Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 95/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak(spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, ust. 6, ust. 8, ust. 12 pkt 1, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), uchwały Nr 465/XXIII/04 Rady Miasta P. z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta P. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 100, poz. 2457 z dnia 29 kwietnia 2004 r.) zm. uchwałą Nr 510/XXVI/04 Rady Miasta P. z dnia 25 maja 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 168, poz. 4318 z dnia 9 lipca 2004 r.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., wymierzającą J. P. (dalej jako skarżący) karę pieniężną w wysokości 4.738,50 zł.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w P. - działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P. - wymierzyła J. P. karę pieniężną w wysokości 4.738,50 zł za zajęcie pasa drogowego ul. K. w P. (droga powiatowa) przez umieszczenie w okresie od dnia [...] sierpnia 2004 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. tj. przez 234 dni, bez zezwolenia zarządcy drogi, reklamy o treści "[...]" o powierzchni 0,81 m2 (tj. 0,42 m x 0,965 m x 2 strony).

Organ I instancji wskazał, że przedmiotowa reklama jest przytwierdzona prostopadle do ściany budynku znajdującego się na działce nr [...] ul. K , graniczącej bezpośrednio z działką nr [...], stanowiącej pas drogowy ul. K.. Granica pasa drogowego biegnie po obrysie budynku, na którym umieszczona jest przedmiotowa reklama, jednakże z wyłączeniem schodów. W stanie faktycznym sprawy poza reklamą w pasie drogowym znajdują się także schody, stanowiące obiekt budowlany "obcy dla drogi". Jednakże w sprawie schodów w ocenie organu należy stosować art. 38 ustawy o drogach publicznych stanowiący, że istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Z załączonego do akt sprawy wyrysu z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 wynika, że linia graniczna pomiędzy działką nr [...] tj. pasa drogowego a działką nr [...], tj. posesji należącej do strony, przebiega w linii prostej (wzdłuż ściany budynku) z niewielkim uskokiem w stronę pasa drogowego ul. K., a nie według obrysu schodów. Schody zajmują część pasa drogowego, którego elementem jest chodnik.

Następnie organ I instancji wywiódł - na podstawie art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych - że wskazana w rozstrzygnięciu tablica zawierająca napis "[...]" jest reklamą w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, podając przy tym, iż tablicę tę umieszczono niezależnie od szyldu przylegającego całą swoją powierzchnią do ściany budynku przy ul. K.. Wskazuje to na fakt, że strona miała na celu wywołanie zainteresowania świadczonymi usługami. Żaden przepis prawa nie nakłada na stronę obowiązku informowania o prowadzeniu kancelarii adwokackiej w formie więcej niż jednej tablicy oraz umieszczania jej w przestrzeni nad częścią pasa drogowego w sposób zwracający z daleka uwagę użytkowników drogi o lokalizacji kancelarii.

Ponadto organ I instancji wskazał sposób obliczenia przedmiotowej kary.

Odwołanie od tej decyzji złożył J. P..

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia odwołania.

Skarżący zarzucił, iż:

- organ I instancji nie określił zakresu granic pasa drogowego w wydanej przez siebie decyzji stwierdzając, że biegnie ona po obrysie budynku z wyłączeniem schodów. Ponadto organ I instancji nie przedstawił żadnego wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, któryby wskazywał na istnienie w ogóle granic pasa drogowego,

- samo nakładanie kar za umieszczenie szyldu o treści "[...]" jest niezasadne. Wskazał, że orzecznictwo w tej mierze stanęło na jednoznacznym stanowisku i powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2004 r. sygn. akt 4/II S.A./Po 3477/01,

- organ I instancji nie był uprawniony do decydowania, która z tablic (z dwóch dotyczących [...]) jest szyldem, a która reklamą bądź dodatkowym szyldem,

- błędne utożsamianie szyldu z reklamą. W tej części odwołania skarżący powołał się na interpretację prof. UAM dr hab. M. S. oraz mgr W. B. z dnia [...] października 2004 r. (WOKiSS październik 2004 r.) dokonując omówienia tejże interpretacji z powołaniem się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1984 r. (sygn. akt III CZP 3/84, OSNC z 1984 r., nr 12, poz. 211),

- Miejski Zarząd Dróg w chwili umocowania przedmiotowej tablicy nie stwierdził, aby szyld wkraczał w granice pasa drogowego, a zainteresował się tym dopiero po zmianie przepisów. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, iż posiada zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na formę i sposób umocowania szyldu na wskazanym budynku, który jest obiektem zabytkowym.

W toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. został dopuszczony dowód z opinii biegłego geodety celem ustalenia czy sporna tablica znajduje się w pasie drogowym ul. K. w P.. W oparciu o opracowaną przez geodetę uprawnionego opinię SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podano, iż skarżący nie kwestionuje zarówno treści spornej tablicy ("[...]"), sposobu jej zawieszenia (prostopadle do budynku położonym przy ul. J. K. w P.), jej wielkości (tablica dwustronna o wymiarach 0,42 m x 0,965 m), sposobu wyliczenia i wysokości nałożonej kary, okoliczności umieszczenia na elewacji budynku przy ul. K. innej tablicy o treści: "[...]".

W ocenie organu przedmiotowa reklama znajduje się w pasie drogowym ul. K. w P., albowiem granica własności pomiędzy działką nr [...] (na której zlokalizowany jest budynek ul. K. ) a działką nr [...] stanowiącą pas drogowy – ul. J. K. przebiega po frontowej ścianie budynku ul. K. , co jednoznacznie wynika z opinii geodety uprawnionego.

Definicję reklamy określa art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych jako nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.

Pojęcie "reklamy" w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych nie jest tożsame z powszechnie rozumianą (także określaną przez słowniki języka polskiego) reklamą.

Tablica z napisem "[...]" umieszczona prostopadle do budynku ul. K. w P. jest nośnikiem informacji wizualnej umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi - ul. K.. Jest reklamą. Sposób umieszczenia tej tablicy pozwala na przyciągnięcie uwagi większej liczby potencjalnych klientów (użytkowników drogi) niż tablica umieszczona na elewacji budynku - przylegająca całą powierzchnią do ściany budynku. Ta druga z tablic (przytwierdzona płasko do ściany) zawiera treść odpowiednią do art. 11 ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo o działalności gospodarczej albowiem zawiera również imię i nazwisko skarżącego.

Kolegium Odwoławcze wskazało także, że nie może być związane poglądem prawnym wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 lutego 2004 r. nr 4/II S.A./Po 3477/01 dotyczącym innej sprawy - decyzji wydanej w określonym stanie faktycznym i prawnym, zauważając, że sprawa wpłynęła w roku 2001.

Nie podzielono też przytoczonej interpretacji prof. UAM dr hab. M. S. oraz mgr W. B. z dnia [...] października 2004 r. (WOKiSS październik 2004 r.) opartej o treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1984 r. Uchwała Sądu Najwyższego została podjęta w 1984 r., a więc w innym stanie prawnym i innej sytuacji społeczno - gospodarczej, w której informacje o prowadzonej działalności nie miały tak istotnego znaczenia jak w czasie swobody prowadzenia działalności gospodarczej (w tym możliwości prowadzenia indywidualnych kancelarii prawnych). Obecnie znaczenie informacji wizualnych skierowanych do użytkowników drogi i powszechność tychże informacji (wynikająca z oczywistej potrzeby przedsiębiorców przekazywania informacji o działalności jak najszerszemu kręgowi odbiorców) nie pozwala zdaniem Kolegium do zawężania pojęcia reklamy (o której mowa w ustawie o drogach publicznych) do definicji wynikającej z powołanej przez skarżącego interpretacji.

Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Wojewódzki Konserwator Zabytków zajmuje stanowisko w sprawach należących do jego właściwości, a zarządca drogi nie był adresatem wniosku o wydanie zezwolenia na umieszczenie tej reklamy w miejscu, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Postępowanie o wydanie takiego zezwolenia nie zostało wszczęte przed zarządcą drogi. Zarządca drogi nie wydawał decyzji w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie tej reklamy.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. P. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy, skutkujące bezprawnym naliczeniem kary oraz naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwej wykładni pojęcia reklamy zamieszczonego w ustawie o drogach publicznych, nie mającego zastosowania do zwykłego szyldu, którego obowiązek posiadania wynika z innych ustaw. W konsekwencji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] w P. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając swoją skargę skarżący podał, iż z uwagi na przeprowadzoną opinię biegłego geodety oraz przeprowadzone oględziny przedstawicieli [...] w P., nie kwestionuje wskazanych w opinii granic pasa drogowego. Podtrzymał jednak swój pogląd, iż skoro szyld znajduje się bezpośrednio nad schodami prowadzącymi do budynku, to nie może znajdować się on w obrębie pasa drogowego i nakładanie na niego kar jest bezprawne. W zakresie wykładni przepisów dotyczących definicji reklamy z ustawy o drogach publicznych podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu, przywołując poglądy wyrażane w piśmiennictwie oraz w orzeczeniu Sądu Najwyższego. Zaakcentował, że przepisy korporacyjne wyraźnie zakazują adwokatom reklamowania się, a zatem sporny szyld w żadnym wypadku nie może być reklamą. Zarzucił, że organ stosował prawo w bardzo wąskim zakresie tj. jednej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosząc o oddalenie skargi podkreśliło, że przedmiotowa reklama nie stanowi części składowej schodów i spełnia inną funkcję niż schody. Przedmiotowa tablica posiada cechy reklamy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. P. skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2006 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zwrócić należy uwagę, iż jak jednoznacznie wynika ze skargi, skarżący nie kwestionuje wskazanych w opinii biegłego geodety granic pasa drogowego. Zgodnie z opinią geodety uprawnionego J. O. z dnia [...] października 2006 r. granica między działkami nr [...], na której znajduje się budynek ze sporną reklamą, a [...] (ul. K.), przebiega po frontowej ścianie budynku ul. K., a zarazem sporna reklama znajduje się w pasie drogowym ul. K.. Opinia jest jednoznaczna, nie została zakwestionowana przez stronę w toku postępowania administracyjnego i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. – w ocenie Sądu – prawidłowo - w oparciu o tę opinię, ustaliło przebieg granicy pasa drogowego. Przedmiotem sprawy nie była lokalizacja schodów i tą kwestią organ się nie zajmował, aczkolwiek zauważyć należy, iż opinia geodety jest w tym zakresie jednoznaczna – granica pasa drogowego przebiega po frontowej ścianie budynku. Geodeta nie używa określenia obręb budynku. Schody z pewnością poza tę ścianę wychodzą i nie ma żadnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie, że stanowią one część składową budynku. Znajdują się one w pasie drogowym, a kwestia stanowiska zarządcy drogi w tej materii tj. zajęcia przez nie pasa drogowego i ewentualnego naliczenia kar za to zajęcie pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu niezasadne jest powoływanie się przez skarżącego w uzasadnieniu skargi na stanowisko organu I instancji, które rzeczywiście jest w pewnym fragmencie (zacytowanym przez skarżącego) wewnętrznie sprzeczne (aczkolwiek wbrew twierdzeniom skargi organ wskazuje, że poza reklamą w pasie drogowym znajdują się także schody). Po decyzji Prezydenta Miasta P., w związku z wniesionym przez skarżącego odwołaniem, była dopuszczona wskazana powyżej opinia geodety i to w oparciu o nią wydano decyzję ostateczną, która jest przedmiotem skargi do Sądu. To ustalenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. podlegają ocenie przez Sąd i jak wskazano powyżej nie budzą one zastrzeżeń Sądu. Wnioski wyprowadzone przez organ II instancji nie pozostają w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym przez WSA w wyroku z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1580/05, albowiem poprzednie decyzje, które były przedmiotem kontroli Sądu nie określały w sposób jednoznaczny przebiegu pasa drogowego. Zgodnie z uchwałą 5 sędziów NSA z dnia 19 czerwca 2005 r. (sygn. akt OPK 2/00, ONSA 2001/1/11) w sprawach dotyczących umieszczenia reklam w pasie drogowym, pas drogowy (droga), jako wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, obejmuje płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem. Mając powyższą uchwałę na uwadze i wskazane wcześniej ustalenia organu II instancji zdaniem Sądu na akceptację zasługuje stanowisko SKO, że sporna reklama znajduje się w pasie drogowym ul. K. w P..

Przechodząc do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na niewłaściwej wykładni pojęcia reklamy zwrócić należy uwagę na podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Kara pieniężna została nałożona w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych i tylko ta ustawa (co do zasady) stanowi podstawę decyzji organów obu instancji. Zastosowanie innych aktów prawnych nie znajduje w okolicznościach faktycznych sprawy uzasadnienia i dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że organ stosuje prawo w bardzo wąskim zakresie tj. jednej ustawy. Art. 4 ustawy o drogach publicznych zawiera ustawowy słowniczek określeń najczęściej używanych we wskazanej ustawie i wydanych – na jej podstawie – aktach wykonawczych. Pojęcia w nim zawarte muszą być rozumiane i tłumaczone zgodnie z ich ustawowym brzmieniem i celem wykładni pojęć wykorzystanych w ustawie nie należy sięgać do innych aktów prawnych, które na potrzeby konkretnych regulacji prawnych ten sam zwrot mogą definiować odmiennie. Dotyczy to również interpretacji pojęcia reklamy reprezentowanej w piśmiennictwie, skoro nie dotyczy ona określeń użytych w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z pkt 23 art. 4 cyt. ustawy reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącego, że przedmiotowa tablica zawieszona prostopadle do budynku, w którym mieści się siedziba jego Kancelarii, była szyldem tej Kancelarii. Organ prawidłowo ocenił, że tablica ta była nośnikiem informacji wizualnej umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi. Sposób jej umieszczenia miał na celu – jak trafnie ocenił to organ – przyciągnięcie uwagi większej liczby potencjalnych klientów (użytkowników drogi) niż tablica umieszczona na elewacji budynku – przylegająca całą powierzchnią do ściany budynku. To właśnie ta tablica uznana przez organ za szyld a zawierająca, oprócz określenia przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, także imię i nazwisko skarżącego, czyni zadość obowiązkowi oznaczenia siedziby prowadzonej działalności gospodarczej, w tym także obowiązkowi wynikającemu z przepisów korporacyjnych i nie naraża skarżącego na sankcje wynikające z uregulowań kodeksu wykroczeń. Należy zauważyć, że w "Regulaminie wykonywania zawodu adwokata w kancelarii indywidualnej lub spółkach" oprócz wymogu dotyczącego użycia słów "adwokat", "adwokaci", "adwokacki" w dowolnej formie gramatycznej lub słowa "filia" nie wskazuje się na szczególne wymagania dotyczące np. wymiarów tablicy czy też sposobu jej zawieszenia, odwołując się jedynie do oznaczenia lokalu "zgodnie z obowiązującymi przepisami". Skarżący ma oczywiście prawo do dodatkowego oznaczania swojej siedziby kolejnymi szyldami, lecz winien sytuować je tak, aby nie znajdowały się one w pasie drogowym. Jeżeli adwokat prowadzący kancelarię adwokacką dostrzega konieczność założenia dodatkowej informacji o swojej działalności, a informacja taka jest niewątpliwie reklamą w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, to chcąc ją umieścić w pasie drogowym musi uzyskać na to zezwolenie zarządcy drogi. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1318/05 (nie publ.). W tym miejscu należy także zwrócić uwagę na orzeczenie NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r. sygn. akt II SA/Po 913/99 (nie publ.), w którym wskazano, że nie każda tablica informacyjna określająca nazwę przedsiębiorstwa umieszczona na budynku, w którym przedsiębiorstwo wynajmuje lokal jest szyldem. Na określenie czy ma ona charakter szyldu czy też nie, ma wpływ jej wymiar. Tablica informacyjna o znacznych rozmiarach dorównująca wymiarom dużym panelom reklamowym traci przymiot szyldu, o którym mowa w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1984 r. sygn. akt III CZP 3/84. Powoływanie się przez skarżącego na tę uchwałę jest o tyle niefortunne, że w tamtej sprawie problem dotyczył tablicy określającej nazwę przedsiębiorstwa umieszczonej na elewacji budynku, w którym znajdowała się siedziba firmy, a zatem stan faktyczny w niej występujący jest odmienny od tego jaki występuje w rozpoznawanej sprawie.

Nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, że zarządca drogi nie może decydować o tym, która tablica jest szyldem, a która jest tylko reklamą bądź dodatkowym szyldem. Gdyby tak w rzeczywistości było, to część przepisów ustawy o drogach publicznych nie mogłaby być wykorzystywana. Wówczas bowiem przedsiębiorca mógłby twierdzić, że każda tablica dotycząca prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest szyldem, a zarządca drogi musiałby uznać taką interpretację za jedynie prawidłową. Nie zasługuje również na aprobatę stanowisko skarżącego, że za uznaniem spornej tablicy za szyld przemawiają przepisy korporacyjne wyraźnie zakazujące adwokatom reklamowania się. Przepisy te nie pozostają w związku z rozpoznawaną sprawą, zaś rolą zarządcy drogi nie jest ocena czy członek korporacji stosuje się do obowiązujących w tej korporacji przepisów. Także zgoda Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na formę i sposób umocowania spornej tablicy na zabytkowej kamienicy nie zastępuje zezwolenia zarządcy drogi na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Kompetencje tych organów są różne i nie pokrywają się, a zatem zgoda jednego organu na umieszczenie tablicy nie konwaliduje braku zgody drugiego tj. zarządcy drogi jedynie uprawnionego do wydawania stosownych zezwoleń.

Reasumując powyższe rozważania, zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporna tablica stanowi reklamę. Konsekwencją umieszczenia reklamy w pasie drogowym jest nałożenie kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej m.in. zgodnie z ust. 6 art. 40 cyt. ustawy. Wg. tego przepisu opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy, ustala się jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

W rozpoznawanej sprawie organ wymierzył karę za zajęcie pasa drogowego ul. K. w P. przez umieszczenie na okres 234 dni bez zezwolenia zarządcy drogi reklamy o treści "[...]" o powierzchni 0,81 m2 w wysokości 4.738,50 zł. Skarżący wysokości tak wyliczonej kary nie kwestionował.

Mając powyższe na względy na uwadze Sąd uznał, że przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie postępowanie było prawidłowe. Zastosowano właściwe przepisy i prawidłowo je zinterpretowano, nie naruszając przy tym prawa procesowego. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.