Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1098/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Kaznowska WSA Beata Kalaga - Gajewska Protokolant: starszy referent Magdalena Nowacka - Brzeźniak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C. działający z upoważnienia Starosty Powiatu C., w oparciu o art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz., 1252), art. 6 pkt 15, art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), odmówił A. M. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W jej uzasadnieniu wskazał, że jednym z warunków przyznania wnioskowanego świadczenia jest spełnienie warunków wynikających z art. 37k ustawy o zatrudnianiu

i przeciwdziałaniu bezrobociu. W myśl tego przepisu, prawo do świadczenia przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat dla mężczyzn oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla mężczyzn. Z kolei stosownie do treści art.,. 2 ust. 1 pkt 20a w/w ustawy za przyczyny dotyczące zakładu pracy należy rozumieć:

a) rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników,

b) rozwiązanie stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych,

c) wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy;

Organ pierwszej instancji ustalił nadto, że pismem z dnia [...] 2005 r. poproszono A. M. o dostarczenie dokumentów potwierdzających sposób rozwiązania stosunku pracy w terminie 14 dni od doręczenia pisma, tj. od dnia [...] 2005 r. Jednocześnie pismem z dnia [...] 2005 r. organ wystąpił do pracodawcy "Przedsiębiorstwa A - A. T." o podanie informacji o przyczynach rozwiązania stosunku pracy ze stroną. Pismem z dnia [...] 2005 r. strona zwróciła się do organu, poprzez pełnomocnika, z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania A. T. na okoliczność stwierdzenia przyczyn rozwiązania stosunku pracy.

Przyjęto, że zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (przeprowadzenia dowodu), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla

sprawy.

W dniu [...] 2005 r. do organu wpłynęły obszerne wyjaśnienia A. T. dotyczące przebiegu i rozwiązania stosunku pracy w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2004 r. W konsekwencji przesłuchanie A. T. nie zostało przeprowadzone ponieważ wniosek dotyczył okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. Posiadane dokumenty (np. ugoda zawarta przed sądem, świadectwa pracy) oraz wyjaśnienia A. T. w pełni wyjaśniają wątpliwości dotyczące sposobu rozwiązania stosunku pracy.

Ze zgromadzonych dowodów wynika, że pierwsza umowa o pracę z "B" została zawarta na czas określony do dnia [...] 2003 r. Kolejną umowę zawarto z "Przedsiębiorstwem A - A. T." od dnia [...] 2004 r. na okres próbny do dnia [...] 2004 r. Z dniem [...] 2004 r. został rozwiązany stosunek pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 K.p. Następnie na mocy ugody zawartej przed sądem pracy, świadectwo pracy zostało sprostowane odnośnie sposobu rozwiązania stosunku pracy -strony ustaliły, że stosunek pracy został rozwiązany na podstawie art. 30 § 1 pkt 3 K.p. za porozumieniem stron bez podania przyczyny. W dniu [...] 2004 r. strona zawarła kolejną ugodę przed sądem pracy, w której ustalono, że w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2004 r. strona była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w wyszczególnieniem, że w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. w "B, a w okresie od [...] 2004 r. do [...] 2004 r. na mocy art. 231 K.p. w "Przedsiębiorstwie A - A. T." a stosunek pracy rozwiązał się w drodze porozumienia stron (nie wskazując przyczyn). Podkreślono, że stosunek pracy na mocy art. 30 § 1 pkt 1 K.p., tj. za porozumieniem stron jest zgodnym oświadczeniem woli stron stosunku pracy i nie wymaga wskazywania przyczyny. Ponieważ stosunek pracy nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy lecz na mocy porozumienia stron bez podania przyczyny orzeczono jak w sentencji decyzji.

Cytowana wyżej decyzja stała się przedmiotem odwołania A. M.. W tych ramach jego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na mocy art. 136 k.p.a. oraz o orzeczenie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W uzasadnieniu odwołania przytoczono na wstępie stan faktyczny sprawy. W dalszej kolejności pełnomocnik ustosunkował się do treści zaskarżonej decyzji. W tych ramach zarzucono organowi pierwszej instancji, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., gdyż organ prowadzący uniemożliwił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po raz kolejny brak jest w uzasadnieniu przedstawienia stanu faktycznego, na podstawie, którego określono przyczyny rozwiązania stosunku pracy naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a.

Jednocześnie A. M. zaakcentował, że w dniu [...] 2005 r. zapoznał się z wyjaśnieniami złożonymi przez A. T., z których pośrednio wynika, iż pracodawca dokonał reorganizacji. Pracodawca wyjaśnił, że pozostali pracownicy nadal pozostali na swoich stanowiskach. Nie wskazała -w uznaniu pełnomocnika - czy na miejsce strony został przyjęty nowy pracownik. A. M. wyjaśnił tą okoliczność we własnym zakresie udając się do pracodawcy celem przeprowadzenia rozmowy ze stróżami pracującymi w firmie A. T.. W tych ramach ustalił, że na jego miejsce nie został przyjęty nowy pracownik, zaś pracodawca dokonał reorganizacji polegającej na tym, że pozostałych trzech pracowników przejęło obowiązki A. M.. Pełnomocnik zwrócił więc uwagę, że rzeczywistą przyczyną zwolnienia A. M. mogły być przyczyny ekonomiczne leżące po stronie pracodawcy a zmierzające do ograniczania kosztów stanu zatrudnienia.

Odwołujący się wskazał nadto na brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W tych ramach wyjaśnił, że jeżeli pracodawca zatrudniał mniej niż 20 pracowników (co nie zostało jednoznacznie stwierdzone) i nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron, zgodnie z przepisami K.p., z przyczyn nie dotyczących pracownika mieści się w ustawowej definicji "przyczyn dotyczących zakładu pracy."

Pismem z dnia [...] 2005 r. strona, w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego do złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów odnoszących się do treści odwołania, wniósł o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania stosownych dokumentów. Poinformowała jednocześnie, że zamierza zwrócić się do Państwowej Inspekcji Pracy o przeprowadzenie postępowania kontrolnego u A. T. w celu wyjaśnienia okoliczności rozwiązania stosunku pracy ze stroną.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych oraz art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu o przeciwdziałaniu bezrobociu, postanowił zawiesić postępowanie odwoławcze w sprawie A. M. w sprawie odwołania od decyzji Zastępcy Dyrektora PUP w C. z dnia [...] r.

Pismem z dnia [...] 2005 r. (data wpływu do organu odwoławczego) strona wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania, uchylenie w całości decyzji Starosty Powiatu C. z dnia [...]r. nr [...] i jednocześnie wydanie przez organ II instancji decyzji przyznającej wnioskodawcy świadczenie przedemerytalne, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] 2004 r. licząc od dnia ustawowo mu przysługującego, wraz z odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty. Jednocześnie wniosła o orzeczenie odszkodowania w kwocie [...] zł za wyrządzoną mu krzywdę przez organ pierwszej instancji, polegającą na nie przyznaniu wnioskodawcy przez ten organ -mimo braku przesłanek negatywnych - wnioskowanego świadczenia.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 98 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych oraz art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, podjął postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...], Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania pełnomocnika A. M., utrzymał w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C. z dnia [...]r. nr [...]. W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych oraz art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W motywach rozstrzygnięcia odnotowano, że zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2004 r., powiatowe urzędy pracy do dnia przyjęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych ustalają i wypłacają świadczenia przedemerytalne osobom zarejestrowanym w PUP do dnia przejęcia na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w ust. 2 cyt. ustawy, tj. ustawie o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W dalszej kolejności Wojewoda przywołał treść art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 2 ust. 1 pkt 20a w brzmieniu wprowadzonym od dnia 01 stycznia 2004 r. przepisami ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

Organ odwoławczy ustalił, ponad stan faktyczny już wcześniej przytoczony, że z protokołu z dnia [...] 2004 r. w sprawie z powództwa A. M. przeciwko "A"- A. T. przed Sądem Rejonowym w B.. akt [...] wynika, iż w tym dniu strona zawarła ugodę z pracodawcą, w treści której A. T. za zgodą powoda cofnęła swoje oświadczenie woli z dnia [...] 2004 r. o rozwiązaniu z A. M. stosunku pracy bez wypowiedzenia. Ponadto strony zgodnie oświadczyły, że stosunek pracy został rozwiązany z dniem [...] 2004 r. za porozumieniem stron.

Wojewoda podkreślił nadto, że w treści złożonych w PUP wyjaśnień (pismo z dnia [...] 2005 r.) pracodawca, tj. A. T. oświadczyła, że zgodziła się na zmianę sposobu rozwiązania stosunku pracy w ugodzie sądowej (z trybu 52 § 1 pkt 1 K.p. na tryb 30 § 1 K.p.) z uwagi na wiek strony oraz ewentualne problemy ze znalezieniem zatrudnienia w sytuacji rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 52 K.p., natomiast nie miało to żadnego związku z przyczynami dotyczącymi pracodawcy. Według oświadczenia pracodawcy zwolnienie A. M. nie nastąpiło z powodów ekonomicznych lub organizacyjnych, nie było także związane z likwidacją jego stanowiska pracy.

Zdaniem Wojewody zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż rozwiązanie ze stroną ostatniego stosunku pracy miało miejsce z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu cyt. wyżej art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W szczególności nie wynika to z przedłożonych przez stronę świadectw pracy oraz ugód sądowych z dnia [...] 2004 r. i z dnia [...] 2004 r., a nadto przeczą temu złożone w organie I instancji pisemne wyjaśnienia pracodawcy.

Organ odwoławczy nie zgodził się nadto z twierdzeniem strony, że rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika obejmuje wszelkie inne sytuacje niż określone w art. 52 i art. 53 K.p. lub obejmuje wyrażenie przez pracownika woli rozwiązania stosunku pracy. "Przyczyny niedotyczące pracowników" oznaczają bowiem wszelkie sytuacje, kiedy konieczność rozwiązania stosunku pracy podyktowana była przyczynami oderwanymi od osoby i zachowania się pracownika (a zatem głównie leżącymi po stronie pracodawcy). Podkreślenia wymaga, ze rozstrzyganie sporu w powyższym zakresie pomiędzy pracodawcą a pracownikiem nie leży w kompetencji organu odwoławczego. W takich wypadkach jedynym organem władnym do rozstrzygnięcia powyższego sporu jest sąd powszechny - właściwy sąd pracy. O takiej możliwości pełnomocnik strony był informowany w trakcie postępowania odwoławczego.

Konkludując, Wojewoda [...] przyjął, że pomimo iż strona w dniu [...] 2004 r. udokumentowała spełnianie warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie spełniła ona warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, określonych w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z akt sprawy wynika bowiem, że strona nie posiada wieku wymaganego przepisem art. 37k ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, a także nie udokumentowała rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (art. 37k ust 1 pkt 2-3 ustawy) lub z powodu jego niewypłacalności (art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. M. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie zwrócił się do Sądu o orzeczenie nabycia przez skarżącego świadczenia przedemretylanego oraz przyznanie skarżącemu odszkodowania w wysokości [...] zł za wyrządzoną szkodę, polegającą na nie przyznaniu wnioskodawcy przez te organy wnioskowanego świadczenia.

Skarżący zaakcentował, że "kluczowym w niniejszej sprawie aktem prawnym, dla merytorycznego, poprawnego jej rozstrzygnięcia, jest ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Odpowiednie przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych oraz ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, są przepisami proceduralnymi -ustawa pierwsza oraz przepisami ustalającymi enumeratywnie przesłanki umożliwiające ubieganie się o dane świadczenie -ustawa druga, wymagająca jednakże "wsparcia" ustawy z dnia 13 marca 2003 r. To właśnie ta ostatnia ustawa w art. 19, dokonała istotnej dla niniejszej sprawy nowelizacji pow. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. (już uchylonej, ale mającej nadal tutaj zastosowanie), nadając brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. a "przyczynach dotyczących zakładu pracy" -oznacza to : a) rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotvczacvch pracowników zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami kodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, ".

Odnotował dalej, że aktem poprzedzającym ustawę z dnia 13 marca 2003 r. "była ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Właśnie ten zapis "z przyczyn dotyczących zakładu pracy" znalazł się wart. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu."

W uznaniu skarżącego dopiero wskazana wyżej nowelizacja zdefiniowała de iure przyczyny dotyczące zakładu pracy", jako "przyczyny niedotyczące pracowników".

Skarżący uznał za konieczne podjęcie próby zdefiniowania tych przyczyn. W jego ocenie "najwłaściwsza będzie tu instytucja a contrario -wskazanie, że dane zachowanie pracownika stanowi przyczynę jego dotyczącą. Sytuacja taka będzie miała miejsce bezsprzecznie wtedy, gdy pracownik wyrazi taką wolę (rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika za wypowiedzeniem lub gdy zaproponuje pracodawcy rozwiązanie tej umowy na drodze porozumienia stron, nie będąc jednak w żaden sposób do tej ugody przez niego nakłaniany), bądź gdy z własnej winy (wina faktyczna, nie bezpodstawnie przypisana) utraci pracę -art. 52 kodeksu pracy, a także z przyczyn niezawinionych przez siebie, lecz jedynie takich, o których mowa wart. 53 kodeksu pracy. Z uwagi na przypisanie przez ustawodawcę przypadkom określonym w art. 55 KP, skutku jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę przez pracodawcę za wypowiedzeniem, sytuacje te pominąłem, aczkolwiek można z całą pewnością przyjąć, ze rozwiązaniu temu (umowy o pracę) nie można przypisać przyczyny leżącej po stronie pracownika, w zakresie uprawnień przedemerytalnych."

W innych przypadkach mamy do czynienia – zdaniem skarżącego - z przyczynami niedotyczącymi pracowników, z poniższym zastrzeżeniem.

Te dwie dopuszczone przez ustawodawcę, dla celów uprawnień przedemerytalnych, formy rozwiązania umowy o pracę -wypowiedzenie przez pracodawcę lub porozumienie stron, wymagają wszakże braku przesłanek -przyczyn dotyczących pracownika, gdyż tylko przyczyny niedotyczące pracownika odnoszą pozytywny dla niego skutek w omawianym tutaj zakresie. Jeśli to rozumowanie uznane zostanie za poprawne, to oczywistym staje się, że każdemu rozwiązaniu umowy o pracę przez pracodawcę za wypowiedzeniem (z pominięciem przypadków opisanych wart. 55 KP) oraz porozumieniu stron przysługuje domniemanie, rozwiązania tej umowy z przyczyn niedotyczacych pracowników. To nie pracownik musi dowodzić, że tak jest (nie udowadnia się niewinności), to -tutaj - powyższe organy I i II instancji muszą, jeśli są innego zdania, obalić to domniemanie.

Skarżący nadto zaakcentował, że gdy funkcjonowało pojęcie "przyczyny dotyczące zakładu pracy", to pracownik musiał dowieść, że rozwiązanie z nim umowy o pracę w jednej z tych form nastąpiło z przyczyny leżącej właśnie po stronie zakładu, a nie jego. W wyniku tych spostrzeżeń skarżący podniósł jednak, że w niniejszej sprawie nie ma potrzeby dowodzić, ani obalać przyczyny. Ugody Sądów Pracy są bowiem w tej mierze jednoznaczne. Bezsporne w sprawie – jego zdaniem -jest, że to pracodawca w dniu [...] 2004 r., rozwiązał bezprawnie z wnioskodawcą stosunek pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy, o czym świadczą niżej powołane dokumenty. Wola wnioskodawcy (sprzeciw) została tutaj jednoznacznie wyrażona -vide pozwy skierowane do Sądów Rejonowych w C. i B.. Nie budzącym wątpliwości w tej sprawie jest też to, że wnioskodawca w czasie swojego zatrudnienia nigdy nie proponował temu pracodawcy rozstanie się z nim na drodze porozumienia stron, ani w żadnej innej formie. Ugody sądowe zawierają w niniejszym przypadku, obok kwestii finansowych, wymiaru zatrudnienia, także zmianę sposobu rozwiązania stosunku pracy (do którego wnioskodawca nigdy nie dążył), a sam zapis o porozumieniu stron, przeniesiony na świadectwo pracy, jest i pozostaje zapisem ex post w stosunku do zapisu w piśmie pracodawcy z dnia [...] 2005 r. Skarżący zaznaczył nadto, że inicjatywa zawarcia ugody wyszła po stronie Sądu. W dalszej części skargi A. M. zarzucił organom administracyjnym naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Wyjaśnił, że pracodawca pozostawał z nim w sporze sądowym i ta okoliczność winna skutkować wyjątkową ostrożnością w stosunku do zeznań i wyjaśnień pracodawcy.

W ramach odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] przytoczył ponownie ustalenia faktyczne i prawne. Stwierdził przy tym, że nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska przyjętego w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej, którą w zakresie swojej właściwości przeprowadza sąd administracyjny, obejmuje zarówno zachowanie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przestrzeganie przepisów postępowania administracyjnego. Jak wynika z uregulowań art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje lub postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy rozstrzygnięcia dotknięte są takimi wadami, podlegają uchyleniu.

Rozpoznając niniejszą sprawę sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uznaniu Sądu decyzje organów administracyjnych wydane zostały z poszanowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz w wyniku dokonania prawidłowej interpretacji przepisów o charakterze materialnym.

Podstawe prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepisy te szczegółowo określają warunki jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. W myśl zatem art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla

mężczyzn, lub

2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub

5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa wart. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone

w pkt 1, 3 lub 4.

Pierwsze zdanie tego przepisu wskazuje, że warunkiem przyznania świadczenia przedemerytalnego jest łączne spełnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 37 k ust. 1 oraz przesłanek warunkujących uzyskanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Przy tym warunki te (w tym - uzyskanie statusu osoby bezrobotnej i prawo uzyskania zasiłku dla bezrobotnych) muszą być spełnione w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy - art. 37l ust. 1 omawianej ustawy.

W tych ramach należało zaakcentować, że jakkolwiek zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego było słuszne to w toku postępowania administracyjnego umknęło jego uwadze, że skarżący jedynie częściowo spełnił przesłanki ze zd. 1 art. 37k cytowanej wyżej ustawy.

Otóż na mocy decyzji z dnia [...] r. nr [...], Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w C. orzekł o uznaniu A. M. za osobę bezrobotną z dniem [...] 2004 r. Jednocześnie jednak orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzja stała się prawomocna i nie była przedmiotem zaskarżenia w toku postępowania.

Należy wskazać skarżącemu, iż późniejsza ugoda zawarta przed sądem powszechnym zmieniająca sposób rozwiązania stosunku pracy , również nie zmienia sytuacji skarżącego w kwestii prawa uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w dacie jego rejestracji. W myśl bowiem przepisu art. 27 ust. 1 pkt. 3 w zw. z ust. 2 pkt. 2 prawo do zasiłku w przypadku rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron (bez wskazania przyczyn o których mowa w art.. 27 ust. 1 pkt. 3 omawianego przepisu – co wynika zarówno z treści ugody sądowej , jak i treści świadectwa pracy)) przysługuje bezrobotnemu dopiero po upływie 90 dni od daty rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

W wyniku tych spostrzeżeń należało stwierdzić, że już choćby z tych przyczyn rozstrzygnięcie przyjęte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. było słuszne.

Innymi słowy , fakt, że skarżący nie był w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy osobą uprawnioną do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych powoduje to, iż nie spełniał jednej z podstawowych przesłanek do przyznania mu świadczenia przedemerytalnego.

W tym stanie rzeczy w zasadzie zbędnym jawi się przeprowadzanie dalszych szerszych rozważań w przedmiotowej kwestii.

Nie mniej jednak ,odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez A. M. w jego skardze przyszło uznać je za chybione. Można jedynie wskazać, że w istocie intencją skarżącego było podważenie ustaleń jakie zostały dokonane w drodze ugód sądowych zawartych w dniu [...] 2004 r. i wcześniej w dniu [...] 2004 r. Wynika z nich jednoznacznie, że rozwiązanie stosunków pracy nastąpiło na za porozumieniem stron, co w świetle art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, dyskredytuje skarżącego jako osobę uprawnioną do świadczenia przedemerytalnego. W tej mierze organy administracji publicznej prawidłowo oceniły materiał dowodowy. Za chybiony należało więc uznać zarzut skarżącego naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Zatem końcowo godzi się wskazać, że w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności , pomimo subiektywnych odczuć skarżącego, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).