Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 26/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone  zażaleniem postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 195 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażalenia G.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. I SA/Rz 26/16 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi G.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [.] z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r. - p o s t a n a w i a - uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. odrzucono skargę GK na opisaną w sentencji decyzję z powodu nieuiszczenia wpisu.

Z zachowaniem ustawowego terminu skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 15 marca 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez złożenie do akt pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, umocowującego do działania w imieniu mocodawcy przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi nadesłano dokument pełnomocnictwa, który treścią odpowiadał dokumentowi złożonemu wraz z zażaleniem. Z obu tych dokumentów wynikało, że pełnomocnik jest umocowany do reprezentowania skarżącego w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia Sądu z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie dotyczącej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [.] z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.] prowadzonej pod sygn. I SA/Rz 26/16.

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r. odrzucono powyższe zażalenie uznając, że złożone do akt pełnomocnictwo dotyczyło postępowania zażaleniowego odnoszącego się do postanowienia z dnia 23 lutego 2017 r., którego w niniejszej sprawie nie wydano, a zatem nie wykazano prawa reprezentacji.

We wniesionym z zachowaniem ustawowego terminu zażaleniu na ostatnio wymienione postanowienie skarżący zakwestionował prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny pełnomocnictwa dla ww. radcy prawnego. Podał, że w jego treści popełniono omyłkę pisarską w zakresie oznaczenia daty zaskarżonego postanowienia, na którą Sąd nie zwrócił jego uwagi. W wezwaniu nie wskazał na swoje wątpliwości w tym zakresie, ale wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego, podczas gdy złożone pełnomocnictwo wymagania formalne spełniało. Niezależnie od tego, odrzucenie zażalenia nastąpiło bez skierowania do skarżącego wezwania do podpisania tego pisma skoro uznano, że pełnomocnik nie był należycie umocowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie jako oczywiście uzasadnione.

W świetle podniesionych w zażaleniu argumentów oraz treści skierowanego do pełnomocnika wezwania z dnia 15 marca 2017 r. (k. 261) do uzupełnienia braków formalnych zażalenia uznać należało, że odrzucenie zażalenia na postanowienie z dnia 16 lutego 2017 r. było nieprawidłowe. Dołączony do zażalenia dokument pełnomocnictwa wskazuje wprawdzie na postanowienie Sądu, którego – jeżeli chodzi o datę wydania, w niniejszej sprawie nie wydano, ale w świetle dodatkowej argumentacji skarżącego zawartej w rozpatrywanym zażaleniu nie ulega wątpliwości, że dokument ten miał na celu upoważnienie radcy prawnego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o odrzuceniu skargi. Pełnomocnictwo poza błędną datą postanowienia Sądu zawiera prawidłowe oznaczenie stron postępowania, przedmiotu postępowania oraz wskazuje sądy administracyjne, przed którymi pełnomocnik został umocowany do działania w imieniu skarżącego. Z kolei wezwanie z dnia 15 marca 2017 r. nie dość precyzyjnie określało powody jego wystosowania, a jak wynika z treści rozpatrywanego zażalenia, z tego powodu pełnomocnik złożył do akt ten sam dokument pełnomocnictwa, który wcześniej dołączył do zażalenia.

Z podanych względów, na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), Sąd postanowił uznać zażalenie za oczywiście uzasadnione, co wymagało uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 12 kwietnia 2017 r. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

Następstwem zapadłego rozstrzygnięcia autokontrolnego będzie nadanie biegu zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi.