Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1038/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.63 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia asesor WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. L. z dnia 28 lipca 2007 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

S. L. wniósł w dniu 13 kwietnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] orzekający na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.). o zwolnieniu podinspektora S. L. ze służby w Policji z dniem 18 stycznia 2007 r.

Wnioskiem z dnia 28 lipca 2007 r. S. L. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że pod presją przełożonego, zapewniony o pełniej realizacji wynegocjowanych warunków odejścia ze służby, złożył raport o zwolnieniu ze służby w Policji z datą 5 października 2006 r. Przyrzeczone przez przełożonego warunki gwarantowały mu w dniu odejścia ze służby w Policji uzyskanie renty inwalidzkiej w wysokości ok. 75% ostatniego wynagrodzenia powiększonego o 1/12 nagrody rocznej, wypłatę przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby świadczenia pieniężnego w wysokości 100% ostatniego uposażenia oraz wypłatę odprawy i ekwiwalentów pieniężnych. Gwarancja ze strony przełożonych uzyskania znacznych środków pieniężnych spowodowała, że skarżący podjął decyzję o odejściu z Policji i przeznaczeniu wolnego czasu na budowę domu i podjęcia leczenia licznych schorzeń. W listopadzie 2006 r wnioskodawca sprzedał mieszkanie i zakupił działkę budowlaną. Skarżący zamierzał do końca czerwca 2007 r. zakończyć budowę domu ze środków pozyskanych ze sprzedaży mieszkania, zaciągniętego kredytu bankowego oraz świadczeń przysługujących mu z tytułu odejścia ze służby Policji na rentę inwalidzką. Podjęcie przez Komendanta Głównego Policji decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji spowodowało redukcję przysługujących mu comiesięcznie świadczeń pieniężnych ze 100 do ok. 60 % (z ponad 4000 do 2400 zł). Spowodowało to zahamowanie prowadzonych prac budowlanych przy prawie już wykończonym budynku. Dalszą konsekwencją obowiązywania zaskarżonej do Sądu decyzji jest możliwość rozwiązania przez bank umowy kredytowej, na podstawnie której skarżący uzyskał kredyt hipotecznego w kwocie 80.000 zł, pod warunkiem m.in. zakończenia budowy domu i rozliczenia celowego wykorzystania kredytu do dnia 31 października 2007 r. Znaczne ograniczenie uposażenia skarżącego również wywiera wpływ na możliwości obrony przed Sądem swoich praw z uwagi na brak środków finansowych na ewentualne opłaty sądowe, możliwość korzystania z pomocy prawników, zakup literatury prawniczej, itp. Skarżący podniósł, iż osiąga wraz z żona dochód w łącznej wysokości 3.400 zł, z czego miesięcznie wydatkuje ok. 600 zł na spłatę kredytu, ok. 560 zł na dostawę gazu, ok. 700 zł na utrzymanie dziecka, ok. 180 zł na dojazdy żony do pracy, ok. 150 zł na leczenie, pozostałe 1.150 zł miesięcznie zaspakaja skromne bieżące potrzeby bytowe. Ponadto opieszałość organów Policji w załatwieniu sprawy i podejmowanie przez nie niezgodnych z prawem decyzji spowodowało u skarżącego pogorszenie stanu zdrowia, co nie pozwala na podjęcie kolejnej pracy. Wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonych decyzji umożliwi skarżącemu szybkie zakończenie budowy domu i zamieszkanie w nim bez ryzyka jego utraty na rzecz banku oraz umożliwi podjęcie leczenia szeregu schorzeń wymagających poniesienia znacznych nakładów pieniężnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona zgłaszająca tego rodzaju wniosek, winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania niepowetowanej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W sprawie podniesione przez skarżącego okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą. Skarżący powołuje się w uzasadnieniu wniosku na ustalenia dokonane z przełożonym w zakresie rozwiązania stosunku służbowego w taki sposób, który gwarantowałby wnioskodawcy wyższe uposażenie oraz otrzymanie innych świadczeń pieniężnych i z niedotrzymania tych zobowiązań wywodzi wadliwość zaskarżonej decyzji. Decyzję o rozpoczęciu budowy domu skarżący podjął w oparciu o zdarzenia przyszłe, niepewne, przez to nie gwarantujące utrzymania dotychczasowej sytuacji finansowej lub jej poprawy. Zatem nie można akceptować oczekiwań skarżącego, iż uwzględnienie przez Sąd przedmiotowego wniosku rozwiąże jego problemy finansowe wynikłe wskutek podjęcia takich a nie innych wyborów życiowych. Odnosząc się do sytuacja finansowej skarżącego należy podnieść, że obciążenie kosztami kredytu w wysokości ok. 660 zł miesięcznie, przy łącznym dochodzie rodziny skarżącego wynoszącym 3.400 zł i przedstawionych wydatkach, stanowi znaczne obciążenie dla budżetu domowego, jednak nie w proporcji uniemożliwianej regulowanie zobowiązań finansowych kredytu. Ponadto skarżący nie wykazał, że bank udzielający kredytu, którego warunki spłaty można negocjować, podjął jakiekolwiek kroki zmierzające do rozwiązania ze skarżącym umowy kredytowej. Rozliczenie celowego wykorzystania kredytu, dotyczy zaś rozliczenia środków finansowych udzielonych przez bank, nie zaś własnych środków kredytobiorcy. Za całkowicie pozbawioną podstaw należy uznać argumentację skarżącego dotyczącą ograniczenia możliwości jego obrony przed sądem, z uwagi na brak środków finansowych. Skarżący jest bowiem z mocy prawa zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d powołanej ustawy), jak również przysługuje mu prawo wystąpienie do Sądu z wnioskiem o przyznanie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Nadto skarżący, poza ogólnymi stwierdzeniami, nie określił jakiego rodzaju leczenie chce on podjąć i z jakimi wydatkami się to wiąże.

W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego, zmierzający do "szybkiego zakończenia budowy domu i zamieszkanie w nim bez ryzyka jego utraty na rzecz banku oraz podjęcia leczenia szeregu schorzeń wymagających poniesienia znacznych nakładów pieniężnych" nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał w sposób wyżej podany, że wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 ww. ustawy.

Z tych względów wniosek strony nie może zostać uwzględniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.