Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1078/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie WSA Magda Froncisz WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. T. i J. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 24 listopada 2020r. znak : SKO.EA/418/9/2020 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Tarnowa postanowieniem z dnia 26 października 2020 r. znak: WOŚ.6331.2.2015.SS, po rozpatrzeniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym złożonych przez R. T. i J. T., orzekł jak następuje:

1. Uznać zarzut dotyczący wykonania zobowiązania określonego w pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa znak: WOŚ.6331.2.2015.SS z dnia 16.10.2017 r. w przedmiocie zlikwidowania przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. 308 w Tarnowie i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym.

2. Oddalić zarzut dotyczący wykonania zobowiązania określonego w pkt 3 decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa znak: WOŚ.6331.2.2015.SS z dnia 16.10.2017 r. w przedmiocie wykonania na własnym terenie, na długości ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] obr. 308 a działkami nr [...] i [...] obr. 308 wykopu 1,5 m i wypełnienie go gruntem gliniastym do poziomu 20 cm poniżej murku ogrodzeniowego.

3. Oddalić zarzut dotyczący niewykonalności zobowiązania określonego w pkt 1 decyzji w przedmiocie odprowadzania wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego nr [...] do kanalizacji deszczowej w ul. [...] w T. .

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia 16 października 2017 r. znak: WOŚ.6331.2.2015.SS wydaną przez Prezydenta Miasta Tarnowa nakazano R. i J. T., właścicielom działki nr [...] obr. 308 w T. :

1. Odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego nr [...] do kanalizacji deszczowej w ul. [...]

2. Zlikwidowanie przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. 308 w T. i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym,

3. Wykonanie na własnym terenie, na długości ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] obr. 308 a działkami nr [...] i [...] obr. 308 wykopu głębokości 1,5 m i wypełnienie go gruntem gliniastym do poziomu 20 cm poniżej murku ogrodzeniowego.

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt: SKO.PW/4171/47/2019 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy decyzję z dnia 16 października 2017 r. znak: WOŚ.6331.2.2015.SS. WSA w Krakowie, nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt: II SA/Kr 1183/19 oddalił skargę na decyzję Kolegium.

Kontrola sprawdzająca wykonania obowiązków decyzji została przeprowadzona przez przedstawicieli organu w dniu 10 lutego 2020 r. Potwierdziła ona, że obowiązek określony w pkt 2 tytułu wykonawczego w przedmiocie zlikwidowania przez państwa T. przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. 308 w T. i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym został przez zobowiązanych wykonany w sposób zastępczy polegający na odcięciu dopływu wód z dachu budynku do drenażu i skierowanie zebranych wód z rynien do bezodpływowego zbiornika retencyjnego poj. 2,5 m3 wykonanego na działce nr [...] obr. 308 od strony ul. [...].

Zdaniem organu wykonanie zbiornika i wprowadzanie do niego wody z dachu budynku zasługuje na uwzględnienie jako wykonanie obowiązku określonego w pkt. 2 Tytułu wykonawczego. Wykonanie zbiornika retencyjnego i odprowadzanie do niego wód z dachu budynku zostało potwierdzone w protokole z oględzin.

Zarzut względem obowiązku określonego w pkt 3 tytułu wykonawczego, który zobowiązywał skarżących do wykonania na własnym terenie wykopu, zdaniem organu nie zasługuje na uznanie jako wykonanie obowiązku decyzji nakazowej. Materiały dowodowe nie potwierdziły, żeby wykop, o którym mowa powyżej został wykonany. Faktu tego nie potwierdziły również oględziny przeprowadzone przez przedstawicieli organu w dniu 10 lutego 2020 r. Oświadczenie zobowiązanych, że wykop został wykonany i oświadczenie osoby fizycznej, (która miała ten wykop wykonać) bez przedstawienia rachunków, faktur, zdjęć bądź nagrań z prowadzonych robót oraz bez powiadomienia organu o prowadzonych pracach, lub jakichkolwiek innych dowodów, nie jest przesłanką do uznania wykonania obowiązku i zdaniem organu zarzut w tej kwestii podlega oddaleniu.

Zarzut dotyczący realizacji obowiązku określonego w pkt 1 decyzji w przedmiocie odprowadzania wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego do kanalizacji deszczowej zdaniem organu nie zasługuje na uznanie. Opieranie się zobowiązanych na stanowisku właściciela kanalizacji, który wskazuje na trudności w wykonaniu przyłącza z uwagi na posiadane pozwolenie wodnoprawne, zdaniem organu nie jest argumentem wystarczającym aby odstąpić od wykonania tego obowiązku. Fakt posiadania przez Zarząd Dróg i Komunikacji w Tarnowie pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi powodu do tego, by nie można było zmienić warunków korzystania z wód. W przypadku zmiany zakresu korzystania z wód pozwolenie wodnoprawne, podobnie jak każda decyzja administracyjna, w uzasadnionych przypadkach może zostać zmieniona. Należy zwrócić uwagę, że Zarząd Dróg i Kanalizacji w Tarnowie w piśmie znak: 1.115.2017.EKK z lipca 2017 r. wyraził zgodę na włączenie wód z posesji przy ul. [...] do miejskiego systemu kanalizacji deszczowej i podał warunki tego włączenia. W dwuletnim okresie ważności zezwolenia skarżący mieli możliwość wykonania tego przyłącza bez konieczności zmiany pozwolenia wodnoprawnego. W tym okresie nie zostały podjęte przez zobowiązanych żadne czynności do zrealizowania tego obowiązku. Organ stoi na stanowisku, że wykonanie przyłącza do kanalizacji jest możliwe przy spełnieniu określonych warunków technicznych i warunków administracyjnych związanych ze zmianą pozwolenia wodnoprawnego.

Od powyższego postanowienia zostało złożone zażalenie, które zostało sformułowane je w następujący sposób: "zaskarżam wyżej wymienione postanowienie w części w jakiej oddala zarzuty dotyczące wykonania obowiązków nałożonych decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 16 października 2017 r., to jest punkt 2 i 3 postanowienia."

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z dnia 24 listopada 2020 r. znak SKO.EA/418/9/2020, na podstawie art. 138 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020r. poz. 256) w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 5, art. 34 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2019 r. poz. 1438) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925), uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło odpowiednie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. 2019 r. poz. 1438, zwanej dalej u.p.e.a.) i omówiło zasady składania i rozpoznawania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jako podstawowego środka służącego ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.

Dalej wskazano, że zobowiązani powołali jako podstawy, zarzuty określone w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji. Tak więc wskazali na: wykonanie obowiązku w zakresie zlikwidowania przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym, oraz wykonanie na własnym terenie, na długości ogrodzenia wykopu głębokości 1,5 m i wypełnienie go gruntem gliniastym do poziomu 20 cm poniżej murku ogrodzeniowego, a także niewykonalność obowiązku w zakresie odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego do kanalizacji deszczowej.

Kolegium uznało, że przyjęcie przez organ I Instancji, iż obowiązek zawarty w pkt 2 tytułu wykonawczego został wykonany, jest błędne. Uznanie tego zarzutu za uzasadniony nastąpiło wbrew treści decyzji, jak również niezgodnie z wcześniej dokonanymi ustaleniami.

Jeżeli chodzi o oddalenie zarzutów (pkt 2 i 3 sentencji postanowienia), to Kolegium wskazało, że w tym zakresie rozstrzygnięcie organu I Instancji również jest błędne i szczegółowo merytorycznie uzasadniło swoje stanowisko w tym zakresie.

W skardze na powyższe postanowienie zarzucono:

1. Rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 139 kpa, w związku z art. 144 kpa i art. 18 u.p.e.a., poprzez uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta Tarnowa dnia 26 października 2020 roku także w części, w jakiej nie zostało ono zaskarżone i to na niekorzyść skarżących, mimo, że odwołanie wnoszone było na ich korzyść, przez co organ II instancji naruszył zasadę in dubio pro reo,

2. Rażące naruszenie art. 33 § 1 punkt 5 u.p.e.a. w brzmieniu przed dniem 30 lipca 2020 roku, poprzez nie znajdujące oparcia w przepisach ustawy ustalenie, że w stosunku do obowiązku nałożonego na skarżących decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 16 października 2017 roku, znak WOŚ. 6331.2.2015.SS przyjęcie, że obowiązek ten nie jest niewykonalny w rozumieniu powołanego przepisu,

3. Rażące naruszenie przepisów postępowania a to nie uwzględnienie zarzutu wykonania obowiązku przewidzianego w punkcie 2 tytułu wykonawczego mimo przedstawienia przez skarżących niekwestionowanych dokumentów potwierdzających wykonanie wykopu o jakim mowa w tytule wykonawczym.

Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Tarnowa w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego względem skarżących w całości oraz o zasądzenie od SKO w Tarnowie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania przed WSA w całości, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że przedmiotem rozważania obu organów były zarzuty wniesione przez skarżących do tytułu wykonawczego, nakładającego na skarżących obowiązek w zakresie usunięcia rzekomego naruszenia przez nich stosunków wodnych na ich nieruchomości. Prezydent Miasta Tarnowa uwzględnił owe zarzuty częściowo, w odniesieniu do zarzutu dotyczącego obowiązku wymienionego w punkcie 2 decyzji z 16.10.2017 roku (zlikwidowania przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym odprowadzano wody z dachu budynku do drenażu rozsączającego). W pozostałym zaś zakresie zarzutów nie uwzględnił. To właśnie rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów dotyczących dwóch pozostałych obowiązków (przyłączenia nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacji opadowej i wykonania wykopu wzdłuż ogrodzenia z działką sąsiednią), było przedmiotem zażalenia do SKO. Kolegium jednakże uchyliło postanowienie Prezydenta w całości, orzekając także co do rozstrzygnięcia nie objętego zaskarżeniem i na dodatek - w tym punkcie - na niekorzyść skarżących. Postanowienie Prezydenta miało taki charakter, jaki umożliwiał zaskarżenie części postanowienia. Przywołano fragmenty uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2018 roku, sygn. akt I OSK 221/18 oraz tezy piśmiennictwa dotyczące przedmiotowego zarzutu. Zakwestionowano też stanowisko organu II instancji, dotyczące zarzutów nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Tarnowa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 62/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie. Zdaniem Sądu I instancji Kolegium uchylając postanowienie organu I instancji w całości, w sposób niedopuszczalny wykroczyło poza zakres zaskarżenia.

W wyniku skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej, NSA wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 5911/22 uchylił zaskarżony wyrok w całości. W uzasadnieniu NSA podkreślił, że z istoty postępowania odwoławczego wynika, że jest ono oparte na zasadzie skargowości, a tym samym organ odwoławczy nie może działać z urzędu oraz, że w sytuacji, w której decyzja zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia, to strona ma prawo odwołać się zarówno od całej decyzji, jak też ograniczyć ten środek zaskarżenia do jej części, jeżeli część ta nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć nią objętych, mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie zbadał jednakże, czy wyodrębnione w postanowieniu organu I instancji punkty stanowią faktycznie niezależne od siebie i samodzielne rozstrzygnięcia i czy w związku z tym mogą one zostać odrębnie zaskarżone. Wobec tego NSA zalecił, aby Sąd I instancji w trakcie ponownego rozpoznania sprawy ustalił, czy obowiązki nałożone decyzją z 16 października 2017 r. powinny być wykonane zgodnie z ich treścią łącznie, czy są ze sobą skorelowane, a zaniechanie ich łącznego wykonania w całości zniweczy cel postępowania, w którym zostały one nałożone na skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że przy ocenie uwarunkowań prawnych rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd był związany oceną prawną, wyrażoną w wyroku NSA z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 5911/22 na podstawie art. 153 oraz art. 190 p.p.s.a.

Analizując zatem możliwość wydania przez Kolegium kasatoryjnego rozstrzygnięcia w stosunku do całego postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia nie były objęte wszystkie jego punkty, należy wskazać, że zasadą jest, iż jeżeli odwołujący się jednoznacznie wskazuje, że zaskarża decyzję lub postanowienie organu I instancji w określonej wyodrębnionej części, to jednocześnie zakreśla granice kompetencji organu odwoławczego. Organ ten nie może poddać kontroli niezaskarżonej części, bowiem oznaczałoby to jego działanie z urzędu (wyrok NSA z; 21 maja 2007 r, I OSK 556/06; 25 kwietnia 2007 r., I OSK 1198/06). Z istoty postępowania odwoławczego wynika, że jest ono oparte na zasadzie skargowości, a tym samym organ odwoławczy nie może działać z urzędu oraz, że w sytuacji, w której decyzja zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia, to strona ma prawo odwołać się zarówno od całej decyzji, jak też ograniczyć ten środek zaskarżenia do jej części, jeżeli część ta nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć nią objętych, mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Skoro art. 104 § 2 k.p.a. dopuszcza wydanie decyzji częściowej to w przypadku wniesienia odwołania jedynie od wyodrębnionej części decyzji, organ odwoławczy jest obowiązany do rozpoznania odwołania we wskazanym w nim zakresie (wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r., I OSK 872/13, Lex 1636871).

Zasada ta podlega jednak ograniczeniu, jeżeli zaskarżona część decyzji lub postanowienia wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć nią objętych, wtedy bowiem zaskarżenie wyłącznie części danego rozstrzygnięcia nie może skutecznie ograniczyć zakresu kontroli zaskarżonego aktu.

Wywiązując się z nałożonego przez NSA zobowiązania, Sąd dokonał analizy treści decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z 16 października 2017 r. i doszedł do przekonania, że wprawdzie wypunktowano w nim poszczególne obowiązki skarżących, jednakże zabieg ten miał charakter czysto techniczny i służył wyłącznie czytelności decyzji. W istocie obowiązki te powinny być bowiem wykonane łącznie i w sposób zgodny z treścią decyzji, co oznacza, że nie mogą one samodzielnie istnieć i są powiązane ze sobą w sposób, który zapewnia skuteczność podjętych działań, a które nakierowane są na osiągnięcie celu w postaci usunięcia skutków naruszenia stosunków wodnych.

Co więcej, w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1183/19 nie ma miejsca na polemikę z zasadnością powyższych obowiązków. W orzeczeniu tym Sąd oddalił bowiem skargę, w której starano się podważyć przedmiotową decyzję, uznając, że wiarygodna jest opinia biegłego, w której wyraźnie wykazano, że doszło do zmiany stosunków wodnych na działce skarżących ze szkodą dla sąsiednich działek, jak też że aktualne pozostały obowiązki nałożone decyzją organu I instancji. Obowiązki te nie zostały sformułowane w sposób dowolny, lecz przede wszystkim w oparciu o rzetelną i umotywowaną opinię biegłego i – co ma znaczenie dla niniejszej sprawy – tylko ich łączne wykonanie miało wywołać pożądany skutek.

Wobec powyższego, pomimo tego, że zakresem zaskarżenia zostały objęte tylko 2 z 3 punktów postanowienia w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych, rację miało Kolegium obejmując kontrolą całe powyższe rozstrzygnięcie.

Przechodząc do kontroli merytorycznej zaskarżonego postanowienia wskazać na wstępie należy, że skarżący oparli swoje zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym na przesłankach zawartych w art. 33 § 1 pkt 1 i 5 u.p.e.a., tj. na wykonaniu w całości obowiązków wymienionych w pkt 2 i 3 przedmiotowej decyzji oraz na niewykonalności obowiązku zawartego w pkt 1 decyzji.

W opinii Sądu, Kolegium zasadnie uznało, że dokonana przez organ I instancji ocena zarzutów jest błędna w zakresie pkt 2 i 3, a stan faktyczny nie został wyjaśniony w sposób należyty.

Jeżeli chodzi o zarzut zrealizowania obowiązku wynikającego z pkt 2 decyzji, to jego przedmiotem było zlikwidowanie przyłączeniowego odcinka sieci kanalizacyjnej, którym wprowadzane są wody z dachu budynku mieszkalnego do drenażu ułożonego w nadsypanym gruncie na działce nr [...] obr. 308 w T. i wypełnienie wykopu gruntem gliniastym. Okolicznością bezsporną jest, że powyższe prace nie zostały przez skarżących zrealizowane, lecz pomimo tego organ I instancji uznał, że wynikający z decyzji obowiązek został przez zobowiązanych wykonany "w sposób zastępczy" polegający na odcięciu dopływu wód z dachu budynku do drenażu i skierowanie zebranych wód z rynien do bezodpływowego zbiornika retencyjnego.

W tym miejscu podkreślić należy, że w sposób zupełnie bezpodstawny i nie znajdujący oparcia w przepisach organ I instancji dopuścił modyfikację obowiązków wynikających z decyzji, która wydana została przecież w oparciu o opinię biegłego, a obowiązki w niej zawarte sformułowano na podstawie wynikających z opinii obliczeń i wskazań, znajdujących ugruntowanie w wiedzy specjalistycznej. Na etapie egzekucji nie ma miejsca na merytoryczną zmianę treści tych obowiązków, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie skarżący próbowali podważyć powyższą decyzję, lecz w wyniku niekorzystnego dla nich wyroku, stała się ona prawomocna. Na marginesie należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie biegły jednoznacznie ocenił, iż zbiornik retencyjny o pojemności 2,5 m3 (a zatem o takiej samej pojemności jak powoływana przez skarżących w zarzutach) – nie jest wystarczający.

Przechodząc do analizy trzeciego zarzutu, organ I instancji z kolei ocenił, że opisane tam prace nie zostały wykonane m.in. na podstawie braku faktur, rachunków, zdjęć, a także ustaleń dokonanych podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 10 lutego 2020 r., podczas gdy zarzuty zgłoszone zostały pół roku później – w dniu 10 sierpnia 2020 r. Zasadnie w związku z tym Kolegium wskazało na konieczność dokonania ponownego sprawdzenia wykonania prac w tym zakresie. Skoro strona skarżąca twierdzi, że dane prace zostały przez nią zrealizowane, to wręcz narzuca się konieczność przeprowadzenia w tym zakresie nowych oględzin, na co zasadnie wskazał organ odwoławczy. W przedmiotowej sprawie nie chodzi bowiem o stosowanie domniemań, czy przerzucanie się ciężarem dowodowym, lecz o sprawdzenie, czy stosunki wodne między sąsiadami rzeczywiście wróciły do prawidłowego stanu.

Miał w końcu rację organ odwoławczy, który pozytywnie tym razem ocenił stanowisko organu I instancji w przedmiocie oddalenia pierwszego zarzutu, ponieważ także w oczach Sądu był on chybiony. W zarzucie tym skarżący twierdzili, że obowiązek odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku do kanalizacji deszczowej jest niewykonalny, a to z uwagi na ograniczenia wynikające z pozwolenia wodnoprawnego, którym dysponuje Zarząd Dróg i Komunikacji w Tarnowie. Jak słusznie wskazały organy obydwu instancji w przypadku zmiany zakresu korzystania z wód pozwolenie wodnoprawne, jak każda decyzja administracyjna, w uzasadnionych przypadkach może zostać zmieniona. W przedmiotowej sprawie jest to tym bardziej prawdopodobne, że Zarząd Dróg wyraził wcześniej zgodę na przyłączenie budynku skarżących do kanalizacji deszczowej, jednakże z uwagi na bierność skarżących, po dwuletnim okresie powyższe zezwolenie wygasło. Ponadto w piśmie z dnia 7 stycznia 2020 r. skarżący zostali poinformowani o braku możliwości przyjęcia wód opadowo-roztopowych z całej ich działki, co nie jest równoznaczne z przyjęciem wód z dachu budynku, a tylko do tego zobowiązała ich kwestionowana przez nich decyzja. Pismo to również nie świadczy o niewykonalności nałożonego na skarżących obowiązku.

W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.