Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 131/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151 a par. 1, art. 200, art. 205 par. 1, art. 64a-e,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 138 par. 2, art. 136 par. 1, art. 15, art. 7, art. 77 par. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2021 r., znak [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr sieci [...], przewidzianej do realizacji na działce nr ewid.[...], ark. [...], obręb G., położonej w P..

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. inwestor P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określonej przez wnioskodawcę jako: "budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]", przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. [...].

W trakcie procedury administracyjnej uzyskano informację od Wydziału Kształtowania i Ochrony Środowiska, że przy założeniu zastosowania przedstawionych parametrów technicznych systemu antenowego oraz zgodności przedstawionego na rysunkach i mapach sposobu zagospodarowania terenu (w szczególności w osi głównych wiązek promieniowania) ze stanem faktycznym, należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie jest wymienione w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), tym samym nie można zaliczyć go do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazanych w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sprawie przeprowadzono również analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy.

Pierwotną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Prezydent Miasta P. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianą do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb G., położonej w P..

W wyniku odwołania S. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji wskazując, że doszło do naruszenia art. 6 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa, art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

SKO wskazało, że w rozstrzygnięciu decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży – ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane. Zdaniem organu II instancji, co wynikało z orzecznictwa sądów administracyjnych, nie jest do zaakceptowania, aby w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej nie określono danych o maksymalnej dopuszczalnej tą decyzją mocy równoważnej promieniowanej izotropowo dla pojedynczych anten, a także o ukierunkowaniu anten w płaszczyźnie poziomej (azymuty) i płaszczyźnie pionowej (nachylenie bądź maksymalne możliwe nachylenie). Wskazanie szczegółowego opisu rodzaju inwestycji w uzasadnieniu decyzji jest niewystarczające.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta P. decyzją z dnia z [...] lipca 2021 r., na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 54 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta P. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr sieci [...], przewidzianej do realizacji na działce nr ewid.[...], ark. [...], obręb G., położonej w P.. Zgodnie ze wskazaniami SKO w P. organ I instancji w rozstrzygnięciu wskazał szczegółowo rodzaj inwestycji opisując z ilu anten, jakiego typu składać będzie się stacja bazowa, przestawił na jakich azymutach będą pracować te anteny, maksymalne pochylenia anten oraz maksymalne równoważne moce promieniowania izotopowo (EIRP) dla każdej z anten.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania i wydane w sprawie decyzje, a także przepisy mające zastosowanie w sprawie. Organ I instancji stwierdził, że bez wątpienia przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Prezydent przestawił wyniki analizy wniosku oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu. Organ podał także, że w przedmiotowej sprawie uwzględniono stanowisko Wydziału Kształtowania i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r., w których dokonało analizy rodzaju i parametrów planowanego przedsięwzięcia biorąc pod uwagę szczegółowe kryteria kwalifikacji zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Dalej organ I instancji opisał kwestię kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących zawsze oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ wskazał, że zgodnie z przedstawionymi przez wnioskodawcę materiałami planowana stacja bazowa telefonii komórkowej przy ul. [...] w P. składała się będzie z wieży o maksymalnej wysokości [...] m. Stacja wyposażona będzie w anteny systemowe:

- 3 anteny sektorowe typu AS26_2 pracujące w pasmach [...] MHz, o maksymalnej równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny 423 W;

- 3 anteny sektorowe typu AS26_2 pracujące w pasmach [...] MHz, o maksymalnej, równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) pojedynczej anteny 445 W;

- 3 anteny sektorowe typu AS25_2 pracujące w pasmach [...] MHz, o maksymalnej, równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) pojedynczej anteny 1085 W.

Anteny będą skierowane na azymuty: 50°, 170°, 270°, zawieszone na wysokości 38,0 m nad poziomem terenu (środek anten), maks. pochylenie anten 12° (mechaniczne i elektryczne łącznie).

Prezydent stwierdził, że niniejsza inwestycja ze względu na swoje parametry oraz sposób zagospodarowania terenu pod względem występowania miejsc dostępnych dla ludności, nie jest wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie można zaliczyć jej do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I instancji stwierdził bowiem, że w odległości do [...] m oraz do [...] m od środków elektrycznych (znajdujących się na wysokości [...] m n.p.t.) planowanych anten w osi głównych wiązek promieniowania tych anten, w poszczególnych azymutach nie występują miejsca dostępne dla ludności. Minimalne wysokości osi głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten wynoszą powyżej [...] m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie.

Dalej Prezydent odniósł się do uwag poczynionych w odwołaniu od pierwotnej decyzji wydanej w sprawie, a także do uwag SKO w P. zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. i wskazał na § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym kontekście organ I instancji wyjaśnił, że Wydział Kształtowania i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., na podstawie przedstawionych materiałów, w tym Kwalifikacji Przedsięwzięcia dokonał analizy rodzaju i parametrów planowanego przedsięwzięcia biorąc pod uwagę szczegółowe kryteria kwalifikacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. "instalacji radiokomunikacyjnych (...) z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetycznego częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Dodatkowo podał, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r., Wydział Kształtowania i Ochrony Środowiska przesłał ocenę w zakresie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, która została zawarta w niniejszej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji odwołanie wniósł S. J. zarzucając naruszenie norm postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Wobec powyższego Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do dalszego prowadzenia.

W uzasadnieniu S. J. wskazał, że posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu. Wskazano także, iż z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, aby organ przeprowadził w sprawie postępowanie wyjaśniające w zakresie koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Odwołującego się wbrew obowiązkom wynikającym z powołanych przepisów nie przeanalizowano przesłanek wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wskazano, iż nie stanowi takiej analizy wypunktowanie etapów postępowania administracyjnego i podjętych przez organ działań oraz ograniczenie się do bezkrytycznego wskazania na dokumenty dołączone do wniosku inwestora. Zarzucono, iż organ zaniechał przeprowadzenia własnej oceny przedłożonych przez inwestora dowodów z poszanowaniem zasad administracyjnych określonych w art. 7 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Odwołujący się w szczególności zarzucił brak zweryfikowania przez organ kwestii maksymalnych mocy oraz pochyleń anten na podstawie danych producenta (danych katalogowych) opierając się jedynie na danych deklarowanych przez inwestora, co wpływa także na niemożność dokonania właściwej kwalifikacji inwestycji i ustalenia rzeczywistego obszaru oddziaływania i wpływu na środowisko. Dalej wskazano, że organ nie dokonał własnej analizy uwarunkowań związanych z wpływem zmian kierunku osi głównej wiązek i pochylenia anten. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymagała uwzględnienia maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania. Niewystarczające jest ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia do 12?. Odwołujący się zwrócił uwagę, że przy ustalaniu zasięgu pola elektromagnetycznego i jego mocy należy uwzględniać możliwości eksploatacyjne projektowanych urządzeń oraz możliwą kumulację. Nie można także wykluczyć ewentualnego nakładania się lub nachodzenia wiązek co może spowodować, że moc promieniowania znacznie przekroczy dopuszczalne wielkości. Obowiązkiem organu było zatem zbadanie i porównanie mocy każdej z planowanych anten oraz ich odległości od miejsc dostępnych dla ludności. Przy czym przy wyznaczaniu miejsc dostępnych dla ludności należy uwzględnić miejsca, w których budynki mogą być wznoszone zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, co zdaniem odwołującego się skutkuje uwzględnieniem nieruchomości dla których wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy. Tymczasem, organ nie w ogóle nie wziął pod uwagę, że dla działki sąsiadującej z działką inwestycyjną wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego wolnostojącego.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o utrzymanie zaskarżonej decyzji, odnosząc się do argumentacji Odwołującego się. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, jest efektem należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w czasie którego organ I instancji zgromadził relewantny materiał dowodowy i kompleksowo go ocenił, prawidłowo stosując przepisy postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa materialnego, w szczególności ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2021r. nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021r., poz. 741) oraz art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. z 2021r., poz. 735) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, że S. J. jest właścicielem i współwłaścicielem działek położonych przy ulicy [...] i Ludosławy, w tym działki nr [...], która graniczy z działką inwestycjną. Jak wynika z dołączonej do wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej przez P. K. osie wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] przebiegają przez działkę nr [...]. Działka nr [...] znajduje się zatem w bezpośrednim sąsiedztwie, a więc i w strefie oddziaływania działki położonej przy ulicy [...], której dotyczy inwestycja. Tym samym zdaniem organu II instancji należało uznać, że S. J. posiada interes prawny w przedmiotowym postępowaniu.

Organ II instancji przypomniał, że uchylając poprzednią decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, Kolegium wskazało, iż w rozstrzygnięciu decyzji nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane. Wskazano także, że nie poddano wszechstronnej ocenie dołączonej do wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej przez P. K.. W aktach sprawy znajdował się dokument wewnętrzny Urzędu Miasta dotyczący kwalifikacji przedmiotowej inwestycji, jednakże należało przeprowadzić ocenę własną przedłożonych przez inwestora dowodów z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego

Zdaniem SKO w P. w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji uzupełnił rozstrzygnięcie decyzji o lokalizacji celu publicznego o powyższe szczegółowe wskazanie rodzaju inwestycji, natomiast pomimo wytycznych w tym zakresie, organ I instancji nie poddał analizie Kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej przez P. K., tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że organ dokonał oceny przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy uznał, że niewystarczające jest przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Zarówno w tym zakresie, jak i kwestii nieprzeprowadzenia analizy w kontekście odległości miejsca lokalizacji stacji bazowej od obszaru chronionego krajobrazu Doliny C., organ odwoławczy podzielił zarzuty podniesione w odwołaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji narusza art. 6 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa, art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a., który wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła spółka P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie przepisu art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji kasatoryjnej oraz udzielenie organowi I instancji wadliwych, ogólnikowych wytycznych co do sposobu załatwienia sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie nie było przeszkód dla wydania decyzji merytorycznej, to jest utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] lipca 2021 roku, nr znaku [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci PLAY nr [...], przewidzianej do realizacji na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb G., położonej w P..

W związku z tym Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] grudnia 2021 roku.

W uzasadnieniu Spółka wskazała na dotychczasowy przebieg postępowania i treść wydanych w sprawie decyzji. Zdaniem Skarżącej spółki decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może się ostać. Organ odwoławczy winien odnieść się w treści swego rozstrzygnięcia do zarzutów sformułowanych w odwołaniu złożonym przez stronę, stosując przy tym prawidłowo obowiązujące przepisy. Tymczasem zdaniem P. Sp. z o.o. organ II instancji temu obowiązkowi uchybił i uchylił prawidłowe rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta P., udzielając przy tym błędnych, ogólnikowych wytycznych, do których organ I instancji - w zamierzeniu Organu odwoławczego - winien zastosować się przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Dalej P. Sp. z o.o. wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zdaje się sugerować, że organ I instancji nie dokonał weryfikacji przedłożonej przez Skarżącej kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście sygnalizowanego w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych "obowiązku" uwzględniania sumarycznej mocy promieniowanej przez wszystkie elementy antenowe. Tymczasem zdaniem spółki taki "obowiązek" nie znajduje podstaw normatywnych, na dowód czego przywołała szeroko stanowisko wyrażone w uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych.

Zdaniem Skarżącej spółki brak również jakichkolwiek podstaw prawnych dla uwzględniania zarzutu Odwołującego się, że dla działki nr [...] została wydana w dniu [...] października 2019r. decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. P. Sp. z o.o. wskazała, że ramach nowelizacji art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, wprowadzonej w życie z dniem 25 października 2019 r. ustawodawca wyjaśnił i doprecyzował, że zdefiniowane w tym przepisie "miejsca dostępne dla ludności" trzeba ustalać według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Zdaniem Skarżącej spółki również niepoprawnie SKO wskazało, że organ I instancji nie dokonał rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym nie dokonał oceny Kwalifikacji przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, uznając przedstawione zarzuty za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się zasadny.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy przedstawionych do dnia wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Taki sprzeciw – od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w P. z dnia [...] grudnia 2021 r., uchylającej decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 2021 r. - został wniesiony w niniejszej sprawie przez skarżącą spółkę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W..

W myśl art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi zaś, że: "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy."

Dokonując, zatem kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie cytowanego przepisu, Sąd Administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, w tym zwłaszcza do istotnych w danej sprawie zagadnień materialnoprawnych. Rola Sądu kontrolującego decyzję kasacyjną (zwaną też niekiedy "kasatoryjną") sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a.; a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie jemu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., który stanowi, że: "Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6".

Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania w ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych w zakresie prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Z przywołanego art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że dopuszczalność uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia warunkowana jest ustaleniem, że doszło do łącznego ziszczenia się dwóch przesłanek, a mianowicie, że: decyzja zaskarżona odwołaniem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Mając na względzie powyższe, Sąd w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego był władny skontrolować zaskarżoną decyzję wyłącznie w zakresie zasadności uchylenia przez Kolegium Odwoławcze decyzji organu I instancji, w kontekście przedstawionych w zaskarżonej decyzji przyczyn tego uchylenia oraz zawartych w niej wytycznych co do dalszego postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie sprostała powyższym wymogom.

Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie SKO w P. już po raz drugi uchyliło decyzję I instancji i przekazało do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ II instancji wskazywał, że niepoprawne jest przyjęcie przez organ I instancji, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, bo może to doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które będą składać się z kilku, a nawet kilkunastu anten, a ich zsumowane moce przekroczą dopuszczalne wartości. W ocenie SKO wyliczenia zawarte w analizie przedstawionej przez skarżącą nie dotyczą zwiększenia EIRP (równoważna moc promieniowania izotropowo) całej instalacji w poszczególnych kierunkach. Zdaniem SKO organ I instancji nie dokonał weryfikacji przedłożonej przez Skarżącą spółkę Kwalifikacji przedsięwzięcia przy uwzględnieniu tej sumarycznej mocy, czyli nie przeanalizował zjawiska kumulacji. Nie odniesiono się także zdaniem SKO do kwestii odległości miejsca lokalizacji inwestycji od obszaru chronionego krajobrazu Doliny C.. Zdaniem SKO powoduje to konieczność ponownej oceny kwalifikacji przedsięwzięcia oraz konieczność powtórnego rozważenia, czy zamierzenie nadal należy w powyższym kontekście traktować jako przedsięwzięcie, które nie oddziałuje znacząco na środowisko.

W tym miejscu Sąd przypomina, jak wskazano powyżej, że wiąże go ograniczenie zakresu badania decyzji objętej sprzeciwem, które to sprowadza się tylko do sprawdzenia wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Ograniczenie to rzecz jasna dotyczy przede wszystkim argumentacji uzasadnienia wyroku, zwłaszcza wiążących merytorycznych ocen, które mogą zostać przedstawione. Sąd w postępowaniu wywołanym sprzeciwem obowiązany jest wobec tego ważyć wypowiadane oceny prawne tak, aby nie naruszyć art. 64e p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd sygnalizuje tylko, że nie jest wcale jednoznaczny i przesądzony w orzecznictwie pogląd, który forsuje Kolegium, że równoważna moc promieniowana izotropowo pojedynczych anten telefonii komórkowej musi być sumowana (czy inaczej kumulowana) na potrzeby badania, czy inwestycja kwalifikuje się do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r., poz. 1839, dalej "Rozporządzenie"). Przeciwne i obszernie umotywowane stanowiska wyrażone zostały w wielu wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (na przykład z dnia 14 kwietnia 2021 r., II SA/Po 804/20, z dnia 8 października 2020 r., II SA/Po 363/20, czy z dnia 20 listopada 2019 r., II SA/Po 721/19), ale także i Naczelnego Sądu Administracyjnego (na przykład w najnowszych z dnia 20 kwietnia 2021 r., II OSK 247/19 oraz 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21 (wszystkie publikowane: orzeczenia.nsa.gov.pl dalej "CBOSA"). Podobnie istotne zastrzeżenia mogą budzić także wskazania SKO co do konieczności uwzględniania, przy badaniu mocy promieniowanej pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny stacji bazowej, nie ich parametrów podanych przez inwestora we wniosku, lecz maksymalnych – a to w kontekście słusznie akcentowanej w sprzeciwie zasady związania organu wnioskiem inwestora (por. wyrok WSA z 12.12.2019 r., IV SA/Po 796/19, CBOSA).

Sąd rozpoznając sprzeciw P. sp. z o.o. - żeby nie naruszyć treści art. 64e p.p.s.a. - nie wnikał jednak w powyżej zasygnalizowaną problematykę. Skoncentrował się na badaniu decyzji z dnia 23 grudnia 2021 r. pod kątem przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. Zweryfikował, czy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Prezydenta [...] na potrzeby decyzji z dnia [...] lipca 2021 r., można ocenić jako niekompletne – choćby nawet akceptować wyrażone przez Kolegium poglądy co do "kumulacji promieniowania" poszczególnych anten ich maksymalnych parametrów.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2021 r. w sprawie o sygn. akt III OSK 5543/21 (CBOSA) organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Natomiast w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a., to braki dowodowe nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Przy czym co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest zwrotem ocennym, to przyjąć należy, iż jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2843/18, CBOSA).

Organ kasacyjny przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zobligowany jest do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Za prawidłowe zatem uznać należy stanowisko, że organ II instancji ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazać należy bowiem, że braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego o jakim mowa w art. 136 § 1 k.p.a. Tym samym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. winno być poprzedzone wykazaniem, że ewentualne uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4961/21, CBOSA). Z powyższego wynika, że w postępowaniu prowadzonym ze sprzeciwu Sąd może jedynie przesądzić kwestię tego, czy dokonanie zleconych przez organ odwoławczy czynności nie byłoby możliwe przez organ II instancji w trybie art. 136 k.p.a.

Zauważyć bowiem należy, że w niniejszej sprawie organ II instancji nie odniósł się do uprawnień nadanych mu treścią art. 136 § 1 k.p.a. Przypomnieć należy, iż przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie SKO nie wskazało na braki w postępowaniu przeprowadzonym przez Prezydenta [...] w zakresie zaistnienia przesłanek o jakich mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium nie wykazało bowiem, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy – i w jakiej części - miał wpływ na jej rozstrzygnięcie i nie mógł zostać uzupełniony w postępowaniu przed organem II instancji w trybie art. 136 § 1 k.p.a. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie wszystkie powody wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, nie odnosząc się do ich merytorycznej poprawności, mogą być skutecznie konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 stycznia 2022 r., w sprawie o sygn. IV SA/Po 1048/21 (tak samo wyrok WSA w Poznaniu z 28 stycznia 2022r., sygn. akt IV SA/Po 944/21, CBOSA), w którym stwierdza się, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Zarówno postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze mają w pełni charakter merytoryczny, co nie wyklucza przeprowadzenia istotnych dowodów przez organ II instancji i wydania decyzji co do meritum sprawy. Przeprowadzenie np. kontroli wskazanej Kwalifikacji przedsięwzięcia przez organ odwoławczy oraz oceny wniosków z niej płynących nie przekracza możliwości organu odwoławczego do wydania w sprawie decyzji in merito (por. R. Sawuła, Glosa do wyroku NSA z dnia 8 listopada 2011 r., Il OSK 1564/10, OSP 2013/4/41, s. 281). Zaprezentowane stanowisko sądy administracyjne wyrażają na gruncie spraw, w których dane postępowanie trwa już kilka lat (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3012/17, CBOSA).

Niniejsze postępowanie trwa od listopada 2020 r., tj. blisko 18 miesięcy. W tym czasie Samorządowe Kolegium Odwoławcze już raz wydało decyzję kuratoryjną, w której w istocie mogły być już podniesione zastrzeżenia dostrzeżone w obecnie prowadzonym postępowaniu odwoławczym (decyzja z SKO w P. z [...] kwietnia 2021r.). Zauważyć bowiem należy, że zarzuty organu odwoławczego podniesione w aktualnie zaskarżonej decyzji sprowadzają się do stwierdzenia, że uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie pozwala przyjąć, że organ dokonał oceny projektowanego przedsięwzięcia. Przy czym, organ odwoławczy odnosząc się do rys. 2 Kwalifikacji przedsięwzięcia obrazującego osie głównych wiązek promieniowania anten zauważył, że przebiegają one centralnie przez całą długość działki skarżącego, a także innych działek, niektórych zabudowanych. Kolegium wskazało na wydaną 8 października 2019r. decyzję o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Dalej Kolegium zarzuciło, że w świetle zarzutów odwołania organ I instancji powinien był szczegółowo ocenić Kwalifikację przedsięwzięcia stanowiącą najistotniejszy dowód w sprawie, a także ocenić w tym kontekście, że odległość miejsca lokalizacji stacji bazowej od obszaru chronionego krajobrazu Doliny C. wynosi niecałe 100 m. Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania Kolegium - powołując się na wybrane orzeczenia sądów administracyjnych - wskazało, jedynie, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wskazać przesłanki którymi się kierował wydając orzeczenie, a więc wyczerpująco wyjaśnić podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Wobec powyższego, Kolegium uznało, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji narusza art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., co uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Przy czym, Sąd podkreśla, że powyżej sformułowane zarzuty Kolegium nie poparło konkretnymi okolicznościami przedmiotowej sprawy, zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie wypełniono treścią odnoszącą się do okoliczności rozpatrywanej sprawy. Nadto, sprowadzały się one do braku wszechstronnej oceny całego zebranego materiału dowodowego, w tym szczegółowo Kwalifikacji przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, oznacza to, że Kolegium nie wskazało braków w materiale dowodowym w istotnym zakresie i tego rodzaju, że stan sprawy nie pozwalał na jej rozpatrzenie, co dopiero mogłoby stanowić podstawę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Jak wskazano powyżej, ocena zabranego materiału dowodowego, nawet w takim zakresie, jak to sygnalizuje Kolegium nie przekracza możliwości organu odwoławczego do wydania w sprawie decyzji in merito. Brak wystarczającej oceny materiału dowodowego, niedokonanej przez organ I instancji, co do zasady nie może być podstawą do uchylenia decyzji tego organu do ponownego rozpatrzenia, oceny merytorycznej w sprawie dokonuje bowiem także organ odwoławczy. W przedmiotowej sprawie Kolegium nie wskazało w żadnym miejscu uzasadnienia na braki materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji, które nie mogłyby być uzupełnione przez Kolegium w trybie art. 136 k.p.a.

W ocenie Sądu, Kolegium, kierując się interesem strony postępowania w uregulowaniu jej sytuacji prawnej, powinno w niniejszej sprawie samodzielnie wydać decyzję co do meritum, uzupełniając we wskazanym przez siebie zakresie postępowanie dowodowe, o ile dostrzega taką konieczność. W szczególności, jeśli uznało to za konieczne – w trybie art. 136 k.p.a. mogło m.in. zbadać sumaryczną wartości EIRP dla wszystkich anten pracujących w tym samym kierunku, z uwzględnieniem tego następnie dokonać ponownej oceny Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz rozważyć, czy zamierzenie nadal należy w powyższym kontekście traktować jako przedsięwzięcie, które nie oddziałuje znacząco na środowisko. Organ odwoławczy może przy tym, jeśli zajdzie potrzeba, wzywać stronę do dostarczenia stosowych, wymaganych prawem dokumentów, a nawet zlecić przeprowadzenie we wskazanym zakresie postępowania organowi, który wydał decyzję. Tym bardziej możliwe było rozważenie zachowania odpowiedniej odległości inwestycji od obszaru chronionego.

Ponadto zauważyć należy, że organ odwoławczy nie wskazał organowi I instancji żadnych konkretnych wytycznych, które należałoby wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ograniczyło się do przytoczenia tez z uzasadnień wyroków sądów administracyjnych nie odnosząc ich do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy. Decyzja kasacyjna nie może być podjęta w sytuacjach innych niż zaistnienie opisanych wyżej przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a.

Obowiązkiem Sądu rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zajęcie stanowiska w kwestii, czy dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia przepisom postępowania, dawały podstawę do uznania, iż nie doszło do wyjaśnienia sprawy w koniecznym do rozstrzygnięcia zakresie i brak ten rzeczywiście wpływał na jej rozstrzygnięcie. Konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych powinien być na tyle istotny dla rozstrzygnięcia, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie przepisów art. 136 § 1 k.p.a. mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 k.p.a. W tym zakresie Kolegium nie sprostało przesłankom art. 138 § 2 k.p.a. i nie wykazało niemożności skorzystania z trybu postępowania uzupełniającego wskazanego w art. 136 § 1 k.p.a. Jak wskazano powyżej, w niniejszej sprawie Kolegium ograniczyło się do wskazania, że organ I instancji nie dokonał oceny materiału dowodowego w zarzucanych aspektach, ale nie wskazał na braki w tym materiale, które uniemożliwiały rozpoznanie sprawy, a nadto nie zleciło temu organowi konkretnych czynności niezbędnych do wykonania w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Zgodnie z aktualnym modelem postępowania administracyjnego przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie przekracza kompetencji organu odwoławczego wynikających z art. 136 § 1 k.p.a. i jest w pełni uprawnione. Natomiast, jeżeli zakres sprawy - niezbędny do jej wyjaśnienia - przekracza uzupełniające postępowanie dowodowe, możliwe do przeprowadzenia przez Kolegium, to dopiero wtedy zasadne jest zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., a tego Kolegium nie wykazało. Warunkiem koniecznym dla prawidłowości takiej decyzji jest wówczas wyraźnie wskazanie zakresu sprawy wymagającego ponownego przeprowadzenia przez organ I instancji oraz wytycznych co do dalszego jego prowadzenia, czego w niniejszej sprawie zabrakło. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja Kolegium uchyla się spod kontroli sądowoadministracyjnej. Ponadto zauważyć należy, że niewskazanie szczegółowych wytycznych może powodować ponowne wydanie decyzji o tej samej treści przez organ I instancji, co jest sprzeczne z zasadami prawidłowego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że Kolegium nie wyjaśniło na czym polegało w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania o jakim mowa w art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2021 r. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji będzie miał na uwadze, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia objętego odwołaniem. Zarówno postępowanie pierwszej, jak i drugiej instancji mają charakter w pełni merytoryczny. W razie konieczności Kolegium podejmie także stosowne czynności w celu uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Kolegium będzie rozpoznać sprawę z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, jak orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku. Na kwotę tych kosztów składa się wpis od sprzeciwu w wysokości [...] zł, (§ 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a także wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. 2018 r., poz. 265) oraz należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa ([...] zł).

Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV (k. 40 akt sąd.) na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.