Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 380/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust 1 i art 6 ust 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art 149 par.1 pkt 3 i par 1 a, art 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] Polska z siedzibą w [...] na bezczynność Centrum Medycznego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Centrum Medyczne [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dopuściła się bezczynności w zakresie rozpoznania tiret 5 wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność Centrum Medycznego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę na bezczynność Centrum Medycznego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w zakresie rozpoznania tiret 8 wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z [...] czerwca 2016 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej: "skarżący", "Stowarzyszenie") zwróciło się do Centrum Medycznego "[...]" Sp. z o.o. w W. (dalej: "spółka") o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

- informacji o adresie www strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej szpitala,

- informacji o adresie www strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej szpitala, pod którym znajduje się dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających - w odniesieniu do wszystkich kontroli, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych, które miały miejsce w latach 2003-2015,

- informacji o tym, czy szpital udostępnia, użycza, wynajmuje, tudzież dzierżawi pomieszczenia lub sprzęty medyczne szpitala innym osobom lub podmiotom, a jeśli tak - to udostępnienia skanów umów, na podstawie których to następuje,

- skanów umów z ordynatorami, pracującymi w szpitalu na dzień wniesienia wniosku,

- informacji o szkoleniach i kursach, w których uczestniczył personel oddziału ginekologiczno- położniczego w latach 2013 - 2015, tj.

• informacji o imionach i nazwiskach uczestników szkolenia,

• informacji o imieniu i nazwisku prowadzącego (imionach i nazwiskach prowadzących),

• informacji o zakresie merytorycznym szkolenia,

• przesłanie skanu umowy na przeprowadzenie tych szkoleń,

- informacji o tym, czy na oddziale ginekologiczno-położniczym jest zatrudniony psycholog, a jeśli tak, to informacji o wymiarze czasu pracy zatrudnionego psychologa, jeżeli na oddziale ginekologiczno-położniczym nie jest zatrudniony psycholog, to o udostępnienie informacji o tym, ile razy w 2015 r. był wzywany na oddział psycholog lub psychiatra na konsultacje,

- informacji o liczbie porodów na oddziale ginekologiczno-położniczym szpitala w 2015 r. (w całym roku 2015 i od lipca do grudnia 2015 r.), w tym - informacji o liczbie porodów, w których zastosowano znieczulenie zewnątrzoponowe (w całym roku 2015 i od lipca 2015 r.) oraz informacji o liczbie porodów ukończonych drogą cesarskiego cięcia w 2015 r.,

- treści skarg złożonych przez pacjentów oddziału ginekologiczno-położniczego w latach 2013 - 2015.

Pismem z 19 października 2016 r. stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie", "Sąd pierwszej instancji") na bezczynność spółki, podnosząc, że pomimo przypomnienia wystosowanego do spółki w dniu [...] sierpnia 2016 r., do dnia złożenia skargi nie otrzymało odpowiedzi na wniosek z [...] czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę spółka wskazała, że wniosek skarżącego został początkowo mylnie potraktowany jako SPAM, ale natychmiast po zauważeniu błędu - co nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2016 r. - udzielono mu większości żądanych informacji. Spółka wskazała też, że informacje dotyczące kursów i szkoleń, w których uczestniczył personel oddziału ginekologiczno-położniczego (ujęte w punkcie piątym wniosku, tj. tiret 5 wniosku), stanowią informacje publiczne przetworzone, dlatego decyzją z [...] października 2016 r. odmówiono skarżącej ich udostępnienia.

Wyrokiem z 23 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 717/16, WSA w Warszawie oddalił skargę stowarzyszenia na bezczynność spółki w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dokumenty, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z [...] czerwca 2016 r., dotyczą informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."). Sąd wyjaśnił, że żądanie obejmuje informacje istniejące, będące w posiadaniu spółki, odnoszące się do sposobu gospodarowania przez nią majątkiem publicznym i zasad funkcjonowania jej funkcjonowania.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarga powinna zostać oddalona, bowiem zrealizowany został jej cel. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w prawem przewidzianej formie, co w realiach niniejszej sprawy zostało osiągnięte zanim skarga została wywiedziona do sądu. Okolicznością niesporną w sprawie jest fakt, że spółka w dniu [...] sierpnia 2016 r., a więc jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu, co miało miejsce [...] października 2016 r. (data wpływu do spółki), udostępniła skarżącemu wnioskowane informacje, przesyłając na jego adres odpowiedź. Natomiast [...] października 2016 r. spółka wydała decyzję odmawiającą stowarzyszeniu dostępu do informacji publicznej w zakresie informacji o kursach i szkoleniach, w których uczestniczył personel oddziału ginekologiczno-położniczego. Zatem odpowiedź na wniosek nastąpiła w najdłuższym możliwym terminie udzielenia informacji wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (dwóch miesięcy).

Sąd przyznał, że spółka nie wyczerpała trybu określonego w ww. przepisie, a więc nie poinformowała stowarzyszenia o tym, że informacja nie zostanie mu udzielona w terminie 14 dniu od dnia otrzymania wniosku. Zaznaczył jednak, iż skarżący zadał aż osiem pytań, które dotyczyły w większości danych statystycznych związanych z funkcjonowaniem prowadzonego przez spółkę szpitala, co w oczywisty sposób wymagało nakładu pracy. Z tego względu, zdaniem Sądu, nie można było uznać, że organ był w tym zakresie bezczynny.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA", "Sąd kasacyjny") wywiodło stowarzyszenie, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz uwzględnienie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego, NSA wyrokiem z 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1795/17, uchylił zaskarżony wyrok w części, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w przedmiocie bezczynności opisanej w tiret 5 i 8 wniosku z [...] czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania (pkt 1); oddalił skargę kasacyjną w pozostałej części (pkt 3) oraz zasądził od spółki na rzecz stowarzyszenia kwotę 700 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 3).

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd kasacyjny wytknął Sądowi pierwszej instancji brak konsekwencji, bowiem WSA w Warszawie uznał, iż wszystkie żądane przez stowarzyszenie we wniosku z [...] czerwca 2016 r. informacje są informacjami publicznymi, a skoro tak, to stanowisko spółki, że informacje o treści skarg złożonych przez pacjentów oddziału ginekologiczno-położniczego w latach 2013 - 2015 (tiret 8 wniosku), nie jest prawidłowe. Zatem Sąd pierwszej instancji przyznał w tym zakresie rację stowarzyszeniu, lecz nie przedstawił żadnej argumentacji na poparcie tego stanowiska. W tym kontekście NSA podniósł, iż spółka pismem z [...] sierpnia 2016 r. odmówiła udostępnienia tej informacji, twierdząc wprost, że treść tych skarg nie jest informacją publiczną. Jednak z dalszych przytoczonych wywodów WSA w Warszawie wynika, że spółka udostępniła wszystkie żądane informacje, oprócz informacji wskazanych w tiret 5 wniosku, które uznała za informację przetworzoną. Takie ustalenie Sądu pierwszej instancji, w sposób oczywisty przeczy dowodom zebranym w sprawie, a nawet stanowisku spółki. Konsekwencją tego wewnętrznie sprzecznego stanowiska WSA w Warszawie jest wątpliwość co do prawidłowości oddalenia skargi w zakresie żądania informacji o treści skarg złożonych przez pacjentów oddziału ginekologiczno-położniczego w latach 2013 - 2015. Nie budzi bowiem wątpliwości, że jeżeli skarga dotyczy bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, to w sytuacji pisemnego poinformowania wnioskodawcy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną, Sąd oddala skargę tylko wtedy gdy uzna, że rzeczywiście żądana informacja nie jest informacją publiczną. W przeciwnym razie, Sąd powinien uwzględnić skargę i stosownie do art. 149 p.p.s.a. co najmniej zobowiązać spółkę do rozpoznania wniosku w tym zakresie i ocenić charakter bezczynności. Sąd pierwszej instancji tym obowiązkom nie podołał.

W dalszej kolejności NSA wskazał, że stowarzyszenie wniosło skargę [...] października 2016 r. (data wpływu do organu). Natomiast [...] października 2016 r., czyli już po wniesieniu skargi, spółka wydała decyzję, w której odmówiła udostępnienia informacji zawartej w punkcie 5 wniosku (tiret 5 wniosku). W rezultacie odpadła przesłanka do zobowiązania spółki do rozpoznania wniosku zakresie tej informacji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez co żądanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i wymagało umorzenia postępowania sądowego w tym zakresie. Nie stało się natomiast bezprzedmiotowe postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia bezczynności spółki i charakteru bezczynności - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zobowiązany był do rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie biorąc pod uwagę terminy rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej przewidziane w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Także z tych obowiązków WSA w Warszawie nie wywiązał się, bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonał oceny bezczynności spółki w zakresie rozpoznania wniosku z tiret (punktu) 5. Sąd bezzasadnie uznał, że spółka nie była w bezczynności (w zakresie rozpoznania wniosku w tej części), stwierdzając, iż "w świetle art. 149 § 1 P.p.s.a. celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w prawem przewidzianej formie, co w realiach tej sprawy zostało osiągnięte zanim skarga została wywiedziona do sądu, sąd zobligowany był oddalić skargę". Jednak z niekwestionowanych ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że decyzję spółka wydała dopiero po wniesieniu skargi. Zatem Sąd nie wziął pod uwagę brzmienia art. 149 § 1 p.p.s.a. obowiązującego od 15 czerwca 2015 r.

Podsumowując, Sąd kasacyjny nakazał WSA w Warszawie – przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przekazanym zakresie - zastosowanie się do przedstawionej wyżej wykładni przepisów. W szczególności Sąd pierwszej instancji winien ustalić charakter żądanej informacji z tiret 8 wniosku i uzasadnić swoje stanowisko, po czym jeśli przyjmie, że nie jest to informacja publiczna oddalić skargę w tej części, natomiast w sytuacji gdy ustali, że jest to informacja publiczna - rozpoznać skargę z uwzględnieniem treści art. 149 § 1 pkt 1 i 3, i § 1a p.p.s.a. Ponadto WSA w Warszawie ma ocenić, czy spółka wydając decyzję odmowną w zakresie informacji z tiret 5 wniosku już po wniesieniu skargi była w bezczynności, ewentualnie ocenić charakter tej bezczynności i rozważyć umorzenie postępowania w części dotyczącej żądania zobowiązania spółki do rozpoznania wniosku w zakresie informacji z tiret 5 wniosku.

WSA w Warszawie - po ponownym rozpatrzeniu sprawy w przekazanym zakresie - zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Podkreślić należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 190 p.p.s.a., w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

Przyjmuje się, iż wykładnia prawa wyrażona w wyroku NSA jest wiążąca w sprawie dla Sądu pierwszej instancji, zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach. Przez wykładnię prawa rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie wykładnia prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Sąd pierwszej instancji nie jest natomiast związany oceną NSA dotyczącą stanu faktycznego sprawy, bowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (tak: m. in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 881 i powołane tam orzecznictwo; podobnie: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268). Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku NSA, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy (zob. /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 624 i cyt. tam wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1290/07).

W konsekwencji należy uznać, że związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej przez NSA wykładnią prawa, a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku Sądu pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie ponownemu rozpoznaniu przez Sąd pierwszej instancji podlega skarga stowarzyszenia na bezczynność spółki w zakresie tiret 5 i 8 wniosku z [...] czerwca 2016 r.

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej (składający się z 8 pytań, rozdzielonych na 8 tiret), stowarzyszenie skierowało do spółki drogą poczty elektronicznej w dniu [...] czerwca 2016 r., a wobec braku odpowiedzi spółki – ponowiło go (również drogą elektroniczną) [...] sierpnia 2016 r.

W odpowiedzi z [...] sierpnia 2016 r. (przesłanej skarżącemu [...] sierpnia 2016 r.) spółka - w odniesieniu do tiret 5 wniosku - poinformowała stowarzyszenie, że przedmiotowe żądanie dotyczy informacji publicznej przetworzonej i wezwała je do wykazania ważnego interesu publicznego, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – w terminie 14 dni pod rygorem wszczęcia postepowania administracyjnego w przedmiocie wydania odmownej decyzji w tym zakresie. Jednocześnie wyjaśniła, iż nie dysponuje gotowym zestawieniem żądanych informacji. Opracowanie tego zestawienia wymaga przeanalizowania dokumentacji z zakresu wszystkich przeprowadzonych szkoleń; należy zebrać i zsumować dane zawarte w różnych dokumentach, a następnie zredagować te wyselekcjonowane dane w jednym dokumencie. Stowarzyszenie wnosi o udzielenie informacji dotyczącej szkoleń pracowników w latach 2013 – 2015, której wytworzenie wymaga od spółki wykorzystania dodatkowych sił i środków niemieszczących się w zakresie jej standardowych działań, a także oddelegowania pracownika spółki w celu zrealizowania tego żądania. Na poparcie swojego stanowiska spółka przytoczyła poglądy doktryny i orzecznictwa.

Natomiast w kwestii żądania objętego tiret 8 wniosku spółka wskazała w ww. piśmie z [...] sierpnia 2016 r., iż treść skarg złożonych przez pacjentów nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Nadto spółka podała, iż opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego jest spowodowane zakwalifikowaniem przez program komputerowy pierwszej wiadomości elektronicznej jako SPAM, co skutkowało wyeliminowaniem jej ze skrzynki odbiorczej, co z kolei utrudniło odczytanie tej wiadomości.

W związku z niewykazaniem przez stowarzyszenie szczególnie istotnego interesu publicznego, decyzją z [...] października 2016 r. nr L.Dz. [...] Prezes Zarządu Centrum Medycznego "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w W., działając na podstawie art. 16 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 5 zawartego we wniosku o z [...] czerwca 2016 r. obejmującego żądanie udzielenia informacji o szkoleniach i kursach, w których uczestniczył personel oddziału ginekologiczno-położniczego w latach 2013 – 2015, tj. informacji o imionach i nazwiskach uczestników szkolenia, informacji o imieniu i nazwisku prowadzącego (imionach i nazwiskach prowadzących), informacji o zakresie merytorycznym szkolenia, przesłanie skanu umowy na przeprowadzenie tych szkoleń.

Tutejszemu Sądowi z urzędu wiadomym jest, że powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Zarządu Centrum Medycznego "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w W. z [...] listopada 2016 r. nr L.DZ. [...] . To ostatnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 147/17, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] października 2016 r. z uwagi na ich wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), bowiem brak było pełnomocnictwa dla Prezesa Zarządu Centrum Medycznego "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w W. do wydania ww. rozstrzygnięć. Powyższe orzeczenie Sądu uprawomocniło się.

Jak wynika z pisma spółki z [...] listopada 2016 r. (vide karta nr 21 akt sądowych sprawy), skarga stowarzyszenia na bezczynność spółki w rozpoznaniu wniosku z [...] czerwca 2016 r. (opatrzona datą [...] października 2019 r.) wpłynęła do spółki [...] października 2019 r. Zatem decyzja w odniesieniu do żądania z tiret 5 wniosku została wydana już po wniesieniu skargi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku stowarzyszenia w tym zakresie. Rozstrzygnięcie zapadło bowiem [...] października 2016 r., a więc po upływie prawie czterech miesięcy od wystąpienia z wnioskiem w tym przedmiocie, co miało miejsce [...] czerwca 2016 r. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż wnioskowi temu w zakresie tiret 5 nadano dalszy bieg (zawartym w piśmie z [...] sierpnia 2016 r.) wezwaniem skarżącego do wykazania (w terminie 14 dni) szczególnie istotnego interesu publicznego, na które to wezwanie stowarzyszenie nie odpowiedziało.

Jednocześnie tut. Sąd doszedł do przekonania, iż bezczynność, jakiej dopuściła się spółka, nie nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Nie była wynikiem złej woli spółki, lecz przede wszystkim wynikała z omyłkowego zakwalifikowania wiadomości elektronicznej z [...] czerwca 2016 r. (zawierającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej) jako SPAM.

Natomiast przechodząc do oceny zasadności skargi na bezczynność spółki w zakresie rozpoznania tiret 8 wniosku stowarzyszenia z [...] czerwca 2016 r., należy podzielić stanowisko spółki (wyrażone w piśmie z [...] sierpnia 2016 r.), zgodnie z którym treść skarg złożonych przez pacjentów oddziału ginekologiczno-położniczego w latach 2013 – 2015 nie stanowi informacji publicznej.

Podnieść w tym miejscu należy, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o "sprawach publicznych" i w tym kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W świetle tego ostatniego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 ustawy obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2 - 3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5).

Przedmiotem informacji publicznej nie jest każde działanie władzy publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, wedle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządu gospodarczego oraz zawodowego, a także osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Pomimo tak szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, podkreślenia wymaga, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej.

Nie mamy do czynienia z informacją publiczną w sytuacji, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię) a więc dobra osobiste (vide M. Jabłoński, Udostępnienia informacji w trybie wnioskowym, Wrocław 2009 r., str. 151). Tym samym nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostepnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ (vide I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, str. 24).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że we wniosku z [...] czerwca 2016 r. stowarzyszenie domagało się w tiret 8 udostępnienia treści skarg pacjentów szpitala prowadzonego przez spółkę, a zatem dokumentów z jednej strony wytworzonych przez osoby fizyczne, a z drugiej strony dotyczących ich osobistych, prywatnych i rodzinnych – czyli niepublicznych – spraw. W konsekwencji stanowisko spółki w kwestii żądania z tiret 8 wniosku jest ze wszech miar prawidłowe. W żadnym stopniu nie odnosiło się ono do dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej bądź podmioty niebędące organami administracji publicznej, lecz wykonujące zadania publiczne. Nadto niewątpliwie przedmiotem wnioskowanych dokumentów nie były sprawy publiczne.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1621/16 (publ. na stronie internetowej pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), w obecnym stanie prawnym Sąd rozpoznający sprawę ze skargi na bezczynność i uwzględniający tę skargę, w ramach stosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. realizuje tę spośród kompetencji określonych w punktach 1-3 tego przepisu, która jest adekwatna do stanu istniejącego w chwili orzekania przez Sąd. Nie ma zatem obecnie potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, gdyż w takiej sytuacji Sąd nie podejmuje rozstrzygnięcia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a kompetencją adekwatną do tego stanu rzeczy jest kompetencja do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), wprowadzona do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku, a na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 wyroku.

Wobec nieuwzględnienia skargi na bezczynność spółki w zakresie rozpoznania tiret 8 wniosku z [...] czerwca 2016 r., rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi w tej części zawarto w pkt 3 wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a.