Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1053/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust.1 pkt 2, art. 15 ust.1 pkt 6 lit. b, art. 20
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant specjalista – Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w Policji decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15. ust. 1 pkt 6 lit. b, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz art. 268a, cofnął skarżącemu A. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich. W uzasadnieniu podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...], wymieniony został uznany winnym popełnienia czynu określonego w art. 220 § 2 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za powyższe wymierzono mu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 2 lat i karę grzywny pięćdziesięciu stawek dziennych po trzydzieści złotych każda, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. W dalszej części podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy tj. m. in. stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, zaś wobec opisanej powyżej kwalifikacji, skarżący zalicza się kręgu osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy. Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej i przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wycofania pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji żadnej swobody przy podejmowaniu decyzji.

W odwołaniu z dnia [...] marca 2016 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadziło do uznania, iż skazanie go prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo nieumyślne automatycznie stanowi spełnienie przesłanki zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a w konsekwencji doprowadziło to do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego zastosowanie, gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczności cofnięcia mu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich. W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji zastosował zbyt szeroką wykładnię przyjętego jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, przepisu prawa materialnego. Ponadto powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 84/07 stwierdził, iż w przypadku skazania za przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, cofnięcie pozwolenia na broń nie jest obligatoryjne.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na zawartą w niej argumentację i opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy, pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, a skarżący dopuścił się nieumyślnego przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, bowiem w dniu [...] grudnia 2011 r. w B. jako kierownik budowy i pracodawca będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i higienę pracy nie dopełnił swoich obowiązków i przez to naraził swojego pracownika na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowa. Natomiast przywołane w odwołaniu orzeczenie pochodzi sprzed nowelizacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wprowadzonego ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 nr 38 poz. 195), a zatem w przedmiotowej sprawie nie ma ono zastosowania. Dodano, że zaskarżona decyzja nie ma nic wspólnego z dodatkowym ukaraniem, lecz jest konsekwencją administracyjną popełnienia przez niego przestępstwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię, co doprowadziło do uznania, iż skazanie prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo nieumyślne automatycznie stanowi spełnienie przesłanki zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego;

2. nieustalenie przez organ jednoznacznie wszystkich okoliczności sprawy, do czego na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest zobligowany (niezależnie od ich wpływu na istotę rozstrzygnięcia) i automatyczne przyjęcie, iż skarżący jest osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

W uzasadnieniu wskazując na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 – 6 ustawy o broni i amunicji podał, że organ błędnie ocenił, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, bowiem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie należy traktować w sposób złożony. Skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu nie jest jedyną przesłanką warunkującą konieczność cofnięcia pozwolenia na broń skazanemu. Przepis ten nie nakłada bowiem obowiązku wycofania pozwolenia na broń przez odpowiedni organ w przypadku znalezienia się w kręgu osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Natomiast organ zobligowany jest do wnikliwego przeanalizowania czy zachodzą przesłanki stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, i co więcej konstrukcja przepisu wskazuje, iż w pierwszej kolejności powinny zostać zbadane przesłanki zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku. Stąd też organy Policji dokonały błędnej interpretacji powyższego przepisu wskazując, iż zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego wynika bezpośrednio, z faktu skazania prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] października 2015 r. sygn. akt [...]. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy przedstawia, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), jak też wskazuje organ. Niemniej jednak, mając na uwadze art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej, istnieje, czy też nie. Podkreślono, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń może być wydana w stosunku do osoby, wobec której toczy się postępowanie karne, jeżeli w ocenie organu należy ona do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i niezbędną przesłanką wydania rozstrzygnięcia w takiej sprawie nie jest więc prawomocny wyrok karny. Interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy musi mieć na względzie to, czy uprawniony przestrzega przepisów prawa. Dalej podkreślono, że od osoby mającej pozwolenie na broń wymaga się większej staranności w przestrzeganiu porządku prawnego, chociażby dlatego, że broń jest niewątpliwie rzeczą szczególnie niebezpieczną i ściśle reglamentowaną. Każde zatem zachowanie jej posiadacza, które narusza porządek prawny, a w szczególności takie, które narusza przepisy karne, może być i jest odczytywane przez organy Policji jako sygnał nakazujący dokładną weryfikację, czy dalsze posiadanie broni przez taką osobę nie będzie zagrażało bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzono, że organy Policji nie przeprowadziły w najmniejszym nawet stopniu postępowania mającego na celu ustalenie, czy w jakimkolwiek stopniu zagraża on bezpieczeństwu własnemu, publicznemu, czy też porządkowi. Na koniec zaś powołał się na stanowisko judykatury.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6) lit. b) ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

– przeciwko życiu i zdrowiu,

– przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący A. P. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia czynu określonego w art. 220 § 2 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za powyższe wymierzono mu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 2 lat i karę grzywny pięćdziesięciu stawek dziennych po trzydzieści złotych każda, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. Poza sporem pozostaje również fakt, że jest to przestępstwo nieumyślne przeciwko życiu i zdrowiu i w tej sytuacji, stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6) lit. b) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2), cofnięcie pozwolenia na broń było obligatoryjne.

Reasumując, omawiany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6) lit. b) ustawy ma więc – wbrew zarzutom zawartym w skardze – zastosowanie do skarżącego.

Niezależnie od powyższego dodać należy, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w lit. a) i w lit. b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w lit. a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Zatem chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z lit. a) i b) tegoż przepisu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.