Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 378/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...] w zakresie pkt 2 postanowienia w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 roku, Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia zmienić pkt 2 zaskarżonego postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...], w ten sposób, że przyznać z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz adwokata M. K. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych [...] gr), tytułem zwrotu kosztów przejazdu pełnomocnika do siedziby sądu administracyjnego drugiej instancji. /-/ E. Brychcy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...], starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w pkt 1 przyznał adwokatowi M. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu przed sądem drugiej instancji opłatę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]), podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]), a w pkt 2 odmówił zwrotu wydatków związanych z zastępstwem prawnym wykonywanym na zasadzie prawa pomocy, tj. zwrotu wydatków poniesionych na dojazd na rozprawę.

Dnia [...] lipca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynął sprzeciw pełnomocnika skarżącego od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia [...] czerwca 2020 r. w części dotyczącej punktu 2, tj. w zakresie nieuwzględnienia wniosku o zwrot wydatków poniesionych w związku z dojazdem na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie pkt 2 postanowienia i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa w zakresie niezbędnych kosztów związanych z reprezentacją w przedmiotowym postępowaniu w kwocie [...]zł, a to kosztów wykorzystywania posiadanego samochodu osobowego o pojemności skokowej powyżej [...] ccm w dniu [...] lutego 2020 roku na trasie pomiędzy P. i W., na potrzeby dojazdu i reprezentowania skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w tym dniu – na zasadzie § 2 pkt 2 oraz § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 z późn. zm.), stanowiących łącznie iloczyn [...] km oraz rozporządzeniowego kosztu 1 k w wysokości [...] zł oraz opłat za korzystanie z autostrady w kwocie [...]zł zgodnie z przedłożonymi paragonami fiskalnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 260 § 2 Ppsa w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Przedmiotem sprzeciwu jest pkt 2 postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia [...] czerwca 2020 r., w którym odmówiono przyznania adwokatowi M. K. wydatków tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu wniósł o zasądzenie kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozpoznającym skargę kasacyjną w sprawie II SA/Po [...].

Na podstawie art. 205 § 2 Ppsa, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast zgodnie z art. 211 Ppsa koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków.

W analizowanej sprawie brak było podstaw by przyjąć, że zasadą jest brak konieczności zaliczania do niezbędnych kosztów postępowania, kosztów stawiennictwa na rozprawie pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na brzmienie przepisu art. 205 § 2 Ppsa, który do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym zalicza, obok wynagrodzenia pełnomocnika, także wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, jako samodzielny składnik kosztów postępowania. Koszt dojazdu na rozprawę wskazanego w tej normie pełnomocnika jest - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - takim wydatkiem (vide: wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 289/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić, że wydatki poniesione przez pełnomocnika skarżącego są racjonalne. Adwokat odbył podróż na trasie P. – W. samochodem osobowym, w celu uczestniczenia w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Bez znaczenia pozostaje fakt, że stawiennictwo przed tym Sądem nie jest obowiązkowe, bowiem pełnomocnik dołożył należytej staranności w prowadzeniu sprawy i reprezentacji klienta. W ocenie tutejszego Sądu, powyższe koszty przejazdu, należy uznać więc za celowe.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 3 Ppsa postanowił jak w sentencji.

/-/ E. Brychcy