Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 497/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 139
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 i art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w sprawie statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej uchyla ona decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] orzekającą o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]; 2. w pozostałej części oddala skargę; 3. orzeka, iż zaskarżona decyzja w części określonej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł o przyznaniu M. P. statusu osoby bezrobotnej od dnia 27 lipca 2009 roku i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 lipca 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż przyczyną odmowy przyznania prawa do zasiłku od dnia 27 lipca 2009 roku było rozwiązanie stosunku pracy w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna za wypowiedzeniem.

Od powyższej decyzji M. P. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w terminie 7 dni od dnia zarejestrowania. Podniósł, iż decyzja w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest niesłuszna, gdyż rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem w A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Pracy Chronionej w S. nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Skarżący podkreślił, iż przedłożył pracodawcy pismo zawierające prośbę o rozwiązanie stosunku pracy na podstawie porozumienia stron z powodu zmiany miejsca zamieszkania, ale nie zostało ono przez pracodawcę przyjęte. Do odwołania skarżący załączył zaświadczenie o zarobkach wystawione w dniu 11 maja 2009 roku oraz pismo zawierające prośbę o rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron z dnia 22 czerwca 2009 roku.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni m. in był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Okresy zaliczane do wymaganego okresu 365 dni zostały enumeratywnie wyliczone w treści art. 71 ust. 1 okt 2 ust. 2 powołanej ustawy. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, że w dniu rejestracji we właściwym powiatowym urzędzie pracy M. P. spełniał przesłanki do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Nie spełnił natomiast w ocenie organu I instancji wymogów warunkujących przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (tj. w dniu 18 lipca 2009 roku) rozwiązał na własną prośbę umowę o pracę w Zakładzie Pracy Chronionej A. Spółce z o.o. z siedzibą w S. Orzekający w niniejszej sprawie organ I instancji nie ustalił jednak w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście i kiedy skarżący dokonał zmiany miejsca zamieszkania i czy faktycznie okoliczność ta miała wpływ na rozwiązanie stosunku pracy w Zakładzie Pracy Chronionej A. Spółce z o.o. z siedzibą w S. Dopiero bowiem wyjaśnienie wskazanych okoliczności w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego pozwoli zdaniem organu odwoławczego na wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. P. podniósł, iż nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji. Wskazał, że dokumenty, które mu przedstawiono są mylące i niesprawiedliwe, a wszystkie zażalenia, które złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy zostały załączone do odwołania. Na żądanie natomiast [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Polityki Społecznej doręczył zaświadczenie o zatrudnieniu w Zakładzie Pracy Chronionej A. Spółce z o.o. z siedzibą w S.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga M. P. jest częściowo zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, w części w jakiej uchylił decyzję organu I instancji o przyznaniu M. P. statusu osoby bezrobotnej, naruszył przepis prawa materialnego a mianowicie art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 69 z 2008r. poz.415 z późn. zm.) oraz przepis prawa procesowego tj. art.139 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004r. Zgodnie z treścią art.2 ust.1 pkt.2 wymienionej ustawy bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art.1 ust.3 pkt.1 i 2 a.) - g.) lub i.), j.), l.), niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej po spełnieniu przesłanek określonych w punktach 1.) – k.).

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w okresie od 22 stycznia 2007r. do 18 lipca 2009r. M. P. był zatrudniony w A. w S. zaś w dniu 27 lipca 2009r. zarejestrował się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. W dacie rejestracji nie był on zatrudniony ani nie wykonywał innej pracy zarobkowej oraz był zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. M. P. spełniał wszystkie warunki określone w punktach a.) – k.) artykułu 2 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. Istniały zatem przesłanki do przyznania mu statusu osoby bezrobotnej.

Decyzją z dnia [...]. organ I instancji przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej począwszy od 27 lipca 2009r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Organ odwoławczy natomiast uchylił w całości decyzję Prezydenta Ł. a więc również w części przyznającej status bezrobotnego. Oznacza to, iż organ II instancji pozbawił M. P. statusu osoby bezrobotnej mimo, że skarżący spełniał warunki do otrzymania takiego statusu, określone w art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. Dodać należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy sam przyznał, iż M. P. spełnił przesłanki do przyznania mu statusu bezrobotnego. Mimo to organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości pozbawiając skarżącego takiego statusu, co stanowiło naruszenie art.2 ust.1 ustawy z 20 kwietnia 2004r. Organ odwoławczy naruszył także przepis art.139 kpa. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej jest orzeczeniem na niekorzyść M. P.

W pozostałej części, a mianowicie dotyczącej uchylenia decyzji organu I instancji o odmowie przyznania prawa do zasiłku, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art.75 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W myśl zaś art. 75 ust. 2 pkt. 2 wymienionej ustawy, w przypadku określonym w art. 75 ust. 1 pkt. 2 ustawy, bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy.

Organ odwoławczy słusznie uznał, iż w zakresie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku stan faktyczny nie został w dostatecznym stopniu wyjaśniony i organ I instancji w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.

Dla oceny czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy rozwiązanie przez niego stosunku pracy za wypowiedzeniem nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Aby wyjaśnić tę kwestię konieczne było ustalenie czy M. P. był wcześniej zameldowany w S., a jeżeli tak to w jakim okresie. Należało również wyjaśnić czy skarżący dokonał zmiany miejsca zamieszkania (z S. do Ł.) a jeżeli tak to kiedy i czy miało to wpływ na wypowiedzenie umowy o pracy. Należało również ustalić czy i ewentualnie gdzie skarżący mieszka oraz jaka była treść jego pisma o wypowiedzeniu umowy z dnia 3 lipca 2009r. W świadectwie pracy z A. zaznaczono bowiem, iż rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika nastąpiło w związku z jego pismem z dnia 3 lipca 2009r. Należało również wyjaśnić okoliczności złożenia przez M. P. podania z 22 czerwca 2009r. o rozwiązanie umowy o pracę w związku ze zmianą miejsca zamieszkania. Podanie to, załączone do odwołania, nie zawiera bowiem adnotacji, że zostało złożone pracodawcy. Wszystkie te kwestie winny zostać wyjaśnione i wymaga to przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ odwoławczy trafnie zatem uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku i przekazał sprawę w tym zakresie organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Reasumując sąd uznał, iż skarga M. P. jest częściowo zasadna. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej naruszył przepis prawa materialnego (art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z 20 kwietnia 2004r.) oraz przepis postępowania (art.139 kpa) co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1a.) i c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej uchyla ona decyzję organu I instancji orzekającą o przyznaniu M. P. statusu osoby bezrobotnej. W pozostałej części skarga nie jest zasadna. Organ odwoławczy słusznie uznał, iż ustalenie czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji w tym zakresie i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę w pozostałej części.

Z uwagi na to, iż skarga zostało częściowo uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja, w części określonej w punkcie 1 wyroku, nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w części w jakiej uchylono zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy winien ponowie rozpoznać sprawę uwzględniając rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.

a.ł.