Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1343/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I.S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego, k. 21 akt sądowych) I.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji decyzję Rady do Spraw Uchodźców wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Do wniosku o przywrócenie terminu cudzoziemiec dołączył kopię opinii z [...] czerwca 2009 r., kopię zaświadczenia o terapii z dnia [...] lutego 2009 r. wraz z tłumaczeniem na język polski oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2010 r. We wniosku wskazano, że decyzja o wydaleniu cudzoziemca spowodowała u niego [...] objawiający się [...] oraz nawrotami [...], które uniemożliwiły mu podjęcie racjonalnych decyzji odnośnie podjęcia środków prawnych w celu uzyskania ochrony międzynarodowej. Wskazano także, iż wcześniej – w terminie do złożenia skargi – ze względu na stan psychofizyczny, jak też ogólną nieznajomość języka polskiego oraz polskich realiów prawnych cudzoziemiec nie był w stanie wnieść skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.).

Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż z bezpłatnej pomocy prawnej cudzoziemiec skorzystał w dniu 23 listopada 2010 r., co mając na uwadze należało uznać, iż wniosek z dnia 30 listopada 2010 r. o przywrócenie terminu został złożony w terminie.

Analizując wyjaśnienia przedstawione przez skarżącego Sąd uznał, iż strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Dokonując oceny ziszczenia się przesłanki braku winy Sąd zwraca uwagę, iż skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie zaskarżenia decyzji zarówno w języku polskim, jak też [...] (ojczystym języku skarżącego) – k. 32 akt adm. verte. Co zaś tyczy się choroby skarżącego, to skarżący nie uprawdopodobnił, by w ustawowym terminie do złożenia skargi do sądu tj. do 29 września 2010 r., występował stan uniemożliwiający jej złożenie. Załączone do omawianego wniosku kopie zaświadczenia o terapii z [...] lutego 2009 r. oraz opinii psychologicznej z [...] czerwca 2009 r. wskazują na występujące u skarżącego problemy [...] związane z następstwami [...]. Z powyższymi problemami cudzoziemiec boryka się co najmniej od 2008 r. kiedy to rozpoczął terapię w punkcie wsparcia psychologicznego dla cudzoziemców. W ocenie Sądu opisane w ww. dokumentach, długotrwałe problemy [...], czy długotrwała choroba ([...]) usprawiedliwiają niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiło nagłe i niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia skarżącego w okresie, w którym czynność procesowa miała być dokonana (v. postanowienie NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. II OZ 1303/10). Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, bowiem powołane przez skarżącego dolegliwości miały charakter długotrwały, a występujące symptomy cierpienia psychicznego, nie stanowią samodzielnej przesłanki przemawiającej za przywróceniem terminu, gdyż nie można ich uznać za nagłą przeszkodę uniemożliwiającą skarżącemu złożenie skargi w terminie. Ponadto odnosząc się do powołanej przez skarżącego okoliczność ucieczki do A. – spowodowanej reakcją psychiczną na odmowną decyzję Rady do Spraw Uchodźców – zauważyć należy, że skoro stan psychiczny cudzoziemca umożliwił mu zorganizowanie ucieczki, to tym bardziej nie stanowił przeszkody w złożeniu skargi do sądu. Również powoływane przez skarżącego postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2010 r. (k. nr 16 akt sądowych) dotyczące zwolnienia cudzoziemca z aresztu w celu wydalenia z uwagi na jego stan zdrowia nie potwierdza, iż cudzoziemiec nie był w stanie wnieść skargi w terminie otwartym do jej wniesienia. Zauważyć bowiem należy, iż zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 27 sierpnia 2010 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 27 września 2010 r., zaś w areszcie skarżący przebywał dopiero od dnia 28 października 2010 r., a ww. postanowienie dotyczące zwolnienia z aresztu nosi datę [...] listopada 2010 r. Zauważyć również należy, iż w dniu umieszczenia cudzoziemca w areszcie w celu wydalenia pobyt w tym areszcie nie mógł powodować niebezpieczeństwa dla jego życia lub zdrowia (art. 103 ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 234 poz. 1694 z późn.zm.]). Z powyższego natomiast wynika, iż brak przesłanek do przypuszczenia, że między dniem doręczenia decyzji (27 sierpnia 2010 r.) a dniem umieszczenia skarżącego w areszcie (28 października 2010 r.) nastąpiły okoliczności mogące uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.