Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 646/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1-7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59 ust 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej jako Kpa) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S (dalej jako PINB) z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku usługowo – mieszkalnego na działkach nr ewid. [...] i [...] w S. ul. R. dla Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego "[..]" B. D.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] po rozpoznaniu wniesionego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr[...], Starosta S. po ponownym rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "[..]" B. D. z dnia 24 grudnia 2008 r. o wydanie pozwolenia na budowę, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo-budowlanego na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. R. w S.. Ww. decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r., nr[...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 40/11 oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia

[...] października 2010 r.

Wnioskiem z dnia 14 marca 2011 r. B. D. zwróciła się o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, załączając następujące dokumenty: dziennik budowy, oświadczenie kierownika budowy, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, odbiór przyłączy, oświadczenie o zawiadomieniu PIP, Państwowej Straży Pożarnej i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, certyfikat energetyczny oraz pomiar wewnętrznej oporności instalacji elektrycznej.

W dniu 4 kwietnia 2011 r. pracownicy PINB w S. przeprowadzili obowiązkową kontrolę, podczas której ustalono, że obiekt budowlany został wykonany zgodnie z projektem zagospodarowania działki oraz zostały wykonane wszystkie roboty wykończeniowe. Ponadto nie stwierdzono istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego, a stwierdzone nieistotne odstępstwa projektu polegające na przesunięciu ścianek działowych nie wpływają na konstrukcję budynku i zostały naniesione na projekcie.

Mając na uwadze powyższe, PINB w S. decyzją z dnia [...] kwietnia

2011 r. udzielił Przedsiębiorstwu Handlowo - Usługowemu "[...]" B. D. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku usługowo - mieszkalnego. Podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowił art. 59 ust. 1 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej jako Prawo budowlane), zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję

w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Organ odwoławczy podkreślił, że celem postępowania prowadzonego w trybie art. 59 Prawa budowlanego jest jedynie ustalenie, czy zrealizowany obiekt budowlany może być dopuszczony do użytkowania jako wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną i wymaganymi przepisami. Zawiadomienie o zakończeniu budowy i wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi końcowy etap procesu inwestycyjnego, w którym to etapie organ dokonuje sprawdzeń, o których mowa w art. 59 ustawy Prawo budowlane.

Z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego wynika natomiast, że właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy

i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, uporządkowania terenu budowy.

Na podstawie powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał, że PINB

w S. zasadnie udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, tym samym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że przez pojęcie decyzji wydanej bez podstawy prawnej rozumie się decyzję, wydaną w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Nie może być natomiast uznana za wypełnienie dyspozycji art. 156 §1 pkt 2 Kpa sytuacja, gdy w decyzji nie wskazano podstawy prawnej rzeczywiście istniejącej albo niewłaściwie powołano podstawę prawną. Wydanie decyzji bez wskazania podstawy prawnej nie może być utożsamiane z wydaniem decyzji bez podstaw prawnych. Wydanie decyzji bez wskazania podstawy prawnej, gdy podstawa ta istnieje w przepisach prawa i zostały spełnione przesłanki do jej zastosowania nie może być uznane za takie naruszenie prawa, które mogło stanowić podstawę do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Natomiast z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Z kolei przywołany we wniosku o stwierdzenie nieważności przepis art. 156 § 1 pkt 7 Kpa (stanowiący

o stwierdzeniu nieważności decyzji, zawierającej wadę powodującą jej nieważność

z mocy prawa), może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność, co w ocenie organu odwoławczego również nie zachodzi w niniejszej sprawie.

W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego GINB stwierdził, że decyzja PINB w S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy podniósł, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny

i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Ponadto postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym, działa jako organ kasacyjny, nie może więc w swojej decyzji rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii sfałszowania protokołu kontroli z dnia 4 kwietnia 2011 r., GINB wskazał, że pozostaje ona bez wpływu na treść przedmiotowego rozstrzygnięcia. Z pisma Prokuratury Rejonowej w P. z dnia [...] grudnia 2013 r., wynika bowiem, że postępowanie w sprawie przekroczenia uprawnień przez PINB w S. poprzez poświadczenie nieprawdy w protokole kontroli z dnia 4 kwietnia 2011 r., postanowieniem prokuratora z dnia [...] marca 2013 r. zostało umorzone wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego. Za niezasadne organ odwoławczy uznał również zarzuty J. K. zawarte w piśmie

z dnia 18 lutego 2014 r. dotyczące przewlekłości postępowania przed [...] WINB.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. K. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 7 i art. 77 Kpa poprzez wadliwe uznanie, że dokładnie wyjaśniony został stan faktyczny sprawy,

2) art. 10 Kpa poprzez niezawiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy,

3) art. 78 Kpa poprzez bezpodstawną odmowę oceny przedstawionych wniosków dowodowych,

4) art. 80 Kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w szczególności błędne przyjęcie braku istotnego odstąpienia od projektu budowlanego,

5) art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji i brak ustosunkowania się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 442/12,

6) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji nie wykazano rażącego naruszenia prawa

w oparciu o powołany w pkt 5) wyrok,

7) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, że decyzja

o pozwoleniu na budowę jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

8) art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę,

9) § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez uznanie, że zrealizowana inwestycja jest zgodna z tymi przepisami, tj. zapewnia niezbędne warunki do korzystania

z obiektu przez osoby niepełnosprawne

W uzasadnieniu skargi wskazał na nierespektowanie przez orzekające

w sprawie organy wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2012 r. VIII SA/Wa 442/12, którym uchylono postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie skarżącego w wyroku tym Sąd wskazał na istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę spornej inwestycji, co może naruszać interesy innych osób. Tymczasem orzekając

w przedmiotowej sprawie organy administracji zaniechały poczynienia kluczowych ustaleń zmierzających do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, akceptując sytuację, w której inwestor B. D. wybudowała obiekt z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, co zdaniem skarżącego jest samowolą budowlaną. Z tych przyczyn zdaniem skarżącego należało stwierdzić nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad

w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa.

Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek wymienionych w tym przepisie zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 Kpa.

Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Skarżący wskazuje, że do takiego naruszenia doszło poprzez niezasadne przyjęcie, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji nie wykazano rażącego naruszenia prawa wbrew ustaleniom zawartym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2012 r . sygn. akt VIII SA/Wa 442/12. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu podnieść należy, że wyrok, który wielokrotnie powołuje skarżący odnosił się wyłącznie do kwestii posiadania przez niego przymiotu strony w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. W żadnym miejscu uzasadnienia tego wyroku Sąd nie oceniał, czy inwestycja na działkach nr ew. [...] i [...] była realizowana

z odstąpieniem od warunków pozwolenia na budowę, a tym bardziej jak sugeruje skarżący, że została zrealizowana w wyniku nielegalnie prowadzonych robót budowlanych. Stąd też wywodzenie, że wyrok ten przesądza kwestię wydania decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego z rażącym naruszeniem prawa jest nieuprawnione.

Z art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że właściwy organ administracji wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Z art. 59a ust. 1 tej ustawy wynika z kolei, że właściwy organ administracji przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta obejmuje m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno – budowlanym (art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2). Jedną z przesłanek wydania decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie jest więc funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji

o pozwoleniu na budowę. Istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest bowiem ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany

w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap procesu inwestycyjnego skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonanie skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, iż proces budowlany został zakończony (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 660/09, Lex nr 597761).

Z akt sprawy wynika, że inwestor w dniu [...] marca 2011 r. złożył do PINB

w S. wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku usługowo – mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] i [...] przy ul. R. 13 w S. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2011 r. PINB w S. przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy. Z zapisów zawartych w sporządzonym z kontroli protokole (w aktach sprawy kopia protokołu) wynika, że obiekt został wykonany zgodnie z projektem zagospodarowania działki, wykonane zostały wszystkie roboty budowlane

i wykończeniowe umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania. W pkt 8.7 protokołu jest zapis, iż nie stwierdzono istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego, zaś nieistotne odstępstwa polegały na przesunięciu ścianek działowych, co nie wpływa na konstrukcję budynku i zostało naniesione na projekcie. Wykonane zostały wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania, a teren budowy został uporządkowany i zagospodarowany.

Przedłożona dokumentacja potwierdziła zatem, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany zgodnie z przepisami prawa, spełnia określone wymagania w tym korzystanie przez osoby niepełnosprawne oraz może być użytkowany w sposób bezpieczny, brak sprzeciwów i negatywnych uwag organów opiniujących jedynie ten fakt potwierdził. Zauważyć również należy, że protokół z kontroli obowiązkowej zakończenia budowy obiektu budowlanego jest dokumentem urzędowym, podpisanym przez dwie osoby kontrolujące oraz osoby uczestniczące w kontroli i stanowi podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Skoro PINB w S. ustalił, że wszystkie warunki zostały spełnione, istniały podstawy do wydania przez niego decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno – usługowego w S. przy ul. R. 13. Prawidłowo zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia

[...] kwietnia 2014 r. przyjął, że badana decyzja PINB w S. z dnia [..] kwietnia 2011 r., nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja była podjęta przez właściwy rzeczowo organ, wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, skierowana była do podmiotu będącego stroną

w sprawie, nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą.

Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że organ odwoławczy oceniając, że badana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Prawidłowy był także zakres postępowania nadzorczego, tj. weryfikacja decyzji PINB w S. z dnia [...] kwietnia 2011 r. jedynie pod względem występowania w niej wad wymienionych w art.156 § 1 Kpa. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. Stąd też zarzuty skarżącego, jakoby wybudowany budynek mieszkalno – usługowy "był niezgodny" z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są chybione bowiem w dacie wydania decyzji plan taki nie obowiązywał. Z treści skargi wynika również, że skarżący kwestionuje samą decyzję o pozwoleniu na budowę przypisując jej cechy rażącego naruszenia prawa jako wydanej bez zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Dodać w związku z tym należy, że sprawa ze skargi J. K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończyła się prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 40/11, w którym Sąd przyjął za organami administracji, że zabudowa ul. R. w S. w całości jest zabudową pierzejową oraz, że nie jest zabroniona budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicy sąsiedniej działki, jeśli szerokość działki inwestora jest mniejsza niż 16 m, a w tym przypadku działka inwestora okazała się być znacznie węższa niż szerokość określona przepisami powoływanego w skardze rozporządzenia

z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jakkolwiek rację ma skarżący co do pominięcia przez organy orzekające kwestii dotyczących miejsc postojowych związanych z realizowaną inwestycją, to w ocenie Sądu formułowanie w związku z tym zarzutu rażącego naruszenia § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest zbyt daleko idące. Rozporządzenie to w § 18 określa bowiem, iż przy zagospodarowaniu działki budowlanej należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, ale nie tylko nie określa literalnie liczby i sposobu urządzenia miejsc, jaka z takim zagospodarowaniem miałaby się wiązać, ale dodatkowo uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu. Stanowisko takie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 549/10 - dostępne w bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl

i stanowisko to Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. Podkreślić również należy, że w ustawie Prawo budowlane brak jest przepisów prawa, w tym i techniczno budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby sposób urządzenia i liczbę miejsc postojowych przy nowowznoszonych czy rozbudowywanych obiektach. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte

w warunkach zabudowy, a przy braku takich ustaleń należy urządzić miejsca postojowe w sposób uwzględniający przeznaczenie i sposób zabudowy konkretnej działki budowlanej. W decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy znajdującej się w aktach sprawy nie zawarto ustaleń co do urządzenia miejsc postojowych, a warunki tej decyzji skarżący zaakceptował.

Jako rażące naruszenie prawa nie może być również zakwalifikowany brak odniesienia się przez organy administracji do podnoszonych przez skarżącego zastrzeżeń oraz składanych wniosków dowodowych zawartych w protokole z przyjęcia interesanta w dniu 16 stycznia 2014 r. bowiem dotyczyły one m.in. braku dokumentacji ustalającej rozgraniczenie granic nieruchomości, dokumentacji technicznej posadowionego budynku oraz "przedłożenia dokumentacji kiedy została uchylona decyzja wstrzymująca wykonywanie robót budowlanych". W ocenie Sądu zgłaszanie tego rodzaju wniosków dowodowych na etapie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku w sytuacji,

w której skarżący aktywnie brał udział na wszystkich etapach postępowania zmierza jedynie do jego przewlekania. Co do zarzutów skargi dotyczących kwestii sfałszowania protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 4 kwietnia 2011 r. podnieść należy, że postępowanie w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem Prokuratora Rejonowego w P. z dnia [...] marca 2013 r. wobec braku stwierdzenia znamion czynu zabronionego.

Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie,

a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego ani też procesowego, w tym wskazanych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.