Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1033/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2007 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt VI SA/Wa 1033 /07

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2007 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i gazowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż S. P. został postawiony w stan oskarżenia w związku z popełnieniem przestępstw z art. 220 § 1 kk i art. 157 § 3 kk w związku z art. 11 § 2 kk z których pierwsze skierowane jest przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową a drugie przeciwko życiu i zdrowiu- skarżący, będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i higienę pracy jako właściciel zakładu "K." nie dopełnił wynikającego stąd obowiązku poprzez dopuszczenie do pracy niepełnosprawnej technicznie prasy, czego skutkiem było nieumyślne przyczynienie się do wypadku przy pracy, w czasie którego doszło do uszkodzenia ciała jego pracownika polegające na amputacji palca wskazującego.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni palnej i amunicji nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, iż dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zwłaszcza wówczas gdy została ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko m.in. życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ujawnienie przez organ Policji wskazanych wyżej okoliczności ma charakter wiążący a więc obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Organ, przywołując orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazał, iż obawa użycia broni sprzecznie z prawem wynika m.in. z faktu skazania lub podejrzenia ( oskarżenia ) o wymienione wyżej przestępstwa.

Prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym i ochrona interesu społecznego jest nadrzędna nad interesem jednostki.

Organ zauważył także, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. XIII Wydział Zamiejscowy Grodzki z siedzibą w K. z dnia [...] października 2006 r. w sprawie [...] S. P. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 45 w zw. z art.. 47 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, polegającego na wprowadzeniu do obrotu zabawki-huśtawki o niewłaściwie zaprojektowanym haku zawieszenia oraz nie umieszczeniu na etykiecie oznakowania CE, napisu " tylko do użytku domowego " i nie umieszczeniu informacji o konieczności zachowania instrukcji montażu i instalacji do późniejszego wykorzystania co dodatkowo uzasadnia obawę, iż nie daje on rękojmi bezpiecznego posiadania i używania broni.

Organ podkreślił, iż zastosowany jako podstawa marterialnoprawna decyzji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny. Powołanie się strony na pozytywną opinię z miejscu zamieszkania i w kole łowieckim czy też fakt nieumyślności popełnienia zarzucanego czynu nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P., zwany dalej skarżącym, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. oraz zasądzenie kosztów postępowania

W uzasadnieniu skargi wywodził, iż nie wystarczy samo stwierdzenie faktu prowadzenia przeciwko osobie postępowania karnego lecz należy ustalić, że posiadanie broni przez tę osobę zagraża porządkowi prawnemu. Jak wskazuje opis czynu zarzucanego skarżącemu czyn ten nie był skierowany przeciwko życiu lub zdrowiu człowieka, obrażenia pracownika były jedynie skutkiem nieudowodnionego jak dotychczas zaniedbania skarżącego.

Organy administracji nie uprawdopodobniły a tym bardziej wykazały, że posiadanie broni przez skarżącego stwarza jakiekolwiek zagrożenie. Wadliwość decyzji polega na tym, iż okoliczności wymienione w art. 15 ust. 1 pakt 6 w/w ustawy w niniejszym przypadku w ogóle nie zachodzą. Co więcej, skarżący nie posiada cech dyskwalifikujących posiadacza broni takich jak skłonność do nadużywania alkoholu, awantur czy nadmierna porywczość o czym świadczy jednoznacznie jego przeszłość. W ocenie skarżącego, toczące się przeciwko niemu postępowanie karne, zakończone warunkowym umorzeniem postępowania, o popełnienie czynu z art. 45 w zw. z art.. 47 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, w najmniejszym nawet stopniu nie uprawdopodobnia, iż stanowi on zagrożenie dla czyjegokolwiek bezpieczeństwa.

Skarżący posiada pozytywną opinię miejsca zamieszkania jak i z koła łowieckiego a jak wynika z orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego z dnia [...] kwietnia 2005 r. cechy charakteru skarżącego wskazują, iż nie należy on do osób, które posiadaną broń mogłyby użyć w celach sprzecznych z prawem. Zebrany w sprawie materiał dowodowy- poza faktem oskarżenia- nie zawiera żadnych dowodów na istnienie przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, a wręcz przeciwnie- wskazuje, iż skarżący nie stwarza niebezpieczeństwa dla porządku prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo podniósł, iż ustalenie, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. XIII Wydział Zamiejscowy Grodzki z siedzibą w K. z dnia [...] października 2006 r. w sprawie [...] skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 45 w zw. z art.. 47 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, stanowiło dla organów Policji jedynie dodatkową przesłankę potwierdzającą iż nie przestrzega on porządku prawnego a tym samym nie daje rękojmi bezpiecznego posiadania i używania broni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona bezzasadna. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2. ustawy o broni i amunicji zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, oznacza, więc obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co, do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W niniejszej sprawie podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni było toczące się przeciwko niemu postępowania karne o popełnienie przestępstw z art. 220 § 1 kk i art. 157 § 3 kk w związku z art. 11 § 2 kk z których pierwsze skierowane jest przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową (zawarte w katalogu przestępstw znajdujących się w rozdziale XXVIII kodeksu karnego) a drugie przeciwko życiu i zdrowiu (rozdział XIX kk). Popełnienie wskazanych czynów powoduje utratę wiarygodności strony, ponieważ świadczy, iż ma ona lekceważący stosunek do ustalonych prawem zasad, a tym samym nie daje także gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Wobec posiadaczy pozwoleń na broń, naruszających obowiązujące przepisy prawa, organy Policji stosują bardzo restrykcyjną politykę, co do możliwości zachowania im prawa do posiadania i używania broni palnej. Wynika to z faktu, iż w takich przypadkach ustawodawca dał bezwzględnie prymat interesowi społecznemu, obligatoryjnie nakazując cofanie pozwoleń w myśl dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy. Należy stwierdzić, iż organy Policji trafnie przyjęły, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego wynika z faktu, iż został mu przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa m.in. przeciwko życiu i zdrowiu.

Takie ustalenie, po myśli art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, obligowało do cofnięcia skarżącemu udzielonego pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową. Skarżący wobec rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił nie daje bowiem gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Wobec konstrukcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż samo prowadzenie postępowania karnego za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu nie może stanowić wystarczającej podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego.

W tym względzie należy mieć na uwadze, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego.

Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej ustawy, reglamentacyjny charakter. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. W rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji zastosowanie owej dowolności. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Zdaniem Sądu od posiadaczy broni palnej z całą pewnością wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Twierdzenie skarżącego, iż czyn jego stanowi nieudowodnione jak dotychczas zaniedbanie pozostaje dla oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, bez istotnego znaczenia.

Ubocznie należy stwierdzić, iż podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące jego dotychczasowej postawy tj. pozytywna opinia środowiskowa czy też z Koła Łowieckiego jak również orzeczenie lekarskie i psychiatryczne nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem sąd administracyjny, jak już wskazano powyżej, bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu, iż skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu, iż dodatkową przesłanką potwierdzającą nie przestrzeganie przez skarżącego porządku prawnego stanowi uznanie go (prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. XIII Wydział Zamiejscowy Grodzki z siedzibą w K. z dnia [...] października 2006 r. w sprawie [...]) winnym popełnienia czynu z art. 45 w zw. z art.. 47 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności.

Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.