Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 559/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 273 ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne
article: art. 113
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: asystent sędziego Alicja Stelmach po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział (...) na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia (...). nr (...) w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – Zarządu Zlewni w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 4381 zł (słownie: cztery tysiące trzysta osiemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) Nr (...) Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, działając na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 2, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, określił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...), Rejon (...) za okres od 1 stycznia 2018 r. do 15 maja 2018 r. opłatę stałą w wysokości 26021,00 PLN (słownie złotych: dwadzieścia sześć tysięcy dwadzieścia jeden) za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że doręczoną Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział Rejon (...) w dniu 5 marca 2018 r. – jako podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłat za usługi wodne – informacją roczną, ustalona została przez właściwy organ Wód Polskich opłata stała za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 70353,75 PLN (słownie złotych: siedemdziesiąt tysięcy trzysta pięćdziesiąt trzy 75/100) za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych.

W informacji rocznej przyjęty został ratalny sposób uiszczenia opłaty z określeniem terminów płatności i kwot poszczególnych rat oraz podany numer rachunku bankowego Państwowego Gospodarstwa Wody Polskie, na który powinny być dokonywane wpłaty.

Ponadto w uzasadnieniu organ orzekający wyjaśnił, że w dniu 23 marca 2018 r. (data wpływu), Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...) złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za odprowadzenie do wód – wód opadowych i roztopowych ustalonej w informacji rocznej i zarzuciła, że wysokość rocznej opłaty stałej na podstawie decyzji Starosty Ś. (...) z dnia (...) oraz Postanowienia Starosty Ś. (...) z dnia (...). nie jest poprawnie naliczona, gdyż w wymienionych decyzjach błędnie zapisano jednostki miary ilości odprowadzanych wód. Składający reklamację wyjaśnił, że błąd ten został zauważony dopiero w chwili analizy otrzymanej informacji o naliczeniu opłaty za usługi wodne. Na potwierdzenie powyższej pomyłki przekazano fragment operatu wodnoprawnego, stanowiącego załącznik do wniosku o wydanie decyzji wodnoprawnej. Jednocześnie poinformowano, że niezwłocznie złożony zostanie wniosek o zmianę cytowanej decyzji wodnoprawnej w powyższym zakresie.

PGW WP Zarząd Zlewni w L. nie uznało reklamacji stwierdzając, że wysokość opłaty stałej została naliczona zgodnie z obowiązującą decyzją Starosty Ś. oraz postanowieniem tego organu, wcześniej opisywanymi.

W uzasadnieniu podano również, że postanowieniem z dnia (...), wydanym na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...) z dnia (...) Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie sprostował z urzędu omyłkę pisarską, zamieniając m3/s na l/s. Postanowienie to stało się ostateczne dnia (...) .

W dalszej części uzasadnienia organ orzekający wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 15 maja 2018 r., która wynosi 26 021,00 PLN za wprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych.

Organ wyjaśnił następnie, że przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo Wójt, Burmistrz lub Prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji.

Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust 4 Prawa wodnego oraz § 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). Opłata stała za odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 PLN na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 135 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażoną w m3/s odprowadzonych do wód w ilości 77,10 m3/s.

Jednocześnie organ poinformował, że za pozostałą część 2018 roku dokona naliczenia opłaty stałej na podstawie Postanowienia (...) Dyrektora Zarządu Zlewni w L. PGW WP z dnia (...). osobną Informacją roczną ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne.

W zakończeniu uzasadnienia określone zostały terminy płatności i kwoty dwóch kwartalnych rat, obejmujących całość określonej decyzją wysokości opłaty.

Prawidłowość opisanej powyżej decyzji została zakwestionowana przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...) poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi, działający imieniem strony skarżącej pełnomocnik, zarzucił organowi wydającemu zaskarżoną decyzję naruszenie art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy - Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do określenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...) opłaty stałej za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 15 maja 2018 r. w wysokości 26.021,00 złotych za odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych, w oparciu o decyzję Starosty Ś. nr (...) z dnia (...) znak (...) zawierającą oczywistą omyłkę, która została następnie sprostowana postanowieniem Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia (...)., znak: (...).

Powołując się na tak sformułowany zarzut pełnomocnik strony skarżącej wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przepisanej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że postanowienie o sprostowaniu błędów i omyłek w decyzji ma ten skutek, że po jego wydaniu decyzja musi być wykonywana stosownie do treści zgodnej ze sprostowaniem, a w przypadku jej zaskarżenia powinna być również wraz z nim oceniana (por. wyrok NSA z 26 marca 1993 r., I SA 1429/92, ONSA 1994, Nr 1, poz. 39). Prawidłowo dokonane sprostowanie błędów i omyłek staje się bowiem integralną częścią treści decyzji.

W ocenie skarżącego sprostowanie wywołuje więc ten skutek, że decyzja już od daty jej wydania posiada treść nadaną jej przez organ dokonujący sprostowania. W konsekwencji Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie winien dokonać naliczenia opłaty stałej w oparciu o prawidłową jednostkę miary ilości odprowadzanych wód, tj. 1/s, a nie m3/s.

W doręczonej Sądowi w dniu 25 lipca 2018 r. odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, a odnosząc się do zarzutów przedstawionych w treści skargi wyjaśnił, że organ prawidłowo zastosował normę art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy - Prawo wodne jako podstawę swojego rozstrzygnięcia, tj. ustalenia opłaty stałej za odprowadzenie do wód - wód opadowych i roztopowych przyjmując jednocześnie właściwą wykładnię tych przepisów. Organ ustalił wysokość opłaty stałej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego nr (...) wydanego przez Starostę Ś. dnia (...) i postanowienia nr (...) Starosty Ś. z dnia (...) z uwzględnieniem postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w L. PGW WP (...) z dnia (...)

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Stosownie do tak wyrażonej zasady wojewódzki sąd administracyjny w toku czynności rozpoznawczych dokonuje oceny, co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia oraz z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie. W ocenie uwzględnia się przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu (podjęcia zaskarżonej czynności).

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), stanowiącego o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją właściwy organ Wód Polskich tj. Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...), Rejon (...) za okres od 1 stycznia 2018 r. do 15 maja 2018 r. opłatę stałą w wysokości 26021,00 PLN za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych. (Zdaniem Sądu w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji błędnie wskazano przepis art. 271 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, zamiast powoływanego w uzasadnieniu decyzji i w odpowiedzi na skargę przepisu art. 271 ust. 4 pkt 1 tej ustawy.)

Ustalając przedmiotową opłatę organ orzekający odwołał się do ostatecznej decyzji Starosty Ś. z dnia (...) Nr (...) orzekającej o udzieleniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...), Region (...) pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania wód opadowych z odcinka drogi krajowej nr (...) w miejscowości P. do rzeki P. trzema wylotami (z określeniem poszczególnych odcinków drogi, powierzchni odwadniania i wielkości odpływu obliczeniowego), sprostowanej postanowieniem Starosty Ś. z dnia (...) oraz postanowieniem Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia (...), które uzyskało walor ostateczności w dniu (...) Postanowieniem tym (tj. postanowieniem z dnia (...) r.) właściwy organ korzystając z trybu rektyfikacji orzeczeń administracyjnych uregulowanego w przepisie art. 113 § 1 kpa skorygował brzmienie pkt I w wersach 7, 10 i 13 opisanej powyżej decyzji zmieniając jednostkę miary dla odpływów obliczeniowych trzech wylotów.

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił m.in., że: "Omyłka jednostki miary odpływu obliczeniowego dla trzech wylotów jest oczywista, gdyż w operacie wodnoprawnym ... stanowiącym załącznik do wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji, wielkość odpływu obliczeniowego podano w jednostce miary litry na sekundę [l/s], a nie jak błędnie podano w rozstrzygnięciu decyzji w metrach sześciennych na sekundę [m3/s]."

Zaskarżona decyzja wydana została w dniu (...) i określa ona opłatę stałą za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych za okres od 1 stycznia 2018 r. do 15 maja 2018 r.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że przedmiotowa opłata stała została obliczona – przy zastosowaniu art. 271 ust. 4 ustawy – Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502) – jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 PLN na dobę za 1m3/s czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 135 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym lub pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażoną w m3/s odprowadzonych do wód w ilości 77,10 m3/s.

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający zamieścił również informację o tym, że za pozostałą część 2018 roku dokona naliczenia opłaty stałej na podstawie postanowienia Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia (...) osobną informacją roczną ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne.

Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji oraz argumentacja przedstawiona w jej uzasadnieniu wskazują, że orzekając o przedmiotowej opłacie organ nie uwzględnił skutków wywołanych w odniesieniu do treści pozwolenia wodnoprawnego udzielonego stronie skarżącej decyzją Starosty Ś. z dnia (...) własnym postanowieniem rektyfikacyjnym podjętym w dniu (...) .

W tych okolicznościach zważyć należy, że wydanie postanowienia o sprostowaniu decyzji powoduje, że jego treść w zakresie korygującym brzmienie decyzji poddanej trybowi rektyfikacyjnemu, zostaje wprowadzona do treści tej decyzji i staje się jej integralną częścią. W piśmiennictwie i judykaturze administracyjnej wskazywano jednoznacznie, że po wydaniu postanowienia o sprostowaniu błędów, czy oczywistych omyłek decyzja musi być wykonywana stosownie do treści zgodnej z tym sprostowaniem (np. B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, AUW Nr 922, Prawo CL III, Wrocław 1988; M. Jaśkowska, A. Wróbel, KPA Komentarz, Kraków 2000; wyrok WSA z dnia 26 marca 1993 r., sygn. akt I SA 1429/92; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1732/05).

Dodatkowo należy też zwrócić uwagę, że nie tamuje tego skutku wniesienie zażalenia na postanowienie rektyfikacyjne bowiem jest to środek zaskarżenia o względnej suspensywności, który nie wstrzymuje wykonania postanowienia zaskarżonego w toku instancyjnym.

Oznacza to, że Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określając – wobec nieuznania reklamacji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział (...) Rejon (...) – decyzją z dnia (...) opłatę stałą za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych z odcinka drogi krajowej nr (...) w miejscowości P. do rzeki P. trzema wylotami na podstawie udzielonego przez Starostę Ś. decyzją z dnia (...) Nr (...) (sprostowaną postanowieniami z dnia (...) i z dnia (...).) pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, był zobowiązany uwzględnić treść pozwolenia wodnoprawnego nadaną temu orzeczeniu wskazanymi powyżej postanowieniami o sprostowaniu oczywistych omyłek.

Z materiału sprawy wynika, że organ orzekający mimo wprowadzenia do obrotu prawnego własnego postanowienia podjętego w dniu (...). na podstawie art. 113 § 1 kpa w odniesieniu do przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, różnicuje treść tego pozwolenia, uznając że do dnia (...) r. tj. do dnia uzyskania przez postanowienie rektyfikacyjne cechy ostateczności, decyzja wodnoprawna powinna być stosowana w brzmieniu istniejącym przed dokonaniem sprostowania oczywistej omyłki dotyczącej jednostki miary dla odpływów obliczeniowych trzech wylotów, a dopiero po dniu 15 maja 2018 r. w brzmieniu skorygowanym treścią postanowienia rektyfikacyjnego.

Stanowisko to jest nieprawidłowe – co wyjaśniono wcześniej w uzasadnieniu – i skutkuje przyjęciem nieprawidłowej wielkości dla ilościowego wyznacznika opłaty stałej, o którym mowa w § 6 powoływanego powyżej rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo i stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c wskazywanej we wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 powołanej powyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika, taryfowo określone.