Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 866/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 28, art. 138 par. 1 pkt 2 i par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 46, art. 75
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant pomocnik sekretarza sądowego Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań J. i M. A., J. i P. S. oraz M. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...]:

1. stwierdzającej, że decyzja Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A oraz wjazdem z drogi gminnej, przewidzianych do realizacji na terenie działki nr ewid. 27/3 przy ul. B nr [...] w K., wydanej dla C Sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie C S.A. z siedzibą w W.), została wydana z naruszeniem prawa ze względu na jej wydanie z pominięciem stron, które bez własnej winy zostały pozbawione udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) oraz

2. odstępującej od uchylenia decyzji wymienionej w punkcie 1 z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 K.p.a., a mianowicie z tego powodu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej

– uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] i orzekł o odmowie i zatwierdzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A wraz z przyłączem energetycznym oraz zjazdem z drogi gminnej przewidzianej do realizacji na terenie działki nr ewid. 27/3 przy ulicy B nr [...] w K. i udzielenia C S.A. w W. pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

W toku postępowania ustalono, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił C Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A wraz z przyłączem energetycznym oraz zjazdem z drogi gminnej przewidzianej do realizacji na terenie działki nr ewid. 27/3 przy ul. B nr [...] w K.

Pismami z dnia [...] i [...] J. i M. małżonkowie A., J. i P. małżonkowie S. oraz M. M. zwrócili się do organu I instancji z wnioskiem o wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...].

W dniu [...] organ I instancji postanowił o wznowieniu postępowania na podstawie art. 1345 § 1 pkt 4 k.p.a.

Dwie kolejne decyzje organu I instancji, odmawiające uchylenia decyzji ostatecznej zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w toku postępowania odwoławczego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...] stwierdził, że jego własna decyzja z dnia [...], nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, bowiem podjęto ją z pominięciem stron, które bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) i odstąpił od uchylenia tej decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 K.p.a.

Od powyższej decyzji odwołali się J. i M. A., J. i P. S. oraz M. M.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji.

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2012r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1394/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi C Spółki Akcyjnej w W. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem Wojewoda [...] wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. o uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia [...] i odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, niewątpliwie nie dostrzegł, iż orzeka w ramach postępowania nadzwyczajnego. Stosując tryb z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ II instancji winien był zatem uchylić decyzję organu I instancji – w tym wypadku decyzję Starosty z dnia [...] i rozstrzygnąć sprawę co do istoty, ale z uwzględnieniem regulacji art. 151 K.p.a. Zatem rozstrzygając o istocie sprawy, w której organ wznowił postanowieniem postępowanie, organ winien był przede wszystkim ustalić, czy w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § pkt 4 k.p.a.. Następnie w zależności od poczynionych ustaleń w trybie art. 151 k.p.a. organ winien wypowiedzieć się, czy zachodzą podstawy do usunięcia z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...]. Tymczasem zaskarżona decyzja Wojewody [...] bezspornie nie zawierała żadnego rozstrzygnięcia odnoszącego się do ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], której wyeliminowania z obrotu prawnego domagali się odwołujący. Co więcej, jej konsekwencją było występowanie w obrocie prawnym dwóch sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć w przedmiocie tego samego wniosku o pozwolenie na budowę i to posiadających walor ostateczności. Tym samym zachodziła oczywista sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi, Sąd uznał je za niezasadne. W szczególności za chybiony uznał zarzut rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie. Sąd nie podzielił argumentów, że należało przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji i podkreślił, iż materiał dowodowy wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., skoro podstawą wyeliminowania decyzji organu I instancji było nieprawidłowo zastosowane prawo materialne.

Sąd podkreślił, iż Wojewoda [...] słusznie zauważył, że wszczęcie postępowania w trybie wznowienia postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego. W konsekwencji więc organ wydając nową decyzję – po wznowieniu postępowania – powinien uwzględnić zmiany dokonane w regulacji prawnej, czyli innymi słowy stosować przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu orzekania. Sąd uznał, iż w sytuacji, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, ustalenia projektu budowlanego pozostają w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ, w świetle dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie może zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić stronie pozwolenia na budowę.

Sąd podkreślił również, iż faktem jest, że powołany wyżej zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o zakazie realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest kompatybilny z obowiązującym w dacie orzekania przez organy obu instancji przepisem art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675), w myśl którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Okolicznością niekwestionowaną pozostaje również fakt, że ów plan miejscowy nie został przedłożony Wojewodzie w celu oceny jego zgodności z określonymi wyżej wymogami art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług telekomunikacyjnych, a nadto, że organ ten nie podjął z urzędu działań w trybie art. 75 ust. 4 w.w ustawy. Jednakże ustawa ta nie zamyka drogi przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, który sam może zwalczać, w przewidzianym do tego trybie, niezgodne z prawem postanowienia planu miejscowego. Jest to jednak zagadnienie, które wykracza poza ramy tej sprawy i nie podlega kontroli w niniejszym postępowaniu.

W świetle poczynionych ustaleń błędny okazał się zatem zarzut skargi o rażącym naruszeniu art. 6, 7 i 8 k.p.a., a także o rażącym naruszeniu art. 149 § 2 K.p.a.

W ocenie Składu orzekającego na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut skargi "o rażącym naruszeniu przepisów prawa materialnego, to jest art. 143 k.c., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię oraz art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz § 2 pkt 7 i § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Sąd podzielił bowiem stanowisko organu odwoławczego, wywiedzione w oparciu o prawidłową interpretację art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i załączoną do sprawy dokumentację, w szczególności "Kwalifikację przedsięwzięcia", że w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej znajduje się 14 nieruchomości, to bez wątpienia ich właściciele, użytkownicy wieczyści, czy też zarządcy nieruchomości powinni mieć zapewniony czynny udział w tym postępowaniu.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...], wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...], jak również ostateczną decyzję tego organu z dnia [...], nr [...] oraz orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Uzasadniając podjętą decyzję, organ II instancji, odwołując się do regulacji art. 145 § 1 k.p.a., art. 148 § 1 i 2 k.p.a. stwierdził, że wnioskodawcy z zachowaniem ustawowego terminu wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...], zaś organ I instancji słusznie w dniu [...] postanowił o wznowieniu postępowania wobec kwestionowanej decyzji ostatecznej. Według Wojewody dopiero po wznowieniu postępowania, organ orzekający uprawniony był do zweryfikowania, czy wnioskodawcy faktycznie powinni być stroną postępowania, co do którego domagają się wznowienia oraz czy rzeczywiście w nim nie uczestniczyli.

Jak wyjaśnił Wojewoda, konstrukcja pojęcia strony przyjęta przez ustawodawcę, w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, składa się z dwóch elementów: podmiotowego (inwestor, właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości) i przedmiotowego, ograniczającego położenie nieruchomości do obszaru oddziaływania obiektu. Przy czym, aby mówić, że dany podmiot jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wymagane jest jednoczesne spełnienie obu elementów tej konstrukcji. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zgodnie natomiast z art. 143 kodeksu cywilnego, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu.

Zdaniem organu odwoławczego, wobec brzemienia powyższych przepisów uznać należało, że przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać na wszystkie nieruchomości leżące w obszarze oddziaływania stacji bazowej, bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy opracowania pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia..." wynika, iż sporna stacja bazowa wyposażona będzie w anteny sektorowe o wypadkowej równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) zawierającego się w przedziale 1000-2000 W, a odległość promieniowania z tych anten wynosi 70m. Dlatego też zasadnie organ I instancji przyjął, że wszyscy właściciele, użytkownicy wieczyści oraz zarządcy nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej, tj. w odległości 70m winni być stronami postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...]. W przekonaniu organu II instancji działki wnioskodawców o nr ewid. 23, 35/1 i 67/1 leżą w obszarze oddziaływania stacji bazowej, wobec czego ich właściciele – J. i P. S., J. i M. A. oraz M. M. winni brać udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...].

Następnie organ II instancji stwierdził, że badanie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. polega na ocenie, czy strona ponosi winę, że nie brała udziału w postępowaniu, czy też brak udziału strony w postępowaniu był przez nią niezawiniony. Zdaniem organu II instancji z akt sprawy wynika, iż wnioskodawcy nie byli informowani o żadnych czynnościach podejmowanych przez organ I instancji w sprawie wydania ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...], wskazana decyzją nie została im także doręczona, wobec czego zasadny jest w ocenie Wojewody wniosek, że J. i M. A., J. i P. S. oraz M. M. nie ponoszą winy za brak swojego udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją.

Wojewoda wskazał także, że przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza przepis art. 149 § 2 k.p.a. Granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji jest powrót do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta. Wobec tego organ administracji, wydający nową decyzję stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania.

W dniu wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] nr [...] na obszarze objętym ww. decyzją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2000r. Nr 70, poz. 375). Wojewoda stwierdził, że w dniu wydania niniejszej decyzji działka nr ewid. 27/3, którą obejmuje decyzja Starosty [...] z dnia [...] leży na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K., nr [...], z dnia [...], w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta K. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 31 lipca 2010r. Nr 224, poz. 1816). Przedmiotowa działka położona jest na obszarze dla którego § 12 ust. 6 pkt 2 ww. uchwały przewiduje - zakaz realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej.

Organ odwoławczy powołując się na dyspozycję art. 151 § 1 k.p.a. wskazał, że w postępowaniu wznowieniowym dochodzi de facto do ponownego rozpatrzenia sprawy raz już rozpatrzonej, z tym że uwzględnia się stan faktyczny i prawny z dnia orzekania. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania powstaje fikcja prawna polegająca na ciągłości procesu od daty pierwotnego wniosku do daty ponownego rozstrzygnięcia. Wobec powyższych okoliczności zasadny jest w przekonaniu Wojewody wniosek, że w związku z brzmieniem § 12 ust. 6 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w K. Nr [...], organ I instancji w obecnym stanie prawnym wydałby decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę.

Następnie Wojewoda przytaczając brzmienie art. 46 i art. 75 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, podniósł, że zmieniony plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Do dnia wydania niniejszej decyzji zapis § 12 ust. 6 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w K. Nr [...], nie został zmieniony, nadto przedmiotowy miejscowy plan nie został przedłożony Wojewodzie [...] w celu oceny jego zgodności z wymogami określonymi w wyżej wskazanym art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wobec braku we wspomnianej ustawie regulacji dotyczących nie wypełnienia normy omawianego art. 46 ust. 1, zapis § 12 ust. 6 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] o zakazie realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, jest dla tutejszego organu wiążący.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...], skargę do sądu administracyjnego złożył pełnomocnik C S.A. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na jego błędnym zastosowaniu, poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i uchyleniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, podczas gdy prawidłowe zastosowanie przepisów prawa, w tym art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dawało podstawę do utrzymania w mocy ww. decyzji organu I instancji;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 6, 7, i 8 K.p.a. poprzez brak zastosowania ww. norm oraz oparcie zaskarżonej decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno - prawnych przepisów prawa;

3. rażące naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące ustaleniem błędnego kręgu stron postępowania;

4. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 143 Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm., w skrócie K.c.), poprzez jego błędną i niepełną interpretację polegającą na przyjęciu, iż prawo własności gruntu nie podlega przestrzennym ograniczeniom;

5. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz § 2 pkt 7 i § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397), poprzez ich nieuwzględnienie jako przepisów odrębnych, na podstawie których organ dokonuje oceny obszaru oddziaływania obiektu, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stron postępowania.

6. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ta norma prawna zobowiązuje organ II instancji do dokonania czynności nadzorczych, pod kątem zgodności z art. 46 tej ustawy i stwierdzenia nieważności planu zagospodarowania przestrzennego w każdym czasie, przez to faktycznego dostosowania planu zagospodarowania przestrzennego do wymogów stawianych przez ustawę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, uchybień proceduralnych (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. Nr 270 z 2012r., ze zm. dalej powoływanej jako p.p.s.a.)

Skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] uchylająca w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] i decyzję tego organu z dnia [...], nr [...] oraz orzekająca o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia C Sp. z o.o. z siedzibą w W. projektu budowlanego stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A wraz z przyłączem energetycznym oraz zjazdem z drogi gminnej, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr 27/3 przy ulicy B nr [...] w K.

Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy pierwszorzędne znaczenie ma regulacja prawna zawarta w art. 153 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, prowadzący ponownie postępowanie. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie, po jej ponownym rozpoznaniu formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 6.09.2012r. w sprawie II SA/Po 481/12 LEX nr 1222394). W niniejszej sprawie do takich zmian nie doszło. Tak więc sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy, podobnie jak organ II instancji, jest związany oceną prawną zawartą w uzasadnieniu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2012 roku w sprawie II SA/Łd 1394/11.

Nietrafny jest zarzut braku podstaw do wydania decyzji reformatoryjnej. Zarzut ten oceniał zresztą uprzednio sąd. Uprawnienie do takiego rozstrzygnięcia daje przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy przejmuje sprawę do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, postępowanie przed organem administracji II instancji nie jest postępowaniem kasacyjnym. Wbrew stanowisku skarżącego nie było podstaw do przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia, skoro nie zachodziła konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Jak już wskazał sąd w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Łd 1394/11, wydanie decyzji kasacyjnej tylko z uwagi na konieczność zastosowania prawa materialnego, pominiętego przez organ I instancji czy też błędnie zinterpretowanego w sposób oczywisty wykracza poza dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane w ramach toczącego się postępowania nadzwyczajnego, po wznowieniu postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...], mocą której organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił C Sp. z o.o. pozwolenia na budowę spornej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A. Są one bowiem następstwem wydania przez Starostę [...] w dniu [...] na wniosek J. i M. A., J. i P. S. oraz M. M. postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego tą właśnie ostateczną decyzją.

W uzasadnieniu powołanego wyroku w sprawie II SA 1934/11 sąd uznał, że osoby wnioskujące o wznowienie postępowania, jako właściciele nieruchomości położonej w sąsiedztwie i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji są uprawnione do żądania wznowienia postępowania.

Stąd nieskuteczny jest zarzut naruszenia przepisu art. 28 k.p.a. i art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że J. i M. A., J. i P. S. oraz M. M., wnioskującym o wznowienie postępowania przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W świetle wcześniejszych rozważań za przesądzoną należy uznać ocenę, wywiedzioną zresztą z interpretacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i załączonej do sprawy dokumentacji, w szczególności "Kwalifikacji przedsięwzięcia", że w obszarze oddziaływania stacji bazowej t.j. w odległości 70m od stacji bazowej znajdują się nieruchomości, na które sporna inwestycja będzie oddziaływała, wobec czego stronami postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] winni być wszyscy właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania stacji bazowej. Są to także podmioty, na wniosek których wznowiono rzeczone postępowanie. Wspomniane opracowanie stanowiło jednoznacznie, że stacja bazowa będzie wyposażona w anteny sektorowe o wypadkowej równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) zawierającego się w przedziale 1000-2000 W, a odległość promieniowania z tych anten wynosi 70m. Sąd wyjaśnił już w postępowaniu w sprawie II SA/Łd 1394, że organ I instancji w postępowaniu wznowieniowym prawidłowo ustalił krąg osób uprawnionych do udziału w postępowaniu i przyczyny wznowienia. Jeśli z poczynionych przez Starostę ustaleń wynikało, że w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej znajduje się 14 nieruchomości, to bez wątpienia ich właściciele, użytkownicy wieczyści, czy też zarządcy nieruchomości powinni mieć zapewniony czynny udział w tym postępowaniu.

Sąd w przytaczanym wielokrotnie uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Łd 1394/11 wskazał też, ze nietrafny jest zarzut skargi "o rażącym naruszeniu przepisów prawa materialnego, to jest art. 143 k.c., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię oraz art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz § 2 pkt 7 i § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), poprzez ich nieuwzględnienie jako przepisów odrębnych, na podstawie których organ dokonuje oceny obszaru oddziaływania obiektu, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stron postępowania". Przypomnieć trzeba, ze w tym postępowaniu sąd jest związany oceną prawną, że nieruchomości skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

Strona skarżąca nie przywołała nowej argumentacji, która mogłaby podważyć ocenę prawną uchylenia decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, jak i uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy wydania pozwolenia na budowę. Przesłankę takiego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy zmienionego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zaś, jak zostało przesadzone w wiążącej ocenie prawnej (wyrok w sparwie II SA/Łd 1394/11) obligowany jest, po wznowieniu postępowania, stosować przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu orzekania. Z tych względów "organy administracyjne zobligowane były uwzględnić obowiązujące w dacie orzekania przepisy zmienionego prawa miejscowego, w tym wypadku § 12 ust. 6 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta K. (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia 31 lipca 2010 r. nr 224, poz. 1816)." Plan ten dla obszaru, na którym znajduje się działka nr 27/3, objęta zamierzeniem inwestycyjnym wprowadzał "zakaz realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej". W sytuacji, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie, ustalenia projektu budowlanego pozostają w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ, w świetle dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie może zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić stronie pozwolenia na budowę."

Ze względu na normę zawartą w art. 153 p.p.s.a. nie mogą też odnieść skutku zarzuty wadliwej wykładni art. 46 i 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Jak już wcześniej podnoszono, dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym uchwała Rady Miejskiej zawierająca zapisy planu, uczestnicy obrotu prawnego obowiązani są do jej respektowania. Zarzuty dotyczące planu pozostają poza przedmiotem niniejszego postępowania.

Z uwagi na to, że przesłanką wyeliminowania przez Wojewodę [...] z obrotu prawnego decyzji ostatecznej była wadliwa wykładnia przepisów prawa materialnego, a nie przepisów postępowania, która to ocena prawna spotkała się z aprobatą sądu rozpatrującego poprzednią skargę w tym postępowaniu, ponowione zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 6, 7 i 8 k.p.a. nie są trafne.

Jak z powyższych uwag wynika, zarzuty podniesione w skardze są w istocie polemiką z poglądem i oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO. Oceny te zaś i rozważania powtarzają ocenę i poglądy prawne zawarte w uzasadnieniu powołanego wyroku tutejszego sądu w sprawie II SA/Łd 1394/11. Już ten fakt powoduje, że nie mogą one odnieść skutku.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

LP