Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1591/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 7 lit. d, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 808
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2021r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz B.M. 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z [...] maja 2021 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 2 pkt 7 lit. d, art. 28 ust. 1 w związku z art. 27 ust. 9 oraz art. 23 ust. 1, ust. 1a i ust. 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2020 r. poz. 808 ze zm., dalej: u.p.o.u.a.), po rozpatrzeniu odwołania B. M. (dalej: skarżąca, strona) od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: organ I instancji, Prezydent) z [...] marca 2021 r., nr [...], w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane i nałożenia obowiązku ich zwrotu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą do ustalenia powyższego obowiązku była okoliczność otrzymania przez B. M. od dłużnika alimentacyjnego kwoty [...] zł tytułem zaległych alimentów w trakcie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W związku z powyższą okolicznością organ I instancji, działając na podstawie art. 23 u.p.o.u.a., decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...], uznał za nienależnie pobrane przez stronę świadczenia w wysokości [...] zł, tj.: świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone dla H. M. i W. M. za okres od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. w wysokości otrzymanych w dniu [...] lutego 2021 r. alimentów od dłużnika (punkt [...]). W punkcie [...] decyzji organ I instancji ustalił obowiązek zwrotu kwoty wskazanej w punkcie [...] oraz odsetek od tej kwoty

w wysokości [...] zł naliczonych na dzień wydania decyzji, w terminie 7 dni od daty, kiedy decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent, powołując się na treść art. 2 pkt 7 lit. d u.p.o.u.a., uznał uzyskane w tym okresie kwoty za nienależnie pobrane świadczenie. Zauważył przy tym, że strona była prawidłowo poinformowana, jakie okoliczności powodują ustanie prawa do świadczeń. Pouczenie zawarte w decyzji administracyjnej ustalającej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego było jasne i czytelne, zaś w przypadku powstania jakichkolwiek wątpliwości świadczeniobiorca miał możliwość uzyskania wyczerpujących informacji pod numerem telefonu wskazanym w decyzji lub osobiście w siedzibie działu świadczeń rodzinnych. Organ I instancji pouczył jednocześnie stronę o możliwości ubiegania się o umorzenie należności do zwrotu w całości lub w części, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia jej na raty.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie:

1) art. 23 w związku z art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. przez błędną wykładnię tych przepisów i niewłaściwą interpretację zwrotu "świadczenie nienależnie pobrane", w związku z czym uznanie wypłaconych świadczeń jako nienależnie pobranych, podczas gdy z toku sprawy nie wynika, aby zaszły przesłanki ustawowe do uznania wypłaconych świadczeń jako świadczeń nienależnie pobranych,

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez to, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy dokonał ustaleń faktycznych i nie wyjaśnił sprawy co do istoty, a w dalszej kolejności nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co pozwoliłoby na ocenę, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone stronie za okres od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi.

Skarżąca podniosła, że w ww. okresie spełniała wszystkie przesłanki ustawowe do otrzymania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Nie była w stanie przewidzieć sytuacji, która będzie miała miejsce w 2021 r. Podała, że kwotę [...] zł otrzymała od brata dłużnika alimentacyjnego na poczet zaległych świadczeń alimentacyjnych i rozdysponowała ją na spłatę długów, które zaciągnęła na utrzymanie swoich dzieci. Jednocześnie wskazała, że organ I instancji nie wykazał, że w przedmiotowym okresie otrzymywała alimenty w złej wierze i ze świadomością, że jej się nie należą. Ponadto nadmieniła, że dłużnik alimentacyjny już od 2012 r. zaprzestał płacić alimenty zasądzone na dzieci, dlatego uzyskaną kwotę zarachowała na poczet zadłużenia z tych lat, kiedy jeszcze nie otrzymywała świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Aktualnie skarżąca jest osobą bezrobotną,

w jej rodzinie występuje niepełnosprawność, a więc sytuacja rodziny jest bardzo trudna.

Kolegium, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, zaznaczyło na wstępie, że prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla syna H. M. i córki W. M. w wysokości po [...] zł miesięcznie przyznano stronie na okres od

[...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. na podstawie decyzji Prezydenta

z [...] października 2019 r. nr [...].

W dniu [...] lutego 2021 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wpłynęła informacja od komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne wraz

z pismem skarżącej z [...] lutego 2021 r. o otrzymaniu przez nią kwoty [...] zł tytułem zaległych alimentów. Powyższe strona potwierdziła na oświadczeniu

z [...] marca 2021 r., złożonym pod odpowiedzialnością karną, że [...] lutego 2021 r. otrzymała ww. kwotę. Zdaniem Kolegium doszło do sytuacji, że w tym samym okresie świadczeniowym skarżąca otrzymywała świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz od dłużnika alimentacyjnego kwotę [...] zł tytułem zaległych alimentów. Wystąpiła zatem niedopuszczalna kumulacja świadczeń, tj. jednoczesne otrzymywanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz alimentów od dłużnika.

Otrzymanie przez osobę uprawnioną alimentów w czasie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego przesądza o uznaniu tych świadczeń za nienależnie pobrane w rozumieniu art. 2 pkt 7 lit. d u.p.o.u.a. Artykuł 28 tej ustawy przewiduje natomiast, że środki uzyskane z egzekucji od dłużnika alimentacyjnego

w pierwszej kolejności przekazywane są na poczet istniejącego jego zobowiązania

z tytułu wypłaconych zastępczo przez gminę świadczeń z funduszu, zaliczek alimentacyjnych, a dopiero w dalszej kolejności z tytułu należności wierzyciela.

W świetle przywołanej wyżej definicji bez znaczenia prawnego jest przy tym na poczet jakich należności alimentacyjnych (zaległych czy bieżących) miały służyć środki finansowe przekazane wierzycielowi bezpośrednio przez dłużnika bądź komornika prowadzącego względem niego egzekucję.

W ocenie organu odwoławczego, pobierając świadczenie z funduszu alimentacyjnego i otrzymując w tym czasie alimenty osoba je pobierająca znajduje się w sytuacji, którą należy zakwalifikować jako naruszenie kolejności zaspokojenia przez dłużnika alimentacyjnego wierzycieli, określonej w art. 28 ww. ustawy. Pominięcie tej kolejności jest traktowane zaś jako sytuacja pobierania świadczenia nienależnego, zgodnie z art. 2 pkt 7 lit. d u.p.o.u.a.

Organ II instancji podkreślił, że strona była wystarczająco poinformowana

o konsekwencji otrzymania alimentów w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Stosowne w tym zakresie pouczenie zawarte było w decyzji

o przyznaniu świadczeń. Złożenie podpisu na formularzu wniosku stanowi dowód na zrozumienie i przyjęcie do wiadomości podpisanej treści. Będąc zatem świadomą niedopuszczalności pobrania świadczenia bezpośrednio od dłużnika, strona pobrała to świadczenie i zaliczyła je na poczet alimentów zaległych, co uczyniła niezgodnie

z kolejnością wynikającą z art. 28 ust. 1 u.p.o.u.a.

Zachowanie to wypełniło wskazaną w art. 2 pkt 7 lit. d tej ustawy przesłankę uzasadniającą podjęcie decyzji o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenia

z funduszu alimentacyjnego, co skutkuje orzeczeniem o obowiązku ich zwrotu wraz

z ustawowymi odsetkami, stosownie do art. 23 ust. 1 i ust. 1a u.p.o.u.a. Kolegium poinformowało jednocześnie o wynikającej z art. 23 ust. 8 u.p.o.u.a. możliwości skorzystania z dobrodziejstwa umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń

z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczenia terminu płatności albo rozłożenia na raty, po uwzględnieniu sytuacji rodzinnej.

W skardze złożonej na opisaną wyżej decyzję skarżąca podniosła następujące zarzuty:

1) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez skierowanie decyzji administracyjnej tylko do skarżącej, zamiast także do W. M., która jest już osobą pełnoletnią, przez co powinna zostać uznana za stronę w przedmiotowej sprawie; nastąpiło więc nieprawidłowe określenie obowiązku;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez to, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy dokonał ustaleń faktycznych i nie wyjaśnił sprawy co do istoty, a w dalszej kolejności nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, co pozwoliłoby na ocenę, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone stronie za okres od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi, zaś skarżąca, będąca świadomą niedopuszczalności pobrania, pobrała je bezpośrednio od dłużnika,

a nadto ustalenie, że nastąpiła niedopuszczalna kumulacja świadczeń;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 w związku z art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. przez błędną wykładnię tych przepisów i niewłaściwą interpretację zwrotu "świadczenie nienależnie pobrane", w związku z czym uznanie wypłaconych świadczeń alimentacyjnych skarżącej jako nienależnie pobranych, podczas gdy

z toku sprawy nie wynika, aby zaszły przesłanki ustawowe do uznania wypłaconych świadczeń jako świadczeń nienależnie pobranych.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z [...] marca 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i wniósł o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie również decyzji Prezydenta z [...] marca 2021 r. nr [...],

2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów:

- zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]

z [...] lutego 2021 r. w celu wykazania faktu istniejącego zadłużenia R. B. wobec W. M. oraz wobec Funduszu Alimentacyjnego, a także wysokości tego zadłużenia;

- wypisu aktu notarialnego z [...] lutego 2021 r., Rep. [...] numer [...], w celu wykazania faktu, że kwota [...] zł otrzymana przez skarżącą w trakcie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego [...] lutego 2021 r. nie była kwotą otrzymaną od dłużnika alimentacyjnego;

- informacji Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] z [...] listopada 2021 r. o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej w celu wykazania faktu istniejącego zadłużenia R. B. wobec W. M. oraz wobec Funduszu Alimentacyjnego, a także wysokości tego zadłużenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną

w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak

i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej argumenty Sąd uznał za zasadne.

Na wstępie – w odniesieniu do stanowiska skarżącej - wyjaśnienia wymaga, że świadczenie, którego zwrotu dotyczy zaskarżona decyzja, zostało przyznane decyzją Prezydenta z [...] października 2019 r. na okres od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. na rzecz uprawnionych małoletnich: H. M., urodzonego [...] lipca 2004 r., oraz W. M., urodzonej [...] kwietnia 2002 r.,

a pobrane przez skarżącą, jako przedstawiciela ustawowego uprawnionych. Fakt uzyskania w 2020 r. pełnoletności przez W. M. pozostawał bez wpływu na zakres podmiotowy postępowania w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

W orzecznictwie podkreśla się, że żądanie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 23 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. można kierować jedynie wobec osoby, która pobrała takie świadczenie (por. wyroki WSA

w Gliwicach z 2 sierpnia 2012 r., IV SA/Gl 1214/11; z 23 czerwca 2015 r., IV SA/Gl 872/14; z 14 lipca 2015 r., IV SA/Gl 875/14; wyrok WSA w Opolu z 21 lipca 2016 r., II SA/Op 218/16; tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 września 2009 r., sygn. akt I OSK 21/09, na gruncie podobnej regulacji wynikającej z art. 15 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.).

Jak wynika z decyzji Prezydenta z [...] października 2019 r., nr [...] (k. [...] akt administracyjnych), postępowanie administracyjne

w przedmiocie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. na uprawnione osoby, małoletnie wówczas dzieci skarżącej, toczyło się na jej wniosek jako ich przedstawiciela ustawowego. Strona dołączyła wówczas do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego zaświadczenie od komornika

o bezskuteczności egzekucji alimentów z [...] września 2019 r. należnych od ojca uprawnionych W. i H. – R. B.. Zgodnie ze złożonym wnioskiem

i dołączoną do niego dokumentacją skarżąca spełniała wówczas warunki do przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na ww. okres świadczeniowy. Adresatem decyzji Prezydenta z [...] października 2019 r. była tylko skarżąca, mimo że

w punktach [...] i [...] decyzji z [...] października 2019 r. przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego na W. M. podzielono na [...] okresy: od [...] października 2019 r. do ukończenia 18 roku życia, tj. do [...] kwietnia 2020 r., oraz od [...] maja 2020 r. do [...] września 2020 r.

Postępowanie o zwrot nienależnie pobranego świadczenia jest postępowaniem odrębnym od postępowania o przyznanie tego świadczenia i kwestia uzyskania pełnoletności przez osobę uprawnioną do świadczenia alimentacyjnego nie ma decydującego znaczenia dla określenia osoby zobowiązanej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, a więc nie decyduje o zakresie podmiotowym takiego postępowania i nie determinuje bezwarunkowo adresata decyzji. Zatem niezasadny jest zarzut skargi, że nastąpiło nieprawidłowe określenie obowiązku, które powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Przechodząc do dalszych rozważań podkreślić trzeba, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 u.p.o.u.a. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, obowiązana jest do ich zwrotu. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 lit. d u.p.o.u.a. nienależnie pobrane świadczenie to świadczenie pobrane z funduszu alimentacyjnego wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów. Przypadek ten będzie miał miejsce, jeżeli dojdzie do jednoczesnego pobierania świadczenia

z funduszu alimentacyjnego oraz otrzymania od dłużnika zaległych lub bieżących alimentów.

O jednoczesności pobierania obu świadczeń można zaś mówić wtedy, gdy świadczenie wypłacone z funduszu alimentacyjnego dotyczy tego samego miesiąca, co wypłacone równocześnie alimenty. Wtedy kumulacja tych świadczeń powoduje, że świadczenie z funduszu może stać się świadczeniem nienależnie pobranym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1073/10, publ. Lex nr 1611989).

Drugim zaś warunkiem dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane jest okoliczność pobrania przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w rozumieniu art. 2 pkt 7 u.p.o.u.a. obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (por. wyrok NSA z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt

I OSK 1901/19, publ. Lex nr 3043075, wyrok NSA z 8 listopada 2021 r., sygn. akt

I OSK 688/21, publ. CBOSA).

Z powyższego wynika, że warunek jednoczesności pobierania świadczeń alimentacyjnych i uzyskania należnych alimentów powinien być w pierwszej kolejności rozważony w aspekcie czasowym i rozumiany jako zbieg wpłat z tych tytułów w danym okresie rozliczeniowym. Nie spełnia tego warunku sytuacja, w której dochodzi do bezpośredniej zapłaty alimentów przez zobowiązanego na rzecz osoby uprawnionej po zakończonym 12-miesięcznym okresie, w którym przyznane świadczenia alimentacyjne zostały wypłacone. W takiej sytuacji brak podstaw do dokonywania dalszej analizy podyktowanej badaniem stanu świadomości osoby pobierającej świadczenie w kontekście złej wiary, podczas gdy nie mogła ona przewidzieć, że za kilka lat uzyska od zobowiązanego jakieś kwoty tytułem zaległych alimentów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że nie sposób przyjąć, by zaistniałe okoliczności wypełniały przesłanki z art. 23

w związku z art. 2 pkt 7 lit. d u.p.o.u.a. Fakt przyjęcia przez skarżącą od brata zobowiązanego [...] lutego 2021 r. kwoty [...] zł tytułem zaległych alimentów nie mogła stać się podstawą do domagania się przez organ pomocy społecznej zwrotu wypłaconych w okresie od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jako świadczeń nienależnie pobranych. Wypłata alimentów od dłużnika nie nastąpiła bowiem w okresie, w jakim jednocześnie wierzyciel otrzymywał świadczenia z funduszu alimentacyjnego (por. prawomocne wyroki WSA w Warszawie z [...] grudnia 2021 r. o sygnaturach akt: I SA/Wa 1589/21,

I SA/Wa 1588/21 oraz I SA/Wa 1587/21 w przedmiocie zobowiązania skarżącej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okresy odpowiednio: od [...] lutego 2015 r. do [...] września 2015 r., od [...] października 2015 r. do [...] września 2016 r. oraz od

[...] października 2016 r. do [...] września 2017 r.).

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej

i poprzedzającej ją decyzji (punkt 1 wyroku). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ orzekający zastosuje się do wiążącej oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu Sądu. Rozważy

w szczególności, czy w okresie świadczeniowym od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. skarżąca, oprócz świadczeń z funduszu alimentacyjnego, uzyskała jednocześnie przysługujące uprawnionym alimenty bądź jakiekolwiek kwoty tytułem wypełnienia obowiązku alimentacyjnego. W razie zaś uzyskania negatywnej w tym zakresie odpowiedzi, umorzy postępowanie jako bezprzedmiotowe.