Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2225/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 137 § 3, art. 169 § 1 i § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant specjalista Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W. po rozpoznaniu zażalenia S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Skarżącą") z dnia 14 czerwca 2013 r. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania Skarżącej z dnia 20 marca 2013 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z akt sprawy wynika, że w jedenastu postępowaniach toczących się w stosunku do Skarżącej przed Naczelnikiem Urzędu Celnego [...] w W. pełnomocnikiem Skarżącej był radca prawny J. T. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, iż decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. określił Skarżącej prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług należną z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia 24 października 2008 r. Następnie pismem z dnia 20 marca 2013 r. radca prawny J. T. wniósł odwołanie do ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. powołując się na umocowanie do działania w imieniu Skarżącej. Odwołanie to zostało przekazane do Izby Celnej w W. przy piśmie nr [...] z dnia 8 kwietnia 2013 r. Z uwagi na niedołączenie do wskazanego odwołania pełnomocnictwa dla J. T. do reprezentowania Skarżącej przed Dyrektorem Izby Celnej w W., pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. wezwano go do przedłożenia oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania Skarżącej do każdej z 11 spraw dotyczących odwołań od 11 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. wymienionych w treści pisma. Radca prawny J. T. został przy tym pouczony przez organ, żądane iż pełnomocnictwa winny zostać przesłane do Izby Celnej w W. w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma pod rygorem pozostawienia odwołań bez rozpatrzenia. Wedle relacji organu r. pr. J. T. nie przedłożył jednak żądanych pełnomocnictw do reprezentowania Skarżącej. W związku powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie z dnia 20 marca 2013 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. określającej prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług od importowanego towaru.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 14 czerwca 2013 r. r. pr. J. T. złożył w imieniu Skarżącej zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu naruszenie następujących przepisów:

1) art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: “O.p.", przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że przy występowaniu pełnomocnika w postępowaniu przed Naczelnikiem Urzędu Celnego, w przypadku odwołania od decyzji tego organu, koniecznym jest składanie wraz z odwołaniem drugiego pełnomocnictwa, mimo że takie pełnomocnictwo zostało załączone do akt postępowania pierwszej instancji w tej sprawie,

2) art. 228 § 1 pkt 1 O.p., przez jego niezastosowanie, co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia, zamiast postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania, z uwagi na fakt, iż decyzja organu pierwszej instancji nigdy nie została wprowadzona do obrotu prawnego,

3) art. 145 § 1 w związku z art. 211 i art. 218 O.p., przez nie doręczenie stronie decyzji administracyjnej ustalającej obowiązek podatkowy oraz kierowanie korespondencji do pełnomocnika, który zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W. nie został ustanowiony w sprawie.

Następnie Dyrektor Izby Celnej w W. działając, jako organ odwoławczy po dokonaniu analizy zarzutów zawartych w powyższym zażaleniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie od decyzji jest rodzajem podania w rozumieniu art. 168 § 1 O.p. i z tego względu powinno ono, jak każde podanie, spełniać wymogi zarówno, co do formy, jak i treści, wskazane w przepisie art. 168 § 2 O.p. Natomiast w przypadku, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy na podstawie art. 169 § 1 O.p. wzywa wnoszącego odwołanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Powołany przepis przewiduje tryb usuwania braków w podaniach. Ma on charakter gwarancyjny, bowiem wnoszący podanie, co do zasady, otrzymuje możliwość naprawienia błędów i uzupełnienia braków w podaniu i dopiero niewykonanie wskazówek organu może spowodować negatywne skutki w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania. Organ odwoławczy zauważył, iż stosownie do treści art. 137 § 3 O.p., na pełnomocniku spoczywa obowiązek złożenia oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt danej, konkretnej sprawy, co umożliwia dokonanie oceny skuteczności i zakresu pełnomocnictwa oraz decyduje o dopuszczeniu pełnomocnika do sprawy. Zdaniem organu odwoławczego powołującego się na wymienione w postanowieniu orzecznictwo sądów administracyjnych, złożenie pełnomocnictwa ogólnego na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, tak jak upoważnienia do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego, nie stanowi wystarczającej podstawy do oceny, czy czynnością tą wyrażona została wola uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym toczącym się przed tymże organem odwoławczym. Z tego względu brak reakcji J. T. na wezwanie do złożenia pełnomocnictw upoważniających go do reprezentowania Skarżącej w postępowaniu odwoławczym przed Dyrektorem Izby Celnej w W. obligował ten organ do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia z powodu nie spełnienia warunków wynikających z art. 169 § 1 O.p.

Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika J. T. zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 30 lipca 2013 r., zarzucając mu naruszenie:

1) art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 137 O.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że umocowany do reprezentowania Skarżącej w toku całego postępowania podatkowego pełnomocnik, występujący już w sprawie na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji - Naczelnikiem Urzędu Celnego w W., w przypadku wnoszenia odwołania od decyzji ma obowiązek składać do akt pełnomocnictwo do wnoszenia odwołania i reprezentowania strony przed organem II instancji, podczas gdy obowiązku takiego nie ma, z uwagi na fakt, że pełnomocnictwo do reprezentowania strony w toku całego postępowania podatkowego obejmuje z istoty swojej również umocowanie do wniesienia i popierania odwołania od decyzji organu I instancji.

Jednocześnie, na wypadek gdyby Sąd uznał, że pełnomocnik nie był w ogóle umocowany do reprezentowania strony w postępowaniu podatkowym, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

2) art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 239 O.p.j w zw. z art. 123 §1 i 145 § 1 i art. 211 O.p., przez odmowę uchylenia w całości rozstrzygnięcia organu I instancji i stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z uwagi na fakt, że Skarżącej nie doręczono decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług;

3) art. 127 w zw. z art. 120 i 122 O.p., przez uznanie, że organ drugiej instancji nie jest uprawniony w toku sprawy do badania faktu i zakresu umocowania pełnomocnika do występowania w sprawie, w szczególności ustalenia, czy zakres pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącą obejmował prawo wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie wziął w ogóle pod uwagę, że do postępowania dotyczącego podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji złożono pełnomocnictwo udzielone J. T., które zawierało umocowanie dla pełnomocnika do działania w imieniu jego mocodawcy nieograniczające się wyłącznie do postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji. Skarżąca podnosiła, że w aktach sprawy podatkowej znajduje się pełnomocnictwo zgodnie, z którym Skarżąca upoważniła J. T. do reprezentowania Skarżącej Spółki i podejmowania wszelkich czynności z prawem reprezentowania interesów Spółki przed organami celnymi i podatkowymi wszystkich instancji, w pełnym zakresie odnoszącym się również do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz podejmowanych czynności przedegzekucyjnych. Z tego względu zdaniem Skarżącej należy uznać, że pełnomocnictwo udzielone J. T. zostało udzielone prawidłowo i swym zakresem obejmuje również postępowanie odwoławcze - wniesienie odwołania oraz postępowanie przed organem drugiej instancji. Sprawa tocząca się przed Dyrektorem Izby Celnej w wyniku odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego jest bowiem w dalszym ciągu jedną sprawą podatkową, dokładnie tą samą merytorycznie sprawą, co postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji - tożsamy jest bowiem przedmiot postępowania, jakim jest określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego danym zgłoszeniem celnym. Natomiast postępowanie przed organem drugiej instancji jest ponownym rozpoznaniem tej samej sprawy i nie wymaga udzielenia kolejnego pełnomocnictwa - chyba, że z treści pełnomocnictwa pierwotnego wynika inny zakres umocowania dla pełnomocnika. Skarżąca wyraziła również pogląd, iż skoro odwołanie zostało wniesione w imieniu Skarżącej, to obowiązkiem organu podatkowego było - po stwierdzeniu braku złożenia stosownego pełnomocnictwa - wezwanie Skarżącej do podpisania odwołania w ustawowym terminie. Dopiero po takim wezwaniu i bezskutecznym upływie terminu do jego zrealizowania, organ byłby władny wydać postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Ponadto zdaniem Skarżącej w przypadku, gdyby w aktach postępowania nie znajdowało się pełnomocnictwo dla J. T., organ drugiej instancji winien uznać, iż całe postępowanie prowadzone było z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w sprawie. W przypadku braku pełnomocnictwa w aktach postępowania dotyczących określenia zobowiązania w podatku VAT z tytułu importu towaru objętego konkretnym zgłoszeniem celnym należało stwierdzić, J. T. nie był należycie ustanowionym pełnomocnikiem już na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, a zatem doręczenie mu jakiegokolwiek pisma w sprawie stanowiło naruszenie art. 145 § 1 i 2 O.p., który stanowi iż wszelkie pisma w sprawie winny być doręczane albo samej stronie, albo jej pełnomocnikowi jeżeli taki został ustanowiony.

W piśmie z dnia 29 sierpnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W myśl art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższych ramach prawnych należało stwierdzić, że nie odpowiada ono prawu.

W rozpoznanej sprawie pełnomocnik Skarżącej twierdzi, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji złożył pełnomocnictwo upoważniające, go do działania w postępowaniu przed organem pierwszej i drugiej instancji. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez organ drugiej instancji. Zdaniem pełnomocnictwa udzielenie mu tak szerokiego pełnomocnictwa i złożenie go do akt postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji zwalniało go z obowiązku złożenia tego pełnomocnictwa po raz drugi razem z odwołaniem adresowanym do organu drugiej instancji. Natomiast Dyrektor Izby Celnej w W. w niniejszej sprawie prezentuje pogląd, według którego w opisanej sytuacji pełnomocnik Skarżącej na podstawie art. 137 §3 O.p. niezależnie od faktu złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu przed pierwszą instancją miał obowiązek złożyć je drugi raz do akt postępowania odwoławczego.

W ocenie Sądu to stanowisko organu drugiej instancji jest błędne. Sąd oczywiście podziela poglądy wyrażone w powołanych w zaskarżonym postanowieniu orzeczeniach sądowych, według których pełnomocnik ma obowiązek złożyć pełnomocnictwo do akt każdej sprawy. Co oznacza, że w przypadku złożenia pełnomocnictwa do organu w postępowaniu ma on obowiązek złożyć dokument potwierdzający pełnomocnictwo w kolejnym postępowaniu nawet wówczas, gdy pełnomocnictwo to udzielone w pierwszym postępowaniu daje umocowanie do działania w kolejnym postępowaniu. Obowiązek ten wynika z treści art. 137 § 3 O.p., który stanowi, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

Taka wykładnia powołanego przepisu porządkuje postępowanie, gdyż wszczęcie postępowanie odbywa się z udziałem strony, bowiem na etapie wszczęcia postępowania pełnomocnictwo nie może być złożone, gdyż nie ma jeszcze sprawy zawisłej przed organem administracji. Strona dopiero po wszczęciu postępowania z jej udziałem i zawiązaniu się przez to sprawy administracyjnej, jako przedmiotu toczącego się postępowania może zadecydować o tym, czy w postępowaniu tym będzie działać przez pełnomocnika, który w przypadku udzielenia mu pełnomocnictwa w formie pisemnej może wstąpić do sprawy jedynie przez złożenie do akt sprawy dokumentu potwierdzającego pełnomocnictwo. Takie rozumienie treści art. 137 § 3 O.p. chroni organ przed obowiązkiem uwzględniania w postępowaniu pełnomocników zgłoszonych we wcześniejszych postępowaniach nawet w odległym czasie, co w praktyce mogłoby powodować znaczne trudności, gdyż organ przed wszczęciem postępowania musiałby sprawdzać wszystkie dotychczasowe postępowania prowadzone z udziałem strony w celu ustalenia, czy w którymś z tych postępowań nie zostało udzielne pełnomocnictwo uprawniające do działania przed organem, które nie zostało cofnięte. Ta wykładnia powołanego przepisu jest korzystna także dla stron, gdyż strony zawsze są informowane o wszczęciu postępowania i mogą decydować na bieżąco o tym, czy w nowym postępowaniu będą reprezentowane przez pełnomocników a także o tym, kto będzie tym pełnomocnikiem. Dzięki temu strona na etapie wszczęcia postępowania ma pełną kontrolę nad kwestią jej reprezentacji w tym postępowaniu, co byłoby wyłączone w przypadku uznania, że organ ma obowiązek honorować w każdym postępowaniu pełnomocnictwa złożone do akt spraw toczących się wcześniej.

W niniejszej sprawie organ prezentuje błędne stanowisko, według którego pełnomocnik reprezentujący stronę w postępowaniu przed organem pierwszej instancji przy wnoszeniu odwołania zawsze, na podstawie art. 137 § 3 O.p, będzie mieć obowiązek złożenia pełnomocnictwa do działania przed organem odwoławczym. Zdaniem Sądu obowiązek ten nie wystąpi w sytuacji, gdy pełnomocnictwo na podstawie, którego pełnomocnik działał w postępowaniu przed organem pierwszej instancji obejmowało umocowanie do działania w postępowaniu przed organem drugiej instancji. W takiej sytuacji w aktach sprawy znajdować się już będzie pełnomocnictwo upoważniające do działania przed organem drugiej instancji a zatem obowiązek z art. 137 § 3 O.p. będzie spełniony. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę na nowo na podstawie akt postępowania pierwszej instancji, zatem akta te stanowią także akta postępowania odwoławczego. Świadczy o tym przepis art. 223 § 1 O.p., z którego wynika, że odwołanie należy wnieść za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, a także art. 227 § 1 O.p., który stanowi, że organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba, że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226 O.p. Potwierdza to także art. 227 § 2 O.p.,w którym ustawodawca stanowi, że organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich.

Skoro więc z treści powołanych przepisów wynika, że organ drugiej instancji rozpoznaje sprawę na podstawie przekazanych mu przez organ pierwszej instancji akt sprawy, to złożenie do tych akt przez pełnomocnika w postępowaniu w pierwszej instancji, pełnomocnictwa uprawniającego go do działania także przed organem drugiej instancji, zwalnia pełnomocnika z wyrażonego w art. 137 § 3 O.p. obowiązku złożenia pełnomocnictwa przy odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, które wniósł ten sam pełnomocnik.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia dokonał błędnej wykładni przepisu art. 137 § 3 O.p. W aktach niniejszej sprawy brak jest pełnomocnictwa, które J. T. złożył w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Z powodu tej okoliczności Sąd, na obecnym etapie postępowania nie mógł ocenić czy w niniejszej sprawie złożone przez pełnomocnika odwołanie obarczone było brakiem formalnym w postaci braku umocowania do działania przed organem drugiej instancji. Co prawda organ w niniejszej sprawie nie kwestionuje twierdzeń Skarżącej, według których złożone w pierwszej instancji pełnomocnictwo zawierało także umocowanie J. T. do występowania przed organem drugiej instancji, jednakże wobec braku w aktach sprawy dokumentu pełnomocnictwa okoliczność ta nie jest wyjaśniana w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy nie można było ocenić czy zaskarżone postanowienie naruszało art. 169 § 1 i 4 O.p. a także czy w sprawie doszło do naruszenia art. 228 § 1 O.p. przez brak stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy jak twierdzi Skarżąca przy uznaniu stanowiska prezentowanego przez organ w niniejszej sprawie za prawidłowe, należałoby uznać, że decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona.

Organ w niniejszej sprawie wykazał się niekonsekwencją, gdyż pomimo tego, że uznał J. T. za podmiot nieuprawniony do reprezentowania Skarżącej w postępowaniu w drugiej instancji to wydane przez siebie postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania i postanowienie utrzymujące w mocy to postanowienie skierował do J. T. oraz do wiadomości Skarżącej. Zdaniem Sądu w przypadku uznania, że podmiot występujący w charakterze pełnomocnika nie jest prawidłowo umocowany do działania w imieniu strony postępowania, wszelkie rozstrzygnięcia wydawane w postępowaniu należy kierować do strony. Zdaniem Sądu w przypadku, gdy rozstrzygnięcia te są konsekwencją działań takiego pełnomocnika np. wniesienia środka zaskarżenia rozstrzygnięcia te należy kierować także do jego widomości. Zdaniem Sądu przemawia za tym okoliczność, że strona tę osobę traktuje, jako swego pełnomocnika a także okoliczność, że ta osoba uważa się za pełnomocnika strony. W takiej sytuacji doręczenie rozstrzygnięcia adresowanego do strony także do wiadomości tej osoby w sposób odpowiedni porządkuje postępowanie i zapewnia stronie zabezpieczeni jej uprawnień w postępowaniu. Taki sposób postępowania informuje stronę i osobę działającą w charakterze pełnomocnika, że osoba ta nie ma prawa reprezentować strony w postępowaniu oraz, że w ocenie organu strona działa w postępowaniu samodzielnie. W związku z tym korzystanie przez stronę w dalszym postępowaniu z pełnomocnika wymaga udzielenie mu prawidłowego pełnomocnictwa i złożenia go do kat postępowania (art. 137 § 3 O.p.). Na obecnym etapie postępowania Sąd wobec braku w aktach sprawy dokumentu pełnomocnictwa nie mógł stwierdzić, czy J. T. był umocowany do otrzymania zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] maja 2013 r. Zaznaczyć należy, że Sąd uznał, że adresatem tych postanowień była Skarżąca Spółka, jako strona postępowania, gdyż wynika to wprost z treści tych postanowień, natomiast wskazanie na wstępie tych postanowień osoby J. T. oznaczało jedynie traktowanie go przez organ, jako pełnomocnika Skarżącej.

Brak w aktach sprawy dokumentów pozwalających na ustalenie zakresu umocowania J. T. do działania w imieniu Skarżącej w postępowaniu podatkowym prowadzonym w niniejszej sprawie, Sąd uznał za naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji art. 122 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, inne niż uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego albo stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, na podstawie art. 152 P.p.s.a., czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Na wniosek Skarżącej, na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 340 zł stanowiącej sumę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz zwrot kosztu wynagrodzenia pełnomocnika Skarżącej w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej 240 zł ustalonej na podstawie przepisu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490).