Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 490/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 4 pkt 9 i 10
journal: Dz.U. 2017 poz 2117
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jedn.
article: art. 14b par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 146 par. 1, art. 205 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2018r. sprawy ze skargi A S.A. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację w części uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe; II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. X. S.A. w [...] (dalej jako: "spółka", "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wystąpiła do Prezydenta Miasta o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury kolejowej.

Opisując we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe spółka podała, że podstawowym przedmiotem jej działalności jest produkcja piwa. Spółka posiada bocznicę kolejową w celu zagwarantowania sprawnego przyjmowania i wysyłania wagonów ładownych produktami niezbędnymi w procesie produkcji. Bocznicę tworzą linie kolejowe normalnotorowe (1435 mm), które nie są wykorzystywane do przewozu osób. Wnioskodawczyni, jako użytkownik bocznicy kolejowej, posiada świadectwo bezpieczeństwa wydane przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowo, które potwierdza zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych na bocznicy. Dodatkowo, w celu ustalenia zasad i organizacji bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego na bocznicy, opracowano Regulamin Pracy Bocznicy Kolejowej, który został uzgodniony z Zarządcą Infrastruktury kolejowej Q. S.A., za pośrednictwem którego bocznica kolejowa została włączona do sieci kolejowej Q. S.A. Spółka wskazała, że stałym współużytkownikiem bocznicy kolejowej jest także inny, niepowiązany ze spółkę podmiot, który z tego tytułu partycypuje w kosztach utrzymania bocznicy oraz zobowiązany jest do przestrzegania regulaminu bocznicy oraz innych powszechnie obowiązujących przepisów obejmujących zasady prowadzenia ruchu kolejowego.

Wnioskodawczyni zawarła z licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym umowę świadczenia usług w zakresie obsługi bocznicy kolejowej, w ramach której przewoźnik kolejowy dokonuje podstawienia/odebrania składów wagonów na/z punktu zdawczo-odbiorczego, realizując potrzeby transportowe spółki oraz współużytkownika bocznicy kolejowej. Natomiast inny podmiot (nieposiadający licencji na wykonywanie przewozów kolejowych ani licencji na świadczenie usługi trakcyjnej) usługowo wykonuje manewry na bocznicy kolejowej, wykorzystując w tym celu wszystkie tory bocznicowe. Ponadto spółka wskazała, że bocznica kolejowa jest położona na kilku działkach ewidencyjnych, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako Ba - tereny przemysłowe. Obszar gruntu zajęty bezpośrednio przez elementy infrastruktury kolejowej na tych działkach obejmuje od kilku do kilkunastu procent całej powierzchni działki ewidencyjnej. Dodatkowo działki na których znajduje się infrastruktura kolejowa mogą być również zajęte przez inne budynki lub budowle niezwiązane z infrastrukturą kolejową.

Spółka zamierza wykorzystywać bocznicę kolejową w opisany powyżej sposób także w przyszłości.

Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała organowi następujące pytania:

1) czy bocznica kolejowa stanowiąca infrastrukturę kolejową oraz udostępniana licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu podlega od 1 stycznia 2017 r. zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l.")?

2) czy zwolnienie w podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. obejmuje całe działki ewidencyjne, na których faktycznie znajdują się elementy infrastruktury kolejowej?

Zdaniem spółki odpowiedzi na oba powyższe pytania powinny być twierdzące.

Prezydent Miasta w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., nr [...], uznał powyższe stanowisko spółki za nieprawidłowe w zakresie pytania nr 1 i za prawidłowe w zakresie pytania nr 2.

W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że pogląd spółki odnośnie pytania nr 1 jest nieprawidłowy, gdyż warunkiem skorzystania ze zwolnienia podatkowego objętego normą prawną z art. 7 ust. 1 u.p.o.l. jest po pierwsze uznanie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości za element infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2117 ze zm. - w skrócie: "u.t.k."), a po drugie - spełnienie jednego z trzech warunków określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) - c) u.p.o.l.

Odnośnie pierwszej z ww. przesłanek organ wskazał, że nowelizacja ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 16 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1923) wprowadziła nową definicję infrastruktury kolejowej. Nowa definicja infrastruktury kolejowej została znacznie rozszerzona w porównaniu do definicji sprzed dnia 1 stycznia 2017 r. i pozwala obecnie na zaliczenie do infrastruktury kolejowej również bocznic kolejowych. W zakresie drugiej z przesłanek organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. brzmieniem art. 7 ust. 1 pkt 1) u.p.o.l., zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej obejmuje obiekty, które są udostępniane przewoźnikom kolejowym, wykorzystywane do przewozu osób lub tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm.

Zdaniem organu, opisana przez spółkę we wniosku bocznica spełnia definicję bocznicy kolejowej z art. 4 pkt 10 u.t.k. Jednocześnie organ zaznaczył, że aby bocznica kolejowa, stanowiąca obecnie element infrastruktury kolejowej, podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości musi ona spełniać przynajmniej jedną z trzech przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. Jeśli chodzi o przesłankę udostępniania przewoźnikom kolejowym, to w świetle obecnie obowiązującego stanu prawnego konieczne jest faktyczne udostępnienie jej przewoźnikom kolejowym, czyli w myśl art. 4 ust. 9 u.t.k. przedsiębiorcom uprawnionym na podstawie licencji do wykonywania przewozów kolejowych lub świadczenia usługi trakcyjnej lub podmiotom świadczącym usługi na infrastrukturze kolei wąskotorowej. Spółka w przedstawionym stanowisku twierdzi, że w jej ocenie bocznica kolejowa spełnia drugą przesłankę konieczną do objęcia zwolnieniem, ponieważ jest udostępnienia licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu. Zdaniem organu, przesłanka wskazana w art. 7 ust. 1 pkt a) u.p.o.l. nie została w przedstawionym stanie faktycznym spełniona. Organ uznał bowiem, że z przedstawionego przez spółkę opisu nie wynika, aby licencjonowany przewoźnik kolejowy w jakikolwiek sposób korzystał z bocznicy w celu transportu towarów lub chociaż miał taką możliwość. W tym kontekście organ podkreślił, że wnioskodawczyni wskazała, że inny podmiot, nieposiadający licencji na wykonywanie przewozów kolejowych usługowo wykonuje manewry na bocznicy kolejowej, wykorzystując w tym celu wszystkie tory bocznicowe. Z opisu wynika, że licencjonowany przewoźnik nie wykonuje na bocznicy manewrów, a jedynie obsługuje bocznicę kolejową, tj. dokonuje podstawienia/odebrania składów wagonów na/z punktu zdawczo-odbiorczego, realizując potrzeby transportowe spółki. Zdaniem organu, tego rodzaju czynności nie wypełniają przesłanki "udostępniania" infrastruktury kolejowej licencjonowanemu przewoźnikowi.

Uznając za prawidłowe stanowisko spółki w zakresie pytania nr 2 organ wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. zwolnieniu podlegają nie części gruntów faktycznie zajęte pod infrastrukturę kolejową, a grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej wymienione w pkt 1) - 11) Załącznika nr 1 do u.t.k.

Pismem z dnia [...] r. spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą interpretację indywidualną, żądając jej uchylenia w części dotyczącej pytania nr 1, a także zasądzenia kosztów postępowania. Kwestionowanej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przesłanka udostępnienia infrastruktury kolejowej przewoźnikowi kolejowemu - warunkująca zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w ww. przepisie - nie obejmuje sytuacji udostępnienia jej na podstawie umowy obsługi bocznicy kolejowej zawartej z licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym,

2) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym w pojęciu udostępnienia infrastruktury kolejowej przewoźnikowi kolejowemu, o którym mowa w tym przepisie, nie mieści się sytuacja podstawiania/odbierania wagonów na/z punkt zdawczo-odbiorczy na podstawie umowy obsługi bocznicy kolejowej.

W uzasadnieniu skargi spółki podniosła, że rozszerzenie elementów wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w związku z nowelizacją u.t.k. oraz zmianą brzmienia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. determinuje konieczność ustalenia zakresu zwolnienia z podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej z uwzględnieniem zmian w przesłankach udzielenia zwolnienia. Zdaniem skarżącej, ustawodawca w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., w którym uregulowana została przesłanka udostępniania infrastruktury kolejowej, nie zawarł żadnych wytycznych w zakresie interpretowania tej przesłanki, w szczególności nie odsyła w tym zakresie do przepisów u.t.k., tak jak ma to miejsce w przypadku definicji infrastruktury kolejowej ani do żadnego innego aktu prawnego. Z tego względu wykładnię tej przesłanki, w ocenie spółki, należy oprzeć na rozumieniu terminu "udostępniać" wynikającego z jego językowego znaczenia. Zgodnie zaś ze Słownikiem Języka Polskiego termin "udostępniać" oznacza ułatwić kontakt z czymś tub umożliwić korzystanie z czegoś. Z powyższego skarżąca wywiodła, że faktyczne udostępnianie infrastruktury kolejowej należy rozumieć jako wykonywanie przez inny podmiot, niebędący właścicielem infrastruktury kolejowej, ale posiadający status licencjonowanego przewoźnika kolejowego ruchu kolejowego po przedmiotowej infrastrukturze kolejowej.

Zdaniem skarżącej, przedstawionym we wniosku stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że spółka bez wątpienia umożliwia korzystanie licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu z posiadanej infrastruktury kolejowej w celu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w zakresie transportu kolejowego, a zatem udostępnia tę infrastrukturę. Jednocześnie bocznica kolejowa spółki jako całość stanowi infrastrukturę kolejową na gruncie u.t.k., nie można zatem próbować sztucznie dzielić jej na część, na której ruch kolejowy wykonywany jest przez przewoźnika kolejowego oraz na część, po której przejazdy są wykonywane przez inny podmiot. Wbrew opinii organu, licencjonowany przewoźnik kolejowy korzysta z bocznicy kolejowej (która jest niepodzielną jednostką infrastruktury kolejowej) skarżącej, transportując towary na rzecz spółki oraz współużytkownika bocznicy kolejowej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest wydana przez Prezydenta Miasta interpretacja przepisów prawa podatkowego, w której na tle przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego organ uznał, że nie przysługuje jej zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.ol. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.

Organ interpretacyjny nie kwestionował faktu przynależności do infrastruktury kolejowej należącej do skarżącej bocznicy kolejowej, ale uznał, że w przedstawionych okolicznościach faktycznych nie została spełniona przesłanka udostępnienia bocznicy przewoźnikowi kolejowemu. W ocenie organu z podanych okoliczności nie wynika, aby bocznica kolejowa była udostępniana licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu, a jedynie bocznica ta jest obsługiwana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego. W szczególności z podanych okoliczności nie wynika, aby licencjonowany przewoźnik kolejowy w jakikolwiek sposób korzystał z tej bocznicy w celu transportu lub chociaż miał taką możliwość. Ponadto organ zwrócił uwagę, że licencjonowany przewoźnik kolejowy nie wykonuje na bocznicy manewrów, a jedynie obsługuje bocznicę kolejową, tj. dokonuje podstawienia/odebrania składów wagonów na/z punktu odbiorczego, realizując w ten sposób potrzeby transportowe spółki. W konkluzji organ stwierdził, że tego rodzaju czynności nie wypełniają przesłanki "udostępniania" infrastruktury kolejowej w rozumieniu powołanego przepisu.

W ocenie Sądu stanowisko organu interpretacyjnego, w zakresie pytania pierwszego, jest nieprawidłowe, a zawarty w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się zasadny.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym problematyki zaliczenia bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej, rozważanej w kontekście przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym obowiązującej do 29 grudnia 2016 r. i zawartych w niej definicji wskazano m.in., że bocznicą kolejową jest część sieci kolejowej spełniająca pewne istotne funkcje z punktu widzenia ruchu kolejowego, wraz z urządzeniami technicznymi pozwalającymi na prowadzenie także ruchu kolejowego. Podkreślano także, że bocznica kolejowa w znaczeniu funkcjonalnym przeznaczona jest do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej. Celem gospodarczym bocznic kolejowych jest zatem wspieranie ruchu kolejowego odbywającego się w obrębie linii kolejowych (wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., II FSK 2363/15, wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższa charakterystyka aktualna pozostaje także w stanie prawnym obowiązującym od 30 grudnia 2016 r. (ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2016 r., poz. 1923), a przedstawione wyżej funkcjonalne znaczenie bocznicy kolejowej należy brać pod uwagę przy wykładni zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l wyrażenia "udostępniana przewoźnikom kolejowym".

Sąd w składzie rozstrzygającym tę sprawę w pełni podziela ugruntowane już stanowisko judykatury, zgodnie z którym, interpretacja tego wyrażenia nie wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym, tak jak ma to miejsce w przypadku pierwszej przesłanki zwolnienia (pojęcia infrastruktury kolejowej). Przesłankę tę należy interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., zgodnie z dosłownym brzmieniem, tj. chodzi o faktyczny sposób wykorzystania infrastruktury kolejowej. Oznacza to, że skoro ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, iż infrastruktura kolejowa jest wykorzystywana przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego, na podstawie umowy świadczenia usług w zakresie obsługi bocznicy kolejowej podatnika, to należy przyjąć, że dana infrastruktura jest udostępniana. Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje kwestia własności infrastruktury kolejowej (np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2018 r., I SA/Bk 245/18, i powołane tam orzecznictwo).

Podkreślić jednocześnie trzeba, że prawidłowa wykładnia analizowanej tu normy nie powinna uwzględniać (w ramach wykładni systemowej wewnętrznej) art. 29 ust.1 u.t.k., który stanowi, że udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na :

1) rozpatrywaniu wniosków aplikanta o przydzielenie zdolności przepustowej;

2) przydzielaniu aplikantowi zdolności przepustowej, w tym:

a) przydzielaniu trasy pociągu,

b) przydzielaniu zdolności przepustowej dla wykonania manewrów lub postoju pojazdów kolejowych;

3) umożliwieniu przewoźnikowi kolejowemu wskazanemu przez aplikanta wykorzystania przydzielonej zdolności przepustowej;

4) umożliwieniu przewoźnikowi kolejowemu skorzystania z pozostałych usług, o których mowa w ust. 1 załącznika nr 2 do ustawy.

Jak trafnie zauważono w orzecznictwie, przepis ten dotyczy czynności nie objętych normą z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2016 r., II FSK 3132/14).

Przedstawione wyżej rozumienie czynności "udostępniania" należy odnieść to stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą. Zaznaczyć przy tym należy, że na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego zgodnie z prawem wydaje się wyłącznie w stosunku do określonego – przedstawionego we wniosku – stanu faktycznego; w granicach rzeczonego stanu faktycznego podatkowy organ interpretacyjny dokonuje oceny możliwości zastosowania przepisów materialnego prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna tworzy stan ochrony prawnej jej zainteresowanego adresata, jeżeli się on do niej zastosuje. Jeżeli natomiast rzeczywisty obraz postępowania zainteresowanego będzie inny aniżeli przedstawiony został we wniosku o wydanie interpretacji, interpretacja ta nie będzie miała wartości prawnej, to znaczy – nie będzie uzasadnieniem powstania ochrony prawnej zainteresowanego (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2018 r., II FSK 1673/16). W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa (wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2017 r., I SA/Kr 994/17).

Mając to na uwadze Sąd uznał, że stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą pozwalał na udzielenie odpowiedzi, przy uwzględnieniu przedstawionej wyżej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Za niezasadny uznać należy zawarty w odpowiedzi na skargę zarzut organu, że w skardze skarżąca przedstawiła inny stan faktyczny, wskazując, że przewoźnik kolejowy wykonuje przejazdy po infrastrukturze bocznicowej spółki, a nie dokonuje tylko czynności podstawienia/odebrania wagonów na/z punktu zdawczo-odbiorczego.

W ocenie Sądu wskazanie przez skarżącą na bezsporny fakt podstawienia i odbierania wagonów przy wykorzystaniu bocznicy kolejowej, nie jest możliwy bez uprzedniego wykonania przejazdu po tej infrastrukturze. A zatem, co najwyżej można stwierdzić, że skarżąca precyzyjniej opisała w skardze na czym polega udostępnienie bocznicy kolejowej, ale główny element stanu faktycznego wskazany we wniosku (podstawianie i odbieranie wagonów) nie uległ zmianie. Ponadto Sąd uznał, że nie ma doniosłego znaczenia rozróżnianie czynności obsługi bocznicy od czynności jej udostępnienia. Zawarcie umowy, której przedmiot został określony jako obsługa bocznicy kolejowej, nie wyklucza bowiem jej udostępniania, a wręcz przeciwnie, musi zakładać faktyczne udostępnienie tej infrastruktury przewoźnikowi kolejowemu. Nie ma istotnego znaczenia, dla zastosowania rozważanego tu zwolnienia podatkowego, fakt wykonywania manewrów przez inny podmiot, niż przewoźnik kolejowy. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bezspornie, że skarżąca w związku z prowadzoną działalnością produkcyjną, przyjmuje i wysyła wagony z produktami niezbędnymi w procesie produkcji, przez zlecenie usługi transportowej licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu. W tym celu udostępnia temu przewoźnikowi bocznicę kolejową będącą własnością spółki, który – poprzez jej udostępnienie - podstawia i odbiera wagony.

Zdaniem Sądu, taki stan faktyczny uzasadnia zastosowanie zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną co do wykładni i zakresu zastosowania ww. przepisu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja (w zakresie pytania pierwszego) została wydana z naruszeniem prawa materialnego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a w związku z 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U z 2011 r., Nr 31, poz. 153 ze zm.).