Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 581/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 129 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134, art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2010r. sprawy ze skargi E.R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009 I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 581/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2010r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. odmówił E. R. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009r. Decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu 5 maja 2010r.

Odwołanie od tej decyzji E. R. nadał przesyłką poleconą za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 20 maja 2010r.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania E. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2009r. o rolnictwie ekologicznym ( Dz. U. Nr 116 poz. 975) jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 31 października każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego według stanu za ten rok. Zgłoszenie błędów lub pomyłek w informacjach zawartych w wykazie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 dokonuje się do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu. W niniejszej sprawie Jednostka Certyfikująca w swoim wykazie nie potwierdziła realizacji przez skarżącego wariantów rolnictwa ekologicznego, co spowodowało odmowę przyznania płatności. Zgłoszone przez tę jednostkę błędy w piśmie z dnia 12 maja 2010r. nie mogły zdaniem organu być wzięte pod uwagę.

W skardze na tę decyzję E. R., zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009r. o rolnictwie ekologicznym, § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. ( Dz. U. Nr 33 poz. 262 ze zm.) oraz przepisów postępowania – art. 7 i 9 kpa - domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U,. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Z porównania daty doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji z datą nadania przez niego odwołania od tej decyzji wynika, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 kpa. Termin ten bowiem upływał w dniu 19 maja 2010r. ( środa, a więc nie był to dzień wolny od pracy), tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 20 maja 2010r. ( data nadania w urzędzie pocztowym, o czym świadczy stempel z datownikiem na kopercie, znajdującej się w aktach administracyjnych). Zauważyć należy, iż już organ I instancji przekazując akta organowi odwoławczemu, w piśmie zatytułowanym "stanowisko Biura Powiatowego w sprawie decyzji..." zasygnalizował, że odwołanie zostało wniesione po terminie. E. R. nie złożył wniosku o przywrócenie mu terminu do zaskarżenia decyzji z dnia 27 kwietnia 2010r. Rozpoznanie spóźnionego odwołanie jest rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie wynikającej z art. 16 kpa zasady trwałości decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1999r. sygn. I SA 330.99 Lex 48749). Pomimo bowiem, że decyzja organu I instancji na skutek niewniesienia od niej odwołania w 14-dniowym terminie stała się ostateczna, organ zaskarżoną obecnie do sądu decyzją rozpoznał w zwykłym trybie wniesione od niej odwołanie.

Mając powyższe na uwadze, skoro zachodzi przyczyna, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt2 kpa, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Z uwagi na powyższe bezprzedmiotowe jest odnoszenie się przez Sąd do zawartych w skardze zarzutów.