Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 205/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2008 r. sprawy ze skargi S. w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz S. w P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2007 r. R. z siedzibą w P. zwróciło się z prośbą o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym, pojazdu samochodowego marki [...] [...], o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd przeznaczony będzie do przewozu krwi oraz preparatów krwio i osoczo pochodnych w pojemnikach termoizolacyjnych.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pismami z dnia [...] sierpnia 2007 r., z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz z dnia [...] września 2007 r. zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji ile razy i w jakich sytuacjach będące w dyspozycji R. w P. pojazdy, korzystające ze statusu uprzywilejowanych w ruchu drogowym, na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2006 r. od Nr [...] do Nr [...] były używane jako uprzywilejowane w ruchu drogowym, w akcjach związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] października 2007 r., strona poinformowała, że pojazdy R. w P. wykorzystywane są przede wszystkim do zwózki krwi z oddziałów terenowych, a tylko jeden pojazd, który pozostaje na miejscu obsługuje średnio 3-5 razy na dzień [...] szpitale.

Po analizie zgromadzonego materiału w sprawie, decyzją z dnia [...] października 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wydania zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu [...] [...], nr rej. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że liczba pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, będących w dyspozycji R. w P. była niewystarczająca do realizacji pilnych transportów krwi. Organ nie poddał w wątpliwość faktu, iż krew jest bezcennym lekiem, jednakże według niego nie każdy przewóz krwi wiąże się z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Transporty krwi, przeprowadzane w celu uzupełnienia zapasów w banku krwi, w opinii organu nie wymagały uprzywilejowania w ruchu drogowym, albowiem nie były to transporty związane z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Jak sam wnioskodawca wskazał w piśmie z dnia [...] października 2007 r. tylko jeden pojazd w sposób bezpośredni obsługiwał [...] szpitale. Organ przyjął zatem, iż tylko jeden pojazd wykonywał transport krwi na hasło "ratunek" i dodał, że podstawą do wnioskowanego uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu nie może być fakt, iż pojazd proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym był jedynym pojazdem bezawaryjnym. Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, iż w kontekście wartości wyższej, jaką jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym wszystkie pojazdy uprzywilejowane powinny być sprawne technicznie. Według organu w przedmiotowej sprawie, ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało jednoznacznie, że proponowany do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazd będzie wykorzystywany do bezpośredniego ratowania życia lub zdrowia ludzkiego.

Od powyższej decyzji R. w P. dnia [...] listopada 2007 r., złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że posiadane przez Centrum pojazdy uprzywilejowane były w ciągłym ruchu i spełniały wymóg ustawowy, czyli stałe i bezpośrednie wykorzystywanie pojazdów, były one również używane w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, co było kolejnym warunkiem, wydania decyzji pozytywnej. Przedmiotem wniosku było zezwolenie na uprzywilejowanie samochodu [...] [...], który obsługiwał całe województwo w., gdyż zastępował dwa samochody z liczby siedmiu uprzywilejowanych, będących w użytkowaniu Centrum, które w związku z wysłużeniem, miały zostać zbyte w drodze przetargu. Skarżące Centrum podkreśliło również, iż zezwolenia na uprzywilejowanie tych pojazdów po ich sprzedaży będą zwrócone, co w powyższym stanie faktycznym spowoduje, że zamiast siedmiu pojazdów, docelowo dysponować będzie tylko pięcioma samochodami uprzywilejowanymi.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż pojazdy R. w P. faktycznie pozostawały "w ciągłym ruchu". Natomiast podkreślił, iż zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 - Prawa o ruchu drogowym, określenie stałe i bezpośrednie wykorzystanie pojazdów odnosi się do akcji związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Organ odwoławczy, biorąc pod uwagę ilość wyjazdów z użyciem pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym oraz uwzględniając fakt, iż nie każdy transport krwi wymagał uprzywilejowania w ruchu drogowym, uznał że nawet liczba pięciu pojazdów uprzywilejowanych R. w P. pozwoli w pełni na realizację zadań związanych z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego.

R. w P. wniosło Skargę na tą decyzję z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu podniesiono, że każdy z pojazdów używanych przez R. w P., który został przez organ administracji uprzywilejowany, wykorzystywany był zarówno do zwożenia krwi z oddziałów terenowych ale również do dostarczania krwi i jej preparatów do szpitali na obszarze działania R. w P. oraz prowadzenia akcji "na ratunek". Skarżące Centrum podkreśliło, że gdyby przyjąć argumentację organu administracji żaden z pojazdów, które zostały decyzją administracyjną uprzywilejowane, nie powinien takiego uprzywilejowania otrzymać, gdyż każdy z pojazdów wykorzystywany był według bieżących potrzeb Centrum, na podstawie zapisów statutowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia był przepis art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) stanowiący, iż pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy (...) jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Jest poza sporem, że R. z siedzibą w P. także używa posiadane pojazdy dla ratowania życia lub zdrowia ludzkiego dostarczając krew w trybie pilnym do szpitali. Skarżąca prowadzi również działalność pozyskiwania krwi od krwiodawców na całym terenie swojego działania, tj. na terenie miasta P. i powiatów województwa W., a także transportuje krew, jej składniki i tkanki na terenie całego kraju.

Stosownie do art. 23 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. Nr 106, poz. 681 ze zm.) R. jest samodzielnymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej, który m. in. zaopatruje zakłady opieki zdrowotnej w krew i jej składniki oraz w produkty krwiopochodne. Działalność ta ma szczególny charakter, gdyż od sprawności jej wykonywania najczęściej zależy zdrowie lub życie ludzki. Krew nie jest artykułem konsumpcyjnym lecz elementem niezbędnym przy wielu zabiegach medycznych i jej braku nie można zastąpić jakimkolwiek innym składnikiem, co wydaje się na tyle oczywiste, iż dlatego dalsze wywody w tym zakresie są zbędne.

Zadaniem organu administracji prowadzącego postępowanie administracyjne, jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny (art. 7 k.p.a.), przy czym organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), by na jego podstawie dokonać właściwej oceny wszystkich okoliczności (art. 80 k.p.a.), które dawałyby podstawę do wydania decyzji administracyjnej odpowiadającej warunkom wskazanym w art. 107 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia wymienionych przepisów.

W ocenie Sądu organ administracji nie uwzględnił interesu społecznego (ratowanie życia i zdrowia ludzkiego) w zakresie niezbędnym, a także nie uzasadnił zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. swojego stanowiska dlaczego interes społeczny - bezpieczeństwo w ruchu drogowym – przeważał w ocenie organu nad interesem społecznym – zapewnienia zakładom opieki zdrowotnej tak ważnego w ich działalności składnika, jak krew. Wniosek skarżącego został potraktowany jak podobne mu wystąpienia jednostek organizacyjnych, które widzą potrzebę posiadania pojazdów uprzywilejowanych w ruchu. Stąd i argumentacja uzasadniająca decyzję odmowną ma charakter nieco schematyczny. W tym miejscu należało by zauważyć, że skarżący uzyskał już uprzednio zezwolenie na siedem pojazdów uprzywilejowanych, co wskazywałoby na to, że organ wówczas udzielając zezwolenia widział uzasadnioną potrzebę ich wydania. Obecnie natomiast odmówił skarżącemu faktycznie zmniejszenia ilości tych pojazdów do sześciu nie przeprowadzając w tym zakresie, z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., żadnych ustaleń, na przykład czy w P. i województwie W. zmniejszyło się zapotrzebowanie na krew.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że sam transport krwi z jednostek terenowych skarżącego do centrali można potraktować, jak każdy inny transport nie wymagający uprzywilejowania w ruchu. Należy zatem jeszcze raz podkreślić, iż krew i tkanki nie są artykułem porównywalnym do żadnego innego. Wymagają one szczególnych rygorów, w szczególności czasowych w ich transporcie, tak by nadawały się do zastosowania. Zwrócił na to uwagę skarżący podnosząc w odwołaniu, iż maksymalny czas jaki może upłynąć od chwili pobrania krwi od krwiodawcy do chwili wyprodukowania z niej składników krwi i zamrożenia osocza nie może przekroczyć ośmiu godzin. Jak wynika z powyższego również sam transport krwi, nie tylko ten, który polega na jej dostarczeniu na ratunek do szpitala, jest ograniczony wymogami czasowymi, a to wiąże się z pewnymi prawami dla pojazdu transportującego krew. Organ administracji, z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., nie odniósł się do tej istotnej okoliczności wskazywanej przez skarżącego w odwołaniu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, iż doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływa na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, postanawiając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.