Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1859/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. F. i M. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących R. F. i M. F. kwotę 500 zł (słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją z dnia 20 kwietnia 2011r., znak: [....] , nałożył na inwestorów - R.K. i M.K. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 30 czerwca 2011r., czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 1 lipca 1994r. (tekst jednolity Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane aktualnym na dzień opracowania projektu, a dotyczącego wykonania zbiornika na nieczystości bytowe na działce nr [....] , obr. [....] w K. , zrealizowanego z istotnymi odstąpieniami od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków decyzji pozwolenia na budowę nr [....] z dnia 28 listopada 1988r.

Organ I instancji uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że postępowanie prowadzone było w sprawie legalności wykonania zbiornika na nieczystości płynne na działce nr [....] , obr. [....] w K. , przy ul. [....] z M.

W toku postępowania organ ustalił, że przedmiotowa budowa została zakończona i była realizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Wydział Architektury, Urbanistyki, Nadzoru Budowlanego i Ochrony Środowiska Urzędu [....] z dnia 28 listopada 1988r., znak: [....] . Ustalono ponadto, że przedmiotowa budowa została zrealizowana z odstępstwem od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Odstępstwo to polegało na zmianie lokalizacji zbiornika w stosunku do lokalizacji przewidzianej w projekcie technicznym. Organ I instancji uznał to odstępstwo za istotne i działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nałożył obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zaistniałe odstępstwo. PINB w K. – Powiat Grodzki ustalił na podstawie oceny technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego M.F. , że przedmiotowe roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane i zasadami wiedzy technicznej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli R.F. i M.F.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 września 2011r., znak: [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w K. – Powiat Grodzki z dnia 20 kwietnia 2011r., znak: [....].

W uzasadnieniu napisano, że trafnie uznał organ I instancji, iż brak sprzeciwu organu na przystąpienie do użytkowania wybudowanego obiektu nie spowodowało samo w sobie legalizacji odstępstw od pozwolenia na budowę.

Dalej wskazano, iż skuteczne zgłoszenie budynku do użytkowania spowodowało jedynie legalność jego użytkowania, nie wyłączyło natomiast prowadzenia postępowania legalizacyjnego w sprawie odstępstw od projektu budowlanego na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane.

W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane i zasadami wiedzy technicznej; nie było więc podstaw do nakazania inwestorom, którzy nie uzyskali decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem MWINB w K. za zasadne należy uznać nałożenie na inwestorów obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego.

Organ II instancji odnosząc się do treści odwołania wskazał ponadto, że organy administracji budowlanej nie są właściwe w sprawach z zakresu prawa wodnego i prawa ochrony środowiska. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Z powyższą decyzją MWINB w K. z dnia 30 września 2011r, znak: [....] nie zgodzili się R.F. i M.F. i w przewidzianym ustawowo terminie złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego poprzez nałożenie innych niż konieczne obowiązków na inwestorów;

2. art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez nie przyjęcie do rozpatrzenia w postępowaniu w sposób kompleksowy wszystkich elementów budowy jako odstępstwa od zatwierdzonego projektu;

3. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sprawie istotnych dowodów i przeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego;

4. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

5. art. 78 § 1 i § 79 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sprawie istotnych dowodów w postaci przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w celu zadania pytań rzeczoznawcy oraz stronie (R. i M. K. ) co spowodowało przeprowadzenie postępowania w sposób wadliwy nie wyczerpując postępowania dowodowego;

6. art. 80 k.p.a. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób dowolny i nieuwzględnienie części materiału dowodowego;

7. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu w tym nie uwzględnienie wniosków strony;

8. art. 11 i art. 107 § 1, 3 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z których innym faktom odmówił wiarygodności mocy dowodowej.

W uzasadnieniu podniesiono, że organy administracyjne nie zastosowały przepisu art. 36a. ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że: "istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę gdyż ust. 2 stanowi, że przypadku naruszenia przepisu ust. 1 właściwy organ uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę". Skarżący stwierdzili, że żaden organ nie uchylił inwestorom decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżących inwestorzy (R. i M. K. ) winni byli wykonać nowy projekt budowlany i uzyskać nowe pozwolenie na budowę oraz dokonać przywrócenia terenu do stanu pierwotnego taki jaki był zaprojektowany w decyzji o warunkach i zagospodarowaniu terenu. Dalej skarżący wyjaśnili, iż zmiana rzędnych posadowienia zbiornika na nieczystości w sposób zasadniczy narusza ich interes prawny oraz faktyczny jak również wpływa negatywnie na ich siedlisko i jego wartość. Skarżący zaznaczyli, że pomimo podnoszenia przez nich faktu nadsypania działki nr [....] (stanowiącej własność R. i M. K. ) ziemią ponad 160 cm powyżej działki skarżących (nr...), organ nie nakazał inwestorom wykonania oceny wpływu inwestycji na grunty przyległe. Wobec takiego stanu nie można zdaniem R. i M.F. mówić tylko o zmianie lokalizacji zbiornika na nieczystości, ale również o zmianie rzędnych jego posadowienia. Skarżący podnieśli nadto, że w wyniku wykonania zbiornika na nieczystości z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu powstała skarpa ok. 160 cm wysokości w wyniku dokonanych nadsypań (budowlanych robót ziemnych) skierowana w kierunku nieruchomości stanowiącej własność skarżących (tj. działki nr....). W ocenie skarżących skarpa ta stanowiła budowlę w myśl przepisów prawa budowlanego, na którą wymagane było pozwolenie na budowę oraz w myśl przepisów prawa wodnego dokonane nadsypanie spowodowało powstanie obowiązku wykonania operatu wodno-prawnego.

W dalszej części skargi podniesiono, że wykonane prace były niezgodne z istniejącym do grudnia 2002r. Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Zdaniem skarżących organ nie zbadał takiego stanu i nie wypowiedział się w tym zakresie, w wydanym orzeczeniu czy wykonany zbiornik na nieczystości płynne był posadowiony zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zbadanie takiego stanu prawnego w zaistniałym przypadku było istotne a wręcz konieczne w celu nałożenia w sposób właściwy na inwestorów obowiązków.

Skarżący stwierdzili również, że dokonane nadsypanie terenu i wybudowany zbiornik na nieczystości płynne stanowiły jeden wspólny zakres istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków decyzji pozwolenia na budowę nr [....] z dnia 28 listopada 1988r., którego nie można było pominąć bądź rozpatrywać w innym postępowaniu a wręcz należało rozpatrywać łącznie.

Następnie R. i M.F. podnieśli, że organ administracji uniemożliwił zebranie pełnego materiału dowodowego i utrudnił skarżącym zapoznanie się z kompletnym materiałem dowodowym poprzez nie zorganizowanie rozprawy administracyjnej z sporządzającym opinię, dodali, że nie można opierać się na oświadczeniach kierownika budowy (M. F. ) i sporządzającym ocenę techniczną w jednej osobie (stwierdził zgodność wykonanych prac z projektem).

Ponadto w konkluzji skarżący podnieśli, że ich zdaniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak jest wskazania przyczyn, dla których dowodom wnoszonych przez nich np. zdjęciom z budowy zbiornika na nieczystości płynne i dokumentującym nawiezienie ziemi, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, pomimo że taki obowiązek wynikał z przepisów prawa. Działanie takie w ocenie R. i M. F. jest naruszeniem art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W odpowiedzi na powyższa skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie z argumentów podniesionych przez skarżących są zasadne.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, a także przewidziany w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. obowiązek zawarcia w decyzji uzasadnienie faktycznego - które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawnego, zwierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przestrzeganie obowiązków organów w zakresie uzasadniania faktycznego decyzji ma też ścisły związek z przyjętą w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, która nie może być jednak dowolna. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w ramach motywowania podjętej decyzji jest ustosunkowanie się w jej uzasadnieniu do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005r. III SA/Wa 180/05, zam. w LEX nr 166546). Nadto, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a) organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać oraz rozstrzygnąć sprawę, w której orzekał organ pierwszej instancji, przestrzegając wyżej wskazanych zasad proceduralnych.

Organy obydwu instancji nie dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego – w konsekwencji budzi zachodzą wątpliwości co do prawidłowości przyjęcia jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane.

Przede wszystkim należało ustalić kiedy i gdzie powstał zbiornik na nieczystości płynne na działce nr [....] , obr. [....] w K. Organy administracyjne przyjęły, iż zbiornik na ścieki wybudowany został na podstawie decyzji Wydziału Urbanistyki, Architektury, Nadzoru Budowlanego i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicowego – [....] z dnia 28 listopada 1988r., znak: [....] (k.10 i 152 a.a.) w latach 1988-1989r. (k.7). Fakt ten potwierdził, także świadek K.M. k.28 a.a. oświadczając, że R.K. i M.K. wybudowali zbiornik na nieczystości płynne w 1989r. (w żaden sposób nie określił jednak w którym miejscu na przedmiotowej działce zrealizowano ów obiekt). Inwestorzy oświadczyli również w toku postępowania, że budynek mieszkalny wraz ze zbiornikiem na nieczystości zgłoszony został do użytkowania właściwym organom z początkiem lat 90-tych XX wieku (k.12 a.a.). Także pismo MPWiK SA w K. z 10.01.2005r. wskazuje iż od sierpnia 1991r. ścieki bytowe z budynku mieszkalnego były odprowadzane lokalnie do zbiornika wybieralnego

Natomiast sąsiedzi: R.F. , M.F. , M.G. i K.Z. twierdzą, iż zbiornik ów wybudowano w 2003r. (k.5 a.a. oraz k.33 a.a II instancji). Wskazali nadto, że tym samym roku inwestorzy dokonali nadsypania ziemią gruntu czym spowodowali podniesienie dotychczasowego poziomu terenu (k.2-3 i k.38-36 a.a.). W innym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie naruszenia stanu wody na gruncie przyjęto, iż nadsypanie terenu nastąpiło w 2003r. np. decyzja SKO w K. z 23.02.2005r. (k.131 a.a.).

Zgodnie z brzmieniem art.75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przede wszystkim dowodem takim mogą być zeznania świadków, dokumenty, a także ewentualnie posiłkowy dowód z przesłuchania stron. Tymczasem organy opierają się w zasadzie na oświadczeniach stron postępowania i innych osób, które nie mają waloru dowodu z zeznań świadka, odbieranych po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań. Co więcej w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art.107 § 3 k.p.a. organ ma wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być zatem wskazane inne dowody, czy też okoliczności, które pozytywnie lub negatywnie weryfikują twierdzenia zawarte w zeznaniach świadków (ewentualnie przesłuchaniach stron). W tym kontekście stwierdzić należy, iż organy nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości kiedy i gdzie został wybudowany przedmiotowy zbiornik na nieczystości płynne na działce nr [....] , obr. [....] w K. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien przesłuchać świadków ( K.M. , M.G. i K.Z. – oraz innych świadków, jeżeli w toku postępowania zostaną ujawnieni lub zawnioskowani) zgodnie z zasadami z art.83.k.p.a. na okoliczność daty i miejsca wybudowania zbiornika na nieczystości płynne na działce nr [....] oraz daty nawiezienia ziemi, a w konsekwencji podniesienia poziomu terenu na tej działce. Jeżeli bowiem zbiornik ten wybudowany został dopiero w 2003r., to brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że został on wybudowany na podstawie decyzji z 28 listopada 1988r., znak: [....] , a w konsekwencji do twierdzenia, iż mamy tu do czynienia tylko z istotnym odstępstwem od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, a nie wprost z samowolą budowlaną zrealizowaną bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art.32 ustawy prawo budowlane z 24.10.1974r. pozwolenie na budowę traci ważność, jeżeli budowa nie została rozpoczęta w ciągu dwóch lat od daty wydania pozwolenia lub w terminie ustalonym w pozwoleniu lub została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata. Jeżeli natomiast zbiornik ten wybudowano w 1989r. to ustalić należy w którym miejscu to nastąpiło. Mógł być on wybudowany zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę bliżej budynku nr [....] , a drugi zbiornik, którego dotyczy postępowanie wybudowany później w innym miejscu (bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia). Już w uzasadnieniu decyzji z 15.07.2005r. MWINB w K. podnosił, że wybudowane "szambo było okrągłe wykonane z kręgów, przykryte pokrywą o okrągłym kształcie. Powyższe nie jest zgodne ze stanem faktycznym ustalonym przez tut. organ (...) przedmiotowe szambo jest wykonana na bazie prostokąta o wymiarach 1,55x 1,18 m pokryte płyta betonową o tym samym kształcie i wymiarach, w której znajduje się żeliwna pokrywa." Jeżeli zaś będący przedmiotem postępowania zbiornik rzeczywiście został zbudowany w 1989r. od razu miejscu ustalonym w toku postępowania i zgodnie z inwentaryzacją powykonawczą (co jedynie w takim przypadku stanowiłoby istotne odstępstwo od warunków uzyskanego pozwolenia na budowę), ale w związku z nawiezieniem ziemi jego pokrywa byłaby poniżej aktualnego poziomu terenu. Ponieważ jak wynika z akt sprawy, wizji w terenie i zdjęć (np. k.206 oraz k.19 i 20 a.a. II instancji) pokrywa zbiornika znajduje się na poziomie terenu, to oznaczałoby, iż prawdopodobnie zbiornik ten co najmniej w części został nadbudowywany (przybudowany?) – bez stosownego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Organy administracyjne winny w sposób wyczerpujący ustalić powyżej wskazane fakty.

Zatem brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego uniemożliwia stwierdzenie, czy w sposób prawidłowy zastosowano podstawę prawną decyzji (art.51 ust.1 pkt 3 w zw. z art.50 prawa budowlanego), czy też należało zastosować art.48 lub 49b prawa budowlanego.

Jak podniesiono wyżej zeznania, czy tez dokonane ustalenia stanu faktycznego powinny być weryfikowane np. przy pomocy dokumentów. Jak twierdzą inwestorzy już w początku lat 90-tych XX wieku zgłosili inwestycję do użytkowania. Jednak w aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego fakt zgłoszenia inwestycji do użytkowania. Jeżeli takiego dokumentu nie mają inwestorzy, to fakt ten może być potwierdzony w inny sposób np. książką budowy, informacją udzieloną przez organ architektoniczno-budowlany, informacją z zasobu geodezyjnego (gdzie powinna być zgłoszona inwentaryzacja powykonawcza obiektu), a w szczególności informacją wynikającą z ewidencji gruntów oraz z nakazów płatniczych z tytułu podatku od nieruchomości (gdyż zgłoszenie obiektu do użytkowania skutkuje obowiązkiem objęcia takiego obiektu stosownymi stawkami podatku od nieruchomości). Wreszcie sami inwestorzy w drodze posiłkowego dowodu z przesłuchania strony mogą oświadczyć, od kiedy zamieszkali w budynku (a w konsekwencji kiedy zgłosili użytkowanie tego budynku organom podatkowym dla celów ustalenia podatku od nieruchomości).

W tym kontekście podnieść należy, iż inwentaryzacja powykonawcza inwestycji (budynku mieszkalnego) sporządzona została dopiero w grudniu 2004r. (k.142 a.a.). Co więcej oświadczenie kierownika budowy mgr inż. bud. ląd. M.F. z 2004r. (k.154 a.a.) o zgodności wykonanych robót budowlanych z warunkami pozwolenia na budowę w zakresie zbiornika na ścieki jest niezgodne z faktami tj. załącznikiem graficznym do decyzji z 28 listopada 1988r., znak: [....] (k.10 a.a.) oraz inwentaryzacją powykonawczą budynku (k.142 a.a.), a nawet oceną techniczną sporządzona przez tego samego rzeczoznawcę z października 2010r. (k.166-173 a.a.), w której pisze on, że usytuowanie zbiornika "jest niewątpliwie odstępstwem od zatwierdzonego projektu" (!) Nadto wbrew wszelkim ustaleniom, w których podaje się, że przedmiotowy zbiornik został wybudowany w 1989r., biegły ten podaje, iż zbiornik na nieczystości ciekłe wybudowano w 1988r. – co jak słusznie podnosi w swojej skardze strona skarżąca było faktycznie niemożliwe (chyba, że zrealizowano ten zbiornik przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a więc w warunkach samowoli budowlanej). Tym samym wiarygodność tej osoby oraz sporządzonych przez nią dokumentów jest znikoma i wymaga szczególnej ostrożności i weryfikacji przy powoływaniu się na nie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzuty skargi w tym zakresie są zasadne. Natomiast inne zarzuty skargi (np. naruszenia art.10 k.p.a. lub art.36a prawa budowlanego) są całkowicie bezzasadne.

Badając pod kątem legalności podjęte w rozpatrywanej sprawie decyzje, Sąd uznał, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, co obligowało do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł jak w punkcie II orzeczenia.

O kosztach orzeczone na zasadzie art. 200 p.p.s.a.