Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 650/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 273 par. 1 pkt 2, art. 274, art. 273 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak (sprawozdawca), Sędzia NSA: Jacek Brolik, Sędzia NSA (del.): Danuta Małysz, Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 58/06 oddalającym skargę kasacyjną Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Szczecinie z dnia 5 października 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 18/04 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 15 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 58/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 18/04 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 15 grudnia 2003 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2007 r. Z. P. wniósł o wznowienie opisanego wyżej postępowania sądowoadministracyjnego, zaskarżając orzeczenia Sądów obu instancji.

W treści skargi o wznowienie postępowania skarżący, powołując się na art. 273 § 1 pkt 2, § 2, art. 275, art. 277, art. 281 i art. 282 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zażądał:

- usunięcia skutków naruszonego prawa poprzez uchylenie w całości z mocą ex tunc prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 58/06 i zmianę w całości z mocą ex tunc poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 18/04 i skierowanie sprawy oraz skargi strony do wyznaczonego z urzędu wojewódzkiego sądu administracyjnego w celu powtórnego merytorycznego rozpoznania istoty sprawy i skargi,

- zasądzenia od Skarbu Państwa kosztów postępowania - pomocy prawnej i zastępstwa procesowego oraz poniesionych przez skarżącego kosztów i wydatków związanych z prowadzeniem sprawy w kwocie 1.000 zł,

- przeprowadzenia dowodów i uwzględnienia załączonej do skargi dokumentacji w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania Z. P. w sposób szczegółowy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 58/06 wskazując, że organy podatkowe, a w ślad za nimi Sądy błędnie uznały, że skarżący otrzymuje emeryturę.

Z. P. wywodził, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 18/04 był dotknięty wadą nieważności, o której mowa w art. 183 §1 pkt 1 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący był bowiem pobawiony możności obrony swoich praw, gdyż Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnie ustalonym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę okoliczności, które – zdaniem strony – nigdy nie miały miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymując w mocy orzeczenie Sądu pierwszej instancji uchylił się natomiast od wymierzenia sprawiedliwości i zaniechał usunięcia skutków naruszenia prawa, pozbawiając skarżącego ochrony prawnej. Zdaniem strony, w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sądy obu instancji poświadczyły nieprawdę, biorąc czynny udział w zacieraniu śladów czynów zabronionych, popełnionych na szkodę skarżącego. W ocenie Z. P. został on pozbawiony prawa do rzetelnego, sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez bezstronny i niezawisły sąd.

Autor skargi o wznowienie podniósł, że w świetle rzeczywistego stanu faktycznego zachodzą ustawowe podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z art. 273 § 1 pkt 2, art. 273 § 2, art. 275, art. 277, art. 281 i art. 282 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyroki sądowe zostały bowiem wydane na skutek niedopełnienia obowiązków składów orzekających z zakresu orzekania, organy podatkowe uzyskały zaś korzystne dla siebie rozstrzygnięcie posługując się błędnymi informacjami, a więc poprzez działanie wchodzące w zakres czynów zabronionych i ustawy Kodeks karny (art. 273 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W końcowej części rozważań strona wyjaśniła, że o ustawowych podstawach wznowienia dowiedziała się w dniu 20 lutego 2007 r., po doręczeniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 58/06.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna.

Wśród powoływanych przez skarżącego przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", podstaw prawnych wznowienia postępowania sądowego dotyczą jedynie regulacje zawarte w art. 273 § 1 pkt 2 i art. 273 § 2 tej ustawy.

I tak na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowego, jeżeli kończące je prawomocne orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.

Z brzmienia pozostającego zaś w związku z wymienionym przepisem ustawy art. 274 p.p.s.a. wynika, że z powodu przestępstwa, można żądać wznowienia postępowania sądowego jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.

Na potwierdzenie przestępstw, o których wywodzi się w skardze o wznowienie postępowania sądowego, skarżący nie przywołał jakichkolwiek prawomocnych wyroków skazujących lub postanowień o odmowie wszczęcia postępowania karnego czy też postanowień o umorzeniu postępowania karnego, których istnienia wymaga art. 274 p.p.s.a. Z tej też przyczyny rozpoznana skarga o wznowienie postępowania sądowego w zakresie podstawy wznowienia postępowania sądowego, przewidzianej w art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest niezasadna.

Jeżeli chodzi o drugą z podstaw prawnych wznowienia postępowania sądowego określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a., wskazać należy, że nie dotyczy ona postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest organem administracji publicznej. Nie rozstrzyga – dopuszczalnych w innym trybie prawnym, w innym postępowaniu i przed właściwymi organami administracji - wniosków o wznowienie administracyjnego postępowania podatkowego. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał więc w przedmiocie i zakresie postępowania sądowego, w którym co do zasady, z wyjątkiem przewidzianym w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego.

Ponadto stwierdzić trzeba, że okoliczności sprawy przedstawiane przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania sądowego były już przez niego podnoszone w objętych skargą postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Natomiast skarga o wznowienie postępowania nie jest środkiem odwoławczym od prawomocnego wyroku sądu, z którego ocenami i rozstrzygnięciem skarżący się nie zgadza, czemu dał wyraz w treści rozpoznanej skargi.

Podnieść też należy, że objęty wnioskiem o wznowienie postępowania wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadł w sprawie dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Przedmiotem takiego postępowania nie jest ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych w sprawie lecz jedynie stwierdzenie czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie obarczone jest wadą lub wadami wskazanymi przez ustawodawcę w przepisach art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tego też powodu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, organy podatkowe również nie prowadzą postępowania dowodowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., stwierdzając w rozpoznanej sprawie brak przesłanek do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.