Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 58/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 1 i 5 oraz art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomość. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pani A. M. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niewydania decyzji ustalającej wysokość i wypłatę odszkodowania za nieruchomość oznaczoną numerem geodezyjnym [...] o powierzchni 0,1135 ha, objętą decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...], nr [...] w przedmiocie budowy dojazdu do ulicy G.S. M. w B.

Z uzasadnienia skargi i akt administracyjnych wynika, że Prezydent Miasta B. wszczął w dniu 17 marca 2009 roku (nr pisma [...]) postępowanie administracyjne z urzędu, na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 12 ustawy

z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: DZ. U. nr 193, poz. 1194

z 2008 roku).

Następnie organ, zgodnie z treścią art. 36 kpa, kilka razy zawiadamiał skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, podając jednocześnie przyczyny zwłoki i wskazując w przybliżeniu nowy termin załatwienia sprawy.

W dniu 27 kwietnia 2010 roku Pani A. M. wywiodła zażalenie

w trybie art. 37 § 1 kpa do Wojewody P. na niezałatwienie sprawy

w terminie. Zażalenie powyższe zostało uznane przez Wojewodę P. za nieuzasadnione (postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 roku, nr [...]).

W konsekwencji wyżej wymienionych okoliczności skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niewydania decyzji ustalającej wysokość

i wypłatę odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie wskazał na fakty istnienia obiektywnych przeszkód wynikających z konkretnych przepisów prawnych, uniemożliwiających załatwienie sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), jak również na bezczynność organów

w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania

w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.).

Przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie warunek formalny wniesienia skargi na bezczynność został spełniony, bowiem w dniu 27 kwietnia 2010 r. Pani A. M. wywiodła zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa do Wojewody P. na niezałatwienie sprawy w terminie.

Przystępując do rozpoznania skargi na bezczynność Prezydenta Miasta B. wskazać należy, iż stosownie do art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania – zaś w postępowaniu odwoławczym

– w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Pozostawanie w bezczynności to niepodjęcie lub brak kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem.

Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd jedynie ocenia., czy organ jest

w bezczynności i w przypadku uznania, ze tak jest w istocie może jedynie, w myśl art. 149 ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zobowiązać organ do wydania aktu w określonym terminie – ale nie aktu określonej treści.

Przenosząc powyższe uwagi na płaszczyznę przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Prezydent Miasta B. z formalnego punktu widzenia, nie dopuścił się bezczynności.

Wprawdzie art. 12.4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak to podkreśla zasadnie skarżąca, nakłada na organ obowiązek ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczną. Jednak ta sama ustawa, jak to z kolei podkreśla organ, treścią art. 12 ust. 5 i 18, odsyła do regulacji zawartych w art. 130 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, a więc do powierzenia rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenia opinii określającej wartość nieruchomości. Wyłonienie zaś rzeczoznawcy majątkowego może jedynie nastąpić, w myśl ustawy z dnia 29 stycznia 2004 roku – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. nr 223, poz. 1655 z 2007 roku ze zm.),

w drodze przetargu.

Stosowanie przez organ przepisów z trzech ustaw niespójnych i nie do końca zsynchronizowanych w przedmiocie terminów w nich określonych, powoduje, że organ nie zawsze może dotrzymać przesłanek zawartych w art. 12.4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej.

W świetle powyższych ustaleń trudno uznać, że z formalnego punktu widzenia można mówić o bezczynności organu w tej sprawie, tym bardziej, że został już sporządzony operat i wyznaczony został termin rozprawy na dzień 15 listopada 2010 roku (oświadczenie pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 14 października 2010 roku – k. 21 akt sądowych).

Ponadto, jak wynika z akt sprawy organ zmuszony był kilkakrotnie ponawiać procedurę przetargową, co w konsekwencji, przedłużyło czas postępowania administracyjnego.

Mając na względzie powyższe okoliczności należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki z art. 35 § 5 kpa, bowiem okresy opóźnień nastąpiły z przyczyn niezależnych od organu.

Dlatego też, uznając skargę za niezasadną, Sąd ją oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku ze zm.).