Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 290/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1 i par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. P. o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1478/06 - wymierza Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej grzywnę w wysokości 6826,11 zł (sześć tysięcy osiemset dwadzieścia sześć złotych i jedenaście groszy).


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA 1478/06 uchylił decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], mocą której odmówiono A. P. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 27 lutego 2007 r., zaś akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu za pismem z dnia 7 marca 2007 r. doręczono Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej w dniu 13 marca 2007 r.

Pismem z dnia 10 marca 2007 r., które zostało doręczone organowi w dniu 15 marca 2007 r., skarżący wezwał Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do wykonania powyższego wyroku.

Następnie [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. przekazał sprawę skarżącego do rozpatrzenia Dyrektorowi Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji według właściwości, przy czym ten ostatni organ złożył w dniu 27 czerwca 2007 r. wniosek do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia.

Pismem zatytułowanym "skarga" z dnia 2 lipca 2007 r. skierowanym i doręczonym Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 10 lipca 2007 r., A. P. ponownie wezwał organ do wykonania wyroku, przy czym, jak wynika z korespondencji zgromadzonej w sprawie, Zakład Emerytalno – Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał powyższe wezwanie Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej za pismem z dnia 23 lipca 2007 r., które zostało doręczone temuż ostatniemu organowi w dniu 30 lipca 2007 r.

Po wszczęciu w dniu 18 października 2007 r. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...]grudnia 2007 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r., a po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi z dnia 12 marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W międzyczasie, bo w dniu 20 grudnia 2007 r., skarżący skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wezwanie do wykonania wyroku, które za pismem tego ostatniego organu z dnia 21 stycznia 2008 r. zostało przekazane Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej doręczone mu w dniu 22 stycznia 2008 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2007 r., a następnie sprecyzowanej pismem procesowym z 4 grudnia 2008 r., skarżący A. P. wniósł o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA 1478/06. Natomiast w uzasadnieniu zarzucił organowi nieporadność, niefachowość, grę na zwłokę i w rezultacie bezczynność w skuteczności i przyzwoitości zrealizowania wobec niego zobowiązań, wynikłych ze strony organu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na opisany powyżej stan faktyczny dodał, że A. P. przed złożeniem skargi nie wniósł zażalenia do organu przewidzianego w art. 37 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny, zaś w myśl § 6 tegoż przepisu grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W rozpoznawanej sprawie – jak wyjaśniono już szczegółowo w stanie faktycznym – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA 1478/06, na mocy którego uchylono decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], nie określił terminu wydania decyzji w przedmiocie przyznania A. P. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Oznacza to zatem, że w sprawie mają zastosowanie terminy ustawowe do załatwienia sprawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych – nie później niż ciągu dwóch miesięcy (art. 35 § 1 i 2 k.p.a.). Termin ustawowy należy liczyć od dnia doręczenia wyroku organowi.

Tymczasem Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej otrzymał wyrok wraz z uzasadnieniem w dniu 13 marca 2007 r. i do dnia złożenia skargi do Sądu powyższa sprawa nie została zakończona. Prawdą jest, że w tym czasie podjęto czynności procesowe polegające na przekazaniu sprawy według właściwości, jednakże – co najważniejsze – Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej od chwili otrzymania wniosku Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 czerwca 2007 r. o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia pozostawał w zwłoce aż do dnia 18 października 2007 r., kiedy to wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Zatem przez okres prawie 4 miesięcy, z przekroczeniem wskazanych wyżej terminów ustawowych, nic w tej sprawie nie uczynił. Następnie, w żaden sposób nie wskazując, iż sprawa należy do szczególnie skomplikowanych, dopiero w dniu [...] grudnia 2007 r. wydał postanowienie nr [...], które w rzeczy samej i tak nie załatwia jeszcze przedmiotowej sprawy.

W ocenie Sądu, zwłoka w rozpatrzeniu sprawy skarżącego jest nieuzasadniona, ponieważ sam fakt procedowania w tym czasie w przedmiocie właściwości nie czyni zadość załatwieniu sprawy bez zbędnej zwłoki. Co najwyżej konieczność podjęcia takich rozstrzygnięć jest okolicznością, która wpływa na wymiar grzywny orzeczonej wobec organu. Z drugiej strony bowiem zauważyć należy, że potrzeba załatwienia tej ostatniej kwestii nie czyni zadość wymogom działania organu przewidzianym w art. 35 k.p.a., ponieważ od chwili wniosku z dnia 27 czerwca 2007 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia, do chwili wydania postanowienia w dniu [...] grudnia 2007 r., upłynęło prawie 6 miesięcy. W konsekwencji przedłużyło to, w sposób niczym nieuzasadniony, termin załatwienia "głównej" sprawy.

Ponadto należy wskazać organowi, że w przypadku skargi na bezczynność w wykonaniu wyroku w trybie art. 154 § 1 cytowanej już wyżej ustawy, nie ma zastosowania przepis art. 37 k.p.a. Warunkiem niezbędnym bowiem do złożenia skargi w myśl tego przepisu jest jedynie uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy i skarżący wywiązał się z tej powinności. Wszak w rozpoznawanej sprawie skarżący wezwał dwukrotnie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do wykonania wyroku, a mianowicie pismami doręczonymi organowi w dniu 15 marca 2007 r. oraz w dniu 30 lipca 2007 r.

Reasumując, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej poprzez swoją opieszałość w prowadzeniu przedmiotowej sprawy, zignorował powyższy wyrok i w tej sytuacji Sąd jest zobligowany do wymierzenia grzywny wskazanym już wyżej przepisem art. 154 § 1, która w swej istocie stanowi karę, a nie środek dyscyplinującego przymusu.

Zgodnie zaś z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2008 roku (M.P. Nr 8, poz. 181) przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2007 roku wyniosło 2.275,37 złotych.

Mając powyższe na uwadze, wymierzona organowi kara grzywny w wysokości trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2007 jest adekwatna – zdaniem Sądu – do wykazanych już powyżej okoliczności.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 154 § 1 i 6 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.