnych podlegających rekultywacji była już przedmiotem orzecznictwa sądowego i to zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i późniejszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym tereny te, pozostające we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny, są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jak już wyżej podkreślono, uznając za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, ustawa podatkowa istnienia tego związku wprawdzie nie uzależnia od faktu rzeczywistego wykorzystywania tych przedmiotów opodatkowania w tej działalności, czyni jednakże w tym zakresie wyjątek, wskazując w art. 1a ust. 1 pkt 3, że nie są związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej te przedmioty opodatkowania, które nie są i nie mogą być w tej działalności wykorzystywane ze względów technicznych. Niemożność wydobywania kopaliny, wynikającą z jej braku na skutek wyczerpania się złoża, nie sposób uznać za niemożność uwarunkowaną technicznie, skoro sama obecność określonej kopaliny w danym miejscu, podobnie jak jej brak na skutek wyeksploatowania złoża, jest zjawiskiem przyrodniczym, a nie technicznym. Tak więc grunt, będący w posiadaniu przedsiębiorcy, może być uznany za nie mogący być wykorzystywanym ze względów technicznych jedynie wówczas, gdy niemożność korzystania z niego wynikać będzie ze zdarzeń nadzwyczajnych, np. z katastrofy ekologicznej, a nie z naturalnego zdarzenia, jakim jest wyczerpanie się zasobów złoża.

Przedstawione wyżej stanowisko składu orzekającego w sprawie zostało już zaprezentowane w innych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (np. z dnia 10.12.2014 r. sygn.. akt I SA/Sz 813/14, z dnia 29.10.2014 r. sygn.. akt I SA/Sz 131/14, z dnia 6.03.2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1223/13; z dnia 11.03.209 r. o sygn. akt: I SA/Sz 484/08, I SA/Sz 621/08), zaś Naczelny Sąd Administracyjny (w wyrokach z dnia 14.07.2010 r. o sygn. akt: II FSK 2002/09, II FSK 400/09, II FSK 1159/09) potwierdził jego słuszność.

Wbrew twierdzeniom skargi wskazać należy, że organ prawidłowo, stosując niezbędną wobec braku wyjaśnienia w ustawie terminu "rekultywacja gruntów" wykładnię systemową zewnętrzną, odwołał się w sprawie do przepisów wskazanych wyżej ustaw. Rezultaty tej wykładni pozwoliły na ustalenie znaczenia terminu "rekultywacja gruntów", nie zmieniając zakresu znaczenia pojęcia działalność gospodarcza.

Odnosząc się do zarzutów skargi co do nieuwzględnienia stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartego w decyzji tego organu dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 r., wskazać należy, że nie może być w ramach niniejszej sprawy dotyczącej podatku od nieruchomości za 2011 r. poddana kontroli sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotycząca innego postępowania jaką jest podatek od nieruchomości za 2008 r.

Mając na uwadze powyższe rozważania, należało uznać, że nie doszło

w sprawie ani do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.