Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 8/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239, art. 62 par. 1, art. 55 par. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowienie z [...] r. nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w K. , po rozpatrzeniu zażalenia H. S. , utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. nr [...] w sprawie zaliczenia wpłaty w kwocie 38 444,30 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r.

Organ orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. działając w oparciu o art. 62 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r., poz.613, w skrócie op) zaliczył na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. wpłatę z 7 kwietnia 2015 r. w kwocie 38 444,30 zł. Postanowienie zostało doręczone podatnikowi 28 maja 2015 r., który pismem z 2 czerwca 2015 r. wniósł zażalenie żądając jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów w całości. Nadto wniósł o wydanie nowego, skorygowanego rozstrzygnięcia zawierającego żądane przez niego sprostowania i zmiany – przy ujęciu pełnych danych umożliwiających dokonanie weryfikacji dokonanych "rozksięgowań" spornych nadal obciążeń i płatności.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1 nie powołanie w uzasadnieniu postanowienia właściwego numeru decyzji podatkowych, z której miał być realizowany tytuł roszczeniowy w podatku VAT w kwocie 38 444,30 zł. Podatnik zna istotę sprawy ale wymogi formalne dokumentu winny zostać dochowane,

2. nieujęcie przez Urząd Skarbowy nadpłat jako "depozyt" w rozumieniu Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy podatnik wyjaśnił, że uiszczając dobrowolnie pewne płatności na poczet "przestępczo wykreowanego przez organa długu" - od początku kwestionował przedmiotowy wymiar zobowiązań w podatku od towarów i usług za lata 2004/2005 i zarzucał bezprawność działania organów polskich w tym względzie (UKS, IS oraz sądów), a po wyczerpaniu krajowych środków odwoławczych wniósł skargę do ETPCz w Strasburgu, która obejmuje również wniosek o ugodowe załatwienie sprawy w części odnoszącej się do kwestionowanych przez niego płatności za okres IV/2004 do VIII/2005. Podkreślił, że zapłata zobowiązania - na tle zawisłości skargi przed ETPCz - nie wyklucza wciąż trwającego stanu sporności sprawy. Zdaniem skarżącego wszystkie dobrowolne płatności poniesione przez niego na rzecz urzędu skarbowego w tej sprawie winny być traktowane "księgowo" jako depozyt. Nadto Urząd Skarbowy nie jest tutaj organem egzekucyjnym, gdyż funkcję tę przejął (w ramach egzekucji łącznej) komornik sądowy w K., działający na podstawie postanowienia sygn. akt I [...]z [...] r. Sądu Rejonowego K., sygn. akt [...],

3. po dokonaniu płatności przez podatnika oraz dokonaniu rozksięgowania wpłaty organ nie wyprowadził salda końcowego zaległości w podatku VAT co uniemożliwia stronie kontrole rzetelności rozliczenia podniesionych obciążeń,

4.postanowienie nie zostało skierowane do wiadomości do egzekutora działającego w tej sprawie (z wniosku Urzędu Skarbowego) w ramach egzekucji łącznej, tj. komornika sądowego P.S..

Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z [...] r. Uzasadniając rozstrzygniecie wyjaśnił, że postanowienie wydane na podstawie art. 62 op ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że stwierdzona nadpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej ustalenia, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w Ordynacji podatkowej. Postanowienie to jest aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia wpłaty. Nie ma znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa, co do zasady - na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności chyba, że podatnik inaczej wpłatą zadysponuje. Nie kreuje nowego stanu faktycznego i prawnego, tylko nakazuje go zastosować przy indywidualnej sprawie. Zaliczanie nadpłaty (jak i wpłaty) na poczet zaległości jest więc czynnością materialno-techniczną a postanowienie, o którym mowa w art. 76a § 1 ww. ustawy, jest warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 23.05.2007r., sygn. akt III SA/Wa 513/07).

Dalej organ zauważył że z art. 70 § 1 op wynika, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 op ustawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Bieg tego terminu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie w związku z wszczęciem przez Prokuraturę Okręgową w G. V Wydział Kamy Ośrodek Zamiejscowy w R. , postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe wiążące się z niewykonaniem zobowiązania, o którym to postępowaniu podatnik został powiadomiony. Prokuratura postanowieniem z [...] r. przedstawiła, a następnie 4 lipca 2008 r. ogłosiła skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 56 § 1, art. 76 § 1 i art. 62 § 2 w zw. z art. 7 § 1, art. 6 § 2, art. 37 § 1 pkt 5 kks, obejmujący okres od maja 2004 r. do sierpnia 2005 r. i poświadczanie nieprawdy w składanych deklaracjach podatkowych w podatku od towarów i usług - co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem.

Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że H. S. posiadał na dzień dokonania zaliczenia nieuregulowaną, wymagalną zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. w kwocie 33 775 zł, która jest skutkiem określenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji [...] z [...] r., wydanej w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług m.in. za maj 2004 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2004 r. w wysokości 33 775,00 zł. Podatnik deklarował za ten okres rozliczeniowy 4 972 zł jako kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Dalej organ wyjaśnił, że decyzja Dyrektora UKS z [...] r. pomimo wniesienia odwołania została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r. W dniu [..] r. został wystawiony i skierowany do egzekucji tytuł wykonawczy nr [...] , w którym podano kwotę należności głównej - 16.706,00 zł. Jako podstawę prawną należności wskazano rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Dodał, że złożone przez stronę w przedmiocie wymiaru podatku VAT skargi do WSA w Gliwicach (wyrok z 31.01.2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1642/11) i NSA (wyrok z 30.05.2014 r. sygn. akt I FSK 1398/13) zostały oddalone. Z tego też powodu nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że obciążenia wobec jego osoby są nadal "sporne".

Wskazał, iż przedmiotową wpłatę w kwocie 38 444,30 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. , postanowieniem z 10 kwietnia 2015 r., zaliczył na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r., tj, na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności (art. 62 § 1 op). Zaliczył na dzień 17 kwietnia 2015 r. kwotę18 656,50 zł na należność główną oraz 19 787,80 na odsetki za zwłokę od tej zaległości, kierując się dyspozycją ww. art. 55 § 2 op.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut powoływania się przez organ (przy rozliczeniu nadpłaty) na "niewłaściwe tytuły roszczeniowe" zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r., tj. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. utrzymujące w mocy decyzje pierwszej instancji, zamiast odpowiednio na decyzje z [...] r., wydane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. , zawierające "tytuł roszczeniowy".

Podkreślił również, że przedmiotem postępowania jest prawidłowość zaliczenia nadpłaty na poczet wymagalnej zaległości, a nie prawidłowość decyzji określającej. Kwestionowanie zatem przez stronę wymiaru zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpien 2004 r. w niniejszym postępowaniu nie może być skuteczne.

Ponownie rozstrzygając sprawę organ nie dostrzegł nieprawidłowości w podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. działaniach i uznał je za odpowiadające prawu. Organ podatkowy prawidłowo zaliczył kwotę wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r., czyli na najstarszą zaległość, gdy z podatnik nie określił na co ma zostać nadpłata zaliczona. Prawidłowo również zastosował art. 55 § 2 op, dokonując proporcjonalnego podziału kwoty nadpłaty na zaległość główną oraz odsetki od tej zaległości, wskazując przy tym stosowne podstawy prawne i wysokości stawek odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Dokonane przez organ ustalenia w tym zakresie nie wymagają sprostowania ani zmiany, jak sugeruje skarżący. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia stronie wskazano podstawy prawne dotyczące zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, wskazano również podstawy naliczenia odsetek za zwłokę. Zdaniem organu nie ma więc potrzeby przedstawiania szczegółowego stanu rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. Kwota nieuregulowanego podatku wynika bowiem z zapisów na karcie kontowej podatnika.

Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że przedmiotem sprawy w tym postępowaniu jest jedynie kwestia nadpłaty i sposobu jej zaliczenia na zaległość podatkową. Wobec powyższego zarzuty strony odnoszące się do innych postępowań i podejmowanych w ich toku czynności organu nie mogą być przedmiotem kontroli w jego ramach, jak że wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy administracyjnej.

W skardze wniesionej do WSA w Gliwicach H. S. zarzucił organowi naruszenie słusznego interesu prawnego strony na skutek nieuwzględnienia przesłanek zażalenia oraz zarzutów w zakresie:

1. nie wprowadzenia przez wierzyciela w postanowieniu tzw. salda końcowego zobowiązań po rozksięgowaniu wpłaty dokonanej przez skarżącego,

2. nie uwzględnienie innego uczestnika postepowania jako strony tj. organu egzekutora – komornika sądowego P.S. i nie nakazanie temu organowi wypełnienia dyspozycji postanowienia w obrębie zmian kwotowych po rozliczeniu wpłat zainkasowanych przez wierzyciela –US z pominięciem wpłat wedle trybu egzekucyjnego – co ma istotny wpływ na stan salda zobowiązań w podatku VAT objętych egzekucją komornika za lata 2004/2005 w sprawie [...]

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podkreślił, że wskazane uchybienia stanowią naruszenie prawa podatnika do informacji nadto egzekutor prowadzi czynności egzekucyjne według danych z tytułów wykonawczych, co jest oczywistym błędem i ze szkoda dla dłużnika. Egzekutor winien znać postanowienie o zaksięgowaniu, gdyż ogranicza ono zakres egzekucji. Podkreślił, że w jego przypadku wykonywanych jest 15 tytułów wykonawczych i egzekutor winien znać aktualny stan salda u wierzyciela. Nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że postanowienie o przerachowaniu opiera się na danych systemowych (wg kryteriów Poltax 2B), gdyż nie ujawnia ono salda końcowego co narusza prawa podatnika. Jednocześnie podkreślił, że nie akceptuje prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie podatku VAT za lata 2004/2005, których całość obciążona jest przesłankami przestępstwa a które mimo tego spłaca w miarę możliwości, domaga się wpłat dokonanych z pominięciem egzekutora jako depozyt ponieważ w sprawie toczy się postępowanie karne w którego aktach znajdują się dokumenty spreparowane przez prokuratora, toczy się aktualnie 15 postępowań egzekucyjnych, który przeczy uzasadnieniu organu. Za niedopuszczalny uznaje również zarzut braku wskazania naruszonego przez organ przepisu prawa przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. Obowiązek w ty zakresie ciąży na organie. Przypomniał jednocześnie , ze zaskarżył wszystkie tytuły wykonawcze, jak obciążone wadami je dyskwalifikującymi.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając odrębność postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej od postępowania egzekucyjnego. Organ dokonując rozliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji czy decyzji określających, Stwierdza jedynie dokonanie wpłaty lub wystąpienie nadpłaty oraz istnienie zaległości podatkowych. Wskazane zaś przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują informowania podatnika o saldzie końcowym po dokonaniu przerachowań wpłat, a jedynie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty na zaległości podatkowe. Czynność zaliczenia wpłaty ma charakter materialnotechniczny.

Natomiast w piśmie procesowym z [...] r. poinformował Sąd, że postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec niego na podstawie wskazanych w jego treści tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku VAT za listopad, grudzień 2004 r. oraz styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2005 r .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej "ppsa" sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie w myśl art. 135 ppsa następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy(art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ppsa),oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa).

Sądowa kontrola zaskarżonego aktu przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe prawidłowo zastosowały do ustalonego stanu faktycznego przepis art. 62 § 1 op poprzez przyjęcie, że wpłata podatnika z 7 kwietnia 2015 r. kwoty 38 444,30 zł winna podlegać zaliczeniu na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. jako najstarsze zobowiązanie do zapłaty wobec braku wnioskiem strony co do jej zaliczenia i to w trybie art. 55 § 2 op.

. Nawiązując do zarzutów skargi należy, za organem odwoławczym powtórzyć, że zakresem kontroli Sądu mogły być jedynie kwestie związane z zasadnością zaliczenia nadpłaty, albowiem sporne postanowienie zostało wydane w tym przedmiocie.

Zgodnie z art. 62 § 1 op, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. W myśl art. 62 § 4 zdanie pierwsze tej ustawy do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2 op, który z kolei stanowi, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Należy podkreślić, że w sytuacji gdy zobowiązany dokonuje wpłaty na rzecz organu podatkowego, ma prawo do wiążącego wskazania, na poczet którego z podatków dokonywana jest wpłata i to niezależnie od tego, czy ciążą na nim zobowiązania z tytułu kilku podatków, czy też w tym samym podatku. Dopiero brak wskazania podatnika powoduje, że organ podatkowy działa z urzędu, zgodnie z regułami określonymi w art. 62 § 1 op (por. wyrok NSA z 25.02.2010 r., sygn. akt II FSK 1625/08; wyrok NSA z 16.09.2008 r., sygn. akt II FSK 841/07, publ. CBOSA).

Wskazać należy, że - jak wynika z akt sprawy- zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. na dzień dokonania zaliczenia nadpłaty czyli 7 kwietnia 2015 r. było zobowiązaniem o najwcześniejszym terminie płatności. Ustalenia tego skarżący nie kwestionował ani też nie podważył. W tym dniu bowiem strona posiadała nieuregulowaną, wymagalną zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. w kwocie 33 775 zł. Zaległość ta jest skutkiem określenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji z [...] r. zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. w wysokości 33 775,00 zł, w miejsce deklarowanej przez podatnika kwoty 4972 zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r., a następnie uznana za odpowiadającą prawu przez WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1642/11. Pogląd ten podzielił NSA oddalając skargę kasacyjną H. S. wyrokiem o sygn. akt I FSK 1398/13. Powyższe oznacza, iż orzeczenie dotyczące określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. w kwocie 33 775 zł jest prawomocne i pozostaje w obrocie prawnym. Na mocy art. 170 ppsa orzeczenie takie ma moc wiążącą wobec strony i sądu, który je wydał, jak również w stosunku do innych sądów i organów państwowych .

W konsekwencji powyższych ustaleń, gdy decyzja wymiarowa została uznana za prawidłową w wyniku prawomocnego orzeczenia sądowego, zasadnym było przyjęcie przez organy, że pozostała do uregulowania zaległość za sierpień 2004 r. w wysokości 33 775 zł czyli kwota, która nie została przez podatnika zapłacona ani wyegzekwowana. Powyższe oznacza, że organ prawidłowo dokonał zaliczenia wpłaty z 7 kwietnia 2015 r. na poczet tej zaległości podatkowej.

Prawidłowo również zastosowano art. 55 § 2 op dokonując proporcjonalnego podziału kwoty zaliczonej wpłaty na zaległość oraz odsetki od tej zaległości, wskazując przy tym stosowne podstawy prawne i wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz naliczając odsetki do czasu przerachowania kwoty nadpłaty na zaległość podatkową.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że czym innym jest rozliczenie dobrowolnej wpłaty podatnika na zaległości podatkowe a czym innym rozliczenie środków uzyskanych wskutek zastosowania czynności egzekucyjnej, o której mowa w art. 80 ustawy z 17 sierpnia 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (t. Dz. U z 2014 r. poz.1619 ze zm.). Podkreślił, że zarzuty podnoszone przez skarżącego wynikają z dokonywanej przez niego błędnej wykładni prawa i jego oczekiwań nie mających w nim umocowania. Dotyczy to zarówno zarzutu braku umieszczenia w zaskarżonym postanowieniu informacji o końcowym saldzie rozliczeń podatnika z fiskusem czy uznanie komornika za stronę postępowania o rozliczeniu dobrowolnej wpłaty podatnika na poczet zaległości podatkowych. Tym bardziej w sytuacji, kiedy organ pierwszej instancji wyjaśnił, że pismem z 24 kwietnia 2015 r. nr [...] powiadomił komornika sądowego P. S. o zmniejszeniu kwoty głównej objętej tytułem wykonawczym [...] dotyczącej miesiąca sierpnia 2004 r. pismo to zostało doręczone 27 kwietnia 2015 r. a postanowienie o zarachowaniu nadpłaty zostało wydane 10 kwietni 2015 r. uwzględniało wiec ta okoliczność i nie było potrzeby doręczania postanowienia. Nie można też utożsamiać obowiązku powiadamiania egzekutora o stanie zaległości podatnika z obowiązkiem doręczenia postanowienia o zaliczeniu wpłaty bądź nadpłaty. Postanowienie to nie może też zastępować informacji o stanie zaległości wydawanej na wniosek podatnika w formie zaświadczenia na podstawie art. 306a op.

Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy co oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że sprawa dotyczy zaliczenia dobrowolnej wpłaty podatnika kwoty 38 444,30 zł w dniu 7 kwietnia 2015 r., zarachowanej na poczet zaległości w podatku VAT za sierpień 2004 r., jako najstarszej. Zatem zarzuty dotyczące innych postępować czy oceny przez skarżącego prawomocnych wyroków sadów administracyjnych nie mają dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy znaczenia. Skarżący nie wykazał aby ustalenia faktyczne organu podatkowego były wadliwe, jak również aby organ zastosował wadliwie wskazane przepisy prawa. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się zaś do kwestii postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego zauważyć należy, że nie obejmuje ono miesiąca maja 2004 r. i zostało wydane ponad trzy miesiące po wydaniu rozstrzygnięcia organu II instancji w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania. W tym miejscu przypomnieć należy, że Sąd bada sprawę wg jej stanu z dnia wydania zaskarżonego orzeczenia, kiedy powyższe postanowienie jeszcze nie istniało. Nie mogło więc wpłynąć na dokonaną przez Sąd orzekający ocenę zgodności z prawem postanowienia o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej.

W kwestii uznania nadpłaty za "depozyt" Sąd również podziela stanowisko organów podatkowych co do tego, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują takiej instytucji, wobec czego zarzut strony w tym przedmiocie także jest bezpodstawny.

Mając na względzie powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego ani procesowego po stronie organu, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.