Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 924/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 122
journal: Dz.U. 2018 poz 996
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - tekst jedn.
article: Art. 7, 77  par. 1, 80 i 107  par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez Z. N. (dalej skarżący) decyzją z dnia 12 czerwca 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 996 ze zm., zwanej dalej Prawem oświatowym) § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2017 r., poz. 1644) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...], odmawiającą przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika D. T.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

Wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika złożył do organu pracodawca – skarżący – prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Serwis Napraw [...] Z. N. w K. Do wniosku dołączył zaświadczenie nr [...], wydane przez Izbę Rzemiosła i Przedsiębiorczości, dokumentujące zdany przez pracownika D. T. egzamin, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego w zawodzie lakiernik.

Organ pierwszej instancji - Prezydent Miasta – decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...], odmówił przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika D. T.

W uzasadnieniu tej decyzji organ opisał przebieg postępowania. Wskazał m.in. na art. 122 ust. 1, ust. 6, ust. 7 Prawa oświatowego, a także na § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 201 7 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Organ podał, że z uwagi na wątpliwości dotyczące kwalifikacji skarżącego, szkolącego w zawodzie lakiernik, zostało wystosowane pismo z dnia 13 lutego 2019 r. do Kuratorium Oświaty z prośbą o opinię, czy osoba legitymująca się dyplomem mistrzowskim w zawodzie blacharz samochodowy, świadectwem ukończenia technikum zawodowego z tytułem technik mechanik (spec. budowa i eksploatacja maszyn i urządzeń mechanicznych), świadectwem dojrzałości oraz świadectwem ukończenia kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy, może szkolić młodocianych w zawodzie "lakiernik". Organ podniósł, że z odpowiedzi Kuratorium jednoznacznie wynika, iż zawód blacharz samochodowy nie wchodzi w zakres zawodu lakiernik oraz zawód technik mechanik nie jest zawodem pokrewnym do zawodu lakiernik. Ponadto organ podał, że wnioskodawca złożył kopię pisma z Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia 6 października 2011 r., z którego wynika odmienne stanowisko niż to zaprezentowane przez Kuratorium, niemniej jednak stwierdził, iż opinia Kuratorium Oświaty z uwagi na to, że dotyczy niniejszego przypadku i wydana została kilka lat później, organ uznał ją jako dokument, w oparciu o który wydano przedmiotowe rozstrzygnięcie.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; pominięcie informacji udzielonej przez Cech Rzemiosł Motoryzacyjnych i Małych Przedsiębiorstw z dnia 1 marca 2019 r.; przyjęcie, że pismo z MEN z dnia 6 października 2011 r. nie ma znaczenia; przyjęcie jako wyłącznego dowodu wyjaśnienia Kuratorium Oświaty; brak samodzielnej oceny stanu faktycznego sprawy; naruszenie art. 122 Prawa oświatowego; naruszenie § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu; błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcia, że skarżący, jako osoba szkoląca młodocianego nie posiada odpowiednich kwalifikacji. Pełnomocnik skarżącego wniósł więc o uchylenie zaskrzonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy SKO wskazało, że w myśl art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika wynosi w przypadku nauki zawodu - do 8081 zł przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy; jeżeli okres kształcenia jest krótszy niż 36 miesięcy, kwotę dofinansowania wypłaca się w wysokości proporcjonalnej do okresu kształcenia, a w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy - do 254 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia. Powyższe kwoty dofinansowania określone podlegają waloryzacji wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli ten wskaźnik w roku kalendarzowym poprzedzającym rok, w którym następuje wypłata dofinansowania, wynosi co najmniej 105%. Wskaźnik ten Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Kolegium wyjaśniło, że dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1.

Dofinansowanie udzielane podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 362), stanowi pomoc de rninimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 1) lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 9).

Kolegium wskazało, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu, winni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu - w myśl § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2017 r., poz. 1644).

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący legitymuje się dyplomem mistrzowskim w zawodzie blacharz samochodowy, świadectwem ukończenia technikum zawodowego z tytułem technik mechanik (spec. budowa i eksploatacja maszyn i urządzeń mechanicznych), świadectwem dojrzałości oraz świadectwem ukończenia kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy.

W związku z powyższym Kolegium wskazało, że zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, stąd zasadnym jest utrzymanie przedmiotowej decyzji w mocy. Mając bowiem dwie przeciwstawne opinie - jedną z MEN z dnia 6 października 2011 r., a drugą z Kuratorium Oświaty z dnia 7 marca 2019 r. na potrzeby niniejszego postępowania - organ pierwszej instancji, korzystając z prawa do swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a..) przychylił się, słusznie zdaniem Kolegium, do opinii przesłanej z Kuratorium. Opinia ta była wydana na potrzebny niniejszego przypadku, a także została wydana 4 lata po opinii MEN, gdzie w międzyczasie zmianie uległy przepisy dotyczące podstawy programowej kształcenia w zawodach. Wskazało zatem Kolegium, że w obowiązującym obecnie rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 marca 2017 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach (Dz. U. z 2017 r., poz. 860) określono m.in. efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w poszczególnych zawodach: blacharz samochodowy (MG.24. Naprawa uszkodzonych nadwozi pojazdów samochodowych); technik mechanik (MG. 17. montaż i obsługa maszyn i urządzeń, a także MG. 19., MG.20. i MG.44.); lakiernik samochodowy (MG.27. Wykonywanie prac lakierniczych). Z powyższego wynika, że brak jest części wspólnych pomiędzy powyższymi kwalifikacjami (zawodami). Zatem Kolegium przychyliło się do twierdzenia, że zawód blacharz samochodowy nie wchodzi w zakres zawodu lakiernik oraz zawód technik mechanik nie jest zawodem pokrewnym do zawodu lakiernik.

Mając zatem powyższe na względzie Kolegium stwierdziło, że skarżący na dzień zawarcia umowy z młodocianym pracownikiem D. T. nie posiadał wymaganych kwalifikacji (w myśl ww. przepisów) do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianego w zawodzie lakiernik samochodowy.

W związku z powyższym Kolegium orzekło jak na wstępie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie były decyzje organów wydane w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Materialnoprawną podstawę negatywnych dla skarżącego rozstrzygnięć stanowił art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. jedn., Dz.U. z 2018 r., poz. 996 ze zm., zwanej dalej Prawem oświatowym).

Zgodnie z tym przepisem pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że pracodawcy, w sytuacji gdy młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1, będzie przysługiwać dofinansowanie do kosztów kształcenia, gdy posiada on kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania.

Zgodnie z przepisem § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2018 r., poz. 2010) przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić:

1) pracodawca,

2) osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy,

3) osoba zatrudniona u pracodawcy

- pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu.

Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) zostało wydane rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2010 r., poz. 1626).

Art. 70 ww. ustawy został jednakże uchylony przez art. 15 pkt 114 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 60) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 września 2017 r.

Z kolei na podstawie art. 120 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe zostało wydane rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2017 r., poz. 1644).

Jak wynika z § 1 tego ostatnio wskazanego z rozporządzeń określa ono warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu w warsztatach szkolnych, pracowniach szkolnych, placówkach kształcenia ustawicznego, centrach kształcenia zawodowego, u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia.

To zatem, ten akt prawny, jak zasadnie przywołało orzekające w drugiej instancji Kolegium, miał zastosowanie w niniejszej sprawie administracyjnej, w której konkretyzacji ulegał wniosek skarżącego o dofinasowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Art. 120 ustawy Prawo oświatowe, na podstawie ust. 4 którego wydano powyższe rozporządzenie, normuje bowiem kwestię praktycznej nauki zawodu. Może być ona realizowana poprzez zajęcia praktyczne oraz praktyki zawodowe. O ile te pierwsze są zazwyczaj prowadzone w szkole (w warsztatach szkolnych) i mają na celu zapoznanie uczniów (słuchaczy) z umiejętnościami zawodowymi niezbędnymi do pracy w zawodzie, o tyle praktyki, których organizacji poświęcono art. 121 i 122, są zazwyczaj organizowane u pracodawców (Pilich Mateusz, Komentarz do ustawy - Prawo oświatowe, [w:] Prawo oświatowe oraz przepisy wprowadzające. Komentarz Opublikowano: WKP 2018, Komentarz do art. 120 Prawa oświatowego w LEX).

W takim razie, skoro art. 122 jest rozwinięciem regulacji dotyczących praktycznej nauki zawodu, bo normującym kwestię ubiegania się przez pracodawcę o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, to rzeczywiście przepisy Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2017 r., poz. 1644), jako przepisy wykonawcze, miały zastosowanie w tej sprawie.

Z § 10 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia wynika, że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić: pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy, zwani dalej "instruktorami praktycznej nauki zawodu."

Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2 § 10 rozporządzenia, posiadają co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu (ust. 4 § 10 ww. rozporządzenia).

Z powyższego więc wynika, że muszą oni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać.

Natomiast instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, posiadają przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz: świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać (pkt 1, ust. 5 § 10 ww. rozporządzenia).

Wykładnia zatem art. 122 Prawa oświatowego w zw. z § 10 ust. 4 rozporządzenia prowadzi do stwierdzenia, że aby skarżący – legitymujący się tytułem mistrza w zawodzie blacharz samochodowy mógł nauczać młodocianego w kierunku lakiernik, a w konsekwencji uzyskać z tego tytułu dofinansowanie, powinien posiadać, po pierwsze, co najmniej tytuł mistrza lakiernika samochodowego lub, po drugie, powinien posiadać taki tytuł w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będzie nauczać.

Bezsprzecznie skarżący nie legitymuje się takim tytułem. Z niebudzących wątpliwości ustaleń orzekających organów w prowadzonym przez nie postępowaniu wynika, że skarżący legitymuje się dyplomem mistrzowskim w zawodzie blacharz samochodowy, świadectwem ukończenia technikum zawodowego z tytułem technik mechanik (spec. budowa i eksploatacja maszyn i urządzeń mechanicznych), świadectwem dojrzałości oraz świadectwem ukończenia kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy.

Nie posiada więc co najmniej tytułu mistrza lakiernika samochodowego, aby w tym zawodzie mógł skarżący nauczać młodocianego pracownika, ani też takiego tytułu w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będzie nauczać.

W tym zakresie zasadnie Kolegium odwołało się do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 marca 2017 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach (Dz. U. z 2017 r., poz. 860, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach). Postanowienia bowiem tego aktu mogły stanowić, w ocenie Sądu, pomoc w ustaleniu, czy zawód blacharz samochodowy wchodzi w zakres zawodu lakiernik samochodowy. Rozporządzenie to określa mianowicie podstawę programową kształcenia w zawodach wpisanych do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego oraz podstawę programową, którą stanowi załącznik do tego rozporządzenia. Podstawa programowa kształcenia w zawodach określa nie tylko ogólne cele i zadania kształcenia, ale zawiera tabelę zawierającą wykaz kwalifikacji wraz z ich powiązaniami z zawodami i efektami kształcenia, efekty kształcenia wspólne dla zawodów, efekty kształcenia właściwe dla kwalifikacji wyodrębnionych w zawodach, opis kształcenia w poszczególnych zawodach i itd., które pozwalają na dokonanie oceny, czy zawód blacharz samochodowy wchodzi w zakres zawodu lakiernik samochodowy.

Z językowego punktu widzenia blacharz, to rzemieślnik wyrabiający przedmioty z blachy, pokrywający dachy blachą (Słownik języka polskiego PWN pod red, Mieczysława Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002). Blacharz samochodowy, to zatem osoba, która zajmuje się naprawą części nadwozia samochodowego, zbudowanego z blachy. Z załącznika nr 1 wskazanego rozporządzenia w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach wynika, że blacharz samochodowy (MG.24). zajmuje się naprawą uszkodzonych nadwozi pojazdów samochodowych); technik mechanik (MG. 17), montażem i obsługą maszyn i urządzeń, a także (MG. 19.), użytkowaniem obrabiarek skrawających, ( MG.20), wykonywaniem i naprawa maszyn, urządzeń i narzędzi i (MG.44.) organizacją i nadzorowaniem procesów produkcji maszyn i urządzeń. Według słownika języka polskiego lakiernik z kolei, to ten, kto pracuje przy produkcji lakieru lub zawodowo zajmuje się lakierowaniem przedmiotów(Słownik języka polskiego PWN pod red, Mieczysława Szymczaka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002). W świetle rozporządzenia w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach lakiernik samochodowy (MG.27). zajmuje się wykonywanie prac lakierniczych).

Użyte przez ustawodawcę w przepisie § 10 rozporządzenia wykonawczego sformułowanie "wchodzącym w zakres zawodu" oznacza zdaniem Sądu posiadanie takich kwalifikacji zawodowych przez osobę w jednym zawodzie, która z tej racji może, bo po pierwsze nabyła ku temu uprawnienia, co potwierdza dyplom, po drugie, potrafi praktycznie, bo się tego nauczyła, wykonywać nie tylko w wyuczonym, ale i w drugim zawodzie.

Zgodzić się należało zatem z oceną organów, że brak jest części wspólnych pomiędzy powyższymi kwalifikacjami (zawodami) – blacharz samochodowy i lakiernik samochodowy. Blacharz samochodowy powinien bowiem umieć: rozróżnić w szczególności nadwozia pojazdów samochodowych i określać ich budowę, rozróżnić rodzaje i określać właściwości materiałów stosowanych w blacharstwie samochodowym, rozróżnić rodzaje uszkodzeń nadwozi pojazdów samochodowych; dobrać narzędzia, przyrządy i urządzenia diagnostyczne do oceny stanu technicznego elementów nadwozi pojazdów samochodowych, ocenić stan techniczny elementów nadwozi pojazdów samochodowych, określić stopień zużycia elementów nadwozi pojazdów samochodowych, czy techniki kształtowania blach wykonać czynności związane z obróbką ręczną i maszynową elementów nadwozi pojazdów samochodowych, zaplanować proces naprawy lub wymiany elementów nadwozi pojazdów samochodowych, dobrać techniki naprawy nadwozi pojazdów samochodowych do rodzaju uszkodzenia, dobrać materiały, narzędzia, urządzenia oraz oprzyrządowanie do naprawy nadwozi pojazdów samochodowych, przygotować nadwozia pojazdów samochodowych do naprawy, wykonać demontaż elementów nadwozi pojazdów samochodowych, wykonać czynności związane z naprawą nadwozi pojazdów samochodowych; dobrać techniki wykonania połączeń elementów nadwozi pojazdów samochodowych, wykonać połączenia elementów nadwozi pojazdów samochodowych, wykonać montaż elementów nadwozi pojazdów samochodowych. Z kolei lakiernik samochodowy powinien umieć rozpoznać uszkodzenia i wady powłok lakierniczych, dobrać narzędzia i urządzenia do przygotowania powierzchni, oczyścić; powierzchnię z zanieczyszczeń przed lakierowaniem, określić sposoby zabezpieczania powierzchni przed korozją, oczyścić powierzchnie z powłok lakierniczych rozróżnić materiały wypełniające, przygotować materiały wypełniające do nałożenia na powierzchnię, nanosić materiały wypełniające na powierzchnię, dobierać materiały ścierne, szlifować materiał wypełniający, wyrównując powierzchnię, rozróżnić rodzaje materiałów odtłuszczających, oczyścić i odtłuścić przygotowywaną powierzchnię, czy wykonać konserwację i renowację powłok lakierniczych.

Powyższe pozwala już stwierdzić, że zawód blacharz samochodowy nie wchodzi w zakres zawodu lakiernik samochodowy, zwłaszcza, iż trafnie zaakcentowano w dowodzie, jakim jest opinia Kuratorium Oświaty z dnia 7 marca 2019 r., na brak wspólnych umiejętności nabywanych w wyniku kształcenia zawodowego. Zgodzić się należało z organami, że to ten dowód zasługiwał na uwzględnienie, a to z tego powodu, że stanowisko w nim wyrażone przez Kuratorium zostało zajęte w związku z niniejszą sprawą administracyjną w aktualnie obowiązującym stanie prawnym. Podobnie prawidłowo oceniły organy, że zawód technik mechanik nie jest zawodem pokrewnym do zawodu lakiernik samochodowy. Pokrewny oznacza przecież, że jeden i drugi zawód są podobne pod jakimś względem. Trudno znaleźć taki zakres nie tylko nabytych umiejętności, ale i co za tym idzie wykonywanych w ramach czynności zawodowych w obu zawodach, taki obszar tych czynności, by uznać pokrewieństwo zawodu technika mechanika i zawodu lakiernika samochodowego, które przy pokrewieństwie tych zawodów dawałyby podstawę, w świetle postanowień pkt 1 ust. 5 § 10 rozporządzenia dawałyby podstawę do nauczania młodocianego i uzyskania dofinansowania z tego tytułu, o którym mowa w art. 122 Prawa oświatowego.

W ocenie zatem Sądu przeprowadzone postępowanie, które zakończyło się kontrolowanymi, negatywnymi decyzjami dla skarżącego, zostało przeprowadzone bez uchybień postanowieniom artykułów: 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Mimo, że uzasadnienia decyzji orzekających w obydwu instancjach organów pozostawiają wiele do życzenia w zakresie elementów, jakie powinno zawierać tzw. "dobre uzasadnienie" decyzji, to niemniej jednak wyraziły organy, jakie motywy stały u podstaw podjętych przez nie rozstrzygnięć i z jakiego powodu. Minimum elementów zostało jednak zawarte. Nawet jeżeli by uznać, że wymogów należytego uzasadnienia nie spełnia uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej, to decydujące znaczenie ma trafność i zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaś Kolegium wyraźnie wskazano z jakich powodów organ odwoławczy uznał, że zawód blacharz samochodowy nie wchodzi w zakres zawodu lakiernik, zaś technik mechanik nie jest zawodem pokrewnym do zawodu lakiernik samochodowy, w tym odniesiono się za jakich przyczyn dowód z opinii Kuratorium Oświaty zasługiwał na uwzględnienie.

Skarga z powyższych względów nie mogła więc odnieść zamierzonego skutku, gdyż w ocenie Sądu orzekające organy w sposób przekonywujący wykazały zasadność podjętych przez nie rozstrzygnięć; zarzuty natomiast skargi stanowisk tych, nie zdołały podważyć w takim stopniu, który by skutkował koniecznością ich uchylenia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł, jak w sentencji wyroku.