Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 229/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 5 kwietnia 2013 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynęła adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga E. Ł., reprezentowanej przez pełnomocnika – radcę prawnego K. Ł., na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze pełnomocnik skarżącej wnosił o zobowiązanie Wójta do udostępnienia informacji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że w dniu 6 marca 2013 r. skarżąca, za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwróciła się w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej do Wójta Gminy [...] wnosząc o udzielenie pisemnej informacji dotyczących realizacji przez Wójta i Radę Gminy zadań własnych gminy w zakresie:

1. profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych;

2. wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców Gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych;

3. przeciwdziałania narkomanii.

We wniosku z dnia 5 marca 2013 r. skarżąca zwróciła się o przesłanie pisemnej odpowiedzi na jej adres zamieszkania.

Uzasadniając wniesioną skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] skarżąca podniosła, że termin do załatwienia jej wniosku upłynął w dniu 21 marca 2013 r., jednakże do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała żadnej odpowiedzi od organu.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r. udzielił skarżącej wnioskowanej przez nią informacji publicznej i nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Stosownie do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie skarga E. Ł. dotyczyła zarzucanej przez nią bezczynności w zakresie rozpatrzenia przez Wójta Gminy [...] wniosku z dnia 6 marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Wójt gminy – jako organ władzy publicznej – jest na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Wskazać również należy, iż wniosek skarżącej z dnia 6 marca 2013 r., w zakresie, w jakim domagała się ona udostępnienia informacji na temat prowadzonej przez Wójta i Radę Gminy polityki związanej z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych, wzmocnienia bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego w zakresie zabezpieczenia mieszkańców gminy przed ułatwionym dostępem do nielegalnych wyrobów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, która winna być w dyspozycji Wójta. Jest ona bowiem informacją o wykonywanych przez gminę zadaniach publicznych z zakresu przeciwdziałania alkoholizmowi i narkomanii.

Natomiast wniosek ten, w części w jakiej obejmował żądanie wskazania nieistniejących, a jedynie ewentualnie planowanych do podjęcia, działań z tego zakresu, nie mieścił się w pojęciu informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy. Przedmiotem informacji publicznej, której udostępnienia domaga się strona od organów gminy może być jedynie informacja o istniejących obiektywnie, to jest realizowanych zadaniach publicznych. Charakteru informacji publicznej nie mogą mieć bliżej nie sprecyzowane zamierzenia organu gminy, jakie w przyszłości mogą hipotetycznie zostać podjęte. Za informację publiczną możnaby jedynie uznać takie zamierzenia, co do których podjęte zostały przez organ gminy kroki polegające na ich skonkretyzowaniu w postaci określonych działań regulowanych prawem, podjętych przez ten organ, będący adresatem wniosku o udzielenie informacji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła.

Skarga podlegała zatem oddaleniu w tej części jako niezasadna.

W rozpoznawanej sprawie nie można również skutecznie zarzucić bezczynności organowi administracji co do pozostałej części żądania skarżącej zawartego we wniosku z dnia 6 marca 2013 r.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, zwanym dalej "BIP" lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.

Z przepisu tego wynika, że tryb wnioskowy przewidziany jest jedynie dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub centralnym repozytorium. Organ administracji publicznej, do którego skierowany był wniosek, zwolniony jest zatem z obowiązku udostępnienia informacji, która została ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium.

Taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca we wniosku z dnia 6 marca 2013 r. zwróciła się o udzielenie jej informacji publicznej dotyczącej szeroko pojętej polityki gminnej w walce z alkoholizmem i narkomanią w Gminie [...]. Żądane przez skarżącą informacje, stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy, organy Gminy mają obowiązek udostępniać w BIP.

Z akt sprawy wynika, że na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy [...] znajdują wszystkie dane istotne z punktu widzenia żądającego informacji skarżącego, odnoszące się do przedmiotu i zakresu wniosku w części udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej. Na stronie tej znajdują się bowiem: "Gminny Program Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych" i "oraz Gminny Program Przeciwdziałania Narkomanii". W treści tych "Programów..." zawarte są żądane przez skarżącą informacje dotyczące szeroko rozumianej polityki gminnej w walce z alkoholizmem i narkomanią.

Podkreślić należy również, że powołany przepis art. 10 ust. 1 ustawy nie daje podstaw do żądania od organu dokonywania wydruku biuletynu i przesyłania go osobie wnioskującej o udzielenie informacji publicznej. W świetle bowiem tego przepisu, jak wskazywano wyżej, tylko informacja publiczna nieudostępniona w BIP udzielana jest na wniosek. W przypadku informacji udostępnionej w BIP organ administracji nie ma więc obowiązku dokonywania wydruków z BIP i przesyłania ich żądającemu. Niezasadnym byłoby bowiem ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w BIP, skoro możliwe jest kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji (art. 12 ust. 2 ustawy). Opublikowanie informacji publicznej w BIP pozwala więc wszystkim podmiotom posiadającym dostęp do sieci internetowej realną możliwość przetwarzania tejże informacji, w sposób określony w przepisach ustawy (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., I OSK 416/08, niepubl., dostępny w CBOSA).

Skoro zatem w niniejszej sprawie żądana przez skarżącą informacja publiczna została udostępniona w BIP, to nie mógł mieć zastosowania przepis art. 14 ustawy, stanowiący, iż udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Przepis ten reguluje bowiem sposób udostępnienia informacji publicznej, a więc nie dotyczy sytuacji, gdy informacja publiczna została już udostępniona w BIP (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2479/11, niepubl., dostępny w CBOSA).

Oznacza to, że udostępnienie informacji publicznej w BIP zwalnia podmiot zobowiązany z obowiązku potwierdzenia na piśmie jej istnienia.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że zarówno skarżąca, jak i jej pełnomocnik nie należą do kręgu podmiotów, wobec których możnaby powziąć wątpliwości co do możliwości osobistego, to jest bez angażowania osób trzecich, odczytania informacji opublikowanej na stronach internetowych BIP. Wręcz przeciwnie kierowane przez stronę skarżącą do Sądu oraz do organu administracji pisma świadczą o tym, że skarżąca biegle posługuje się komputerem i posiada umiejętności oraz możliwości techniczne do uzyskania informacji znajdujących się w BIP.

Ubocznie należy zauważyć, że Sądowi jest z urzędu wiadome, iż skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego K. Ł., wniosła do tutejszego Sądu od 26 marca 2013 r. do 6 czerwca 2013 r., to jest do daty wydania wyroku, około 100 skarg dotyczących bezczynności organów administracji w zakresie informacji publicznej, a większość z nich dotyczyła bezczynności wójtów (burmistrzów lub prezydentów miast) polegającej na nieudzieleniu, tak jak w rozpoznawanej sprawie, informacji publicznej dotyczącej szeroko rozumianej polityki gminnej w walce z alkoholizmem i narkomanią. Skargi takie skarżąca zaczęła kierować również do innych wojewódzkich sądów administracyjnych. W ogromnej większości tych spraw skarżąca uzyskiwała żądane informacje, lecz po upływie czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 ustawy na udostępnienie tych informacji, a skargi do Sądu kierowała niezwłocznie po upływie wspomnianego terminu, domagając się następnie umorzenia postępowania oraz podtrzymując żądanie zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wskazane wyżej okoliczności mogą rodzić wątpliwości co do rzeczywistego celu żądania od organów administracji udzielenia skarżącej informacji publicznej, w szczególności zaś co do tego, czy celem żądania skarżącej była jedynie obywatelska rzetelność i daleko posunięta troska o realizację przez organy administracji publicznej powierzonych im zadań.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.