Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 263/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 568/21 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 27 stycznia 2021 r. nr 284/2021 w przedmiocie odmowy zwrotu części nieruchomości postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 23 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 568/21 (dalej postanowienie z 23 listopada 2021 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: 1. odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi; 2. odrzucił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 2 marca 2021 r. J. T. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 27 stycznia 2021 r. nr 284/2021 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 13 sierpnia 2015 r. nr 831/GK/SP/V/2015 o odmowie zwrotu części nieruchomości wywłaszczonej, położonej w Warszawie w rejonie obecnej ulicy [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], o powierzchni 2314 m2, opisanej w księdze wieczystej KW Nr [...], objętej decyzją wywłaszczeniowo-odszkodowawczą z 22 września 1977 r. nr TV-631/621/77/IS.

Zarządzeniem z 29 marca 2021 r. I SA/Wa 568/21 wezwano skarżącą o: podanie numeru PESEL; uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpisy zarządzeń doręczono skarżącej 31 maja 2021 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania odebrał syn skarżącej W. T. (k. 11v akt I SA/Wa 568/21).). Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi i do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie 7 czerwca 2021 r.

W biurze podawczym WSA w Warszawie 23 czerwca 2021 r. złożono pismo, stanowiące wniosek o udostępnienie do wglądu akt sprawy synowi skarżącej, w nagłówku pisma wskazano nr PESEL skarżącej. Akta udostępniono W. T. (dalej syn skarżącej) 29 czerwca 2021 r.

Pismem z 30 czerwca 2021 r. (złożonym osobiście 1 lipca 2021 r.), skarżąca wniosła "o wyznaczenie nowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego". Wniosek uzasadniono wskazując, że "listonosz po raz kolejny wrzucił pismo sądowe do skrzynki pod naszą nieobecność i po terminie a podpis kwitujący odbiór został sfałszowany". Jednocześnie podała, że pismo zostało zarejestrowane, jako doręczone 31 maja 2021 r., a skarżąca odnalazła je w skrzynce syna przy ul. [...] - 8 czerwca 2021 r.

Zarządzeniem z 12 sierpnia 2021 r. I SA/Wa 568/21 wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku poprzez wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu (dzień i miesiąc) do dokonania uchybionej czynności i do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, np.: wskazanie czy składała skargę na listonosza; wskazanie czy składała zawiadomienie o sfałszowaniu podpisu na zpo. Jednocześnie zobowiązano skarżącą do złożenia odpisu takiego pisma wraz z prezentatą organu, do którego zostało ono złożone. Wezwanie zostało skierowane do skarżącej dwukrotnie, mimo prawidłowej jego awizacji, z uwagi na powoływanie się w złożonym wniosku na nieprawidłowości przy doręczeniu przesyłek.

W odpowiedzi na powyższe, uzyskanej po odebraniu przesyłki [pod adresem ul. [...], [...] Warszawa] przez B. T. - dorosłego domownika (zpo k. 21v akt I SA/Wa 568/21), skarżąca wyjaśniła, że złożyła ustną skargę na listonosza "i do niego i w urzędzie pocztowym". Wskazała również, że "nikt z rodziny nie kwitował listu poleconego z WSA". Do pisma nie załączono żadnych dodatkowych dokumentów, do których nadesłania skarżąca została zobowiązana [k. 22 akt I SA/Wa 568/21].

Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ppsa). Jeżeli strona nie dokonała czynności [w postępowaniu sądowym] bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 [zd. 1] ppsa).

Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 ppsa. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z § 3 ppsa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, Sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 270, uw. 5; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C. H. Beck 2013, s. 444-446).

Oznacza to, że strona składająca taki wniosek, winna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodziewanie, uniemożliwiając jej prawidłowe dokonanie czynności procesowej. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Skarżąca, mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uzupełnienia wniosku z 30 czerwca 2021 r. i pouczeniu o konsekwencjach związanych z niedopełnieniem tego obowiązku, nie wskazała kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, nie załączyła objętej wezwaniem dokumentacji. Wobec powyższego Sąd, z uwzględnieniem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony przyjął, że skarżąca informację o zwłoce w uzupełnieniu wpisu od skargi uzyskała w dacie zapoznania się z aktami sprawy przez syna skarżącej - 29 czerwca 2021 r. co zostało uznane za złożenie wniosku z 30 czerwca 2021 r. z zachowaniem siedmiodniowego terminu.

Analizując okoliczności sprawy Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że dochowała należytej staranności i dbałości o swoje interesy, bowiem nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu.

Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia jej braku formalnego (wskazania numeru PESEL) zostały prawidłowo doręczone skarżącej w jednej przesyłce 31 maja 2021 r., co potwierdza dokument urzędowy - zwrotne potwierdzenie odbioru, opatrzone podpisem syna skarżącej. Termin do dokonania wskazanych w wezwaniach czynności upłynął bezskutecznie z 7 czerwca 2021 r.

Skarżąca 1 lipca 2021 r. (data wpływu pisma) złożyła do akt pismo zatytułowane: "o wyznaczenie nowego terminu na uiszczenie wpisu".

Uchybienie terminu na uzupełnienie braku fiskalnego skargi skarżąca uzasadniła powołując się na nieprawidłowe doręczanie wezwań z Sądu przez pocztę. Tymczasem z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca ww. wezwania została przesłana na wskazany przez stronę w skardze adres: "ul. [...], [...] Warszawa" (k. 2 akt I SA/Wa 568/21) i odebrana pod tym adresem przez W. T. - syna skarżącej (dorosłego domownika [k. 11-1v akt I SA/Wa 568/21]). W aktach brak jest informacji by ww. przesyłka była doręczona w sposób inny niż zwykle dokonuje tego poczta. Skarżąca nie przedstawiła żadnej okoliczności czy dowodu, które mogłyby potwierdzać jej twierdzenia o nieprawidłowościach w doręczeniu wezwań, czy też podpisaniu zpo przez inną osobę, niż W. T. W ocenie Sądu, za nieprawdopodobne, lub mało prawdopodobne uznać można, by poczta pozostawiła list polecony w skrzynce pocztowej, a nie doręczyła go za pokwitowaniem adresatowi - szczególnie w sytuacji zwrotu do adresata (WSA w Warszawie) prawidłowo wypełnionego i podpisanego przez domownika skarżącej - zpo wezwań. Twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie są przekonujące.

W kwestii podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki i wyjaśnień skarżącej, że złożony na nim podpis nie jest podpisem syna skarżącej - Sąd nie ma podstaw do przyjęcia tej argumentacji za wiarygodną. Skarżąca swych twierdzeń nie poparła w żaden sposób, na przykład zgłaszając sfałszowanie podpisu odpowiednim organom ścigania, co w sytuacji dbałości o swoje interesy strona zainteresowana z pewnością by zrobiła. Sąd wyjaśnia skarżącej, że nie ma kompetencji by zajmować się taką okolicznością w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wyjaśnienie tego rodzaju wątpliwości należy wyłącznie do skarżącej, szczególnie w sytuacji, gdy chce ona powołać się na taki dowód przez Sądem.

Sąd orzekając w tej kwestii opiera się na dokumentach urzędowych, które ma w posiadaniu - a więc na podpisanym przez stronę zwrotnym potwierdzeniu odbioru, potwierdzającym fakt i datę doręczenia wezwań. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, jeśli - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - jest sporządzone w przepisanej formie, przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim zaświadczone i korzysta z domniemania prawdziwości. Samo twierdzenie strony, że nie otrzymała awizo, czy też, że podpis na nim złożony nie należy do osoby uprawnionej do odbioru, jest niewystarczający do obalenia tego domniemania. Domniemanie doręczenia przesyłki może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Twierdzenia, że operator pocztowy nieprawidłowo doręczył przesyłkę nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wskazano już wyżej, obalenie tego domniemania należy do skarżącej, czego na podstawie przywołanej w piśmie uzupełniającym informacji o złożeniu ustnej skargi na listonosza (w sytuacji, gdy bardziej wiarygodnym byłoby choćby złożenie pisemnej skargi), czy brak dowodu w postaci zawiadomienia o próbie popełnienia przestępstwa z art. 270 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 ze zm.) polegającego na sfałszowaniu podpisu W. T., nie mogą zostać zinterpretowane jako argumenty przemawiające za przywróceniem terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Sąd Administracyjny nie prowadzi dochodzenia w celu wyjaśniania tego typu okoliczności. To skarżąca jest obowiązana przedstawić niebudzące wątpliwości argumenty na poparcie swojego stanowiska dotyczącego nieprawidłowości w doręczeniu, co mogłoby się przyczynić do uprawdopodobnienia, że nie mogła wykonać zobowiązania Sądu w zakreślonym terminie.

Zdaniem Sądu I instancji skarżąca nie obaliła domniemania prawdziwości informacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających na przyjęcie, że przedmiotowa przesyłka nie została doręczona W. T. w dacie 31 maja 2021 r., w miejscu zamieszkania skarżącej.

Zważywszy, że skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów uprawdopodobniających w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 ppsa, Sąd uznał, że nie została spełniona jedna z przesłanek niezbędnych łącznie do przywrócenia ww. terminu.

Tożsama argumentacja w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego została przedstawiona przez B. T. i W. T. (dorosłych domowników skarżącej) w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2639/19. Wniosek został rozpatrzony przez Sąd odmownie, a złożone w tej kwestii zażalenie nie znalazło akceptacji w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I OZ 186/21).

Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu, a w związku z tym na zasadzie art. 86 § 1 ppsa odmówił jego przywrócenia (pkt 1 sentencji postanowienia). Za istotny w niniejszej sprawie uznać należy fakt nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braku formalnego skargi w postaci wskazania numeru PESEL skarżącej. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ppsa, pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go nie mając takiego obowiązku. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 ppsa). W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie do art. 58 § 3 ppsa, sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie własnego numeru PESEL. Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o konsekwencjach bezskutecznego upływu terminu do nadesłania tego numeru. Ostatnim dniem na dokonanie tej czynności był 7 czerwca 2021 r. Informację tę złożono dopiero w piśmie z "29" [winno być "23" - k. 12 akt I SA/Wa 568/21] czerwca 2021 r. (wniosek o udostępnienie akt w czytelni WSA w Warszawie). Jednakże pismo to, jako spóźnione nie mogło stanowić skutecznego uzupełnienia skargi, gdyż zgodnie z art. 85 ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W art. 49 § 1 ppsa ustawodawca wyraźnie zakreślił termin siedmiodniowy na uzupełnienie braków formalnych, który to termin jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużony ani skrócony. Może być on natomiast przywrócony, jednak skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu w tym zakresie. Skoro skarżąca, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia nie uzupełniła i tego braku skargi w terminie, Sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia.

Zdaniem Sądu I instancji na przeszkodzie odrzucenia skargi nie stoi nieprawomocna odmowa przywrócenia terminu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi (z pkt 1 postanowienia), gdyż skarżąca brak formalny skargi w postaci wskazania numeru PESEL uzupełniła po upływie zakreślonego terminu. Dokonała tego w piśmie z "29" [winno być "23" - k. 12 akt I SA/Wa 568/21] czerwca 2021 r. i pominęła ten brak formalny we wniosku z 30 czerwca 2021 r. "o wyznaczenie nowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego".

O odrzuceniu skargi, wobec uchybienia terminu do uzupełnienia jej braku formalnego w postaci podania numeru PESEL, Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (pkt 2 sentencji postanowienia; k. 26-33 akt I SA/Wa 568/21).

Zażalenie na powyższe złożyła J. T., zaskarżając postanowienie z 23 listopada 2021 r. w całości, wnosząc o jego zmianę przez orzeczenie o przywróceniu terminu do wniesienia wpisu od skargi, ewentualnie o jego uchylenie. Do zażalenia skarżąca dołączyła: odpis zawiadomienia W. T. z 10 grudnia 2021 r. do Prokuratury Rejonowej Warszawa Mokotów o podejrzeniu popełnienia przestępstwa sfałszowania podpisu; kserokopię nadania dnia 10 grudnia 2021 r. przesyłki poleconej do Prokuratury Rejonowej Warszawa Mokotów (k. 44-44v, 46, 47 akt I SA/Wa 568/21).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej ppsa), równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W tej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dnia 30 czerwca 2021 r., nie dokonując jednocześnie czynności, których nie dokonała w terminie (nie uiszczając wpisu od skargi ani nie wskazując numeru PESEL; k. 6, 7, 11, 24 akt I SA/Wa 568/21). Sąd I instancji nietrafnie uznał, że skarżąca podała numer PESEL w piśmie z 23 czerwca 2021 r. Numer wskazany w treści upoważnienia skarżącej dla syna stanowi numer telefonu "Tel [...]", a nie numer PESEL skarżącej (k. 13 akt I SA/Wa 568/21) i jest tożsamy z numerem telefonu uwidocznionym we wniosku W. T. z 23 czerwca 2021 r. o wgląd do akt sprawy I SA/Wa 568/21 i w zawiadomieniu z 10 grudnia 2021 r. (k. 12, 46 akt I SA/Wa 568/21), powołującym upoważnienie skarżącej dla syna skarżącej do wglądu w akta sprawy. Już z samej tej przyczyny zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarżąca nie uprawdopodobniła faktu, że przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych została pozostawiona w skrzynce pocztowej jej syna. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że syn skarżącej odebrał tę przesyłkę dnia 31 maja 2021 r. jako dorosły domownik (k. 11v akt I SA/Wa 568/21). Wszystkie przesyłki sądowe dla skarżącej były prawidłowo wysłane na adres skarżącej: ul. [...], [...] Warszawa (k. 2, 11-11v, 18, 21-21v, 42-42v akt I SA/Wa 568/21), nie zaś na adres: ul. [...], [...] Warszawa, wskazany przez syna skarżącej w zawiadomieniu z 10 grudnia 2021 r. (k. 46 akt I SA/Wa 568/21). Trafnie Sąd I instancji uznał, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, jeśli - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - jest sporządzone w przepisanej formie, przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim zaświadczone i korzysta z domniemania prawdziwości (przykładowo - wyrok NSA z: 15.3.2022 r. II GSK 91/22; 24.3.2022 r. I FSK 2128/18, cbosa). Za tym, że W. T. jest domownikiem skarżącej wskazuje także to, że we wniosku z 23 czerwca 2021 r. w nagłówku wniosku wprost wskazał: "W. T., ul. [...], [...] Warszawa, tel. [...]" (k. 12 akt I SA/Wa 568/21); użycie przez skarżącą w piśmie z 30 maja 2021 r. liczby mnogiej: "...pod naszą nieobecność" i odebranie przez B. T. jako dorosły domownik dwukrotnie korespondencji dla skarżącej pod adresem ul. [...], [...] Warszawa w dniach: 5 października 2021 r. i 3 grudnia 2021 r. (k. 21-21v,42-42v akt I SA/Wa 568/21).

Twierdzenie skarżącej, że podpis jej syna został sfałszowany nie jest poparte jakimkolwiek dowodem. Dopiero po zapoznaniu się z zaskarżonym postanowieniem skarżąca dołączyła do zażalenia z 10 grudnia 2021 r. odpis zawiadomienia syna skarżącej z 10 grudnia 2021 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa fałszowania podpisu (k. 26-33, 42, 44-44v, 46, 47 akt I SA/Wa 568/21). W postępowaniu w sprawie podrobienia podpisu W. T. nie zapadło jeszcze żadne prawomocne orzeczenie (k. 50-53, 60 akt I SA/Wa 568/21).

Sąd I instancji prawidłowo odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi (art. 86§ 1 w zw. z art. 87 § 1 i 4 ppsa).

Konsekwencją odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jak i nieuzupełnienia drugiego z braków formalnych, tj. niepodania numeru PESEL (wbrew odmiennej ocenie Sądu I instancji, która nie miała jednak wpływu na prawidłowość orzeczenia) jest odrzucenie skargi, zgodnie z rygorem wskazanym w wezwaniu z 29 marca 2021 r. (art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ppsa).

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.