Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1121/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 170,  art. 145  par. 1  lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. W., B. H., M. P. i T. C. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej odszkodowanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących K. W., B. H., M. P. i T. C. solidarnie kwotę 200 zł (słownie dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku K. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R. z dnia [...] lutego1960r. nr [...] ustalającej odszkodowanie na kwotę [...] zł za parcelę gruntu pgr [...] o powierzchni [...], stanowiącą własność W. C. - utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 1938 r. nr [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w G. oznaczonej jako działka gruntu nr [...], objętej wykazem hipotecznym o nr [...], stanowiącej własność A. C. i W. C.

Decyzją z dnia [...] lutego1960 r. nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R. orzekło o przyznaniu odszkodowania w wysokości [...] zł za wywłaszczoną parcelę gruntu [...] o powierzchni [...], stanowiącą własność W. C..

Postanowieniem z dnia [...] października 1996 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w R. Wydział I Cywilny umorzył jako dokument utracony – ww. prawomocną decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R.

Pismem z dnia 30.12.2005 r. Wojewoda [...] wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R. z dnia [...].02.1960r. Nr [...], powołując we wniosku treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14.04.2005r. sygn. akt [...], w którym stwierdzono, iż niekwestionowany jest fakt, że w 1938r. doszło do wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości oraz, że w obiegu prawnym istnieją dwie decyzje administracyjne w przedmiocie orzeczenia odszkodowania, tj. decyzja Wojewody [...] z dnia [...].07.1938r., nr [...] i decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R. z dnia [...] lutego 1960r., nr [...]. Wojewoda podniósł, że na potrzebę wyjaśnienia wzajemnego stosunku obu rozstrzygnięć (decyzji Urzędu L. z 1938 r. i decyzji Prezydium WRN w R. z 1960 r.) wskazywał NSA Oddział w Rzeszowie w wyroku z dnia 17 sierpnia 1995 r. (sygn. akt SA/Rz 97/94) oraz NSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 sierpnia 2002 r. (sygn. akt I SA 2616/00) dotyczących rozpoznania skarg na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2000 r. nr [...].

Minister Infrastruktury w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1960 r. Prezydium WRN w R. ustalił, że powyższa decyzja zaginęła, skutkiem czego Sąd Rejonowy w R. Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia [...].10.1996 r. sygn. akt [...] orzekł o umorzeniu przedmiotowej decyzji, a wypis prawomocnego postanowienia o umorzeniu ww. decyzji zastąpił umorzony dokument. Ponadto organ ustalił, że decyzją z dnia [...] lipca 1938 r. nr [...] L. Urząd Wojewódzki orzekł o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości oraz przyznał w niej odszkodowanie w kwocie [...] zł, które jak wynika z urzędowo poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pisma Sądu Grodzkiego w N. z dnia 28.04.1948r. - zostało złożone do depozytu sądowego Sądu Grodzkiego w N. i zaksięgowane pod poz. Nr [...] ks. dep. rzecz, do tz. [...].

Decyzją z dnia [...] lutego1960r. Nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R. na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. nr 17 poz. 70) orzekło o ustaleniu odszkodowania na kwotę [...] zł za parcelę gruntu [...] o pow. [...], stanowiącej własność W. C.

W ocenie organu, powyższa regulacja prawna, nie miała zastosowania do przedmiotowej sprawy, albowiem postępowanie wywłaszczeniowe w stosunku do nieruchomości objętej [...] z parceli [...] położonej w P. zostało już zakończone decyzją Urzędu Wojewódzkiego L. z dnia [...] lipca 1938 r., która przyznawała jednocześnie odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość. Organ podkreślił, że skoro w przedmiotowej sprawie odszkodowanie zostało ustalone oraz przekazane do depozytu, to oznacza, że zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 września 1934 r. prawo o postępowaniu wywłaszczeniowym (Dz. U. nr 86, poz. 776), zostały spełnione warunki wykonania wywłaszczenia. Wprawdzie, organ zaznaczył, że w niepełnych aktach administracyjnych brak jest decyzji o wykonaniu wywłaszczenia, jednak fakt zrealizowania odszkodowania potwierdza zdaniem organu zakończenie postępowania wywłaszczeniowego w rozumieniu art. 46 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Wydana zatem decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R. z dnia [...] lutego 1960 r. ustalająca odszkodowanie za wywłaszczoną przed drugą wojną światową nieruchomość – w sposób rażący narusza zdaniem organu art. 46 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, a zatem na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Organ podkreślił również, że wszczął z urzędu postępowanie nadzorcze w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22.08.2002 r., sygn. akt I SA 2616/00, nakazujący organowi w toku postępowania wyjaśnienie kwestii związanej z wypłatą odszkodowania i oceny skutków takiego zakończenia sprawy.

Z powyższych względów Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], stwierdził nieważność decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w R. z dnia [...] lutego1960r. nr [...] ustalającej odszkodowanie za wywłaszczoną przedmiotową nieruchomość.

Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wystąpiła K. W. podnosząc, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14.04.2005r. sygn. akt SA/Rz 1270/03 stwierdzającym, że T. C., K. W. oraz M. P. mają uprawnienia do wypłaty odszkodowania w oparciu o istniejącą w obiegu prawnym decyzję z dnia [...].02.1960r. nr [...] oraz potwierdzającym, że brak jest dowodu, aby odszkodowanie zostało wypłacone właścicielom działki wywłaszczonej, co wynika zarówno z pisma Komunalnej Kasy Oszczędnościowej Powiatu N. z dnia [...] sierpnia 1948r. Nr [...] oraz ustaleń Wojewody [...] podniesionych w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że w dokumentach archiwum Zakładów [...] i Archiwum Państwowego w K. nie ma dowodów wypłaty odszkodowania.

Ponadto K. W. podniosła, że Minister bezpodstawnie uznał, iż decyzja wywłaszczeniowa z dnia [...] lipca 1938 r. Nr [...] Urzędu Wojewódzkiego L. uprawomocniła się przed wojną i nie podlega wzruszeniu na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., albowiem stanowisko to jest sprzeczne jej zdaniem z art. 41 i 42 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1934r. Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowym (Dz. U. Nr 86. poz. 776), wymagającymi dla skuteczności wywłaszczenia wydania orzeczenia o wykonaniu wywłaszczenia, które to orzeczenie w niniejszej sprawie nie zostało wydane, co potwierdzają również dokumenty z 1959 r. o dokonanie wpisu do KW na rzecz Skarbu Państwa.

Minister Infrastruktury po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. – decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Minister ponownie podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż przyznane na podstawie prawomocnej decyzji Wojewody [...] odszkodowanie zostało wpłacone do depozytu sądowego w Sądzie Grodzkim w N. i zaksięgowane pod nr [...] w księdze depozytu sądowego, a następnie zdeponowane w sierpniu 1939r. w Komunalnej Kasie Oszczędnościowej Powiatu N., która miała realizować wypłaty. Pomimo zatem braku w dokumentach archiwalnych orzeczenia o wykonaniu wywłaszczenia, wydawanego na wniosek wywłaszczającego (vide: art. 41 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1934r. Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowym) – zdaniem organu fakt zrealizowania odszkodowania potwierdza, że postępowanie wywłaszczeniowo - odszkodowawcze zostało faktycznie zakończone.

Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. W., T. C., M. P. oraz B. H., którzy w obszernym uzasadnieniu skargi zarzucili zaskarżonej decyzji sprzeczność z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt SA/Rz 1270/03, uchylającym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2002 r., sygn. akt SA 2616/00, stwierdzającym nieważność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2000 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1998 r. Nr [...], w przedmiocie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 17 sierpnia 1995 r., sygn. akt SA/Rz 97/94, uchylającym zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wypłacenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość – z których, zdaniem skarżących ponad wszelką wątpliwość wynika, że istniejąca w obiegu prawnym decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...].02.1960 r. Nr [...] uprawnia do wypłaty przez organ administracji stosownego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość uprawnionym spadkobiercom po W. C. Ponadto skarżący podnieśli, że Wojewoda [...] w roku 1939 nie mógł wykonać orzeczenia o wykonaniu wywłaszczenia, bowiem warunkiem jego wydania było złożenie pieniędzy za wywłaszczoną nieruchomość do depozytu sądowego, a w przedmiotowej sprawie odszkodowanie złożono do depozytu na kilka dni przed wybuchem wojny, a więc obiektywnie niemożliwe było wydanie w ciągu tych kilku dni kolejnego orzeczenia o wykonaniu wywłaszczenia przez Urząd Wojewódzki [...]. Z tych względów zdaniem skarżących postępowanie wywłaszczeniowe dotyczące parceli gruntowej [...] nie zostało do wybuchu wojny zakończone, wskutek czego spełnione zostały przesłanki określone w art. 46 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - do ustalenia odszkodowania w trybie tej ustawy za wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości. W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę, Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa. W ramach sprawowanej kontroli sąd administracyjny dokonuje oceny, czy organy administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 powołanej ustawy sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na tle przedmiotowej sprawy w sposób bardzo widoczny zarysowało się kilka ważkich problemów dotyczących instytucji stwierdzenia nieważności, a ściślej – zakresu badania przez organ administracyjny decyzji ostatecznej w tym nadzwyczajnym trybie postępowania, kontroli sądowoadministracyjnej, granic danej sprawy w postępowaniu sądowym, tzw. głębokości orzekania oraz skutków prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Powyższe elementy wystąpiły w rozpoznanej sprawie i miały w istotnej części znaczenie dla oceny legalności wydanych rozstrzygnięć.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż postępowanie w trybie nadzwyczajnym wymaga do jego wszczęcia wykonania tych samych czynności procesowych, co wszczęcie postępowania w trybie zwykłym, niemniej przesłanki, które stanowią o dopuszczalności podjęcia tych czynności różnią się zasadniczo. W trybie zwykłym postępowanie jest wszczynane w danej sprawie, w której bada się istnienie i zakres interesu prawnego lub obowiązku, o których orzeka się w decyzji. Natomiast postępowanie w trybie nadzwyczajnym wszczyna się w sytuacji, w której istnieje już ostateczna decyzja, a możliwość jej wzruszenia wymaga oceny w świetle przesłanek ustawowych. Ustanowienie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wiąże się z zasadą trwałości decyzji ostatecznej.

Niewątpliwie na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy miało wpływ to, iż w sprawie decyzji objętej wnioskiem strony o stwierdzenie jej nieważności orzekał sąd administracyjny tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r. (sygn. akt SA/Rz 1270/03).

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wyraźnie zaznaczył, iż ma świadomość, że w przedmiotowej sprawie funkcjonują dwie decyzje dotyczące tego samego rozstrzygnięcia, na który to fakt zwrócił organowi uwagę Sąd w wyroku z dnia 17.08.1995 r.(sygn. akt SA/Rz 97/94) tj. 10 lat temu, ale organy nie poczyniły żadnych prawem przewidzianych czynności, aby doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lutego 1960 r.

W takiej sytuacji zdaniem Sądu (orzekającego w sprawie o sygn. akt SA/Rz 1270/03), skoro skarżący w dalszym ciągu posiadają uprawnienia wynikające z treści powyższej decyzji obowiązkiem organu jest ich zrealizowanie w oparciu o art. 7 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r., Nr 79, poz. 464 ze zm.).

Orzeczenie powyższe na skutek nie wniesienia środków odwoławczych stało się prawomocne.

Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a., wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydający rozstrzygnięcie, ale i inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Dla prawidłowego odczytania treści sentencji orzeczenia należy kierować się jego uzasadnieniem. Istotne jest bowiem to, co zadecydowało o takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Decydujące znaczenie może mieć zatem wykładnia lub zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym przepisu prawa, jak i ocena tego stanu.

Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63, oraz B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s.365).

Warto też zauważyć, że ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się także do innych postępowań w zakresie w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie.

Jeżeli prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rozstrzygnięto, że organ jest zobowiązany do zrealizowania uprawnień skarżących tj. wypłaty im odszkodowania za wywłaszczony grunt stanowiący własność ich poprzednika prawnego w oparciu o art. 7 ustawy z dnia 29.09.1990 r., wynikających z decyzji z dnia [...].02.1960 r., to związanie takim wyrokiem oznacza, że nie można w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej samej kwestii wbrew temu wyrokowi twierdzić, że powyższa decyzja jest nieważna i powinna zostać wyeliminowana z obiegu prawnego.

Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt V CKN 1110/00, LEX nr 74492).

Podmioty wymienione więc w tym przepisie są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Tak więc sformułowany w powołanym przepisie pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego statuujący jego moc erga omnes wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej.

Stanowisko co do braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji mającej cechy prawomocności tj. co do której Sąd administracyjny wypowiedział się jednoznacznie w prawomocnym wyroku jest ugruntowane zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i doktrynie.

Tylko przykładowo wskazać można tutaj wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 1986 r. sygn. akt SA/Wr 137/86, opubl. ONSA 1986/1/ZP; 26 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SA 1467/96; 19 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 2543/98; 10 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 815/01; 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I FSK 1259/06; 25 października 2007 r. sygn. akt I FSK 1283 /06.

Stanowisko powyższe prezentowane jest także w publikacji prof. T. Wosia, Prawomocność orzeczeń sądu administracyjnego, "Przegląd Prawa Publicznego" 2007, nr 5; w komentarzach do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata, M. Niezgódki-Medek, Zakamycze 2006; pod redakcją T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005; Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż zarówno organ administracji publicznej, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, związany był wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 kwietnia 2005 r., a więc związany był rozstrzygnięciem, że decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i powinna być wykonana przez organ, co oznacza, iż nie narusza ona prawa.

W takiej sytuacji brak było podstaw do rozważania, czy decyzja ta zawiera kwalifikowaną wadę nieważności. Kwestia ta była już bowiem rozstrzygnięta wiążącym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 14.04.2005 r., który nie został skutecznie zakwestionowany.

Sąd zwraca przy tym uwagę, iż postępowanie wszczęte z urzędu przez Wojewodę [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium WRN w R. z dnia [...] lutego 1960 r. zostało zainicjowane dopiero w dniu 30.12.2005 r. tj. po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 r. pomimo, iż organ mógł wszcząć takie postępowanie 10 lat wcześniej. Ponadto zdaniem Sądu Minister Infrastruktury w sposób niewłaściwy i niezgodny ze stanem faktycznym zinterpretował wytyczne Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 r. (sygn. akt SA/Rz 1270/03) zobowiązujące go rzekomo do wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1960 r. i wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.