Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2092/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2007 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) w przedmiocie przekazania według właściwości skargi na działalność organu w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków - uchyla zaskarżone postanowienie -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2006 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał do załatwienia Staroście S. skargę K. G. dotyczącą rozpatrzenia jego wniosku o założenie ewidencji budynków na działce nr (...) w obrębie (...) gm. (...) w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt 16 II SAB 397/03.

Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. nr 240, poz. 2027 ) prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty.

W złożonym zażaleniu K. G. domagał się założenia ewidencji na przedmiotowej działce. Podniósł, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt 16 II SAB 397/03 jest prawomocny a Starosta nadal go nie wykonuje.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) czerwca 2006 r. Główny Geodeta Kraju na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił postanowienie organu I instancji.

Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, iż zarówno z treści skargi zainteresowanego, skierowanego do Wojewody Mazowieckiego, jak i z sentencji postanowienia organu I instancji i jego uzasadnienia wynika, iż przedmiotem przekazania nie jest wniosek o założenie ewidencji budynku lecz skarga na działania Starosty w tej sprawie. Jak wynika z art. 229 pkt 2 kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego w sprawach należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, do których należą również sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków jest wojewoda. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego naruszył więc przepisy art. 19 kpa w związku z ar. 229 pkt 2 kpa, nie jest bowiem władny do rozpatrzenia skargi na działalność Starosty, nie posiada też upoważnienia do jej przekazania innemu organowi a w szczególności Starości S., którego działalność została zaskarżona.

Nadto organ zauważył, iż w zakresie skarg i wniosków zastosowanie ma art. 231 kpa.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. G., zwany dalej skarżącym, domagał wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt 16 II SAB 397/03 i założenia ewidencji na działce(...).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż skarżący nie podnosi żadnych zarzutów odnoszących się do zaskarżonego postanowienia co w konsekwencji uniemożliwia ustosunkowanie się do zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższego postanowienia nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270-dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Jak stanowi art. 126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji.

Art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Należy podkreślić, iż katalog rozstrzygnięć, które mogą zapaść w wyniku postępowania odwoławczego, jest wyczerpujący.

Przepis ten przewiduje możliwość utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji lub wydania orzeczenia reformatoryjnego bądź kasacyjnego, a także umorzenie postępowania odwoławczego.

Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie, a zatem nie może zakończyć postępowania w inny sposób, jak tylko przez wydanie jednej z decyzji, o której mowa w treści powołanego artykułu.

W szczególności powołany przez organ odwoławczy jako podstawa wydanego rozstrzygnięcia przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa stanowi o tym, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji. Treść tego przepisu w ocenie Sądu nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym wypadku postanowienia, i nierozstrzygnięcia co do dalszego biegu postępowania w sprawie, albowiem organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji jest zobowiązany do określenia swojego stanowiska w sprawie.

W ocenie Sądu w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę rozstrzygnięcie organu odwoławczego ograniczające się tylko do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji narusza przepis art. 138 kpa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego i jako wadliwe winno być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy rozważy wskazane wyżej okoliczności i wyda postanowienie zawierające w swojej treści wszystkie elementy wskazane w dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz.1270 ) orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd postanowił w oparciu o art. 200 p.p.s.a.