Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 719/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 9 pkt 14 lit. b
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na czynność Starosty z dnia 7 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 6 czerwca 2014 r. firma A. (dalej jako - "spółka" lub "skarżąca") wystąpiła do Powiatowego Urzędu Pracy z wnioskiem o dokonanie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego.

Pismem z dnia 4 lipca 2014 r., nr [...] spółka została poinformowana o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. Jako przyczynę odmowy dokonania refundacji wskazano, że z dokumentów będących w dyspozycji PUP wynika, że wnioskodawca dokonał rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem, za wypowiedzeniem ze strony pracodawcy w okresie 6 miesięcy przed złożeniem przedmiotowego wniosku. Zgodnie z § 3 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszy Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. 2012 r., poz. 457 ze zm.). Złożony wniosek może być uwzględniony w przypadku, gdy wnioskodawca nie rozwiązał stosunku pracy z pracownikiem w drodze wypowiedzenia dokonanego przez ten podmiot w okresie ostatnich 6 miesięcy przed dniem złożenia wniosku.

Pismem z dnia 10 lipca 2014 r. spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez uwzględnienie wniosku i zawarcie stosowanej umowy. W jej ocenie, wniosek spełnia wszelkie wymogi formalne. Spółka uprzednio trzykrotnie złożyła oświadczenie o niezmniejszaniu wymiaru czasu pracy pracownika i nierozwiązaniu stosunku pracy w okresie 6 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Ponadto zasadnym w sprawie byłoby wskazanie przez organ imienia i nazwiska oraz nr PESEL pracownika, z którym firma rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem w okresie 6 miesięcy przed złożeniem wniosku oraz wskazanie, że wniosek o refundację dotyczy tego właśnie skierowanego bezrobotnego - byłego pracownika.

W piśmie z dnia 15 lipca 2014 r. organ podtrzymał brak zgody na udzielenie wsparcia środkami pomocy publicznej. Podkreślił, że dokumentacja, którą posiada PUP potwierdza fakt niespełnienia przez spółkę warunków otrzymania refundacji. Organ poinformował jednocześnie, że nie ma możliwości wskazania danych osobowych osoby, z którą firma rozwiązała umowę w ciągu 6 miesięcy przed złożeniem wniosku, z uwagi na wynikającą z obowiązujących przepisów ochronę danych osobowych i brak zgody byłego pracownika na ujawnienie dokumentu potwierdzającego rozwiązanie umowy o pracę.

A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na akt z zakresu administracji publicznej z dnia 4 lipca 2014 r. (...) w sprawie na odmowy uwzględniania wniosku o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, który został jej doręczony w dniu 9 lipca 2014 r.

Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego aktu, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci § 2 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszy Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zasadniczym źródłem sporu jest ustalenie czy spółka spełnia warunki określone w § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. W ocenie skarżącej, interpretacja językowa, jak i funkcjonalna warunku określonego w punkcie 1 tego przepisu prowadzi do wniosku, że dotyczy on tylko i wyłącznie tego skierowanego bezrobotnego (byłego pracownika), którego koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy będzie podlegało refundacji. Błędna jest natomiast interpretacja organu, zgodnie z która rozwiązanie stosunku pracy w drodze wypowiedzenia dokonanego przez skarżącą lub na mocy porozumienia stron z przyczyn niedotyczących pracowników w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku odnosi się do jakiegokolwiek pracownika.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Natomiast na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. pełnomocnik organu domagał się odrzucenia skargi, gdyż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z czynnością z zakresu administracji publicznej, która podlegałaby kontroli sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli obejmuje nie tylko orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje czy postanowienia, ale także na inne akty i czynności organów wskazane w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej również jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 134 § 2 tej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była czynność polegająca na odmowie dokonania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, której została nadana forma pisma z dnia 4 lipca 2014 r., nr [...].

Na wstępie rozważań należy podnieść, że wbrew stanowisku organu, wskazana czynność jest czynnością z zakresu administracji publicznej, która podlega kontroli Sądu administracyjnego w zakresie jej zgodności z prawem. Tym samym wniosek o odrzucenie skargi nie mógł podlegać uwzględnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1736/11 (orzeczenie dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że stanowisko w zakresie rozstrzygnięcia w zakresie odmowy refundacji wyposażenia lub doposażenia pracy dla skierowanych bezrobotnych ze środków funduszu pracy nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej, ale czynności z zakresu administracji publicznej.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko oraz przywołaną w uzasadnieniu tego wyroku argumentację, która zostanie przywołana w dalszej części uzasadnienia. Pogląd ten należy uznać za aktualny w obecnie obowiązującym stanie prawnym, tj. uwzględniając rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszy Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. 2012 r., poz. 457 ze zm.), zwane dalej - "rozporządzeniem".

Odnośnie kwestii dopuszczalności skargi wskazać należy, że pismo powiadamiające o odmowie przyznania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego jako czynność podlega kontroli sądowoadministracyjnej stosowanie do unormowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kontrola ta może być sprawowana tylko wtedy, gdy skarga na czynność zostanie wniesiona w terminie i w sposób określony w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie poza sporem było, że termin i tryb wniesienia skargi został zachowany. Ponadto przedmiotowa czynność spełnia jednocześnie wszystkie warunki uznania ją, za inną niż decyzje i postanowienia, czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Jak wskazano w uzasadnieniu ww. wyroku NSA czynność w sprawie indywidualnej charakteryzuje się tym, że: dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, ma charakter publiczny, jest podejmowana w sprawie indywidualnej i nie ma charakteru decyzji lub postanowienia, a więc norma prawa administracyjnego nie wymaga konkretyzacji przy pomocy sformalizowanej procedury administracyjnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, s. 54-55, t. 33, Warszawa 2011). Kwestia przyznania lub odmowy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podstawą prawną do przyznania refundacji jest przepis art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415, ze zm.), dalej jako - "ustawa" oraz § 3 rozporządzenia. Rozstrzygnięcie w tym zakresie dotyczy uprawnienia polegającego na pokryciu kosztów, które poniósł przedsiębiorca w związku z wyposażeniem lub doposażeniem stanowisk pracy skierowanych do niego bezrobotnych. Ma ona charakter publiczny, ponieważ jest podejmowana przez organ administracji państwowej w sprawie skierowanej do podmiotu niebędącego organem administracji publicznej. Sprawa ma charakter indywidualny, gdyż rozstrzygnięcie o przyznaniu lub odmowie przyznania refundacji dotyczy konkretnego przedsiębiorcy, który na podstawie rozporządzenia złożył stosowny wniosek.

Ponadto jak podkreślił NSA, sprawy dotyczące refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych ze środków Funduszu Pracy nie są załatwiane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem ich konkretyzacja nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Wskazują na to przed wszystkim przepisy przedmiotowego rozporządzenia, które statuują odrębną procedurę przyznawania i odmowy przyznawania środków. Przedsiębiorca składa wniosek o ustalonej treści wraz z oświadczeniami. Wniosek taki podlega ocenie i jest podstawą do zawarcia w umowy cywilnoprawnej. Podstawą refundacji jest zawarta umowa. W § 3 ust. 2 rozporządzenia wyraźnie wskazano, że o odmowie lub uwzględnieniu wniosku przedsiębiorca jest powiadamiany pismem w termie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. Przepis ten wskazuje również na dodatkowy element, jaki powinno zawierać powiadomienie o odmowie uwzględnienia wniosku - jest nim podanie przyczyny odmowy. Jednak nie statuuje formy decyzji administracyjnej, jako sposobu zakończenia sprawy o odmowie przyznania refundacji, ale określa, że wnioskodawca otrzymuje jedynie pisemne powiadomienie o odmowie, w którym podaje się przyczyny odmowy. Ustawodawca wyraźnie przesądził formę, w jakiej przedsiębiorca jest powiadamiany o odmowie przyznania refundacji - pismo z podaniem przyczyny odmowy. Stanowisko powyższe ma także oparcie w treści art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy, który określa w jakich sprawach z zakresu opisanym przez ww. ustawę starosta wydaje decyzje administracyjne. Katalog wymienionych spraw ma charakter zamknięty, a więc w innych sprawach organ ten nie wydaje decyzji. Podstawą wydania decyzji nie może być art. 9 pkt 14 lit. b ustawy, ponieważ jak wynika z jego treści decyzje organu o wypłacie lub odmowie wypłaty środków z Funduszu Pracy mogą być wydane tylko wówczas, gdy nie wynikają z zawartych umów. Przepisy rozporządzenia wyraźnie statuują, że podstawą rozstrzygnięć w zakresie refundacji kosztów może być tylko umowa cywilnoprawna.

Przechodząc dalej, to regulacja rozporządzenia wskazuje również, że procedura refundacji kosztów składa się z dwóch etapów: rozstrzygnięcia przez organ, czy wnioskodawca może otrzymać wskazane środki, a następnie w przypadku uwzględnienia wniosku - zawarcia umowy cywilnoprawnej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym samo spełnienie przez wnioskodawcę określonych warunków nie obliguje organu do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie zawarcia umowy. Obowiązek taki nie powstaje ex lege po spełnieniu określonych przesłanek lecz warunkowany jest pozytywnym rozpatrzeniem wniosku, przy czym kryteria określone w rozporządzeniu pozostawiają znaczny zakres luzu decyzyjnego w podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie wniosku. Rozstrzygnięcie organu stanowi przesłankę zawarcia umowy cywilnoprawnej, ewentualne zaś roszczenia z niej wynikające mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. W przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku nie dochodzi do zawarcia umowy i wnioskodawca nie dysponuje możliwością skutecznego wniesienia powództwa. W orzecznictwie NSA reprezentowany jest pogląd, zgodnie z którym prowadzona przed organem administracji procedura poprzedzająca zawarcie umowy cywilnoprawnej i kończąca się odmową zawarcia umowy, jest procedurą administracyjną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych (por. uchwała NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06, pub. w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle poczynionych uwag nie może budzić wątpliwości, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi.

Należy zauważyć na gruncie niniejszej sprawy, że zawarte we wniesionej skardze zarzuty koncertują się na dokonaniu przez organ błędnej wykładni prawa materialnego.

Jak już wyżej podniesiono podstawę podjęcia kontrolowanej czynności stanowił art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz przepis § 3 rozporządzenia.

I tak, Starosta z Funduszu Pracy może zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia (art.46 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wniosek o refundację może być przez starostę uwzględniony, z zastrzeżeniem § 1 ust. 5, w przypadku, gdy podmiot, przedszkole lub szkoła spełniają łącznie warunki, o których mowa w § 2 ust. 3 i 5, albo w przypadku, gdy producent rolny spełnia łącznie warunki, o których mowa w § 2 ust. 4 i 5, oraz gdy złożony wniosek jest kompletny, prawidłowo sporządzony, a starosta dysponuje środkami na jego sfinansowanie.

Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku o refundację starosta powiadamia podmiot, przedszkole, szkołę producenta rolnego w formie pisemnej w termie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. W przypadku nieuwzględnienia wniosku starosta podaje przyczynę.

W myśl § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia do wniosku o refundację podmiot, przedszkole lub szkoła dołączają oświadczenie o niezmniejszaniu wymiaru czasu pracownika i nierozwiązaniu stosunku pracy z pracownikiem w drodze wypowiedzenia dokonanego przez podmiot bądź na mocy porozumienia stron z przyczyn niedotyczących pracowników w okresie 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia otrzymania refundacji.

Z regulacji tej wynika, że złożony wniosek może zostać uwzględniony m.in. w przypadku, gdy wnioskodawca nie zmniejszył wymiaru czasu pracy i nie rozwiązał stosunku pracy z pracownikiem w drodze dokonanego przez niego wypowiedzenia w okresie ostatnich 6 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku. Niespełnienie więc tego warunku w świetle przywołanego unormowania powinno skutkować odmową przyznania refundacji, niezależnie od spełnienia pozostałych warunków przez podmiot wnioskujący oraz posiadanych przez organ środków na refundację.

W niniejszej sprawie skarżąca stoi na stanowisku, że warunek ten nie dotyczy wszystkich pracowników danej firmy, a jedynie skierowanych przez PUP do pracy bezrobotnych (byłych pracowników), których koszty wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy będą podlegać refundacji. Ma to służyć zapobieganiu ponownego zatrudnienia tych samych osób, z którymi wcześniej rozwiązano umowę o pracę.

Zdaniem skarżącej, organ nie wziął pod uwagę, że spółka konsekwentnie zaprzecza, aby złożony wniosek i oświadczenia dotyczyły takiej właśnie osoby (skierowanego bezrobotnego - byłego pracownika). Spółka podnosi również, że treść czynności odmawiającej refundacji jest tym bardziej niezrozumiała, o ile zważy się, że sam organ wydał dokument pt. "Zasady udzielania refundacji kosztów wyposażenie lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego", gdzie w § 4 pkt 1a zawarto warunek, wyraźnie zgodne z argumentacją skarżącej, a mianowicie "na doposażone lub wyposażone stanowisko pracy nie może zostać skierowany do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą kandydat, który uprzednio był u tego przedsiębiorcy zatrudniony w okresie co najmniej 6 miesięcy przed ponownym zatrudnieniem".

Organ stoi natomiast na stanowisku, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej ww. warunek, o którym mowa w rozporządzeniu, dotyczy ogółu pracowników zatrudnionych w firmie. Skoro zaś spółka dokonała wypowiedzenia umowy o pracę w okresie ostatnich 6 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku, warunek ten nie został spełniony.

Okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie są bezsporne.

Spółka złożyła do Powiatowego Urzędu Pracy wniosek o dokonanie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego w dniu 6 czerwca 2014 r. We wniosku przedstawiono m.in. dane dotyczące zatrudnienia wskazując, że jego spadek wynika z rozwiązania umów z pracownikami, którym kończą się umowy, tj. z upływem czasu na jaki zostały zawarte. Do wniosku dołączono również oświadczenie z dnia 6 czerwca 2014 r. powołując się na rygor odpowiedzialności karnej, że wnioskodawca w okresie 6 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku nie zmniejszył wymiaru czasu pracy pracownika i nie rozwiązał stosunku pracy z pracownikiem za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron z inicjatywy spółki.

W aktach sprawy znajduje się natomiast świadectwo pracy wystawione przez firmę A. dla R. Z., z którego wynika, że spółka rozwiązała stosunek pracy na mocy art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy - przez wypowiedzenie umowy przez pracodawcę w dniu 7 grudnia 2013 r. (ostatni dzień zatrudnienia.). Treść dokumentu poddaje pod wątpliwość złożone przez spółkę oświadczenie załączone do wniosku o refundację (nie odzwierciedla ono faktu zwolnienia z pracy pracownika przez spółkę).

Okoliczność rozwiązania stosunku pracy przez spółkę w okresie ostatnich 6-miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku, o której to organ powziął wiedzę "z urzędu" na podstawie posiadanych dokumentów, została przywołana w piśmie z dnia 4 lipca 2014 r. i stanowiła przyczynę odmowy przyznania refundacji.

Tu należy zauważyć, że przed dniem 6 czerwca 2014 r. nie zakończył się jeszcze okres 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku liczony od dnia rozwiązania przez wnioskodawcę stosunku pracy z ww. pracownikiem, tj. od dnia 7 grudnia 2013 r. Wniosek został bowiem złożony w dniu 6 czerwca 2014 r., a więc niewątpliwie jeszcze przed upływem 6 miesięcy. Gdyby wniosek został złożony później w dniu 8 czerwca 2014 r., organ nie mógłby w oparciu o ww. okoliczność odmówić przyznania refundacji.

Kontynuując, to w przedstawionym w skardze stanowisku, które zostało przywołane, strona skarżąca odwołuje się do wykładni celowościowej, wskazując, że przez zwrot "nie rozwiązał stosunku pracy z pracownikiem w drodze wypowiedzenia" należy rozumieć brak rozwiązania stosunku pracy tylko z tym konkretnym pracownikiem, w związku z zatrudnieniem którego skarżąca wnioskuje o utworzenie lub doposażenie stanowiska pracy (czyli skierowanego przez PUP do pracy bezrobotnego - byłego pracownika). Takie rozumienie analizowanego przepisu stoi przede wszystkim w sprzeczności z literalnym jego brzemieniem. Podstawową zasadą interpretacyjną jest zaś założenie, że wyniki wykładni celowościowej, dokonywanej w drugiej kolejności, muszą być zgodne z wynikami wykładni gramatycznej. Z tego punktu widzenia niedopuszczalne jest, aby w drodze wykładni celowościowej stawiać adresatowi dodatkowe lub inne warunki zastosowania przepisu w żaden sposób nie wynikające z jego literalnego brzmienia i rozciągać ten przepis na inne stany faktyczne.

Zdaniem Sądu, dokonana przez spółkę wykładnia przepisu § 3 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia musi być z tych względów zakwalifikowana jako wykładnia zawężająca, a więc wykładnia contra legem i jako taka - niedopuszczalna.

Dokonując wykładni analizowanego przepisu, w ocenie Sądu, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że celem omawianej regulacji jest przeciwdziałanie bezrobociu - poprzez zatrudnianie bezrobotnych. Niewątpliwie rozwiązywanie stosunków pracy i likwidowanie stanowisk pracy przez pracodawcę nie jest działaniem, które służy realizacji tego celu. Odnieść to należy zwłaszcza do sytuacji gdy ustanie stosunku pracy następuje wyłącznie z przyczyn leżących po jego stronie.

Refundowanie kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy jest jednym z instrumentów przewidzianych w art. 46 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które mają zachęcać podmioty prowadzące działalność gospodarczą (pracodawców) do zatrudniania bezrobotnych. Tym samym za sprzeczne z tym instrumentem byłoby akceptowanie postępowania polegającego z jednej strony na pozbawianiu pracowników zatrudnienia, a następnie na ubieganiu się o przyznanie kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy w celu zatrudnienia bezrobotnych.

Oczywiście, wymogi jakie w takim ujęciu przepisu są stawiane wnioskodawcy, mogą wydawać się zbyt restrykcyjne. Jednak nie wykluczają one możliwości prowadzenia polityki zatrudnienia, nawet w odniesieniu do większych podmiotów. Ustawodawca bowiem w omawianej regulacji nie wyłączył w ogóle możliwości rozwiązywania stosunków pracy. Pozostałe sposoby rozwiązania stosunku pracy, nie wskazane w ww. przepisie rozporządzenia nie są przeszkodą do ubiegania się o refundację, a będą to przypadki dyscyplinarnych zwolnień pracowników. Dla przyznania dofinansowania bez znaczenia pozostaje również rozwiązanie umowy o pracę przez samych pracowników. Ponadto przewidziane ograniczenia mają charakter czasowy.

Pracodawca może zatem prowadzić zamierzoną przez siebie politykę zatrudnienia, choć w przypadku zamiaru ubiegania się o refundację, polityka ta będzie musiała doznawać ograniczeń. Kwestia czy będzie ona pozostawała w zgodzie z wymogami stawianymi przez ustawodawcę podmiotowi, który chce uzyskać refundację, pozostaje wyborem pracodawcy. Należy zaznaczyć, że w przypadku przedsiębiorcy prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się zawsze z ryzykiem gospodarczym i podejmowaniem w jego ramach stosownych działań.

Zdaniem Sądu, analiza spornego przepisu rozporządzenia uprawnia do stwierdzenia, że położono w nim zasadniczy akcent, nie na - pracownika lecz na - sposób rozwiązania stosunku pracy. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w powyżej wskazanym celu omawianej regulacji. Przyznawanie dofinasowania na tworzenie stanowisk pracy dla bezrobotnych w przypadku uprzedniego rozwiązywania przez pracodawcę stosunków pracy w drodze wypowiedzenia czy porozumienia stron, z przyczyn niedotyczących pracowników, nie może być traktowane jako zgodne z nim, zwłaszcza w sytuacji spadku zatrudnienia.

Niemniej wydaje się, że ograniczenie się przez ustawodawcę w tym przepisie do kwestii nie rozwiązywania stosunku pracy w określony sposób jako koniecznego wymogu do ubiegania się o refundację może stać na przeszkodzie dla pełnej realizacji zamierzonego przez niego celu.

Mając na uwadze dokonane rozważania i ustalony w sprawie stan faktyczny, nie można uznać aby na dzień złożenia wniosku, tj. na dzień 6 czerwca 2014 r. został spełniony warunek, o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia.

Na zakończenie trzeba zauważyć, że wobec poczynionych uwag, wbrew twierdzeniom spółki § 4 pkt 1a dokumentu pt. " Zasady udzielania refundacji kosztów (....)", którego treść została przywołana wyżej, jest do pogodzenia z zaprezentowanym przez organ stanowiskiem, przy czym okoliczność ta pozostaje bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.