Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 281/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 roku sprawy ze skargi A. M. oraz A. i P. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr ,,[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie naruszeń warunków technicznych przy budowie obiektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 4 stycznia 2018 r. do PINB w "[...]" wpłynął wniosek A. M., P. P. oraz A. P. o doprowadzenie zlikwidowania okna w poziomie parteru i piwnicy w budynku nr "[...]" przy "[...]"

w "[...]". Według wnioskujących należy zmienić sposób odprowadzenia wody opadowej, gdyż aktualnie odprowadzona jest bezpośrednio na ich działkę, co jest niezgodne z przepisami. Wskazane okna kolidują z rozbudową istniejącego budynku na działce nr "[...]" oraz nie spełniają przepisów przeciwpożarowych (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 2.1. oraz § 207.1.). Nie należą one do pomieszczeń mieszkalnych, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, ponieważ jedno

z nich jest oknem biurowym, a drugie okno jest oknem piwnicznym.

Decyzją z "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w "[...]" umorzył postępowanie w sprawie naruszeń warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy budowie budynku handlowo-mieszkalnego w "[...]" przy "[...]", na działce Nr "[...]". W uzasadnieniu wskazano, ze w świetle zebranych dokumentów nie można zarzucić, iż roboty związane z obiektem będącym własnością M. W.K. zostały wykonane nielegalnie.

Decyzję tę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z "[...]" uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że decyzja została wydana przedwcześnie bez wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Polecił ustalić, czy w obiegu prawnym jest pozwolenie na budowę obiektu na działce nr "[...]" i obiektu na działce nr "[...]" i czy wykonano je zgodnie z projektem stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę oraz ustalić moment powstania inwestycji na działce nr "[...]" i działce nr "[...]" w obecnym kształcie.

Decyzją z "[...]" organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie. Stwierdził, że roboty związane z obiektem będącym własnością M.W.K. zostały wykonane legalnie. Zarówno okna, jak i inne roboty,

o których mowa w piśmie skarżących, wykonane zostały na podstawnie projektu zatwierdzonego stosownymi decyzjami administracyjnymi. Bezspornym jest fakt, iż realizacja okien w ścianie budynku usytuowanej na granicy działek narusza przepisy warunków technicznych, jednak dopóki decyzje zatwierdzające ten stan rzeczy są

w obrocie prawnym wiążą zarówno inwestora jak i organ, w związku z czym organ nadzoru budowlanego nie ma delegacji prawnej do dalszego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie, gdyż w świetle powyższego jest ono bezprzedmiotowe. Dopiero wyeliminowanie decyzji zatwierdzających okna w ścianie budynku na granicy działek umożliwiłoby przeprowadzenie ewentualnego postępowania naprawczego mającego na celu doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem. Organ nie posiada kompetencji do sprawdzania prawidłowości wydania decyzji stanowiących podstawę realizacji robót (decyzji o pozwoleniu na budowę). W niniejszej sprawie, w kwestiach podnoszonych przez użytkowników wieczystych działki Nr "[...]", rozstrzygnięcia zostały już podjęte w pozwoleniach na prowadzenie robót budowlanych na działce Nr "[...]". Podjęcie kolejnego merytorycznego rozstrzygnięcia w takiej sytuacji godziłoby w zasadę rzeczy osądzonej.

W odwołaniu pełnomocnik A. M. i P. P. zarzucił naruszenie

1) art. 105 § 1 k.p.a. - poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania,

2) art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej

i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

3) art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez:

a) niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym brak odniesienia się do kwestii legalności okna piwnicznego wraz ze skrzynką okienną, stanowiącego część składową budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej

nr "[...]", brak odniesienia się do kwestii braku murów ogniowych od strony budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej nr "[...]" i wykonanego samowolnie docieplenia ściany budynku usytuowanej od strony budynku należącego do Odwołujących, brak odniesienia się do legalności połaci dachowych wysuniętych poza obrys budynku w sposób ingerujący w nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr "[...]" oraz brak odniesienia się do kwestii zamontowanej rury spustowej odprowadzającej wody opadowe z dachu budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę nr "[...]", która jest zamontowana poza tą działką

i odprowadza wody opadowe na teren nieruchomości stanowiącej działkę nr "[...]",

b) wydanie decyzji pomimo braku ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy nie uzyskano wszystkich dokumentów koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia, a zawnioskowanych m.in. w piśmie odwołujących z 5 kwietnia 2019 r., w tym m.in. oryginału projektu budowlanego budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej nr "[...]" pomimo, iż projekt ten sporządzony rzekomo w 1986 r., a zatem przed bezspornie wybudowanym później budynkiem usytuowanym na działce nr "[...]", obrazuje tenże właśnie sąsiedni budynek odwołujących, co w świetle zasad logicznego rozumowania byłoby niemożliwe, jak również dokumentacja ta zawiera nieprawidłowe w zakresie rzutu bocznego projektowanego budynku oznaczenie nazwy placu od strony którego uwidoczniony jest planowany do wybudowania budynek na działce nr "[...]", braku zwrócenia się przez organ do E. T. P. jak i K. P. udzielenie informacji czy posiadają jakąkolwiek dokumentację budowlaną związaną z obiektem usytuowanym na działce ewidencyjnej i poprzestaniu na próbie przesłuchania ich;

c) niewystarczające, pobieżne zbadanie dowodu z dokumentów w postaci Decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w "[...]" z "[...]" oraz Decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w "[...]" znak "[...]", a przez to nieprawidłową ocenę materiału dowodowego.

W postępowaniu odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że decyzje pozwolenia na budowę budynku objętego przedmiotowym postępowaniem tj. z "[...]",

z "[...]", z "[...]" nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Wezwał M. i J. W. do przedłożenia decyzji z "[...]" oraz oryginału projektu budowlanego stanowiącego załącznik do tej decyzji. Projekt został dostarczony.

Decyzją z "[...]" organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zgodził się on z tym, że wszczęte na skutek interwencji skarżących postępowanie okazało się bezprzedmiotowe, albowiem sporne otwory okienne zostały wybudowane zgodnie z ostateczną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy "[...]"

o pozwoleniu na budowę z "[...]". Pomimo, iż z uwagi na datę budowy przedmiotowego obiektu organy właściwe nie posiadają oryginalnej dokumentacji, to

w aktach sprawy znajduje się oryginał projektu stanowiącego załącznik do w/w decyzji.

Z dokumentacji tej bezsprzecznie wynika (rzut piwnic i parteru), iż sporne okna zarówno w piwnicy jak i na parterze zostały wykonane legalnie. Dodatkowo okoliczność, iż zostały one wykonane w tej dacie potwierdza dokumentacja projektowa z 1988 r. sąsiedniego budynku kwiaciarni przedłożona przez samego skarżącego Na rzutach piwnic i rzutach parteru budynku kwiaciarni widnieją (w budynku handlowo-usługowym objętym niniejszym postępowaniem) przedmiotowe otwory okienne. Nie ma też podstaw do zakwestionowania legalności spornych rur spustowych i wysuniętych połaci dachowych, które (jak wskazał PINB w protokole z 14 lutego 2018 r.) znajdują się zarówno w dokumentacji projektowej zatwierdzonej do decyzji

z "[...]" (na rzucie i przekroju dachu) jak i w inwentaryzacji stanowiącej załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w "[...]" z "[...]".

Bezspornym jest fakt, iż obecne usytuowanie spornych okien w ścianie na granicy z działką sąsiednią narusza przepisy warunków technicznych. Nie mniej jednak ich lokalizacja jest zgodna z pozwoleniem na budowę z "[...]". Decyzja ta jest ostateczna, a w konsekwencji wiążąca i dopóki nie zostanie wyeliminowana

z obrotu prawnego, organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do jej oceny, a tym bardziej kwestionowania zawartych w niej rozwiązań.

Warunkiem dopuszczalności prowadzenia postępowania legalizacyjnego

i wydania w jego ramach zakazów lub nakazów, jest uprzednie stwierdzenie dopuszczenia się przez inwestora samowoli budowlanej. Przedmiotem takiego postępowania może być zatem wyłącznie obiekt budowlany zrealizowany

z naruszeniem prawa. Inwestycja zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji

o pozwoleniu na budowę nie może być przedmiotem nakazów organów nadzoru budowlanego. Jeżeli zatem obiekt został wzniesiony legalnie i zgodnie z posiadanym pozwoleniem na budowę, to do czasu usunięcia tego ostatniego z obrotu prawnego, organy nadzoru budowlanego nie mają jakichkolwiek podstaw by podejmować działania w związku z jego budową.

Odnosząc się do kwestii samowolnego docieplenia ściany budynku usytuowanej od strony budynku skarżących, organ odwoławczy wskazał, iż powyższa okoliczność wskazana dopiero na etapie postępowania odwoławczego nie była przedmiotem niniejszego postępowania i nie została objęta w swej treści przez decyzję organu

I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" winien zweryfikować, czy doszło do wykonania wskazanych robót budowlanych i ewentualnie ocenić ich legalność i prawidłowość w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

W skardze A. M. oraz A. i P. P. zarzucili naruszenie:

1) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, a w efekcie wydanie błędnej decyzji o jego umorzeniu;

2) art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez:

a) niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym poprzez wadliwe przyjęcie, iż dokumentacja projektowa dostarczona przez M. i J. W. stanowiła podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę

z "[...]", pomimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych i w konsekwencji uznanie, iż okna parterowe i piwniczne wraz ze skrzynką okienną, stanowiące część składową budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej nr "[...]", mury ogniowe od strony budynku usytuowanego na działce ewidencyjnej nr "[...]", połacie dachowe wysunięte poza obrys budynku w sposób ingerujący w nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr "[...]" oraz rura spustowa odprowadzającej wody opadowe z dachu budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę nr "[...]", która jest zamontowana poza tą działką

i odprowadza wody opadowe na teren nieruchomości stanowiącej działkę nr "[...]" są wybudowane w sposób legalny,

b) wydanie decyzji pomimo braku ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy nie uzyskano wszystkich dokumentów koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia, a zawnioskowanych m.in.

w piśmie odwołujących z 5 kwietnia 2019 r., w tym m.in. braku zwrócenia się do E. T. P. jak i K. P. o udzielenie informacji czy posiadają jakąkolwiek dokumentację budowlaną związaną z obiektem usytuowanym na działce ewidencyjnej i poprzestaniu na próbie przesłuchania ich.

W uzasadnieniu skarżący wskazali m.in., że organ przyznał wprawdzie, iż nie widział decyzji o pozwoleniu na budowę z "[...]", albowiem organy które ją wydały nie posiadają jej, podobnie jak załączników do niej. Pomimo to uznał, iż "oryginał" dokumentacji projektowej, o którą zwrócił się do M. i J. W. był tym, w oparciu o który wydane zostało pozwolenie na budowę.

Brak podstaw do powoływania się przez organ na okoliczność, iż w przedłożonym przez nich projekcie budowlanym ich budynku usytuowanego na działce nr "[...]" widnieją sporne okna. Projekt ten pochodzi z 1988 r. zaś pozwolenie na budowę budynku wzniesionego przez M. i J. W. - z 1986 r. Oczywistym jest, iż w okresie tych dwóch lat okna mogły powstać wbrew pozwoleniu na budowę. Stąd znalazły się one w dokumentacji projektowej odnoszącej się do budynku usytuowanego obecnie na działce nr "[...]". Projektant po prostu przyjął stan istniejący jako stan zgodny z prawem. Organ w żaden sposób nie zweryfikował tej okoliczności,

a jest to okoliczność ze wszech miar istotna. Organ nie ma podstaw do tego by

z przedłożonej przez skarżących dokumentacji wyprowadzać wniosek o legalności tych okien.

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozp. Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej

i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, "Budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu

z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych."

Niezrozumiałym w tym kontekście jest fakt, iż organ przyjął, że Naczelnik Miasta

i Gminy "[...]" wydał w "[...]" decyzję o pozwoleniu na budowę w sposób oczywisty sprzeczną z prawem.

Skarżący podkreślili, że ich zastrzeżenia dotyczące przedmiotowego obiektu budowlanego były znacznie szersze aniżeli zweryfikowane przez organ. Zarzuty dotyczyły nie tylko okna umiejscowionego nielegalnie na poziomie parteru budynku czy okna piwnicznego, ale też braku murów ogniowych, braku legalności połaci dachowych wysuniętych poza obrys budynku w sposób ingerujący w nieruchomość stanowiącą działkę nr "[...]" oraz zamontowanej rury spustowej odprowadzającej wody opadowe

z dachu budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej działkę nr "[...]", która jest zamontowana poza tą działką i odprowadza wody opadowe na teren nieruchomości stanowiącej działkę nr "[..]". Organ wszystkie te kwestie "podpiął" pod projekt budowlany, który jego zdaniem stanowił podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie

Wskazał, że skarżący nie mają racji twierdząc, iż nie zwrócono się do E. P. i K. P., czy posiadają dokumentację związaną

z przedmiotowym obiektem. Organ I instancji pismem z 24 kwietnia 2019 r. wezwał poprzednich właścicieli działki nr "[...]" P. celem przesłuchania

w charakterze świadka. Ich córka przedłożyła dokumenty będące w ich posiadaniu tj. kopię decyzji Naczelnika Miasta i Gminy "[...]" z "[...]" o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowego w "[...]" przy "[...]".

Na rozprawie pełnomocnik skarżących wyraził przekonanie, że organ nadzoru budowlanego dysponuje środkami prawnymi w sytuacji, kiedy pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego A. M., organ nadzoru powinien zająć się wszelkimi nieprawidłowościami inwestycji wykonanych przez uczestników postępowania.

Według pełnomocnika organu, nie można skutecznie żądać doprowadzenia do stanu zgodnego z obecnie obowiązującymi przepisami inwestycji zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r., poz. 2325, w skr.: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z prawem według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją wykazała, że nie narusza ona prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżący kwestionują zasadność umorzenia postępowania

w sprawie naruszeń warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy budowie budynku handlowo-mieszkalnego w "[...]" przy "[...]", na działce Nr "[...]" – zarzuconych w opisanym na wstępie wniosku.

Zdaniem organów obu instancji brak było podstaw do działania organów nadzoru budowlanego. Jest to konsekwencją ustalenia, że sporne otwory okienne, rury spustowe i wysunięte połacie dachowe zostały wybudowane zgodnie z projektem stanowiącym załącznik do ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy "[...]"

z "[...]" o pozwoleniu na budowę.

Skarżący poddali w wątpliwość to, że "»oryginał« dokumentacji projektowej,

o którą (organ) zwrócił się do M. i J. W. był tym, w oparciu o który wydane zostało pozwolenie na budowę". Zarzut taki nie może jednak podważać argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawili bowiem żadnych dowodów obalających domniemanie prawdziwości dokumentu w postaci projektu opatrzonego stosownymi pieczęciami i podpisami. O tym, iż kwestionowany projekt stanowił załącznik do ww. decyzji o pozwoleniu na budowę zaświadcza wprost adnotacja, pod którą widnieje pieczęć zastępcy Naczelnika Miasta i Gminy.

W zaskarżonej decyzji słusznie wskazano zatem, że z tejże dokumentacji (rzut piwnic i parteru) bezsprzecznie wynika, iż sporne okna zarówno w piwnicy jak i na parterze zostały wykonane legalnie. Nie ma też podstaw do zakwestionowania legalności spornych rur spustowych i wysuniętych połaci dachowych, które (jak wskazał PINB w protokole z 14 lutego 2018 r.) znajdują się zarówno

w dokumentacji projektowej zatwierdzonej do decyzji z "[...]" (na rzucie

i przekroju dachu) jak i w inwentaryzacji stanowiącej załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w "[...]" z "[...]".

Powyższe znajduje potwierdzenie w reszcie materiału dowodowego. Projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji z "[...]" zatwierdzony przez Naczelnika Miasta i Gminy "[...]" przewiduje okna w ścianie szczytowej w takim kształcie jak są one obecnie wykonane. Decyzją z "[...]" Kierownik Urzędu Rejonowego w "[...]’ udzielił pozwolenia na kontynuowanie nadbudowy pawilonu handlowo-usługowego według projektu technicznego z inwentaryzacją. W inwentaryzacji tej są uwidocznione sporne okna, rura spustowa i wysunięte połacie dachowe. W aktach znajduje się potwierdzenie zawiadomienia o zakończeniu budowy, z którego wynika, że Kierownik Urzędu Rejonowego w "[...]" nie zgłosił sprzeciwu odnośnie zakończenia budowy pawilonu i przystąpienia do jego użytkowania. Ze stanowiącego załącznik do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego

w "[...]" z "[...]" projektu budowlanego dotyczącego zabudowy tarasu części parterowej istniejącego pawilonu handlowo-mieszkalnego również wynika, że okno w parterze istnieje. Prawidłowa realizacja tej decyzji została potwierdzona zaświadczeniem z"[...]".

W uzasadnieniu decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją słusznie stwierdzono, że elementy budynku kwestionowane przez skarżących wykonane zostały na podstawnie projektu zatwierdzonego stosownymi decyzjami administracyjnymi. Bezspornym jest fakt, iż realizacja okien w ścianie budynku usytuowanej na granicy działek narusza przepisy warunków technicznych, jednak dopóki decyzje zatwierdzające ten stan rzeczy są w obrocie prawnym wiążą zarówno inwestora

jak i organ. Dopiero ich wyeliminowanie umożliwiłoby przeprowadzenie ewentualnego postępowania naprawczego mającego na celu doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem.

Organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie nie miały kompetencji do weryfikowania prawidłowości decyzji stanowiących podstawę realizacji robót, a jedynie weryfikowanie zgodności wykonania owych robót z tymi decyzjami.

W kwestiach podnoszonych przez skarżących rozstrzygnięcia zostały już podjęte w pozwoleniach na prowadzenie robót budowlanych na działce Nr "[...]". Podjęcie kolejnego merytorycznego rozstrzygnięcia w takiej sytuacji godziłoby w zasadę rzeczy osądzonej.

W takim stanie faktycznym istniała podstawa do przyjęcia, że w zakresie objętym wnioskiem skarżących brak było podstaw prawnych do wydawania nakazów przez organy nadzoru budowlanego. Zasadnym było więc umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

W kwestii samowolnego docieplenia ściany budynku usytuowanej od strony budynku skarżących, organ odwoławczy słusznie zauważył, że zakres decyzji jej nie obejmował, gdyż została wskazana dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W takiej sytuacji prawidłowo polecił organowi I instancji przeprowadzenie w tym zakresie odrębnego postepowania administracyjnego.

Stwierdzając zatem, iż organ rozpatrzył sprawę w sposób prawidłowy,

z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego, Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.