Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 386/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 marca 2022 r. nr WI-I.7840.3.34.2022.PK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. wniosła skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 marca 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 30 grudnia 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

N. Sp. z o.o. (dalej: inwestor) wystąpiła o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z dwukondygnacyjnym garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie dz. nr [...]-[...] obr. [...], przy ul. J. w G..

W toku postępowania Prezydent Miasta Gdańska postanowieniem z dnia 20 listopada 2020 r. wezwał inwestora do usunięcia stwierdzonych w projekcie braków i nieprawidłowości, w tym m.in. poprzez doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019r., poz. 1065) w zakresie zachowania wymaganej odległości pomiędzy stanowiskami postojowymi istniejącego parkingu na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...], pozostającej w użytkowaniu wieczystym P. a oknami lokali mieszkalnych w projektowanym budynku.

Inwestor zakwestionował konieczność zachowania wskazanej odległości podnosząc, że parking na nieruchomości nr [...] stanowi samowolę budowlaną, która podlegać będzie rozbiórce. Powołał się na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z dnia 23 grudnia 2021 r. nr PINB.7141.168.2021.MS.04, którym na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) wstrzymano P. budowę parkingu położonego na terenie działki nr [...]-[...] obr. [...] w G. i poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację tego obiektu budowlanego oraz wysokości opłaty legalizacyjnej.

Pozostałe nieprawidłowości wymienione w postanowieniu organu I instancji z dnia 20 listopada 2020 r. zostały przez inwestora usunięte.

Decyzją z dnia 30 grudnia 2021 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę uznając, że warunki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zostały spełnione.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. w G., zarzucając m.in., że realizacja planowanego obiektu nie będzie możliwa bez wejścia na teren działki nr [...], w dokumentacji zatem powinna znaleźć się zgoda Spółdzielni, której brak. Zwróciła też uwagę na brak możliwości weryfikacji stosunku ilości zaprojektowanych miejsc postojowych do liczby lokali mieszkalnych. Podniosła, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku nr PINB.7141.168.2021.MS.04 z dnia 23 grudnia 2021 r., wstrzymujące budowę parkingu, zostało przez Spółdzielnię zaskarżone zażaleniem. Jej zdaniem, projektowane zamierzenie jest niespójne z ustaloną i utrwaloną linią zabudowy w tej części ulic J. i L. K., której wysokość nie przekracza 5 kondygnacji. Zarzuciła ponadto, że prowadzone roboty budowlane będą oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, w tym na działkę nr [...], ograniczając potencjalne sposoby i możliwości jej wykorzystania, jak również, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 8, art. 9 oraz art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a.".

Wojewoda Pomorski opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ wskazał, że na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązują ustalenia decyzji Prezydenta Miasta Gdańska nr WUiA-I-6730.13-ll.2018.3-G.1273 z dnia 8 kwietnia 2019 r. o warunkach zabudowy. W myśl postanowień tego aktu, na terenie działek nr [..]-[..] przewidziano budynek mieszkalny wielorodzinny (ok. 164 lokale) z usługami w parterze o funkcji handel (pow. sprzedaży ok. 300 m2) i gastronomia, z garażami podziemnymi i parkingiem zewnętrznym oraz infrastrukturą techniczną. Nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona wzdłuż ulicy J. i D. (obecnie L. K.) oraz przedstawiona w załączniku graficznym do decyzji. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono na poziomie wynoszącym do 0,43. Szerokość elewacji frontowej powinna wynosić 54 m, z tolerancją 20%. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki może wynosić do 39,9 m - 13 kondygnacji, z dopuszczeniem 2 kondygnacji hali garażowej. Budynek powinien posiadać płaski dach. Wody opadowe należy odprowadzić do kanalizacji deszczowej na warunkach i w uzgodnieniu z gestorem tej sieci. Obsługę komunikacyjną należy zapewnić od ulic J. i D. (obecnie L. K.). W przypadku gdy realizowana inwestycja spowoduje konieczność przebudowy lub budowy dróg publicznych, inwestor inwestycji niedrogowej zobowiązany jest, zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych, do zawarcia z zarządcą drogi umowy w sprawie budowy bądź przebudowy drogi. Ponadto należy zapewnić co najmniej: 1,2 miejsca postojowego dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie, 0,8 miejsca postojowego dla rowerów na 1 mieszkanie, 32 miejsca postojowe na samochody osobowe na 1000 m2 powierzchni sprzedaży dla obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży do 2000 m2, 20 miejsc postojowych dla rowerów na 1000 m2 powierzchni sprzedaży dla obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży do 2000 m2, 10 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na 100 m2 powierzchni konsumpcyjnej dla restauracji oraz 6 miejsc postojowych dla rowerów na 100 miejsc konsumpcyjnych dla restauracji.

Przedmiotem niniejszej inwestycji jest budowa wielorodzinnego budynku mieszkalnego o 13 kondygnacjach nadziemnych i wysokości 39,89 m, z dwukondygnacyjnym garażem podziemnym i płaskim dachem. Na parterze zaprojektowano lokale usługowe z podziałem na funkcje gastronomiczną (pow. konsumpcyjna - 70 m2) i handlową (pow. sprzedaży - 125 m2), a także 1 lokal mieszkalny, natomiast na wyższych kondygnacjach - 159 lokali mieszkalnych. Obiekt został usytuowany na terenie nieruchomości inwestycyjnej z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 0,41, szerokość elewacji frontowej - 56,5 m. Wody opadowe zostaną odprowadzone do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej, nadmiar wód, przekraczający sprecyzowane przez gestora sieci wartości, zostanie skierowany do zaprojektowanego zbiornika retencyjnego, retencja wody zostanie zapewniona również przez warstwy wykończeniowe dachów zielonych, które zostały zaprojektowane nad podziemną halą garażową oraz nad ostatnią kondygnacją budynku. Powyższe rozwiązania zostały uzgodnione przez gestora sieci – G. Sp. z o.o. Zjazdy na teren nieruchomości inwestycyjnej zostały zaprojektowane bezpośrednio z drogi publicznej (ul. J. i L. K.). Ponadto na podstawie art. 16 ustawy o drogach publicznych inwestor zawarł z Gdańskim Zarządem Dróg i Zieleni umowę dotyczącą udziału finansowego w inwestycjach drogowych w związku z realizacją wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Na potrzeby zaprojektowanych mieszkań przewidziano 192 miejsca postojowe dla samochodów osobowych w podziemnej garażowej oraz 128 miejsc postojowych dla rowerów, na potrzeby projektowanych lokali usługowych przewidziano 4 miejsca dla samochodów osobowych oraz 3 miejsca dla rowerów przed budynkiem, natomiast na potrzeby lokali gastronomicznych - 7 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i 5 miejsc postojowych dla rowerów przed budynkiem.

Analiza powyższych rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji nr WUiA-IV.6740.1415-8.2020.JAG.371965 z dnia 30 grudnia 2021 r. prowadzi zdaniem Wojewody do wniosku, iż są one zgodne z ustaleniami wskazanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 kwietnia 2019 r.

Złożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania i sprawdzenia zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opracowanie jest kompletne i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu są zgodne z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności spełnione zostały zawarte w tym akcie wymogi dotyczące usytuowania budynków na działkach, przesłaniania i nasłonecznienia, zapewnienia dojścia i dojazdu do działek i budynków, usytuowania miejsc postojowych, zapewnienia odpowiedniego miejsca gromadzenia odpadów stałych, zapewnienia odpowiedniej powierzchni terenu biologicznie czynnego, odprowadzenia wód opadowych oraz zapewnienia dostępu do sieci.

Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono oświadczenie projektanta dotyczące możliwości podłączenia objętego inwestycją budynku do istniejącej sieci ciepłowniczej. Do wniosku dołączono również sporządzone na przepisowym druku oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podniósł, że zgoda użytkownika wieczystego sąsiadującej z terenem inwestycji działki nr [...] nie była wymagana, bowiem wnioskowana inwestycja nie obejmuje swym zakresem tej działki. Jeśli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych wejście na teren tej nieruchomości okaże się niezbędne, to zastosowanie znajdzie art. 47 ustawy Prawo budowlane.

Za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia uznał organ fakt, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 23 grudnia 2021 r. nr PINB.7141.168.2021.MS.04 wstrzymujące skarżącej Spółdzielni budowę parkingu na terenie działek nr [..]-[..] obr. [..] nie jest ostateczne. Ze zgromadzonej dokumentacji w sposób niesporny wynika bowiem, że ww. działki, które wykorzystywane są do parkowania pojazdów, nie zostały objęte procedurą zgłoszenia bądź pozwolenia na budowę miejsc postojowych. Wskazane działki nie były również przedmiotem postępowania legalizacyjnego w tym zakresie. Nie można zatem uznać, aby fakt nielegalnego parkowania pojazdów na tych nieruchomościach oznaczał, iż znajduje się na nich zgrupowanie miejsc postojowych, od którego okna projektowanego budynku musiałyby znajdować się w odległości określonej w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Również uwagi skarżącej o niespójności projektowanego zamierzenia budowlanego z ustaloną i utrwaloną linią zabudowy przy ulicach J. i L. K. nie zasługują zdaniem Wojewody na uwzględnienie, bowiem przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w wydanej na jej potrzeby decyzji o warunkach zabudowy z dnia 8 kwietnia 2019 r., którą to decyzją organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany.

Niesprecyzowane plany zabudowy, jakie skarżąca może mieć odnośnie użytkowanej przez siebie działki, nie mogą stanowić przesłanki weryfikacji czy blokowania praw inwestora. W takiej sytuacji granicę prawnie chronionych interesów właściciela działki niezabudowanej wyznaczają przepisy prawa, w tym Prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tylko te regulacje stanowią punkt odniesienia przy ocenie inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. Co prawda w procesie inwestycyjnym konieczne jest zapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, ale ta ochrona nie ma charakteru absolutnego. Chodzi bowiem o ochronę interesów prawnych. Związanie inwestora wymogiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 nie może powodować, że w efekcie ma on ograniczone prawo zabudowy swojej działki przy braku jakiejkolwiek zabudowy na działkach sąsiednich oraz przy braku konkretnych planów inwestycyjnych właściciela tych działek.

Zdaniem Wojewody, jakkolwiek podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. były zasadne, nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wywiodła P. w G.. Zaskarżonej decyzji Spółdzielnia zarzuciła naruszenie art. 34 ustawy Prawo Budowlane i udzielenie pozwolenia na budowę mimo braku uzupełnienia dokumentacji projektowej w wymaganym terminie przez organ I instancji, naruszenie art. 9 k.p.a. polegające na braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków poprzez niepoinformowanie skarżącej w odpowiednim terminie o możliwości zapoznania się z całością zebranego w toku postępowania dowodowego przez organ I instancji oraz naruszenie art. 10 k.p.a. polegające na odebraniu stronie skarżącej możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz złożenia swoich dowodów w sprawie.

Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia wskazała, że postanowieniem z dnia 22 listopada 2020 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia wymienionych w tym postanowieniu braków/nieprawidłowości. W pkt 2 tegoż postanowienia wskazano, że inwestor ma doprowadzić projekt zagospodarowania terenu do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie m.in. poprzez uwzględnienie wymaganych odległości pomiędzy stanowiskami postojowymi istniejącego parkingu na działce sąsiedniej nr [..] obr. [..] znajdującej się w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółdzielni od okien lokali mieszkalnych w projektowanej inwestycji w wyznaczonym terminie, który dwukrotnie był wydłużany. Jak wynika z decyzji organu I instancji z dnia 30 grudnia 2021 r. inwestor uzupełnił wskazane braki m.in. poprzez przedłożenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr PINB.7141.168.20.21.MS.04 z dnia 23 grudnia 2021 r. o wstrzymaniu budowy parkingu, z którego ma zdaniem organu wynikać, że sąsiadujący z inwestycją parking został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tymczasem postanowienie to ma charakter nieostateczny i zostało zaskarżone zażaleniem. Na dzień złożenia niniejszej skargi postępowanie trwa nadal. Mając na uwadze powyższe, nie sposób uznać by postanowienie to rozstrzygało kwestię samowoli budowlanej w sposób ostateczny, z uwagi na fakt, że kwestia ta jest elementem sporu z inwestorem. W konsekwencji inwestor nie sprostał wymogom nałożonym na niego przez art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz postanowieniem Prezydenta Miasta Gdańska.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżąca podniosła, że projektowana inwestycja o dużym rozmachu zmienia w sposób istotny i widoczny środowisko zamieszkania członków Spółdzielni. Dlatego też skarżąca uważa, że zasady wynikające z przepisów art. 8 i 10 k.p.a. nabierają szczególnego znaczenia w tej sytuacji. Tym bardziej, że zostały wydane w realiach panującej pandemii oraz przepisów dotyczących COVID-19.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W toku postępowania N. Sp. z o.o. złożyła pismo procesowe z dnia 15 listopada 2022 r., do którego dołączyła decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z dnia 8 listopada 2022 r. nr PINB.7141.168.2021.MS.08, nakazującą skarżącej Spółdzielni rozbiórkę parkingu położonego na terenie działki nr [..]-[...] w G..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Sądowej kontroli w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 marca 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 30 grudnia 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą N. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z dwukondygnacyjnym garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr [...]-[...] obr. [...] przy ul. J. w G..

Zasadniczą kwestią sporną w tej sprawie wymagającą rozstrzygnięcia było to, czy inwestor zobowiązany był do zapewnienia wymaganej przepisem § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019r., poz. 1065) odległości okien lokali mieszkalnych w projektowanym budynku od stanowisk postojowych parkingu istniejącego na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...], pozostającej w użytkowaniu wieczystym P.

Wskazany przepis § 19 ust. 1 rozporządzenia określa odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska. Z kolei definicja legalna "parkingu" zawarta jest w § 3 pkt 25 rozporządzenia, który stanowi, że jest to wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postoju i parkowania samochodów, składająca się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują.

W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. W myśl zaś art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 10. Ustawodawca wprowadził zatem różny reżim prawny w zależności od ilości miejsc postojowych decydując, że dla ich realizacji do 10 włącznie wystarczające jest uzyskanie zgłoszenia, natomiast powyżej tej liczby konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy wynika, że na działce nr [...], pozostającej w użytkowaniu wieczystym skarżącej Spółdzielni, funkcjonuje parking, który stanowi samowolę budowlaną. Spółdzielnia nie przedłożyła bowiem żadnego dowodu, że budowa miejsc postojowych na działce nr [...] objęta została procedurą zgłoszenia bądź pozwolenia na budowę miejsc postojowych.

W aktach sprawy znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z dnia 23 grudnia 2021 r. nr PINB.7141.168.2021.MS.04, którym organ wstrzymał Spółdzielni budowę parkingu i poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia lub wniesienia zażalenia. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Spółdzielnia nie złożyła wniosku o legalizację obiektu budowlanego w postaci parkingu. Nadto, jak wynika z nadesłanej przez uczestnika postępowania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku nr PINB.7141.168.2021.MS.08 wydanej w dniu 8 listopada 2022 r., Spółdzielnia wniosła zażalenie na ww. postanowienie z dnia 23 grudnia 2021 r., po rozpatrzeniu którego Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymał w mocy to postanowienie, a tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 18 lipca 2022 r. II SA/Gd 456/22 odrzucił skargę Spółdzielni. Postanowienie z dnia 23 grudnia 2021 r. jest zatem ostateczne. Wobec niezłożenia przez skarżącą wniosku o legalizację parkingu, wskazaną decyzją z dnia 8 listopada 2022 r. nakazano jego rozbiórkę na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja w przedmiocie rozbiórki ma w takim przypadku charakter związany, co oznacza że brak wniosku o legalizację rodzi po stronie organu obowiązek wydania decyzji o rozbiórce.

W tych okolicznościach, wobec niezłożenia przez skarżącą Spółdzielnię wniosku o legalizację wybudowanego na działce nr [...] parkingu, co skutkowało orzeczeniem rozbiórki, uznać należy, że inwestor nie miał obowiązku zachowania wymaganych przez § 19 ust. 1 rozporządzenia technicznego odległości pomiędzy oknami budynku mieszkalnego a stanowiskami postojowymi, które stanowią podlegającą rozbiórce samowolę budowlaną. Nałożenie na inwestora takiego obowiązku oznaczałoby w istocie sankcjonowanie stanu niezgodnego z prawem.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. Orzeczenie nakazu rozbiórki będące konsekwencją niezłożenia przez skarżącą wniosku o legalizację parkingu w wyznaczonym terminie oznacza, że skarżącej przysługuje jedynie interes faktyczny w ochronie tego obiektu, nie zaś interes prawny w podanym wyżej rozumieniu. Bez znaczenia w tym kontekście pozostają zamiary skarżącej dotyczące dalszych losów przedmiotowego gruntu.

O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 643/05), co, jak zostało wyjaśnione powyżej, w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

W niniejszej sprawie prawidłowo organy oceniły, że spełnione zostały warunki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane).

W decyzji organu odwoławczego poddano szczegółowej analizie zgodność przedłożonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie znajdując niezgodności, z którą to oceną należy się zgodzić. Nie kwestionowała tego również skarżąca. Nie było również kwestionowane spełnienie pozostałych warunków wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 3 – 4 ustawy Prawo budowlane. Jedyny zarzut skarżącej dotyczył niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, który to zarzut został uznany za nieuzasadniony. W tych okolicznościach legalność zaskarżonej decyzji nie została podważona.

Skarżąca nie wykazała również jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie przez organ wynikającego z art. 10 k.p.a. obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§ 1). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§ 2). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (§ 3). Ani organ I instancji ani Wojewoda nie dopełnili powyższych obowiązków. Wyjaśnić jednak trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym obecnie jednolity i utrwalony jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1691/18; z 12 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1022/17, z 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2908/17). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Skarżąca nie wskazała w skardze, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, nie podważyła również ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy. W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że wykazano, iż wytknięte naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) oddalił skargę, nie znajdując dostatecznych podstaw do jej uwzględnienia, mimo wskazanych uchybień przepisom prawa procesowego popełnionych przez organy obu instancji.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).