Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 296/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 101 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) sędzia del. WSA Iwona Bogucka Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 888/13 w sprawie ze skargi T.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 3 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 888/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z [...] stycznia 2013 r. nr [...], którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Starosty Mińskiego z [...] grudnia 2012 r. nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:

Po zarejestrowaniu pojazdu [...], stanowiącego własność T. O., wyszło na jaw (w wyniku wymiany informacji o pojazdach rejestrowanych w państwach unijnych), że dokumenty samochodu (dowód rejestracyjny, karta pojazdu), przedłożone przy wniosku o rejestrację, są sfałszowane, wobec czego zostało wznowione postępowanie w sprawie rejestracji tego samochodu. T. O. skierował do Prokuratury Rejonowej w Mińsku Maz., jako pokrzywdzony, zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, a następnie, wnioskiem z 23 listopada 2014 r., wystąpił do Starosty Mińskiego o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia ww. postępowania karnego, domagając się także przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie rejestracji samochodu. Starosta Miński, po uzyskaniu z Prokuratury Rejowej w Mińsku Maz. informacji, że postępowanie karne się nie toczy, a zawiadomienie T. O. zostaje przekazane organom Policji celem ustalenia zasadności przeprowadzenia postępowania w tej sprawie, postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. nr [...], odmówił zawieszenia postępowania, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało je w mocy, postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. nr [...]. Odmowa zawieszenia postępowania została uzasadniona tym, że sprawa karna się nie toczy, bowiem nie został skierowany do sądu grodzkiego akt oskarżenia, co w sprawie jest bezsporne.

Oddalając skargę T. O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że organy zasadnie stwierdziły brak podstaw do zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie rejestracji samochodu, bowiem rozstrzygnięcie w tej sprawie nie ma żadnego związku z ustaleniem przez Policję, czy zachodzi zasadność prowadzenia postępowania w sprawie autentyczności dokumentów pojazdu. Sąd stwierdził, że wznowienie postępowania nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zaś o zawieszeniu można by mówić, gdyby podstawą wznowienia był art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. – istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. O., prawidłowo reprezentowany, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarga kasacyjna oparta została o podstawę z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., a wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez uznanie w zaskarżonym wyroku braku podstaw do jego zastosowania i w konsekwencji też naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez jego niezastosowanie;

2. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności zaniechał przeprowadzenia dowodów wskazanych przez pełnomocnika skarżącego, które miały istotne nacedzenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

3. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż rozstrzygnięcie organu administracyjnego pozbawione było należytego uzasadnienia zawierającego ustalenia, analizy i oceny organu, które dawałyby mu możliwość jego kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Istotne znaczenie w sprawie ma art. 101 § 3 k.p.a.

Przepis ten stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Takie brzmienie temu przepisowi nadał art. 1 pkt 17 lit. b/ ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), nowelizujący te akty z dniem 11 kwietnia 2011 r. Przed tą zmianą art. 101 § 3 k.p.a. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. W stanie prawnym, obowiązującym przed 11 kwietnia 2011 r., jeśli idzie o postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania zażalenia służyły na każde rozstrzygnięcia wydane w sprawie zawieszenia. Zaskarżalne zatem były postanowienia o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o podjęcie zawieszonego postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zmiana przepisu dokonana ww. ustawą uniemożliwia już wniesienie zażaleń na wszystkie z w/w postanowień. Taka sama bowiem wykładnia art. 101 § 3 k.p.a., tj. możliwość wniesienia zażalenia na każde rozstrzygnięcie wydawane w przedmiocie zawieszenia postępowania, byłaby sprzeczna z dokonaną nowelą. Powodem dokonanej zmiany był zamiar ustawodawcy przyspieszenia postępowania administracyjnego, zatem zachowanie środka zaskarżenia tylko na takie postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, które hamuje proces administracyjny. Takimi są postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania oraz odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe rodzaje rozstrzygnięć w przedmiocie zawieszenia, tj. o odmowie zawieszenia postępowania oraz o podjęciu postępowania, mogą być zaskarżone, zgodnie z regułą wynikającą z art. 142 k.p.a. (postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji).

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wydało postanowienie w sytuacji, gdy przepis nie przewiduje takiego środka zaskarżenia. Samorządowe Kolegium powinno stwierdzić niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium, zaskarżone przez T. O. do Wojewódzkiego Sądu, narusza zatem rażąco art. 141 § 1 w zw. z art. 101 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270).