Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1225/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 129 par. 2,  art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 134 kpa oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603) stwierdził niedopuszczalność odwołania adwokata P. G. pełnomocnika A. S. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2005 r.,

nr [...] orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) hip. nr [...] , ponieważ wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa, do jej wniesienia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2005 r., nr [...] doręczona została adwokatowi P. G., pełnomocnikowi A. S. w dniu 7 listopada 2005 r. Zgodnie zaś z art. 127 i 129 kpa od decyzji organu pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W tym więc przypadku 21 listopada 2005 r. był ostatnim 14-tym dniem na skuteczne wniesienie odwołania.

Odwołanie adwokata P. G. wniesione zostało w dniu 2 grudnia 2005 r., o czym świadczy data stempla Urzędu Pocztowego [...] na potwierdzeniu nadania przesyłki poleconej nr [...], a więc po upływie obowiązującego w tym zakresie terminu.

W tej sytuacji organ stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2005 r., ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia.

Na powyższe postanowienie skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył adwokat P. G. działając w imieniu skarżącej A.S.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucił naruszenie art. 134 kpa w związku z art. 58 § 1 kpa. Wskazał, że organ wbrew treści tego przepisu i pomimo nie tylko uprawdopodobnienia, ale wręcz udowodnienia niezawinienia w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony, terminu tego nie przywrócił, a następnie na tej podstawie, że uchybiono terminowi na jego wniesienie, uznał je za niedopuszczalne.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, że udowodnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania przedkładając zwolnienie lekarskie z zaleceniem "chory musi leżeć". Wskazał na dochowanie terminu z art. 58 § 2 kpa.

Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że nie sposób wymagać, jak czyni to Wojewoda, aby w dniu choroby pełnomocnik miał możliwość znalezienia substytuta gotowego sporządzić pismo w sytuacji, gdy substytut nie zna sprawy, bowiem jej nie prowadzi. Jest to wymaganie nierealne lub mało prawdopodobne w realizacji, ponieważ wiele problemów nastręcza znalezienie chętnego profesjonalnego zastępcy procesowego, który takiej czynności się podejmie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.

Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Warunkiem skuteczności czynności procesowej - odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, następstwem czego jest ostateczność decyzji.

Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 kpa 14-dniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32; oraz wyrok NSA z dnia 18 października 1995 r., SA/Gd 2865/94, niepubl.). Jest to bowiem okoliczność (kategoria) obiektywna (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, niepubl.).

W świetle orzecznictwa sądowego stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może nastąpić przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość stwierdzenia uchybienia terminu (por. wyroki NSA: z dnia 31 maja 2000 r., SA/Sz 565/00, niepubl.; z dnia 23 lipca 1999 r., I SA 350/98, niepubl.; z dnia 14 stycznia 1998 r., SA/Sz 306/98, niepubl.).

Bezsporne jest, że pełnomocnik skarżącej adwokat P. G. złożył odwołanie z uchybieniem 14 dniowego terminu do jego wniesienia.

Pełnomocnikowi doręczona została decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w dniu 7 listopada

2005 r. Termin do wniesienia odwołania upływał więc w dniu 21 listopada 2005 r. Odwołanie pełnomocnik wniósł w dniu 2 grudnia 2005 r. Organ prawidłowo ustalił i ocenił datę doręczenia decyzji, datę rozpoczęcia i upływu terminu do złożenia odwołania i datę jego wniesienia.

Wraz z odwołaniem pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2005 r. , a następnie postanowieniem nr [...] w tym samym dniu wydał zaskarżone postanowienie. Organ zachował więc prawidłową kolejność czynności procesowych. Zgodnie z treścią art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Treść art. 134 kpa będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia (zwrot "organ... stwierdza"). Nie pozostawiono tu organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania (por. wyroki NSA z dnia 30 grudnia 1998 r., IV SA 2294/96, niepubl. oraz z dnia 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482/96, niepubl.).

Podnoszone w skardze kwestie dotyczące przyczyn niezachowania terminu do wniesienia odwołania i odmowy organu przywrócenia tego terminu wykraczają poza przedmiot niniejszej sprawy i były poddane ocenie sądu w postępowaniu ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1224/06.

Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienia jest zgodne z prawem. Dlatego z mocy art. 151 ustawy z

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd orzekł jak w sentencji wyroku.