Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2001/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie reklamy apteki oraz kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 21 grudnia 2016 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w G. wpłynęła informacja o umieszczeniu w witrynie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w G. przy Al. [...], plakatu o treści: "[...]".

Pismem z [...] stycznia 2017 r., [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w G. (dalej: "WIF") zawiadomił P. sp. z o. o. z siedzibą w W. (obecnie w G.) o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie podejrzenia prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w G. przy Al. [...]. Jednocześnie organ pouczył Stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Powyższe pismo pozostało bez odpowiedzi.

Następnie pismem z [...] lutego 2017 r. WIF wezwał Spółkę do przedłożenia plakatu umieszczonego w witrynie ww. apteki o treści: "[...]", podania okresu eksponowania powyższego plakatu w witrynie apteki oraz złożenia wyjaśnień we wskazanym wyższej zakresie.

W odpowiedzi, pismem z 15 marca 2017 r., do postępowania zgłosił się pełnomocnik Spółki, który wskazał na nieprawidłowości w wezwaniu uniemożliwiające jego zdaniem ustosunkowanie się do zawartego w nim żądania.

Pismem z [...] marca 2017 r. organ I instancji ponownie wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Spółki pismem z 3 kwietnia 2017 r. wniósł o prolongatę terminu na wykonanie wezwania.

W dniu 18 kwietnia 2017 r., do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego wpłynęło pismo, w którym ustosunkowano się do wezwania organu I instancji. Spółka poinformowała. że: "Przedmiotowy plakat wisiał w witrynie apteki przez okres kilku dni. Wyjaśniła, ponadto, że: "(...) plakat ten miał wyłącznie na celu poinformowanie pacjentów w wieku 75 lat o tym, iż mogą oni skorzystać z takiej możliwości. Litery znajdujące się na plakacie są w takiej wielkości, z uwagi na fakt, iż informacja ta została skierowana do Pacjentów mających powyższej 75 lat. którzy niejednokrotnie mają już słabszy wzrok i trudności sprawia im odczytanie zbyt małych liter". Do pisma załączono zdjęcie plakatu o treści "[...]".

Pismem z [...] czerwca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w G. poinformował stronę o zebraniu pełnego materiału dowodowego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

Decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w G.

I. na podstawie art. 94a ust. 2. ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 ze zm.) oraz art. 104 i art. 105 § 1 w związku z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w sprawie podejrzenia prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w G. przy Al. [...], przeciwko przedsiębiorcy P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. umorzył postępowanie o naruszenie zapisu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, w zakresie nakazania w drodze decyzji P. Sp. z o.o. siedzibą w W. zaprzestania prowadzenia reklamy działalności apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w G. przy Al. [...], poprzez umieszczenie plakatu o treści "[...]" w witrynie ww. apteki, w zakresie w jakim art. 94a ust. 3 ww. ustawy nakłada na wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego obowiązek wydania decyzji nakazującej zaprzestania prowadzenia zakazanej reklamy, o jakiej mowa w art. 94a ust. 1 ww. ustawy.

II. Na podstawie art. 129b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne nałożył na P. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego zaskarżając decyzję w części tj. w zakresie pkt II i zarzucając organowi I instancji:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania dostatecznego materiału dowodowego w sprawie;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, że w aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w G. przy Al. [...] była prowadzona reklama, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego nie pozwala na wysnucie takiego wniosku;

3) błędną wykładnię art. 94a ust. 1 u p.f. w związku z art. 43 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez przyjęcie, że umieszczanie w witrynie apteki plakatów informujących o rządowym programie Projekt 75+ stanowi niedozwoloną reklamę apteki, podczas gdy komunikatu o charakterze czysto informacyjnym, w dodatku mającym na celu powiadomienie osób uprawnionych o uprawnieniach przysługujących im z mocy prawa, nie można traktować jako niedozwolonej reklamy;

4) naruszenie prawa materialnego tj. art. 129b ust. 2 u.p.f. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustaleniu wysokości nałożonej na skarżącą kary pieniężnej

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji.

Główny Inspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4 oraz 94a ust. 1 u.p.f. i 129b ust. 1 i 2 ustawy Prawo farmaceutyczne oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 § 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymuje decyzję w zaskarżonej części w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dwukrotnie występował o wyjaśnienia do Spółki wzywając do udzielenia informacji o okresie uwidaczniania ww, plakatu w witrynie apteki. W oparciu o uzyskane od Strony informacje przyjął, że plakat reklamowy umieszczony był w witrynie apteki przez okres kilku dni. Dokumentacja fotograficzna, która wpłynęła do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w G. pozwala na przyjęcie, że do naruszenia doszło w grudniu 2016 r. Uznając za wiarygodne oświadczenie spółki - o krótkotrwałym charakterze naruszenia organ przyjął, że ww. działanie nie są już prowadzone i umorzył postępowanie w przedmiocie nakazania zaprzestania naruszania zakazu reklamy aptek. Z wyjaśnień Spółki zawartych w piśmie z 10 kwietnia 2017 r. wynika również, jednoznacznie że miała ona wiedzę na temat działań podejmowanych w ww. aptece, celów jakim miały one służyć oraz godziła się na nie, co z kolei pozwala zdaniem organu odwoławczego na przypisanie jej odpowiedzialności za naruszenie art. 94a ust. 1 u.p.f. Organ nie dostrzegł jednocześnie uchybień proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Głównego Inspektora Farmaceutycznego brak było podstaw do zmiany wysokości kary pieniężnej. Na ustalenie wysokości kary pieniężnej miały wpływ następujące okoliczności:

1. przedmiotem postępowania był jeden rodzaj działalności (umieszczenie w witrynie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w G. przy Al. [...] plakatu o treści "[...]");

2. Strona pod pozorem informowania o rządowym Projekcie 75+ prowadziła niedozwoloną reklamę apteki wykorzystując hasło "DARMOWE LEKI", które mogło stanowić skuteczną zachętę do skorzystania z usług apteki sugerując, że apteka oferuje darmowe produkty lecznicze;

3. niniejsze postępowanie dotyczyło naruszenia zakazu reklamy co do jednej apteki prowadzonej przez Stronę;

4. Strona umieściła plakat w miejscu o dużym natężeniu ruchu pieszych - a zatem reklama docierała do sporego grona odbiorców;

5. okres trwania naruszenia był krótki - plakat znajdował się w witrynie apteki zaledwie przez kilka dni;

6. Strona przed wydaniem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] zaprzestała prowadzenia reklamy;

7. Organ nie stwierdził by strona była uprzednio karana za naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne;

8. od przedsiębiorcy uzyskującego zezwolenie na prowadzenie apteki wymagana jest znajomość przepisów regulujących ten rodzaj działalności gospodarczej, w szczególności art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne;

9. kara pieniężna musi być dotkliwa, ponieważ ma zapobiec ponownemu naruszeniu przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności.

W ocenie organu nałożona kara uwzględnia wskazanych wyżej okoliczności i nie można uznać, że nałożona kara jest nieadekwatna do okoliczności niniejszej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. sp. z o. o. z siedzibą w G. powyższej decyzji zarzuciła :

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania - poprzez brak zebrania przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego materiału dowodowego w sprawie;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez dokonanie błędne; oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, że w aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w G. przy Alei [...] była prowadzona reklama, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego nie pozwala na wysnucie takiego wniosku;

3) błędną wykładnię art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne w związku z art. 43a ustawy dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych środków publicznych - poprzez przyjęcie, że umieszczanie w witrynie apteki plakatów informujących o rządowym programie Projekt 75+ stanowi niedozwolona reklamę apteki, podczas gdy komunikatu o charakterze czysto informacyjnym, w dodatku mającym na celu powiadomienie osób uprawnionych o uprawnieniach przysługujących im z mocy prawa, nie można traktować jako niedozwolonej reklamy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i uzasadniła podnoszone zarzuty.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o uchylenie decyzji organu I instancji w zaskarżonym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2018 roku, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G. z dnia [...] czerwca 2017 roku - nie naruszają przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy Inspekcji Farmaceutycznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżąca spółka dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, co dało podstawę do nałożenia stosownej kary pieniężnej, w oparciu o przepis art. 129b ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy.

Sąd uznał jednocześnie, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym zarzucanego w skardze naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W działaniu organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Według Sądu wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest spójna i wyczerpująca.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przepis art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne został wprowadzony ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2007 r. Nr 75, poz. 492), w konsekwencji implementacji m. in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2004/27/WE z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi i obowiązywał od dnia 1 maja 2007 r. Sformułowany w nim zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.

Następnie, przepis art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Obecnie zatem, przepis art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne stanowi o zakazie reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Zakaz ten nie obejmuje jedynie informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

W ocenie Sądu, powyższe oznacza, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz - co istotne - ich działalności. W poprzednio wskazanym stanie prawnym, czyli przed dniem 1 stycznia 2012 r., przedmiotowy zakaz był niejako zawężony do spełnienia łącznie trzech przesłanek, gdy: działalność ta nosiła cechy reklamy, była skierowana do publicznej wiadomości oraz odnosiła się w sposób bezpośredni do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.

Zauważyć należy, że w aktualnym stanie prawnym także nie zawarto definicji reklamy apteki i jej działalności, tak jak uczyniono to przykładowo w przepisie art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, w zakresie reklamy produktu leczniczego.

Zdaniem Sądu, posiłkując się jednakże definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych, należy wskazać, że za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (tak m.in. /w:/ Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M. Bańki, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2003). Oznacza to, że reklamą apteki może być każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem każdego działania wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust.1 cyt. ustawy, a więc kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Warto wskazać przy tym na utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych podejście interpretacyjne co do wykładni art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, gdzie powszechnie przyjmuje się właśnie, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2583/15; wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II GSK 682/15; wyroki NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 97/15 oraz sygn. akt II GSK 550/15; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1718/13; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1981/13). Z kolei Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07 zauważył, że wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje (w tym zwłaszcza cenowe) są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. W ocenie Sądu Najwyższego reklamą są bowiem wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów oceniających ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, organy inspekcji farmaceutycznej trafnie wywiodły, że umieszczanie umieszczeniu plakatu o treści "[...]" w witrynie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" zlokalizowanej w G. przy Al. [...], stanowiło naruszenie zakazu reklamy apteki oraz jej działalności, o którym mowa w przepisie art. 94a ust. 1 ustawy.

Wobec naruszenia przez Skarżącą zakazu ustanowionego w przepisie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, zasadne było nałożenie na nią kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych, na podstawie art. 129b ust. 1 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi, że karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten, kto wbrew przepisom art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Co istotne, karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji administracyjnej. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2). Zdaniem Sądu, oznacza to, że wymiar kary jest ściśle uzależniony od ustaleń faktycznych związanych z naruszeniem zakazu reklamy apteki i jej działalności, jest bezpośrednią konsekwencją tych ustaleń. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ zobligowany był do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, pomimo że strona skarżąca zaprzestała stosowania kwestionowanych oznaczeń produktów promocyjnych, a postępowanie o naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne zostało w tym zakresie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w G. umorzone. Należy podkreślić, że przepis art. 94a ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne stanowi, że organ może w razie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy, w drodze decyzji, nakazać zaprzestanie prowadzenia takiej reklamy. Niewątpliwie decyzja administracyjna, wydana w trybie art. 94a ust. 3 cyt. ustawy, wywołuje skutki nie tylko wobec zdarzeń mających miejsce w momencie jej wydania, ale również wobec zdarzeń mających miejsce przed jej wydaniem. Wprowadzony ustawą - Prawo farmaceutyczne model "następczego" nadzoru nad reklamą produktu leczniczego, polega na uprawnieniu organu do wydawania decyzji administracyjnych nakazujących zaprzestania ukazywania się lub prowadzenia reklamy produktów leczniczych sprzecznej z obowiązującymi przepisami dopiero po ukazaniu się danej reklamy oraz wobec potencjalnych zdarzeń w przyszłości. Zdaniem Sądu, powyższy skutek jest zgodny z intencją ustawodawcy i wynika z istoty wykonywania funkcji nadzorczych przez organ administracji publicznej. Pomimo zatem, że w niniejszej sprawie ustalono, iż Skarżąca przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] czerwca 2017 roku, zaprzestała prowadzenia we wskazanej aptece działalności reklamowej, nie stanowiło to przeszkody w nałożeniu na nią kary pieniężnej za okres, w którym taką działalność prowadziła. Sąd uznał ponadto, że organ prawidłowo ustalił wysokość nałożonej kary pieniężnej. Przy wymiarze kary pieniężnej, uwzględnił on bowiem stosowne kryteria, wskazane przez ustawodawcę w przepisie art. 129b ust. 2 cyt. ustawy, czyli okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także, czy doszło już uprzednio do naruszenia przepisów przez kontrolowany podmiot.

Sąd nie dopatrzył się zatem ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., ani mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia norm prawa materialnego, a więc przede wszystkim przepisów art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Przeprowadzone postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, zostało poprzedzone postępowaniem dowodowym, w którym organy dowiodły w sposób niewątpliwy naruszenia zakazu określonego w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Ponadto, należy uznać, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.