Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3131/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skarg K. P. na decyzje Wojewody [...] z dnia 20 listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z dnia 24 listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. skargi oddala, II. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat M. T. i adwokat A. S. kwoty po 240, - zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...].10.2003 r. na podstawie art. 15 ust. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności o dowodach osobistych (Dz..U.z 2001 r., Nr 87, poz. 960 z p.zm.)- orzekł o odmowie wymeldowania A. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w O.

W uzasadnieniu decyzji organ meldunkowy wskazał, że postępowanie w sprawie o wymeldowanie A. P. wszczęto na wniosek K. P. twierdzącego, że jest najemcą spornego mieszkania zgodnie z decyzją Wiceprezydenta Miasta O. z dnia [...].06.1992 r. przydzielającą to mieszkanie wnioskodawcy i jego rodzinie. Powodem złożenia wniosku było nieprzestrzeganie przez A. P. warunków najmu spornego mieszkania. Jednocześnie K. P. przyznał, że A. P.-była żona, nie wyprowadziła się ze spornego lokalu i mieszka w nim przez cały od 1992 r. A. P. oświadczyła, że od dnia [...].08.2002r. jest jedynym najemcą mieszkania będącego przedmiotem sporu, na dowód czego przedstawiła umowę najmu lokalu zawartą z Zarządem Budynków Mieszkalnych w O. po przeprowadzeniu eksmisji K. P. z tego mieszkania (protokół z wykonania eksmisji sygn. Km [...] z dnia [...].07.2002r.). Podkreśliła, że od 1992 r. mieszka wraz z dziećmi w spornym mieszkaniu i nie zamierza go opuszczać.

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ meldunkowy uznał, że nie nastąpiła realizacja przesłanki wymeldowania określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, ponieważ z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że A. P. nie opuściła dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Faktycznie w nim zamieszkuje będąc zgodnie z charakterem pobytu zameldowana na pobyt stały.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. P. podnosząc, że nie zgadza się z decyzją, ponieważ była żona A. P. jest uprawniona wyłącznie do zamieszkiwania a nie dysponowania mieszkaniem. W dalszej części odwołania podjął polemikę z toczącym się odrębnym postępowaniem o wymeldowanie jego osoby ze spornego mieszkania t wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie jej do rozpoznania innemu organowi.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]. 11. 2003 r. -utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu meldunkowego jest zasadna i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. orzekającego o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z Konstytucją RP stanowiącego o uprawnieniach do lokalu dla celów meldunkowych, organ meldunkowy orzekając o wymeldowaniu bada jako jedyną przesłankę przebywanie osoby w miejscu zameldowania na pobyt stały. W sprawie poza sporem pozostaje, iż A. P. na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego zawartej w dniu [...].08.2002 r. z Zarządem Budynków Mieszkalnych w O. jest uprawniona do zamieszkiwania w miejscu pobytu stałego i z uprawnień tych korzysta. Okoliczności zamieszkiwania A. P. nie kwestionuje też K. P., który słuchany do protokołu przed organem l instancji w dniu [...].09.2003 r. podał, że była żona A. P. nie wyprowadziła się ze spornego lokalu i nadal tam mieszka. Skoro, zatem zameldowanie jest czynnością wyłącznie rejestracyjną polegającą na zarejestrowaniu pobytu osoby pod określonym adresem, dopóki A. P. mieszka w spornym lokalu wymeldować jej nie można.

Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...].10.2002 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy orzekł o wymeldowaniu K. P. z miejsca pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w O.

W uzasadnieniu tej decyzji organ meldunkowy wskazał, że decyzją z dnia [...].07. 2003r. W. M. uchylił decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...].09.2002 r. orzekającą o wymeldowaniu K. P. ze spornego lokalu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność zapewnienia stronom postępowania administracyjnego (przed wydaniem decyzji) możliwości zgłoszenia swoich żądań wniosków oraz wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego w sprawie.

Wymeldowanie osoby na wniosek strony lub z urzędu następuje wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdy osoba bez wymeldowania się opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo, gdy osoba bez wymeldowania się opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim, co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Przedmiotową sprawę rozpatrywano pod kątem spełnienia pierwszego z wyżej wymienionych stanów faktycznych wskazanego przepisu art. 15 ust. 2.

A. P. - najemca przedmiotowego mieszkania (decyzja przydziału lokalu kwaterunkowego z dnia [...] 06 1992r) jest byłą żona K. P. Ponieważ wyrokiem z dnia [...].04.2002r. sygn. akt. [...] Sąd Okręgowy w B., rozwiązał małżeństwo. W pkt. 4 wyroku Sąd orzekł eksmisję K. P. z lokalu będącego przedmiotem sporu. W dniu [...].07.2002r. Komornik Sądowy Rewiru l przy Sądzie Rejonowym w O. przeprowadził eksmisję i z powyższej czynności sporządził protokół sygn. akt [...]. A. P. oświadczyła, że były mąż od dnia eksmisji nie mieszka w spornym lokalu. K.P. zeznał, że od [...] lub [...] lipca 2002r. nie przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] w O. Uznaje na niezgodne z prawem działania byłej żony i instytucji, których wynikiem była jego eksmisja z lokalu- dołączając do akt sprawy pisma dokumentujące jego starania zmierzające do uzyskania prawa do spornego mieszkania bądź lokalu socjalnego.

Dlatego organ meldunkowy uznał, że zaistniała przesłanka wymeldowania określona w pierwszym stanie faktycznym przepisu art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej polegająca na opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu stałego, ponieważ orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu, opuszczenie lokalu w wyniki przymusowej eksmisji. Bezspornym jest, iż K. P. nie zamieszkuje w przedmiotowym mieszkaniu. Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych są przepisami porządkowymi a zameldowanie ma być zgodne z faktycznym przebywaniem osoby w lokalu. Dalsze utrzymywanie zameldowania, które jest konsekwencją przebywania w danym lokalu i jest rejestracją pobytu, byłoby utrzymywaniem fikcji meldunkowej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. P. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że nie zgadza się z decyzją, ponieważ toczy się postępowanie apelacyjne dotyczące orzeczonej eksmisji, złożył wnioski o ściganie osób, które pozbawiły go mieszkania. W dalszej części odwołania obszernie opisał czynności, jakie podejmuje, aby zmienić wyrok orzekający eksmisję, który pozbawił go możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Dlatego domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia 24.11. 2003 r. Wojewoda [...]- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podstawę wymeldowania stanowił przepis art. 15 ust.2 ustawy, który mówił, iż organ obowiązany jest na wniosek strony lub z urzędu wymeldować osobę, jeśli utraciła uprawnienia wymienione w art. 9 ust. 2 cyt. ustawy i opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. lub bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim, co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. orzekł, że art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z Konstytucją RP, co oznacza, że orzekając zarówno o zameldowaniu jak i o wymeldowaniu organy administracji państwowej nie badają kwestii uprawnień strony do lokalu. Ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Z powyższego wynika, iż wymeldowanie jest konsekwencją opuszczenia lokalu, zaś zameldowanie-jest konsekwencją przebywania w danym lokalu i jest rejestracją pobytu.

W przedmiotowej sprawie zaistniał pierwszy z wymienionych wyżej stanów faktycznych wymienionych w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przeprowadzone przez organ l instancji postępowanie wykazało, iż K. P. nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Przesłuchany w dniu [...].08.2003 r. podczas rozprawy administracyjnej przed organem l instancji, K. P. potwierdził, iż do spornego lokalu po opuszczeniu zakładu karnego nie powrócił. Nie mieszka w tym lokalu również obecnie. Rozmawiał wprawdzie z byłą żoną A. P. na temat ponownego zamieszkania w powyższym lokalu, ale nie doszedł w tej kwestii do porozumienia. Chce, aby Al. P. wydała klucze od mieszkania i umożliwiła normalne zamieszkiwanie w tym lokalu, na warunkach określonych przez byłą żonę. Do mieszkania tego przychodzi tylko z krótkimi wizytami, Uważa, że opuszczenie przez niego spornego lokalu nie było dobrowolne chce powrócić do tego lokalu i w nim mieszkać. Przesłuchana na powyższej rozprawie A. P. podtrzymała zaznania złożone w dniu [...].07.2002 r. Wyjaśniła, że K. P. w dalszym ciągu nie mieszka w spornym lokalu i od dłuższego czasu nie utrzymuje w ogóle kontaktu z dziećmi, gdyż dzieci nie chcą widywać się z ojcem. Oświadczyła również, iż sama od 1998 r. utrzymuje przedmiotowe mieszkanie i w obecnej chwili jest jego najemcą.

Organ l instancji uznał, iż wykonanie w dniu [...].07.2002 r. przez Komornika Sądowego eksmisji K. P. ze spornego lokalu powoduje, iż spełniona została niezbędna do wymeldowania przesłanka określona w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych polegająca na dobrowolnym opuszczeniu bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu stałego.

Podniesiony w odwołaniu zarzut, iż powyższy lokal jest mieszkaniem funkcyjnym przydzielonym K. P. jako byłemu funkcjonariuszowi Policji i w związku z tym ma w nim prawo zamieszkiwać - jest nietrafny. Orzeczenie eksmisji K. P. przez Sąd z powyższego mieszkania, powoduje, iż nie posiada, w obecnym stanie prawnym, żadnych praw do tego lokalu. Sprawy, które zawisły w sądzie a dotyczą między innymi apelacji od wyroku rozwodowego oraz sprawy wykonania eksmisji przez Komornika Sądowego nie mogą być podstawą do zmiany zaskarżonej decyzji, albowiem w obecnie obowiązującym stanie prawnym sprawy te nie mają żadnego znaczenia przy rozpatrywaniu spraw w kwestii wymeldowania osoby z miejsca potu stałego. Inne podniesione zarzuty także nie mogą powodować zmiany decyzji, albowiem organ administracyjny bada jedynie czy w sprawie spełniona została przesłanka niezbędna do wymeldowania tj. opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego. W przedmiotowej sprawie udowodnione zostało, iż przesłanka ta zaistniała, a tym samym dała podstawę do wymeldowania K. P. ze spornego lokalu. Decyzje o wymeldowaniu wydaje się w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie jej wydania. W obecnej sytuacji pozostawienie dotychczasowego zameldowania stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową i byłoby niezgodne z owiązującymi przepisami.

Organ odwoławczy wskazał również, że nie może spełnić prośby K. P. dotyczącej pomocy w uzyskaniu lokalu socjalnego, albowiem organy meldunkowe nie są właściwe do przydzielania lokali, do załatwienia tych spraw właściwe są organy lokalowe.

Skargi na powyższe decyzje Wojewody [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie złożył K. P. Zarzucił w nich, że działaniem organów prowadzących postępowanie został doprowadzony do bezdomności, pomimo, że do mieszkania posiada uprawnienia oraz, że wydane w sprawie rozwodowej orzeczenie eksmisyjne z przedmiotowego mieszkania a także wykonanie tego orzeczenia było bezprawne i krzywdzące skarżącego. W szczególności stwierdził, że wyrok rozwodowy o sygn. [...] został zaskarżony apelacją przez skarżącego i toczy się w tej sprawie postępowanie do sygn. [...] od maja 2002 r. Do skarg dołączył kopie pism kierowanych przez skarżącego do różnych urzędów w związku ze sprawą o wymeldowanie oraz dokumentów wymeldowania dotyczących.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. W toku postępowania przed Sądem, skarżący złożył kolejne pisma i kopie dokumentów wskazując, że uważa wyrok eksmisyjny i decyzje o wymeldowaniu za bezprawne, obszernie opisując czynności, jakie podejmuje aby te orzeczenia zmienić.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, zgodnie z art.97 §1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1271 ze zm.), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z dyspozycją art.134 §1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z ustawowymi kompetencjami -bada, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skarg.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że podstawę wymeldowania stanowi przepis art. 15 ust.2 ustawy, który określał, iż organ obowiązany jest na wniosek strony lub z urzędu wymeldować osobę, jeśli utraciła uprawnienia wymienione w art. 9 ust 2 cyt. ustawy i opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego, lub bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim, co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r (k 20/01, OTK- A 2002/3/34) orzekł, że art. 9 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z Konstytucją RP, co oznacza, że orzekając zarówno o zameldowaniu jak i o wymeldowaniu organy meldunkowe nie badają kwestii uprawnień strony do lokalu. W nowej sytuacji prawnej organ administracji nie musi, zatem badać posiadania czy utraty uprawnienia do przebywania w danym lokalu (art. 9 ust. 2 sprzed wyroku Trybunału Konstytucyjnego) - co było obowiązkiem organu w poprzednio obowiązującym stanie prawnym. Ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Służy rejestracji stanu faktycznego a nie stanu prawnego. Z powyższego wynika, iż wymeldowanie jest konsekwencją opuszczenia lokalu, zaś zameldowanie-jest konsekwencją przebywania w danym lokalu i jest rejestracją pobytu.

W sprawie dotyczącej wymeldowania A. P. poza sporem pozostaje, iż A. P. mieszka w spornym mieszkaniu od 1992 r., nie zamierzając go opuszczać i jest to miejsce stałego pobytu. Tej okoliczności nie kwestionuje skarżący, który przed organem l instancji przyznał, że była żona A. P. nie wyprowadziła się ze spornego lokalu i nadal tam mieszka. Dlatego też, Sąd podziela stanowisko organów, że skoro zameldowanie jest czynnością wyłącznie rejestracyjną polegającą na zarejestrowaniu pobytu osoby pod określonym adresem, dopóki A .P. mieszka w spornym lokalu nie jest spełniona przesłanka uprawniająca organ meldunkowy do podjęcia decyzji o wymeldowaniu.

Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie dotyczącej wymeldowania skarżącego K. P. ze spornego lokalu zaistniał pierwszy ze stanów faktycznych wymienionych w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przeprowadzone przez organ l instancji postępowanie wykazało, iż K. P. nie mieszka w spornym lokal, którą to okoliczność skarżący podczas rozprawy administracyjnej przed organem l instancji potwierdził. Rozmawiał wprawdzie z byłą żoną A. P. na temat ponownego zamieszkania w spornym lokalu, ale nie doszedł w tej kwestii do porozumienia. Do mieszkania przychodzi tylko z krótkimi wizytami. Również A. P. wskazała, że K. P. nie mieszka w spornym lokalu.

Wprawdzie skarżący uważa, że nie opuścił mieszkania dobrowolnie, ale Sąd podziela stanowisko organów, które uznały, że wykonanie w dniu [...].07.2002 r. przez Komornika Sądowego eksmisji skarżącego ze spornego lokalu powoduje, iż spełniona została niezbędna do wymeldowania przesłanka określona w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych polegająca na opuszczeniu bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu stałego. W ocenie Sądu za równoznaczne z opuszczeniem lokalu dającym podstawę do podjęcia decyzji o wymeldowaniu, należy uznać opuszczenie lokalu w wyniku przeprowadzenia przez kompetentny organ -komornika sądowego- przymusowej eksmisji, na podstawie tytułu wykonawczego -pochodzącego od Sądu powszechnego prawomocnego wyroku bądź opatrzonego rygorem natychmiastowej wykonalności bądź opatrzonego klauzulą wykonalności. Prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w B. sygn. akt. [...] z dnia [...] 04.2002r. rozwiązujący małżeństwo skarżącego i A. P. oraz orzekający w pkt. 4 wyroku eksmisję K. P. z lokalu będącego przedmiotem sporu, na podstawie art.365§1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego(Dz.U. z 1964 r., Nr 43, póz. 296), wiąże nie tylko Sąd, który go wydał, ale także inne Sądy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może poddawać ocenie trafności tego wyroku. W konsekwencji tego nie może poddawać również ocenie wykonanie tego wyroku a w szczególności tego, że w dniu [...].07.2002r. Komornik Sądowy Rewiru l przy Sądzie Rejonowym w O. w sprawie do sygn. akt [...] przeprowadził eksmisję skarżącego ze spornego lokalu. Skoro skarżący od dnia eksmisji nie mieszka w spornym lokalu trafnie organ meldunkowy i organ odwoławczy uznały, że została spełniona przesłanka do wymeldowania. Istota postępowania o wymeldowanie czyni, bowiem niemożliwym ponowne badanie przesłanek, które legły u podstaw prawomocnego wyroku eksmisyjnego.

Sąd zauważa, że podnoszony przez skarżącego zarzut, że toczy się między innymi sprawa apelacji od wyroku rozwodowego nie została w żaden sposób udokumentowana w licznych składanych przez skarżącego dokumentach i obszernych pismach. Sąd ocenia trafność zaskarżonej decyzji uwzględniając stan faktyczny i prawny na datę wydania zaskarżonej decyzji. Tytuł wykonawczy w postaci wskazanego wyroku rozwodowego zawierającego orzeczenie eksmisyjne, nie został na ten moment ani też do chwili wyrokowania w niniejszej sprawie pozbawiony wykonalności. Wręcz przeciwnie-jak wynika z prawidłowych ustaleń organu meldunkowego została wdrożona egzekucja komornicza skutecznie w drodze przymusu wykonana. Z tych samych powodów również podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące wykonania eksmisji przez Komornika Sądowego z powołaniem na toczące się postępowanie w Prokuraturze nie wskazują na nietrafność decyzji organu l instancji orzekającej o wymeldowaniu skarżącego oraz organu odwoławczego w chwili wydawania tych decyzji.

Ponadto odnosząc się do zarzutu skarżącego, że do mieszkania posiada uprawnienia oraz, że wydane w sprawie rozwodowej orzeczenie eksmisyjne z przedmiotowego mieszkania a także wykonanie tego orzeczenia było bezprawne i krzywdzące skarżącego, należy wskazać, że w sprawach o wymeldowanie organ bada jedynie czy spełniona została przesłanka wymeldowania tj. opuszczenie przez osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Decyzja o wymeldowaniu jest odzwierciedleniem rzeczywistego stanu, co do miejsca pobytu osoby i nie przesądza o uprawnieniach do lokalu uzyskanego w trakcie trwania związku małżeńskiego jak również w kwestii rozliczeń między byłymi małżonkami. Rozstrzyganie w tej materii należy do kompetencji sądów powszechnych, przed którymi ochrony swoich praw do lokalu skarżący może dochodzić. Z tego też względu podnoszony zarzut nie zabezpieczenia warunków mieszkaniowych nie mógł być przedmiotem rozstrzygnięć tak organów jak i sądu administracyjnego. Ponadto, zameldowanie i wymeldowanie nie przesądza o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim, które to uprawnienie jest pochodną tytułu do lokalu. Uprawnień tych można dochodzić w razie sporu na drodze postępowania przed sądem powszechnym.

Skargi nie mogą być uwzględnione, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organu odwoławczego i meldunkowego nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 w/w ustawy.

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu zostało oparte na przepisie art. 250 w/w ustawy.