Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 170/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 110, art. 107 par. 1, art. 112, art. 122.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 420/17 w zakresie stwierdzenia swojej niewłaściwości i przekazani sprawy sądowi właściwemu w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P..

Sąd I instancji wskazał w motywach, że na mocy § 1 rozporządzenia z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( Dz.U. Nr 89, poz. 506 ze zm.), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874, ze zm.), zostało przekazane wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Wskazał, że objęta skargą decyzja wydana została na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Z akt sprawy wynikało, że przedsiębiorstwo skarżącej ma siedzibę w K. przy ul. K. [...]. Adres ten skarżąca wskazała w skardze i pismach kierowanych do organów administracji. K. są gminą w powiecie ostrzeszowskim, w województwie wielkopolskim.

Sąd I instancji uznał, że w tym stanie rzeczy sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., który zgodnie z § 1 pkt 10 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652, ze zm.) jest właściwy dla obszaru województwa wielkopolskiego.

M. J. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji wskazując, że w związku z okolicznością, iż zaskarżona decyzja miała niewłaściwe pouczenie odnośnie sądu, od którego należy wnieść skargę, w decyzji wskazano WSA w Ł. jako właściwy, Sąd powinien uchylić wydanie decyzji i wykluczyć ją z obrotu prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Podnoszoną przez stronę w motywach zażalenia argumentację uznać należy za nieskuteczną w zakresie żądania kontroli postanowienia Sądu I instancji pod kątem wystąpienia przesłanki uchylenia (wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji) uznać należy za niezasadną.

Niesporna, bo wynikający z analizy treści decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2017 r., okoliczność błędnego pouczenia strony odnośnie sposobu wniesienia skargi o wojewódzkiego sąd administracyjnego, pozostaje bez wpływu na istnienie wymienionego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w obrocie prawnym.

Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego, egzystencję decyzji w obrocie prawnym (jej moc wiążącą) uzależnia od jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile przepisy kodeksu nie stanowią inaczej (art. 110 k.p.a.). Nie wiąże natomiast jej istnienia z prawidłowością pouczenia odnośnie trybu i sposobu wniesienia odwołania, skargi do sądu administracyjnego lub powództwa do sądu powszechnego, które to pouczenie jest obligatoryjnym elementem decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.). W tym zakresie, a więc co do pouczenia o przysługujących stronie środkach odwoławczych, Kodeks postępowania administracyjnego, w art. 112 przewiduje, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

Powyższe wskazuje jednoznacznie, że brak było podstaw po stronie Sądu I instancji do "wykluczenia" zaskarżonej przez stronę decyzji z obrotu prawnego z powodu błędnego pouczenia w zakresie właściwego sądu administracyjnego, do którego skarga powinna zostać skierowana. Ten mankament decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowe, pozostaje obojętny wobec przywołanej treści art. 122 k.p.a., dla skuteczności wniesienia skargi, jak uczyniła to strona i dalszego poddania kontroli sądowoadministracyjnej tego rozstrzygnięcia, którego dopiero efektem może być wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.

Dokonując zaś kontroli prawidłowości postanowienia Sądu I instancji, stwierdzić należy, w świetle przywołanych na wstępie przepisów rozporządzeń w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (§ 1) i w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (§ 1 pkt 10) oraz miejsca gdzie siedzibę ma przedsiębiorstwo strony, że dokonał on niewadliwego ustalenia właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy ze skargi na decyzję, której podstawę prawną stanowił między innymi art. 92a ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zasadnie uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i w oparciu o art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P..

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.