Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1169/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jacek Fronczyk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania I instancji w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. P.C. zwrócił się do Prezydenta W. z wnioskiem o udostępnienie mu informacji publicznej, dotyczącej postępowania prywatyzacyjnego S. S.A., w następującym zakresie:

1) ceny za jedną akcję, zaproponowanej we wszystkich ofertach wstępnych (niewiążących), złożonych do dnia [...] marca 2011 r., bez wskazywania nazw poszczególnych inwestorów, wraz z zadeklarowaną wielkością pakietu akcji do nabycia oraz ceną za jedną akcję nieobjętą w przyszłości przez uprawnionych pracowników, których ewentualne nabycie deklarował poszczególny oferent, na podstawie których to m.in. kryteriów zbywca podjął decyzję o dopuszczeniu poszczególnych oferentów do badania Spółki;

2) ceny za jedną akcję, zaproponowanej we wszystkich ofertach wiążących, złożonych do dnia [...] czerwca 2011 r., bez wskazywania nazw poszczególnych inwestorów, wraz z zadeklarowaną wielkością pakietu akcji do nabycia oraz ceną za jedną akcję nieobjętą w przyszłości przez uprawnionych pracowników, których ewentualne nabycie deklarował poszczególny oferent, na podstawie których to m.in. kryteriów zbywca podjął decyzję o podjęciu z oferentami negocjacji lub wystąpił o aktualizację oferty wiążącej;

3) ceny za jedną akcję, zaproponowanej we wszystkich aktualizacjach ofert wiążących, złożonych do dnia [...] czerwca 2011 r., bez wskazywania nazw poszczególnych inwestorów, wraz z zadeklarowaną wielkością pakietu akcji do nabycia oraz ceną za jedną akcję nieobjętą w przyszłości przez uprawnionych pracowników, których ewentualne nabycie deklarował poszczególny oferent, na podstawie których to m.in. kryteriów zbywca podjął decyzję o podjęciu negocjacji lub udzieleniu wyłączności.

Realizując powyższy wniosek, Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], stosując art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), art. 62 ust. 2 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił P.C. udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że jakkolwiek objęta wnioskiem zainteresowanego informacja stanowi informację publiczną, to jej udostępnienie jest niemożliwe z uwagi na treść art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ogranicza dostęp do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, jest bowiem objęta ochroną na podstawie art. 62 ust. 1 i 2 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, gdyż – w myśl tych przepisów – informacje uzyskane przy opracowywaniu analiz przewidzianych odpowiednimi przepisami ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji stanowią tajemnicę podlegającą ochronie na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228) i taką samą ochroną objęte są również inne informacje uzyskane w związku z prowadzonym procesem prywatyzacji, a za takie należy uznać – zdaniem organu – te, będące przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy. Wprawdzie – jak wskazał Prezydent W. – przebieg procesów prywatyzacyjnych jest jawny, o czym stanowi art. 2a ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, niemniej jednak udostępnieniu mogą podlegać tylko te informacje związane z procesem prywatyzacji, które zostały opisane w art. 2b ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji i wydanym na jego podstawie rozporządzeniu Ministra Skarbu Państwa z dnia 2 marca 2009 r. w sprawie wzoru karty prywatyzacji (Dz. U. Nr 44, poz. 361 ze zm.), a także treść umowy zawartej w wyniku prowadzonego postępowania prywatyzacyjnego, z wyłączeniem treści stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Informacje dotyczące istoty prowadzonego procesu prywatyzacji, w tym informacje, o udostępnienie których zwrócił się wnioskodawca, stanowią – w ocenie organu – tajemnicę podlegającą bezterminowej ochronie na podstawie art. 62 ust. 2 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji z uwagi na ochronę wynikającą z przepisów ww. ustawy o ochronie informacji niejawnych.

Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, P.C. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odwołanie, w którym podniósł, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa, gdyż wnioskowane informacje nie spełniają kryteriów z art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 1 i 4 ww. ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zaś organ nie wykazał, by ich ujawnienie zagroziło interesom uczestników postępowania prywatyzacyjnego S. S.A. Ponadto, przepis art. 62 ust. 2 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji nie dotyczy informacji uzyskanych przez zbywcę od potencjalnych inwestorów, lecz informacji pozyskanych od prywatyzowanego podmiotu. Przyjmując bowiem tok rozumowania organu, wszelkie inne informacje uzyskane w związku z prowadzonym procesem prywatyzacji winny spełniać wymóg nadania odpowiedniej klauzuli niejawności. Jeśli natomiast takich klauzul im nie nadano, to nie mogą one korzystać z ochrony przewidzianej w art. 62 ust. 2 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji w związku z art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem zainteresowanego, przepis art. 62 ust. 2 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji jest przepisem szczególnym względem art. 2a tej ustawy, który wprowadza zasadę jawności procesu prywatyzacji. Zatem jeśli informacjom objętym wnioskiem nie nadano stosownych klauzul, to nie mogą one być objęte działaniem ww. ustawy o ochronie informacji niejawnych. Ustawodawca, wprowadzając w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatelskie prawo do informacji, miał na względzie szeroki dostęp do danych publicznych, toteż wyjątki ograniczające ten dostęp winny być wykładane ściśle. W niniejszej sprawie nie ma natomiast podstaw do tego, by prawo to ograniczać, jako że objęte wnioskiem informacje nie stanowią żadnej z ustawowo chronionych tajemnic. P.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o udostępnienie żądanej informacji, poprzez zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i orzeczenie co do istoty sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 kpa, art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej.

W motywach rozstrzygnięcia SKO w W. podało, że jawność procesów prywatyzacji jest zasadą generalną i od niej ustawodawca przewidział dwa wyjątki. Pierwszy, wynikający z art. 2c ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, który stanowi, że jawność przebiegu procesu negocjacji jest ograniczona do czasu ich zakończenia z uwagi na poufność, i drugi – w art. 62 ust. 2 tej ustawy. Jednakże – zdaniem Kolegium – żadna z sytuacji wyłączających jawność nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, bowiem proces negocjacji jest już zakończony, przez co informacje, o które zwrócił się wnioskodawca, utraciły swój poufny charakter i tym samym nie korzystają z ochrony wynikającej z przepisów ww. ustawy o ochronie informacji niejawnych. W sprawie nie ma też przesłanek, by przyjąć, że wszystkie dokumenty w procesie prywatyzacji, z uwagi na treść art. 62 ust. 2 ww. ustawy, stanowią dokumenty poufne, a przez to – tajemnicę przedsiębiorstwa. Z tych względów organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do odmowy udzielenia żądanej informacji publicznej, a wobec tego organ I instancji winien tę informację udostępnić zainteresowanemu.

Nie zgadzając się z podjętym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozstrzygnięciem, Prezydent W. – w trybie art. 8 i art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwrócił się do Prokuratora Rejonowego [...] o wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, celem poddania powyższej decyzji organu odwoławczego kontroli sądowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję Prokurator Rejonowy [...], działając na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3 i 6 oraz art. 42 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) w związku z art. 8 i art. 50 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 62 ust. 2 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, poprzez uznanie, że art. 2a ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, statuujący jawność procesów prywatyzacyjnych, ma zastosowanie do S. S.A., co winno skutkować udzieleniem informacji publicznej wnioskodawcy, podczas gdy informacje uzyskane w związku z prowadzonym procesem prywatyzacji, o które zainteresowany wystąpił, stanowią tajemnicę podlegającą ochronie na zasadach określonych przepisami ww. ustawy o ochronie informacji niejawnych i ujawnienie ich byłoby sprzeczne z dyspozycją art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, który wyznacza granice prawa do informacji publicznej. Formułując przedstawiony zarzut, Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania do czasu merytorycznego rozpoznania skargi.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1169/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...].

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2013 r. P.C., będący uczestnikiem niniejszego postępowania, wniósł o oddalenie skargi, wskazując nie tylko na bezzasadność postawionego przez Prokuratora zarzutu, ale także na zbędność uruchamiania przez niego postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, jako że w skardze nie przedstawiono poglądów doktryny czy orzecznictwa sądowego, z których wynikałoby, że praktyka udostępniania informacji publicznej w postaci danych, o które się zwrócił, jest nieprawidłowa i zachodzi konieczność przywrócenia praworządności, zważywszy że Minister Skarbu Państwa udostępnia tego rodzaju dane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom P.C., skargi wniesionej przez Prokuratora Rejonowego [...] nie można postrzegać jako "zbędnej" i kwalifikować jej jako niedupuszczalnej z tej tylko przyczyny, że nie przedstawiono w niej poglądów doktryny czy orzecznictwa sądowego, mających kontestować zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wszak Prokurator, działając w interesie publicznym, ma ustawowy obowiązek stać na straży Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i prawa, strzegąc praworządności. Zgodnie z brzmieniem art. 8 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Prokurator może wnieść skargę do sądu administracyjnego, jeżeli – według jego oceny – wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. Toteż w sytuacji, gdy – zdaniem Prokuratora – wartości te zostały konkretną decyzją organu administracji publicznej naruszone, uprawniony jest do wniesienia skargi, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.

Ustrojowa doniosłość dostępu do informacji publicznej dla obywateli uzasadnia umieszczenie w Konstytucji RP ochrony prawa obywateli do uzyskania takiej informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej ma bowiem konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W rozpoznawanej sprawie istotnie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, co zresztą sporne nie jest, bowiem Prezydent W. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3), jak również żądanie wnioskodawcy dotyczy informacji publicznej, wszak ta obejmuje informację o majątku, którym dysponują władze publiczne, w tym także o prywatyzowanym majątku jednostek samorządu terytorialnego. Żądanie zainteresowanego mieści się więc w kategorii pojęciowej "sprawy publicznej", o których to sprawach stanowi art. 1 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wypełnia zarazem dyspozycję art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "f" i pkt 5 lit. "c" tej ustawy w związku z art. 61 Konstytucji RP.

Sporna natomiast jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, na którą składają się powody determinujące decyzję podjętą przez organ I instancji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prokurator Rejonowy [...] twierdzi bowiem, że organ II instancji, uchylając decyzję o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej i umarzając postępowanie I instancji z uwagi na brak podstaw do wyłączenia jej jawności, naruszył treść art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ogranicza dostęp do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zdaniem Prokuratora, informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, objęta jest ochroną na podstawie art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 216), gdyż – w myśl tych przepisów – informacje uzyskane przy opracowywaniu analiz, o których mowa w art. 32 ust. 1 oraz w art. 42 ust. 1 tej ustawy, stanowią tajemnicę podlegającą ochronie na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228) i taką samą ochroną objęte są również inne informacje uzyskane w związku z prowadzonym procesem prywatyzacji, w tym te, które są przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy. W ocenie Prokuratora, w takiej sytuacji przepis art. 2a ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, statuujący jawność procesów prywatyzacyjnych, nie ma zastosowania do S. S.A. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowiska Prokuratora jednak nie podziela, uznając trafność rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Zarówno P.C., jak i organ II instancji słusznie podnoszą, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej winno sprzyjać jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych. Zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Normy wprowadzające ograniczenia jawności w dostępie do informacji publicznej, o których to ograniczeniach stanowi art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, muszą wprost określać zakaz ujawniania danych będących przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy. Jeżeli więc ustawodawca regulujący materię prywatyzacyjną nie wprowadza zakazu udostępniania określonej informacji, wówczas informacja ta, jeśli nie funkcjonuje w obiegu publicznym, winna zostać wnioskodawcy udostępniona na jego wniosek.

Na gruncie przepisów ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji jawność procesów prywatyzacji jest zasadą generalną, o czym stanowi art. 2a tej ustawy, wskazując, że przebieg procesów prywatyzacyjnych, prowadzonych na podstawie przepisów działu IV i V ustawy, jest jawny. Ze sprawy wynika, że S. S.A., należąca do jednostki samorządu terytorialnego, była prywatyzowana w trybie negocjacji podjętych na podstawie publicznego zaproszenia, a więc w trybie przepisów działu IV, regulującego procedurę prywatyzacji pośredniej (kapitałowej). Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 45, poz. 236 ze zm.), akcje spółki należącej do jednostki samorządu terytorialnego są zbywane w trybie negocjacji podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. Z kolei w myśl art. 2c ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, informacje o przebiegu negocjacji, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 3, mają charakter poufny jedynie do czasu ich zakończenia. O ile wyłączenie jawności nie obejmuje faktu publicznego zaproszenia do rokowań, o tyle informacje o ich przebiegu w czasie prowadzenia rokowań – z istoty rzeczy – muszą korzystać w tym czasie z ochrony. Przepis ten jest wprawdzie wyjątkiem od zasady jawności procesów prywatyzacji, niemniej wynikające z jego treści czasowe ograniczenie w dostępie do informacji o przebiegu negocjacji nie wyklucza możliwości zapoznania się z tego rodzaju informacjami, gdy proces negocjacji został już zakończony.

Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca, posługując się określeniem "informacje o przebiegu negocjacji", używa zwrotu, którego zakres semantyczny jest bardzo szeroki. Należy przyjąć, że chodzi w nim o wszelkie informacje dotyczące prowadzenia rokowań, a zatem o dane, które tworzą sferę ustaleń zmierzających do wyłonienia najkorzystniejszej z ofert. Informacje o przebiegu negocjacji to nie tylko informacje dotyczące treści i wyników rozmów z oferentami, z których sporządzono protokół, czy też wzajemna korespondencja w tym przedmiocie, ale również treści złożonych ofert i to w ramach wszystkich etapów negocjacji, począwszy od ofert wstępnych, poprzez oferty wiążące, po aktualizację ofert, aż do udzielenia wyłączności. W taki bowiem sposób kształtowany jest przebieg procesu negocjacji. Dlatego też prawodawca wprowadza czasowe ograniczenie w dostępie do tego rodzaju danych. Ma to swoje uzasadnienie prawne, wszak wyłączenie możliwości udostępnienia informacji o przebiegu rokowań w trakcie ich prowadzenia wyklucza ryzyko wpływania na kształtowanie ofert przez poszczególnych oferentów. Jednakże informacje o kształtowaniu ofert złożonych w procesie negocjacji podjętych na podstawie publicznego zaproszenia korzystają z ochrony, jako informacje poufne, ale tylko do czasu zakończenia tego procesu, natomiast tracą swój poufny charakter po zakończeniu negocjacji i tak też jest w rozpoznawanej sprawie, bowiem proces negocjacji podjętych na podstawie publicznego zaproszenia, dotyczący S. S.A., został zakończony.

Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, statuujące zasadę dostępności do danych dotyczących majątku publicznego, muszą być wykładane z poszanowaniem przepisów ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Zatem do spraw wszczętych w trybie dostępu do informacji publicznej podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosuje przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przy uwzględnieniu unormowań ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Nie oznacza to jednak, że ustawa o komercjalizacji i prywatyzacji, poprzez choćby czasowe ograniczenia w dostępie do określonych informacji, odbiera w ogóle możliwość ich udostępniania tylko dlatego, że informacje te nie zostały expressis verbis wymienione w ustawie jako podlegające udostępnieniu, jak to określono w art. 2b i art. 2d tej ustawy, wskazując, że karta prywatyzacji publikowana jest w Biuletynie Informacji Publicznej, zaś umowy zawarte w trybie art. 33 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 39 ust. 1 podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Przymiot informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu, posiadają, oprócz wymienionych w tych przepisach informacji, także inne informacje, które dotyczą procesu prywatyzacji, jak choćby informacje o przebiegu negocjacji, a do takich informacji należy zaliczyć te objęte wnioskiem zainteresowanego. Ustawa o komercjalizacji i prywatyzacji zawiera uregulowania ograniczające dostęp do informacji publicznej, które należy uwzględniać przy stosowaniu trybu dostępu do informacji publicznej, gdyż wynikająca z tego trybu zasada szerokiego dostępu do danych publicznych doznaje ograniczeń wynikających właśnie z tego rodzaju uregulowań, lecz w niniejszej sprawie nie ma ku temu podstaw, by dostęp ten ograniczać czy wyłączać. Gdyby proces negocjacji wciąż trwał, wówczas wyłączona byłaby jawność żądanych przez wnioskodawcę informacji w zakresie zaproponowanych przez oferentów cen za jedną akcję – odpowiednio – na etapie składania ofert wstępnych, ofert wiążących, zaktualizowanych ofert czy udzielenia wyłączności. Proces negocjacji został jednak zakończony, a tym samym informacje o przebiegu tego procesu utraciły swój poufny charakter. Skoro więc żądane przez wnioskodawcę informacje dotyczące przebiegu rokowań utraciły z chwilą ich zakończenia swój poufny charakter, to nie mogą one korzystać z ochrony przewidzianej przepisami ww. ustawy o ochronie informacji niejawnych, do których to przepisów odwołuje się art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Takiej ochrony żądanym przez zainteresowanego informacjom nie zapewnia także przepis art. 62 ust. 1 i 2 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, który wprowadza drugi z wyjątków od zasady jawności procesów prywatyzacji. Wskazuje on, że informacje uzyskane przy opracowaniu analiz, o których mowa w art. 32 ust. 1 oraz w art. 42 ust. 1, stanowią tajemnicę podlegającą ochronie na zasadach określonych przepisami o ochronie informacji niejawnych i ochronie tej podlegają również informacje uzyskane w związku z prowadzonym procesem prywatyzacji, z zastrzeżeniem informacji ujawnianych na podstawie ustawy. Artykuł 32 ust. 1 ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji wprowadza wymóg przeprowadzenia analiz przedprywatyzacyjnych, które poprzedzają proces prywatyzacji kapitałowej, w wyniku których ustala się sytuację prawną majątku prywatyzowanego podmiotu, stanu i perspektyw jego rozwoju jako przedsiębiorstwa, oszacowania jego wartości oraz oceny realizacji obowiązków wynikających z tytułu zachowania wymagań ochrony środowiska. Zasadniczym jednak celem tych analiz jest ustalenie realnej wartości prywatyzowanego podmiotu. Analizy przedprywatyzacyjne muszą zatem korzystać z ochrony przewidzianej w art. 62 ust. 1 ww. ustawy na zasadach określonych przepisami o ochronie informacji niejawnych. Z ochrony takiej nie będą natomiast korzystać informacje uzyskane w związku z prowadzonym procesem prywatyzacji, którym nie nadano stosownych klauzul niejawności, jak również te, które utraciły swój niejawny charakter.

P.C. nie zwracał się o udzielenie informacji objętych treścią analiz przedprywatyzacyjnych, lecz przedmiotem jego zainteresowania są informacje o przebiegu rokowań, w szczególności o tym, jak kształtowały się proponowane przez oferentów ceny za akcję Spółki na odpowiednich etapach procesu negocjacji. Niezależnie od tego, czy poszczególni oferenci składanym przez siebie ofertom nadali klauzulę "poufne", złożone przez nich oferty korzystały z przymiotu poufności tylko do momentu zakończenia negocjacji, natomiast z chwilą zakończenia procesu negocjacji utraciły – z woli samego ustawodawcy – swój poufny charakter. Toteż – w myśl art. 62 ust. 2 tej ustawy – informacje, które utraciły walor poufności, należą do kategorii informacji objętych działaniem zastrzeżenia wynikającego z tego przepisu, a więc do informacji ujawnianych na podstawie ustawy, zgodnie z obowiązującą zasadą jawności procesu prywatyzacji, o której mowa w art. 2a ww. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji. Po zakończeniu procesu negocjacji i po utracie poufnego charakteru złożonych przez oferentów ofert, oblat nie może powoływać się na przymiot ich poufności, jak również nie może nadać im ponownie klauzul "poufne", jako że oferty nie pochodzą od niego. Z drugiej zaś strony, jedynie czasowe ograniczenie w dostępie do informacji o przebiegu rokowań świadczy, że wolą ustawodawcy jest, by tego rodzaju dane po zakończeniu rokowań były jawne – zgodnie z generalną zasadą jawności procesów prywatyzacji – co w praktyce oznacza, że zasada ta nie może w odniesieniu do tego rodzaju danych doznawać niejako ponownych ograniczeń z uwagi choćby na tajemnicę przedsiębiorstwa. Skoro bowiem – z woli prawodawcy – zakończenie procesu negocjacji skutkuje utratą poufnego charakteru informacji o przebiegu rokowań, to z tą chwilą informacje te przestają być poufne i nie korzystają z żadnej ochrony, w tym także z ochrony, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.).

W analizowanej sprawie nie było zatem podstaw do wydania decyzji odmawiającej dostępu do żądanej informacji publicznej z uwagi na wyłączenie jej jawności, co oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w pełni zasadnie uchyliło decyzję Prezydenta W. o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej i umorzyło postępowanie I instancji. W takiej sytuacji Prezydent W. zobowiązany jest dokonać stosownej czynności materialno – technicznej i udzielić żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem zainteresowanego.

Zaskarżona decyzja nie narusza więc wskazanych przez Prokuratora Rejonowego [...] norm prawa materialnego. Również Sąd z urzędu nie stwierdził istnienia innych naruszeń prawa, czyli takich, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.