Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1574/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 627  Cudzoziemcy, repatrianci, nabycie nieruchomości przez cudzoziemca
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we' Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Sędziowie - Sędzia NSA Henryka Łysikowska - Asesor WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant -Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A na decyzję Wojewody D. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt 3 II SA/Wr 1574/02 2

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...], Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Sudeckiego Oddziału Straży Granicznej w K. z dnia [...], Nr [...], zobowiązującą C. D.V., obywatela Wietnamu, do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na opisaną decyzję Wojewody D. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wniósł adwokat M. P., działający -jak to określono w skardze - ,jako obrońca obywatela Socjalistycznej Republiki Wietnamu D. V.C.". Do skargi nie zostało dołączone umocowanie do reprezentowania skarżącego, a z dokumentacji sprawy wynikało, że adwokat M. P. działał przed organami administracyjnymi jedynie na podstawie pełnomocnictwa, udzielonego mu w dniu [...] przez żonę zainteresowanego – A. D. V.

Uwzględniając powyższe, Sąd wezwał adwokata M. P. - pismem z dnia [...] - do przedłożenia należycie sporządzonego i opłaconego pełnomocnictwa, zakreślając mu w tym celu 7 dniowy termin. Wezwanie to zostało także wysłane do wiadomości strony. Równocześnie - odrębnym pismem z tego samego dnia – C. D. V. został również wezwany do złożenia pisemnego oświadczenia, czy podtrzymuje skargę, a w wypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi, strona została dodatkowo zobowiązana do nadesłania należycie sporządzonego i opłaconego pełnomocnictwa mocującego adwokata P. do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie lub przesłania kopii skargi podpisanej własnoręcznie przez skarżącego albo do osobistego podpisania skargi w sekretariacie Sądu. Na usunięcie braków wyznaczono stronie termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Mimo prawidłowego doręczenia obu wezwań w dniu 11 czerwca 2004 r., ani strona, ani adwokat M. P. nie usunęli braków do dnia rozprawy (zakreślone terminy upływały z końcem dnia [...] - piątek).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarówno przepisy procesowe obowiązujące w okresie wniesienia skargi, jak i przepisy obowiązujące w momencie rozpoznawania sprawy przez Sąd, regulowały niemal identycznie kwestię udziału strony w postępowaniu sądowym. Mogła ona mianowicie działać samodzielnie lub przez swojego pełnomocnika. W tej drugiej sytuacji, na pełnomocniku ciążył obowiązek dołączenia do akt sprawy - już przy pierwszej czynności procesowej - pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis takiego pełnomocnictwa (por. art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995

Sygn. akt 3 II SA/Wr 1574/02 3

r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. i art. 89 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 59 ustawy o NSA oraz art. 34 i art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W rozpoznawanej sprawie adwokat M. P. nie wykonał tej powinności. Przed organami administracji publicznej działał bowiem jedynie na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez żonę strony, a nie przez samego mocodawcę, czego wymagały przywołane wcześniej przepisy.

W konsekwencji należało przyjąć, że skarga wniesiona przez adwokata M. P. nie spełniała wymogów formalnych, zwłaszcza wymogu określonego w art. 46 § 1 pkt 4 (chodzi o brak podpisu samej strony) i w § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (a także w art. 37 pkt 5 nieobowiązującej już ustawy o NSA).

Ponieważ braki skargi nie zostały usunięte w zakreślonym w tym celu terminie, skarga podlegała odrzuceniu, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 58 § 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Godzi się zauważyć, że strona została pouczona o takiej właśnie konsekwencji nieusunięci braków skargi, przewidywanej zresztą także w art. 27 ust. 2 ustawy o NSA z 1995 r.