Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2500/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa z dniem [...] lipca 2000 r., nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obrębie ewidencyjnym [...],[...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, objętej księgą wieczystą nr [...] Sądu Rejonowego w [...][...] Zamiejscowego Wydziału Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Wójt Gminy [...] wnioskiem nr [...] z [...] kwietnia 2020 r. zwrócił się do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia przez Gminę [...] własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obrębie ewidencyjnym [...],[...], oznaczonej jako działka nr [...] powierzchni [...] ha, ujawnionej w księdze wieczystej [...] Sądu Rejonowego w [...][...] Zamiejscowego Wydziału Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] na podstawie art. 13 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.

Wojewoda [...] ustalił, po dokonaniu analizy akt sprawy, że [...] czerwca 2000 r. w ewidencji gruntów figurowała pierwotna działka nr [...] o powierzchni 8,9051 ha. Z działki tej została wydzielona między innymi działka nr [...] o powierzchni 0,4748 ha - na podstawie operatu pomiarowego [...] z 2014 r. Z treści księgi wieczystej [...] ustalonej w systemie Elektronicznych Ksiąg Wieczystych prowadzonym na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu [...] lipca 2020 r. wynika z kolei, że Skarb Państwa nabył prawo własności przedmiotowej nieruchomości przed [...] czerwca 2000 r. na podstawie orzeczenia Ministra Komunikacji z dnia [...] maja 1947 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstw komunikacyjnych (M. P. z dnia 27 maja 1947 r. Nr 77 poz. 495). Ponadto Skarb Państwa jest nadal ujawniony w ww. księdze wieczystej jako właściciel przedmiotowej nieruchomości. Organ I instancji wskazał także, że z zaświadczenia Starosty [...] z [...] kwietnia 2020 r. wynika, iż w ewidencji gruntów według stanu na dzień [...] czerwca 2000 r. pierwotna działka nr [...], w obrębie [...], oznaczona była symbolem użytku "[...]. Jako właściciel wpisany był Skarb Państwa, jako władający Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych. Z akt sprawy wynikało również, że zgodnie z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], obowiązującym w dniu [...] czerwca 2000 r., grunt oznaczony obecnie jako działka nr [...] znajdował się na terenie opisanym symbolem "R" - tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej bez prawa zabudowy. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że w uproszczonym wypisie z rejestru gruntów, według stanu na dzień [...] marca 2020 r., działka nr [...] oznaczona jest symbolem użytku "[...] przy czym z akt postępowania nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość została zajęta infrastrukturą kolejową. Z pisma Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2020 r. wynika zaś, że w latach dziewięćdziesiątych XX wieku grunt ten był użytkowany rolniczo i wykorzystywany pod ogródki przydomowe dla pracowników PKP. Podkreślono także, iż w aktach sprawy znajduje się pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Kształtowania Ustroju Rolnego i Gospodarowania Zasobem Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w [...] z [...] czerwca 2020 r., z którego wynika, że przedmiotowa działka nie została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Odnosząc powyższe ustalenia do przepisów ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] czerwca 2000 r., Wojewoda [...] uznał, iż spełnione zostały wszystkie kryteria określone w ww. ustawie do tego, aby uznać, że objęta wnioskiem Wójta Gminy [...] działka podlegała z mocy prawa przekazaniu na własność Gminie [...], która przejmuje tę nieruchomość wraz z zobowiązaniami wobec osób trzecich.

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosła [...] SA z siedzibą w [...] (dalej: spółka lub skarżąca), podnosząc pominięcie przez organ I instancji fakt nabycia przez nią (z mocy prawa) prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe".

Po rozpoznaniu odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister, organ odwoławczy lub organ II instancji), wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] października 2020 r., utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z [...] lipca 2020 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia i wnioski poczynione przez organ niższego stopnia. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania wskazał, że wbrew twierdzeniom spółki, kwestia ewentualnego nabycia przez nią prawa użytkowania wieczystego spornego gruntu, nie mogła mieć wpływu na nabycie nieruchomości przez Gminę. Spółka mogła bowiem nabyć to prawo dopiero 27 października 2000 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 8 września 2000 r. (i tylko pod warunkiem, że w tym dniu nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa). Tymczasem przedmiotowe postępowanie dotyczyło stanu prawnego istniejącego prawie 4 miesiące wcześniej, tj. w dniu [...] czerwca 2000 r.

Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2020 r. wywiodła [...] SA z siedzibą w [...] zaskarżając to rozstrzygniecie w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a) poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także niezebranie całości materiału dowodowego, pomimo ciążącego na organach obowiązku;

b. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji przyjęcie, iż nie jest możliwe stwierdzenie, że Spółka nabyła ex lege użytkowanie wieczyste nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. z 2018 r. poz. 1311 ze zm.) oraz zebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

c. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 §1 pkt 1 w zw. z pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwe jego zastosowanie i utrzymanie w mocy niezgodnej z prawem decyzji, pomimo że organ II instancji powinien był stwierdzić wystąpienie podniesionych naruszeń po stronie organu I instancji, a w konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy, bądź alternatywnie skierować sprawę do ponownego rozpoznania;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 107, poz. 464, ze zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie, że Gmina [...] z dniem 1 lipca 2000 r. nabyła prawo własności nieruchomości, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie jest wystarczający dla dokonania takiego ustalenia;

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe, poprzez bezzasadne przyjęcie, iż [...] S.A. nie nabyły z dniem [...] października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości, ze względu na nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa prawa własności Nieruchomości w dniu [...] października 2000 r.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca spółka wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r., oraz o rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego nieruchomości i prawa własności urządzeń znajdujących się na nieruchomości, a gdyby nie było to możliwe - przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania;

2. zwrot od organu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a., według norm prawem przepisanych.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca spółka podniosła, że w jej ocenie, w sprawie nie dokonano właściwej oceny w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek pozwalających na uznanie, że będąca jej przedmiotem nieruchomość stanowi mienie rolnicze. Ponadto, spółka wskazała, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji pod względem dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a także dowodów jest identyczne jak w przypadku decyzji Wojewody [...], co miałoby świadczyć o tym, że organ odwoławczy nie dokonał żadnych nowych ustaleń w sprawie, lecz oparł się jedynie na ocenie organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, wskazując na niezasadność podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż z podniesionymi w niej zarzutami nie można się zgodzić. Nadto, działając z urzędu, Sąd nie dopatrzył się takich uchybień prawa procesowego lub materialnego, których wystąpienie uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego kontrolowanych w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięć.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji stanowił art. 13 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2020 r. poz. 396 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z tym przepisem nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3, w terminie określonym w ust. 1, tj. do 30 czerwca 2000 r., stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Nabycie nieruchomości w tym trybie stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

W świetle powyższego, na orzekających w sprawie organach ciążył obowiązek zbadania: 1) czy objęta wnioskiem Wójta Gminy [...] nieruchomość stanowiła nieruchomość rolną w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (patrz art. 1 pkt 1 ustawy); 2) czy grunt ten stanowił własność Skarbu Państwa i do 30 czerwca 2000 r. nie został przekazany do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostateczną decyzją, o której mowa w ustawie.

W kontekście pierwszego warunku wskazać należy, że pojęcie nieruchomości rolnej definiuje art. 461 k.c., w świetle którego "Nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej". Oznacza to, że działające w sprawie organy administracji były de facto zobligowane do ustalenia, nie tyle zapisów ewidencyjnych odnoszących się do przeznaczenia objętej wnioskiem nieruchomości co jej cech, o jakich stanowi powołane wyżej unormowanie k.c., a więc czy grunt ten był lub mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skargi, ustalenia organów administracji w powyższym zakresie są prawidłowego, logiczne, a co więcej, w wystarczający sposób udokumentowane. Należy bowiem zauważyć, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż choć w ewidencji gruntów według stanu na [...] czerwca 2000 r. pierwotna działka nr [...], z której później wydzielono sporną działkę nr [...], była wprawdzie oznaczona symbolem użytku: [...] (podobne przeznaczenie wskazano w uproszczonym wypisie z rejestru gruntów z 23 marca 2020 r.), to jednak w postanowieniach planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obowiązującym [...] czerwca 2000 r. grunt ten znajdował się w obszarze opisanym jako "R", tj. tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej bez prawa zabudowy. Fakt ten wynika bezsprzecznie choćby z materiału kartograficznego znajdującego się w aktach administracyjnych. Co więcej, z wyjaśnień Wójta Gminy [...] przedstawionych we wniosku z [...] kwietnia 2020 r. wynika, że w latach dziewięćdziesiątych minionego stulecia, przedmiotowy teren był użytkowany rolniczo i wykorzystywany pod ogródki przydomowe pracowników PKP. Powyższe, w ocenie Sądu, świadczy niewątpliwie o tym, że sporny grunt był użytkowany rolniczo, spełniając tym samym przesłanki do uznania go za nieruchomość rolną w rozumieniu art. 471 k.c., zwłaszcza wobec faktu, że w aktach postępowania nie ma jakichkolwiek dowodów wskazujących na zajęcie tego gruntu infrastrukturą kolejową, a skarżąca spółka takowych nie zaoferowała ani w toku postępowania administracyjnego, ani nawet w charakterze załącznika do wniesionej w sprawie skargi. Tym samym twierdzenia spółki o dokonaniu przez organy administracji błędnej wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie oceny charakteru prawnego i faktycznego przedmiotowej działki, jak również o brakach postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zakwestionowanej decyzji, jak również decyzji pierwszoinstancyjnej (z uwagi na utrzymanie jej w mocy zaskarżoną decyzją) są nie tylko chybione, ale i gołosłowne.

Zważyć dalej należy, że Sąd nie miał wątpliwości także w kontekście drugiej z wymienionych wcześniej przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 4 ustawy. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie świadczy bowiem o tym, że sporna działka nr [...] (wchodząca przed podziałem w skład działki nr [...]) przed [...] czerwca 2000 r. stanowiła własność Skarbu Państwa i nie została przy tym przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa ostateczną decyzją, o jakiej mowa w ustawie. Potwierdzeniem tego są: wpis w księdze wieczystej nr [...], z którego wynika, że Skarb Państwa nabył prawo własności przedmiotowej nieruchomości przed [...] czerwca 2000 r. na podstawie orzeczenia Ministra Komunikacji z [...] maja 1947 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstw komunikacyjnych (M.P. z 27 maja 1947 r. nr 77, poz. 495), w której to księdze Skarb Państwa nadal figuruje jako właściciel przedmiotowego gruntu; pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Kształtowania Ustroju Rolnego i Gospodarowania Zasobem Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa OT w [...] z [...] czerwca 2020 r., zaświadczające, że sporna działka nie została przekazana do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania mocy dowodowej powyższych dokumentów, a spółka skarżąca nie przedstawiła żadnych kontrdowodów, które mogłyby podważać wiarygodność wynikających z tych dokumentów okoliczności.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zaszły przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, własności nieruchomości wskazanej wnioskiem Wójta tej Gminy z [...] kwietnia 2020 r. Celnie przy tym wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na zarzut, który skarżąca spółka podniosła także w skardze, a dotyczący niezastosowania art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", że przepis ten nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania. Sąd podziela ten wniosek, jak również towarzyszącą mu argumentację, przyjmując je za swoje. Zgodzić należy się bowiem z tym, że choć regulacja zawarta w ww. przepisie przewiduje, iż "Grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP", to jednak nabycie przez PKP prawa, o którym mowa w art. 34 ust. 1 powołanej ustawy, było możliwe dopiero [...]października 2000 r., czyli w dniu wejścia w życie ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Tymczasem kontrolowane rozstrzygnięcia zapadły w odniesieniu do stanu prawnego istniejącego na dzień [...] czerwca 2000 r., a więc niemal 4 miesiące wcześniej.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze naruszeń prawa materialnego, jak również nie stwierdził takowych w ramach kontroli dokonanej na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził także naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był bowiem wystarczający do ustalenia istotnych okoliczności stanu faktycznego i wydania kwestionowanych skargą rozstrzygnięć, wobec czego nie można czynić organom zarzutu naruszenia art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, czy 80 k.p.a., gdyż postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a ocena zebranych dowodów miała charakter swobodny a nie dowolny – wbrew temu co twierdzi skarżąca spółka. Tym samym organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, gdyż nie było podstaw do jej uchylenia. Co więcej, nie można podzielić uwag skarżącej o apriorycznej wadliwości decyzji drugoinstancyjnej, tylko z tego powodu, że w znacznej mierze powiela ona ustalenia organu niższego stopnia, skoro wywodzący ten zarzut nie wskazuje żadnych dodatkowych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że organ odwoławczy pominął istotne dla sprawy dowody i zaakceptował ustalenia sprzeczne z prawdą obiektywną. Strona skarżąca czyni więc tego rodzaju zarzut, nie osadzając go w kontekście jakichkolwiek dowodów świadczących, iż powyższe mogłoby świadczyć o naruszeniu jej praw i gwarancji procesowych. Skarżąca pomija przy tym oczywistą kwestię, że akceptacja przez organ odwoławczy ustaleń zawartych w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym jest naturalną konsekwencją dojścia przez ten organ, na podstawie przekazanych mu akt postępowania, do tych samych wniosków, do których doszedł organ niższego stopnia. W szczególności zaś wnioski te nie będą inne, jeśli stan sprawy nie wymagał przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z urzędu, a nie było również do tego podstaw ze względu na brak aktywności strony odwołującej się i strona ta nie przedstawiła też samodzielnie żadnych dowodów świadczących o zasadności przyjęcia innego rozstrzygnięcia niż to utrzymane w mocy.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę w niniejszej sprawie oddalił.