Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1942/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego P. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2012 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej k.p.a.) oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia P. S. z dnia 02.10.2010 r. (uzupełnionym pismem z dnia 24.04.2012 r.) na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...].09.2010 r., znak: [...], odmawiającego uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wolnostojącego zlokalizowanego na działce o numerze geodezyjnym [...], w obrębie L., gmina S., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i prawnych i ocen

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia [...].09.2010 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wolnostojącego zlokalizowanego na działce o numerze geodezyjnym [...], w obrębie L., gmina S. Przedmiotowy projekt został przesłany do uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Uzasadniając swoje stanowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. wskazał, że projektowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu wolnostojącego narusza § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].11.2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] który przewiduje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Na powyższe postanowienie pismem z dnia 02.10.2010 r. zażalenie złożył inwestor P. S. wskazując, że zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ponieważ działka przeznaczona pod zainwestowanie jest zabudowana. Ponadto wniosek, będący przedmiotem uzgodnień, dotyczy uzupełnienia zabudowy siedliskowej w granicach istniejących linii zabudowy na co wskazują załączone przez Gminę S. do wniosku mapy oraz opis warunków zabudowy, który stwierdza, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie istniejącej ruiny siedliska rolniczego. Skarżący zamierza to siedlisko odbudować a tym samym odtworzyć funkcję siedliskową działki. Ponadto, zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął istnienie na działce trzech zbiorników wodnych podczas gdy nie ma ich na mapach. Wskazywane zbiorniki to trzy zagłębienia terenu częściowo wypełnione wodą, z których dwa są to zagłębienia wąwozu, w których czasowo zbiera się woda opadowa z okolicznych pól.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego, wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 106 k.p.a i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Wskazał, że działając w zakresie własnych kompetencji i powierzonych przez ustawę zadań, organ uzgadniający nie może wkraczać w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji, nie ma prawa ingerować w przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji i zmieniać jego ustaleń. Przedmiotową inwestycję planuje się zrealizować na działce o nr. ew. [...] w obrębie L., gmina S., która znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], który zgodnie z ustawą z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) stanowi formę ochrony przyrody. W związku z powyższym, w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym, ww. inwestycja wymagała przeprowadzenia analizy w zakresie jej zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanej formy ochrony przyrody. Powołując się na art. 23 i 24 ustawy o ochronie przyrody organ wskazał, że przedstawiony projekt dotyczy terenu w stosunku do którego ma zastosowanie rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].11.2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] - dalej rozporządzenie [...]). Zdaniem organu realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkować naruszeniem zakazu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia dotyczącego m.in. zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie organ ten uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie ww. zakazu, wymienione w § 4 ust. 1 pkt 8 oraz w § 4 ust. 5 ww. rozporządzenia. Z materiału zgromadzonego w sprawie oraz z map umieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym GEOPORTAL (www.geoportal.gov.pl) wynika, że działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiorników wodnych, z których jeden znajduje się częściowo na działce przeznaczonej pod zainwestowanie, a drugi położony jest w granicach działki oznaczonej nr [...]. Ponadto z map umieszczonych w serwisie internetowym GEOPORTAL wynika, że na ww. działce sąsiedniej znajduje się trzeci zbiornik wodne, a jeden z nich nie został objęty analizą. Nieprzekraczalna linia zabudowy dla ww. inwestycji została wyznaczona w taki sposób, iż dopuszcza możliwość zabudowy w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegu ww. zbiorników wodnych. Jednocześnie organ uznał, że nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie ww zakazu.

Projektowana inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a zatem nie kwalifikuje się jako lokalizowanie obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, a ponadto nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym czy realizacji inwestycji celu publicznego. Nie jest także związana z terenem przeznaczonym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani tym samym nie wyczerpuje hipotez norm prawnych statuujących wyjątki od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, wymienione w § 4 ust. 1 pkt 8 in fine i § 4 ust. 2 oraz ust. 5 pkt 3 rozporządzenia nr [...] .

Nie można także uznać, że w omawianej sprawie ma zastosowanie wyjątek od zakazu dotyczącego możliwości lokalizacji siedlisk rolniczych- w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa. Z ustaleń faktycznych wynika, że projektowana inwestycja obejmuje wykonanie robót budowlanych, na terenie byłego siedliska rolniczego - istniejącej obecnie ruiny, co potwierdza mapa stanowiąca załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Inwestycja będzie polegała na budowie budynku mieszkalnego, garażu, przyłączy infrastruktury technicznej oraz podjazdów. Natomiast z pisma Urzędu Gminy w S. z dnia [...].04.2012 r. wynika, że projektowany budynek zostanie zlokalizowany na miejscu rozebranego w 2010 roku budynku mieszkalnego. Dlatego też, w omawianej sprawie nie można przyjąć, że budowa budynku mieszkalnego oraz garażu wolnostojącego, na terenie byłego siedliska rolniczego (ruina budynku mieszkalnego) stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa. Na działce tej nie istnieje obecnie siedlisko, którego zabudowa mogłaby być uzupełniana.

Odnośnie odmowy zastosowania przez organ orzekający w pierwszej instancji przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym wymieniony przepis nie mógł znaleźć zastosowania. Zgodnie z treścią § 4 ust. 5 pkt 1 zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Zgodnie z orzecznictwem wyrażonym m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12.05.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 484/11 - wbrew twierdzeniom organu I instancji - przedmiotowe odstępstwo odnosi się do dwóch odrębnych przypadków:

1. teren przeznaczony pod inwestycję położony jest w obszarze zwartej zabudowy wsi, co powinno być ponadto określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych);

2. na terenie przeznaczonym pod inwestycję uzupełnia się istniejącą zabudowę mieszkaniową i usługową pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach. Z informacjami uzyskanych z Urzędu Gminy w S. (pismo z dnia [...].04.2012 r., znak: [...]) wynika, że zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. uchwalonym przez Radę Gminy S. uchwałą Nr [...] z dnia [...].06.2003 r. działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się poza obszarem zwartej zabudowy miejscowości L., na terenie jednostki strukturalnej "MRT" - jednostka wielofunkcyjna.

Odnosząc się do drugiego z ustanowionych w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr 149 przypadku odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych organ wskazał że za działki przyległe można uznać jedynie te, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy. Z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy obejmującego teren inwestycji wynika, iż działka nr ew. [...] sąsiaduje bezpośrednio (przylega) z działkami nr ew. [...], [...] oraz [...] (droga). Z wymienionych działek przylegających, tylko działka nr ew. [...] jest zabudowana (co potwierdzają również mapy zamieszczone na stronie internetowej GEOPORTAL).

Uwzględniając fakt, że z działek przyległych tylko jedna jest zabudowana, nie jest obecnie możliwe wyznaczenie linii zabudowy w rozumieniu § 4 ust. pkt 1 rozporządzenia [...].

Powyższe oznacza, iż nie zostanie spełniona żadna z przesłanek wymienionych w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] i nie można zastosować odstępstwa przewidzianego we wspomnianym przepisie.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów zażalenia organ wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być natomiast ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego, albo wolności i praw innych osób, przy czym ograniczenia te nie mogą naruszać istoty tych praw i wolności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Podstawą przedmiotowych ograniczeń mogą natomiast być przepisy aktów prawa miejscowego. W omawianej sprawie takim aktem jest Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].11.2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] wydane na podstawie art. 23 ustawy o ochronie przyrody.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł Skarżący P. S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 24 ust. 1 pkt. 8 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 4 ust. 1 pkt. 8 Rozporządzenia nr [...] poprzez błędne przyjęcie, iż w omawianym stanie faktycznym działka o nr. [...] zlokalizowana jest w pasie szerokości 100 m od trzech zbiorników wodnych, pomimo iż z dokumentacji geodezyjnej działki to nie wynika co za tym idzie przyjęcie przez organ, że na przedmiotowej działce obowiązuje ustawowy zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, pomimo, że planowana przez skarżącego inwestycja ma stanowić kontynuację dotychczasowego gospodarczego wykorzystania nieruchomości, na której przed katastrofą budowlaną 21 maja 2009 r był posadowiony budynek mieszkalny;

b) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że zakazanie planowanej przez skarżącego inwestycji nie narusza istoty prawa własności w sytuacji w której odmowa wydania pozytywnego rozstrzygnięcia uniemożliwi skarżącemu korzystanie z nieruchomości zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem;

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania w szczególności art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wnikliwie przez organ całego materiału dowodowego i nie dokonanie wnikliwej analizy, w szczególności co do określenia charakteru trzech zagłębień terenu znajdujących się w sąsiedztwie działki [...], co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnych wniosków.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z [...] września 2010 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał na okoliczności związane z nabyciem przedmiotowego siedliska wraz z domem, katastrofę budowlaną powstałą na skutek przystąpienia do remontu domu i konieczność jego rozebrania - zgodnie z decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] maja 2009 r. Odnośnie przyjęcia przez organ iż planowana inwestycja znajduje się w pasie 100 m od granicy zbiorników wodnych wskazał, że z dokumentów geodezyjnych działki [...] nie wynika aby znajdowała się ona w sąsiedztwie trzech zbiorników wodnych. Informacja taka nie znajduje się ani na mapach ani w ewidencji gruntów. Istniejące i uwidocznione na mapie z serwisu Geoportal zagłębienia powstały na skutek działalności człowieka (podziału istniejącego wąwozu). W dwu z trzech może się okresowo zbierać woda natomiast tylko w trzecim woda występuje stale. Tego rodzaju zbiorniki nie mogą być, w ocenie skarżącego, traktowane jako inne zbiorniki wodne o jakich mowa w rozporządzeniu [...], tym bardziej, że na mapie geodezyjnej domniemane zbiorniki wyodrębnione są jako rowy. Organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń /np. nie powołał biegłego hydrologa/, co pozwoliłoby organowi w sposób nie budzący wątpliwości ustalić jaki charakter mają wskazywane miejsca czasowo wypełnione wodą

Ponadto skarżący z powołaniem się na art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 wskazywał na charakter prawa własności jako prawa bezwzględnego mogącego doznawać ograniczeń jedynie w drodze ustawy. Zdaniem Skarżącego nie uzgodnienie warunków zabudowy dla planowanej przez niego inwestycji uniemożliwi mu korzystanie z nieruchomości w sposób zamierzony przez niego, zgody z dotychczasowym wykorzystaniem gdyż taki był cel towarzyszący zakupowi działki.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania Skarżący wskazał, że organ nie zbadał wnikliwie sprawy i naruszył zasadę zaufania obywateli do organów Państwa.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podtrzymał argumenty zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o oddalenie skargi. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazał dodatkowo, że przedmiotowa działka znajduje się w całości w pasie 100 m od linii brzegów zbiorników wodnych z których jeden znajduje się na działce przeznaczonej pod zainwestowanie a drugi położony jest w granicach działki nr [...]. Dokonując analizy pojęcia "zbiornik wodny" wskazał, że także zbiornik powstały na skutek działania człowieka jest "innym zbiornikiem wodnym", gdyż rozporządzenie nr [...] nie rozróżnia tego pojęcia pod kątem utworzenia zbiornika przez człowieka lub w sposób naturalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm - dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Oceniając trafność a tym samym zgodność z prawem decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w toku rozpoznawania sprawy organ naruszył art. 7 i 77 k.p.a. ponieważ zebrany materiał dowodowy nie był wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem uzgodnienia był projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony na wniosek P. S., jako że teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest na działce nr [...] w obrębie L., gmina S. położonej na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], który zgodnie z ustawą o ochronie przyrody stanowi formę ochrony przyrody. Ochrona przyrody może występować ze względu na różne czynniki takie jak wyróżniający się krajobraz, ukształtowanie terenu czy szczególne uwarunkowania związane choćby z występowaniem rzadkiej flory czy fauny. W art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody mowa jest o tym, że wyznaczenie obszaru chronionego następuje w drodze uchwały (rozporządzenia) sejmiku województwa. W tej sprawie jest to rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. To na podstawie uregulowań tego rozporządzenia organ doszedł do przekonania, że inwestycja nie może być zrealizowana ponieważ położona jest w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, co w myśl § 8 pkt. 1 ppkt 8 rozporządzenia [...] powoduje niemożność zrealizowania tego przedsięwzięcia. Ustaleń w tym zakresie organ dokonał przede wszystkim na podstawie wydruków z systemu informatycznego "Geoportal".

Oceniając trafność tego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że oparcie się na tym jednym w zasadzie dowodzie, który nie stanowi dokumentu urzędowego nie jest wystarczające do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności z tego powodu, że Skarżący kwestionował istnienie i usytuowanie usytuowanie tych "zbiorników wodnych" ale i dlatego, że organ nie odniósł się do tych twierdzeń skarżącego. W tego rodzaju sytuacji konieczne było przeprowadzenie, wnioskowanych zresztą przez skarżącego, oględzin w celu ustalenia charakteru i położenia tych zbiorników wodnych. Kwestia czy rzeczywiście miejsca nazwane przez organ zbiornikami wodnymi są nimi a ich położenie w stosunku do położenia nieruchomości na której miałaby być prowadzona budowa nie pozwala na zrealizowanie tego przedsięwzięcia z uwagi na wyżej wskazany zakaz określony w § 4 pkt. 1 ppkt 8 rozporządzenia [...] jest okolicznością decydującą przy ocenie czy wniosek o wydanie warunków zabudowy jest możliwy do uwzględnienia. Z treści decyzji administracyjnej nie wynika jakiego rodzaju zbiorniki występują w terenie w kontekście tego, że na mapach nie ma ujawnionych żadnych zbiorników wodnych (k 22 akt adm) trudno ocenić czy rzeczywiście widoczne na mapach "Geoportal" zagłębienia są takiego rodzaju, że mogą być uznane za "inne zbiorniki wodne" o których mowa w § 4 pkt 1 ppkt 8. Rozporządzenia [...]. Oceny charakteru tych zbiorników należy ocenić przez pryzmat celów ochrony przyrody o których mowa w § 3 rozporządzenia [...] a w szczególności § 3 pkt 3.

Należy zgodzić się z organem twierdzącym, że skoro przepisy rozporządzenia nie precyzują co jest zbiornikiem wodnym to bez względu na to czy zbiornik został wytworzony przez człowieka czy też naturalnie podlega, co do zasady ochronie. Jednakże, w ocenie Sądu wynikające z tego ograniczenia muszą być proporcjonalne do chronionego dobra (ochrona przyrody) tym bardziej, że ustanowiony zakaz ogranicza prawo własności a prawo to z mocy art. 64 ust. 3 Konstytucji R.P. może być ograniczone wyłącznie mocą ustawy - w tym wypadku ustawą o ochronie przyrody. Prawo własności jest jednym z najmocniej chronionych praw i dlatego jego ograniczenie ma charakter wyjątkowy. Znaczy to tyle, że właściciel nieruchomości musi wiedzieć i być przekonany dlaczego akurat w jego przypadku doszło do ograniczenia tego prawa konstytucyjnie chronionego. Wydane przez organ postanowienie nie jest przekonujące w tym zakresie a zaprezentowana argumentacja nie została poparta rzetelnymi dowodami.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zebrany przez organ materiał dowodowy wymaga uzupełnienia we wskazanym wyżej zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, po przeprowadzeniu oględzin, ustali czy rzeczywiście na tym terenie występują inne zbiorniki wodne a ich usytuowanie w stosunku do planowanej inwestycji uniemożliwia realizację planowej inwestycji z racji odległości od linii ich brzegów. Jeżeli istnieją to czy stanowią część chronionego ekosystemu czy też powstały na skutek różnego rodzaju zdarzeń o charakterze nagłym takim jak ulewy czy powodzie (skarżący twierdzi że występują lokalnie). W tym bowiem przypadku, z racji ich przejściowego charakteru nie będą one uznane za inne zbiorniki wodne o jakich mowa w § 4 pkt 1 ppkt 8 Rozporządzenia [...] ponieważ celem ochrony jest istniejący trwały stan na gruncie a nie stan przejściowy.

Nie budzą natomiast zastrzeżeń Sądu ustalenia organu dotyczące nie możności zastosowania § 4 pkt 2 i pkt 5 Rozporządzenia gdyż w tym zakresie organ należycie zebrał materiał dowodowy a wysnute na jego podstawie wnioski o nie możności zastosowania wyłączeń o jakich mowa w tych paragrafach zostały należycie umotywowane. Sąd nie będzie ich powtarzał, zgadzając się w pełni z tą argumentacją.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem prawa i dlatego na podstawie art. 145 § 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270,) zaskarżone postanowienie uchylił.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.