Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 673/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 4 ust. 1 i  art.. 19
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Lublińcu z dnia 19 października 2010 r. nr 775/LVIII/2010 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność art. 5 pkt 4 lit. b tiret 2 zaskarżonej uchwały oraz jej art. 5 pkt 2 lit. f i art. 5 pkt 5 lit. e w części dotyczącej sformułowania "w kolorze naturalnym" oraz art. 4 § 1 w części ograniczającej na terenach oznaczonych symbolem "U" lokalizację obiektów o powierzchni całkowitej do 1000 m2 (tabela nr 1 wiersz 3).


UZASADNIENIE

W dniu 19 października 2010 roku Rada Miasta Lubliniec podjęła uchwałę nr 775/LVIII/2010 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północno-zachodniej części miasta Lubliniec obejmującej dzielnicę Steblów.

Wojewoda Śląski działając jako organ nadzoru, złożył na tę uchwalę skargę w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej zwaną u.s.g.) domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zarzucił jej podjęcie z naruszeniem szeregu przepisów, a to: art. 19, art. 4 ust. 1i art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej zwanej u.p.z.p.), § 4 pkt 1 i pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U Nr 164, poz. 1587 – dalej zwanego rozporządzeniem MI), § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 7, poz. 690 ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych) oraz art. 55 ust. 3 w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji ośrodowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej zwanej u.o.u.i.ś.). W uzasadnieniu skargi organ nadzoru stwierdził, że Rada Miasta Lublińca wprowadziła w art. 4 § 1 uchwały dla terenów oznaczonych w planie symbolem "U" zapis ograniczający do 1000 m² powierzchnię całkowitą obiektów handlowych, usługowych, administracyjnych i innych obiektów użyteczności publicznej na terenach bez powtórzenia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie, przez co naruszyła art. 19 u.p.z.p. Wojewoda zauważył także, że ten zapis planu jest niezgodny z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia MI w kwestii ustalenia wskaźników powierzchni zabudowy, które winny zostać ustalone w stosunku do powierzchni działki lub terenu.

Zdaniem Wojewody także w art. 15 pkt 15 lit f uchwały Rada posłużyła się parametrem nieprzewidzianym w u.p.z.p oraz nie służącym kształtowaniu ładu przestrzennego. Ustaliła ona bowiem dla terenów kultu religijnego zakaz lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 50 m². W art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. ustawodawca zezwolił tymczasem na operowanie jedynie wskaźnikiem powierzchni sprzedaży przekraczającym 2000 m².

Z kolei w art. 15 pkt 2 lit e oraz art. 15 pkt 12 lit e uchwały zawarto nieprecyzyjne i niemożliwe do wyegzekwowania ustalenia dotyczące układu kalenic dla terenów zabudowy jednorodzinnej. Zapisem tym wprowadzono nakaz dotyczący położenia kalenicy głównej budynku, która powinna być równoległa lub prostopadła do ulicy w zależności od układu przestrzennego w pierwszym zatwierdzonym projekcie lub w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Zdaniem organu nadzoru tego rodzaju nakaz winien skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały bowiem nie mieści się we wskazanym w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zamkniętym katalogu problemów wymagających uregulowania w planie miejscowym.

W ocenie Wojewody z kolei przepis art. 15 pkt 12 lit a uchwały ( winno być art. 15 pkt 11 lit c – przyp. Sąd ) odnoszący się do terenów zabudowy mieszkaniowej oznaczonych symbolami "79 i 78 MN" jest niezgodny z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem "w odległości 50 m od terenów kolejowych lokalizacja nowych budynków jest niewskazana, wymaga uzgodnienia ze służbami kolejowymi i specjalnych zabezpieczeń przed hałasem i drganiami". Przepis ten wprowadza zatem możliwość ustalania dla tych terenów warunków zabudowy w drodze uzgodnień z służbami kolejowymi zamiast na podstawie planu miejscowego.

Naruszenie ustaleniami planu przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Wojewoda dostrzegł w unormowaniu zawartym w art. 15 pkt 5 lit a uchwały (winno być w art. 5 pkt 5 lit a – przyp. Sąd). Przepisem tym Rada dopuściła w zabudowie bliźniaczej możliwość różnicy wysokości budynków do 1 metra. Tymczasem powołany przepis rozporządzenia nakazuje, aby budynek taki przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce.

Zdaniem Wojewody natomiast art. 15 pkt 4 lit. b tiret 2 (winno być art. 5 pkt 4 lit b tiret 2 – przyp. Sąd) uchwały narusza prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej wynikające z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Ten przepis uchwały w przypadku działek niezabudowanych uzależnia bowiem dopuszczenie zabudowy bliźniaczej od zgodnego wystąpienia o budowę właścicieli sąsiadujących działek.

W ocenie Wojewody natomiast zapisy art. 15 pkt 2 lit f i art. 15 pkt 5 lit e ( winno być art. 5 pkt 2 lit f i art. 5 pkt 5 lit e – przyp. Sąd) oraz art. 15 pkt 4 lit b uchwały zostały zredagowane z naruszeniem zasad prawidłowej legislacji stanowiących część składową wyrażonej w art. 2 Konstytucji R.P. zasady demokratycznego państwa prawnego oraz jedną z podstawowych zasad techniki prawodawczej wskazanej w § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej ( Dz. U. Nr 100, poz. 908). Pierwsze z tych dwóch przepisów plan wprowadzają obowiązek pokrycia dachów stromych dachówką ceramiczną lub materiałem dachówkopodobnym "w kolorze naturalnym" są zatem niejednoznaczne i niejasne przez co wprowadzają niepewność wśród ich adresatów. Podobnie sprawa przedstawia się w przypadku art. 15 pkt 4 lit b uchwały dopuszczającego w sposób niejednoznaczny odstępstwa od wskazanych w jej art. 15 pkt 4 lit a zasad zabudowy luk budowlanych.

Wreszcie zdaniem organu nadzoru zaskarżona uchwała narusza art. 55 ust. 3 w zw. z art. 46 pkt 1 u.o.u.i.ś. poprzez niedołączenie do niej podsumowania zawierającego uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu w odniesieniu do rozpatrywanych rozwiązań alternatywnych oraz informację, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie uwzględnione dokumenty wskazane w tych przepisach ustawowych.

W odpowiedzi na skargę Gmina Lubliniec, reprezentowana przez Burmistrza Miasta Lubliniec, wniosła o jej oddalenie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności uchwały w całości oraz o uchylenie art. 4 § 1 uchwały dotyczącego ograniczenia powierzchni całkowitej obiektów usługowych do 1000 m² na terenach oznaczonych symbolem "U". W uzasadnieniu Gmina zgodziła się ze stanowiskiem Wojewody dotyczącym zarzutu naruszenia art. 19 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie przez Radę Miejską Lublińca zmian do art. 4 ust. 1 uchwały bez powtórzenia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie. W związku z tym Gmina wniosła "o skreślenie" z uchwały zapisu " o pow. do 1000 m²" dla terenów oznaczonych symbolem "U".

Gmina Lubliniec jednocześnie nie zgodziła się z pozostałymi zarzutami skargi wskazując na ich bezzasadność. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 15 ust. 2 u.p.z.p. wskazała, że Wojewoda powołał się na brzmienie tego przepisu w wersji, która weszła w życie w dniu 20 października 2010 r., a zatem już po opracowaniu i uchwaleniu planu. Zwróciła także uwagę na niewłaściwe oznaczenie w skardze szeregu przepisów uchwały kwestionowanych przez Wojewodę (na co zwrócono już wyżej uwagę).

Gmina nie zgodziła się także z zarzutami nieprecyzyjnego i nieprawidłowego sformułowania przepisów planu podnosząc, że zarzuty te mają charakter dyskusyjny.. W szczególności Gmina wyjaśniła, że uregulowania dotyczące układów kalenic zawarte w art. 15 pkt 2 lit e oraz art. 15 pkt 12 lit e uchwały odnoszą się do terenów zabudowanych z przemieszanym układem kalenic, a wprowadzone przepisy tworzą reguły pozwalające na uporządkowanie zabudowy i poprawę ładu przestrzennego. Co się tyczy art. 15 pkt 15 lit. f uchwały wprowadzającego ograniczenie powierzchni sprzedaży przy obiektach kultu religijnego (teren oznaczony jako "23 U") to stanowi on powtórzenie przepisu planu poprzednio obowiązującego, który nigdy nie był kwestionowany. Ponadto ograniczenie powierzchni sprzedaży nie stanowi istotnego naruszenia prawa mogącego skutkować unieważnieniem uchwały. Natomiast zawarte w art. 5 pkt 2 lit f i pkt 5 lit e uchwały zapisy nakazujące stosowanie kolorów naturalnych pokryć dachowych jednoznacznie określają gamę kolorów, bowiem odnoszą się one do kolorów w odcieniach brązu, czerwieni i szarości. Wystarczająco precyzyjny jest także w ocenie Gminy przepis art. 15 pkt 4 lit b uchwały dopuszczający odstępstwo od ustaleń zawartych w pkt 4 lit a tego artykułu.

Gmina Lubliniec nie zgodziła się również z zarzutem naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W jej ocenie odnoszący się do zabudowy bliźniaczej przepis art. 5 pkt 5 lit. a planu nie jest sprzeczny z warunkami technicznymi, a jedynie porządkuje zabudowę, bowiem uniemożliwia drastyczne zróżnicowanie wysokości zestawionych ze sobą brył, co może mieć miejsce przykładowo w przypadku dobudowy parterowego budynku do budynku piętrowego. Z kolei zapis dotyczący zabudowy bliźniaczej na działkach niezabudowanych, który został zawarty w art. 5 pkt 4 lit b tiret 2 planu stanowi tylko jedną z możliwości realizacji zabudowy bliźniaczej i nie narusza w żaden sposób warunków technicznych.

Gmina Lubliniec nie zgodziła się też ze stanowiskiem organu nadzoru, że zapis art. 15 pkt 11 lit. c uchwały umożliwia określanie warunków zabudowy poza planem, w drodze uzgodnień ze służbami kolejowymi, przez co doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Kwestionowany zapis ma bowiem w jej ocenie wyłącznie charakter informacyjny dla przyszłego inwestora i projektanta.

Odnosząc się zarzutu braku dołączenia do uchwały w formie załącznika podsumowania, o jakim mowa w przepisie art. 55 ust. 3 w zw. z art. 46 pkt 1 u.o.u.i.ś. Gmina wskazała, że wymóg taki nie wynika z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i załącznik taki nie stanowi obligatoryjnego elementu uchwały w sprawie planu miejscowego.

W podsumowaniu swojego stanowiska Gmina Lubliniec wskazała, że procedura planistyczna podjęta została na wniosek społeczności lokalnej i przeprowadzona przy jej aktywnym udziale. Zaskarżony plan miejscowy nie wprowadza zaś rozwiązań rażąco sprzecznych z prawem skutkujących nieważnością uchwały w całości.

W piśmie procesowym z dnia 11 października 2011 r. Burmistrz Miasta Lubliniec zweryfikował udzieloną wcześniej w imieniu Gminy odpowiedź na skargę wskazując, że poprawka wniesiona przez Radę Miejską w Lublińcu do projektu planu, którą wprowadzono w jednostce "U" ograniczenie powierzchni zabudowy do 1000 m² nie spowodowała naruszenia art. 19 u.p.z.p. Poprawka ta została bowiem wniesiona przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu oraz przed przesłaniem go do uzgodnień. Tym niemniej Burmistrz podtrzymał swoje stanowisko zajęte w poprzednim piśmie w kwestii stwierdzenia nieważności kwestionowanego przez organ nadzoru art. 4 § 1 uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały Rady dowodzi częściowej zasadności skargi Wojewody Śląskiego.

W pierwszym rzędzie zgodzić się należy z podzielanym także przez Gminę Lubliniec zarzutem niezgodności z przepisem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zapisu znajdującego się w wierszu 3 kolumnie 3 tabeli nr 1 zamieszczonej art. 4 § 1 uchwały. Mocą tego unormowania na terenach oznaczonych symbolem "U" dopuszczono realizację obiektów handlowych, usługowych, administracyjnych i innych obiektów użyteczności publicznej o pow. całkowitej do 1000 m². Wskazać należy, że przywołany przepis uchwały pozostaje z sprzeczności nie tylko z brzmieniem powołanego art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wprowadzonym ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków ( Dz. U. Nr 130, poz. 871), ale także z brzmieniem tego przepisu sprzed jego nowelizacji. Przepis ten nakazywał bowiem obowiązkowe określenie w planie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy. Stosownie zaś do art. 2 pkt 16 u.p.z.p. przez parametry i wskaźniki urbanistyczne należy rozumieć parametry i wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydawanymi na podstawie art. 10 ust. 4 i art. 16 ust. 2 i art. 40 u.p.z.p. W § 4 pkt 6 rozporządzenia MI wydanego w oparciu o delegację zawartą w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. wskazano natomiast, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności (...) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Tym samym gminny planista nie jest uprawniony do określania wielkości powierzchni zabudowy w liczbach bezwzględnych i w oderwaniu od powierzchni działki lub terenu, jak to miało miejsce we wskazanym wyżej przepisie uchwały.

Zdaniem Sądu zgodzić się należy także z zarzutem Wojewody wskazującym na naruszenie przepisem art. 5 pkt 4 lit. b tiret 2 zaskarżonej uchwały przepisu art. 4 ustawy Prawo budowlane. Zakwestionowany przez organ nadzoru przepis prawa miejscowego uzależnia możliwość realizacji na terenach niezabudowanych zabudowy mieszkaniowej bezpośrednio przy granicy, w układzie zabudowy bliźniaczej, od zgodnego wystąpienia o budowę właścicieli sąsiadujących działek. Unormowanie takie godzi w prawo do zabudowy nieruchomości przysługujące osobom posiadającym prawo dysponowania nią na cele budowlane. Nie można zgodzić się także ze stanowiskiem Gminy, że to unormowanie pozostaje w zgodzie z warunkami technicznymi. Wskazać tutaj bowiem należy chociażby na § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką (...) na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Podzielić należy także zarzut Wojewody Śląskiego dotyczący naruszenia zasad prawidłowej legislacji poprzez posłużenie się w art. 5 pkt 2 lit. f i art. 5 pkt 5 lit e uchwały niezdefiniowanym w uchwale określeniem "w kolorze naturalnym". Posłużenie się przez gminnego planistę tego rodzaju sformułowaniem prowadzi – jak słusznie wskazał organ nadzoru - do stanu niepewności prawa związanego z niejasnością regulacji prawnych. Prawidłowo w tej kwestii organ nadzoru powołał się także na unormowanie zamieszczone w § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej nakazujące takie redagowanie przepisów, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawarte w nich normy wyrażały intencje prawodawcy. Z przepisu tego wynikają m.in. dyrektywy precyzji tekstu prawnego i jego komunikatywności dla adresatów, które wiążą się z realizacją zasady określoności przepisów prawnych. Ta ostania zasada stanowi zaś jeden z elementów składających się na zasadę państwa prawnego sformułowaną w art. 2 Konstytucji R.P. Nie jest jasne dla Sądu zajęte w tej kwestii stanowisko Gminy Lubliniec, że określenie "kolor naturalny", którym posłużono się w art. 5 pkt 2 lit. f i art. 5 pkt 5 lit e planu odnosi się "do określonej "jednoznacznie gamy kolorów w odcieniach brązu, czerwieni i szarości".

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi. W szczególności w ocenie składu orzekającego nie narusza art. 4 ust. 1 u.p.z.p. unormowanie zamieszczone w art. 15 pkt 12 lit. e uchwały odnoszące się do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonych symbolami "78 MN i 79 MN". Zgodnie z tym przepisem "w odległości 50 m od terenów kolejowych lokalizacja nowych budynków mieszkalnych jest niewskazana, wymaga uzgodnienia ze służbami kolejowymi i specjalnych zabezpieczeń przed hałasem i drganiami". Przepis ten aczkolwiek posługuje się nieostrym sformułowaniem faktycznie wprowadza zakaz lokalizacji nowej zabudowy w odległości 50 m od terenów kolejowych. Przewiduje on jednocześnie możliwość odstępstwa od tego zakazu po uzgodnieniu ze służbami kolejowymi oraz po wykonaniu specjalnych zabezpieczeń przed hałasem i drganiami. Analizując te zapisy planu zwrócić należy uwagę na przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit e ustawy Prawo budowlane nakazujący projektowanie i budowanie obiektów budowlanych w sposób zapewniający ochronę przed hałasem i drganiami. Unormowanie to zostało powtórzone w § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Stosownie zaś do i ust. 2 pkt 2 tego paragrafu do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności hałas i drgania (wibracje). Szczegółowy natomiast zakres wymagań, jakie winny spełniać obiekty w związku z koniecznością zapewnienia im ochrony przed hałasem i drganiami zamieszczony został w dziale IX cytowanego rozporządzenia. Wobec powyższego skoro uzgodnienia inwestora ze służbami kolejowymi mają zmierzać do identyfikacji istniejących zagrożeń związanych z hałasem i drganiami tą należy uznać, że kwestionowany przez Wojewodę przepis planu miejscowego nawiązuje wprost do przytoczonych przepisów ustawy i rozporządzenia. Tym samym – zdaniem Sądu - Rada Miasta Lubliniec była uprawniona do wprowadzenia takiego unormowania w planie miejscowym.

W ocenie składu orzekającego zasad prawidłowej legislacji nie naruszają z kolei przepisy art. 15 pkt 2 lit e i art. 15 pkt 12 lit. e, a także art. 15 pkt 4 lit b uchwały. Pierwsze dwa z tych przepisów mają na celu zapewnienie ładu architektonicznego na terenach przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną "5 MN i 20 MN" oraz "81 MN i 86 MN" poprzez zachowanie jednolitego układu konstrukcji głównych kalenic w stosunku do ulicy ( układ prostopadły lub równoległy). W przypadku dwóch pierwszych jednostek strukturalnych planu wybór takiego układu kalenic został uzależniony od pierwszego zatwierdzonego projektu lub w nawiązaniu do istniejącej zabudowy, natomiast w odniesieniu do dwóch pozostałych terenów od pierwszego zatwierdzonego projektu. Zachowaniu ładu przestrzennego służą także wprowadzone w art. 15 pkt 4 uchwały zasady zabudowy luk budowlanych i kontynuacji istniejących ciągów zabudowy, które odnoszą się do geometrii dachu, układu głównej kalenicy i wysokości budynku. W kwestionowanym przez Wojewodę przepisie art. 15 pkt 4 lit. b uchwały ustalone zostały warunki, w jakich może dojść do odstępstwa od zasad wprowadzonych w art. 15 pkt 4 lit a. W ocenie Sądu wspomniane uregulowania dotyczące zarówno układu kalenic, jak i warunków zabudowy luk budowlanych w sposób zrozumiały dla adresatów wyrażają intencje prawodawcy gminnego, a zatem błędne jest stanowisko organu nadzoru, że naruszają one zasadę określoności przepisów prawnych.

Skład orzekający Sądu za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia art. 15 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie zawartego w przepisie art. 15 pkt 15 lit f uchwały zakazu lokalizacji na terenach oznaczonych symbolem "23 U" (tereny kultu religijnego) obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży pow. 50 m². W szczególności nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że przepis art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust., 2 pkt 8 u.p.z.p. uprawnia radę gminy do posługiwania się w przypadku określania rozmieszczenia obiektów handlowych jedynie wskaźnikiem powierzchni sprzedaży pow. 2000 m². Podzielić tutaj należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażony w wyroku z dnia 29 stycznia 2007 r., II SA/GL 881/06 (niepubl.), że wskaźnik powierzchni sprzedaży nie jest wskaźnikiem urbanistycznym. Skoro tak to posłużenie się nim nie może prowadzić do naruszenia zasad wskazanych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. W ocenie Sądu analizowany zapis planu odnoszący się wyłącznie do terenów kultu religijnego nie narusza także zasady swobody działalności gospodarczej wskazanej w art. 20 Konstytucji R.P.

Wreszcie za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 55 ust. 3 w zw. z art. 46 pkt 1 u.o.u.i.ś. Stosownie do przepisu art. 46 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś. przygotowanie projektu planu zagospodarowania przestrzennego gminy wymaga przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, przy czym jej podstawowy element stanowi prognoza oddziaływania na środowisko, o jakiej mowa w art. 51 tej ustawy oraz w art. 17 pkt 4 u.p.z.p. Z kolei stosownie do art. 55 ust. 3 u.o.u.i.ś. do przyjętego dokumentu (planu miejscowego) załącza się pisemne podsumowanie zawierające uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu w odniesieniu do rozpatrywanych rozwiązań alternatywnych, a także informację, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

1) ustalenia zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko;

2) opinie właściwych organów, o których mowa w art. 57 i 58;

3) zgłoszone uwagi i wnioski;

4) wyniki postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone;

5) propozycje dotyczące metod i częstotliwości przeprowadzania monitoringu skutków realizacji postanowień dokumentu.

Takie "pisemne podsumowanie" nie zostało wymienione w art. 20 u.p.z.p., w którym ustawodawca wskazał obligatoryjne załączniki do uchwały w sprawie planu miejscowego. Zasadnie także w orzecznictwie zwrócono uwagę, że z brzmienia art. 55 ust. 3 u.o.u.i.ś. wynika, że załącza się je do przyjętego dokumentu, a zatem ma to miejsce już po podjęciu uchwały. Prawidłowość tej wykładni potwierdza także brzmienie ust. 4 tego artykułu, z którego wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta jako organ sporządzający projekt miejscowego planu "przekazuje przyjęty dokument wraz z podsumowaniem właściwym organom", którymi są regionalny dyrektor ochrony środowiska oraz państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Powyższe powoduje, że "pisemne podsumowanie" nie stanowi obligatoryjnego załącznika do uchwały rady gminy, którą przyjęty został plan miejscowy ( por. w tej kwestii wyroki NSA z dnia 18 listopada 2010 r. , II OSK 1370/10 [w:] LEX nr 746494 oraz WSA w Gliwicach z dnia 15 czerwca 2011 r. II SA/GL 116/11).

Mając na uwadze przeprowadzone rozważania Sąd stwierdził nieważność jedynie części przepisów zaskarżonej uchwały wymienionych w sentencji wyroku. Skład orzekający Sądu nie podzielił jednocześnie stanowiska organu nadzoru domagającego się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło bowiem do takiego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego czy istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, które powodowałyby konieczność stwierdzenia w całości nieważności zaskarżonej uchwały.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U z 2012 , poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.