Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 566/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19
journal: Dz.U. 2005 nr 130 poz 1087
law: Ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2015r. sprawy ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w G.W., Filia w Z.G. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przejęcia w trwały zarząd nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta Ż., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 130, poz. 1087 z późn. zm.) oraz art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz.145 z późn. zm. – obecnie t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469) i art. 107 kpa, stwierdził przejście z dniem 30 lipca 2005 r. w trwały zarząd Marszałka Województwa L. nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, a znajdującej się w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych, Oddział Terenowy w G.W., Filia w Z.G., wód rzeki W., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 13/4 o powierzchni 0,4490 ha i działka nr 23/3 o powierzchni 0,1763 ha, położonych w obrębie B., gmina I..

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że Marszałek Województwa L. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej przejście w trwały zarząd wyżej wymienionej nieruchomości. Wskazał, że zgodnie z art. 14a ustawy Prawo wodne, grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa, są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa. Natomiast w myśl art. 10 ust. 1a cytowanej ustawy, wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej, śródlądowe wody powierzchniowe płynące oraz wody podziemne stanowią własność Skarbu Państwa.

Starosta Ż. podniósł, że Marszałek Województwa wykonuje prawa własności w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego i dlatego, w świetle obowiązujących przepisów oraz istniejących zapisów w operatach ewidencji gruntów, nie ma przeszkód do stwierdzenia przejścia w trwały zarząd Marszałka Województwa działek, które w ewidencji gruntów wykazane są jako wody płynące stanowiące własność Skarbu Państwa.

Organ I instancji wskazał, że wody rzeki W. na odcinku przepływającym przez obręb B., gmina I., pokrywają grunty oznaczone ewidencyjnie działkami nr 13/4 o powierzchni 0,4490 ha i nr 23/3 o powierzchni 0,1763 ha, stanowiące własność Skarbu Państwa w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w G.W., Filia w Z.G..

Zaznaczając, że na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz.U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149), rzeka W. jest śródlądową wodą powierzchniową stanowiącą własność publiczną, istotną dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, w stosunku do której wykonywanie uprawnień powierzono Marszałkowi Województwa L., Starosta Ż. wskazał, że na mocy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne, z dniem wejścia w życie tej ustawy (30 lipca 2005 r.) stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte tymi wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych i marszałków województw, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-4 Prawa wodnego. Przejście mienia stwierdza, na wniosek zainteresowanego, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Organ I instancji stwierdził, że wobec powyższego należało orzec jak w sentencji, przy czym ostateczna decyzja stanowi podstawę do wpisu w księdze wieczystej jako właściciela Skarb Państwa w trwałym zarządzie Marszałka Województwa L..

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Agencja Nieruchomości Rolnych, Oddział Terenowy w G.W., Filia w Z.G., zarzucając naruszenie art. 14a ustawy Prawo wodne, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw oraz art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach odwołania w szczególności podniesiono, że Agencja Nieruchomości Rolnych wykonuje uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa na zasadach określonych w ustawie o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa i korzysta z takich samych uprawnień jak każdy właściciel oraz wywodzono, że zaskarżona decyzja mogła być wydana wyłącznie po uprawomocnieniu decyzji stwierdzającej przejście do zasobu Skarbu Państwa gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa, będących dotychczas w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 4 ust. 4 ustawy Prawo wodne, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw oraz art. 1 ust. 1a i art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne i stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej, zawierającym uregulowania szczególne, na mocy których ustanowione zostało na rzecz wskazanych w tym przepisie jednostek i organów prawo trwałego zarządu w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa wód oraz gruntów pokrytych wodami. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. za słuszne uznał stanowisko organu I instancji, że aby przywołany przepis mógł być zastosowany, wody i grunty pod wodami muszą stanowić własność Skarbu Państwa w ściśle określonym momencie, to jest w dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej, a więc 30 lipca 2005 r. Z tym dniem wody publiczne oraz pokryte nimi grunty – o ile stanowią własność Skarbu Państwa – przechodzą w trwały zarząd wskazanych podmiotów. Przywołany przepis znajduje zastosowanie do wszystkich wód stanowiących własność Skarbu Państwa, o których mowa w art. 10 ust. 1a ustawy oraz gruntów pod tymi wodami. Przejście w trwały zarząd następuje na rzecz tej jednostki lub organu, który zgodnie z art. 11 ust. 1 wykonuje uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do danego rodzaju wód publicznych. Przejście wód oraz pokrytych nimi gruntów w trwały zarząd następuje z mocy prawa, zaś przejście mienia stwierdza na wniosek zainteresowanego, właściwy starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Organ II instancji podał, że Starosta Ż. wyjaśnił, że wody cieku W., zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną, zostały zaliczone do śródlądowych wód powierzchniowych stanowiących własność publiczną, istotną dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, w stosunku do której wykonywanie uprawnień powierzono Marszałkowi Województwa L., zaś pokryte nimi grunty obejmujące działki nr 13/4 i 23/3 stanowiły własność Skarbu Państwa (w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych). Powołując się następnie na art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz.1187 z późn. zm. – obecnie t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1014), organ II instancji wywiódł, że skoro grunty pokryte wodami stanowią niezbywalną własność Skarbu Państwa, to należy uznać, że Starosta słusznie nie stwierdził o przejściu wymienionych w zaskarżonej decyzji wód i gruntów pokrytych wodami do zasobu Skarbu Państwa, gdyż wody te, jako własność Skarbu Państwa, już do niego należą. Organ dodał, że w uzasadnionych przypadkach decyzja stwierdzająca przejście do zasobu Skarbu Państwa gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi bądź ich wykreślenie z tego zasobu wydawana jest na wniosek właściwego organu lub jednostki, to jest m.in. regionalnych zarządów gospodarki wodnej i marszałków województw, jednak decyzje wydawane na podstawie art. 14a ust. 2 ustawy Prawo wodne i art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw nie są ze sobą powiązane i mogą być wydawane niezależnie.

Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że Agencja Nieruchomości Rolnych wykonuje uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa na zasadach określonych w ustawie o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa i korzysta z takich samych uprawnień jak każdy właściciel, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W., powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1554/09 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2000 r. sygn. akt IV CKN 29/00, wywiódł, że skoro w dniu 30 maja 2005 r. przedmiotowe wody powierzchniowe płynące oraz pokryte nimi grunty stanowiły własność Skarbu Państwa, to nie zachodziła potrzeba stwierdzenia w decyzji o przejściu wymienionych w zaskarżonej decyzji wód i gruntów do zasobu Skarbu Państwa.

W ocenie organu odwoławczego, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, bowiem Starosta w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo ocenił dowody i zinterpretował przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo sporządził uzasadnienie, należycie wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do pozostałych twierdzeń odwołania organ II instancji podał, że przepisy Prawa wodnego i ustawy o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw nie regulują postępowania związanego z ewidencją gruntów. Problematykę tę reguluje wydane na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.; obecnie t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 542). Wywodząc, że aby skutecznie zakwestionować prawidłowość wpisu w ewidencji gruntów i budynków należy przedłożyć dokumenty lub wskazać okoliczności prawne, mogące być podstawą ujawnienia zmian podmiotowych w ewidencji gruntów, organ odwoławczy stwierdził, że z chwilą, kiedy decyzja, z której wynika konieczność zmiany w ewidencji gruntów stanie się ostateczna, organ ma możliwość dokonania zmian. Dlatego decyzja Starosty Ż. upoważnia organ do dokonania z urzędu stosownych zmian w operacie ewidencyjnym.

Wskazując na powyższe Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. uznał decyzję organu I instancji za prawidłową, zgodną z prawem materialnym i procesowym.

Na powyższą decyzję Agencja Nieruchomości Rolnych, Oddział Terenowy w G.W., Filia w Z.G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Strona skarżąca, zarzucając naruszenie art. 14a ustawy Prawo wodne, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw i przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji, bądź wydanie orzeczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej.

W opinii strony skarżącej, decyzje organów obu instancji nie odpowiadają prawu. Ponawiając argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji strona skarżąca stwierdziła, że nie można zgodzić się z wywodami organu, iż nie może być przedmiotem niniejszego postępowania prawidłowość wpisu w ewidencji gruntów i budynków, gdyż organ winien jest ustalić całokształt okoliczności faktycznych i prawnych, a w razie potrzeby podejmować czynności z urzędu. Zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja mogła być wydana wyłącznie po uprawomocnieniu się decyzji stwierdzającej przejście do zasobu Skarbu Państwa gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa, będących dotychczas w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Nadto decyzja – w ocenie strony – została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegającym na niepodjęciu niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – w zgodzie ze słusznym interesem strony, co znalazło wyraz w wadliwym i niepełnym uzasadnieniu faktycznym decyzji. Strona skarżąca oświadczyła przy tym, że w innych podobnych sprawach rozstrzygnięcia organu I instancji były odmienne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Przedstawiając argumentację zbieżną z zawartą w motywach zaskarżonej decyzji organ II instancji zauważył, że zarzucając w skardze naruszenie przepisów postępowania strona skarżąca nie wskazuje, jakie zasady zostały naruszone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469), ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 130, poz. 1087 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz.U. z 2003 r. Nr 16, poz. 149).

Przepis art. 10 ust. 1a ustawy Prawo wodne stanowi, że wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej, śródlądowe wody powierzchniowe płynące oraz wody podziemne stanowią własność Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa wykonuje marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3.

W myśl art. 14a ust. 1 Prawa wodnego, grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa, są zasobem nieruchomości Skarbu Państwa, do którego nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518, z późn. zm.). Wedle zaś ust. 2 tego artykułu, przejście gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi do zasobu, o którym mowa w ust. 1, oraz ich wykreślenie z zasobu stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek właściwego organu lub jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych i marszałków województw, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Po myśli ust. 2 tego artykułu, przejście mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotyczą rzeki W., wymienionej w Załączniku nr 2 – Śródlądowe wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną, istotne dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, woj. ll, Lp. 390 – do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną.

Mając na uwadze treść powyższych regulacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z przytoczonymi wyżej przepisami prawa.

W szczególności podkreślić trzeba, że w chwili wejścia w życie ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, to jest w dniu 30 lipca 2005 r., wody rzeki W. były zaliczone do śródlądowych wód powierzchniowych stanowiących własność publiczną, istotną dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, a pokryte nimi grunty obejmujące działki nr 13/4 i 23/3 stanowiły własność Skarbu Państwa (w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych). Wynika to jednoznacznie z Załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną. Z tym więc dniem, to jest z dniem 30 lipca 2005 r., wody rzeki W. oraz grunty nimi pokryte przeszły w trwały zarząd Marszałka Województwa L.. Powyższe nastąpiło z mocy prawa i nie wymagało wydania decyzji stwierdzającej przejście do zasobu Skarbu Państwa gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi. Tak więc w rozpatrywanej sprawie w chwili wydawania zaskarżonej decyzji i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji spełnione były wszystkie przesłanki z art. 19 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, pozwalające na ich podjęcie.

Podkreślić należy, że omawiana decyzja ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że stwierdza ona stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, to jest w dniu 30 lipca 2005 r.

Zgodzić się przy tym trzeba z organem II instancji, że decyzje wydawane na podstawie art. 14a ust. 2 ustawy Prawo wodne i art. 19 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw nie są ze sobą powiązane i mogą być wydawane niezależnie.

Odnosząc się do kwestii, że stwierdzenie na podstawie decyzji przejścia wód stanowiących własność Skarbu Państwa w trwały zarząd marszałka województwa spowoduje, że w ewidencji gruntów wody te nadal pozostaną w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa, którymi dysponuje Agencja Nieruchomości Rolnych, wskazać należy za organem odwoławczym, iż przepisy ustawy Prawo wodne, jak też przepisy ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw nie regulują postępowania związanego z ewidencją gruntów. Problematykę dotyczącą ewidencji gruntów reguluje wydane na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.; obecnie t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 542). Zgodnie z jego § 46 ust. 1, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 tegoż rozporządzenia. Natomiast ust. 2 pkt 1 § 46 stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych. Należy więc przyjąć, iż z chwilą kiedy decyzja, z której wynika konieczność zmiany w ewidencji gruntów stanie się ostateczna, organ ma możliwość dokonania zmian. Tak więc decyzja Starosty Ż. z dnia [...] r. nr [...] będzie stanowić podstawę do dokonania z urzędu stosownych zmian w operacie ewidencyjnym.

Zauważyć wypada, że podobne stanowisko było już niejednokrotnie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki WSA w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 369/07 i z dnia 11 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 842/05; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 486/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Po 90/12).

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.