Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2306/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 § 1, art. 80,140
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 61 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1326
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] Giełdy Elektronicznej Z. Ś. A. Ś. Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a.", art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1372, dalej: "u.s.g.") oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r., o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. j. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] maja 2021 r., nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ew. [...] z obr. [...] wraz z drogą wewnętrzną na działce o nr ew. [...] z obr. [...], położonych w [...], w rej. ul. [...] - utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podniosło, że decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...] (wydaną po rozpatrzeniu wniosku skarżącej), Zarząd Dzielnicy [...] [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla (wskazanej powyżej) inwestycji - ze względu na to, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz., 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), bowiem brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, które stanowią część terenu planowanej inwestycji budowlanej, na cele nieleśne.

Strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając:

a) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie jedynie do jej części,

b) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów z uwagi na planowaną inwestycję budowlaną,

c) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że "terenem" może być wyłącznie obszar jednej lub kilku konkretnie oznaczonych działek ewidencyjnych, podczas gdy możliwym jest uznanie za "teren" także jedynie części działki co najmniej w tych sytuacjach gdzie poszczególne części konkretnej działki posiadają różne kategorie przeznaczenia".

Organ odwoławczy zauważył, że na terenie planowanej inwestycji, tj. działki o nr ew. [...] i powierzchni 1278 m², występują dwa rodzaje użytków: lasy (oznaczone symbolem LsVI) o powierzchni 747 m² oraz nieużytki (oznaczone symbolem N) o powierzchni 531 m². Granica między obszarami obu wymienionych użytków częściowo stanowi przedłużenie granicy działki sąsiadującej ze wspomnianym terenem, tj. działki o nr ew. [...], z działką o nr ew. [...], przez którą miałby prowadzić dostęp do drogi publicznej, czego skutkiem jest to, że działka o nr [...] styka się z częścią działki o nr [...] stanowiącej nieużytki jedynie w jednym punkcie ("rogiem") - w pozostałej części granica między terenem planowanej inwestycji a działką o nr [...] przebiega na obszarze leśnym. Nadmienił, że działka o nr ew. [...], w części graniczącej z działką o nr ew. [...], również stanowi użytek leśny.

Zdaniem SKO, nie jest możliwe bezpośrednie wejście i wjazd z działki o nr [...] na działkę o nr ew. [...] z pominięciem użytku leśnego stanowiącego część obu wymienionych działek - dojście i dojazd do granicy terenu inwestycji odbywałby się najpierw przez tereny leśne działki o nr ew. [...], a następnie przez tereny leśne działki o nr ew. [...]. Realizacja planowanej inwestycji, nawet gdyby zabudowa kubaturowa i niezbędna infrastruktura (media, miejsca parkingowe) w całości zamknęła się w części działki o nr ew. [...] stanowiącej nieużytki, musiałaby doprowadzić przynajmniej do przekształcenia obszaru leśnego na drogę dojazdową, a co za tym idzie - do zmiany przeznaczenia tego obszaru. Powyższa okoliczność ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

SKO podzieliło pogląd odwołującego co do tego, że w szczególnych okolicznościach - np. gdy tak jak w niniejszej sprawie, teren działki wskazanej jako teren inwestycji stanowią dwa różne, dające się rozgraniczyć użytki - dopuszczalne jest wyznaczenie granic terenu inwestycji jedynie na części działki. Jednakże podniosło, że w jego ocenie nie jest możliwe pominięcie przy takim rozstrzyganiu specyfiki konkretnego terenu i jego bezpośredniego sąsiedztwa.

SKO wskazało na art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących szczegółowo tam opisanych warunków. W ocenie SKO, spełnione zostały tylko kilka warunków wynikających z podanej regulacji. Organ powołał się na art. 7 ust. 2 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1326), zgodnie z którym przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Maturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby pozostałych gruntów leśnych zaś - zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Ponownie dodał, że teren planowanej inwestycji stanowi częściowo grunt zakwalifikowany w rejestrze gruntów jako las (LsVI) o powierzchni 747 m², tak samo zakwalifikowana jest część działki o nr ew. 119, przez którą teren ów miałby mieć dostęp do drogi publicznej. Brak jest jednocześnie dowodu na to, że teren ten uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia w trybie przewidzianym w powołanym powyżej przepisie lub też że został objęty analogiczną zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony czwarty z wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., albowiem przedmiotowy teren dla podjęcia jakichkolwiek działań inwestycyjnych wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tym samym w chwili obecnej (wobec niespełnienia wymogu wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.), nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W konsekwencji, SKO w [...] decyzją z [...] września 2021 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

2. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję SKO w [...] z [...] września 2021 r., wniosła [...] Sp. j. z siedzibą w Warszawie, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez błędne (niezgodne z treścią mapy zasadniczej znajdującej się w aktach sprawy) przyjęcie, że część dz. nr 119, przez którą miałby być zapewniony dostęp do drogi publicznej dla planowanej inwestycji, znajduje się na obszarze zakwalifikowanym w ewidencji gruntów do terenów leśnych oznaczonych symbolem "Ls";

b) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 7 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w związku z planowaną inwestycją nie wymaga uzyskania jakiejkolwiek zgody na zamianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego - kopii mapy zasadniczej, na której kolorem zielonym oznaczone zostały tereny o przeznaczeniu leśnym na działkach nr [...] oraz nr [...] (zał. nr 1 do skargi) wraz z naniesieniem postulowanego przez stronę skarżącą przebiegu ciągu komunikacyjnego do działki nr [...] przez obszar działki nr [...] - dla wykazania, że na terenie działki nr [...] przebieg planowanego ciągu komunikacyjnego do działki [...], zapewniający tej ostatniej dostęp do drogi publicznej, nie koliduje ani nie przecina się z terenami działki nr [...] o przeznaczeniu leśnym.

W uzasadnieniu skargi przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.

3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów, w których odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce o nr ew. [...] z obr. [...] wraz z drogą wewnętrzną na działce o nr ew. [...] z obr. [...], położonych w [...], w rejonie ulicy [...].

Zdaniem organów, wskazana inwestycja nie spełnia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż teren planowanej inwestycji stanowi częściowo grunt zakwalifikowany w rejestrze gruntów jako las i wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

Zdaniem skarżącej, dla potrzeb zrealizowania planowanej inwestycji budowlanej nie istnieje jakakolwiek potrzeba zmiany sposobu użytkowania terenów o charakterze leśnym.

Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie stronie skarżącej. Stąd wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.) i materialnego (tj. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i art. 7 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) należało uznać za bezzasadne.

2. W pierwszej kolejności wskazać należy na zasadnicze okoliczności faktyczne i prawne, które mają istotne znaczenie dla sprawy:

- na terenie planowanej inwestycji, tj. dz. nr ew. [...] (1278 m2) występują dwa rodzaje użytków: lasy (oznaczone symbolem LsVI) o powierzchni 747 m2 oraz nieużytki (oznaczone symbolem N) o powierzchni 531 m2;

- granica między obszarami obu wymienionych użytków częściowo stanowi przedłużenie granicy działki sąsiadującej ze wspomnianym terenem, tj. dz. nr ew. [...], z dz. nr ew. [...], przez którą miałby prowadzić dostęp do drogi publicznej, czego skutkiem jest to, że dz. nr [...] styka się z częścią dz. nr [...] stanowiącej nieużytki jedynie w jednym punkcie ("rogiem"); w pozostałej części granica między terenem planowanej inwestycji a dz. nr [...] przebiega na obszarze leśnym;

- dz. nr ew. [...], w części graniczącej z dz. nr ew. [...] również stanowi użytek leśny;

- oznacza to, że nie jest możliwe bezpośrednie wejście i wjazd z dz. nr [...] na dz.nr ew. [...] z pominięciem użytku leśnego stanowiącego część obu wymienionych działek; dojście i dojazd do granicy terenu inwestycji odbywałby się najpierw przez tereny leśne dz. nr ew. [...], a następnie przez tereny leśne dz. nr ew. [...];

- realizacja planowanej inwestycji, nawet gdyby zabudowa kubaturowa i niezbędna infrastruktura (media, miejsca parkingowe) w całości zamknęła się w części dz. nr ew. [...] stanowiącej nieużytki, musiałaby doprowadzić przynajmniej do przekształcenia obszaru leśnego na drogę dojazdową, a co za tym idzie do zmiany przeznaczenia tego obszaru;

- zdaniem organów, powyższa okoliczność ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bo co prawda organy podzielają pogląd co do tego, że w szczególnych okolicznościach (np. gdy teren działki wskazanej jako teren inwestycji stanowią dwa różne, dające się rozgraniczyć użytki), że dopuszczalne jest wyznaczenie granic terenu inwestycji jedynie na części działki, to jednak nie jest możliwe pominięcie przy takim rozstrzyganiu specyfiki konkretnego terenu i jego bezpośredniego sąsiedztwa.

Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że "terenem" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się bowiem do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś wyłącznie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji zostanie faktycznie zabudowana. Wynika to z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. a także z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań, np. gdy część działki objęta jest ustaleniami planu miejscowego. Za taką wykładnią wskazanych wyżej przepisów przemawia też treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – por. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3439/18).

3. Kluczowe znaczenie w kontekście niniejszej sprawy ma treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz wygospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, y uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5) decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi.

Zdaniem organów, w niniejszej sprawie zostały spełnione pierwszy, drugi, trzeci i piąty z wymienionych wyżej warunków, gdyż:

- jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz wygospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- teren ma dostęp do drogi publicznej;

- istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

- decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi.

Sąd podziela te wnioski organów zawarte w zaskarżonych decyzjach. Nie został jednak spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zatem wszelkie zarzuty skargi związane między innymi dostępem do drogi publicznej, pojęciem i znaczeniem "drogi leśnej" czy też wskazywanego w skardze ciągu komunikacyjnego - są niezasadne w kontekście opisanego w sprawie stanu faktycznego i prawnego.

W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił również wnioski dowodowe wskazane w skardze. Zawarty w art. 106 § 3 p.p.s.a. zwrot "dowody uzupełniające" wskazuje, że chodzi w nim o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega więc na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki. Po pierwsze, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Po drugie, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Również posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1054/21).

4. Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1326), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Maturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby (pkt 2 przepisu) pozostałych gruntów leśnych zaś zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (pkt 5).

Zdaniem Sądu, dopuszczenie możliwości "szatkowania" i w rezultacie przeznaczania na cele nierolnicze kompleksów użytków rolnych wysokich klas, czyniłoby iluzoryczną ochronę gruntów rolnych, przewidzianą w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 299/21). Jeżeli sporna działka jest terenem leśnym, to nie ma znaczenia na potrzeby ustalania warunków zabudowy kwestia wielkości rzeczywistego zalesienia tej działki, bowiem dopóki taki wpis będzie znajdował się w ewidencji gruntów, dopóty organy w procedurze ustalania warunków zabudowy będą zobowiązane do respektowania jej przeznaczenia jako teren leśny (por. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 623/20). Zatem skoro konkretna działka jest terenem leśnym, to nie ma znaczenia na potrzeby ustalania warunków zabudowy kwestia wielkości rzeczywistego zalesienia tej działki (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1811/16). Sąd nie podziela jednocześnie poglądu prawnego wedle którego w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (tożsame stanowisko zawarte jest w wyroku WSA w Łodzi z 25 października 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 649/19).

W niniejszej sprawie wskazać należy, że teren planowanej inwestycji stanowi częściowo grunt zakwalifikowany w rejestrze gruntów jako las (LsVI) o powierzchni 747 m2, tak samo zakwalifikowana jest część działki o nr ew. [...], przez którą teren ów miałby mieć dostęp do drogi publicznej. Brak jest jednocześnie dowodu na to, że teren ten uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia w trybie przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. lub też, że został objęty analogiczną zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Prawidłowo zatem organy uznały, że w niniejszej sprawie nie został spełniony czwarty z wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków, albowiem przedmiotowy teren dla podjęcia jakichkolwiek działań inwestycyjnych wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zatem w chwili obecnej, wobec niespełnienia wymogu wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Ustalenie warunków zabudowy - i co za tym idzie konieczne uzgodnienia - odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Zatem art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie może być bowiem interpretowany w oderwaniu od treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., który nakazuje ustalić, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2/21).

Podsumowując należy wskazać, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a sposób interpretacji i zastosowanie norm prawnych przez organy administracyjne było poprawne. W ocenie Sądu, nie można również stwierdzić naruszeń przepisów k.p.a., na które wskazano w skardze, ani innych, które mogłyby stać się podstawą do uchylenia rozstrzygnięć organów.

5. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.