Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2146/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1 i par. 2, art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością s.k. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością s.k. z siedzibą w S. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia Spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w S.(dalej: Wnioskodawca, Strona, Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. wydane na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia, czy Wnioskodawca nabywa paliwa silnikowe (pytanie oznaczone we wniosku numerem 1) oraz w zakresie obowiązku uzyskania przez Wnioskodawcę koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne (pytanie oznaczone we wniosku numerem 2).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Na wniosek Spółki, Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał w dniu [...] września 2015 r. decyzję znak [...] w przedmiocie zezwolenia Wnioskodawcy na prowadzenie składu podatkowego na czas oznaczony do dnia 26 maja 2018 r. Podstawą wydania ww. decyzji był art. 48 ust. 1 pkt 1- oraz art. 50 ust. 5 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm., u.p.a oraz § 3 ust. 1 pkt 1 — 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności w zakresie podatku akcyzowego.

W ramach prowadzonej działalności (skład podatkowy) Wnioskodawca jest uprawniony na mocy ww. decyzji do produkcji, przetwarzania, magazynowania, przyjmowania, wysyłania wyrobów akcyzowych, m.in. oleju napędowego (kody CN od 2710 19 41 do 2710 19 49), wyrobów o kodach (kody 3811 11 10, 3811 11 90, 3811 19 00, 3811 90 00).

W związku z powyższym, Wnioskodawca planuje dokonać wewnątrzwspólnotowego nabycia od swych kontrahentów oleju napędowego, a następnie zużyć go do produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA – 90 produkowanego przez Wnioskodawcę, tj. nie będącego paliwem silnikowym. Reasumując, nabywany wewnątrzwspólnotowo od kontrahentów wnioskodawcy olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie będzie używany na jakikolwiek inne cele niż produkcja preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90.

W związku z tym opisem zadano następujące pytanie:

1. Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym (rodzaj i charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, a przede wszystkim biorąc pod uwagę fakt przeznaczenia przez Wnioskodawcę nabywanego oleju napędowego w całości na cele produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90), Wnioskodawca dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943 dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego?

2. Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym (rodzaj i charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, a przede wszystkim biorąc pod uwagę fakt nie dokonywania przez Wnioskodawcę obrotu paliwami silnikowymi, albowiem olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie jest przedmiotem obrotu, tylko zużycia w całości w procesie produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90, Wnioskodawca winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne?

Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie jest przecząca (negatywna). Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej: ustawa o VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy o podatku akcyzowym, których wytwarzanie lub których obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

1) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

2) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

3) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.

5b. W przypadku, o którym mowa w ust. 5a pkt 3, obliczenie i wpłacenie kwoty podatku może nastąpić w terminie 5 dni od otrzymania towarów na terytorium kraju, jeżeli podatnik, najpóźniej na 3 dni robocze przed przemieszczeniem towarów na terytorium kraju, złoży do naczelnika urzędu skarbowego właściwego w sprawie rozliczania podatku akcyzowego zgłoszenie o planowanym nabyciu wewnątrzwspólnotowym, o którym mowa w art. 78 ust. 1 pkt 1 u.p.a.

W ocenie Wnioskodawcy, aby wobec niego zaktualizował się obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 103 ust. 5a pkt 5 ustawy o VAT, tj. w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia towaru (towaru napędowego o ww. kodzie CN) z terytorium państwa członkowskiego innego ni z terytorium kraju składu podatkowego Wnioskodawcy, muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki:

1) przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia przez Wnioskodawcę muza być paliw silnikowe wymienione w załączniku nr 2 do u.p.a.;

2) wytwarzanie lub obrót ww. paliwami silnikowymi wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy Prawo energetyczne.

W ocenie Spółki, zatem wyłącznie nabycia paliwa silnikowego może spowodować, że nowy przepis ustawy o VAT (art. 103 ust. 5a) znajdzie zastosowanie. Strona uznała, że koniecznym jest odniesienie się do pojęcia "paliwo silnikowe", do którego odnosi się art. 86 ust. 2 u.p.a. Dokonując wykładni powyższych przepisów Wnioskodawca wskazał, że nie można uznać każdego wyrobu wymienionego w załączniku nr 2 do u.p.a. Paliwem silnikowym w rozumieniu u.p.a. są bowiem tylko takie wyroby załącznika nr 2 do u.p.a., które z uwagi na cel, jakiemu mają służyć przeznaczone, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowym (nie na cele inne np. produkcja kosmetyków, czy też preparatów smarowo-antykorozyjnych PSA-90.

W sytuacji zatem, gdy zużywany do produkcji innego wyrobu (preparatu smarowo-antykorozyjnego) olej napędowy nie może być uznany za paliwo silikonowe w rozumieniu u.p.a., jak i ustawy o VAT, co oznacza, że nabycie wewnątrzwspólnotowe oleju napędowego przez Wnioskodawcę na cele produkcji ww. preparatu nie spowoduje obowiązku zapłaty podatku VAT w terminie wskazanym w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT.

Poza tym Spółka zwróciła uwagę, że nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na obrocie paliwami ciekłymi, lecz zużywa w cyklu produkcyjnym olej napędowy do wytwarzania innego produktu. Tym samym drugi warunek określony w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT nie został w przypadku Wnioskodawcy spełniony.

Wobec tego zdaniem Spółki, w sytuacji gdy jak to wskazano powyżej nie nabywa ona paliw silnikowych, a ponadto wykonuje działalność, na którą nie jest konieczne pozyskanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi – nie będzie ona zobowiązana do składani deklaracji VAT – 14 i zapłaty podatku VAT.

Dodatkowo Wnioskodawca podniósł, że powyższą interpretację prawa potwierdza także wykładnia celowościowa.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozpoznając zażalenie Spółki podtrzymał argumentację zawartą w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej.

Organ odwoławczy wskazał, że Wnioskodawca sformułował pytania, które sprowadzają się do ustalenia, czy Spółka dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego o kodzie CN 27101943 dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego (o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT), którego wytwarzanie i obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami Prawa energetycznego oraz czy Wnioskodawca winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne.

Analiza opisanego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska Wnioskodawcy w kontekście postawionych pytań wskazuje w ocenie Dyrektora KIS, że Spółka składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie wnosi w nim o wykładnie przepisów prawa podatkowego w przedstawionej sytuacji, które są już Stronie znane, lecz oczekuje od Organu potwierdzenia, że Wnioskodawca nabywając olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego oraz że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy przepisów ustawy prawo energetyczne. Wskazany przez Spółkę art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT, ani też inne przepisy prawa podatkowego dotyczące podatku od towarów i usług, nie regulują ww. kwestii, będących przedmiotem zapytania w niniejszej sprawie.

Wnioskodawca we własnym stanowisku w sprawie podnosi, że nabywany olej napędowy nie jest przeznaczony do napędu silników spalinowych, a prowadzona przez niego działalność zgodnie z ustawą prawo energetyczne nie wymaga uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Wobec tego, intencją Wnioskodawcy nie jest rozstrzygnięcie w zakresie jak zastosować daną normę prawną (art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT), ale w zakresie zakwalifikowania przez organ nabywanych przez Spółkę towarów do paliw silnikowych wymienionych w załączniku nr 2 u.p.a., których wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy Prawo energetyczne.

W wydanym postanowieniu, będącym przedmiotem zażalenia Strony, Organ jasno wskazał, że odpowiadając na tak sformułowane przez Wnioskodawcę zagadnienia, musiałby zweryfikować poprawność przestawionego we wniosku stanu faktycznego, tj. dokonać kwalifikacji nabywanych przez Wnioskodawcę produktów (oleju napędowego o kodzie CN 27101943) do towarów wymienionych w załączniku nr 2 do u.p.a., których wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy Prawo energetyczne. Organ musiałby też rozstrzygnąć, czy Wnioskodawca we właściwy sposób interpretuje przepisy dotyczące ustawy prawo energetyczne w zakresie obowiązku uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Natomiast przedstawienie przez Wnioskodawcę ww. kwalifikacji jest obligatoryjne, jako element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w związku wystąpieniem do organu o interpretację indywidualną przepisów prawa materialnego, tj. art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT,

Dyrektor KIS wyjaśnił, że nie jest uprawniony do analizy przepisów prawa energetycznego, gdyż nie są to przepisy prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 pkt O.p. Organ wydający interpretacje indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z opisanego we wniosku stanu faktycznego. Zagadnienia przedstawione w pytaniach Spółki dotyczą w istocie kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, analizy przepisów prawa energetycznego oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydania interpretacji indywidualnych prawa podatkowego.

W postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest zatem możliwe jednoznaczne i generalne udzielenie odpowiedzi, czy w przedmiotowym przypadku Wnioskodawca dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów – oleju napędowego, dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego oraz czy wnioskodawca winien uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne.

W badanej sprawie – zdaniem Dyrektora KIS – problem przedstawiony przez Spółkę nie dotyczy przepisów prawa podatkowego i nie może być rozstrzygnięty w ramach postepowania interpretacyjnego, gdyż ocenie musiałby być poddany stan faktyczny a nie wskazany przez Wnioskodawcę przepis prawa podatkowego. Ustalenie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie jest bowiem przedmiotem postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wobec tych ustaleń przedmiotowe zagadnienie nie mogło być przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Organ odwoławczy wskazał, że w tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że wniosek Spółki nie spełnia wymogów stawianych przez regulacje art. 14b O.p. Wadliwość tego rodzaju uniemożliwia organowi podatkowemu wydanie interpretacji indywidualnej, a jednocześnie obliguje organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, stosownie do art. 165a § 1 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wskazujące na wystąpienie przyczyn, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte;

b) art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że Strona w przedmiotowym wniosku nie przedstawiła wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oraz błędne przyjęcie, iż zagadnienie przedstawione w pytaniach Strony dotyczą kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, analizy przepisów prawa energetycznego oraz przeprowadzanie postępowania dowodowego, do których w ocenie Organu, nie był on uprawniony,

2) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 103 ust. 5a ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten reguluje jedynie termin wpłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przez podatnika w przypadku wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu doprowadziłaby do ustalenia, iż przepis ten nakłada na przedsiębiorców nowe obowiązki na podmiot dokonujący WNT paliw silnikowych, a także dotyczy kwestii podniesionych we wniosku Skarżącej.

W uzasadnieniu zarzutów skargi, Strona podniosła, że należy ustalić wyraźnie definicję i katalog paliw silnikowych w rozumieniu art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. W ocenie Skarżącej za paliwa silnikowe w rozumieniu u.p.a. (tym samym ustawy VAT) nie można uznać każdego wyrobu wymienionego w załączniku nr 2 do u.p.a. Do ustalenia czy przedstawione stanowisko Strony, iż jedynie wyroby z załącznika nr 2 do u.p.a., które są przeznaczone, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, nie jest konieczna kwalifikacja nabywanych przez Stronę produktów (oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 43). Olej napędowy o kodzie CN 2710 19 43 jest wprost wskazany w załączniku nr 2 do u.p.a. Problemem, który Organ w niniejszej sprawie winien jedynie rozstrzygnąć jest fakt, czy kwestia rzeczywistego przeznaczenia towaru ma znaczenie dla zakwalifikowania oleju napędowego do kategorii paliw silnikowych w rozumieniu art. 103 ust. 5 ustawy o VAT, w sytuacji gdy nabyty w ramach WNT olej napędowy w całości zostanie zużyty do produkcji innego wyrobu nie będącego zdecydowanie paliwem silnikowym. Strona wskazała, że wbrew temu co twierdzi Organ, w niniejszej sprawie nie jest konieczne dowodzenie rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, analizy przepisów prawa energetycznego oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego, lecz ustalenie w przedstawionym przez Stronę jasnym stanie faktycznym, czy dokonywana przez nią czynność w postaci wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 43, który następnie zostanie przez nią w całości zużyty do produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90, jest objęta procedurą wynikającą z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Ponadto w uzasadnieniu wniosku jasno wskazała jakie jest jej stanowisko w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż Organ w niniejszej sprawie nie ma obowiązków, a nawet potrzeby dokonywać jakichkolwiek dodatkowych ustaleń w sferze stanu faktycznego.

Ponadto w ocenie Strony, wbrew temu co twierdzi Organ, art. 103 ust. 5a ustawy o VAT nie reguluje tylko terminu wpłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przez podatnika w przypadku wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju składu podatkowego i jak najbardziej reguluje kwestie będące przedmiotem zapytania w niniejszej sprawie. Przepis ten wprowadza nowe obowiązki na podmiot dokonujący WNT paliw silnikowych, dlatego też bez ustalenia jak należy rozumieć paliwa silnikowe na podstawie powołanego przepisu ustawy o VAT nie jest możliwe prawidłowe wywiązywanie z przedmiotowych obowiązków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia doprowadziło Sąd uznał, że narusza ono prawa.

Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji, w pierwszej kolejności odnieść się należy do kwestii podstawy prawnej wydania tego typu rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 165 a § 1 O.p. zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (żądanie dotyczące wszczęcia postępowania, w niniejszym przypadku żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przepis ten zawiera katalog przesłanek uprawniających organ do odmowy wszczęcia postępowania, jednakże katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym. Odmowa wszczęcia postępowania jest bowiem bezspornie dopuszczalna jedynie w sytuacji, w której podmiot występujący o jego wszczęcie nie posiada przymiotu strony, w rozumieniu, jakie temu pojęciu nadaje Ordynacja podatkowa, poza tym ustawodawca posłużył się w tym wypadku swoistego rodzaju klauzulą generalną, obejmującą inne przyczyny, z których to postępowanie nie może być wszczęte. Powołanie się na te inne przyczyny wymaga jednak precyzyjnego ich wskazania i wyjaśnienia, z którego wynikałoby istnienie innego rodzaju przeszkód wszczęcia i przeprowadzania żądanego postępowania i wydania rozstrzygnięcia.

Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje, wynikającą z art. 14k - 14n O.p., ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści interpretacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 62/13).

Stosownie do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p, organ interpretacyjny wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowaną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w tej sprawie nie może być wszczęte.

Organ uznał, że Spółka składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie wnosi w nim o wykładnie przepisów prawa podatkowego w przedstawionej sytuacji, które są już Stronie znane, lecz oczekuje od Organu potwierdzenia, że Wnioskodawca nabywając olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego oraz że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy przepisów ustawy prawo energetyczne.

Podkreślenia wymaga, że istota sporu skupia się wokół regulacji art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, tj. czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie on miał zastosowanie wobec strony, a więc wówczas, gdy nabywany wewnątrzwspólnotowo przez Spółkę wyrób w postaci oleju napędowego, wymienionego w załączniku nr 2 do u.p.a., którego obrót wymaga koncesji po myśli ustawy prawo energetyczne, zostanie wykorzystany w procesie produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego, a więc do celów innych niż napędowe lub opałowe.

Zdaniem strony skarżącej nie będzie na niej ciążył obowiązek zapłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. wyrobów akcyzowych w terminach wynikających z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, gdyż nabywane wyroby nie stanowią paliw silnikowych, o których mowa w cyt. regulacji prawnej.

W zaskarżonym postanowieniu organ podatkowy nie zajął stanowiska w zakresie obowiązku przez wnioskodawcę zapłaty podatku, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem wyrobów akcyzowych.

Należy zwrócić uwagę na to, że zasadniczym celem instytucji interpretacji indywidualnej jest ochrona podatników przed konsekwencjami błędnego obliczenia zobowiązania podatkowego. Podatnik zadając pytanie interpretacyjne oczekuje zatem potwierdzenia prawidłowości własnego stanowiska w sprawie, bądź wyczerpującej wykładni dokonanej przez organ, w razie uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe. W niniejszej sprawie natomiast Dyrektor DIS uchylił się od zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie.

Należy wskazać, że stosownie do art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych wymienionych w załączniku nr 2 do u.p.a., których wytwarzanie lub którymi obrót wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podatnik jest obowiązany, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania kwot podatku na rachunek urzędu skarbowego właściwego w zakresie wpłat podatku akcyzowego:

1) w terminie 5 dni od dnia, w którym towary te zostały wprowadzone do określonego we właściwym zezwoleniu miejsca odbioru wyrobów akcyzowych - jeżeli towary są nabywane wewnątrzwspólnotowo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym przez zarejestrowanego odbiorcę z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym;

2) w terminie 5 dni od dnia wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego;

3) z chwilą przemieszczenia tych towarów na terytorium kraju - jeżeli towary są przemieszczane poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.

Sporne pytanie 1) zadane przez Wnioskodawcę wiąże się – w ocenie Sądu - ściśle z odpowiedzialnością Skarżącej jako płatnika z tytułu wywiązania się z obowiązku obliczenia i pobrania podatku od podatnika oraz jego wpłacenia organowi podatkowemu. Nie chodziło zatem, wbrew twierdzeniu organu, o interpretację stanu faktycznego. Przedmiotowy stan faktyczny, odnosi się też do konkretnego przepisu prawa podatkowego. Skarżący składając wniosek o uzyskanie interpretacji indywidualnej dążył do uzyskania ochrony prawnej, zamierzając zastosować się do ewentualnej interpretacji przyznającej Skarżącej rację.

Należy wskazać, że oceniając zakres stosowania art. 14b § 1 O.p., Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd utrwalony już w orzecznictwie, że nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Zatem rozumienie prawa podatkowego należy odnosić do ogółu przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygaszania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków oraz traktujących także o obowiązujących procedurach, które powinny być przestrzegane przez organy podatkowe oraz strony w trakcie postępowania podatkowego i wykonywania innych czynności zmierzających do ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i skutecznego poboru podatku. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, to jest podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych. Zaznaczyć należy również, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla innych dziedzin prawa. Dlatego też organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa (zob. np. wyroki: NSA z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1019/09, LEX nr 611450; NSA z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2524/12, LEX nr 1591751; NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2108/12, LEX nr 1496140; WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1044/08, LEX nr 504243, czy WSA w Bydgoszczy z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 347/14, LEX nr 1467312). Zgodnie z wolą ustawodawcy, organ zobligowany jest, w świetle art. 14b § 1 O.p., na wniosek zainteresowanego, wydać w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w sytuacji, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego.

Za bezpodstawne należy uznać twierdzenia organu, że odpowiedź na postawione pytania wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego.

W ocenie Sądu, Spółka w sposób wystarczający przedstawiła we wniosku o udzielenie interpretacji stan faktyczny, jednakże gdyby w ocenie organu okazało się to niewystarczające, to powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia bądź sprecyzowania wniosku i wyłącznie na podstawie przedstawionego stanu faktycznego dokonać interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Biorąc pod uwagę powyższe organ niesłusznie przyjął, że zostały spełnione przesłanki z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., dające podstawę odmowy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Skarżąca jest legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie przedmiotowej interpretacji indywidualnej, w rozumieniu art. 14b O.p., ponieważ rozstrzygnięcie miało dotyczyć jej praw i obowiązków na gruncie prawa podatkowego. Przedstawiła w tym zakresie okoliczności faktyczne (zdarzenie przyszłe), do których miała się odnosić interpretacja oraz własne stanowisko w sprawie.

Tak więc udzielając odpowiedzi na postawione przez skarżącą pytanie 1) organ winien, opierając się na przedstawionym przez nią stanie faktycznym i wskazanych wyżej regulacjach udzielić odpowiedzi czy, biorąc pod uwagę fakt przeznaczenia przez Spółkę nabywanego oleju napędowego w całości na cele produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego, dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) oleju napędowego dokonuje ona wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego, a w związku z tym będzie ona zobowiązana do składania deklaracji VAT – 14 i zapłaty podatku VAT. Udzielenie przedmiotowej odpowiedzi nie wymaga bowiem, ani modyfikacji, ani czynienia ustaleń odnośnie poszczególnych elementów stanu faktycznego, które są jasne.

Nie można też uznać, że wniosek złożony w niniejszej sprawie miał charakter czysto poglądowy i nie został złożony w celu uzyskania informacji dotyczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawcy. Skarżąca zadała pytanie o mogące wystąpić zdarzenia przyszłe w rozumieniu art. 14b § 2 O.p. Nadto interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego może pełnić funkcję swoistej porady prawnej, zatem spełnia funkcję nie tylko gwarancyjną, ale również informacyjną. Prawem podatnika jest zwrócić się do organu o interpretację z myślą o uzyskaniu stanowiska, co do pewnego, dopiero projektowanego zdarzenia. Z kolei intencja podmiotu zainteresowanego w optymalizacji podatkowej danego przedsięwzięcia jest immanentną cechą instytucji interpretacji, co podkreślane jest w orzecznictwie. Istotne jest, czy zainteresowany prawidłowo ocenia stan prawnopodatkowy w odniesieniu do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło w stosunku do wnioskodawcy, ale które może nastąpić. Wnioskodawca może być zainteresowany skutkami podatkowymi swojego potencjalnego zachowania, które dopiero projektuje, ale którego podjęcie uzależnia od wyniku interpretacji indywidualnej (por. komentarz do art. 14b Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa - komentarz, Lex Omega 2007). Cechą oczekiwanej interpretacji była także pewna porada podatkowa, ale zasadniczym i uprawnionym celem skarżącej było uzyskanie poglądu organu w przedstawionym zakresie.

Zdaniem Sądu, zagadnienie przedstawione przez Skarżącą w pytaniu oznaczonym we wniosku o wydanie interpretacji nr 1 mieściło się w zakresie przedmiotowym interpretacji indywidualnych. Brak więc było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w tym zakresie.

Z powyższego wynika, że w zakresie wskazanym powyżej przez sąd zarzuty podniesione w skardze, były częściowo zasadne. Zaskarżone postanowienie, podlegało, zatem uchyleniu, jako naruszające art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 i § 2 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie, organ odmówił wszczęcia postępowania. Działanie takie bez wątpienia stanowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Odnosząc się natomiast do pytania 2) Spółki, to należy wskazać, że słusznie organ przyjął, że w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest dopuszczalne udzielenie odpowiedzi, czy w przedmiotowym opisanym stanie faktycznym Spółka winna uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy prawo energetyczne. Przedmiotem tego pytania jest bowiem ocena prawna danego stanu faktycznego dotyczącego wnioskodawcy, która nie jest dokonywana na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Organ ponownie rozpatrując sprawę winien dokonać merytorycznej oceny wniosku strony w zakresie pytania 1) oraz interpretacji art. 103 ust. 5a ustawy o VAT na gruncie przedstawionego przez stronę stanu faktycznego.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając kwotę stanowiąca równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).