Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SO/Wr 74/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 55  par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku K. D. o wymierzenie Wojewodzie D. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie postanawia: I. odrzucić wniosek; II. zwrócić K. D. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniosku.


UZASADNIENIE

K. D. (dalej: Wnioskodawczyni) pismem z 9 listopada 2021 r. wystąpiła z wnioskiem o wymierzenie Wojewodzie D. (dalej: Organ) grzywny w wysokości 5.000 zł za nieprzekazanie tut. Sądowi skargi w ustawowym terminie. Uzasadniając swoje żądanie Wnioskodawczyni wskazała, że dnia 5 października 2021 r. wniosła bezpośrednio do WSA we Wrocławiu skargę na bezczynność Organu w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie cudzoziemcowi pozwolenia na pobyt czasowy. Skargę tę Sąd przekazał Organowi pismem z 8 października 2021 r. Wnioskodawczyni wskazała, że mimo upływu 30 dni Organ nie przekazał Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, co uniemożliwia wyznaczenie posiedzenia i rozpoznania sprawy.

Organ w odpowiedzi na ww. wniosek wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że skarga Wnioskodawczyni z 5 października 2021 r. na bezczynność Organu wpłynęła do Organu w dwóch terminach – w dniu 12 października 2021 r. (wniesiona za pośrednictwem Organu) oraz w dniu 13 października 2021 r. (przekazana przez WSA we Wrocławiu z uwagi na jej wniesienie bezpośrednio do Sądu). Skargi te wraz z aktami sprawy Organ przekazał tut. Sądowi pismami z 18 listopada 2021 r. Jednocześnie Organ wyjaśnił, że nieprzekazanie skargi w terminie jest skutkiem ogromnej ilości wniosków cudzoziemców i niedoborami kadrowymi.

Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że sprawa ze skarg K. D. z 5 października 2021 r. została zarejestrowana pod sygn. akt [...] (skargi z uwagi na ich tożsamą treść zostały potraktowane jako jedna skarga). Z akt tej sprawy wynika, że przekazanie przez Organ do tut. Sądu obu skarg (wraz z aktami sprawy) nastąpiło w dniu 24 listopada 2021 r. przez ich złożenie w Biurze Podawczym tut. Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.

Podkreślić należy, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne. Za przyjęciem takiej interpretacji przemawia użycie przez prawodawcę słowa "może". Orzeczenie to ma zatem charakter uznaniowy. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że wniosek o wymierzenie grzywny może być złożony w każdym czasie po upływie określonego przez ustawodawcę terminu na przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, tj. po upływie terminu trzydziestu dni od jej otrzymania przez organ. Przemawia za tym zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa art. 55 § 1 p.p.s.a. Literalne brzmienie przepisu expressis verbis stanowi, że wniosek o ukaranie grzywną może być złożony "w razie niezastosowania się do obowiązków", tzn. ustawodawca wprost precyzuje moment, w którym strona ma prawo taki wniosek sformułować, tj. moment przekroczenia przez organ ustawowego terminu. Zauważyć też należy, że wniosek o wymierzenie grzywny jest pismem składanym bezpośrednio do sądu, a nie za pośrednictwem organu. Zgodnie bowiem z art. 63 w zw. z art. 64 § 1 powołanej ustawy, jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek, który składa się bezpośrednio do sądu. W myśl natomiast art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Podsumowując powyższe przywołać należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt II OZ 855/20 (niepubl.), że termin na przekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę musi upłynąć, aby można było skutecznie wystąpić z wnioskiem o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 powołanej ustawy.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Wnioskodawczyni nie spełniła warunku do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Złożenie wniosku nastąpiło bowiem w momencie, gdy nie upłynął jeszcze termin przewidziany do wypełnienia przez Organ obowiązku nadesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wniosek taki wynika z zestawienia daty złożenia wniosku o wymierzenie grzywny (9 listopada 2021 r.) z datą upływu terminu do przekazania przez Organ skargi do tut. Sądu, liczonego od daty wpływu pierwszej skargi, tj. wniesionej za pośrednictwem Organu (12 października 2021 r.), która przypadała na 12 listopada 2021 r. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że przedmiotowy wniosek o wymierzenie grzywny, jako złożony przedwcześnie, podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu od wniosku w wysokości 100 zł (pkt II sentencji) orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.