Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1305/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: sędzia del. NSA Andrzej Irla sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Sidorowska - Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 454/13 w sprawie ze skargi K.G. i L.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza solidarnie od K.G. i L.G. na rzecz [...] spółka z o.o. z siedzibą w K. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Po 454/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi K.G. i L.G., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych i określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Wójt Gminy [...], na podstawie art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania pojazdów gazem propan-butan (wiata osłaniające stanowisko tankowania, zbiornik magazynowy gazu propan-butan naziemny o pojemności 4,85 m², dystrybutor gazu LPG, pompa gazu wraz z infrastrukturą, mur oddzielenia ppoż., dojścia, dojazdy) w ramach istniejącej stacji paliw na terenie położonym w miejscowości [...] oznaczonej jako działka nr [...] (obręb [...]).

Na skutek odwołania K. i L.G. wniesionego od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej "SKO w K.") decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), ustalenie warunków zabudowy dla tego typu inwestycji nie wymaga uprzedniego uzgodnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodatkowo podniósł, że inwestor na terenie działki nr [...], na podstawie zgłoszenia robót budowanych dokonanego w dniu 13 kwietnia 2012 r. prowadzi roboty budowlane obejmujące remont zbiorników magazynowych paliwa oraz rurociągów technologicznych pomiędzy zbiornikami i dystrybutorami i zgłoszenie to zostało przyjęte przez organ bez sprzeciwu. Wobec powyższego, zdaniem SKO w K., należało podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana w ramach istniejącej (remontowej) stacji paliw. Odnosząc się do spełniania przez wnioskodawcę wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym SKO w K. wyjaśniło, że teren ma dostęp do drogi publicznej i wystarczające dla zamierzenia budowlanego uzbrojenie techniczne. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczeniu gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przeprowadzona analiza wskazuje ponadto, że w sąsiedztwie wnioskowanego terenu inwestycji występują tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, w ramach których prowadzona jest głównie działalność handlowo-usługowa oraz występuje zabudowa mieszkaniowa. Taki sposób zagospodarowania w obszarze analizowanym pozwala na uznanie "dobrego sąsiedztwa" dla wnioskowanej inwestycji, w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy. Również istniejące obiekty budowlane pozwalają na wyznaczenie linii zabudowy jako kontynuacji w odległości 90 m od drogi.

Na powyższą decyzję SKO w K. skargę wnieśli K. i L.G., domagając się uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 10, art. 75 § 1 art. 77 § 1 i 4, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 59, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji tankowania pojazdów gazem propan-butan w taki sposób, że nie można uznać "dobrego sąsiedztwa" dla wnioskowanej inwestycji w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wniesiona skarga jest uzasadniona, co skutkowało jej uwzględnieniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", i uchyleniem decyzji zarówno organu odwoławczego jak i organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji zauważył, że przedmiotem postępowania organów administracji w niniejszej sprawie nie mogła być legalność robót budowlanych prowadzonych przez wnioskodawców w zakresie obiektów stacji paliw płynnych na terenie działki nr [...] (obręb [...]), dla której to działki inwestor wnioskuje równocześnie (w ramach niniejszego postępowania) o ustalenie warunków zabudowy dla stacji tankowania pojazdów gazem propan-butan. Roboty te dotyczą remontu zbiorników magazynowych paliwa oraz rurociągów technologicznych pomiędzy zbiornikami i dystrybutorami i zostały objęte zgłoszeniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. przyjętym przez Starostę [...] bez sprzeciwu. Okoliczność powyższa – istnienie obecnie nieczynnej (remontowanej), stacji benzynowej na działce objętej wnioskiem – powoduje, że organy administracji prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla kolejnej na tej działce stacji tankowania pojazdów gazem propan-butan, były zobowiązane w przeprowadzonej analizie, poprzedzającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy, do bardzo starannej oceny, czy powstanie takiego wielofunkcyjnego obiektu (stacji paliw płynnych oraz stacji tankowania pojazdów gazem propan-butan) wpisuje się istotnie w sposób zabudowy występujący na analizowanym terenie. W ocenie Sądu, organ wymogom tym nie sprostał. Przeprowadzona analiza w części tekstowej, jak i w szczególności w części graficznej, nie daje podstaw do jednoznacznego przesądzenia, że projektowana zabudowa stanowi istotnie kontynuację funkcji, parametrów, cech, wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania przestrzennego, występującego na działkach sąsiadujących (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Dalej Sąd wskazał, że w części tekstowej analizy z dnia [...] listopada 2011 r. podano, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji występują tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, w ramach których prowadzona jest głównie działalność handlowo-usługowa. W dalszym sąsiedztwie terenu inwestycji występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa. Bliższej charakterystyki występującej na analizowanym terenie zabudowy usługowej i gospodarczej w analizie nie przedstawiono. Poszczególne rodzaje zabudowy zostały oznaczone na załączniku graficznym do niniejszej analizy różnymi kolorami. Prawidłowe odczytanie rodzajów zabudowy występującej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], w ocenie Sądu, nie jest jednakże możliwe na podstawie załącznika graficznego oraz dołączonej legendy. Obiekty występujące w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji zostały bowiem oznaczone kolorem żółtym, który to kolor nie występuje w ogóle w legendzie do załącznika graficznego analizy (poza żółtą linią oznaczającą granice terenu inwestycji). W tych warunkach, a także wobec lakonicznego stwierdzenia, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, ocena prawidłowości dokonanych w tym zakresie przez organ ustaleń uchyla się spod kontroli Sądu. W szczególności nie jest możliwe, w ocenie Sądu, stwierdzenie na podstawie przeprowadzonej analizy, że projektowana zabudowa na działce nr [...], przy uwzględnieniu już istniejącej na tej działce zabudowy stacji paliw płynnych, wpisuje się istotnie w istniejącą w sąsiedztwie zabudowę.

Powołując się na przepis art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Sąd wskazał, że wniosek inwestora z dnia 13 kwietnia 2012 r. w punkcie IV, określającym przewidywane zaopatrzenie inwestycji w media, nie zawiera charakterystyki planowanej inwestycji, a w szczególności nie charakteryzuje planowanego zapotrzebowania na wodę, przewidywanej ilości ścieków, czy też przewidywanego sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, ograniczając się w tym zakresie do lakonicznego stwierdzenia "bez zmian" lub "bez zmian w stosunku do stanu istniejącego". Tym samym wniosek ten nie spełnił wymogów ustawowych. Nowo projektowana stacja paliw gazu propan-butan jest samodzielną inwestycją, a okoliczność, że jej lokalizacja ma nastąpić na tej samej działce, na której znajduje się stacja paliw płynnych, nie zwalnia inwestora od wskazania, zgodnie z wymogami ustawy, charakterystyki nowej, planowej inwestycji, bo dopiero w ten sposób możliwym staje się dokonanie prawidłowej oceny, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycyjnego wskazanego we wniosku o wydanie decyzji. Jeżeli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi być zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwym przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług – art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W trakcie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie kwestia, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie została wyjaśniona, w samej zaś decyzji organu pierwszej instancji odesłano w tym zakresie do przyszłych uzgodnień z zarządcami sieci (pkt II ppkt 3 lit a, lit. b, lit. c, lit. d, lit. e, lit. f decyzji z dnia [...] listopada 2012 r.), co nie odpowiada wymogom określonym w ustawie (art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Kolejną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę, w ocenie Sądu, jest treść decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu przedmiotowa decyzja nie spełnia warunków wynikających z art. 54 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej w skrócie: "rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r.". Przede wszystkim, jak wynika z załącznika graficznego do decyzji, linia zabudowy nie została wyznaczona w tym przypadku jako linia określająca granice potencjalnego, nieprzekraczalnego terenu zabudowy znajdującego się po przeciwnej stronie niż pas drogowy, lecz linią tą zaznaczono konkretną lokalizację obiektów składających się na stację tankowania pojazdów gazem propan-butan na działce objętej wnioskiem. Taki sposób wyznaczenie linii zabudowy, wbrew wymogom określonym w § 4 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia i wbrew temu, co wskazuje SKO w K., w uzasadnieniu swojej decyzji, nie daje podstaw do przyjęcia, że linia zabudowy została wyznaczona w niniejszym przypadku jako kontynuacja linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Z treści decyzji obu instancji nie wynika zaś, aby wyniki analizy dawały podstawy do wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy w sposób odmienny niż przyjęto w § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Jeżeli nawet sytuacja taka miała miejsce, nie znalazło to, wbrew wymogom określonym w art. 107 K.p.a., odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji organów zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. Podobnie wyznaczenie linii rozgraniczającej teren inwestycji, zgodnie z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostało dokonane w decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego, w taki sposób, że w rzeczywistości nie pozwala ustalić przebiegu tych linii i tym samym uchyla się spod kontroli Sądu. Zgodnie z pkt III decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 r. linie oznaczające teren inwestycji zostały oznaczone kolorem żółtym na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Jednakże wbrew informacji zawartej w części pisemnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w jej części graficznej nie zamieszczono żółtych linii oznaczających teren inwestycji. Na koniec Sąd podkreślił, że jakkolwiek opinia w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej (art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie przybiera, w sytuacji, gdy organem właściwym do uzgodnienia jest zarazem organ właściwy do wydania decyzji, formy postanowienia, to jednak opinia w tej sprawie winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Elementu powyższego zabrakło również w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu powyższe rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na brak dokładnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, czyli naruszenia art. 7, 77 oraz 80 K.p.a., a także naruszenia przepisów prawa materialnego określonych w art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 54 pkt 3, art. oraz 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również § 1 oraz § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a polegające na tym, że przepis ten został zastosowany przez WSA w Poznaniu w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany, wskutek czego Sąd wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję twierdząc, iż zostały one wydane z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., gdyż w ocenie Sądu na podstawie przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie było możliwe stwierdzenie, że projektowana zabudowa wpisuje się w istniejącą w sąsiedztwie zabudowę, podczas gdy:

- przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza odpowiada wymogom stawianym przez obowiązujące przepisy prawa;

- na mapie stanowiącej załącznik do analizy kolorem brązowym oznaczono zabudowę o funkcji mieszkaniowej, kolorem czerwonym obiekty garażowe i gospodarcze, a ostatnim z kolorów (niezależnie od tego czy kolor ten należy uznać za pomarańczowy czy żółty) zaznaczono zabudowę o funkcji usługowej i produkcyjnej i ewidentnym jest, iż ta właśnie zabudowa przeważa na działkach mieszczących się w obszarze analizowanym;

- projektowana zabudowa stanowi zatem kontynuację funkcji, parametrów, cech, wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu występującego nie tylko na działce objętej wnioskiem nr [...], na której zlokalizowana jest stacja paliw płynnych, ale także na działkach sąsiadujących, na których znajduje się zabudowa o funkcji usługowej;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 52 pkt 2a oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany, wskutek czego Sąd wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję twierdząc, iż zostały one wydane z naruszeniem art. 52 pkt 2a oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy istniejące na działce objętej wnioskiem inwestora uzbrojenie jest wystarczające do zamierzenia inwestora, a niezawarcie we wniosku wszystkich danych liczbowych dotyczących przewidywanego zużycia mediów nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy;

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1-4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany, wskutek czego Sąd wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję twierdząc, iż zostały one wydane z naruszeniem § 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1-4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegającym na tym, że w ocenie Sądu nieprawidłowo wyznaczono w sprawie linię zabudowy, gdyż zaznaczono nią konkretną lokalizację obiektów i nie uzasadniono w decyzji zastosowania odstępstwa o którym mowa w § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., podczas gdy:

- po pierwsze: wyznaczona linia zabudowy nie określa lokalizacji konkretnych obiektów, a jedynie obszar w głębi działki, w którym może poruszać się inwestor przy lokalizacji obiektów stacji LPG;

- po drugie: taki sposób ustalenia linii zabudowy wynika ze znacznego zróżnicowania linii zabudowy budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich oraz z istnienia na tych działkach zabudowy nie tylko od frontu działek, ale i w głębi działek;

- po trzecie: takie wyznaczenie linii zabudowy wynika z analizy i znajduje w niej uzasadnienie;

4. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany, wskutek czego Sąd wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję twierdząc, iż zostały one wydane z naruszeniem art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającym na tym, że w ocenie Sądu z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy nie można odczytać linii rozgraniczającej teren inwestycji, podczas gdy została ona wyraźnie zaznaczona na mapie flamastrem w kolorze jasnożółtym.

5. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany, wskutek czego Sąd wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję twierdząc, iż zostały one wydane z naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającym na braku odzwierciedlenia w aktach sprawy dokonania uzgodnienia z Wójtem Gminy [...] w sprawie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji, podczas gdy:

- po pierwsze: jeśli organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest jednocześnie zarządcą drogi, nie ma obowiązku dokonywania uzgodnienia z samym sobą i tworzenia odrębnego dokumentu w aktach sprawy potwierdzającego dokonanie tej czynności,

- po drugie: w aktach postępowania administracyjnego znajduje się mimo wszystko pismo z dnia 14 maja 2012 r. skierowane przez Urząd Gminy w [...] do Wójta Gminy [...] i zawierające prośbę o dokonanie uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji, a wobec niezajęcia stanowiska przez Wójta w terminie, uzgodnienie należało uznać za dokonane;

6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien zostać zastosowany, a w konsekwencji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i daje podstawę do wydania tych decyzji, a w szczególności sporządzona w sprawie analiza odpowiada przepisom prawa i ewidentnie z niej wynika, iż w sąsiedztwie projektowanej zabudowy znajduje się zabudowa usługowa;

7. naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że art. 151 P.p.s.a. nie został zastosowany pomimo, iż w stanie faktycznym i prawnym sprawy istniały podstawy do jego zastosowania i oddalenia skargi;

II. następujące naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy:

1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż sporządzona w sprawie analiza jest lakoniczna i na jej podstawie nie jest możliwe stwierdzenie, że projektowana zabudowa wpisuje się w istniejącą w sąsiedztwie zabudowę, podczas gdy z analizy tej bezsprzecznie wynika, że projektowana inwestycja stanowi kontynuację w zakresie funkcji zabudowy występującej na działkach sąsiednich;

2. naruszenie art. 52 pkt 2a oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie przez Sąd, iż niezamieszczenie przez inwestora we wniosku wszystkich danych liczbowych o przewidywanym zużyciu mediów uzasadnia uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, podczas gdy nie miało to wpływu na wynik sprawy gdyż działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada uzbrojenie wystarczające dla zamierzenia inwestora, gdyż istnieje na niej stacja paliw płynnych, a nadto kwestia ta została już przesądzona w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji LPG;

3. naruszenie § 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1-4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez błędne uznanie przez Sąd, iż w sprawie nieprawidłowo wyznaczono linię zabudowy;

4. naruszenie art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie przez Sąd, że z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy nie można odczytać linii rozgraniczającej teren inwestycji, podczas gdy została ona wyraźnie zaznaczona na mapie flamastrem w kolorze jasnożółtym;

5. naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na błędnym uznaniu przez Sąd, iż brak jest w aktach sprawy odzwierciedlenia dokonania przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy uzgodnienia z Wójtem Gminy [...] w sprawie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji, podczas gdy:

- po pierwsze: jeśli organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest jednocześnie zarządcą drogi, nie ma obowiązku dokonywania uzgodnienia z samym sobą i tworzenia odrębnego dokumentu potwierdzającego dokonanie tej czynności,

- po drugie: w aktach postępowania administracyjnego znajduje się pismo z dnia 14 maja 2012 r. skierowane do Wójta, a zawierające prośbę o dokonanie uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji, a wobec niezajęcia stanowiska przez Wójta w terminie, uzgodnienie należało uznać za dokonane;

6. naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zasady wolności zabudowy, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd wąskiego rozumienia przesłanki dobrego sąsiedztwa i stwierdzenie, że do uznania jej za spełnioną w niniejszej sprawie, tj. w przypadku projektowania stacji paliw LPG nie jest wystarczające przesądzenie w analizie, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się tereny baz i składów z zabudowaniami usługowymi, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady wolności zabudowy.

Mając powyższe na uwadze składająca skargę kasacyjną Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do art. 203 pkt 2 P.p.s.a.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie budzi wątpliwości, iż w niniejszym postępowaniu Sąd pierwszej instancji eliminując z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, powołał się na cztery przesłanki skutkujące zastosowaniem ww. normy. Podstawową przesłanką eliminacji wydanych w sprawie rozstrzygnięć było naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niedokonanie prawidłowej oceny w zakresie zaistnienia wymogu dobrego sąsiedztwa dla spornej inwestycji, albowiem jak zauważono, analiza materiału dowodowego, w tym niemożność odczytania na podstawie załącznika graficznego do decyzji na podstawie zaznaczonych kolorów rodzajów zabudowy nie daje podstaw do jednoznacznego przesądzenia czy projekt stacji stanowi kontynuację funkcji, tym bardziej że wskazana w obszarze analizowanym zabudowa usługowa i gospodarcza nie została bliżej scharakteryzowana. Nadto powołując się na normę art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zauważono, iż wniosek inwestora o wydanie decyzji w tej sprawie nie zawiera charakterystyki obejmującej zapotrzebowanie inwestycji w media, w tym planowanego zapotrzebowania w wodę, przewidywanej ilości ścieków czy też przewidywanego sposobu odprowadzania ścieków – ograniczając się w tym zakresie do stwierdzenia "bez zmian", a w konsekwencji nie zbadano czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji - co nie odpowiada wymogom art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także zarzucono naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zakresie w jakim wyznaczono linię zabudowy będącą kontynuacją zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich oraz zakwestionowano, iż wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji zostało dokonane w taki sposób, że w rzeczywistości nie pozwala ustalić tych linii i tym samym uchyla się spod kontroli Sądu. Ostatnim zaś uchybieniem było niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska organu uzgadniającego w zakresie obsługi komunikacyjnej.

Nie można jednak zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż przesłanki te w kontekście zgromadzonego materiału sprawy uzasadniały zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., stąd też celowe było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego jej rozpoznania.

Wyjaśniając zaś przesłanki takiego rozstrzygnięcia zauważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie prawa materialnego jak wynika z utrwalonych poglądów judykatury, może polegać w szczególności na błędnej jego wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji), albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Istotne jest, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa, a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez sąd uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna.

Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Nie budzi wątpliwości, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie.

W przedmiotowej sprawie skarżąca kasacyjnie Spółka wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stancji tankowania pojazdów gazem propan-butan (wiata osłaniająca stanowisko tankowania, zbiornik magazynowania gazu propan-butan, dystrybutor gazu, pompa gazu wraz z infrastrukturą, mur oddzielenia przeciwpożarowego) w ramach istniejącej, na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], stacji paliw.

Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a sprowadzają się one do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektoniczno-urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1, tzw. zasada dobrego sąsiedztwa), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3) oraz zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5).

Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w wydanym z upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. Paragraf 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza obszar wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób opisany w § 3 ust. 2 rozporządzenia.

W rozpoznawanej sprawie, wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji, było poprzedzone analizą funkcji terenu (sporządzoną przez uprawnionego architekta), a wyniki analizy w formie opisowej i graficznej zostały dołączone do decyzji. Sąd zarzucił organom administracji, iż z załącznika graficznego do analizy nie można prawidłowo odczytać rodzajów zabudowy występującej w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej wnioskiem. Niemniej jednak z analizy załączników, tj. mapy i jej legendy znajdujących się w aktach (k-70-71) i dodatkowo przedstawionych przez skarżącą kasacyjnie spółkę do złożonego środka odwoławczego, wynika jednoznacznie, że na mapie stanowiącej załącznik do analizy kolorem brązowym oznaczono zabudowę o funkcji mieszkaniowej, kolorem czerwonym obiekty garażowe i gospodarcze, a ostatnim trzecim kolorem żółtym (odcień pomarańczowy) zaznaczono zabudowę o funkcji usługowej oraz produkcyjnej i właśnie ten ostatni rodzaj zabudowy przeważa w obszarze analizowanym, co trafnie wskazano w skardze kasacyjnej. Zatem teren istniejącej przecież stacji paliw, na której dodatkowo lokalizuje się stację paliw tankowania pojazdów gazem propan-butan, a więc inwestycję mającą również charakter usługowy, stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kontynuację funkcji usługowej na spornym terenie, niezależnie od rodzaju usług występujących w obszarze analizowanym.

Przede wszystkim w tym miejscu podkreślić należy, iż przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż rozumienie pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy nie może być ograniczone do utożsamiania go z nakazem czy obowiązkiem kopiowania istniejącej zabudowy. Nie można przecież dla ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji poszukiwać w obszarze analizowanym tożsamej działalności usługowej, a więc stacji paliw czy stacji tankowania pojazdów propan-butan. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zatem wystarczające będzie, że nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i że można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (por. wyroki: NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 58/07, publikowany w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stąd też zastrzeżenia Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości przeprowadzonej analizy funkcji i opracowanych na jej podstawie załączników, w szczególności załącznika graficznego nie mogą zostać podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nieuzasadnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż nie jest możliwe prawidłowe odczytanie rodzajów zabudowy występującej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] na podstawie załącznika graficznego oraz dołączonej legendy. Tym samym za uzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez błędne zastosowanie.

Za usprawiedliwiony należy również uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Norma ta w zw. z art. 64 cytowanej ustawy wskazuje na obligatoryjny element decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a to konieczność określenia w niej linii rozgraniczających teren inwestycji. Niewątpliwie brak w treści takiej decyzji tego elementu rozstrzygnięcia co do przyszłej zabudowy, stanowi o naruszeniu prawa. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie, w pkt III decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2012 r. zamieszczono stwierdzenie, że linie rozgraniczające terenu oznaczone zostały kolorem żółtym na załączniku graficznym. Tak więc rozstrzygnięcie w tym zakresie zostało zamieszczone w decyzji administracyjnej, skoro jej załącznik stanowi jej integralną część, natomiast Sąd pierwszej instancji jako przesłankę naruszenia ww. normy uznał brak koloru żółtego na załączniku graficznym, co doprowadziło do wniosku, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie uchyla się spod kontroli Sądu, gdy tymczasem i akta sprawy jak i przestawiony przez skarżącą kasacyjnie spółkę mapa oraz legenda do niej z akt sprawy pozwalają przyjąć, iż linie rozgraniczające terenu spornej inwestycji zostały zaznaczone na mapie flamastrem jasnożółtym.

Nie została w sposób prawidłowy wyjaśniona przez Sąd pierwszej instancji także kwestia wyznaczenia linii zabudowy. Zarzut Sądu w opisanym zakresie wiążę się z tym, że uznano, iż zaznaczono nią konkretną lokalizację obiektów i nie uzasadniono w decyzji zastosowania odstępstwa, o którym mowa w § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Niewątpliwie rację ma skarżąca kasacyjnie spółka podnosząc, iż wyznaczona linia zabudowy nie określa konkretnych obiektów, a jedynie obszar w głębi działki, w którym może poruszać się inwestor i której to linii nie może przekroczyć przy lokalizacji obiektów przedmiotowej stacji tankowania pojazdów propan-butan. Wyznaczenie takiej linii zabudowy wynika, co również zostało przywołane w skardze kasacyjnej, nie tylko ze znacznego zróżnicowania linii zabudowy budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich, ale także z analizy funkcji oraz cech zabudowy i znajduje w niej uzasadnienie. Na poparcie tego stanowiska przywołać należy część rozważań zawartych w analizie, a odnoszących się do tej problematyki, cytat: "Funkcjonowanie w obszarze analizowanym obiektów budowlanych, które umożliwiają ustalenie linii zabudowy dla projektowanej inwestycji, pozwala na uznanie, iż w omawianej sprawie mamy do czynienia z kontynuacją linii zabudowy"- koniec cytatu (k-74). Jednocześnie niespornym jest, że wyniki tej analizy stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym to także wyniki wspomnianej analizy muszą być brane pod uwagę przy ocenie prawidłowości wyznaczonej w tej sprawie linii zabudowy. Dlatego też na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 1 pkt 1 oraz § 4 ust. 1-4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Trafnie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy sformułowano także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 52 pkt 2a oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe zastosowanie, wskutek czego Sąd wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji twierdząc, iż zostały one wydane z naruszeniem art. 52 pkt 2a oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy istniejące na działce objętej wnioskiem inwestora uzbrojenie jest wystarczające do zamierzenia inwestora, a niezawarcie we wniosku wszystkich danych liczbowych dotyczących przewidywanego zużycia mediów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Należy bowiem przypomnieć, iż przedmiotowa inwestycja, co już wyżej wskazywano, planowana jest na terenie istniejącej stacji paliw. Z materiałów sprawy wynika, że funkcjonowanie istniejącej stacji paliw jest faktem i nie jest ono przedmiotem postępowania administracyjnego – patrz notatka służbowa z dnia 30 października 2012 r. Działka na której lokalizowana jest kolejna inwestycja niewątpliwie posiada uzbrojenie, co przyznano w skardze kasacyjnej. Dlatego też, jak słusznie przywołano w kasacji, niezamieszczenie we wniosku o wydanie spornej decyzji wszystkich danych liczbowych o przewidywanym zużyciu mediów nie jest takim naruszeniem prawa, które pozwalałoby na przyjęcie wskazywanego naruszenia prawa i to takiego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyjął w tej sprawie, że brak odzwierciedlenia w aktach sprawy dokonania uzgodnienia z Wójtem Gminy [...] w sprawie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji stanowi istotne naruszenie prawa, mające wpływ na wynik postępowania.

W rozpoznawanej sprawie organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest jednocześnie zarządcą drogi, dlatego też co słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej nie ma obowiązku dokonywania uzgodnienia z samym sobą i tworzenia odrębnego dokumentu w aktach sprawy potwierdzającego dokonanie tej czynności. W takiej sytuacji uzgodnienie w trybie art. 106 K.p.a. jest niedopuszczalne, gdyż z istoty instytucji uzgodnienia wynika, że ma ono miejsce w razie współdziałania różnych organów. Należy w związku z tym uznać, że art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera obowiązku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy, gdy zarządcą drogi, o której mowa w tym przepisie, jest organ właściwy do podjęcia tej decyzji. Wydawana jest wówczas jedynie opinia w tym przedmiocie, która nie ma formy postanowienia. Niemniej jednak treść tej opinii powinna zostać omówiona w motywach decyzji. W niniejszej sprawie kwestia stanowiska organu uzgadniającego nie została zamieszczona w żadnej z decyzji wydanych w sprawie, co niewątpliwie stanowi o naruszeniu prawa, co słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji. Lecz nie jest to takie naruszenie, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik tej sprawy tym bardziej, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się pismo z dnia 14 maja 2012 r. skierowane przez Urząd Gminy w [...] do Wójta Gminy [...] i zawierające prośbę o dokonanie uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji, z adnotacją, że niezajęcie stanowiska w określonym terminie spowoduje, iż uzgodnienie będzie uznane za dokonane, a wobec niezajęcia stanowiska przez Wójta w terminie, opinię należało uznać za wydaną.

Zatem przedstawiona wyżej argumentacja nie pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie i zastosowanie w niniejszej sprawie konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd ten winien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i przeprowadzić ponowną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji w jej całokształcie.

Tym samym skoro skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy, to na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.