Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 290/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Koszty postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 § 2, art. 205 § 2, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: § 14
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia WSA del. Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 2011/21 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 stycznia 2021 r. nr 1401-IEE1.711.1.348.2020.2.AC w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2011/21 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP lub skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS lub organ) z dnia 18 stycznia 2021 r., w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego - w pkt 1 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście z dnia 3 grudnia 2020 r. zaś w pkt 2 zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o kosztach WSA wskazał, że o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) i w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 – dalej jako rozporządzenie). WSA zaznaczył, że na łączną kwotę 597 zł składają się: stały wpis sądowy w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku, domagając się jego zmiany poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej dalszej kwoty 3 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie, a także kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd I instancji stawki w "innej sprawie" w kwocie 480 złotych podczas, gdy skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych tj. § 14 ust 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo określił koszty postępowania sądowego należne od organu na rzecz skarżącej, reprezentowanego przez radcę prawnego w sprawie, w której uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji - wydanych w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata i radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd stawiennictwa strony. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji wynoszą w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna – 480 zł.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie należało zastosować § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, a nie jak się tego domaga skarżąca - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia. Na zasądzone koszty postępowania w kwocie 597 zł składały się bowiem: wpis od skargi – 100 zł, stawka minimalna – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. Ponadto, z akt sprawy wynika, że skarżąca nie tylko nie kwestionowała wysokości wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł (wpis stały), ale wręcz sama w skardze wskazała wysokość tego wpisu w tej kwocie i taki wpis uiściła.

Z uwagi na powyższe podnieść trzeba, że skoro od skargi na postanowienie w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi pobierany jest wpis stały, to obliczenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika następuje wedle reguły określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Oznacza to, iż – uchylając zaskarżone postanowienie - w sposób prawidłowy Sąd I instancji zasądził na rzecz skarżącej Agencji zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 zł. Koszty te są konsekwencją uwzględnienia skargi i przysługują skarżącej, o ile wyrok, w którym zostały one zasądzone nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego w wyniku jego kontroli instancyjnej.

W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji nie naruszył prawa, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie o kosztach.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.