Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 807/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz- Sass po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji we W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania R. F.i - referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Komisariatu Policji w K. Komendy Powiatowej Policji w Z. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie przedłużenia okresu zawieszenia wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych od dnia 28 sierpnia 2015 roku do czasu ukończenia postępowania karnego - zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 27 maja 201 5 roku do Komendy Powiatowej Policji w Z. wpłynął raport st. sierż. R. F. informujący o tym, że w dniu 26 maja 2015 roku przedstawiono mu zarzuty popełnienia czynu określonego w art. 231 § 1 kk oraz w art. 271 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. W przedmiotowym raporcie funkcjonariusz wskazał również, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. wydał postanowienie [...] o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych.

W tym samym dniu do Komendy Powiatowej Policji w Z. wpłynęło z Prokuratury Rejonowej w K. postanowienie sygn. akt [...] o zastosowaniu wobec st. sierż. R. F. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych.

Z uzasadnienia przedmiotowego postanowienia wynikało, że w/w przedstawiono 16 zarzutów popełnienia czynu określonego w art. 231 § 1 kk oraz w art. 271 kk w zw. z art. 11 § 2 kk polegających na przekroczeniu uprawnień i poświadczeniu nieprawdy w dokumentach mandatów karnych.

W związku z wszczęciem postępowania karnego Komendant Powiatowy Policji w Z. na podstawie art. 6f, art. 39 ust. 1 i 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 1 ust. 1 pkt 4 lit. b, § 2 i § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002 roku, nr 120, poz. 1029 ze zmianami) wydał Rozkaz Personalny nr [...] z dnia [...] maja 2015 roku o zawieszeniu st. sierż. R. F. w czynnościach służbowych na okres od dnia 27 maja 2015 roku do dnia 27 sierpnia 2015 roku.

Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku Komendant Powiatowy Policji w Z. na podstawie art. 6f, art. 39 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 1 ust. 1 pkt 4 lit. b, § 2 i § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych przedłużył okres zawieszenia st. sierż. R. F. w czynnościach służbowych od dnia 28 sierpnia 2015 roku do czasu ukończenia postępowania karnego.

Decyzji na podstawie art. 108 § 1 kpa został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało policjantowi doręczone w dniu 27 sierpnia 2015 roku.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji pełnomocnik policjanta zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 39 ust. 3 ustawy o Policji "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie, zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności, umożliwiające przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, których to okoliczności organ nie wskazuje ograniczając się do ogólnikowego powołania się na dobro służby, bezpieczeństwo i porządek publiczny" i wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku w całości i "nakazanie przywrócenia do służby st. sierż. R. F.", ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał, że organ II instancji zobowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Zgodnie zaś z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Sformułowanie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" oznacza, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Stwierdził, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności działania organów administracji publicznej, dlatego mają one obowiązek wnikliwego uzasadnienia podejmowanych działań i dokonanego wyboru. Niezbędnym jest wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Jednocześnie jednak organ, w trakcie dokonywania oceny sprawy, zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes strony oraz uwzględniać interes społeczny.

Wskazał, że warunkiem przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza, na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, jest wystąpienie w sprawie takich przesłanek jak "szczególnie uzasadniony przypadek", dokonanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz fakt prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania karnego - zakończenie bowiem tego postępowania jest zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże ostateczny upływ terminu, do którego może nastąpić przedłużenie okresu zawieszenia.

W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, że st. sierż. R. F. Rozkazem Personalnym Komendanta Powiatowego Policji w Z. nr [...] z dnia [...] maja 2015 roku został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 27 maja 2015 roku do dnia 27 sierpnia 2015 roku z powodu wszczęcia wobec niego przez Prokuraturę Rejonową w K. postępowania karnego o sygn. akt [...]. Przedmiotowe postępowanie nadal jest w toku co zostało potwierdzone na etapie postępowania odwoławczego.

Wobec powyższych ustaleń zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. organ I instancji słusznie uznał, że charakter postawionych st. sierż. R. F. w postępowaniu karnym zarzutów obejmujących przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, polegających na przekroczeniu uprawnień i poświadczeniu nieprawdy w dokumentach mandatów karnych uzasadnia przedłużenie w/w okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.

Podkreślił, że realizacja obowiązków wynikających ze stosunku służbowego

w sytuacji postawienia policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa przekroczenia uprawnień i poświadczenia nieprawdy w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, niewątpliwie naruszałaby dobre imię tej formacji i wywierałaby demoralizujący wpływ na współpracowników. Wobec tego rodzaju zarzutów, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, góruje nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego, co niewątpliwie uzasadnia dalsze trwanie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

W ocenie organu odwoławczego wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Policja tworzy formację uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak stanowi art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, do podstawowych zadań formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (...).

Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu. Dotyczy to zarówno sfery służby, jak i postawy osobistej (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2015 roku, sygn. akt II SA/Wa 1147/14).

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził, że organ odwoławczy nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych, które mogłyby potwierdzić jego zasadność.

Zauważył, że z materiałów postępowania wynika, że Komendant Powiatowy Policji w Z. dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, działając w granicach uznania administracyjnego. Wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Komendant Powiatowy Policji w Z. wskazał w szczególności, że przedłużenie st. sierż. R. F. okresu zawieszenia w czynnościach służbowych jest zasadny z uwagi na "charakter zdarzenia będącego przedmiotem postępowania karnego" oraz "konieczność ochrony interesu społecznego ".

Wskazał, że prawodawca poprzez użycie niedookreślonego zwrotu "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" pozwolił organom administracji publicznej na działanie w graniach uznania administracyjnego, tj. na dokonanie odpowiedniej oceny zarówno samego faktu prowadzenia wobec policjanta postępowania karnego, jak również charakteru stawianego funkcjonariuszowi w postępowaniu karnym zarzutu, tak aby w konsekwencji organ mógł zdecydować o celowości dalszego trwania zawieszenia w czynnościach służbowych.

W tych okolicznościach Komendant Wojewódzki Policji we W. podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie konieczności przedłużenia stronie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Pomimo sporządzenia przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. mało obszernego uzasadnienia wydanej decyzji, w zakresie "szczególnie uzasadnionych przesłanek", przesłanki te w ocenie organu odwoławczego w analizowanej sprawie istnieją i zostały spełnione.

Zdaniem organu odwoławczego charakter przedstawionych st. sierż. R. F. zarzutów nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której będzie on pełnić służbę. Biorąc pod uwagę status i zadania Policji, reprezentowanie jej przez funkcjonariusza, wobec którego toczy się postępowanie karne o wskazane wyżej przestępstwa prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby.

Podkreślił fakt, że instytucja zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie przesądza o winie policjanta w żadnym toczącym się postępowaniu co wynika między innymi z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.

Stwierdził też analizując przedmiotową sprawę organ odwoławczy wziął również pod uwagę znajdujące się w aktach osobowych funkcjonariusza Postanowienie Sądu Rejonowego w Z. [...] Wydział [...] z dnia [...] września 2015 roku uchylające środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych (k. nr 70). Jednak zdaniem organu II instancji okoliczność ta nie może mieć wpływu na omawiane rozstrzygnięcie.

Przypomniał, że zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ustawy o Policji pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w prowadzonym postępowaniu karnym, jednak ma zdecydowanie inny cel. Z tych też względów organ odwoławczy stwierdził, że uchylenie przez Sąd Rejonowy środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych nie wyklucza możliwości przedłużenia przez przełożonego w sprawach osobowych okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji.

Podkreślenia wymaga fakt, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, jak i możliwość przedłużenia tego zawieszenia realizowane w trybie administracyjnym ma przede wszystkich służyć interesowi służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu, natomiast zawieszenie w czynnościach służbowych realizowane jako środek zapobiegawczy w postępowaniu karnym ma na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania karnego.

Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący i zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności, umożliwiające przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, których to organ upatruje w prowadzonym przeciwko skarżącej postępowaniu karnym w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, co w istocie stanowi powielenie przesłanek uprawniających organ do zawieszenia funkcjonariusza na okres nieprzekraczający 3 miesięcy (art.39 ust.1 ustawy o Policji).

Mając na uwadze powyższe, wniósł o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu organu I instancji ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

2. orzeczenie, że uchylone rozkazy personalne nie mogą być wykonane,

3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że zaskarżony rozkaz personalny pozostaje w całości chybiony.

Przede wszystkim wskazał, iż organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, uzasadniając obrane stanowisko w sprawie powołuje się na ogólnikowe, szerokie pojęcia, jakim pozostają: dobro służby, interes służby, bezpieczeństwo czy porządek publiczny. Brak jest przy tym wykazania konkretnych, jednoznacznych okoliczności czy też szczególnego przypadku, przemawiającego zdaniem organu za koniecznością utrzymywania w mocy decyzji w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia skarżącego w wykonywaniu czynności służbowych. Ponadto w sposób lakoniczny i zdawkowy ogranicza swoje rozważania do rzekomego zagrożenia dobrego imienia formacji, interesu służby, autorytetu organów państwa, nie siląc się na odniesienie w/w pojęć do indywidualnych, skonkretyzowanych okoliczności przedmiotowej sprawy.

Organ nie wyjaśnił jakimi motywami kierował się oraz jakie to konkretnie okoliczności, uznano za szczególnie uzasadniony przypadek, przewidziany na gruncie art. 39 ust. 3 w/w ustawy.

Za nieporozumienie uznał stanowisko organu jakoby, prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, samo w sobie stanowiło wystarczającą podstawę do uznania, iż w sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego. Organ nie dostrzega faktu, iż wskazywana przez niego, jedyna okoliczność uzasadniająca przedłużenie okresu zawieszenia, stanowi zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji przesłankę do zawieszenia funkcjonariusza na okres nieprzekraczający 3 miesięcy.

Tym samym oczywistym wydaje się, że ustawodawca, przewidując art. 39 ust. 3, dla przedłużenia okresu zawieszenia wymagał zaistnienia innych niż wskazane w art. 39 ust. 1 okoliczności, o szczególnej wadze i znaczeniu, które to okoliczności mają wykraczać poza granice samego faktu związanego z toczącym się przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniu karnym. Wszczęcie takiego postępowania uzasadnia bowiem zawieszenie funkcjonariusza jedynie na okres do 3 miesięcy, a jego dalsze stosowanie wymaga szczególnie uzasadnionych przypadków. Odmienne od powyższego stanowisko czyniłoby zbędnym regulacje zawartą w art. 39 ust. 3 w/w ustawy.

Tym samym organ zrównując przesłanki wskazane w art. 39 ust. 3 z tymi z ust. 1 w/w ustawy w istocie dopuszcza się naruszenia prawa, co czyni zaskarżoną decyzję w całości chybioną.

Wskazał, iż zawieszenie w czynnościach służbowych jak i jego przedłużenie, pełnią rolę podobną do środka zapobiegawczego przewidzianego w postępowaniu karnym, a co za tym idzie ze swej istoty stanowi szczególne uprawnienie przełożonych, wyrażające się w uniemożliwieniu funkcjonariuszowi wykonywania zadań i czynności właściwych nie tylko dla zajmowanego stanowiska służbowego, ale i w Policji w ogóle. Co za tym idzie szczególnej analizie należało poddać fakt, iż w prowadzonym postępowaniu karnym Sąd nie doszukał się uzasadnionych podstaw do stosowania wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Powyższa okoliczność jednoznacznie dowodzi, iż Sąd nie doszukał się ze strony skarżącego jakiegokolwiek zagrożenia dla formacji i wykonywanych zadań, które to stanowisko należy w pełni podzielić.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy odniósł się do zarzutów skargi.

Podał, że art. 39 ust. 3, ustawy o Policji, który miał zastosowanie w sprawie posługuje się konstrukcją "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" co oznacza, że ustawodawca oddaje w tym przypadku prawo oceny możliwości zastosowania tego przepisu organom Policji. W niniejszej sprawie, uznanie że zachodzi taki przypadek nie narusza granic uznania, co wynika z wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1124/2005.

Stwierdził, że zarzucane zainteresowanemu czyny stanowią przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Popełnienie takich czynów godzi w interes służby i w sposób istotny ujemnie wpływa na dobre imię Policji, obniżając jej autorytet. Dlatego w interesie służby i w interesie społecznym było odsunięcie skarżącego od wykonywania zadań służbowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem a więc polega na weryfikacji decyzji, postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Oznacza to między innymi, że Sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji, postanowienia ograniczyć się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnieść z urzędu.

Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] października 2015 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie przedłużenia okresu zawieszenia R. F. w czynnościach służbowych od dnia 28 sierpnia 2015 roku do czasu ukończenia postępowania karnego.

W ocenie Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Z. opisanego wyżej stanowi art. 39 ust. 3 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 355 z dnia 16 marca 2015 r.).

Art. 39 ust. 1 stanowi, że policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas dłuższy niż 3 miesiące, ust. 3 zaś, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

Rozkazem personalnym nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. zawiesił R. F. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 27 maja 2015 r. do dnia 27 sierpnia 2015 r.

Podstawą prawną wydania decyzji był powołany wyżej art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i niesporny stan faktyczny. Prokuratura Rejonowa w Z. (w sprawie [...]) prowadziła śledztwo w ramach którego przedstawiono skarżącemu 16 zarzutów popełnienia czynów z art. 231 § 1 kk i art. 271 kk w zw. z art. 11 § 2 kk polegających na przekroczeniu uprawnień i potwierdzeniu nieprawdy w dokumentach mandatów karnych kredytowych. W toku śledztwa ustalono, że skarżący dopuścił się tych czynów podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Przedłużenie okresu zawieszenia zainteresowanego w czynnościach służbowych nastąpiło rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w Z., z dniem [...] sierpnia 2015 r. do czasu ukończenia postępowania karnego.

Podstawą do wydania ostatnio opisanego rozkazu personalnego był ustalony przez organ I instancji fakt, że w dniu [...] czerwca 2015 r. Prokurator Rejonowy w K. skierował do Sądu Rejonowego w Z. akt oskarżenia w sprawie [...] przeciwko skarżącemu i postępowanie to w dniu wydania wymienionego rozkazu było w toku.

Jak wskazano wyżej podstawę prawną decyzji (rozkazu personalnego) stanowił art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Niewątpliwie pozostaje on w ścisłym związku z ust. 1 tegoż przepisu. Muszą zatem zaistnieć przesłanki wymienione w wyżej wspomnianych ustępach aby dokonać przedłużenia okresu zawieszenia opartego na tle omawianego przepisu.

W ocenie Sądu w sprawie zaistniały okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie zaskarżonych decyzji.

Niesporne w sprawie jest, że w czasie wydawania ocenianych rozkazów personalnych toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne, zainteresowanemu bowiem przedstawiono 16 zarzutów popełnienia czynu określonego w art. 231 § 1 kk, art. 271 kk w zw. z art. 11 § 2 kk polegających na przekroczeniu uprawnień i poświadczeniu nieprawdy w dokumentach mandatów karnych. Jest ono ścigana z oskarżenia publicznego.

Powołany stan faktyczny wypełnia zatem dyspozycję z art. 39 ust. 1.

Według Sądu zaistniała również przesłanka określona w ust. 3. Jest nią szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych do ukończenia postępowania karnego.

Jak zauważyły organy przepis ten ma charakter uznaniowy, co nie oznacza, że organ nie może działać dowolnie, choć kontrola w takiej sytuacji jest ograniczona. Sprowadza się ona do badania, czy wydanie decyzji poprzedziło prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przesłankami procesowymi. Przede wszystkim, czy wyjaśniono stan faktyczny sprawy, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia czy zaistniały przesłanki do wydania decyzji oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Jak stwierdzono wyżej stan faktyczny sprawy jest niesporny, został przedstawiony wyżej.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, czy zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego organy tej okoliczności nie wykazały.

Pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie zostało zdefiniowane normatywnie. W każdej sprawie organ musi zbadać i ocenić czy rzeczywiście zaistniał.

Zauważyć należy, że orzecznictwo sądowoadministracyjne zakreśliło ramy występowania powołanej przesłanki.

W tezie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2011 r. w sprawie II SA/Wa 1202/11 (lex nr 1153413) stwierdzono: charakter postawionego funkcjonariuszowi zarzutu w postępowaniu karnym, pozostającego w bezpośrednim związku ze służbą, obejmującego przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, polegające na przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków i działaniu na szkodę interesu publicznego lub prywatnego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, ujemnie rzutuje na dobre imię Policji. Wobec tego rodzaju zarzutu, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, góruje nad interesem funkcjonariusza jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.), co uzasadnia dalsze trwanie na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji zawieszenie na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

Wymieniony wyżej Sąd w innej sprawie – II SA/Wa 746/09 w uzasadnieniu do wyroku z dnia 7 października 2009 r. (lex nr 573903) sformułował tezę: Za szczególne okoliczności uzasadniające przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych można uznać fakt toczenia się przeciwko policjantowi postępowania karnego o przyjmowaniu korzyści majątkowych w związku z pełnioną funkcją publiczną.

Podobnie ocenił Naczelny Sąd Administracyjny zaistnienie omawianej przesłanki w wyroku z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie I OSK 1376/12. Stwierdził w uzasadnieniu do powyższego wyroku: "Jeżeli zatem w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliłyby na przedstawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, to stan taki można ocenić jako szczególny przypadek uzasadniający zastosowanie wobec funkcjonariusza instytucji, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji".

Sąd podziela przedstawione poglądy i stwierdza, że rodzaj przedstawionego skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, sprowadzającego się do uzyskania korzyści majątkowej należy ocenić jako szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie zawieszenia zainteresowanego w czynnościach służbowych.

Oczywiście czyn ten jest oceniany na tle ustawy o Policji. Policja jest instytucją zaufania publicznego, której zadaniem jest zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy między innymi ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców.

Zarzucony skarżącemu czyn jest zaprzeczeniem czynności i zadań jakie powinien wykonywać policjant i obniża zaufanie i prestiż Policji. Niewątpliwie ocena społeczna funkcjonariusza policji oskarżonego o popełnienie opisanych czynów, wykonującego czynną służbę musi być negatywna.

W tych okolicznościach zarzut skargi naruszenia art. 39 ust. 3 ustawy o Policji nie jest zasadny. Organy obu instancji wyjaśniły z jakich przyczyn uznają, że mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem", który daje podstawę do dalszego zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, nie przekracza również zasady uznania administracyjnego.

Na marginesie należy też dodać, że uchylenie przez Sąd karny postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych nie ma żadnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Opiera się ona jak wskazano wyżej na podstawie przesłanek wynikających z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji.

Mając zatem powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.