Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 733/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1 i 1a,  art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 103
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz M. N. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. N. pismem z 4 września 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] stycznia 2015 r. nr [...].

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 7 sierpnia 2012 r. następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. ozn. hip. nr [...] i [...], wystąpili do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] kwietnia 1952 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do ww. gruntu, w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] stycznia 2015 r. stwierdził, że ww. orzeczenie administracyjne w części gruntu stanowiącego dz. ew. nr [...], [...] i [...] wydane zostało z naruszeniem prawa, natomiast w pozostałej części dotyczącej dz. ew. nr [...] stwierdził jego nieważność.

Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją wystąpili w dniu 16 lutego 2015 r. następcy prawni byłych właścicieli, w dniu 17 lutego 2015 r. Zarząd [...], natomiast w dniu 18 lutego 2015 r. (data prezentaty organu) M. N.

Organ pismem z 18 marca 2015 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz o przewidywanym terminie rozpoznania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. 30 czerwca 2015 r.

W dniu 17 czerwca 2015 r. do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", wystosowane przez następców prawnych byłych właścicieli, natomiast w dniu 7 lipca 2015 r. (data prezentaty organu) z wezwaniem takim wystąpił M. N.

Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z 27 lipca 2015 r., w związku z nadesłaną w dniu 11 maja 2015 r. kopią testamentu i aktu zgonu jednego z uczestników postępowania, wystąpił do pełnomocnika zmarłej o nadesłanie uwierzytelnionych kopii ww. dokumentów. Dokumenty te wpłynęły do organu w dniu 31 lipca 2015 r.

Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie i zobowiązał jednego z uczestników postępowania do wystąpienia do właściwego sądu polskiego lub [...] organu właściwego w sprawach spadkowych z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z 4 września 2015 r. skarżący wskazał, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem od 6 miesięcy nie wydał decyzji w sprawie, jak również nie podjął żadnych czynności mających na celu jej wydanie. Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarżący w dniu wniesienia skargi miał świadomość, że niniejsze postępowanie administracyjne jest od [...] sierpnia 2015 r. zawieszone, a zatem brak było możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Postępowanie to podjęto dopiero postanowieniem z [...] października 2015 r. i obecnie przygotowywany jest projekt decyzji.

W dniu 14 stycznia 2016 r. do Sądu wpłynęła decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] stycznia 2016 r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...], po rozpoznaniu m.in. wniosku M. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] stycznia 2015 r., utrzymał tę decyzję w mocy.

Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa decyzji z [...] stycznia 2016 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że w dniu 11 maja 2015 r., a zatem niecałe 3 miesiące od daty złożenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ uzyskał informację o zgonie jednej ze stron, co skutkowało zawieszeniem postępowania administracyjnego postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. (nastąpiło to niezwłocznie po uzyskaniu uwierzytelnionych kopii testamentu i aktu zgonu zmarłej). Zawieszenie postępowania wstrzymuje natomiast bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103), a tym samym eliminuje możliwość powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Skoro zatem postępowanie zostało podjęte dopiero postanowieniem z [...] października 2015 r., nie sposób zarzucić organowi, że jego bezczynność w wydaniu decyzji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.