Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 620/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...], ul. [...], [...] od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla [...] spółki akcyjnej z siedzibą w [...], ul. [...], stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze "[...]", składającej się z wieży antenowej o wys. H = 42,5 m z urządzeniami sterującymi, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej na dz. nr ew. [...] obr. [...], gm. [...] – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013.r , poz. 1409 z późn. zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla [...] S.A. z siedzibą w [...], ul. [...], reprezentowanej przez p. M. M., stacji bazowej [...] "[...]", składającej się z wieży antenowej o wys. H=42,5 m z urządzeniami sterującymi, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej na dz. nr ew. [...] obr. [...], gm. [...].

W uzasadnieniu Wojewoda [...] przedstawił ustalony stan faktyczny wskazując, iż w dniu [...].09.2015 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek [...] S.A., skorygowany w dniu [...].10.2015 o pozwolenie na budowę stacji bazowej [...] "[...]", składającej się z wieży antenowej o wys. H=42,5 m z urządzeniami sterującymi, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej na dz. nr ew. [...], obr. [...], gm. [...]. Pełnomocnikiem inwestora jest p. M. M. ul. [...], [...]. Do wniosku dołączono informację Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...].12.2015 r., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egz. projektu budowlanego.

Zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Starosta [...] wszczął postępowanie administracyjne w ww. sprawie.

Następnie postanowieniem [...] z dnia [...] października 2015 r., Starosta [...] na podstawie art. 35 ust.3 Prawa budowlanego zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących, w dołączonym do wniosku projekcie budowlanym o "uzgodnienie z Gminą [...] wysokości antenowej". W dniu [...].11.2015 r. do starostwa wpłynęło pismo inwestora z dnia [...].11.2015 r. przekazujące stanowisko Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...].11.2015 r., znak: [...], z którego wynika, że zdaniem burmistrza "budowa wieży antenowej o wysokości 42,5 m na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...], gm. [...] narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Zgodnie z § 10 przywołanej uchwały wysokość masztów telekomunikacyjnych na terenach 1 U/P nie powinna przekraczać 25,0 m".

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Starosta [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, odmówił cyt.: "zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze ..[...]", składającej się z wieży antenowej o wys. H=42,5 m z urządzeniami sterującymi, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej na dz. nr ew. [...] obr. [...], gm. [...]". W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji powołał się na ww. pismo Urzędu Gminy w [...] z dnia [...].11.2015 r.

Od decyzji tej odwołał się w ustawowym terminie, adwokat M. P., reprezentujący [...] S.A., ul. [...], [...]. W odwołaniu zarzucił ww. decyzji naruszenie art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego, naruszenie § 3 pkt 9 i pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.10.2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że działka nr ew. [...], obręb [...], [...], na której zlokalizowana jest projektowana inwestycja, położona jest na terenie przeznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dla wsi [...], zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...].12.1997 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...].03.1998 roku) na terenach produkcyjno-usługowych o symbolu 1P/U. W § 10 pkt 4 w/w uchwały znajduje się zapis: cyt. "/.../ wysokość masztów oświetleniowych i telekomunikacyjnych nie powinna przekraczać 25.0 m".

W związku z wnioskiem [...] S.A. o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, Starosta [...] postanowieniem [...] z dnia [...].10.2015 r., na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości we wniosku o pozwolenie na budowę, zobowiązując inwestora do uzgodnienia z Gminą [...] wysokości wieży antenowej projektowanego przedsięwzięcia.

W odwołaniu od ww. decyzji, [...] S.A., podniosła, że organ I instancji niewłaściwie zastosował art. 35 ust.3 Prawa budowlanego, nakładając na inwestora, obowiązek uzgodnienia z Gminą [...] wysokość wieży antenowej. Ustosunkowując się do tego zarzutu, Wojewoda [...] stwierdza, że organ I instancji nie powinien nakładać na inwestora obowiązku uzgodnienia wysokości wieży antenowej z Gminą [...]. W sytuacji kiedy gmina posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ administracyjno-budowlany sam powinien dokonać oceny, czy przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i czy wieża antenowa może posiadać wysokość 42,5 m.

Ustosunkowując się do kolejnego zastrzeżenia w odwołaniu, że organ I instancji wydając skarżoną decyzję, naruszył § 3 pkt 9 i pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.10.2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie przez organ I instancji, że w pojęciu "maszt telekomunikacyjny" mieszczą się "wolnostojące maszty antenowe" i wolnostojące wieże antenowe", organ II instancji stwierdził, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie przedmiotowej działki nr [...] w miejscowości [...] można budować maszty o wysokości, która nie powinna przekraczać 25 m. Zdaniem Wojewody [...] niezależnie od tego czy jest to maszt oświetleniowy, telekomunikacyjny czy wieża antenowa, ich wysokość nie powinna jednak, przekraczać 25 m. Należy zaznaczyć, że zaprojektowana wieża antenowa posiada wysokość 42,5 m, czyli przekroczy dopuszczalną wysokość aż o 70 %. W niniejszym przypadku nie ma zastosowania ww. rozporządzenie.

Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu, organ II instancji stwierdził, że skarżąca spełnia wymagania art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, nie spełnia jednak wymagań art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez to, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przez organ I instancji art. 7, 77 § 1, 80 Kpa, polegającego na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez dokonania własnej analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Miejskiej w [...] (uchwała [...] z [...].12.2007 r.) oraz naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z art. 11 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji bez wyjaśnienia przyczyn, dla których Organ uznał przedsięwzięcie za sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania Rady Miejskiej w [...] (uchwała [...] z [...].12.2007 r.), Wojewoda [...] wskazał, iż nie podziela ww. poglądu. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji zawarł również swoją ocenę zapisów m.p.z.p.

Wojewoda [...] konkludując wskazał, że podstawą odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, dla [...] spółki akcyjnej z siedzibą w [...], ul. [...] stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze "[...]", składającej się z wieży antenowej o wys. H = 42.5 m z urządzeniami sterującymi, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej na dz. nr ew. [...] obr. [...], gm. [...] (decyzja nr [...] z dnia [...].11.2015 r.), nie powinien być art. 35 ust.3 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z tym artykułem "W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę". Organ może więc wydać decyzję odmowną na podstawie art. 35 ust 3 Pb tylko w przypadku, kiedy inwestor nie wykona w terminie nałożonego zobowiązania. W niniejszym przypadku, inwestor wykonał zobowiązanie i przedłożył w starostwie pismo Gminy [...] z dnia [...].11.2015 r. .

Organ odwoławczy wskazał również, że wnioskodawcą zamierzenia inwestycyjnego jest [...] S.A. z siedzibą w [...] ul. [...], a skarżona decyzja nr [...] z dnia [...].11.2015, znak: [...], jest wydana dla cyt."[...] spółka akcyjna z siedzibą w [...] ul. [...]".

W konsekwencji Wojewoda [...] uznał, że zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego jako naruszającą art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i orzec o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skargę na tę decyzję złożyła [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...].

- Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 punkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do uznania, iż planowana inwestycja nie spełnia wymogów stawianych przez ten przepis, tj. jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy inwestycja planowana przez skarżącą, spełnia wymagania określone w tym przepisie;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 pkt 9 i pkt 13 Rozporządzenia Ministra infrastruktury i 26 października 2095r. w sprawia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w pojęciu "maszt telekomunikacyjny" mieszczą się "wolno stojące maszty antenowe" i "wolno stojące wieże antenowe";

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez dokonania własnej rzetelnej analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Miejskiej w [...] (uchwała nr [...] z [...] grudnia 2007r.) oraz charakteru planowanego zamierzenia;

- naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 11 kpa, polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji bez dogłębnego wyjaśnienia przyczyn, dla których Organ uznał przedsięwzięcie za sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Miejskiej w [...] (uchwała nr [...] z [...] grudnia 2007r.).

Podnosząc te zarzuty Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wydana została po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą spółkę inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze "[...]", składającej się z wieży antenowej o wys. H = 42,5 m z urządzeniami sterującymi, ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej na dz. nr ew. [...] obr. [...], gm. [...] narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Obszar, na którym położona jest działka nr [...], objęty jest ustaleniami Uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...].12.1997 roku (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...].03.1998 roku) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z zapisami planu, a w szczególności § 10 pkt 4 w/w uchwały, na terenach produkcyjno-usługowych o symbolu 1P/U "/.../ wysokość masztów oświetleniowych i telekomunikacyjnych nie powinna przekraczać 25.0 m".

W ocenie Sądu oba organy zasadnie uznały, że planowana inwestycja nie spełnia wymogu określonego w ww. przepisie miejscowego planu.

Zdaniem Skarżącej przyjęcie, że w określeniu "maszt telekomunikacyjny" mieszczą się "wolno stojące maszty antenowe" i "wolno stojące wieże antenowe", jak uczynił to organ, jest wadliwe.

Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.) wolno stojący maszt antenowy to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, z odciągami. Z kolei, zgodnie z § 3 pkt 13 tego rozporządzenia wolno stojąca wieża antenowa to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych, bez odciągów.

Z przepisów tych wynika, że różnica pomiędzy masztem antenowym a wieżą antenową sprowadza się do użycia odciągów.

Natomiast wykładnia zapisów miejscowego planu prowadzi do wniosku, że zamysłem uchwałodawcy było ograniczenie wysokości wszelkich urządzeń telekomunikacyjnych. Zapisy miejscowego planu nie odnoszą się do innych gabarytów wspomnianych urządzeń poza wysokością. Poza tym wskazać należy, że ograniczenie wysokościowe dotyczy również masztów oświetleniowych. Urządzenia takie, gdyby przyjąć stanowisko skarżącej Spółki w praktyce nie występują, bowiem w zasadzie do urządzeń oświetleniowych nie stosuje się odciągów.

Należy także zauważyć, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w żadnym innym miejscu nie traktuje o wieżach oświetleniowych czy telekomunikacyjnych, co również przemawia za tezą, że § 10 pkt 4 w/w uchwały odnosi się zarówno do wież jak i masztów.

W ocenie Sądu brak jest wystarczającego uzasadnienia dla odwołania się przy wyjaśnieniu pojęcia z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie jak i do słownikowego znaczenia tego pojęcia.

Wspomniane rozporządzenie zostało wydane w oparciu o art. 7 Prawa budowlanego i ma na celu określenie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b oraz warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych.

W związku z tym nie może odnosić się do zasad kształtowania ładu planistycznego.

Wobec powyższego Sąd uznał, że stanowisko organów co do sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest prawidłowe.

Jednocześnie wskazać należy, że ze względu na charakter wskazanej wyżej niezgodności inwestycji z miejscowym planem, doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami planistycznymi, było niemożliwe. Formułowanie w takiej sytuacji obowiązku, którego realizacja mogłaby podlegać tylko na rezygnacji z inwestycji, nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W przepisie tym bowiem chodzi o takie naruszenia w zakresie ust. 1 art. 35, które mogą być usunięte, a nie takie, które z góry miałyby uzasadniać odmowę zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji za prawidłowe należało uznać stanowisko organu odwoławczego, w rezultacie czego należało uchylić zaskarżoną decyzję i orzec o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. jest zgodna z prawem i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie.