Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 584/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ar 47 ust 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art 7,8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 584/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].01.2013 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].12.2012 r., uchylającą czynność materialno-techniczną zameldowania W. W. w dniu [...].09.2012 r. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, iż przeprowadzona została - z udziałem stron - rozprawa administracyjna, celem dokładnego ustalenia przebiegu zdarzeń.

W efekcie ustalono, że W. W. siłą została wprowadzona do przedmiotowego lokalu, ale nastąpiło to w dzień po jej zameldowaniu, czemu skarżąca nie zaprzeczyła. Nie zamieszkiwała tam jednak długo. Organ stwierdził, iż postępowanie to zaistniało na tle nieporozumień rodzinnych, w zakresie ustalenia udziałów we wspólnej nieruchomości, w tym lokali przypadających poszczególnym współwłaścicielom. W efekcie lokal, który przez większość współwłaścicieli miał zostać udostępniony do zamieszkiwania skarżącej, zajęty został przez syna jednej ze współwłaścicielek, który zamieszkał tam wraz z ochroną a później też z konkubiną. Następnie rozpoczął generalny remont tego lokalu. Mając na względzie te okoliczności pełnomocnik W. W. wskazywała, iż dalsze zamieszkiwanie tak młodej osoby wraz z innymi mężczyznami, w mieszkaniu pozbawionym drzwi wewnętrznych, prowadzących do poszczególnych pomieszczeń, w tym do pokoi, w dodatku w kurzu i hałasie - nie było możliwe. Wywodziła zatem, iż nie doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia tego lokalu. Organ odwoławczy ustalił, podobnie jak i I instancja, iż lokal ten nie stanowił dla skarżącej jej centrum życiowego. Stwierdził, że W. W. nigdy w nim nie zamieszkiwała. Stąd na podstawie art 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006 r., Dz. U. nr 139, poz. 993 ze zm.) stwierdził, iż należało uchylić tę czynność materialno-techniczną zameldowania.

We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącej zarzuciła uchylenie zameldowania bez jednoczesnego spełnienia dwóch przesłanek - braku pobytu w tym lokalu i braku zamiaru opuszczenia go. Podniosła także naruszenie art. 7 K.p.a, przez niewyjaśnienie w całości stanu faktycznego i przyznanie racji wyłącznie argumentom uczestnika postępowania

M. K., który wnioskował o uchylenie tej czynności materiaino - technicznej zameldowania oraz naruszenie art. 8 K.p.a. przez brak obiektywnego prowadzenia postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - dalej określanej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie zatem od treści zarzutów zawartych w skardze Sąd bada, czy organy prawidłowo rozstrzygnęły sprawę w granicach żądania określonego przez stronę.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga zasadnicza różnica, jaka zachodzi pomiędzy instytucją wymeldowania, co do której wydaje się nawiązywać w skardze pełnomocnik skarżącej, a uchyleniem czynności materialno-technicznej zameldowania. Ta ostania ma miejsce wówczas, gdy wadliwie, a więc niezgodnie z przepisami, dokonano zameldowania. Jeśli natomiast zgodność z prawem zameldowania nie budzi wątpliwości, a jedynie w późniejszym okresie zameldowany opuszcza dany lokal nie dopełniając obowiązku wymeldowania, wówczas powstaje konieczność rozważenia, czy winno być orzeczone jego wymeldowanie. W takim dopiero postępowaniu administracyjnym podlega badaniu dobrowolność, zamiar, koncentracja interesów życiowych.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było natomiast ustalenie, czy W. W. zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu w dniu zameldowania jej tam przez matkę, a więc [...].09.2012 r., a tym samym czy spełniona została przesłanka określona w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W kontekście poczynionych w tym zakresie ustaleń, obowiązkiem organów było stwierdzenie, czy mogła zostać w nim zameldowana przez organ gminy we wskazanej dacie.

Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie zważywszy, iż zameldowanie stanowi jedynie czynność ewidencyjną (por. m. in. wyrok NSA z 7.11.2008 r.( sygn. akt II OSK 1351/07, Lex nr 526064). Ma więc za zadanie rejestrację stanu już istniejącego. W rozpatrywanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, przesłanka konieczna do zameldowania nie została spełniona. Niezgodnie z wymogami wart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie nie zostało poprzedzone zamieszkiwaniem. Skarżąca do przedmiotowego lokalu wprowadziła się o dzień później. Czynienie zatem ustaleń, jak sugeruje pełnomocnik skarżącej, czy opuszczenie lokalu, które nastąpiło wkrótce po zamieszkaniu miało charakter dobrowolny stawało się w tej sytuacji zbędne. Byłoby uzasadnione, gdyby sam moment rejestracji, a więc zameldowania W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. –[...].09.2012 r. - był poprzedzony uprzednim jej zamieszkiwaniem, najpóźniej w dniu zameldowania. Sprawa toczyłaby się wówczas o wymeldowanie jej spod wskazanego adresu, a nie o uchylenie czynności materialno- technicznej jej zameldowania.

Zameldowanie W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., czemu nie przeczą strony tego postępowania, w tym obecna na rozprawie przed Sądem matka skarżącej, na której wniosek go dokonano - nastąpiło jednak przed zamieszkaniem W. W. w przedmiotowym lokalu i z tego względu było wadliwe. Wobec tego powstała konieczność uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., jako wadliwej.

W tej sytuacji nieuprawnione stało się rozpatrywanie kwestii dobrowolności opuszczenia

przedmiotowego lokalu przez skarżącą w kontekście miejsca, w którym zamierza utworzyć swoje centrum życiowe. Kwestia ta z uwagi na wadliwość meldunku, nie stanowiła przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego, czego organy obu instancji nie zaakcentowały w sposób dostateczny w uzasadnieniach swych decyzji. Uchybienie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy zważywszy, iż uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania W. W. w dniu [...].09.2012 r. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wobec przedstawionej argumentacji, było uprawnione.

Wobec tego zarzuty skargi nie były trafne, w istocie bowiem tyczyły kwestii wymeldowania, a nie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącej.

W tym kontekście chybiony był też podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 8 K.p.a.

Na marginesie jedynie, odnosząc się do argumentacji skargi wskazać należy, iż rozstrzygnięcie o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania W. W. nie stoi na przeszkodzie ponownemu wprowadzeniu się skarżącej do przedmiotowego lokalu. Zamieszkanie w nim na stałe, z zamiarem przebywania może prowadzić do zameldowania jej pod wskazanym adresem.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł jak w sentencji.