Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 540/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02 stycznia 2002 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 sierpnia 2001r. Nr [...] Prezydent Miasta odmówił K. K. wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej planowanej nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...], położonej przy ul. [...] w G. (podniesienia wysokości ostatniej kondygnacji z 2,18m do 2,65m) oraz ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla omawianej działki w części dotyczącej rozbudowy istniejącego budynku (dobudowa klatki schodowej i garażu) i zabudowy tarasu.

Ustalono, iż przedmiotowa działka znajduje się w jednostce bilansowej [...] - funkcje główne: mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy (wskaźnik intensywności zabudowy 0,59), funkcje uzupełniające: usługi nieuciążliwe; zakaz prowadzenia uciążliwej działalności usługowej kolidującej z funkcją mieszkaniową. Teren położony w strefie ochrony konserwatorskiej B1. Ochronie podlegają historyczne podziały własnościowe. Obligatoryjne ograniczenie gabarytu wysokościowego projektowanych budynków do 10,0m w części naziemnej, łącznie z kalenica, jeśli taka wystąpi. Uzupełnienie w zwartej zabudowie wg studiów krajobrazowo-architektonicznych, uzgodnionych z Miejskim Konserwatorem Zabytków.

Wnioskodawcy wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] w G. (podniesienie wysokości pomieszczeń strychowych z 2,18 m do 2,65 m). Z archiwalnego projektu omawianego budynku wynika, że posiada on dwie kondygnacje naziemne o wysokości 3,3m, podpiwniczenie, które wystaje ponad poziom terenu wokół budynku ma 1,5 m oraz strych o wysokości 2,18 m, łącznie ponad 10,0m. Ponieważ ustalenia miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego G. ograniczają wysokość budynków do 10,00 m łącznie z kalenicą, proponowana nadbudowa jest sprzeczna z tymi ustaleniami. Pozostały zakres inwestycji (rozbudowa budynku i zabudowa tarasu) jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego, a charakterystyka terenu objętego wnioskiem inwestora pozwala na realizację założonej inwestycji pod warunkiem spełnienia wymogów decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. G. wskazując, że dom przy ul. [...] osiąga wysokość w kalenicy ponad 13 m. Odwołująca sprzeciwia się nadbudowie i rozbudowie domu przy ul. [...], z uwagi na zwiększenie zacienienia domu i ogrodu.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 stycznia 2002r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 1 Kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Organ drugiej instancji ustalił, iż strona decyzję Prezydenta Miasta odebrała dnia 15 października 2001r. Zgodnie z art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o czym pouczono w decyzji. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 29 października 2001r., odwołanie wniesiono dna 30 października, a więc po upływie terminu. Strona nie wniosła o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła K. G. domagając się rozpatrzenia odwołania i wskazując, iż nie dotrzymała terminu do wniesienia odwołania z powodu choroby. Według skarżącej nierozpatrzenie odwołania będzie oznaczało zgodę na planowaną przez inwestora nadbudowę i rozbudowę od strony północnej domu przy ul. [...] w G. Ponowiła argumentację przytoczoną w odwołaniu co do zacienienie domu i ogrodu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53 poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

W myśl przepisu art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie.

Organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym bada, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych we wstępnym postępowaniu i ustaleniu, że odwołanie zostało wniesione przez stronę z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa, organ odwoławczy wydaje postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to jest ostateczne (art. 134 kpa).

Jak wynika z okoliczności sprawy i prawidłowych ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy, decyzja Prezydenta Miasta została doręczona skarżącej w dniu 15 października 2001r. (vide: dowód doręczenia k.58 akt administracyjnych).

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych odwołania skarżącej wynika, że zostało ono nadane listem poleconym w dniu 30 października 2001r. (vide: koperta nadania k.60 akt administracyjnych), a więc po upływie 14 dni od daty doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji.

Prawidłowo w związku z tym organ administracji przyjął, iż nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ta bezsporna okoliczność stanowiła podstawę do wydania postanowienia o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu z mocy art. 134 Kpa.

K. G. nie kwestionowała w skardze uchybienia terminu do wniesienia odwołania, usprawiedliwiała to chorobą, którą zamierzała udowodnić osobiście. Na rozprawie w dniu 27 marca 2005r. oświadczyła, że cierpi na depresję.

W ocenie Sądu wskazana okoliczność nie może mieć wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, strona bowiem nie powołała się na nią wnosząc odwołanie. Jak wynika z akt sprawy, strona dwukrotnie, w kilkudniowym odstępie składała pismo tej samej treści, nazwane odwołaniem i w żadnym z nich nie powoływała się na okoliczności związane ze swą chorobą, uczyniła to dopiero przed sądem. Jak już wyżej zaznaczono, Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, biorąc pod uwagę zarówno stan prawny jak i faktyczny w dacie jego podjęcia. W rozpoznawanej sprawie nie sposób zarzucić organowi naruszenia przepisów postępowania przy badaniu wstępnym odwołania, skoro strona wnosząc odwołanie nie powołała się na okoliczności uprawdopodobniające niezawinione uchybienie terminu.

Podkreślić należy, że wówczas gdy strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, a wystąpi o jego przywrócenie, uprawdopodobniając, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, to organ odwoławczy ostatecznie rozstrzyga o jego przywróceniu (art. 59 kpa).

Ponieważ przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, a nie trafność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - stąd nie mogą być rozważane zarzuty skargi skierowane przeciwko decyzji organu pierwszej instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.