Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 891/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Referent - stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...], a także postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Wojewody [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. zwrócił się do Ministra Infrastruktury o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych określonych w § 13 rozporządzenia tegoż Ministra z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wskazał, iż odstępstwo dotyczyć ma odległości pomiędzy projektowanym budynkiem biurowo-usługowym "B" a istniejącym na sąsiedniej działce budynkiem biurowo-usługowym "C". Wysokość przesłaniania wynosi bowiem 25 m i taka winna być zachowana odległość między budynkami. Odstępstwo polegać zaś ma na pomniejszeniu tejże odległości do 11,7 m. Uzasadniając wniosek organ wskazał, iż ukształtowanie przedmiotowej działki, jej gabaryty i lokalizacja powodują, że zagospodarowanie tego terenu nie jest cyt. "łatwe do rozwiązania".

Pismem z dnia [...] r. Minister Infrastruktury upoważnił Prezydenta Miasta K. do wyrażenia zgody na ww. odstępstwo.

W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K. udzielił zgody na odstępstwo od przepisu § 13 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dla projektowanej inwestycji budynku biurowo-usługowego "B" wraz z wjazdem i infrastrukturą towarzyszącą przy ulicy [...] w K., na działce nr [...], km. [...], obręb [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał fakt uzyskania upoważnienia do udzielenia zgody od Ministra Infrastruktury.

Wnioskiem z dnia [...] r. inwestor "B" Spółka z o.o. i Wspólnicy Spółka komandytowa zwrócił się o pozwolenie na budowę siedmiokondygnacyjnego budynku biurowo-usługowego, z nadbudówką techniczną, garażem zamkniętym podziemnym I kondygnacyjnym, realizacja wjazdu od ul. [...] i pochylnią do garażu podziemnego, skrzynką przyłączeniową gazową.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wnioskowaną budowę ustalając konieczne warunki, jakie inwestor winien spełnić. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trzech terenów położonych przy ulicy: [...] (teren nr 1), [...] (teren nr 2), [...] (teren nr 3) w K. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta Katowice z dnia [...] r. ogłoszoną w dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...]. Symbol planu: 4U teren usług przeznaczenie podstawowe - zabudowa biurowa oraz hotelowa, usługi administracji, obsługi finansowej, edukacji, kultury i zdrowia. Przeznaczenie uzupełniające - zagospodarowanie towarzyszące, urządzenia oraz sieci uzbrojenia nad i podziemnego, które są niezbędne dla funkcjonowania jednostki planu i są uzasadnione w projektach technicznych. W konsekwencji, zdaniem organu, spełnione zostały wymogi określone w art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Decyzja powyższa wydana została na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 ust. 1, 80 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Od decyzji pierwszoinstancyjnej odwołanie wniosła "A" Sp. z o.o. w K., zarzucając jej naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez udzielenie zgody na odstępstwo od przepisu § 13 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury i zatwierdzenie projektu budowlanego budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w sposób uniemożliwiający naturalne oświetlenie tych pomieszczeń i pomieszczeń budynku sąsiedniego, naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 ust. 1 lit. a) uchwały [...] Rady Miasta K. z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przy niedopełnieniu obowiązku realizacji wnioskowanego obiektu w ten sposób by nie naruszać praw właścicieli, użytkowników i władających terenami sąsiednimi i przy niedopełnieniu obowiązku realizacji wnioskowanego obiektu zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami i normami technicznymi oraz niedopełnieniu obowiązku zapewnienia dla inwestycji parkingów w ilości dostosowanej do rodzaju i skali prowadzonej działalności, w ilości nie mniejszej niż 2,5 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu strony i naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa oraz art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zgody na odstępstwo, a także odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu odwołująca Spółka rozwinęła wskazane zarzuty, akcentując dodatkowo, iż decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną przez obecnych wnioskodawców decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku [...], na podstawie której obecny skarżący na sąsiadujących działkach wzniósł budynek usługowy "C", z daleko idącymi ograniczeniami wobec pierwotnego planu i projektu budowlanego (po myśli i w poszanowaniu interesów aktualnego wnioskodawcy - kosztem interesów aktualnego skarżącego). W decyzji tej Wojewoda [...] wskazał, iż "Tutejszy organ, stwierdzając w danym przypadku niezbędność rozwiązań kompromisowych, uznał działanie inwestora, polegające na obniżeniu części projektowanego budynku do wysokości 3 kondygnacji, za akt dobrej woli uwzględniający sytuację właścicieli działki sąsiedniej, którzy są zobligowani do zastosowania podobnej zasady, czyli obniżenia części ewentualnej przyszłej zabudowy do wysokości 3 kondygnacji". Tymczasem obecny wnioskodawca nie dość, że do tego kompromisowego rozwiązania się nie zastosował - całość projektowanego budynku ma mieć siedem kondygnacji, to jeszcze zamierza realizować budowę niezgodnie z obowiązującym prawem w zakresie przesłaniania.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany został sprawdzony pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. i jest zgodny z tymi ustaleniami, również w zakresie wymogu nie naruszania praw właścicieli, użytkowników i władających sąsiednimi terenami. Jedyne naruszenie tych praw mogło nastąpić poprzez nienormatywne zbliżenie projektowanego budynku do zrealizowanego na sąsiednim terenie budynku "C". Odstępstwo od warunków technicznych określonych przepisami § 13 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zakresie usytuowania projektowanego obiektu zostało udzielone zgodnie z przepisami ad. 9 ustawy Prawo budowlane i znajduje uzasadnienie ze względu na ukształtowanie, rozmiary, lokalizację działki inwestora oraz zagospodarowanie terenów sąsiednich. Zdaniem Wojewody [...], ocena materiałów zgromadzonych w trakcie przedmiotowego postępowania o pozwoleniu na budowę, została dokonana zgodnie z zadaniami organu I instancji administracji architektoniczno-budowlanej i obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i k.p.a. Przywołana przez odwołującego się treść decyzji Wojewody [...] jest jedynie akceptacją i podkreśleniem dobrej woli wykazanej przez inwestora budynku "C", co wywołało skutek w postaci utrzymania w mocy udzielonego pozwolenia na jego budowę, pomimo protestów Państwa B. Natomiast sugestia o obniżeniu wysokości przyszłej ewentualnej inwestycji Państwa B. jest jedynie sugestią i nie może stanowić odniesienia prawnego do niniejszego orzeczenia. Zdaniem Wojewody [...] nie znajduje również potwierdzenia zarzut dotyczący za małej liczby nowo projektowanych miejsc postojowych, gdyż przewidziana ilość 15 miejsc spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pow. użytkowa obiektu 599,35 m2, a więc 6 x 2,5 = 15).

Pismem z dnia 6 lipca 2009 r. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika "A" Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej oraz postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. Zaskarżonym rozstrzygnięciom Spółka zarzuciła analogiczne naruszenia prawa, jakie podniosła uprzednio w odwołaniu dodatkowo akcentując naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji jego istotnych elementów oraz polemizując ze sposobem ustalenia przez orzekające w sprawie organy powierzchni użytkowej budynku (do której, ustalając ilość niezbędnych miejsc parkingowych zdaniem Spółki doliczyć należy ciągi komunikacyjne) i liczby kondygnacji użytkowych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty uprzednio już podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu obydwie decyzje wydane zostały bowiem z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Natomiast poprzedzające ww. decyzje postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] wydane zostało z naruszeniem art. 9 ust. 1, 2 i 3 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja i rozstrzygnięcia ją poprzedzające wydane zostały nadto z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99, LEX nr 54171. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Stosownie z kolei do ust. 2 cytowanego artykułu właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo.

Pozytywna przesłanka dopuszczalności odstępstwa tj. wystąpienie w myśl art. 9 ust. 1 "przypadku szczególnie uzasadnionego" wprawdzie określona została poprzez zwrot nieostry, odwołujący się do ocen pozaprawnych organu stosującego prawo (klauzula generalna) to jednak jednocześnie stanowi warunek sine qua non dopuszczalności odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Fakt wprowadzenia do przepisu wymogu zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku przesądził zatem o tym, iż zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w żadnym razie nie można traktować jako zasady. Zgoda na odstępstwo winna mieć charakter jedynie wyjątkowy i wynikać z konieczności konkretnego sposobu zabudowy terenu. Jak podkreśla się w literaturze organ stosujący prawo ma zatem obowiązek, przed wydaniem postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwo bądź o odmowie jej udzielenia, rozważyć wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie, jak: treść przepisu techniczno-budowlanego, który ma być objęty odstępstwem, proponowane rozwiązania zamienne, czy istniejące warunki lokalne odnoszące się do danej nieruchomości. Koniecznym jest więc w każdej sprawie dokładne rozważenie, czy celowe jest zastosowanie odstępstwa ze szczególnie ważnych względów i to nie tylko subiektywnych, ale również obiektywnych – por. T. Asman /w:/ T. Asman, J. Dessoulavy-Śliwiński, E. Janiszewska-Kuropatwa, Z. Niewiadomski, A. Plucińska-Filipowicz: Prawo budowlane. Komentarz. Red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2006, s. 159 i nast. Wstępnej oceny w tym zakresie organ winien dokonać już na etapie sporządzania kierowanego do ministra wniosku o upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo. W myśl art. 9 ust. 3 pkt 2 ustawy, wniosek ów winien zawierać bowiem szczegółowe uzasadnienie konieczności wprowadzenia odstępstwa. Oceny ostatecznej organ winien z kolei dokonać po uzyskaniu upoważnienia, o którym mowa, a przed wydaniem postanowienia w sprawie odstępstwa. O ile bowiem brak zgody ministra na upoważnienie wiąże organ i uniemożliwia mu wyrażenie zgody na odstępstwo o tyle organ nie jest związany pozytywnym stanowiskiem ministra w postaci udzielenia upoważnienia (art. 9 ust. 2 i 4 ustawy). W myśl bowiem art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane po uzyskaniu upoważnienia ministra właściwy organ może udzielić bądź odmówić zgody na odstępstwo. Organ winien zatem zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, w tym zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 k.p.a. ocenić cały materiał dowodowy w sprawie i rozstrzygnąć, czy istotnie zachodzą przesłanki udzielenia zgody na odstępstwo, a wydane rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnić.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż przedłożony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie jakie okoliczności organ I instancji uznał za wymagające, w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, odstępstwa od § 13 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Formułując wniosek do Ministra Budownictwa o upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo Prezydent wskazał bowiem jedynie, notabene dość enigmatycznie, iż cyt. "ukształtowanie przedmiotowej działki, jej gabaryty i lokalizacja w centrum miasta na terenie silnie zurbanizowanym, dużej koncentracji usług ogólno miejskich komercyjnych i publicznych oraz położenie w zasięgu linii rozgraniczających drogi publiczne powoduje, że zagospodarowanie tego terenu nie jest łatwe do rozwiązania". Żadnych szczególnych okoliczności uzasadniających konieczność odstępstwa organ I instancji nie wskazał także w postanowieniu udzielającym zgody na odstępstwo, w którego uzasadnieniu podał jedynie, iż zgody udziela z uwagi na uzyskane upoważnienie. Notabene postanowienie to w ogóle nie wskazuje na czym konkretnie odstępstwo, na które organ wyraża zgodę, miałoby polegać i jaki jest jego zakres, podając jedynie, iż jest to odstępstwo od § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ I instancji nie wykazał zatem by po uzyskaniu upoważnienia Ministra prowadził w kwestii udzielenia bądź odmowy udzielenia zgody na odstępstwo jakiekolwiek rozważania. Również decyzja o pozwoleniu na budowę argumentów takich nie powołuje wskazując jedynie fakt udzielenia zgody na odstępstwo. Uniemożliwia to Sądowi ocenę prawidłowości rozumowania organu I instancji, a fakt nie wskazania w podjętych rozstrzygnięciach ani na czym konkretnie odstępstwo miałoby polegać, ani z jakich przyczyn jest ono konieczne powoduje jednocześnie niezgodność wydanych w sprawie decyzji z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Wskazać nadto w tym miejscu należy, że organ I instancji zwrócił się do Ministra o upoważnienie, o którym mowa powyżej, a następnie wydał postanowienie udzielające zgody na odstępstwo wiele miesięcy przed złożeniem przez inwestora wniosku o udzielenie mu pozwolenia na budowę i złożeniem przez niego projektu budowlanego. W konsekwencji postępowanie w przedmiocie udzielonego odstępstwa przeprowadził udzielając zgody na odstępstwo przed wszczęciem postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie dysponując tym samym określonymi dopiero w projekcie budowlanym szczegółowymi danymi co do planowanej inwestycji. Postanowienie to, w zgodzie z prawem zaskarżone przez skarżącą Spółkę dopiero w odwołaniu od decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, nie stało się przedmiotem ustaleń także po stronie organu odwoławczego, który w zaskarżonej decyzji ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, iż zgoda na odstępstwo została udzielona z uwagi na ukształtowanie, rozmiary i lokalizację działki inwestora i zagospodarowanie terenów sąsiednich, nie podając jednak żadnych w tej mierze konkretów i nie rozważając czy istotnie w sprawie zaszły przesłanki warunkujące udzielenie zgody na odstępstwo.

Wskazując uchybienia, którymi dotknięte zostały wydane w sprawie rozstrzygnięcia podnieść nadto należy, iż orzekające w sprawie organy nie dokonały analizy potrzeb parkingowych. Po części za nietrafne uznać należy wprawdzie prowadzone w tej mierze wywody skarżącej Spółki co do techniki obliczania powierzchni użytkowej budynku, odwołujące się do sposobu obliczania powierzchni użytkowej przyjętego w innych, nie związanych z prawem budowlanym aktach prawnych, niewątpliwie natomiast podkreślenia wymaga, że organ I instancji do kwestii miejsc parkingowych nie odniósł się ani jednym słowem, zaś Wojewoda [...] stwierdził jedynie, że przewidziana ilość miejsc parkingowych w liczbie 15 na siedmiokondygnacyjny budynek spełnia wymogi zawarte w planie miejscowym. Orzekające w sprawie organy nie rozważyły zatem czy, jak to wskazuje plan miejscowy, ilość ta jest dostosowana do rodzaju i skali prowadzonej działalności, wartość bowiem liczbowa przewidziana w planie (nie mniej niż 2,5 miejsca na każde 100 m2 powierzchni użytkowej) stanowi wskazanie minimalne.

Orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły także kwestii ewentualnego zarzucanego przez skarżącą Spółkę zacieniania pomimo, że jak twierdzi ona, a organy twierdzenia tego nie zanegowały, w budynku "C" znajdują się biura stanowiące zatem pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi.

Podkreślenia wymaga także, co już w trakcie postępowania administracyjnego, a także we wniesionej skardze podnosiła strona skarżąca, iż w trakcie prowadzonego w roku 2008 postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę przez obecnie skarżącą Spółkę, występującą wówczas jako inwestor położonego w sąsiedztwie budynku usługowego "C", na skutek działań Spółki "B" Spółka "A" skorygowała projekt budowlany i obniżyła część budynku od strony obecnego inwestora z planowanych siedmiu do trzech kondygnacji. Jak wskazała skarżąca Spółka w decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną przez decyzję nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku [...], na podstawie której obecna skarżąca na sąsiadujących działkach wzniosła budynek "C", Wojewoda [...] wskazał, iż uznaje działanie inwestora, polegające na obniżeniu części projektowanego budynku do wysokości 3 kondygnacji, za akt dobrej woli uwzględniający sytuację właścicieli działki sąsiedniej, którzy są zobligowani do zastosowania podobnej zasady, czyli obniżenia części ewentualnej przyszłej zabudowy do wysokości 3 kondygnacji".

Stosowne obniżenie projektowanej zabudowy na działce sąsiedniej jednak nie nastąpiło, a budynek biurowy, na którego budowę "B" Sp. z o.o. uzyskała pozwolenie ma stanowić obiekt siedmiokondygnacyjny. Słusznie podnosi wprawdzie organ II instancji w uzasadnieniu podjętej decyzji, że uwagi odnoszące się do obecnego inwestora zawarte w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę innemu podmiotowi nie są wiążące ani dla Spółki "B", ani dla obecnie rozpatrującego wniosek tej Spółki organu. Uwagi te niewątpliwie jednak prezentują natomiast ówczesne podejście organu do kwestii oceny zamierzeń budowlanych w kontekście wymogów dotyczących ochrony osób trzecich. Tak zatem diametralna obecnie zmiana podejścia i wyrażenie zgody na budowę, w znacznym zbliżeniu do zabudowy istniejącej na sąsiedniej działce, wysokiego, siedmiokondygnacyjnego biurowca, bez wskazania jakichkolwiek argumentów, które zmianę tę uzasadniałyby powoduje, iż realizacja przez orzekające w sprawie organy konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa jawi się dalece niejasno i rodzi istotne wątpliwości.

W konsekwencji wydane przez organy rozstrzygnięcia uznać należy za naruszające przepisy w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co tym samym obliguje Sąd do ich uchylenia. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż uchylając podjęte przez organy decyzje nie przesądza o ich ewentualnej trafności merytorycznej, w tym o dopuszczalności bądź niedopuszczalności udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę. Na obecnym etapie postępowania jednoznaczne w tej mierze oceny byłyby bowiem przedwczesne i zdaniem Sądu nieuprawnione.

Ponownie rozważając wniosek inwestora koniecznym będzie usunięcie wskazanych wyżej braków i niejasności, a kolejne wydane w sprawie rozstrzygnięcie bądź rozstrzygnięcia uwzględniać winny wyrażone powyżej oceny prawne i odpowiadać winny wskazanym wyżej normom.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek skarżącej Spółki na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).