Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2482/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ust.28 ust.2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Beata Osińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 22/14 w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę - oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 22/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] dotyczącej udzielenia W. L. pozwolenia na budowę obejmującą budowę hali gospodarczo-produkcyjnej do hodowli łososia o powierzchni zabudowy [...] m2 powierzchni użytkowej, wiaty gospodarczej o powierzchni zadaszenia [...]m2, szamba na ścieki, trzech zbiorników wody deszczowej, basenu przeciwpożarowego, zbiornika osadów oraz obiektów infrastruktury technicznej i dróg wewnętrznych w rolno-rybackim gospodarstwie hodowlanym na nieruchomości nr 5 położonej w J. (Gmina K.).

Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji wynika, że skarżący w dniu 8 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego opisaną decyzją.

W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że posiada przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ jego nieruchomość (nr [...]) znajduje się w zasięgu oddziaływania tej inwestycji, a on bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...], wydanym na podstawie art.149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie w tej sprawie i następnie decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawcy nie przysługiwał w powyższym postępowaniu status strony.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego do tej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że z przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) wynika, że stroną postępowania w tych sprawach jest wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu (art. 3 pkt 20 tej ustawy).

Zdaniem organu, S. A. nie wykazał posiadania interesu prawnego w sprawie dotyczącej nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję. Jego nieruchomość (grunty rolne) jest oddzielona od nieruchomości inwestora rowem melioracyjnym o szerokości ok. 5,5, m. Obszar oddziaływania tej inwestycji – zgodnie z projektem budowlanym – jest ograniczony do działki przeznaczonej pod zainwestowanie. Wojewoda dodał, że decyzja Starosty [...] jest zgodna z decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] maja 2013 r. o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Stwierdził, że skoro inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości, to nie zachodzi podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

S. A. zaskarżył tę decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Organowi odwoławczemu zarzucił nieuzasadnione przyjęcie, że nie posiada on statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę spornej inwestycji mimo, że nieruchomość przeznaczona pod zabudowę znajduje się zaledwie 8 metrów od granicy jego nieruchomości, a z uwagi na charakter inwestycji oraz skalę przedsięwzięcia, w tym umiejscowienie zbiornika na wodę deszczową w okolicach rowu melioracyjnego, graniczącego z jego nieruchomością, inwestycja ta bezpośrednio będzie oddziaływać na jego nieruchomość. Skarżący ma więc status strony w tym postępowaniu, stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Poza tym skarżący podał, że sporna inwestycja oddziaływuje również na działkę nr [...] (rów melioracyjny) będący własnością Skarbu Państwa i pozostający we władaniu Starosty, ponieważ w obrębie rowu ma znajdować się zbiornik na wodę deszczową. Zdaniem skarżącego organ nie miał więc podstaw prawnych do odmowy uchylenia tej decyzji, w sytuacji gdy została ona wydana przez organ podlegający wyłączeniu (art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Według niego, decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, a ponadto została wydana mimo braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 22/14 oddalił tę skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo przyjął, że skarżący potencjalnie rzecz ujmując mógł być stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę, zatem organ zasadnie wznowił postępowanie w tej sprawie, a następnie, po ustaleniu, że skarżący nie jest w świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, odmówił uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że skarżący nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania inwestycji na jego nieruchomość, co przesadza o statusie strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W szczególności niewystarczające jest samo przekonanie skarżącego o tym, że jego nieruchomość rolna znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej, skoro nie towarzyszą temu konkretne okoliczności wskazujące na takie oddziaływanie naruszające jego interes prawny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że Starosta nie miał podstaw prawnych do analizowania i w konsekwencji do stosowania przepisów dotyczących wyłączenia organu ze względu na wykonywane przez Starostę prawa właścicielskie w stosunku do rowu melioracyjnego będącego działką sąsiednią, ale nie znajdującą się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Sąd dodał, że w sytuacji, gdy organ we wznowionym postępowaniu nie dopatrzył się podstaw do przyznania wnioskodawcy przymiotu strony, nie można uznać za naruszenie prawa pominięcie kwestii dotyczących meritum decyzji objętej wnioskiem o wznowienie np. takich jak zarzut braku decyzji o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Zaakceptowanie rozumowania prezentowanego w skardze prowadziłoby do merytorycznego badania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, mimo że podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania nie posiada statusu strony tego postępowania, co byłoby sprzeczne z zasadą trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej.

S. A. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 22/14 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 144 k.c. i w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie przysługuje mu status strony postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

S. A. powołując się na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił ponadto wyrokowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę, mimo wykazania przez skarżącego, że ta decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 35 i art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ nie obejmowała ona budowy budynku mieszkalnego;

b) art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę pomimo tego, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz.1397) i w związku z tym stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę winno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący tę skargę podkreślił przede wszystkim, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie błędnie uznał, że jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego spornym pozwoleniem na budowę. Nieruchomość wnoszącego skargę kasacyjną jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie. Projektowana inwestycja znajduje się w odległości zaledwie 8 metrów od granicy tej nieruchomości, a z uwagi na charakter oraz skalę przedsięwzięcia, działka nr [...], ark. mapy [...] obręb J. jest położona w bezpośredniej strefie oddziaływania obiektów objętych wnioskiem. Tym samym na mocy art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane skarżącemu winien przysługiwać status strony postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę.

Zdaniem skarżącego dla przyznania mu statusu strony w tej sprawie nie ma znaczenia fakt, że działka nr [...] jest obecnie użytkowana na cele rolnicze. Podstawą do ustalenia kręgu stron postępowania jest bowiem faktyczny zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z art 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Skarżący podkreślił, że właściciele nieruchomości przeznaczonej pod jednorodzinne budownictwo mieszkaniowe posiadają w świetle art. 28 k.p.a. oparte na treści art. 144 k.c. prawo do ochrony swego interesu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy zagrodowej w ramach siedliska rolniczego przewidzianej w niewielkiej odległości od ich nieruchomości.

Interes prawny skarżącego, wbrew stanowisku WSA w Szczecinie wynika także wprost z art. 3 ust. 1 pkt. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, który obliguje do przeciwdziałania przedsięwzięciom mogącym spowodować degradacje gruntów rolnych. Nieruchomość skarżącego stanowi grunt rolny o wysokim potencjale produkcyjnym (III klasa bonitacyjna gleby), podlegający szczególnej ochronie na podstawie regulacji ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych.

Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił również, że z analizy znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego dla obiektów na działce nr 5, wbrew twierdzeniom organów I i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wynika, że zasięg oddziaływania przedsięwzięcia nie jest ograniczony do nieruchomości zainwestowanej. Wynika to m.in. z przyjętych rozwiązań projektowych w tym sposobu zagospodarowania terenu oraz zamierzonego sposobu użytkowania obiektu.

Działka nr [...] i działka nr [...] są rozdzielone rowem melioracyjnym stanowiącym działkę nr [...], który jako urządzenie wodne zapewnia prawidłową regulację stosunków wodnych m.in. na nieruchomości skarżącego. Wskazany rów pełni przy tym funkcję odwodnienia nieruchomości skarżącego oraz utrzymywania nawodnienia tej nieruchomości w okresach zmniejszonych opadów atmosferycznych. Powyższa funkcja wynika także z ukształtowania terenu albowiem nieruchomość skarżącego jest położona na spadku terenu od drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...] w kierunku miejscowości J. Tym samym dla zapewnienia prawidłowego korzystania z tej nieruchomości oraz przeciwdziałania degradacji gruntu koniecznym jest zachowanie odpowiedniego uregulowania stosunków wodnych.

Sporna inwestycja zasięgiem swojego oddziaływania obejmuje również nieruchomość stanowiącą działkę nr [...], albowiem zgodnie z załączonym do projektu budowlanego projektem zagospodarowania terenu, w ramach inwestycji przewidziano, zlokalizowanie zbiornika na wodę deszczową w obrębie skarpy w/w rowu melioracyjnego. Z kolei rów melioracyjny zlokalizowany na działce nr [...] oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, tj. zarówno na działkę nr [...] (teren inwestycji) jak i nieruchomość skarżącego (działkę nr [...], obręb J.). Tym samym właściciel działki nr [...], ark. mapy [...] obręb J. bezspornie winien zostać uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę, którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania.

Ponadto zamierzony sposób użytkowania obiektu lokalizowanego na działce nr [...] zakłada wykorzystanie do hodowli basenowej łososia wód geotermalnych o wysokim stężeniu chlorków. Zużyte wody geotermalne mają następnie być odprowadzane do Kanału [...], którego część stanowi rów melioracyjny zlokalizowany na działce nr [...], Wobec powyższego istnieje bardzo wysokie ryzyko, iż realizacja spornego przedsięwzięcia na działce nr [...] oraz zamierzone użytkowanie tego obiektu spowoduje zmianę stosunków gruntowo-wodnych na nieruchomościach sąsiednich poprzez wzrost stężenia chlorków w glebie, co przyczyni się do degradacji gruntów skarżącego i ograniczy możliwości ich efektywnego wykorzystania na cele rolnicze.

Posadowienie spornych obiektów na działce nr [...], zgodnie z projektem zakłada też znaczną niwelację (obniżenie) terenu od strony jego spadku w kierunku miejscowości J., oraz utwardzenie znacznej powierzchni działki nr [...], co w konsekwencji powoduje zmianę stosunków wodnych na działce nr [...] oraz nieruchomościach sąsiednich, w tym działce skarżącego.

Z uwagi na powyższe i wbrew stanowisku WSA w Szczecinie, nieruchomość skarżącego stanowiąca działkę nr [...], ark. mapy [...] obręb J. znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu ustalonym zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane i na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy w zw. z art. 28 k.p.a. skarżący winien być stroną postępowania w przedmiocie wydania spornego pozwolenia na budowę, tym samym przysługiwała mu także legitymacja do skutecznego zainicjowania postępowania w trybie wznowieniowym oraz żądania uchylenia spornego pozwolenia na budowę w tym trybie i dalszego prowadzenia postępowania.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej obejmuje również argumentację postawionych w skardze zarzutów pod adresem decyzji o pozwoleniu na budowę będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego.

Wojewoda [...] oraz uczestnik postępowania J. Sp. z o.o. z siedzibą w S. nie skorzystali z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd może odnieść się do tych zarzutów, które przytoczone są w podstawach kasacyjnych jako zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawnych. Przypomnienie tej zasady jest szczególnie istotne w tej sprawie, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów, kore pozwoliłyby Sądowi na odniesienie się do kwestii podniesionych w uzasadnieniu tej skargi.

Trzeba przypomnieć, że Sąd I instancji oparł zaskarżony wyrok na stwierdzeniu, ze skarżący nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania spornej inwestycji na jego nieruchomość. Powołał się przy tym na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) z którego wynika, że stroną postępowania w takich sprawach jest wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje obszernie na okoliczności, które, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną tym ustaleniom i ocenom przeczą.

Przytoczone podstawy kasacyjne sprowadzają się przede wszystkim do zakwestionowania, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, stanowiska organu odwoławczego, że skarżący, mimo, że jest właścicielem nieruchomości położonej 8 metrów od terenu inwestycji, nie posiada statusu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia W. L. pozwolenia na budowę dla tej inwestycji, albowiem nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną dokonano wadliwej oceny materiału dowodowego w tej sprawie, w szczególności w zakresie analizy obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Co jednak istotne, fakty mające wskazywać na oddziaływanie inwestycji na nieruchomość wnoszącego skargę kasacyjną podporządkowano zarzutowi naruszenia prawa materialnego (art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 144 k.c. i w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie przysługuje mu status strony postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

W skardze kasacyjnej fakty mające wskazywać na oddziaływanie inwestycji na nieruchomość wnoszącego skargę kasacyjną przyporządkowano jednakże zarzutowi naruszenia prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 144 k.c. i w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje status strony postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

Skarga kasacyjna nie zawiera natomiast zarzutu naruszenia odpowiednich przepisów prawa procesowego, przez błędne przyjęcie, że nieruchomość wnoszącego skargę kasacyjną nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Niewątpliwie kwestia oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości to kwestia faktów, a nie prawa.

Wobec tak skonstruowanej skargi kasacyjnej NSA jest związany oceną Sądu I instancji co do tego, że nieruchomość wnoszącego skargę kasacyjną nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

W tej sytuacji przytoczone wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. w związku z art. 144 k.c. i w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych) nie mogą być uwzględnione.

Już więc tylko na marginesie NSA stwierdza, że nie byłoby podstaw do przyjęcia, iż nieruchomość wnoszącego skargę kasacyjną (nr [...] w J.) znajduje się w obszarze oddziaływania o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, przez obszar oddziaływania obiektu, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z definicji tej wynika zatem, że chodzi tu o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu wynikające z tych odrębnych przepisów.

Planowana inwestycja jest zlokalizowana na gruncie rolnym (polach uprawnych). Teren inwestycji sąsiaduje z niezabudowanymi gruntami rolnymi i leśnymi, rowem melioracyjnym oraz drogą publiczną (droga powiatową D.-G.). Także nieruchomość wnoszącego skargę kasacyjną, położona 8 metrów od terenu inwestycji, jest wykorzystywana na cele rolnicze (III klasa bonitacyjna gleby). Najbliższe zabudowania znajdują się w odległości ok. 350 m (niewielka wieś J.). Te okoliczności mogą wskazywać, że sporna inwestycja nie ograniczy sposobu użytkowania działek sąsiednich – nie zmieni rolnego i leśnego sposobu ich użytkowania.

Trzeba również zauważyć, że zgodnie z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z [...] maja 2013 r. sporna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko; nie obejmuje bowiem budowy stawów do hodowli ryb, a jedynie hali oraz budynków gospodarczych i produkcyjnych przeznaczonych do hodowli ryb.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, pod adresem decyzji o pozwoleniu na budowę będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, trzeba stwierdzić, że nie są one również uzasadnione.

Zarzuty naruszenia art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nie są uzasadnione, ponieważ kwestia stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodów określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym wszczętym w trybie wznowienia. W tym postępowaniu organ może wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną (uchylić tę decyzję) wyłącznie z powodów określonych w art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b k.p.a. (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok nie narusza wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.