Postanowienie NSA, sygn. akt FSK 118/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Minister Finansów
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa w składzie: Sędzia NSA - Krystyna Nowak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2004r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Izabeli R., Romualdy C. s.c. "C." w G. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2003 r.sygn. akt III SA 118/02 w sprawie ze skargi Izabeli R., Romualdy C. s.c. "C." w G. na decyzję Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2001 r. (...) w przedmiocie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług postanawia skargę kasacyjną odrzucić.


UZASADNIENIE

FSK 118/04

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z 30 października 2003 r. III SA 118/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Izabeli R. i Romualdy C. - wspólniczek s.c. "C." w G. na decyzję Ministra Finansów z 28 listopada 2001 r. (...). Wskazaną decyzją Minister Finansów uchylił decyzję Izby Skarbowej w W. z 31 października 2000 r. (...) w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji Izby Skarbowej w L. z 12 sierpnia 1997 r. (...) w sprawie ustalenia Spółce dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 1995 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania; w odniesieniu do miesięcy od kwietnia do czerwca i od sierpnia do grudnia 1994 r. oraz od stycznia do listopada 1995 r. umorzył postępowanie jako, że w sprawie upłynął termin przedawnienia z art. 68 par. 2 Ordynacji podatkowej.

Rozpoznając zgodność tej decyzji z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w zaskarżonym wyroku, iż decyzją określająca wysokość podatku od towarów i usług, inną niż zadeklarowana przez podatnika, Urząd Skarbowy mógł wydać dopóki nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, tj. do upływu 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku /art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym/. Możliwość i obowiązek wydania decyzji w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego aktualizuje się dopiero z chwilą wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Termin przedawnienia podstawowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług stanowi równocześnie termin przedawnienia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Sąd wskazał na wyroki SN z 6 marca 2002 r. III RN 27/01 - OSNAPU 2002 nr 17 poz. 400 i z 7 listopada 2002 r. III RN 124/02 - Prokuratura i Prawo 2003 nr 3 poz. 48. Orzeczenie dotyczące dodatkowego zobowiązania podatkowego mogło być zawarte zarówno e decyzji "wymiarowej" jak i w decyzji samodzielnej.

W konsekwencji Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów prawa nie naruszała.

Wyrok został doręczony stronie w dniu 21.01.2004 r.

W skardze kasacyjnej, która wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego 19 lutego 2004 r., sporządzonej zgodnie z wymogami art. 175 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ Izabela R. i Romualda C. prowadzące działalność gospodarczą w s.c. "C." w G. wniosły o uchylenie pisanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2003 r. III SA 118/02 przedstawiając przebieg postępowania podatkowego i wnosząc o udzielenie odpowiedzi na pytanie:

"Jeżeli podatnikowi w sposób bezprawny zajęto - na poczet sankcji dodatkowej - pieniądze z konta Spółki, to kto ma je podatnikowi zwrócić, jeżeli nie czyni tego w zaskarżonym wyroku Sąd".

Autor skargi stawiając to pytanie stwierdził, że w sposób dla niego niezrozumiały naruszono dyspozycję przepisów ustawy o VAT, a w szczególności art. 27 ust. 4. Pomimo prawidłowego zachowania podatnika został on bezprawnie ukarany, co miało wynikać z załączonych do skargi dokumentów.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż jej treść świadczyła o kompletnym braku znajomości zasad postępowania przed sądami administracyjnymi zarówno I jak i II instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę przed dniem 1 stycznia 2004 r. badał zgodność konkretnego, zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem. Nie był przy tym związany granicami skargi /art. 21 i 50 zdanie pierwsze ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Również od 1 stycznia 2004 r. działanie sądów administracyjnych sprowadza się do badania zgodności z prawem /legalności/ przedmiotu zaskarżenia /art. 1 par. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153 poz. 1269/. Jeśli chodziło o wprowadzenie od 1 stycznia 2004 r. dwuinstancyjności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi to nie jest ono analogiczne do postępowania odwoławczego w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej, w tym podatkowych.

Składając skargę kasacyjną od wyroku wydanego w I instancji, również w okolicznościach wskazanych a art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, jej autor nie mógł spodziewać się, że Naczelny Sąd Administracyjny powtórnie rozpozna - w jej całokształcie - sprawę zgodności z prawem decyzji wymiarowej /wymiarowych/ organu podatkowego.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest konkretne orzeczenie wydane przez wojewódzki sąd administracyjny, a w okresie do 31 marca 2004 r. również orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane przed 1 stycznia 2004 r., co, do którego nie upłynął termin wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego.

Zgonie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Do autora skargi należało, zatem wskazanie naruszenia przez Sąd konkretnych przepisów prawa materialnego lub o postępowaniu i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia oraz na czym polegał istotny wpływ naruszenia przepisów procesowych, które miały zastosowanie przy wyrokowaniu /art. 175 Prawa o postępowaniu.../, na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu.../.

Skargą kasacyjna wspólniczek s.c. "C." w ogóle nie odnosiła się do możliwych podstaw kasacji - wskazanych wyżej.

Nie nadawała się, zatem do merytorycznego rozpoznania i z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek orzec jak w postanowieniu.