Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 769/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi F.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego F.F. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...] - działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej: u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: K.p.a.) – odmówił F.F. wydania polskiego prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 30 czerwca 2017 r. F.F., złożył wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kategorii B. W związku z tym, iż wyżej wymieniony jest obywatelem RFN organ podjął czynności mające na celu zbadanie czy wnioskodawca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego przesłał pismo z [...] lipca 2017 r., z którego wynika, że wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż [...] października 2009 r. został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami z powodu skłonności do narkotyków. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w RFN.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Wobec ustalenia negatywnej przesłanki wydania wnioskującemu polskiego krajowego prawa jazdy kategorii B, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami Starosta wydał decyzję odmowną.

F.F. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, również przez posłużenie się dokumentami w języku niemieckim i przyjęcie, że odwołujący decyzją z [...].10.2009 r. został pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami do [...].09.2026 r.,

II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 K.p.a. przez nierówne traktowanie uczestników postępowania w zależności od państwa w którym uzyskali wcześniej prawo jazdy,

III. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 2 K.p.a. przez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania w takim samym stanie faktycznym i prawnym,

IV. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przez jego zastosowanie i przyjęcie, że w stosunku do odwołującego biegnie okres na którym na skutek cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami nie może mu być wydane polskie prawo jazdy kategorii B.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO), decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Ponadto podkreśliło, iż na terytorium RP nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innych państwach - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem ( art. 4 ust. 3 u.k.p.).

SKO wyjaśniło, że pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy reguluje art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne - art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów innych państw członkowskich UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich EFTA o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

Organ odwoławczy wskazał, iż z informacji udzielonej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, zawartej w piśmie z [...] sierpnia 2017 r., przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski, wynika, iż wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, bowiem zostało mu ono odebrane i że może ponownie uzyskać prawo do kierowania pojazdami w RFN, gdy przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną.

Mając na uwadze powyższe SKO uznało rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, wskazując, iż w świetle orzecznictwa prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej" ( por. wyrok WSA w Opolu z dnia 8 maja 2014 r., II SA/Op 1/14, CBOSA). Przez posiadanie prawa jazdy należy w tym kontekście według organu rozumieć i takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Dokument prawa jazdy poświadcza tylko uprawnienia, a zatem ma charakter pochodny od uprawnień.

W ocenie SKO, z cytowanych przepisów, w tym w szczególności z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. wynika w rozpoznawanej sprawie ponad wszelką wątpliwość ewidentna przeszkoda, wykluczająca możliwość skutecznego ubiegania się przez F.F. o wydanie polskiego prawa jazdy w czasie gdy obowiązuje zatrzymanie (lub cofnięcie) uprawnień do kierowania pojazdami w RFN, w której wcześniej wnioskodawca takie uprawnienie uzyskał.

Skargę na powyższą decyzję złożył F.F. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przez jego zastosowanie i nie wydanie krajowego prawa jazdy kat. B. Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Skarżący wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że zgadza się z orzeczeniem WSA w Łodzi z 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 951/16 (powołanym w uzasadnieniu SKO), że dokument prawa jazdy poświadcza tylko uprawnienia, a zatem ma charakter pochodny od uprawnień. Dokument praw jazdy może odzyskać tylko ten, kto posiada określone uprawnienia. Skarżący stwierdził, że organy niniejszego postępowania nie były konsekwentne co do okoliczności czy skarżącemu zatrzymano prawo jazdy czy może utracił on uprawnienia. Zdaniem skarżącego analizując materiał dowodowy należałoby ustalić, iż prawidłowe opisanie stanu faktycznego w niniejszej sprawie oznacza stwierdzenie, iż skarżący nie posiada obecnie ważnego niemieckiego prawa jazdy albowiem został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami w oparciu o niemieckie przepisy oraz nie obowiązuje go żaden zakaz prowadzenia pojazdów. Skarżący ma zatem możliwość otrzymania prawa jazdy, czyli dokumentu poświadczającego uprawnienia do kierowania, gdy nabędzie ponownie uprawnienia. Regulacja objęta dyspozycją przepisu art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. – zdaniem skarżącego – nie znajduje w niniejszym postępowaniu zastosowania wbrew stanowisku SKO albowiem w stosunku do skarżącego nie biegnie żaden okres obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia których upływ spowodowałby zwrócenie zatrzymanego dokumentu prawa jazdy lub przywrócenie posiadanego uprawnienia. Skarżący przypomniał, że nie posiada on dokumentu prawa jazdy albowiem utracił uprawnienie do kierowania pojazdami, to utracone uprawnienie nie może mu zostać przywrócone, może on co najwyżej w sposób prawnie przewidziany nabyć nowe uprawienie. To, w którym kraju Unii Europejskiej skarżący będzie chciał nabyć to uprawnienie zależy od jego własnej decyzji. Okoliczność czy takowy dokument prawa jazdy zostanie mu wydany uzależniony jest od spełnienia przepisów danego kraju które w większości są zbieżne na skutek wdrożenia dyrektywy w sprawie praw jazdy ale zawierają również regulacje właściwe tylko danemu państwu. Regulacją takową w systemie prawa niemieckiego jest badanie lekarsko-psychologiczne zwane MPU. Problem w niniejszym postępowaniu sprowadza się do tego, iż zarówno organ pierwszej instancji jak i SKO zdają się nie zauważać, że RP jest suwerennym państwem a organy administracji publicznej stosownie do art. 6 K.p.a. działają na podstawie przepisów prawa, prawa obowiązującego nie w RFN ale w RP gdzie skarżący złożył wniosek o wydanie prawa jazdy po spełnieniu wszystkich wymaganych przesłanek. Kuriozalne jest zatem stwierdzenie SKO o konieczności przedłożenia pozytywnych badań MPU jako warunku odzyskania niemieckiego prawa jazdy. SKO całkowicie ignoruje, iż skarżący nie ubiega się o niemieckie prawo jazdy tylko o wydanie krajowego prawa jazdy kategorii B w Polsce kraju należącym do Unii Europejskiej gdzie mieszka, gdzie odbył szkolenie prawem przewidziane i gdzie zdał egzamin.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

Należy wskazać, że zasady wydawania prawa jazdy regulują przepisy u.k.p., a podstawę odmowy wydania prawa jazdy w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, zgodnie z którym, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 września 2016 r., I OSK 718/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl-dalej CBOSA) wskazał, że od daty wstąpienia Rzeczpospolitej Polskiej w struktury Unii Europejskiej unijny porządek prawny stał się elementem obowiązującego w naszym kraju porządku prawnego, zatem krajowe organy i sądy muszą brać pod uwagę również uregulowania unijne. Wyrażona w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej zasada lojalności zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich środków ogólnych lub szczególnych właściwych dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii. Obowiązek ten skierowany jest również do organów krajowych stosujących prawo, a jednym z jego przejawów jest nakaz tzw. prounijnej wykładni przepisów krajowych. Reguła ta oznacza dążenie do takiej wykładni prawa krajowego, która w jak najszerszym stopniu będzie uwzględniała uregulowania prawa unijnego. W dziedzinie uznawania zagranicznych dokumentów potwierdzających prawo kierowania pojazdami kluczowe znaczenie mają dwie dyrektywy unijne: dyrektywa Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (91/439/EWG) (Dz. Urz. WE, seria L, nr 237, s. 1, ze zm.) oraz zastępująca ją od dnia 19 stycznia 2007 r. – dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. UE, seria L, nr 403, s. 18). Obydwie dyrektywy wprowadzają przepisy pozwalające na odmowę wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa (art. 8 ust. 4 dyrektywy nr 91/439/EWG, art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE). Dyrektywy wprowadzają zakaz posiadania przez jedną osobę praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno państwo członkowskie (art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 91/439/EWG, art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy nr 2006/126/WE – "jedna osoba nie może posiadać więcej niż jedno prawo jazdy"). Wskazać również należy, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stanowi odpowiednik regulacji zawartej w art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L.2006.403.18 ze zm.) zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione". Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami.

Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości UE wyrażonym w wyroku z 1 marca 2012 r. w sprawie C-467/10 Baris Akyüz, przepisy art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG w związku z art. 2 ust. 1 oraz z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom przyjmującego państwa członkowskiego, które pozwalają, aby odmówiło ono uznania na swoim terytorium prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli wobec posiadacza owego prawa jazdy przyjmujące państwo członkowskie nie zastosowało żadnego środka w rozumieniu rzeczonych art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/439 lub art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126, lecz w tym ostatnim państwie odmówiono mu wydania pierwszego prawa jazdy na tej podstawie, że zgodnie z przepisami wskazanego państwa nie spełniał on fizycznych i psychologicznych wymogów bezpiecznego prowadzenia pojazdu silnikowego.

Należy wskazać, że przepisy art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie sąd, czy orzekający organ nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważania, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15, CBOSA). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zważyć trzeba, że ocena zastosowania przepisów prawa materialnego wymaga uprzedniego stwierdzenia, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, po wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie (zob. wyrok NSA z 22 czerwca 2017 r., II GSK 2740/15, CBOSA). Rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. W orzecznictwie wskazano, iż wynikający z treści art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. zakres ustaleń organu obejmuje badanie, czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą, czy to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami cofnięte, za istotny przyjmując okres, na który prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie cofnięto, albowiem tylko w tym okresie ukonstytuowany analizowanym przepisem zakaz wydania prawa jazdy może obowiązywać (zob. wyrok NSA z 7 września 2016 r., I OSK 718/16, CBOSA).

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy należy stwierdzić, że dokonane przez organy ustalenia co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy są przedwczesne z powodu niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla zastosowanej kwalifikacji prawnej.

Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący nie posiada w RFN ważnego prawa jazdy, bowiem został pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami z powodu uzależnienia od narkotyków. Wobec skarżącego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów do [...] października 2011 r. Dodatkowo z tłumaczenia wynika, że w RFN skarżący mógłby ponownie wejść w posiadanie prawa jazdy, po przedłożeniu ekspertyzy medyczno-psychologicznej. Należy podnieść, że organ I instancji stwierdził, że warunkiem uzyskania prawa jazdy jest przedstawienie pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej. Z kolei organ odwoławczy stwierdził, że uprawnienie skarżącego do kierowania pojazdami zostało cofnięte przynajmniej do czasu przedłożenia ekspertyzy lekarsko-psychologicznej. Wskazane stanowisko budzi istotne wątpliwości. W ocenie Sądu, konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy jest bowiem jednoznaczne ustalenie, czy skarżący pozostaje w Niemczech w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stosownie do art.12 ust.1 pkt 5 u.k.p. Należy wskazać, że organy nie ustaliły znaczenia prawnego daty ([...].09.2026r.) zawartej w dokumencie Kraftfarht-Bundesamt i przetłumaczonej jako umorzenie (w oryginale Tilgungs-Datum). Z przetłumaczonych dokumentów nie wynika, iż do wskazanej daty nastąpiło terminowe cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami do tegoż okresu. Takiej informacji nie zawiera pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z [...] lipca 2017 r., w którym wskazano, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy i może on ponownie uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami jeżeli przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną.

Okoliczności tej sprawy wymagały - zdaniem Sądu - zbadania prawa obcego, jako że należało wyjaśnić jakie środki prawne zostały zastosowane przez organy RFN wobec skarżącego i czy mogą one zostać uznane za odpowiadające normie prawnej zawartej w art. 12 ust. 1 ust. 5 uk.p. tzn., czy prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

W ocenie Sądu z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika jednoznacznie jakie konkretnie środki prawne zastosowane przez organy RFN obowiązują skarżącego w dacie orzekania i do jakiego czasu (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 22 sierpnia 2018 r., II SA/Go 447/18. CBOSA). Nie może zarazem budzić wątpliwości, że ustalenie treści prawa obcego jest elementem stanu faktycznego. Organ może w sprawie, w której pojawia się problem znaczenia dla rozstrzygnięcia danej sprawy znajomości prawa obcego, zwrócić się o opinię biegłego, w sytuacji, gdy korzystając z dostępnych mu środków nie jest w stanie ustalić treści prawa obcego. Zdaniem Sądu skoro w rozpoznawanej sprawie nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy przyjęte przez organy istotne fakty zostały ustalone, subsumcja tego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego (art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.) byłaby przedwczesna.

Z powyższych względów Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wobec istotnych braków dowodowych doszło do naruszenia prawa procesowego to jest art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z uwagi na konieczność znacznego uzupełnienia postępowania dowodowego z wykorzystaniem dokumentów i prawa obcego należało również uchylić decyzję organu I instancji (art. 135 P.p.s.a.). Zadaniem organów będzie dokładne i wyczerpujące ustalenie aktualnego stanu faktycznego sprawy z wykorzystaniem dokumentów źródłowych oraz zweryfikowanie wyżej wskazanych wątpliwości dotyczących informacji organów RFN.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt II) znajduje podstawy w art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty te składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.).