Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 50/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 13
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr. ) WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 05 października 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Obornikach w sprawie udostępnienia informacji publicznej domagając się:

1) zobowiązania Inspektora Sanitarnego do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;

2) o orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

3) wymierzenie organowi grzywny;

4) zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Skargę wniesiono w następującym stanie faktycznym sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. (data wpływu do organu [...] maja 2017 r.) A. S. oraz R. K. zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. o udzielenie informacji publicznej:

1. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP)w Państwa urzędzie oraz w całej Polsce dotyczących szczepień przeciwko: gruźlicy, WZW typu B, błonicy, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenzae typu b, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu, tężcowi oraz przeciw inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniale?

2. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje)?

3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne?

4. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują?

5. Od którego roku dane te są gromadzone?

6. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy?

7. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne?

8. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38, 1 (supl. 1): S 17

S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i teraz)?

9. Czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - orzeczenie Matter v. Słowacja wyrok z dnia 5 lipca 1999 r., niepublikowany, tak też orzeczenie Salyetti vs Włochy z 2002 r., 42197/98.

10. Czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny poinformował A. S., że:

1. w roku 2016 odnotowano 2 przypadki niepożądanych odczynów poszczepiennych ,

2. odnotowane odczyny poszczepienne miały charakter łagodny po szczepionce DTP oraz Imovax Polio,

3. nie odnotowano przypadków śmiertelnych,

4. dane wykazane w punktach 1 do 3 wynikają z corocznych sprawozdań przekazywanych do jednostek nadrzędnych,

5. dane w przedmiotowym zakresie nanoszone są na sprawozdania zgodnie z wytycznymi obowiązującymi od dnia wejścia ustawy o dostępie do informacji publicznej,

6. tutejszy organ sanitarny w przedmiocie obowiązku poddawania szczepieniu odsyła do strony internetowej, ponieważ w zależności od sytuacji epidemiologicznej jest ustalany Program Szczepień Ochronnych na dany rok w każdym kraju,

7. nie odnotowano na terenie działania tut. organu sanitarnego przypadków epidemii chorób ,którego źródłem mógłby być swobodny przepływ osób na terenie UE,

8. państwowa inspekcja sanitarna przypominając o obowiązku poddania dzieci szczepieniom zgodnie z corocznym kalendarzem szczepień ochronnych wykonuje powyższe czynności na podstawie Ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych ( Dz. U. z 2016r. poz.849),

9. organy państwowej inspekcji sanitarnej zobowiązane są stosować przepisy bliżej określone w punkcie 8,

10. tutejszy Organ nie posiada informacji w przedmiocie skargi złożonej na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K..

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. wskazując z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że organ nie udzielił żądanej informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika, organ sanitarny udostępnił żądane informacje w ustawowym terminie 14 dni.

Organ wskazał, iż działania A. S. - matki dziecka zmierzają do nieuzasadnionego przewleczenia poddania szczepieniom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "Ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07).

Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 Ppsa, wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa

Sąd wskazuje, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmowano, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa (w brzmieniu sprzed nowelizacji.).

W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.).

Wskazać należy, iż nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmienia tryb wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej.

Artykuł 53 § 2 b Ppsa wyraźnie wskazuje, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W obecnym brzmieniu art. 37 Kpa dotyczący ponaglenia stanowi, iż:

§ 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W ocenie Sądu, skoro ponaglenie zastąpiło zażalenie do organu wyższego stopnia oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 Kpa, których to wniesienie w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie było wymagane zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem, nie jest wymagane obecnie wniesienie ponaglenia, gdyż nadal brak jest podstaw do stosowania przepisów Kpa w przedmiotowym zakresie.

Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, że jej przedmiotem jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. w zakresie udostępnienia stronie skarżącej zawartych we wniosku z dnia [...] maja 2017 r. informacji.

Zatem koniecznym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia czy żądane informacje są informacją publiczną oraz czy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W niniejszej sprawie należy również ustalić czy działania organu nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy działanie takie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Tak więc, mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy jakim podlega skarga na bezczynność organu, należało przede wszystkim wyjaśnić czy informacja, o której udostępnienie wystąpiła skarżąca stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a podmiot do którego o udzielenie informacji się zwrócił jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

W pierwszej kolejności Sąd postanowił się odnieść do aspektu podmiotowego sprawy tzn. czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych określony został w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4. ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mieści się jako organ w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.;), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji).

Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 ab initio Konstytucji). Rudymentarnym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Znalazły się w nim m.in. informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29).

Wobec powyższego wskazać należy, iż we wniosku skarżąca domagała się informacji publicznej w zakresie:

1. Ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych w Państwa urzędzie oraz w całej Polsce dotyczących szczepień wskazanych we wniosku?

2. Jaki charakter miały odnotowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje)?

3. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne?

4. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują?

5. Od którego roku dane te są gromadzone?

6. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy?

7. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne?

8. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński, prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka, dr Paweł Grzesiowski.

9. Czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

10. Czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego została skierowana już skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

W ocenie Sądu o ile dane, o które wystąpiła skarżąca w pytaniu 1-5, 7 oraz 10 stanowią informacje publiczną, czego nie kwestionuje organ, to jednakże pytania zawarte w pkt 8 i 9 nie dotyczą informacji publicznej. Pytanie te odnoszą się do kwestii znajomości czy też nie poglądów orzecznictwa czy tez doktryny przez organ. Nie można uznać, że przytoczone przez skarżącą orzeczenia czy też poglądy doktryny na temat szczepień ochronnych są informacjami wytworzonymi przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego czy tez odnoszącymi się do niego. Jak słusznie wskazał organ, odpowiadając na powyższe pytania, jest on obowiązany do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Za informację publiczną nie można uznać kwestii dotyczącej regulacji prawnych pozostałych krajach Unii Europejskiej (pytanie nr 6)

Zatem skoro Powiatowy Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a wniosek w pkt 1-6, 7 i 10 dotyczy informacji publicznej należało ustalić czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

W świetle art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że – jak wynika z akt sprawy – wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu [...] maja 2017 r., co jednoznacznie potwierdza prezentata organu na wniosku. Zatem od tego dnia rozpoczął się bieg terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W niniejszej sprawie nie ulega również wątpliwości, że organ w terminie zakreślonym przez ustawodawcę udostępnił żądane informacje.

Należy mieć na uwadze, iż w piśmie z dnia [...] maja 2017 r., doręczonym skarżącej dnia [...] czerwca 2017 r., Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał, że

1. w roku 2016 odnotowano 2 przypadki niepożądanych odczynów poszczepiennych ,

2. odnotowane odczyny poszczepienne miały charakter łagodny po szczepionce DTP oraz Imovax P.,

3. nie odnotowano przypadków śmiertelnych,

4. dane wykazane w punktach 1 do 3 wynikają z corocznych sprawozdań przekazywanych do jednostek nadrzędnych,

5. dane w przedmiotowym zakresie nanoszone są na sprawozdania zgodnie z wytycznymi obowiązującymi od dnia wejścia ustawy o dostępie do informacji publicznej,

6. tutejszy organ sanitarny w przedmiocie obowiązku poddawania szczepieniu odsyła do strony internetowej, ponieważ w zależności od sytuacji epidemiologicznej jest ustalany Program Szczepień Ochronnych na dany rok w każdym kraju,

7. /nie odnotowano na terenie działania tut. organu sanitarnego przypadków epidemii chorób ,którego źródłem mógłby być swobodny przepływ osób na terenie UE,

8. państwowa inspekcja sanitarna przypominając o obowiązku poddania dzieci szczepieniom zgodnie z corocznym kalendarzem szczepień ochronnych wykonuje powyższe czynności na podstawie Ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych ( Dz. U. z 2016r. poz.849),

9. organy państwowej inspekcji sanitarnej zobowiązane są stosować przepisy bliżej określone w punkcie 8,

10. tutejszy Organ nie posiada informacji w przedmiocie skargi złożonej na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K..

W tym miejscu Sąd postanowił odnieść się w szczególności do odpowiedzi na pytanie ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych w Państwa urzędzie oraz w całej Polsce dotyczących szczepień?

Odpowiadając na powyższe organ wskazał, iż w roku 2016 odnotowano 2 przypadki niepożądanych odczynów. Co prawda organ nie wskazał czy powyższe dotyczy tylko obszaru właściwości Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. czy też całej Polski, to jednakże mając na uwadze całokształt odpowiedzi, a w szczególności obowiązek sprawozdawczy poszczególnych organów uznać należało, iż odpowiedź dotyczyła odczynów zgłoszonych do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. . Tym samym należało uznać, iż w zakresie wniosku odnoszącym się, co do ilości odnotowanych w całej Polsce odczynów poszczepiennych organ nie udzielił odpowiedzi. Jednakże powyższe z uwagi na fakt, iż dysponentem tych danych, a zarazem podmiotem obowiązanym do ich udostępnienia jest Główny Inspektor Sanitarny, a nie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie mogło czynić zasadnym zarzutu bezczynności w tym zakresie.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wbrew zarzutom skargi organ w terminie 14 dni od otrzymania wniosku udzielił skarżącej żądanej informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.