Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4648/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 59 §1, art. 59 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 138 § 1 pkt 2, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca – Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia del. WSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Op 202/20 w sprawie ze skargi P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 19 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 4 listopada 2020 r., sygn. I SA/Op 202/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 19 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego wnioskiem spółki o umorzenie postępowania egzekucyjnego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 19 marca 2020 r. narusza art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.), z tej przyczyny, że zgromadzony materiał dowodowy nie zawiera jakichkolwiek braków dowodowych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia kasacyjnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.;

2) art. 151 p.p.s.a w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 19 marca 2020 r.:

a) narusza art. 138 § 2 w zw. z art. 105 w zw. z art. 15 k.p.a. z uwagi na to, że wykracza ono poza materialnoprawne granice sprawy, które ograniczone zostały postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 stycznia 2020 r. wyłącznie do okoliczności istotnych dla zastosowania art. 105 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu sprawy, której zakres nie był tożsamy z zakresem sprawy rozpoznanej przez organ pierwszej instancji;

b) narusza art. 138 § 2 k.p.a., gdyż doręczenie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego następuje już po zakończeniu postępowania dowodowego i przez to nie może mieć żadnego wpływu na wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności;

c) narusza art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ okoliczności wskazane jako wymagające ustalenia w ponownie prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu nie mają jakiegokolwiek znaczenia z punktu widzenia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie w art. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a.;

d) narusza art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. z uwagi na błędną wykładnię wyrażenia "okoliczności (jakie) należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy", który to zwrot odnosi się wyłącznie do wyjaśnienia stanu przeszłego sprawy (fakt historyczny), a nie jak błędnie uznał WSA w Opolu, do zdarzenia przyszłego (niepewnego), które dopiero może nastąpić;

e) narusza art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 3 u.p.e.a. z uwagi na to, że zawiera wskazania, które wykraczają poza dopuszczalny prawnie zakres dla tego rodzaju postanowienia, a więc:

- w jakiej kolejności organ egzekucyjny ma wydać postanowienia odnoszące się do zasadności przesłanek umorzenia postępowania, po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- ile postanowień organ egzekucyjny ma wydać, po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- jakie konkretne rozstrzygnięcia zawierać mają postanowienia organu pierwszej instancji, wydane po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wskazując na powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu oraz rozpoznanie skargi i uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 19 marca 2020 r. w zakresie zaskarżonym skargą oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenie adwokata za obie instancje. Skarżąca złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Przedmiotem kontroli sądu pierwszej instancji było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, którym organ ten, działając na podstawie przepisów art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a., uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w sprawie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego wnioskiem spółki z 3 stycznia 2020 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten ma zastosowanie do postanowień wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego, co wynika z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. jest określane jako decyzja kasacyjna. K.p.a. wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla on zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: (-) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów Kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych oraz (-) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Te dwie ustawowe przesłanki powinny być spełnione kumulatywnie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wskazał, że w dniu 6 stycznia 2020 r. pełnomocnik spółki złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z 30 stycznia 2020 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem spółki wskazując, że to postępowanie egzekucyjnego zostało już umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 września 2019 r. Rozpoznając zażalenie od postanowienia z 30 stycznia 2020 r. organ odwoławczy ustalił, że do reprezentowania spółki w trakcie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego został ustanowiony pełnomocnik, tymczasem postanowienie z 30 września 2019 r. zostało przesłane na adres spółki. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie zostało zatem doręczone spółce w sposób prawidłowy, gdyż doszło do pominięcia ustanowionego przez nią pełnomocnika. Okoliczności te nie są sporne.

Mając na uwadze powyższe organ drugiej instancji uznał, iż w sprawie wystąpiły podstawy do uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 stycznia 2020 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W sytuacji stwierdzenia, że postanowienie z 30 września 2019 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie weszło do obrotu prawnego z powodu jego nieprawidłowego doręczenia organ pierwszej instancji nie miał podstaw do umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego wnioskiem spółki. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Na podstawie art. 18 u.p.e.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Spółka w skardze kasacyjnej podzieliła stanowisko, że nie zachodziła możliwość wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 105 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone poprzez jego umorzenie. Skarżący w istocie nie kwestionuje zatem konieczności uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 stycznia 2020 r.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że organ odwoławczy rozpoznając zażalenie od postanowienia wydanego na podstawie art. 105 k.p.a. nie jest uprawniony do wyjścia poza granice sprawy ograniczone stwierdzeniem bezprzedmiotowości postępowania przez organ pierwszej instancji, w szczególności nie jest uprawniony do oceny sprawy z punktu widzenia innej podstawy prawnej, w tym podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego określonych w art. 59 § 1-10 u.p.e.a. Działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że jeżeli organ pierwszej instancji umorzy postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość, to organ odwoławczy nie może uchylić tej decyzji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), gdyż tak wydana decyzja narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) (por. wyrok NSA z 9 listopada 2012 r., II OSK 801/12). Organ pierwszej instancji umarzając postępowanie uznaje, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe czyli nie ma sprawy administracyjnej i do wykazania jej braku zmierza wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu. Tak więc w takim przypadku organ odwoławczy uchylając decyzję umarzającą postępowanie i rozstrzygając sprawę co do istoty, w zasadzie musi przeprowadzić od nowa całe postępowanie wyjaśniające, pozbawiając tym samym strony prawa do odwołania, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 października 1999 r., IV SA 1313/98). Organ odwoławczy tymczasem może przeprowadzić jedynie uzupełniające (w pewnym zakresie) postępowanie wyjaśniające - art. 136 k.p.a. Jeżeli zaś rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części ("a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"), powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 8 maja 2007 r., I OSK 1859/06)

Organ drugiej instancji, uchylając w niniejszej sprawie postanowienie o umorzeniu postępowania nie mógł więc rozstrzygnąć w tym zakresie merytorycznie (co do istoty sprawy), bowiem zmieniłby materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Takie rozstrzygnięcie uchybiałoby wymogowi dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Organ pierwszej instancji nie rozpatrzył bowiem merytorycznie wniosku spółki o umorzenie postępowania błędnie przyjmując, że rozpatrzenie tego wniosku jest bezprzedmiotowe, a to z uwagi na wcześniejsze umorzenie postępowania egzekucyjnego. Konsekwentnie wniosek ten nie mógł być poddany ocenie merytorycznej przez organ odwoławczy, który prawidłowo uchylił postanowienie o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego wnioskiem spółki i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej ani Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w zaskarżonym postanowieniu ani następnie sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie wypowiadali się w zakresie przesłanek do zastosowania w sprawie podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego określonych w art. 59 § 1-10 u.p.e.a.

Skarżący twierdzi, że Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu powinien wydać postanowienie, w którym uchyli postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i umorzy postępowanie wszczęte wnioskiem spółki w całości (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), a dalsze prowadzenie sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i rozstrzygnięcie o zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego możliwe będzie w już ramach postępowania głównego.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wskazany przepis nie precyzuje wyraźnie przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji, wydaje się jednak oczywiste, że umarzając postępowanie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami - bezprzedmiotowością postępowania (por. wyrok NSA w Warszawie z 9 stycznia 1985 r., III SA 1105/84).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że uwzględnienie wniosku skarżącego musiałoby prowadzić w istocie do wydania rozstrzygnięcia analogicznego do tego jakie podjął organ pierwszej instancji. Organ ten umorzył bowiem jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem spółki (na podstawie art. 105 k.p.a.). Uwzględnienie twierdzenia pełnomocnika spółki powinno zatem prowadzić do utrzymania w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego. Niezależnie od tego organ odwoławczy może na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. umorzyć postępowanie tylko w razie jego bezprzedmiotowości, a zatem w niniejszej sprawie w razie stwierdzenia, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego jest bezprzedmiotowe. Jednakże skoro skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i nie został on wycofany, musi być poddany ocenie organu egzekucyjnego. Wniosek ten nie jest bezprzedmiotowy, jeżeli postępowanie egzekucyjne nie zostało wcześniej umorzone, bądź zakończone. Zgodnie z art. 59 § 4 u.p.e.a. postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Konieczność rozpoznania założonego w niniejszej sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że organ odwoławczy nie mógł wydać postanowienia przewidzianego art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zdaniem skarżącego, WSA w Opolu z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 3 u.p.e.a. błędnie oddalił skargę w sytuacji, gdy postanowienie organu odwoławczego zawierało niedopuszczalne wskazania dotyczące tego w jakiej kolejności organ egzekucyjny ma wydać postanowienia odnoszące się do zasadności przesłanek umorzenia postępowania po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, ile postanowień organ egzekucyjny ma wydać i jakie konkretne rozstrzygnięcia zawierać mają te postanowienia.

Przepis art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. stanowi, że przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazane zalecenia wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, nie może w jakikolwiek sposób narzucać treści rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 5 marca 1990 r., IV SA 564/89). Według art. 59 § 3 u.p.e.a. w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że sposób rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku z 3 styczna 2020 r. będzie uwarunkowany ewentualnymi działaniami podjętymi przez stronę w związku z prawidłowym doręczeniem postanowienia z 30 września 2019 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i będzie adekwatny do stanu faktycznego. Zaznaczono, że ponowne rozpatrzenie sprawy nie może ograniczać się jedynie do zbadania okoliczności wskazanych przez organ nadzoru, bowiem organ egzekucyjny jest zobowiązany do kompleksowego rozpoznania sprawy i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Jednocześnie uzasadnienie zawiera stwierdzenie, że ponowne rozpoznanie sprawy winno zostać poprzedzone skutecznym doręczeniem postanowienia z 30 września 2019 r. Sąd pierwszej instancji, oceniając m.in. powyższe wskazania, nie znalazł podstaw do uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów, w tym dotyczących naruszenia art. 138 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do przedstawionych zarzutów trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 126 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień w postępowaniu egzekucyjnym. Związanie organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją (postanowieniem) powstaje z chwilą doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie i trwa do czasu jej uchylenia lub zmiany w sposób przewidziany w k.p.a. Warunkiem związania organu wydaną przez siebie decyzją (postanowieniem) jest doręczenie jej zgodnie z przepisami k.p.a. W sytuacji braku prawidłowego doręczenia postanowienia z 30 września 2019 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne organ nie jest związany tym rozstrzygnięciem. W konsekwencji, wobec uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 30 stycznia 2020 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ pierwszej instancji – o ile nie dokonano doręczenia ww. postanowienia z 30 września 2019 r. - powinien rozpoznać wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożone przez wierzyciela i skarżącego. Wskazania zawarte w postanowieniu organu odwoławczego określające kolejność czynności, które ma podjąć organ pierwszej instancji w istocie narzucają sposób rozstrzygnięcia wniosku spółki. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny koryguje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz odpowiednio wskazania zawarte w zaskarżonym postanowieniu z 19 marca 2020 r., zostały one bowiem sformułowane z naruszeniem wskazanych przepisów.

Wskazane naruszenia nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo bowiem na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił postanowienie o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego wnioskiem spółki o umorzenie postępowania egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z tych względów nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a także zaskarżonego wyroku, który mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł oddaleniu skargi kasacyjnej, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Jacek Pruszyński Jan Rudowski Tomasz Zborzyński