Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 280/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające orzeczenie
Powołane przepisy: article: par. 10 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 152
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek  pandemii COVID-19.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2021r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za styczeń 2021r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...]


UZASADNIENIE

W dniu [...]. skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za styczeń 2021r. W złożonym wniosku wskazał jako przeważający rodzaj działalności kod PKD 56.10.A oraz oświadczył, że przychód uzyskany w miesiącu kalendarzowym, za który złożony został wniosek, jest niższy o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego z tej działalności w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2020r.

Decyzją z dnia [...]. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił stronie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za styczeń 2021r. stwierdzając, że skarżący na dzień [...]. prowadził działalność gospodarczą, której przeważający rodzaj stanowił kod PKD 41.20.Z, który nie uprawnia do zwolnienia z opłacania składek. Zmiany kodu PKD skarżący dokonał dopiero w dniu [...]..

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że działalność gastronomiczną prowadzi od blisko 30 lat i jest to jedyna działalność stanowiąca źródło utrzymania jego rodziny. Podał, że próbował także działać w innych branżach, stąd ma we wpisie do CEIDG więcej niż jeden kod PKD. Zawsze jednak był przekonany, że głównym kodem jest kod dla gastronomi. Wskazał, że w związku z pomocą Państwa dla branż poszkodowanych w wyniku COVID-19 dokonał zmiany kodu dla przeważającej działalności, ponieważ w 2011r. podczas przenoszenia wpisów z ewidencji gminnej, zostały one uszeregowane w kolejności od najniższej wartości do najwyższej i z marszu pierwszy został oznaczony jako główny kod PKD. Zaznaczył, że jest w bardzo trudnej sytuacji i brak wsparcia ze strony Państwa spowoduje, że nie będzie w stanie przetrwać okresu zamknięcia działalności.

Decyzją z dnia [...]. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 31zo ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842 ze zm., dalej "ustawa o Covid"), w którym wymienione zostały rodzaje działalności według kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), którym przysługuje zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Organ podał, że w dniu [...]. skarżący dokonał zmiany wpisu w CEIDG, określając rodzaj przeważającej działalności gospodarczej na kod PKD 56.10.A, z datą obowiązywania od [...]. Oceny spełnienia warunku, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według PKD Zakład natomiast dokonuje na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień [...]. Kod PKD w CEIDG musiał być zgłoszony zatem do [...]. Na podstawie danych dostępnych w CEIDG oraz rejestrze REGON Zakład ustalił, że na dzień [...]. przeważający rodzaj prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej to kod PKD 41.20.Z. Kod ten nie widnieje na liście wskazanych w art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID branż, które mogą skorzystać z umorzenia składek. Tym samym brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

W skardze skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, że nie zgadza się z wydaną decyzją. Wskazał, że kawiarnia, którą prowadzi jest jego jedyną działalnością, co wynika przede wszystkim z faktur zakupowych i zestawienia sprzedaży z kasy fiskalnej. Stwierdził, że błąd w ewidencji nie zaistniał z jego winy. Podniósł, że comiesięczne opłacanie składek i utrzymywanie pracowników jest dla niego dużym obciążeniem finansowym w obecnej sytuacji, kiedy zabrania się mu prowadzenia działalności, a o jakąkolwiek rekompensatę musi walczyć.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

W piśmie z dnia [...]. organ poinformował Sąd, że z urzędu ponownie rozpatrzył wniosek skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek za miesiąc styczeń 2021r., w następstwie czego doszło do zwolnienia skarżącego z opłacenia składek za ten miesiąc, a na koncie skarżącego, jako płatnika składek, utworzone zostały w dniu [...]. noty umorzeniowe, co uzasadnia umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Do pisma załączono wydruk raportu rozliczeń należności płatnika z systemu SEKIF za miesiące od grudnia 2020r. do kwietnia 2021r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie i skarżąca z tej możliwości skorzystała.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych kryteriów stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja ZUS z dnia [...]., utrzymująca w mocy decyzję ZUS z dnia [...]., odmawiającą skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za styczeń 2021r. Organ stwierdził, że na dzień [...] r. w rejestrach REGON i CEIDG jako przeważający rodzaj działalności figurowała działalność oznaczona kodem PKD 41.20.Z, która w świetle art. 31zo ust. 10 ustawy o Covid nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Zmiany na kod PKD 56.10.A Skarżący dokonał dopiero [...].

Natomiast Skarżący wskazuje, że lokal – kawiarnia którą prowadzi jest jego jedynym przedmiotem działalności, co wynika z faktur zakupowych i załączonej ewidencji sprzedaży z kasy fiskalnej. Podaje, że błąd w systemie PKD nie zaistniał z jego winy. Podkreśla, że działalność gastronomiczną prowadzi od blisko 30 lat i jest ona jedyną działalnością i źródłem utrzymania rodziny.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ponownie rozpatrując sprawę ZUS procedował w oparciu o nieadekwatne do przedmiotu sprawy przepisy art. 31zo ust. 10 i 11 ustawy o Covid, dotyczące zwolnienia z obowiązku opłacania składek za miesiąc listopad 2020r. Natomiast, mając na uwadze, iż w tej sprawie rozpoznawany był wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiąc styczeń 2021r., należało uwzględnić treść przepisu art. 31zy ust. 1 ustawy o Covid, przewidującego możliwość określenia przez Radę Ministrów innych okresów zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek lub objęcie tym zwolnieniem innych płatników składek. Na jego podstawie, wydane zostało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 152 – dalej zwane "rozporządzeniem"). W jego § 10 ust. 1 postanowiono, iż zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. albo za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień [...] r., działalność oznaczoną według [...] Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami:

1) 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z,

2) 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z

- którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem [...] r.

Ponadto, w myśl § 10 ust. 2 rozporządzenia, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień [...] r.

Już zatem procedowanie przez Prezesa ZUS ponownie rozpatrującego sprawę w oparciu o niewłaściwe przepisy, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Niezależnie jednak od powyższego, wydana w I instancji decyzja z dnia [...]., odmawiająca zwolnienia z opłacania składek wyłącznie w oparciu o zapis uwidoczniony w rejestrze REGON i CEIDG, narusza zdaniem Sądu przepisy § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Literalna wykładnia cytowanych przepisów istotnie prowadzi do wniosku, że warunkiem uprawniającym do uzyskania zwolnienia, jest prowadzenie na dzień [...]. przeważającej działalności oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 jednym z wymienionych w tym przepisie kodów, a oceny spełnienia tego warunku, dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień [...] r.

Nie mniej, w ocenie składu orzekającego, odejście od literalnej wykładni przepisów jest możliwe i pożądane w sytuacji, gdy jej rezultaty, wypaczają założone przez prawodawcę cele i założenia ustawy. Z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia [...]. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, zakładającego wprowadzenie powyższych przepisów, wynika m.in., że w związku z dynamiczną sytuacją epidemiczną i wprowadzeniem kolejnych zasad bezpieczeństwa, które mają zapobiegać rozprzestrzenianiu się COVID-19, ograniczone zostało funkcjonowanie niektórych gałęzi gospodarki. Obostrzeniami zostały objęte branże, których działalność może sprzyjać rozprzestrzenianiu się pandemii COVID-19 w wyniku zwiększonej mobilności społeczeństwa i liczby kontaktów społecznych, w tym branża gastronomiczna, fitness, targowa, estradowa, filmowa, rozrywkowa i rekreacyjna, fotograficzna i fizjoterapeutyczna. Większość z nich nadal odczuwa negatywne skutki wywołane ograniczeniami na początku pandemii w marcu-kwietniu 2020 r., a obecnie muszą sprostać kolejnym wyzwaniom wywołanym walką z COVID-19. Ograniczenie funkcjonowania przedsiębiorstw może przełożyć się na istotny spadek przychodów i utratę płynności finansowej, a w konsekwencji zagrozić dalszemu ich funkcjonowaniu, w tym ryzyko likwidacji miejsc pracy. Środki zapobiegawcze podejmowane w celu zahamowania rozprzestrzeniania się COVID-19 wpłynęły ponadto na zmianę zachowania konsumentów, powodując dodatkowy spadek obrotów firm i związane z tym konsekwencje, w tym problemy z płynnością finansową oraz wywiązywaniem się ze zobowiązań publicznoprawnych. Wiele rozwiązań mających na celu wsparcie najbardziej poszkodowanych firm, zwłaszcza branży turystycznej, zostało już wdrożonych. Istnieje pilna potrzeba udzielenia dalszego wsparcia dla form działalności gospodarczej, najbardziej dotkniętych obostrzeniami nakładanymi w związku z COVID-19. Celem projektu jest udzielenie wsparcia przedsiębiorstwom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji w związku z nowymi zasadami bezpieczeństwa, czy też ponoszących koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi skutkującymi spadkiem frekwencji np. na targowiskach. Wprowadzenie dalszych, szczególnych rozwiązań mających na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym i utrzymanie miejsc pracy.

Wobec powyższego, skoro założeniem ustawodawcy było udzielenie wsparcia przedsiębiorstwom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji w związku z nowymi zasadami bezpieczeństwa, czy też ponoszących koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi, a wprowadzone rozwiązania miały na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym i utrzymanie miejsc pracy, to sposób wykładni cytowanych przepisów zaprezentowany w zaskarżonej decyzji jest ewidentnie sprzeczny z celami i założeniami ustawy. Skoro były nimi wymienione uprzednio okoliczności, w tym przede wszystkim udzielenie wsparcia przedsiębiorcom najdotkliwiej odczuwającym skutki wprowadzonych ograniczeń i obostrzeń, to nie dane statystyczne zawarte w CEiIDG, ale ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził na dzień [...]. powinny determinować udzielenie zwolnienia. Z perspektywy ustawy istotne jest bowiem udzielenie pomocy przedsiębiorcom, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Opierając się wyłącznie na gramatycznej wykładni analizowanych przepisów można sobie wyobrazić wcale nierzadkie sytuacje, w których tak jak w obecnie rozpoznawanej sprawie, nieaktualne dane w rejestrze REGON skutkują odmową udzielenia pomocy przedsiębiorcy, mimo, że faktycznie prowadzi on działalność objętą według PKD kodem uprawniającym do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Z kolei inny przedsiębiorca otrzyma pomoc, ponieważ ma wpisany kod PKD jako rodzaj przeważającej działalności wymieniony w

§ 10 ust. 1 rozporządzenia, mimo, iż faktycznie prowadzi przeważającą działalność objętą kodem, który nie uprawnia go do uzyskania zwolnienia z opłacania składek.

Obie sytuacje z perspektywy założeń i celów ustawy o COVID należy ocenić negatywnie. Ponownie zatem należy stwierdzić, że udzielenie pomocy powinno dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Zatem zadaniem organu, w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek powinno być nie tylko ustalenie jaki przeważający rodzaj działalności figuruje w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień [...]., ale także, jaką faktycznie przeważającą działalność wnioskodawca prowadził w tym dniu. W ocenie Sądu, faktyczne prowadzenie działalności objętej według PKD kodem uprawniającym do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania składek powinno skutkować udzieleniem tej pomocy, mimo, iż na dzień [...]. przeważająca działalność uwidoczniona w rejestrze REGON, nie jest zgodna z kodami wymienionymi w przepisie § 10 ust. 1 rozporządzenia. Tylko w takim wypadku nie zostaną naruszone zasady równości, niedyskryminacji i swobody działalności gospodarczej.

W rezultacie, opierając odmowę zwolnienia z opłacania składek wyłącznie w oparciu o zapis uwidoczniony w rejestrze REGON, organ dokonał błędnej wykładni § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia.

W tym kontekście należy podkreślić, że skarżący konsekwentnie wskazywał, że działalność gastronomiczną prowadzi od blisko 30 lat i jest ona jedyną działalnością i źródłem utrzymania rodziny. Wyjaśniał, że w starych dokumentach jakie posiada i załącza do sprawy, to gastronomia była głównym przedmiotem działalności. Próbował również działać w innych branżach, stąd we wpisie jest więcej niż jeden kod PKD. Podał, że problem powstał podczas przenoszenia w 2011r. wpisów z ewidencji gminnej. Tam zostały uszeregowane w kolejności od najniższej wartości do najwyższej i z marszu, pierwszy oznaczony został jako główny kod. Błąd wyszedł na jaw dopiero, gdy Rząd ogłosił, ze pomoc w związku z Covid 19 będzie przysługiwała tylko przedsiębiorcom z określonym, przeważającym kodem PKD. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący załączył m.in. wydruki z kasy fiskalnej, podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za 2020r., oświadczenie osoby prowadzącej księgowość firmy skarżącego, wyjaśnienie uzyskane z Urzędu M. [...] z [...].

Tych kwestii organ w ogóle nie analizował, a w wydanej decyzji nie odniósł się do powyższych okoliczności. Organ w istocie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza rodzaju faktycznie wykonywanej przez skarżącego działalności będącej działalnością przeważającą oraz, czy na dzień [...]. prowadził on działalność gospodarczą wyłącznie oznaczoną kodem PKD 56.10.A. Tymczasem, te okoliczności, w kontekście dokonanej przez Sąd wykładni przepisów § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia były istotne z perspektywy możliwości udzielenia zwolnienia z opłacania składek ZUS.

W piśmie procesowym z dnia [...]. organ poinformował Sąd, że z urzędu ponownie rozpatrzył wniosek skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek za miesiąc styczeń 2021r., w następstwie czego doszło do zwolnienia skarżącego z opłacenia składek za ten miesiąc, a na koncie skarżącego, jako płatnika składek, utworzone zostały w dniu [...]. noty umorzeniowe. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność, a także stwierdzone wadliwości w procedowaniu wniosku skarżącego powodują, iż wydane decyzje nie mogły pozostać w obrocie prawnym, co ostatecznie uzasadnia ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.