Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2175/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 59 pkt 4
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa G. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 173/13 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa G. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 maja 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 173/13) oddalił skargę Przedsiębiorstwa G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...] udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 102 punktach na terenie województwa [...].

Następnie Naczelnik Urzędu Celnego w P. pismem z [...] października 2011 r. nr [...] poinformował Dyrektora Izby Celnej w W., że w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości Ł. nr dz. [...] nie jest wykonywana działalność objęta zezwoleniem z 6 stycznia 2009 r. zezwoleniem.

Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia, udzielonego decyzją z [...] stycznia 2009 r.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] cofnął skarżącej zezwolenie, stwierdziwszy, że w sprawie zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm. –dalej: u.g.h.), skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości Ł. nr dz. [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy pismo skarżącej z 17 lutego 2011 r. informujące o wyłączeniu z dniem 1 marca 2011 r. z eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych znajdującego się w przedmiotowym punkcie, dokonane 22 lutego 2011 r. przez skarżącą zgłoszenie zawieszenia eksploatacji automatu HOT SPOT PLATIN nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dniem 1 marca 2008 r.

Naczelnik Urzędu Celnego w P. 14 marca 2011 r. zatwierdził zmianę akt weryfikacyjnych przedmiotowego punktu gier.

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2012 r., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, ewentualnie o umorzenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Decyzji z 22 sierpnia 2012 r. skarżąca zarzuciła naruszenie: między innymi art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurą udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, a co za tym idzie, skoro zaniechano notyfikacji przed uchwaleniem ustawy o grach hazardowych przepisy tego aktu nie mogą być stosowane. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] listopada 2012 r. nr [...], utrzymał w całości w mocy decyzję z [...] sierpnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji, organ stwierdził, że skarżąca w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości Ł. nr dz. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, zastrzegając jednocześnie, że niewykonywanie wspomnianej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, czego potwierdzeniem jest: pismo skarżącej z 17 lutego 2011 r. informujące o wyłączeniu z dniem 1 marca 2011 r. z eksploatacji automatu do gier o niskich wygranych znajdującego się w przedmiotowym punkcie; zgłoszenie skarżącej z dnia 22 lutego 2011 r. o zawieszeniu eksploatacji automatu HOT SPOT PLATIN nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] z dniem 1 marca 2008 r.

Organ podkreślił, że cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h. nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności, zaś jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności było następstwem siły wyższej. Ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości odstąpienia od zastosowania tegoż przepisu z uwagi na nieopłacalność prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemy natury technicznej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że art. 59 pkt 4 u.g.h. stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204, ze zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji ustawy Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, Dyrektor Izby Celnej w W. zauważył, że stosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h., do podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 1 u.g.h., nakazuje art. 138 ust. 2 u.g.h. Żądny z wymienionych powyżej przepisów ustawy o grach hazardowych nie był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zatem nie został uznany za "potencjalny przepis techniczny", tym samym mylna jest argumentacja skarżącej, która uznaje przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. za "regulację techniczną", która wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej.

Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, stwierdzono, że z ustaleń faktycznych oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie zarówno organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego jednoznacznie wynika, że Spółka nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w określonym punkcie gier. Dlatego zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej należało uznać za niezasadny.

Organ wyjaśnił, że skarżąca nie przedstawiła w odwołaniu argumentów potwierdzających fakt niewykonywania przez nią działalności objętej zezwoleniem powodu zaistnienia siły wyższej.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2012 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1). art. 59 pkt 4 u.g.h. polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 iC-217/11 przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy, a co za tym idzie, skoro zaniechano notyfikacji przed uchwaleniem u.g.h., przepisy tego aktu nie mogą być stosowane;

2). art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22-czerwca 1998 r. poprzez zastosowanie przepisu art. 59 pkt 4ustawy o grach hazardowych), który to przepis nie został notyfikowany Komisji Europejskiej wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu dyrektywy, a co za tym idzie nie mógł być stosowany.

W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie. Okres sześciomiesięczny niewykonywania działalności w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, wynikający z art. 59 pkt 4 u.g.h., rozpoczął swój bieg z dniem 1 marca 2011 r. i upływał z końcem dnia 1 września 2011 r. Stosownie do postanowień art. 12 § 3 Ordynacji podatkowej terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca. Sąd pierwszej instancji - podzielił stanowisko organu, że na gruncie rozpatrywanego przypadku termin wynikający z art. 59 pkt 4 u.g.h. upłynął 1 września 2011 r.

Tych ustaleń faktycznych skarżąca nie kwestionowała, zarzucając wyłącznie niewłaściwe zastosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h. w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-124/11 i C-217/11 przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204, ze zm.), przepis ten powinien podlegać notyfikacji a skoro nie podlegał, nie mógł stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w sprawie.

W odniesieniu do tego zarzutu WSA stwierdził, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych (przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku) trzech pytań: czy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. z 2009 r. wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Żaden z tych przepisów nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto Sąd zauważył, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie można uznać za nawet potencjalny przepis techniczny w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. Przepis ten stanowi niewiele zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), z treści którego wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej.

Z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h. znajduje on zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące będzie skutkować cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, nowa ustawa zamiast terminu "zawieszenie działalności" posługuje się terminami "zaprzestanie" i "niewykonywanie działalności". Ponadto w nowym prawie wydłużeniu uległ okres, po którym następuje cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności (z 3 do 6 miesięcy). W poprzednio obowiązującym przepisie, podobnie jak w obecnie obowiązującym jest mowa o "sile wyższej". Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony chociażby ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności.

Dlatego też skoro norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadziła nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie było więc podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych.

G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 maja 2013 r.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1) przepisu art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.);

w związku z:

2) wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 (Fortuna i inni);

3) wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 26 września 2000 r. w sprawie C 443/98 (Unilever);

Poprzez błędne uznanie, jakoby przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L.98.204.37 ze zm.) i jako taki nie podlega obowiązkowi notyfikacji na podstawie art. 8 ust. 1 tejże dyrektywy, a w konsekwencji jego niewłaściwym zastosowaniu.

W związku ze wskazanymi naruszeniami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi.

Ponadto w przypadku wątpliwości Sądu w kwestii zasadności podniesionych zarzutów, skarżąca wniosła o wystosowanie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu pytania prejudycjalnego w trybie art. 267 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej: "Czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. Ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który określa przesłanki cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności wymagającej posiadania zezwolenia"?

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.

Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przedsiębiorstwo G. Sp. z o.o. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisu art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE w związku z wyrokiem Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 a także wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 września 200 roku w sprawie C 443/98 (Unilewer); poprzez błędne uznanie, jakoby przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) i jako taki nic podlega obowiązkowi notyfikacji na podstawie art. 8 ust. 1 tejże dyrektywy, a w konsekwencji jego niewłaściwym zastosowaniu".

Ponadto pełnomocnik spółki w przypadku wątpliwości NSA co do kwestii zasadności podniesionych zarzutów wniósł o skierowanie do europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego w trybie art. 267 akapit 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uważa stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z 9 maja 2013 r. że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. Bowiem przepis ten stanowi zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), z treści którego wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej. A zatem nowa ustawa wydłużyła jedynie okres nieprowadzenia działalności, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do potencjalnych przepisów technicznych. Porównanie zaś treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony między innymi ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności.

Ponadto zgodnie z art. 138 ust. 2 u.g.h. przepis zawarty w art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych stosuje się do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Oznacza to, że w momencie ubiegania się przez Spółkę G. o zezwolenie, miała ona świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące będzie skutkować cofnięciem zezwolenia. A jak wyjaśniono powyżej, nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej wydłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie.

Sąd orzekający chce zwrócić uwagę na fakt, że TS UE przyjął, że przepisami technicznymi wymagającymi notyfikacji Komisji są przepisy ustawy o grach hazardowych, które spełniają łącznie dwa warunki: mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Natomiast nie można uznać, za przepis techniczny w takim rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przepisów mających zastosowanie w sprawie (art. 59 pkt 4 u.g.h.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.