Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1862/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 207 ust. 1 pkt 3, ust. 9 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2012 r. Samorząd Województwa [...] (dalej: też "województwo" lub "organ I instancji) zawarł z T. z siedzibą w W. (dalej: "skarżący" lub "beneficjent"), umowę o dofinansowanie nr [...], na realizację operacji pn. "[...]" w ramach środka 4.1 "Rozwój obszarów zależnych od rybactwa" osi priorytetowej 4 "Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa" Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (PO RYBY 2007-2013). Celem do osiągnięcia w wyniku realizacji operacji był "rozwój usług na rzecz społeczności zamieszkującej obszary zależne od rybactwa poprzez modernizację 7 domków". Całkowita wartość przyznanej pomocy finansowej wyniosła 227.970,62 zł.

Po zakończeniu realizacji projektu zespół kontrolny Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] przeprowadził w dniach [...]-[...] marca 2015 r. kontrolę, w wyniku której stwierdzono naruszenie § 6 ust. 1 pkt 3 lit. c umowy o dofinansowanie. Kontrolujący ustalili, skarżący bez zgody województwa wydzierżawił nieruchomość stanowiącą [...] Ośrodek Sportowo-Szkoleniowy T. w S., która została objęta dofinansowaniem w ramach ww. umowy. Umowa dzierżawy została zawarta [...] kwietnia 2013 r. na czas oznaczony 10 lat liczony od dnia [...] maja 2013 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr poinformowano skarżącego o wypowiedzeniu umowy o dofinansowanie i pouczono o przysługującym mu prawie do wniesienia prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy w ciągu 14 dni od dnia doręczenia pisma. Beneficjent jednak nie skorzystał z tego prawa.

Następnie organ I instancji wezwał skarżącego do zwrotu kwoty 227.970, 62 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Pomimo upływu wyznaczonego terminu dofinansowanie nie zostało zwrócone, zatem województwo wystosowało do beneficjenta zawiadomienie o toczącym się postępowaniu w sprawie określenia kwoty przypadającej do zwrotu wynikającej z podpisanej umowy o dofinansowanie.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak: [...];[...] województwo określiło skarżącemu kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu w wysokości 227.970,62 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu tych środków (włącznie), w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania beneficjenta Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej: "minister" lub "organ odwoławczy"), decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając decyzję minister stwierdził, że na podstawie § 6 ust. 1 pkt 3 lit. c umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się przez 5 lat od dnia dokonania przez ARiMR płatności końcowej, do nieprzenoszenia prawa własności lub posiadania rzeczy nabytych w ramach realizacji operacji lub niezmieniania sposobu ich wykorzystania, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 1. Na zamieszczenie w umowie takiego zapisu zezwalał § 39 ust. 1 pkt 2 lit. c tiret pierwsze rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 października 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 4 - Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1540, ze zm.). Dalej podał, iż w § 6 ust. 2 pkt 1 umowy przewidziano możliwość wyrażenia przez samorząd województwa zgody na przeniesienie posiadania rzeczy nabytych w ramach realizacji operacji, o ile zostanie zachowany cel operacji. Tym samym przeniesienie posiadania takich rzeczy może nastąpić jedynie za zgodą samorządu województwa, a naruszenie tego wymogu stanowi podstawę do wypowiedzenia umowy (§ 11 ust. 1 pkt 4 lit. c umowy).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przypadku zawarcia umowy dzierżawy dochodzi do przeniesienia posiadania zależnego, gdyż w myśl art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.), dalej: "k.c." posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Ponieważ w umowie o dofinansowanie nie sprecyzowano, że § 6 ust. 1 pkt 3 lit. c dotyczy np. tylko posiadania samoistnego, w ocenie ministra należy uznać, że zobowiązanie do nieprzenoszenia (co do zasady) posiadania rzeczy dotyczy zarówno posiadania samoistnego, jak i zależnego.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem niewłaściwego wskazania przez województwo podstawy żądania zwrotu dofinansowania, tj. § 6 ust. 1 pkt 3 lit. c umowy o dofinansowanie. Zdaniem organu skarżący próbował dowodzić, że realizując operację nie nabył żadnych rzeczy, jednak przeczy temu załącznik nr 1 do umowy, czyli Zestawienie rzeczowo-finansowe operacji. W dokumencie tym wskazano, że modernizacja 7 domków FIN odbędzie się poprzez wykonanie prac ziemnych, wymianę okien i drzwi oraz ocieplenie ścian i dachów. A zatem modernizacja Ośrodka mogła dokonać się jedynie poprzez nabycie materiałów i usług niezbędnych do jej wykonania, a nabył je beneficjent.

Beneficjent wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję ministra zarzucając naruszenie:

I. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a." przez:

1) wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. bez podjęcia wystarczającej inicjatywy dowodowej przez organ w celu ustalenia, w jaki sposób i w oparciu o jaką czynność prawną odbyło się rzekome przeniesienie posiadania przedmiotu dzierżawy, jak również jaki stosunek prawny, związek podmiotowy, łączy skarżącego z dzierżawcą (Z., dalej: "ZZ T." lub "dzierżawca" ),

2) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

3) prowadzenie postępowania z naruszeniem podstawowej zasady postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej,

II. art. 8 k.p.a. przez:

1) wydanie decyzji naruszającej zasadę prowadzenia postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwowych polegającego na oparciu wydanych w sprawie decyzji na niekompletnym materiale dowodowym tj. nieuwzględnieniu istotnego faktu, iż beneficjent kwestionował fakt związania umową uznając ją za nieważną, w skutek nieprawidłowości związanych ze złożeniem podpisu pod umową, polegających na jego sfałszowaniu przez osobę trzecią,

2) nieuwzględnienie w toku dokonywanych ustaleń i oceny okoliczności związanych z wykonywaniem przez skarżącego warunków umowy przepisów prawa cywilnego, regulujących kwestię przeniesienia posiadania,

3) nieprowadzanie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

III. art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji,

IV. art. 12 § 1 k.p.a. przez niedziałanie w sprawie wnikliwie i szybko,

V. art. 77 k.p.a. przez:

1) niewyczerpujące i nierzetelne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego mającego znaczenie dla sprawy, skutkujące błędnym ustaleniem, iż:

a) w realiach sprawy doszło do przeniesienia posiadania na podmiot trzeci, mimo że umowa dzierżawy z dnia [...] kwietnia 2013 r. zawarta z ZZ T., na którą powołuje się organ, nie została podpisana przez wszystkie osoby mające kompetencję do składania oświadczeń woli w imieniu skarżącego, albowiem podpis Skarbnika ZG T. został podrobiony (vide: pismo z Prokuratury i oświadczenie Skarbnika w załączeniu),

b) zawarcie umowy z ZZ T. stanowiło przeniesienie posiadania w rozumieniu umowy o dofinansowanie, skoro umowa dzierżawy została zawarta z podmiotem wchodzącym w zakres organizacyjnego podporządkowania jako członek zwyczajny; skarżący jest bowiem w sensie prawnym związkiem stowarzyszeń, w skład którego wchodzi również ZZ T., toteż zawarcie umowy z jednostką statutowo podporządkowaną hierarchii wewnątrzorganizacyjnej jednej struktury nie powinno być uznane za czynność prawną z osobą trzecią i tym samym przeniesieniem posiadania przedmiotu dzierżawy; w takim też aspekcie skarżący dokonywał wykładni złożonego przez siebie oświadczenia woli (zapisu umowy w kontekście treści przepisu art. 65 k.c.), gdyż przypadku uznania przeciwnego nie przystąpiłby do jej podpisania;

c) zwrot "przeniesienie posiadania" może być wykładany w sposób skutkując negatywnymi konsekwencjami dla beneficjenta mimo swej prawnej niejednoznaczności w zakresie rozróżnienia posiadania samoistnego i zależnego można in concreto analizować jedynie, czy doszło do przeniesienia posiadania zależnego, związanego z prawem o charakterze względnym (dzierżawa), tym niemniej, brak określenia w umowie, jaki rodzaj przeniesienia posiadania będzie skutkował najsurowszą sankcją w postaci zwrotu kwoty dofinansowania winien skutkować nieskutecznością analizowanego zapisu, a tym samym niezasadnością obowiązku nałożonego w zaskarżonych decyzjach; w przypadku wątpliwości winien być on interpretowany na korzyść skarżącego zgodnie z zasadą słuszności i w powiązaniu z treścią art. 9 k.p.a.,

d) zapis umowny dotyczący sankcji za przeniesienie posiadania może być uznany za skuteczny mimo tego, że odnosi się on do rzeczy nabytych w ramach realizacji programu, natomiast treść umowy o dofinansowanie i jej cel wskazują expressis verbis, że środki pozyskane w wyniku dofinansowania miały zostać przeznaczone na modernizację już istniejącej bazy noclegowej ośrodka, a nie nabycie nowych środków majątkowych,

2) niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności przez pominięcie dowodów:

a) oświadczenia skarbnika beneficjenta, w osobie P.G. , że na umowie dzierżawy zawartej między skarżącym a ZZ T. (jednostką statutową skarżącego) sfałszowano jego podpis,

b) oświadczeń prezesa skarżącego J.K. potwierdzające wyżej wskazaną okoliczność,

c) statutu w brzmieniu z czasu sprzed wydania decyzji organu I instancji na okoliczność tego, że beneficjent jest związkiem stowarzyszeń, którego członkiem jest ZZ T.,

VI. art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego wydanej decyzji,

VII. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na ich niezastosowaniu, a mianowicie art. 27 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. z 2009 r. Nr 72, poz. 619, ze zm.) w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 3 i art. 207 ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 885 ze zm.), dalej: "u.f.p." w z. z § 6 ust. 1 pkt 3 lit. c umowy o dofinansowanie przez ich błędną wykładnię, w szczególności w zakresie obowiązków strony wynikających z umowy oraz uznania, iż skarżący nie spełnił warunków określonych w niniejszej umowie, podczas gdy strona:

1) osiągnęła cel operacji, określony w § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie, tj. rozwój usług na rzecz społeczności zamieszkujących obszary zależne od rybactwa poprzez modernizację 7 domków, która to operacja została zrealizowana zgodnie z § 3 ust. 5 umowy w województwie [...], powiecie [...], gminie S., a którą to operację skarżący zobowiązał się zrealizować w operacji pn. [...] (§ 3 ust. 1 umowy),

2) zachowała cel operacji tj. zmodernizował 7 domków w celu rozwoju usług na rzecz społeczności zamieszkujących obszary zależne od rybactwa,

3) prowadziła (i dalej prowadzi) działalność związaną z przyznaną pomocą.

Towarzystwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi i sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. , poz. 1066 j.t. ze zm.), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 j.t. ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organy orzekające w sprawie i uzupełnia je o okoliczności niżej wskazane. Sąd potwierdza również prawidłowość zastosowanych przez organy przepisów prawnych.

Analiza akt administracyjnych wykazuje, że zawarcie umowy o dofinansowanie projektu z dnia [...] sierpnia 2012r. poprzedzało złożenie wniosku przez skarżącego w konkursie organizowanym przez Lokalną Grupę Rybacką [...]. We wniosku wskazano, że głównym kierunkiem działalności skarżącego jest realizacja szkoleń dla potrzeb T., realizacja obozów sportowych i sportowo- rekreacyjnych organizowanych przez T., realizacja imprez sportowych i sportowo- rekreacyjnych organizowanych przez T., organizowanie form sportowo- rekreacyjnych dla osób niepełnosprawnych. W rubryce dotyczącej danych wnioskodawcy skarżący wpisał, że miejscem wykonywania działalności gospodarczej jest [...] Ośrodek Sportowo-Szkoleniowy T. w S.

Wniosek obejmował planowaną operację pod tytułem "[...]". Celem projektu było uzyskanie przez [...] Ośrodek Sportowo-Szkoleniowy T. w S. możliwości całorocznej obsługi gości oraz możliwości przyjmowania osób niepełnosprawnych. Wskazano w nim, że obecnie Ośrodek może funkcjonować tylko w okresie letnim. Istniejąca baza noclegowa nie pozwala na zakwaterowanie poza sezonem. Brak jest też możliwości przyjmowania na teren Ośrodka osób niepełnosprawnych. Modernizacja zaś istniejącej bazy noclegowej spowoduje, że nastąpi wzrost atrakcyjności turystycznej regionu dzięki stworzeniu unikatowego produktu turystycznego o charakterze całorocznym i kompleksowym. Nastąpi polepszenie programowania turystyki kwalifikowanej, masowego sportu, zdrowego trybu życia, które są jednocześnie celami statutowymi TKKF. Nastąpi też, zdaniem skarżącego, wzrost ilości gości Ośrodka o 1.000 osób w ciągu roku. Proponowany zakres operacji obejmował modernizację 7 domków typu FIN . Modernizacja miała przystosować domki do obsługi osób niepełnosprawnych oraz adaptacji domków do obsługi gości przez cały rok. W jej zakres wchodziły prace ziemne, wymiana okien i drzwi oraz ocieplenie ścian i dachów.

Projekt, w ramach konkursu, został wskazany do dofinansowania jako zgodny z Lokalną Strategią Rozwoju Obszarów Rybackich na co wskazuje uchwała nr. [...] Komitetu Stowarzyszenia Lokalnej Grupy Rybackiej [...] z dnia [...] marca 2012r. oraz ww. umowa o dofinansowanie.

W wymienionej umowie skarżący zobowiązał się do osiągnięcia celów Programu Operacyjnego oraz do tzw. trwałości projektu przez okres 5 lat poczynając od dnia dokonania płatności końcowej ( § 6 ust.1 pkt. 3 litera b w zw. z § 1 umowy). Zobowiązał się też do prowadzenia działalności związanej z przyznaną pomocą i nieprzenoszenia miejsca prowadzenia tej działalności bez zgody samorządu województwa ( § 6 ust.1 pkt.3 litera e w zw. z § 6 ust.2 pkt.2 umowy).

Dodatkowo umowa zawierała zobowiązanie skarżącego do nieprzenoszenia prawa własności lub posiadania rzeczy nabytych w ramach realizacji operacji lub niezmieniania sposobu ich wykorzystania bez stosownej zgody samorządu województwa ( § 6 ust.1 pkt.3 litera c w zw. z § 6 ust.2 pkt.1umowy).

Według § 11 umowy organ mógł ją wypowiedzieć m.in. w przypadku odstąpienia przez beneficjenta od realizacji zobowiązań wynikających z umowy po wypłacie pomocy ( § 11 ust.1 pkt.3 litera b) oraz w przypadku niespełnienia przez skarżącego któregokolwiek z warunków określonych w § 6 umowy ( § 11 ust.1 pkt.4 litera c).

Wskazać też należy, że zgodnie z § 3 umowy skarżący zobowiązał się do realizacji operacji zgodnie z warunkami opisanymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z 15.08.2006, str. 1), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1198/2006", w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 120 z 10.05.2007, str. 1), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 498/2007", w ustawie z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.), w rozporządzeniu wykonawczym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 października 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 4 - Zrównoważony rozwój obszarów zależnych od rybactwa zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" ( Dz. U. nr. 177 poz. 1371 ze zm. ) a także określonych w innych przepisach dotyczących inwestycji objętych operacją , czyli w regulacjach dotyczących konkursu i Lokalnej Strategii Rozwoju Obszarów Rybackich.

Zachowanie celów określonych w Lokalnych Strategiach Rozwoju Obszarów Rybackich podkreślają też przepisy unijne.

Według art.44 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 wsparcie zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa może być udzielane m.in. na: wzmocnienie konkurencyjności obszarów zależnych głównie od rybactwa; na restrukturyzację i reorientację działalności gospodarczej, w szczególności przez propagowanie ekoturystyki, pod warunkiem że działania te nie powodują zwiększenia nakładu połowowego; na nabywanie umiejętności i ułatwianie opracowania oraz realizacji lokalnej strategii rozwoju.

Zgodnie zaś z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr. 498/2007 celem wsparcia przyznanego na mocy art. 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 (wsparcia na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa i poprawy jakości życia na tych obszarach) jest m.in. wdrażanie lokalnych strategii rozwoju.

Zatem zobowiązania skarżącego wskazane we wniosku o dofinansowanie zakończonym podpisaniem przedmiotowej umowy z dnia [...] sierpnia 2012r. wiązały strony zgodnie z powyższymi wskazaniami.

Skarżący po otrzymaniu ostatniej transzy dofinansowania powinien w ramach trwałości projektu prowadzić przez 5 kolejnych lat działalność gospodarczą w [...] Ośrodku Sportowo-Szkoleniowy T. w S. obejmującym wyremontowane domki typu FIN. Nie mógł też przenosić we wskazanym okresie posiadania tych wyremontowanych, z pieniędzy unijnych i budżetowych, domków jako środków trwałych. Zakaz ten mógł być jedynie uchylony stosowną zgodą samorządu województwa.

Samorząd nie wydał takiej zgody i mimo jej braku skarżący wydzierżawił cały wymieniony Ośrodek w dniu [...] kwietnia 2013r. Z. na 10 lat. Zawarcie umowy nastąpiło między dwoma samodzielnymi podmiotami prawnymi posiadającymi osobowość prawną i prowadzącymi odrębną działalność gospodarczą. Nastąpiło też wydanie przedmiotu dzierżawy o czym świadczy § 1 pkt.5 tej umowy. Poświadcza to również treść pismo skarżącego z dnia [...] marca 2015r. złożonego Zespołowi Kontrolującemu Urzędu Marszałkowskiego. Powyższe pismo zostało podpisane przez skarbnika skarżącego – P.G. Podnosi w nim okoliczność , że Ośrodek został wydzierżawiony oraz że dzierżawa trwała do września 2014r. Następnie Ośrodek został przejęty w trybie natychmiastowym przez komornika i oddany we władanie T. ze względu na niedbałość i zniszczenia mienia skarżącego przez dzierżawcę. Wskazuje, że z informacji uzyskanych od pracowników Ośrodka wie, iż część domków została pozbawiona odpowiedniego wyposażenia dla osób niepełnosprawnych poprzez ich wymontowanie przez dzierżawcę. Pismo szeroko odnosi się do umowy dzierżawy ale w żadnym zdaniu nie wskazuje aby podpis P.G. znajdujący się na umowie dzierżawy był sfałszowany przez co umowa ta nie była skuteczna.

Taki zarzut pojawił się dopiero w skardze do sądu. W warunkach istnienia powyższego pisma z dnia [...] marca 2015r. złożonego przez samego zainteresowanego P.G. zarzut ten obecnie podnoszony nie może być uznany za skuteczny. Niezależnie od tego wskazać należy, że umowa dzierżawy może być też zawarta tylko przez czynności konkludentne, dokonane. Zatem może o tym stanowić wydanie przedmiotu dzierżawy dzierżawcy. Do takiego wydania doszło w przedmiotowej sprawie.

Słusznie zatem organ ustalił, że skarżący nie dochował warunków umowy związanych z okresem trwałości projektu. Organ skupił się tylko na podstawie prawnej związanej z § 6 ust. 1 pkt 3 lit. c umowy, tj. na naruszeniu zobowiązania nieprzenoszenia przez 5 lat od daty ostatniej płatności, prawa własności lub posiadania rzeczy nabytych w ramach realizacji operacji. Sąd uzupełnił powyższe ustalenia o okoliczność naruszenia przez skarżącego zobowiązania nieprzenoszenia miejsca prowadzenia tej działalności bez zgody samorządu województwa ( § 6 ust.1 pkt.3 litera e w zw. z § 6 ust.2 pkt.2 umowy). Trwałość projektu to prowadzenie przez skarżącego działalności w miejscu dotychczasowym ( prowadzenie jej w [...] Ośrodku Sportowo-Szkoleniowy T. w S. obejmującym wyremontowane domki typu FIN). Zaprzestanie prowadzenia tej działalności na skutek wydzierżawieni Ośrodka jest zaprzeczeniem powyższego zobowiązania. Godzi też w cele udzielonego dofinansowania. Wszelkie twierdzenia skarżącego, że nie wyzbył się posiadania samoistnego wymienionego Ośrodka pozostają w sprzeczności chociażby z faktem, że skarżący odzyskiwał Ośrodek za pomocą środków przymusu, tj. egzekucji komorniczej.

Powyższe ustalenia sądu oparte są na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym. Materiale stanowiącym dokumentację skarżącego, a więc materiale doskonale znanym stronie skarżącej. Ponadto ustalenia te są jedynie uzupełnieniem, a nie zaprzeczeniem tego na co wskazał organ.

W powyższych warunkach sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, w tym podnoszonych przez skarżącego zasad ogólnych dotyczących praworządności i zaufania do organów państwa. W sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi organ powołał w podstawie materialnoprawnej przepisy umowy o dofinansowanie oraz art. 27 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego a także art. art. 207 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o ustawy o finansach publicznych ( Dz. U. z 2013r. poz. 885 ze zm.).

W tych warunkach uznając skargę za niezasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.