Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1208/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Rada Pielęgniarek i Położnych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12  ust. 1,  art. 9  ust. 1 w związku z  art. 11  ust. 2  pkt 2 i  art. 7  ust. 2
journal: Dz.U. 1996 nr 91 poz 410
law: Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot – Mładanowicz Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1353/06 w sprawie ze skargi E. C. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1353/06 w punkcie 1. uchylił zaskarżoną przez E. C. uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] wraz z poprzedzającą ją uchwałą Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Katowicach w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu; w punkcie 2. stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wydanego wyroku; w punkcie 3. zasądził od Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że uchwałą nr [...] Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Katowicach z dnia [...] marca 2006 r. na podstawie art. 12 ust. 1, art. 9 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 pkt 2 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. nr 91, poz. 410 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz. U. nr 116, poz. 1004 ze zm.), odmówiono stwierdzenia prawa wykonywania zawodu pielęgniarki E. C. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki koniecznej do uzyskania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, tj. nie posiada dyplomu ukończenia szkoły pielęgniarskiej, prowadzącej kształcenie w oparciu o obowiązujące standardy nauczania określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 roku w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia. W załączniku nr 48 do rozporządzenia - w brzmieniu obowiązującym w dacie ukończenia przez wnioskodawczynię studiów - wskazano bowiem, że studia magisterskie na kierunku pielęgniarstwo trwają nie mniej niż 5 lat (10 semestrów) z łączną liczbą godzin zajęć dydaktycznych 6.100, z których 2.940 godzin winna być przeznaczona na kształcenie praktyczne (zajęcia praktyczne i praktyki zawodowe).

Jak wynikało z przedstawionego przez wnioskodawczynię suplementu do dyplomu ukończenia jednolitych studiów magisterskich prowadzonych na Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, wskazane wyżej wymagania godzinowe nie zostały w trakcie prowadzonego kształcenia zachowane, zaś jako standard nauczania powołano uchwałę nr 76/2000 Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie określenia minimalnych wymagań programowych dla studiów magisterskich na kierunku pielęgniarstwo oraz dla studiów licencjackich na kierunku pielęgniarstwo, a także dla studiów inżynierskich na kierunku elektronika i telekomunikacja (Dz. U. MEN z 2000, nr 3, poz. 17).

Zdaniem organu I instancji Śląska Akademia Medyczna w Katowicach kształcąca w zawodzie pielęgniarki powinna na bieżąco dostosowywać prowadzone kształcenie do obowiązujących standardów.

Na skutek wniesionego odwołania Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych uchwałą nr [...] dnia [...] maja 2006 r. utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Katowicach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż studia ukończone przez E. C. były niezgodne ze standardami nauczania obowiązującymi nie tylko w dniu ukończenia przez nią studiów, ale także w dniu ich rozpoczęcia. W dniu rozpoczęcia przez skarżącą studiów obowiązywały standardy nauczania określone w uchwale Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, które przewidywały 5-letnie studia obejmujące 3.500 godzin kształcenia plus 1120 godzin praktyki, a w dniu ukończenia studiów obowiązywały standardy określone w/w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r., które przewidywały studia 5-letnie oraz 6.100 godzin. E. C. ukończyła natomiast studia, które trwały 4 lata i obejmowały 2.323 godziny co oznacza, że odbyte przez nią studia nie spełniają standardów kształcenia określonych w obowiązujących przepisach i nie mogą być podstawą do przyznania prawa wykonywania zawodu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych E. C. zarzuciła naruszenie art. 37 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej. Wskazała, iż ma 24-letni staż pracy jako położna, a obecnie pracuje w Instytucie [...] w Gliwicach i wykonuje czynności pielęgniarskie. Ukończyła wyższą uczelnię i uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa, co jej zdaniem jest równoznaczne z prawem wykonywania tego zawodu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując dodatkowo, że zgodnie z obowiązującymi przepisami o samorządzie pielęgniarek i położonych, organy samorządu nie mogą ograniczyć się tylko do formalnego zebrania dokumentów wymaganych od kandydatki do zawodu, ale zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych, zobowiązane są do sprawowania nadzoru i pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu pielęgniarki. Powyższe zaś oznacza, że organ samorządu ma prawo ustalić, czy dyplom szkoły wyższej może być uznany za dyplom szkoły pielęgniarskiej w rozumieniu art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 października 2006 r. uznał, że skarga podlega uwzględnieniu, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne, dostrzeżone zaś naruszenia prawa materialnego uzasadniają uchylenie zaskarżonej uchwały wraz z poprzedzającą ją uchwałą Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Katowicach, miały one bowiem wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że stosownie do brzmienia art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, zawód pielęgniarki i położnej może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone przez okręgową radę pielęgniarek i położnych. Okręgowa rada pielęgniarek i położonych jest zaś organem samorządu zawodowego i do podejmowanych przez nią uchwał m.in. w przedmiocie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu stosuje się, zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Jest to norma o charakterze ogólno-kompetencyjnym dająca organom samorządu zawodowego wykonującym funkcje zlecone z zakresu administracji publicznej, podstawę do przeprowadzenia postępowania i podjęcia uchwały będącej w istocie decyzją administracyjną. Organy samorządu zawodowego w zakresie powierzonym im przez ustawę wykonują zadania zlecone z zakresu administracji publicznej i zastępując w tym obszarze władzę państwową muszą ściśle przestrzegać wyznaczonych im przepisami prawa kompetencji, których nie można domniemywać. Oznacza to, że zgodnie z art. 7 Konstytucji, mogą działać jedynie na podstawie i w granicach prawa.

Podstawę prawną podjętych w kontrolowanym postępowaniu uchwał stanowił art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, który określa warunki jakie musi spełniać osoba aby uzyskać prawo wykonywania zawodu pielęgniarki; są to kolejno:

- posiadanie obywatelstwa polskiego,

- posiadanie dyplomu ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej lub odpowiednio polskiej szkoły położnych bądź uzyskany w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny, zgodnie z odrębnymi przepisami,

- odbycie wymaganego stażu podyplomowego,

- posiadanie pełnej zdolności do czynności prawnych,

- posiadanie stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu.

Spełnienie tych warunków, zgodnie z powyższym przepisem, jest równoznaczne z uzyskaniem prawa wykonywania zawodu. Zawód pielęgniarki może zaś wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu stwierdzone przez okręgową radę pielęgniarek i położonych. Taka konstrukcja art. 11 ust. 1 i 2 wskazanej wyżej ustawy oznacza, iż osobie, która spełni wszystkie wymogi określone w ust. 2, w związku z czym uzyska prawo wykonywania zawodu, nie można odmówić stwierdzenia posiadania tego prawa. Uchwała w tym przedmiocie ma więc wyłącznie charakter deklaratoryjny potwierdzający prawo wykonywania zawodu.

Jak zauważył Sąd, z akt administracyjnych wynika, że skarżąca wraz z wnioskiem o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu przedstawiła dokumenty mające potwierdzać spełnienie wymagań określonych w art. 11 ust. 2 cyt. ustawy. Ani Okręgowa Rada Pielęgniarek i Położnych w Katowicach ani Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych nie dokonały oceny przedstawionych dokumentów koncentrując się wyłącznie, w sposób zupełnie nieuprawniony, na ocenie standardów kształcenia w Śląskiej Akademii Medycznej. Stanowisko organów samorządu zawodowego kwestionujące dyplom ukończenia wyższej uczelni nie znajduje żadnego umocowania w obowiązujących w tym przedmiocie przepisach. Z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej wprost wynika, iż pielęgniarka uzyskuje kwalifikacje zawodowe po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, którą w rozumieniu ustawy jest m.in. wyższa szkoła prowadząca kształcenie w formie studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających. Żaden natomiast przepis prawa nie upoważnia samorządu zawodowego do kwestionowania dyplomu wyższej uczelni, powołanej zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiadającą uprawnienia do prowadzenia studiów wyższych. Podniesione w uzasadnieniu obu uchwał argumenty o niespełnieniu przez uczelnię wymaganych standardów nauczania, nie dają podstaw do nieuznawania indywidualnego dyplomu ukończenia takiej uczelni.

Stosownie do art. 8a ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej to Krajowa Rada Akredytacyjna Szkolnictwa Medycznego składająca się w połowie z kandydatów przedstawionych przez samorząd pielęgniarek i położnych oraz innych stowarzyszeń zawodowych ma za zadanie m.in. ocenę spełniania przez szkołę standardów kształcenia. W przypadku stwierdzenia braku spełnienia standardów nauczania przez konkretną uczelnię może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem o cofnięcie akredytacji. Tą więc drogą samorząd pielęgniarek i położonych może wywierać wpływ na uczelnie wyższe w celu zmiany standardów nauczania. Jednakże nawet ewentualne cofnięcie akredytacji danej uczelni nie ma wpływu na wydane uprzednio dyplomy ukończenia studiów na tej uczelni.

Przedstawiony zatem przez skarżącą dyplom ukończenia jednolitych studiów magisterskich na Śląskiej Akademii Medycznej i uzyskanie tytułu magistra pielęgniarstwa - w ocenie Sądu I instancji – oznacza, iż spełniła ona wymóg określony w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej i brak było podstaw do podjęcia uchwały o odmowie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu.

Na marginesie Sąd wskazał, że Śląska Akademia Medyczna decyzją Ministra Zdrowia nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. otrzymała akredytację dla kierunku kształcenia: pielęgniarstwo. Oznacza to, że uczelnia spełniła standardy kształcenia, w tym wymogi programowe określone odrębnymi przepisami (art. 8a ust. 6 pkt 1-3 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił podjęte w niniejszej sprawie uchwały.

Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj:

1) art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że szkołą pielęgniarską jest każda szkoła wyższa prowadząca kształcenie w formie studiów magisterskich jednolitych lub uzupełniających bez względu na zakres przedmiotowy nauczania (standardy nauczania) w zawodzie pielęgniarki,

2) art. 11 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okręgowa rada pielęgniarek i położnych i Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych nie są upoważnione do badania, czy dyplom wyższej uczelni potwierdza uzyskanie kwalifikacji niezbędnych do wykonywania zawodu pielęgniarki.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca Rada wskazała, że jej zdaniem, aby szkoła wyższa mogła zostać uznana za szkołę pielęgniarską w rozumieniu przepisów ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, musi ona posiadać akredytację ministra właściwego do spraw zdrowia (art. 8c ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej), jak również faktycznie spełniać warunki kształcenia i nauczania, które zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie są podstawą do przyznawania szkołom wyższym akredytacji. Przepisy te to nie tylko ustawa o zawodach pielęgniarki i położnej i przepisy wykonawcze do tej ustawy, np. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 kwietnia 2002 r. w sprawie standardów kształcenia pielęgniarek i położnych w szkołach wyższych i wyższych szkołach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 499), ale przede wszystkim ustawa z dnia z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 164, poz. 1365, z późn. zm.) i rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określania standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz. U. Nr 116, poz. 1004, z późn. zm.), wydane pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy.

Spełnienie dopiero powyższych warunków powoduje, że szkoła wyższa prowadzi kształcenie w zawodzie pielęgniarki. Z art. 7 ust. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej wynika bowiem, że szkołą pielęgniarską jest tylko taka szkoła, która prowadzi kształcenie w zawodzie pielęgniarki, a nie każda szkoła wyższa, która wydaje dyplomy z tytułem magistra pielęgniarstwa (lub licencjata pielęgniarstwa). Absolwent studiów magisterskich na kierunku pielęgniarskim musi być przygotowany do samodzielnego wykonywania zawodu. Wymagania nauczania określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie określania standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia są niezbędnym minimum określonym przez prawodawcę, aby móc przyjąć, że absolwent studiów wyższych na kierunku pielęgniarskim zrealizowanych zgodnie z tymi standardami został przygotowany do samodzielnego wykonywania zawodu, a więc, że został wykształcony w zawodzie pielęgniarki. Szkoła, która nie prowadzi kształcenia w powyższy sposób, nie kształci w zawodzie pielęgniarki i nie może być uznana za szkołę pielęgniarską, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, a dyplom wydany przez taką szkołę nie może być uznany za dyplom, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, podniesiono, że samorząd pielęgniarski ma prawo przedstawiać kandydatów na członków Krajowej Rady Akredytacyjnej Szkolnictwa Medycznego, co nie oznacza że ma realny wpływ na działania Rady. Ponadto obecnie w Radzie jest tylko jeden przedstawiciel Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych i wywieranie tą drogą wpływu na uczelnie wyższe jest nie tylko utrudnione, ale wręcz nieskuteczne.

Jak wynika z art. 4 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, wykonywanie zawodu polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami. Przy czym odpowiednie kwalifikacje to nie tylko prawo do wykonywania zawodu, ale także wykształcenie w zawodzie pielęgniarki. Ustawa nie definiuje wprawdzie pojęcia kwalifikacje, zgodnie jednak z definicją słownikową (Słownik języka polskiego lub Słownik wyrazów obcych. PWN. Warszawa 1997) pojęcie kwalifikacja oznacza wykształcenie, przygotowanie potrzebne do wykonywania zawodu lub określonych czynności.

Wobec powyższego, stwierdzając prawo wykonywania zawodu pielęgniarki rady pielęgniarek i położnych są więc zobowiązane ocenić autentyczność przedłożonych dokumentów oraz czy dokumenty te potwierdzają spełnienie warunków określonych w art. 11 ust. 2 ustawy, a więc ocenić, czy dokumenty przedstawione przez osobę ubiegającą się o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu potwierdzają kwalifikacje tej osoby do wykonywania zawodu pielęgniarki, w tym czy przedłożony dyplom ukończenia szkoły wyższej potwierdza uzyskanie wykształcenia (kwalifikacji) w zawodzie pielęgniarki. W razie nie posiadania takich kwalifikacji przez wnioskodawcę, nie jest możliwe potwierdzenie przez organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych jego uprawnienia do wykonywania zawodu pielęgniarki poprzez stwierdzenie prawa wykonywania zawodu, gdyż osoba ta takich kwalifikacji nie posiada.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. C. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W toku rozpoznawania skargi kasacyjnej wyłoniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, dotyczące tego, czy w toku postępowania o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, organy samorządu zawodowego pielęgniarek mogą oceniać, czy dyplom ukończenia polskiej wyższej szkoły pielęgniarskiej posiadającej akredytację jest dyplomem, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, jeżeli szkoła nie spełniała wymaganych standardów kształcenia. Z tego względu postanowieniem z dnia 22 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił to zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II OPS 2/08 wyjaśnił, że w toku postępowania o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, organy samorządu zawodowego pielęgniarek, przy ustalaniu przesłanki posiadania dyplomu ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej wydanego przez szkołę wyższą posiadającą akredytację, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, nie mogą badać, czy szkoła ta spełniała wymagane standardy kształcenia. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że posiadanie przez wyższą szkołę akredytacji stwarza domniemanie, że kierunek studiów prowadzonych przez taką szkołę odpowiada standardom kształcenia przewidywanym dla tego kierunku przez obowiązujące przepisy. Skoro zaś nadanie certyfikatu akredytacji następuje w drodze decyzji administracyjnej, to tak długo, jak nie nastąpi jej cofnięcie, bądź we właściwym, nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego nie zostanie ona uchylona albo nie nastąpi stwierdzenie jej nieważności, przysługuje jej, stosowanie do art. 16 § 1 kpa, domniemanie legalności i prawidłowości. Posiada więc ona moc wiążącą erga omnes, co oznacza, że wszystkie organy i podmioty, w tym również organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych muszą ją respektować. Jak stwierdził NSA, akredytacja wywiera swój podstawowy skutek od daty doręczenia szkole decyzji o uzyskaniu akredytacji (art. 110 kpa). Zatem od tej daty aż do upływu określonego w decyzji okresu, ewentualnie do daty cofnięcia akredytacji na podstawie art. 8c ust. 6 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, obowiązuje domniemanie, że wszyscy kończący studia odbyli je w szkole spełniającej standardy kształcenia.

Ponadto, jak zaznaczył NSA we wskazanej uchwale, akredytacja w rozumieniu ustawy nie jest tożsama z pozytywną opinią o kształceniu uzyskaną od Państwowej Komisji Akredytacyjnej wydawaną na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym, choć i ta w rozpoznawanej sprawie pozytywnie oceniła kierunek studiów pielęgniarstwo na Wydziale Opieki Zdrowotnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.

W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wskazał, że działania organów samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych mające na celu badanie standardów kształcenia w takiej szkole wyższej prowadzącej kierunek pielęgniarstwo, w postępowaniu o stwierdzenie prawa do wykonywania zawodu, nie znajdują oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Przedmiotem oceny w takim postępowaniu może być tylko, czy posiadany dyplom jest dyplomem ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej, która miała wymaganą akredytację, a nie to, czy program nauczania w tej szkole spełnia standardy kształcenia, czy też to, jakim programem kształcenia była objęta osoba, która uzyskała dyplom ukończenia takiej szkoły.

Zgodnie z art. 187 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Związanie uchwałą podjętą w konkretnej sprawie ma charakter indywidualny, ponieważ dotyczy tej właśnie sprawy, na tle której doszło do przedstawienia zagadnienia prawnego składowi poszerzonemu NSA. Ponadto ma ono charakter bezwzględny, ponieważ nie można zastosować trybu określonego w art. 269 § 1 ww. ustawy, pozwalającego na odstąpienie od wyrażonego w niej stanowiska.

Z tych względów i biorąc pod uwagę fakt, że w sprawie nie stwierdzono naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.