Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1458/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247, art. 123, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za okres od 1 listopada do 31 grudnia 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 18 czerwca 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. ("SKO", "Kolegium") wpłynęło pismo M. S. ("Skarżący", "Strona") z dnia 11 czerwca 2018 r., w którym wskazał między innymi, że domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. ("Wójt", "Organ I instancji") nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Skarżący zarzucił wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, mając na uwadze skierowanie jej do osoby niebędącej stroną w sprawie, gdyż B. S. nie może zostać obciążona obowiązkiem podatkowym datowanym na 2015 r., ponieważ w dacie wydawania decyzji nie była właścicielką nieruchomości rolnej ani budynku, dla których wydawana była decyzja podatkowa. Dalej wskazał, że dwie decyzje dotyczące 2013 r. powinny być wydane jako jedna, według stanu zgodnego z prawidłowo ustalonymi stronami postępowania oraz na podstawie zapisów z ewidencji gruntów i budynków na początku 2013 r oraz stawek obowiązujących w 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. pismem z dnia 4 października 2018 r. zwróciło się do Wójta Gminy W. o nadesłanie dokumentu, na podstawie którego ustalono podstawę opodatkowania budynku.

Pismem z dnia 9 października 2018 r. Wójt Gminy W. poinformował, że W. S. pomimo skierowanego do niego wezwania, nie złożył informacji podatkowych. Dlatego powierzchnię opodatkowanego budynku ustalono na podstawie informacji podatkowej złożonej przez M. S..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. pismami z dnia 22 listopada 2018 r. zawiadomiło W. S. oraz M. S. o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Pismem z 14 grudnia 2018 r. M. S. przedstawił kwestie dotyczące decyzji Wójta Gminy W. w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2014 r.

Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] maja 2015 r. ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w kwocie 234,00 zł.

Od wskazanej wyżej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, zarzucając jej:

a) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

b) naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i pominięcie okoliczności mających wpływ na jej wynik;

c) sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego,

d) nieuwzględnienie i brak odniesienia się organu do wszystkich podniesionych zarzutów;

e) brak uwzględnienia podnoszonych faktów dotyczących rażącego naruszenia prawa w postępowaniu podatkowym, poprzez zaniechanie wnioskowanej wizji lokalnej;

f) nieuwzględnienie i brak odniesienie się organu II instancji do wszystkich faktów znanych organowi.

W uzasadnieniu odwołania M. S. zwrócił uwagę na pominięcie przez SKO okoliczności, że przez wiele lat podnosił niezgodność zapisów ewidencyjnych ze stanem faktycznym, oraz że w 2018 r. została wydana decyzja Starosty W. jednoznacznie potwierdzająca wszystkie powtarzane przez niego w okresie wielu lat argumenty. Stwierdził, że błąd organu ewidencyjnego bezrefleksyjnie przyjmowany przez organ podatkowy nie może doprowadzać do krzywdy podatnika. Skarżący wskazał, że Kolegium nie odniosło się też do pisma podatnika z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu w postaci wizji lokalnej na gruncie. Ponadto, decyzja za 2013 r. pomimo wydania w roku 2015, powinna zdaniem Strony opierać się na stanie faktycznym i prawnym z 2013 r. Natomiast brak zastosowania się do tej zasady, stanowi rażące naruszenie prawa, czym Kolegium w zaskarżanej decyzji w ogóle się nie zajęło. Dalej Skarżący powołał się na zasady praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego. Dlatego w sytuacji, gdy organ dysponował dwoma różnymi wpisami w ewidencji gruntów (z 2013 r. i 2015 r.), przyjęcie późniejszego i niekorzystnego dla podatnika wypisu, w ocenie Strony, bez wątpienia stanowi rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego.

Zawiadomieniami z dnia 28 lutego 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zakreśliło stronom 7-dniowy termin celem wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

Decyzją z [...] marca 2019 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2018 r.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że należy podzielić ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. dokonane w sprawie [...], że ostateczna decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] maja 2015 r. ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne za okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. nie narusza prawa w stopniu rażącym.

Zdaniem SKO, Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że współwłaścicielami objętych opodatkowaniem gruntów we wskazanym okresie był M. S. oraz W. S. po 1/2 części każdy z nich. Jako współwłaściciele nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) osoby te były w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. podatnikami łącznego zobowiązania pieniężnego ustalanego na podstawie art. 6c ustawy o podatku rolnym.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, podnoszonego również w sprawie [...] i dotyczącego okoliczności, że decyzje dotyczące podatku za 2013 r. powinny być wydane na podstawie zapisów z ewidencji gruntów i budynków na początek roku 2013 oraz stawek obowiązujących na rok 2013, Kolegium wyjaśniło, że obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego za dany rok podatkowy ciąży na tych osobach, które były właścicielami gruntów i budynków w okresie, za który ustalono wysokość zobowiązania podatkowego. W decyzji Wójta Gminy W. prawidłowo przyjęto, iż podatnikami łącznego zobowiązania pieniężnego we wskazanym okresie byli M. S. i W. S.. Dlatego decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] maja 2015 r. została wydana na podstawie danych uwidocznionych w ewidencji gruntów, przy uwzględnieniu zmiany właściciela nieruchomości jaka nastąpiła w dniu 23 października 2013 r. Do opodatkowania nieruchomości prawidłowo zastosowano stawki podatkowe obowiązujące na terenie Gminy W. w 2013 roku.

Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącego, iż w 2018 roku została wydana decyzja Starosty W. potwierdzająca jego argumenty powtarzane przez wiele lat, w wyniku której stan formalno-prawny został doprowadzony do zgodności ze stanem faktycznym wskazano, że rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej podejmowane jest na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przed wydaniem kontrolowanej decyzji. Z tych względów, zaistniałe w 2018 r. zmiany w ewidencji gruntów, nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji.

SKO podkreśliło również, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji nie służy rozstrzygnięciu sprawy podatkowej na nowo.

Tym samym, słusznie stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., iż w postępowaniu przed organem I instancji nie zaistniały takie naruszenia prawa, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności wydanej przez ten organ ostatecznej decyzji.

Pismem z dnia 12 maja 2019 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO z [...] marca 2019 r. zarzucając jej rażące naruszenie prawa.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że SKO pismem z dnia 28 lutego 2019 r., które otrzymał w dniu 21 marca 2019 r., wyznaczyło 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy oraz na składanie wniosków i zastrzeżeń, mogących mieć wpływ na ostateczne rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie. Skarżący wskazał, że w dniu 28 marca 2019 r. odebrał ww. pismo wysłane ponownie przez SKO. Skarżący uznając, że jest to czas na wypowiedzenie się w sprawie wysłał odpowiedzi (dwa pisma) dochowując wskazanych terminów, jednak SKO nie czekając na wnioski i zastrzeżenia Skarżącego wysłane w ramach odpowiedzi na pismo z dnia 28 lutego 2019 r., już w dniu [...] marca 2019 r. wydało decyzję w sprawie, czym naruszyło podstawowe zasady postępowania administracyjnego w sposób rażący, bez względu na wynik postępowania.

Skarżący wskazał ponadto, że w zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się merytorycznie do argumentów zawartych w pismach dotyczących zarówno prowadzonego postępowania w I jak i w II instancji.

Strona zwróciła również uwagę na fakt, że w wypisach z ewidencji budynków z 2013 i 2015 r. istnieją różnice polegające nie tylko na zmianach właścicielskich, lecz także na różnych zapisach dotyczących budynku i jego klasyfikacji. Skarżący wskazał, że z informacji uzyskanych w Starostwie Powiatowym w W. wynika, że zmiany klasyfikacji budynku dokonano w sposób bezprawny w 2014 r. co narusza pewność prawa w demokratycznym państwie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu należy wskazać, że jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 820/16 "Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest administracyjna decyzja podatkowa nie zaś merytoryczna treść rozstrzygnięcia. Postępowanie to nie może, więc przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Jego celem jest wyłącznie sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Dlatego wszelkie zarzuty procesowe dotyczące wadliwej kontroli takiej decyzji muszą być oceniane z uwzględnieniem specyfiki tego trybu. Stąd istotą omawianego postępowania nie jest badanie na nowo wszystkich okoliczności faktycznych objętych zarzutami strony. Postępowanie nadzwyczajne, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji nie może przeradzać się w pełne postępowanie merytoryczne. Znajduje to odzwierciedlenie także w kontroli sądowoadministracyjnej, która w takich sprawach sprowadza się do oceny wad prawnych, które nieważność mogą uzasadniać, nie zaś do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej.".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło wystąpienia wskazanych w art. 247 O.p. wad (w szczególności wydania jej z rażącym naruszeniem prawa) w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. i to ustalenie jest w ocenie Sądu prawidłowe.

Skarżący jako kwestię świadczącą o wadliwości decyzji z dnia [...] maja 2015 r. (której istnienie winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności) podnosił to, że w dacie wydania przedmiotowej decyzji pani B. S. nie była właścicielem przedmiotowej nieruchomości położonej w obrębie W.. W tym względzie należy zauważyć, że pan M. S. oraz pani B. S. byli w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 23 października 2013 r. właścicielami nieruchomości w części odpowiednio ¼ oraz ¾ (patrz zawiadomienie z 29 października 2013 r. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków, k. 1 akt administracyjnych), które podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym i podatkiem leśnym. Niemniej jednak wskutek dokonanej umowy darowizny B. S. przestała być współwłaścicielem przedmiotowych nieruchomości.

W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z art. 6a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) obowiązek podatkowy wygasa ostatniego dnia miesiąca, w którym przestały istnieć okoliczności uzasadniające ten obowiązek (ust. 2), jeżeli natomiast obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek rolny za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek (ust. 3).

Podobnie zgodnie z art. 6 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (ust. 4), jeżeli natomiast obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (ust.5).

Jeżeli zatem – tak jak w przedmiotowej sprawie – dana osoba (osoby) jest właścicielem gruntu i/lub budynku w danym roku przez kilka miesięcy i z tego tytułu jest podatnikiem podatku rolnego (por. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym) i/lub podatku od nieruchomości (por. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) to obowiązek podatkowy w tym roku istnieje przez te kilka miesięcy. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek i podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek. Skoro zatem w niniejszej sprawie Skarżący i B. S. byli współwłaścicielami nieruchomości od stycznia do października 2013 r., to zasadne było ustalenie podatku za ten okres uwzględniające ten fakt. Jednakże w okresie od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. B. S. nie była już współwłaścicielem nieruchomości w obrębie W., a co za tym idzie również podatnikiem podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Tym samym zasadnie w ostatecznej decyzji wydanej w dniu [...] maja 2015 r. przyjęto, iż podatnikami łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. byli M. S. i W. S..

W tym miejscu należy również zauważyć, że zgodnie z art. 6c ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) (ust. 1). Jednocześnie jednak łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (ust. 2). Na mocy wskazanego przepisu art. 6c ustawy o podatku rolnym wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego organ podatkowy ustalił zatem w jednej decyzji - wystawionej na M. S. będącego współwłaścicielem. W tym zakresie zatem decyzja z dnia [...] maja 2015 r. była prawidłowa (i nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności).

Skarżący, jako kwestię świadczącą o wadliwości decyzji z dnia [...] maja 2015 r. podnosił to, że w decyzji przyjęto, że znajdujący się na działce budynek został uznany jako budynek niemieszkalny, podczas gdy stanowił on budynek mieszkalny, ponadto wskazał, że "Gmina nie może zatem żądać opodatkowania gruntu podatkiem od nieruchomości tylko dlatego, że jednia z działem została zaklasyfikowana symbolem Bi." Odnosząc się do powyższego należy zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, które wskazało na art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 860/16 "Organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków.".

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] maja 2015 r., w której do łącznego zobowiązania pieniężnego za wskazany okres 2013 r. przyjęto budynek "inny niemieszkalny" oraz grunty sklasyfikowane również jako Bi została wydana na podstawie danych uwidocznionych w ewidencji obowiązującej w 2013 r. (wykaz dokonanych zmian w danych rejestru gruntów z dnia 29 października 2013 r.). Zgodzić się należy również z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że w sprawie nie ma znaczenia, iż w 2018 r. została wydana decyzja Starosty W. potwierdzająca argumenty Skarżącego powtarzane przez wiele lat, w wyniku której stan formalno-prawny został doprowadzony do zgodności ze stanem faktycznym. Należy podzielić stanowisko wyrażone w decyzji Kolegium z [...] grudnia 2018 r., że rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej podejmowane jest na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przed wydaniem kontrolowanej decyzji. Z tych względów, zaistniałe w 2018 r. zmiany w ewidencji gruntów, nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji.

W tym miejscu należy ponownie podkreślić, że jak wskazano na wstępie cytując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2018 r. postępowanie nadzwyczajne, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji nie może przeradzać się w pełne postępowanie merytoryczne. Znajduje to odzwierciedlenie także w kontroli sądowoadministracyjnej, która w takich sprawach sprowadza się do oceny wad prawnych, które nieważność mogą uzasadniać, nie zaś do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W konsekwencji należy stwierdzić, że przyjęcie danych dotyczących gruntów i budynków – na podstawie obowiązującej w 2013 r. ewidencji –nie świadczy o nieważności decyzji z dnia [...] maja 2015 r. i odmawiając stwierdzenia nieważności tej decyzji Organy postąpiły prawidłowo.

Sąd zgadza się również z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, co do tego, że grunty o powierzchni 0,345 ha przeliczeniowego zostały opodatkowane podatkiem rolnym wg stawki 230,00 zł/ha przel. W podstawie opodatkowania nie uwzględniono gruntów klasy V, natomiast grunty o powierzchni 2 641 m2 oraz budynek o powierzchni użytkowej 60,70 m opodatkowano podatkiem od nieruchomości. Grunty wg stawki 0,40 zł/m², budynek wg stawki 4,50 zł — określonej dla pozostałych. Należy wskazać, że w decyzji z [...] maja 2015 r., organ I instancji prawidłowo opodatkował podatkiem od nieruchomości grunty określone w ewidencji jako Bi - tereny zabudowane inne, dr - drogi oraz znajdujący się na działce nr [...] budynek.

Sąd zgadza się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że do opodatkowania nieruchomości prawidłowo zastosowano stawki podatkowe obowiązujące na terenie Gminy W. w 2013 r.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że w myśl art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Cytowany przepis jest konkretyzacją normy ujętej w art. 123 O.p. i stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Jest to prawo do zajęcia stanowiska w postępowaniu dowodowym i możliwości obrony swych racji w ostatniej fazie postępowania podatkowego, tuż przed wydaniem decyzji przez organ podatkowy. Adresatem normy zawartej w art. 200 § 1 O.p. jest zarówno organ I, jak i II instancji, przy czym żaden z nich nie może uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn, niż wymienione w art. 200 § 2 O.p. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 200 § 1. Uchybienie temu przepisowi (art. 200 § 1 O.p.) uznaje się jednak za naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 - dostępna w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy przede wszystkim wskazać trzeba, że w ramach postępowania odwoławczego nie przeprowadzono żadnych nowych dowodów.

W ocenie Sądu, brak możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przez Skarżącego nie miał wpływu na wynik sprawy. Strona przed wydaniem decyzji organu I instancji miała przy tym możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego przez ten organ materiału dowodowego i z możliwości tej skorzystała.

Dalej należy zwrócić uwagę, że w sprawie niniejszej, Skarżący przesłał pismo z 26 marca 2019 r., w którego treści sam stwierdził, iż w sprawie niniejszej nie pojawił się żaden nowy materiał dowodowy. Również samo przedmiotowe pismo nie wskazuje żadnych nowych dowodów, lecz powtarza tezy prezentowane już przez Skarżącego w toku niniejszego postępowania - co również wprost wynika z treści pisma, gdzie Skarżący wskazuje, iż pragnie zwrócić uwagę na szereg argumentów prezentowanych już przez niego pisemnie przed SKO.

W świetle uzasadnienia powołanej wyżej uchwały NSA podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jest w szczególności sytuacja, w której Skarżący uprawdopodobni istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z art. 200 § 1 O.p., a pozbawieniem prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć wpływ na jej wynik.

Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym akcentuje się, że formułując w skardze zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p., strona nie może jedynie ograniczyć się do odnotowania takiego naruszenia, lecz powinna wykazać związek naruszenia np. z niewyjaśnieniem okoliczności sprawy (wyroki NSA: z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II FSK 346/17, z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2228/15; z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 405/16 i powołane tamże piśmiennictwo oraz judykatura).

W rozpoznanej sprawie, Skarżący nie uprawdopodobnił, że brak zawiadomienia jego na podstawie art. 200 § 1 O.p., mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) skargę oddalił.