Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 344/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 58 par. 1 i 2, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi G. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zasiłku celowego uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a.", odmówiło G. Ż. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 3 września 2021 r.nr [...], odmawiającej G. Ż. przyznania zasiłku celowego.

Organ wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w dniu 22 września 2021 r. na adres wskazany przez stronę we wniosku z dnia 2 sierpnia 2021 r. i od tej daty biegł 14- dniowy termin na wniesienie odwołania. Z dniem 6 października 2021 r. decyzja stała się ostateczna.

G. Ż. wniósł odwołanie pismem z dnia 9 października 2021 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 11 października 2021 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożony został dopiero w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r. nadanym w dniu 8 grudnia 2021 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu, określonego w art. 58 k.p.a., jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż jest to termin, który nie podlega przywróceniu.

Skoro odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało złożone przez skarżącego w piśmie z dnia 9 października 2021 r., nadanym w dniu 11 października 2021 r., a ponadto miał on świadomość złożenia tego odwołania po upływie ustawowego terminu (co wynika z pisma skarżącego z dnia 15 grudnia 2021 r.), natomiast wniosek o przywrócenie uchybionego terminu wniósł dopiero w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r. (nadanym w dniu 8 grudnia 2021r.), to brak jest podstaw do uznania, że dochował on siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku od dnia ustania przyczyny uchybienia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie G. Ż. zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych związanych ze zmianą adresu skarżącego w związku z osadzeniem go w areszcie śledczym. W ocenie skarżącego organ pierwszej instancji powinien ustalić nowy adres skarżącego, skoro korespondencja kierowana do skarżącego powracała do organu jako nieodebrana. Po złożeniu wniosku o przyznanie zasiłku skarżący nie miał możliwości wglądu w akta ani nie miał kontaktu telefonicznego z organem. Organ w piśmie z dnia 18 października 2021 r. podał informację, że decyzja odmawiająca prawa do zasiłku uprawomocniła się w dniu 23 września 2021 r. , a pismo to skarżący otrzymał dopiero 7 grudnia 2021 r.

Ponadto skarżący wyjaśnił, że jego odwołanie z datą 9 października 2021 r. ( nadanym w dniu 11 października 2021 r.) dotyczyło decyzji Wójta Gminy z dnia 23 września 2021 r. nr 510.43.1.21 i zostało wniesione w terminie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a."

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu zasiłku celowego.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Podstawę prawną przedmiotowego orzeczenia stanowił przepis art. 58 k.p.a. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie zaś z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Dla przywrócenia terminu konieczne jest zatem kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w zakreślonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

W rozpoznawanej sprawie organ nie dokonywał merytorycznej oceny, czy skarżący ponosi winę, czy też nie, w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, bowiem odmówił przywrócenia terminu z powodów formalnych – niedochowania przez skarżącego siedmiodniowego terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia do zgłoszenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

W tej sytuacji istotną kwestią było ustalenie, od jakiej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do zgłoszenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odwołania, bowiem przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż jest to termin, który nie podlega przywróceniu.

Z ww. art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że jeżeli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania wiadomości o tym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1476/17; z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1365/16; z 26 dnia lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1992/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie konieczne jest przeanalizowanie całości dokumentów w celu rozważenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.

W dniu 2 sierpnia 2021 r. organ pierwszej instancji podjął próbę kontaktu ze skarżącym w celu przeprowadzenia wywiadu weryfikującego jego sytuację rodzinną, mieszkaniową i dochodową - z uwagi na pobieranie przez skarżącego zasiłku stałego, a także wystosował do niego wezwanie w tym przedmiocie w tym samym dniu.

Skarżący złożył wniosek o przyznanie zasiłku celowego wraz z oświadczeniem o stanie majątkowym pismem z dnia 2 sierpnia 2021 r. , które do organu wpłynęło 5 sierpnia 2021 r.

Następnie – co wynika z notatki urzędowej z dnia 16 sierpnia 2021 r. - w dniu 16 sierpnia 2021 r. skarżący skontaktował się telefonicznie z organem , by upewnić się, że jego korespondencja dotarła. W trakcie tej rozmowy został poinformowany, że 16 sierpnia 2021 r. zostało do niego wystosowane pismo zobowiązujące do dostarczenia dokumentów, dotyczące wnioskowanej pomocy celowej oraz że w przypadku ich niedostarczenia może być wydana decyzja odmawiająca przyznania świadczenia.

Pismo z dnia 16 sierpnia 2021 r. , wzywające skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie zasiłku celowego, zostało doręczone skarżącemu w trybie określonym w art. 44 k.p.a.

Następnie została wydana decyzja z dnia 3 września 2021 r. , odmawiająca przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego, którą doręczono skarżącemu w trybie określonym w art. 44 k.p.a. poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki, zaś skutek doręczenia nastąpił w dniu 22 września 2021 r. Termin do złożenia odwołania upływał zatem w dniu 6 października 2021 r.

W dniu 21 września 2021 r. do organu wpłynęła informacja od Dyrektora Aresztu Śledczego, że skarżący został pozbawiony wolności 17 sierpnia 2021 r. i przebywa w tej jednostce penitencjarnej.

W dniu 23 września 2021 r. Wójt Gminy wydał decyzję nr [...] o zawieszeniu G. Ż. od dnia 17 sierpnia 2021 r. prawa do świadczeń w postaci zasiłku stałego oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne z powodu tymczasowego aresztowania ( decyzja w aktach sądowych).

W dniu 13 października 2021 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło odwołanie skarżącego od powyższej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 23 września 2021 r. nr [...] , przy czym skarżący wskazał, że odwołanie wnosi w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku celowego, o który wnosił w lipcu 2021 r. W części końcowej odwołania skarżący wskazał: "Dlatego koniecznym jest odwołać się do ( Samorządowego Kolegium Odwoławczego). I upomnieć się o kwestie, która jest dotknięta brakiem decyzji z OPS.. I powiązana ściśle z decyzją z dnia 23.Wrz.2021."

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 22 października 2021 r. wezwało skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania , czy odwołanie należy potraktować jako odwołanie od decyzji z dnia 23 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa do zasiłku stałego oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne, czy także jako odwołanie od decyzji z dnia 3 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, czy też pismo należy potraktować jako inne żądanie.

Z uwagi na to, że skarżący przebywał w szpitalu psychiatrycznym , wezwanie o tożsamej treści doręczono skarżącemu dopiero 15 grudnia 2021 r.

Pismem datowanym na dzień 7 grudnia 2021 r., które wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 16 grudnia 2021 r. , skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 3 września 2021 r.

Następnie w odpowiedzi na pismo organu, wzywające skarżącego do sprecyzowania żądania , skarżący pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. , które wpłynęło do organu 23 grudnia 2021 r. stwierdził, że odwołanie z dnia 9 października 2021 r. dotyczyło "przyznania i przywrócenia terminu ( zasiłku celowego)". Wskazał ponadto, że po długim okresie oczekiwania na odpowiedź ze strony organu otrzymał odpowiedź z dnia 18 października 2021 r. nr [...], w "którym potraktowano kwestię zasiłku celowego w sposób oddzielny. Była także treść o uprawomocnieniu się tego tematu". W tej sytuacji w piśmie z dnia 7.12.2021r. wniósł o przywrócenie terminu.

Organ odwoławczy swe stanowisko o niedochowaniu przez skarżącego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 3 września 2021 r. oparł o ustalenie, że skarżący wniósł odwołanie pismem z dnia 9 października 2021r. ( nadanym w placówce pocztowej w dniu 11 października 2021 r.) ze świadomością złożenia odwołania z uchybieniem terminu ( co wynikać ma z pisma skarżącego z dnia 15 grudnia 2021 r.), natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożył dopiero w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r. ( nadanym 8 grudnia 2021 r.).

Stanowisko organu , wobec przedstawionej powyżej sekwencji zdarzeń, budzi uzasadnione wątpliwości Sądu.

Przede wszystkim trudne do zaakceptowania jest stanowisko – mimo przywołanej przez organ treści pisma skarżącego z dnia 15 grudnia 2021 r. – że skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia 3 września 2021 r. pismem z dnia 9 października 2021 r. i to jeszcze ze świadomością złożenia tego odwołania z uchybieniem terminu.

Aby wnieść odwołanie od decyzji trzeba wiedzieć o jej wydaniu i jej treści. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by skarżący w czasie sporządzania pisma z dnia 9 października 2021r. mógł wiedzieć o wydaniu i treści decyzji z dnia 3 września 2021 r. W piśmie tym wyraźnie wskazał datę i numer decyzji nie z dnia 3 września 2021 r., lecz z dnia 23 września 2021 r., a choć podał, że tę ostatnią decyzję kwestionuje w części odmowy przyznania zasiłku celowego, z końcowej treści tego pisma wynika, że według jego stanu wiedzy decyzja w sprawie zasiłku celowego nie została jeszcze wydana. Okoliczność ta umknęła uwadze organu.

W przedstawionej Sądowi decyzji z dnia 23 września 2021 r. ( która była w posiadaniu organu odwoławczego , bowiem została przesłana przy piśmie z dnia 18 października 2021 r. ) nie ma żadnej wzmianki o treści decyzji z dnia 3 września 2021 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia 23 września 2021 r. znalazło się natomiast stwierdzenie, że za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Ta informacja mogła być przyczyną kwestionowania przez skarżącego w piśmie z dnia 9 października 2021r. braku przyznania mu zasiłku celowego, mimo że – jak wskazał w końcowej treści odwołania – decyzja w tym przedmiocie jeszcze nie zapadła. Znał on natomiast oczekiwania organu , dotyczące dostarczenia przez niego dokumentów w sprawie zasiłku celowego oraz możliwy negatywny sposób załatwienia sprawy z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej dzień przed jego aresztowaniem ( notatka służbowa z dnia 16 sierpnia 2021 r.).

Organ bezkrytycznie uznał za mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych twierdzenia skarżącego z dnia 15 grudnia 2021 r., że odwołanie z dnia 9 października 2021r. dotyczyło decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego i przywrócenia terminu na złożenie odwołania od decyzji także z tego względu, że skarżący w uzasadnieniu pisma z dnia 15 grudnia 2021 r. stwierdził, że po długim okresie oczekiwania na odpowiedź otrzymał pismo z dnia 18 października 2021 r. , " W którym potraktowano kwestię zasiłku celowego w sposób oddzielny".

Jedynym pismem z dnia 18 października 2021 r., znajdującym się w aktach administracyjnych, jest pismo przewodnie organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , przy którym przesłano m.in. decyzje organu pierwszej instancji z dnia 23 września 2021 r. oraz z dnia 3 września 2021 r. Odpis tego pisma wysłano także skarżącemu , co wynika zarówno z adnotacji w końcowej części pisma, jak i z treści pisma skarżącego z dnia 15 grudnia 2021 r. Brak jest natomiast w aktach administracyjnych danych dotyczących daty doręczenia tego pisma skarżącemu. Należy jednak zwrócić uwagę, że skarżący akcentował długi okres oczekiwania na odpowiedź organu oraz że wezwanie skarżącego o sprecyzowanie żądania, wystosowane w zbliżonym terminie ( 22 października 2021 r. ) zostało ostatecznie doręczone skarżącemu ( z uwagi na przebywanie przez niego w szpitalu psychiatrycznym ) dopiero 15 grudnia 2021 r. Sam skarżący w skardze wskazał, że pismo to doręczono mu w dniu 7 grudnia 2021 r.

Z całości przedstawionych powyżej okoliczności wynika, że skarżący był przekonany, że decyzja z dnia 23 września 2021 r. rozstrzygała także negatywnie kwestię zasiłku celowego ( a decyzja wprost dotycząca jego wniosku o przyznanie zasiłku celowego nie została wydana) - mimo że , jak wyżej wskazano, sytuacja taka nie miała miejsca - oraz że dopiero z pisma z dnia 18 października 2021 r. dowiedział się o wydaniu odrębnej decyzji w sprawie zasiłku celowego.

Skoro tak, to niemożliwe było, by skarżący w dniu 9 października 2021 r. faktycznie złożył odwołanie od decyzji z dnia 3 września 2021 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skoro o niej nie wiedział, natomiast był przekonany, że to decyzja z dnia 23 września 2021 r. rozstrzyga jego wniosek o zasiłek celowy.

W aktach brak jest jakichkolwiek obiektywnych dokumentów potwierdzających fakt posiadania przez skarżącego wiedzy o decyzji z dnia 3 września 2021 r. w dniu 9 października 2021 r., czyli w dniu sporządzenia rzekomego odwołania od decyzji z dnia 3 września 2021 r.

W tej sytuacji ustalenie organu odwoławczego, że prośba skarżącego zawarta w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r., została złożona po upływie terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., jako co najmniej przedwczesna, nie może znaleźć aprobaty Sądu.

Wyjaśnić należy, że ustalenie stanu faktycznego w drodze zebrania i oceny materiału dowodowego jest funkcją postępowania administracyjnego, w ramach którego organy zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. To na nich zatem spoczywa obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy, w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a.), a ustalenia te oraz ich ocena powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (postanowienia), spełniającym wymogi, o których mowa art. 11 i 107 § 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchybił wskazanym powyżej przepisom postępowania, a w szczególności art. 7-9 k.p.a. Organ administracji publicznej był zobligowany do zbadania wniosku o przywrócenie terminu zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Powyższe oznacza, że ocena przesłanek zastosowania w sprawie art. 58 k.p.a., w tym w zakresie terminu do złożenia wniosku, może nastąpić po wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności konkretnego przypadku, z pomocą wszelkich koniecznych środków dowodowych i z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Wskazanym powyżej wymogom organ odwoławczy nie sprostał. Weryfikacja przesłanek przywrócenia uchybionego terminu, o których mowa w art. 58 § 2 k.p.a. została przeprowadzona z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności.

Należy też zwrócić uwagę na fakt, że skarżący, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, jest pozbawiony wolności, wobec czego nie miał możliwości osobistego zapoznania się z aktami sprawy , ani też możliwości telefonicznego kontaktu z organami. Cierpi on też na schorzenia zdrowotne. Organ odwoławczy powinien wobec tego dokonać analizy stanu faktycznego nie tylko w oparciu o fragmenty pism skarżącego, ale też rozważyć całą ich treść i to w kontekście dostępnych organowi dokumentów.

Reasumując należy stwierdzić, że odmawiając przywrócenia terminu w kontekście regulacji przewidzianej w art. 58 § 2 k.p.a., bez uwzględnienia całościowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy, organ naruszył art. 58 § 2 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazane powyżej uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego organ, mając na uwadze przedstawione powyżej stanowisko Sądu powinien ustalić wszelkie niezbędne dla rozstrzygnięcia okoliczności, w tym kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia 3 września 2021 r. i czy wiedział o uchybieniu terminu , a jeśli nie - kiedy uzyskał wiadomość o tym, a także kiedy doręczono skarżącemu pismo z dnia 18 października 2021 r.

W kontekście treści art. 58 § 2 zd. 2 k.p.a. organ nie może wyciągać negatywnych dla skarżącego konsekwencji z faktu przyjęcia przez Sąd założenia, że pismo z dnia 9 października 2021 r. nie mogło być w istocie odwołaniem od decyzji z dnia 3 września 2021 r. Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy podkreślić należy rolę art. 9 k.p.a., w świetle którego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.