Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 505/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 101 ust.1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 28, art. 9 ust.5, art. 20 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. i P. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1) stwierdza nieważność uchwały Rady Gminy nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w obrębie wsi w części dotyczącej § 9 pkt 21 – symbol terenu MNU12; 2) zasądza od Gminy na rzecz skarżących solidarnie kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu "[...]" Rada Gminy I podjęła uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy I w obrębie wsi N.

Na powyższą uchwalę skargę do tut. Sądu wnieśli M. K. i P. K. kwestionując ją w części odnoszącej się do określenia przeznaczenia działki "[...]" w obrębie geodezyjnym wsi N. Zarzucili sprzeczność zapisów planu miejscowego ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy I, stnaowiacego załącznik do uchwały Rady Gminy I nr "[...]" z dnia "[...]" w zakresie przeznaczenia działki "[...]" jako zabudowy mieszkaniowo - usługowej (oznaczonej na rysunku planu symbolem MNU 12), w której nie zawężono rodzaju usług do nieuciążliwych. W związku z tym wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w przedmiotowym zakresie, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem. W uzasadnieniu skargi podano, że działka o numerze ewidencyjnym "[...]" w obrębie geodezyjnym N leży w pasie terenu zabudowy mieszkaniowo- usługowej, jednorodzinnej, wolnostojącej. W przyjętym przez radę gminy Studium określono dla tego terenu, że jest to teren zabudowy mieszkaniowej z usługami nieuciążliwymi, uciążliwość usług nie może wykraczać poza granice poszczególnej działki budowlanej danej inwestycji. Natomiast w uchwalonej zmianie planu miejscowego zapisy zgodne z tymi wymogami Studium znalazły się w części określającej zasady kształtowania zabudowy wszystkich terenów oznaczonych jako MNU, a jedynie w przypadku terenu MNU12 wymogi te pominięto, co powoduje, że na tej działce mogą być lokalizowane usługi wykraczające poza granice działki "[...]" na działki sąsiednie. Wskazano, że planowana inwestycja rozbudowy budynku usytuowanego na działce "[...]" określonego obecnie jako stolarnia, który nie posiada pozwolenia na budowę czy na zakończenie budowy budynku, przy braku zapisów chroniących nieruchomości sąsiednie przed uciążliwymi usługami, może mieć szerszy wpływ ma środowisko i sąsiadujących mieszkańców niż w przypadku innych obszarów przyległych. Podniesiono, że skarżący jako właściciele działek położonych w bezpośredniej bliskości działki "[...]" są jeszcze bardziej narażeni na to oddziaływanie. Podano, że na przedmiotowej działce funkcjonuje produkcyjny zakład stolarski i prowadzona jest w nim produkcja wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa od roku 1990. Zakład ten może być w związku z uchwaleniem miejscowego planu rozbudowany, a jego negatywne oddziaływanie na środowisku ulegnie na pewno zaostrzeniu. Wskazano, że miejscowość N według Studium należy do strefy rolniczo-gospodarczej, która w części zabudowy na terenie gminy jest miejscowością podmiejską z rozwijająca się zabudową jednorodzinną. Dopuszcza się lokalizację poza terenami mieszkalno – usługowymi ferm hodowlanych, rzemieślniczych warsztatów, zakładów przetwórczych o umiarkowanej uciążliwości określanej w odpowiednich dokumentach i operatach wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze. Doprecyzowanie w planie poszczególnych terenów o różnym przeznaczeniu w stosunku do zapisów studium, na etapie uchwalania planu miejscowego, nie może dotyczyć większych połaci terenu objętych planem, a jedynie może doprecyzowywać granice poszczególnych działek w zakresie ich przeznaczenia. Studium jest prawnie określonym instrumentem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej w gminie i służy ustaleniu lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a związanie ustaleniami studium oznacza takie kształtowanie treści planu miejscowego, aby treść ta uwzględniała i wynikała z ustaleń studium. Warunek zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w Studium tworzy ustawową zasadę sporządzania planu, której naruszenie powoduje nieważność planu w całości lub jego części. Jeżeli zatem określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju lub przeznaczone na inne cele, to wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina powinna wskazać te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę lub pod inne określone cele. Zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności rozwiązań ze studium. Zmiana dokonana w tej mierze obowiązującą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozostawia wątpliwości, że pod jej rządami plan winien być nie tylko spójny ale i zgodny z ustaleniami studium. To zaś oznacza, że lokalny prawodawca, stanowiąc plan miejscowy, jest aktualnie silniej związany ustaleniami studium niż to było dotąd. W tym stanie rzeczy przeznaczenie działki "[...]" pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług uciążliwych stoi w sprzeczności ze Studium. Chcąc przeznaczyć obszary te pod usługi uciążliwe prawodawca lokalny winien wcześniej przeprowadzić stosowne zmiany studium. Powołano się także na treść prognozy oddziaływania na środowisko dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie wsi N, w której stwierdzono, że rozwój poszczególnych funkcji jest silnie powiązany z sąsiadującą zabudową o takich samych lub mocno zbliżonych funkcjach. Tymczasem na działkach sąsiednich względem "[...]" nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, gdyż znajduje się tam jedynie budynek mieszkalny i tereny rolne. Na terenie działki "[...]" znajduje się tylko budynek produkcyjny bez budynku mieszkalnego, a już obecna działalność tego zakładu produkcyjnego nie jest w stanie zamknąć się ze swoją uciążliwością w swoich granicach. Powołano się także na opinię RDOŚ. W ocenie skarżących wykazane naruszenie prawa, polegające na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności zróżnicowanie sytuacje prawnej właścicieli działek sąsiadujących z poszczególnymi MNU określonymi w planie, uznać należy za naruszenie zasad sporządzania planu. Wyjaśniono, że skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały, gdyż rozbudowa budynku stolarni znajdującego się na działce nr "[...]", której podstawę stanowi zaskarżona uchwała, będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności nieruchomości przysługującego skarżącym na podstawie art. 140 kc.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy I wniósł o jej oddalenie. Podano, że zgodnie z zapisami Studium obszar działki nr "[...]" w obrębie geodezyjnym N stanowi teren istniejącej i rozwojowej zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Lokalizacja na tym terenie warsztatów, usług uciążliwych jest możliwa pod warunkiem, że uciążliwość zamknie się w granicach własnej działki. Zapisy Studium umożliwiają również adaptację istniejącej zabudowy, co należy rozumieć jako uwzględnienie przy sporządzaniu planów miejscowych funkcjonowania istniejącej już zabudowy. Zdaniem organu zapis obowiązującego planu miejscowego spełnia powyższe wymogi, gdyż określa przeznaczenie terenu jako zabudowy mieszkaniowej z usługami, przy czym dla jednostki o symbolu MNU 12 nie zawężono rodzaju usług do nieuciążliwych, ponieważ na dzień sporządzania planu działka zagospodarowana była już istniejącym budynkiem stolarni. W ocenie organu oznacza to, że uwzględnienie w planie miejscowym istniejącej zabudowy zgodne jest z wytycznymi określonymi w Studium, które zezwalają na adaptację istniejącej zabudowy. Podniesiono, że przedmiotowy plan miejscowy nie daje nieograniczonych możliwości oddziaływania właściciela działki nr "[...]" na działki sąsiednie, gdyż zgodnie z § 6 pkt 3 ustalono dopuszczalne poziomy hałasu dla wszystkich terenów MNU. Wskazano, że zapisy planu miejscowego uwzględniają stanowisko określone w prognozie oddziaływania na środowisko, przy czym podano, że prognoza ta nie stanowi prawa miejscowego, a jest jedynie jednym z wielu opracowań sporządzanych w trakcie procedowania planu. Podniesiono, że projekt planu miejscowego uwzględnia większość uwag RDOŚ w O, określonych w opinii tego organu. Wyjaśniono przy tym,. że teren objęty planem nie jest położony na obszarze chronionym co wiązałoby się z wymogami uzgodnienia projektu planu z RDOŚ. Zdaniem organu Studium określa ogólne kierunki, w tym przypadku zabudowę mieszkaniową, usługową lub mieszkaniowo-usługową, bez nakazu określania w planie miejscowym identycznych szczegółowych zapisów w ramach tych funkcji. Owa identyczność byłaby sprzeczna z ustawą, która wskazuje, że szczegółowe z zagospodarowania terenu mogą być określone dopiero w planie miejscowym. Wskazano, że zgodność planu miejscowego z przepisami prawa została pozytywnie oceniona przez Wojewodę będącego organem nadzoru działalnością gminy, czego wyrazem była publikacja uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Podano, że organ nadzoru bada drobiazgowo uchwały mające rangę przepisów prawa miejscowego, lecz do chwili obecnej organ ten nie wydał wobec przedmiotowej uchwały żadnego rozstrzygnięcia nadzorczego. Oznacza to, że nie stwierdził nawet częściowej nieważności lub choćby nieistotnego naruszenia prawa, co stwarza to domniemanie, że zaskarżona uchwała jest w pełni poprawna w rozumieniu formalnoprawnym i rażąco porządku prawnego nie narusza. Zdaniem organu skarżący powinni poszukiwać ochrony prawnej w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Uwzględniając skargę na uchwałę sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została ona wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga jest zasadna.

Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do art.101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015r. poz. 1515 ze zm.- stan na dzień wniesienia skargi – dalej jako: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy skarżący dopełnili powyższych wymogów i zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a zachowali termin do złożenia skargi.

Następnie należy wskazać, że w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżącym przysługuje legitymacja skargowa. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący są właścicielami działek, bezpośrednio graniczących z działką nr "[...]", co do której zmieniono zapisy planu miejscowego zaskarżoną uchwałą, a wprowadzone rozwiązania mają wpływ na sposób korzystania z nieruchomości przez skarżących. Kwestionowane zapisy planu uprawniają bowiem do takiego sposobu zagospodarowania działki nr "[...]", który umożliwia oddziaływanie na działkę skarżących, ograniczając tym samym sposób zagospodarowania ich nieruchomości. Zatem interes prawny skarżących mieści się w sferze uprawnień właścicielskich wynikających z art. 140 Kc.

W niniejszej sprawie należy mieć na względzie okoliczność, że zaskarżona uchwała została podjęta w dniu "[...]"r., a w związku z tym należy uwzględnić stan prawny obowiązujący w tej dacie. Art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia planu stanowił, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z powyższymi przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały koresponduje zapis art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowiący, że uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna.

Wyjaśnić także należy, że zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium uwarunkowań nie jest aktem prawa miejscowego i służy jedynie gminie do określenia kierunków polityki przestrzennej, zaś jego postanowienia wyznaczają ogólne zasady i wskaźniki dla zagospodarowania przestrzennego poszczególnych obszarów, to jednak stosownie do treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zatem studium określa nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego w gminie, albowiem treść (ustalenia) studium muszą zostać uwzględnione w uchwalanym planie miejscowym. Przy czym stopień związania planu miejscowego ustaleniami studium zależy od stopnia szczegółowości samych postanowień studium. Konkretne i jednoznaczne postanowienia studium mają ten skutek, że związanie planu miejscowego tym dokumentem jest silniejsze, niż w przypadku ogólnie jedynie określonych kierunków polityki przestrzennej gminy.

Ponadto wskazać należy, że z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Zawarte w cytowanym przepisie sformułowanie "nie narusza ustaleń studium" należy traktować jako synonim zwrotu "nie jest sprzeczny ze studium". Przy czym należy mieć na względzie, że w tym zakresie ustawodawca posłużył się dwoma pojęciami "zgodności" uchwalonego planu ze studium oraz "nienaruszeniem ustaleń studium", co oznacza właśnie silniejszy stopień związania, niż we wcześniej używanych terminach "spójność", czy "niesprzeczność" sprzed nowelizacji ustawy z 2010r. (por. H. Izdebski, I. Zachariasz: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, op. cit., s. 193 i n.; oraz wyroki NSA: z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1028/07). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie naruszał zapisy studium wtedy, gdy studium zawierać będzie niewątpliwe ustalenia, co do przeznaczenia i funkcji poszczególnych terenów, zaś funkcje te i przeznaczenie tych terenów, plan miejscowy określi w sposób odmienny (różny). Podkreślić bowiem trzeba, że plan miejscowy ma doprecyzować określone w studium zasady prowadzenia polityki przestrzennej i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. W literaturze wskazuje się, że studium ustalając określoną funkcję pewnych terenów (np. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej albo jednorodzinnej) ukierunkowuje planowanie miejscowe na ten rodzaj zabudowy, aczkolwiek nie wyklucza ani samodzielnych usług, ani infrastruktury technicznej. Wykluczać może w ten sposób funkcje kolidujące z zabudową mieszkaniową, tj. przedsięwzięcia kwalifikowane jako uciążliwe dla środowiska. Lokalizacja w planie miejscowym takich inwestycji prowadziłaby do naruszenia ustaleń studium. Podobnie w przypadku wprowadzenia zabudowy na terenach objętych stanowczym zakazem w studium i odwrotnie – zakazania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zabudowy terenów określonych w studium jako zurbanizowane lub wskazane do zabudowy (por. Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, A. Szmytt, Ł. Złakowski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz; CH Beck wydanie 7, teza 1 do art. 20).

W ujęciu systemowym zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego powinno się zatem postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Chodzi o to, aby granice poszczególnych terenów określone w studium i później przyjęte w planie zagospodarowania przestrzennego miały być jak najbardziej ze sobą zbieżne (por. wyroki NSA: z dnia 23 października 2012r., sygn. akt II OSK 1825/12; z dnia 11 września 2012r., sygn. akt II OSK 1408/12, z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 2080/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 września 2012r., sygn. akt II SA/Kr 834/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 199/12). Wynikają z tego określone skutki dla "władztwa planistycznego" gminy, wyłączając w jego ramach zupełną dowolność. Plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę. Zmiany przeznaczenia terenów w planie miejscowym, nieprzewidzianej w studium, gmina może dokonać dopiero po uprzedniej zmianie studium z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 466/11).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że zapisy przyjęte w zaskarżonym planie miejscowym dla działki nr "[...]" w obrębie N naruszają ustalenia przyjęte w Studium. Z ustaleń Studium zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w I nr "[...]" z dnia "[...]". wynika, że N położona jest w strefie III rolniczo-gospodarczej, dla której przyjęto m.in. ustalenia, że "dla miejscowości położonych w tej strefie adaptuje się istniejącą zabudowę". Przy czym wskazano, że "lokalizacja warsztatów i usług na terenach mieszkalno-usługowych jest możliwa pod warunkiem, że uciążliwość zamknie się w granicach własnej działki". Natomiast "lokalizacja uciążliwych rzemieślniczych zakładów produkcyjnych i warsztatów jest możliwa poza terenami mieszkalno-usługowymi pod warunkiem powiązania z istniejącą infrastrukturą techniczną. W celu zmniejszenia uciążliwości, niezależnie od rozwiązań technicznych w tym zakresie, należy utworzyć pasy izolacyjne z gęstej zieleni (niskiej i wysokiej) w postaci żywopłotów od zabudowanych działek sąsiednich". W zaskarżonym planie miejscowym dla terenu oznaczonego symbolem MNU12 – teren zabudowy mieszkaniowej z usługami przyjęto zapis odnośnie istniejącej zabudowy adaptowanej. Jednocześnie określono parametry zabudowy, co jest równoznaczne z dopuszczeniem możliwości rozbudowy, jak i lokalizacji nowych obiektów. Jednakże nie ustalono, że uciążliwość usług nie może wykraczać poza granice działki budowlanej, tak jak zapisano to dla innych terenów oznaczonych symbolem MNU. Z wyjaśnień organu w odpowiedzi na skargę wynika, że dla terenu tego nie zawężono rodzaju usług ze względu na zagospodarowanie działki istniejącym budynkiem stolarni.

Wskazać zatem należy, że adaptacja istniejącej zabudowy winna dotyczyć zabudowy wykonanej zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Nie można bowiem w drodze uchwalenia planu legalizować samowoli budowlanej. W ten sposób bowiem o ładzie przestrzennym w gminie decydowałby nie organ gminy, do czego jest uprawniony na podstawie przepisów u.p.z.p. w ramach tzw. władztwa planistycznego, a poszczególni inwestorzy i to w dodatku naruszający przepisy Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie istnieją wątpliwości, czy działka dla której określono sposób zagospodarowania z uwzględnienie istniejącego budynku jest zabudowana w sposób legalny i z akt nie wynika, aby przed uchwaleniem planu okoliczność ta została wyjaśniona. Także Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do czynienia ustaleń w tym zakresie. Jednakże nawet w przypadku, gdyby zabudowa na przedmiotowej działce powstała w sposób legalny, to nie można podzielić stanowiska organu, iż brak zawężenia uciążliwości usług do granic działki uzasadniony jest istniejącą zabudową. Z powołanych zapisów Studium wyraźnie wynika, że gmina, określając kierunek zagospodarowania przedmiotowego terenu jako mieszkalno-usługowy, ograniczyła dopuszczalną zabudowę usługową do nieuciążliwej, a w przypadku jakichkolwiek uciążliwości – tylko takiej, której uciążliwość zamknie się w granicach działki. Skoro zatem na działce "[...]" dopuszczono możliwość rozbudowy, a nawet lokalizacji zupełnie nowych budynków, co wynika z takich zapisów, jak określenie wysokości zabudowy, parametrów dachu itp., to nie można uznać że w tym zakresie plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium poprzez brak zapisu o ograniczeniu uciążliwości usług do granic działki. Jeżeli bowiem w Studium przyjęto nie tylko określony kierunek zabudowy dopuszczalny na przedmiotowym terenie, ale także ograniczenia z tym związane, to nie można bez zmiany Studium dokonywać wyłączenia tych ograniczeń w stosunku do niektórych terenów. W związku z tym stwierdzić należy, że ustalenia zaskarżonego planu miejscowego dla terenu MNU 12 naruszają zapisy Studium, a tym samym uzasadniają stwierdzenie ich nieważności.

W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.