Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1267/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 159 ust. 1 pkt 1, art. 93 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1131
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jedn.
article: art. 125 w zw z art. 126
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] Minister Środowiska (dalej organ) utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2016 r. nr [...], którą to Marszałek Województwa [...], działając w oparciu o art. 159 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2016 r., poz. 1131; dalej p.g.g.), po przeprowadzeniu kontroli w Przedsiębiorstwie "B." Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej skarżąca, przedsiębiorca), postanowił wtrzymać działalność polegającą na wydobywaniu [...] z północnej - blocznej części złoża "B." metodami przewidzianymi w projekcie zagospodarowania złoża do urabiania południowej - nieblocznej jego partii, w tym przy użyciu materiałów wybuchowych powodujących rozdrobnienie urobku, a tym samym niszczenie złoża blocznego w trybie natychmiastowym.

Okoliczności faktyczne sprawy przedstawiają się następująco:

Przedsiębiorstwo "B." Sp. z o.o. z siedzibą w K. prowadzi eksploatację [...] ze złoża "B." na podstawie koncesji nr [...] udzielonej przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzją z [...] czerwca 1994 r. (zmienioną następnie decyzjami z [...] września 1997 r., nr [...]; z [...] lutego1999 r., nr [...] oraz z [...] grudnia 2003 r. nr [...]). Początkowo koncesja udzielona została P. Zakładom z siedzibą w P. na okres do dnia [...] grudnia 2043 r., a następnie decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...] przeniesiona została na rzecz skarżącej. Decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] dokonano zmiany koncesji w zakresie adresu siedziby przedsiębiorcy.

Zgodnie z pkt 2 koncesji nr [...] z [...] czerwca 1994 r. eksploatacja złoża "B." powinna być prowadzona w oparciu o projekt zagospodarowania opracowany przez podmiot gospodarczy i zatwierdzony przez organ udzielający koncesji. Z projektu zagospodarowania złoża (zaktualizowanego dodatkiem nr 1 przyjętym zawiadomieniem Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2010 r. nr [...]) wynika, że złoże "B." podzielone zostało na część bloczną (północną - gdzie występują wapienie o wyraźnym uławiceniu o grubości ławic od 0,5 do 2,6 m, które zapadają pod kątem 35 – 58 w kierunku południowo - zachodnim) oraz część niebloczną (południową - gdzie na ogół występują wapienie o niewyraźnym uławiceniu, spękane i skrasowiałe). Według ww. dodatku eksploatacja części blocznej złoża ma być prowadzona na bloki, natomiast urabianie kopaliny w południowej - nieblocznej partii złoża ma być prowadzone na kruszywo łamane. Opracowanie dopuszcza możliwość korekty granicy pomiędzy wydzielonymi częściami złoża w trakcie postępu eksploatacji.

W dniach [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r. organ koncesyjny przeprowadził kontrolę złoża "B.", w trakcie której ustalono, że północna - bloczna część złoża urabiana jest na kruszywo, tj. otworami o długości 6 m z użyciem materiałów wybuchowych powodujących rozdrobnienie urobku. Przedsiębiorca nie prowadził jak dotychczas urabiania kopaliny w części blocznej złoża metodami do tego przewidzianymi, powodującymi odspojenie ławic od calizny i uzyskanie bloków skalnych, tj. otworami do 5 m z użyciem prochu strzelniczego lub z zastosowaniem materiałów pęczniejących typu Cevamit.

Postanowieniem z [...] września 2016 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] wezwał przedsiębiorcę do niezwłocznego usunięcia powstałego naruszenia.

W dniach [...] listopada 2016 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę sprawdzającą. Przeprowadzone w ramach kontroli oględziny wyrobiska wykazały, że przedsiębiorca nadal kontynuuje wydobycie w północnej - blocznej części złoża na kruszywo łamane.

Decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] wstrzymał działalność polegającą na wydobywaniu wapieni z północnej - blocznej części złoża "B." metodami przewidzianymi w projekcie zagospodarowania złoża do urabiania południowej - nieblocznej jego partii, w tym przy użyciu materiałów wybuchowych powodujących rozdrobnienie urobku, a tym samym niszczenie złoża blocznego, w trybie natychmiastowym.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przeprowadzone w ramach ponownej kontroli oględziny wyrobiska wykazały, że przedsiębiorca prowadzi wydobycie wapieni ze złoża "B." niezgodnie z projektem zagospodarowania złoża czym narusza pkt 2 koncesji. Odnosząc się do kwestii korekty granicy pomiędzy wydzielonymi częściami złoża, organ zaznaczył, że jest ona możliwa jedynie w trakcie postępu frontu eksploatacji i to wyłącznie w kierunku północ – południe. Projekt zagospodarowania nie dopuszcza dowolnego przeklasyfikowywania blocznych partii złoża do nieblocznych.

Zdaniem organ, działalność przedsiębiorcy niszczy część bloczną złoża [...] "B.", która ze względu na swoją dwudzielność, jest złożem unikatowym, którego partia bloczna winna być chroniona dla przyszłych pokoleń w sytuacji braku zbytu na bloki. Działalność przedsiębiorcy narusza ponadto art. 125 i 126 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.) gdyż jest niezgodna z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami kopalin.

W odwołaniu od powyższej decyzji przedsiębiorca wniósł o jej uchylenie oraz stwierdzenie, że decyzja nie ma charakteru administracyjnego, rozstrzygającego sprawę co do istoty. Jego zdaniem organ I instancji winien był w miejscu zaskarżonej decyzji jedynie zobowiązać przedsiębiorcę do dostarczenia właściwych informacji koniecznych do wydania merytorycznej decyzji. Zaznaczył, że na przestrzeni ostatnich 7 lat organ koncesyjny nie przeprowadził kontroli, która pomogłaby w uniknięciu stwierdzonych uchybień. Podniósł, że w zakładzie górniczym zapewniona jest obsługa mierniczo-geologiczna oraz, że powołał komisję zakładową, która corocznie ma za zadanie ocenę przydatności złoża do wydobycia na bloki. Ponadto od dłuższego czasu poszukuje firmy lub innego autorytetu, który może dokonać fachowej oceny bloczności przedmiotowej partii złoża.

Przedsiębiorca powołał się również na aspekt ekonomiczny wskazując, że eksploatacja bloków w przedmiotowym rejonie wyrobiska nie jest opłacalna ekonomicznie. Wskazał na trudności w zbycie bloków wapiennych oraz znacznie niższy koszt sprowadzenia gotowych płyt z zagranicy.

W piśmie z [...] lutego 2017 r. poruszył kwestę granicy między bloczną i niebloczną częścią złoża. Wskazał na wynikająca z planu zagospodarowania złoża możliwość korekty granicy w związku z postępem prac eksploatacyjnych. Podkreślił, że powołana przez niego komisja zakładowa corocznie dokonywała przydatności złoża do wydobywania na bloki, co było zgodne z warunkami udzielonej koncesji. W piśmie z [...] marca 2017 r. zakwestionował oględziny dokonane przez organ I instancji w toku przeprowadzonych kontroli.

Decyzją z [...] marca 2017 r., nr [...] Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 159 ust. 1 pkt 1 p.g.g. oraz dokonał charakterystyki złoża wapieni "B.".

Odnosząc się do zarzutów odwołania przyznał, że granica pomiędzy częścią bloczną i niebloczną złoża nie jest jednoznaczna i miała być korygowana w trakcie eksploatacji. Zaznaczył jednak, że niejednoznaczność granicy między obu częściami złoża w momencie sporządzania dodatku do projektu jego zagospodarowania wynikała z tego, iż dopiero w trakcie dalszej eksploatacji można było ustalić gdzie na pewno rozpoczyna się część bloczna złoża. Wskazał, że przedsiębiorca dokonując eksploatacji złoża doszedł do części blocznej, o czym świadczy wyraźne uławicenie wapieni tam występujących. Bloczna część złoża urabiana była przez przedsiębiorcę jak na kruszywo łamane. W ocenie organu, ustalenia te potwierdza materiał fotograficzny sporządzony w toku kontroli oraz protokół kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez dyrektora oraz kierownika zakładu górniczego.

Organ podkreślił, że w toku postępowania wezwano przedsiębiorcę do usunięcia zaistniałych naruszeń (postanowienie z [...] września 2016 r.) a dopiero później w rezultacie braku jego reakcji, Marszałek Województwa [...] wydał decyzję, która ma charakter administracyjny.

Powoływanie się przez przedsiębiorcę na ustalenia komisji zakładowej organ uznał za bezprzedmiotowe. Jak podkreślił wskazany podmiot ma jedynie charakter wewnętrzny i jest w pełni od zależny od przedsiebiorcy, a jego ustalenia, mając na uwadze wyniki przeprowadzonych przez organ I instancji kontroli, nie mają oparcia w stanie faktycznym.

Zaznaczył, że w przypadku wątpliwości przedsiębiorcy co do aktualności dokumentacji geologicznej złoża "B." powinien on wystąpić o jej zmianę w postaci złożenia dodatku do tej dokumentacji w oparciu o art. 93 ust. 4 p.g.g. Jak dotychczas przedsiębiorca tego nie uczynił, zatem nie może kwestionować bloczności złoża w północnej jego części powołując się na tą kwestię.

Odnosząc się do zarzutu braku przepisów prawnych dotyczących bloczności organ odwołał się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 lipca 2015 r. w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny, z wyłączeniem złoża węglowodorów (Dz. U. z 2015 r., poz. 987), które w tabeli nr 40 odnosi się do złóż kopalin skalnych budowlanych blocznych, gdzie wskazano, iż minimalna bloczność geologiczna przyjmujących poler wapieni wynosi 10 % objętości.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 159 ust. 1 pkt 1 p.g.g., poprzez bezzasadne uznanie, iż prowadzona przez nią działalność jest wykonywana z naruszeniem warunków określonych w udzielonej koncesji, mimo tego, że granica między częściami złoża wapieni, tj. częścią bloczną i niebloczną, nie została określona w sposób jednoznaczny i miała być na bieżąco korygowana w trakcie prowadzonej eksploatacji;

2. art. 125 w zw. z art. 126 ustawy Prawo ochrony środowiska, przejawiające się wadliwym przyjęciem, że skarżąca naruszała zasady racjonalnej gospodarki złożem, mimo tego, że sposób prowadzenia prac wydobywczych zgodny był z właściwościami i przeznaczeniem eksploatowanej kopaliny;

3. przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz brak należytego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego;

4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły podstawę faktyczną poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz brak przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona została możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do wydania takiego a nie innego rozstrzygnięcia;

5. przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, która stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa;

6. przepisów postępowania tj. art. 268a k.p.a., poprzez brak należytego wykazanie, iż osoba podpisująca decyzję z [...] marca 2017 r. dysponowała stosownym upoważnieniem organu właściwego tj. Ministra Środowiska, do dokonania tej czynności.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] listopada 2016 r. i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób wyżej przedstawiony, co obligowałoby Sąd do uwzględnienia skargi. Z tego też względu postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego okazały się niezasadne. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a ich argumentacja jest jasna i wyczerpująca.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji prawidłowo uznały, że prowadzone przez skarżącą wydobycie wapieni ze złoża "B." jest niezgodne z projektem zagospodarowania złoża, zaktualizowanym dodatkiem nr 1 i jako takie narusza pkt 2 koncesji nr [...]. Tym samym uzasadnione było wstrzymanie działalności w oparciu o art. 159 ust. 1 pkt 1 p.g.g.

Zgodnie z treścią art. 159 ust. 1 pkt 1 p.g.g. w przypadku stwierdzenia, że działalność określona ustawą jest wykonywana z naruszeniem warunków określonych w koncesji właściwy organ administracji geologicznej, w drodze decyzji, odpowiednio wstrzymuje działalność, nakazuje niezwłoczne usunięcie stwierdzonych uchybień, a w przypadku potrzeby nakazuje podjęcie czynności mających na celu doprowadzenie środowiska do należytego stanu. Przesłanką wydania takiej decyzji jest stwierdzenie dokonanych "naruszeń".

Jak wynika z akt sprawy skarżąca prowadzi eksploatację wapieni dewońskich ze złoża "B." na podstawie koncesji nr [...] udzielonej przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzją z [...] czerwca 1994 r. (zmienioną następnie decyzjami tego organu z [...] września 1997 r., nr [...], z [...] lutego1999 r., nr [...] oraz z [...] grudnia 2003 r. nr [...]). Koncesja udzielona została P. z siedzibą w P. na okres do dnia [...]grudnia 2043 r., a następnie decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...] przeniesiona na rzecz skarżącej. Decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] dokonano zmiany koncesji w zakresie adresu siedziby przedsiębiorcy. Zgodnie z pkt 2 koncesji eksploatacja złoża "B." winna być prowadzona w oparciu projekt zagospodarowania opracowany przez podmiot gospodarczy (...).

Dodatek nr 1 do projektu zagospodarowania złoża "B.", który aktualizuje założenia przyjęte w projekcie zagospodarowania złoża z 1994 r., wskazuje, że złoże "B." podzielone zostało na część bloczną (północną - gdzie występują wapienie o wyraźnym uławiceniu o grubości ławic od 0,5 do 2,6 m, które zapadają pod kątem 35 – 58 w kierunku południowo - zachodnim) oraz część niebloczną (południową - gdzie na ogół występują wapienie o niewyraźnym uławiceniu, spękane i skrasowiałe). Projekt zakłada, że eksploatacja części blocznej złoża ma być prowadzona na bloki, natomiast urabianie kopaliny w południowej - nieblocznej partii złoża ma być prowadzone na kruszywo łamane.

Przeprowadzona w dniach [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r. kontrola złoża "B." wykazała, że w części blocznej złoża (północnej) skarżąca prowadzi urabianie kopaliny na kruszywo, tj. otworami o długości 6 m z użyciem materiałów wybuchowych. Powyższą okoliczność potwierdził dyrektor zakładu (jak wynika z protokołu kontroli osoba upoważniona do udzielania wyjaśnień i informacji w imieniu przedsiębiorcy) który stwierdził, że dotychczas skarżąca nie prowadziła urabiania kopaliny w części blocznej metodami do tego przewidzianymi, tj. do 5 m z użyciem prochu strzelniczego lub z zastosowaniem materiałów pęczniejących. Z oświadczeń kierownika oraz dyrektora zakładu wynika, że powyższe podyktowane było znikomym zapotrzebowaniem na bloki, dlatego też głównym profilem działalności przedsiębiorstwa jest eksploatacja złoża na kruszywo.

Zarzucając naruszenie art. 159 ust. 1 pkt 1 p.g.g. skarżąca wskazuje, że granica między częścią złoża wapieni, tj. częścią bloczną i niebloczną, nie została określona w sposób jednoznaczny i miała być na bieżąco korygowana w trakcie prowadzonej eksploatacji. Powyższa okoliczność, w ocenie Sądu, nie ma wpływu na stwierdzone przez organ naruszenie. Niejednoznaczność granicy między obu częściami złoża w momencie sporządzania dodatku wynikała z tego, że dopiero w trakcie dalszej eksploatacji złoża można było ustalić gdzie na pewno rozpoczyna się jego część bloczna. Zaktualizowany projekt zagospodarowania złoża, dopuszcza jak słusznie wskazuje skarżącą możliwość korekty granicy pomiędzy wydzielonym częściami złoża, nie stanowi on jednak postawy do dowolnego przeklasyfikowania blocznych partii złoża do nieblocznych. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w ramach postępowania, w toku prowadzonej eksploatacji skarżącą niewątpliwie doszła do części bocznej złoża (por. protokół kontroli przeprowadzonej przez organ koncesyjny w dniach [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r. oraz załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna). Podcięcie ławic, jak również pryzmaty urobku na podpiętrach jednoznaczne świadczą, że boczna część złoża "B." urabiana była przez skarżącą na kruszywo łamane. Powyższe ustalenia niewątpliwie potwierdzają, że skarżąca prowadzi wydobycie wapienia niezgodnie z założeniami wynikającymi z projektu zagospodarowania złoża, co narusza pkt 2 koncesji nr [...] z [...] czerwca 1994 r. Dokonane przez skarżącą przeklasyfikowanie blocznych partii złoża do nieblocznych w oparciu o ustalenia komisji zakładowej nie może zostać uznane za zgodne z warunkami koncesji. W ocenie Sądu, powołana przez skarżącą komisja zakładowa będąca de facto jej organem wewnętrznym nie jest organem kompetentnym do korekty granicy pomiędzy wydzielonymi częściami złoża "B.". Protokoły komisji zakładowej nie zawierają żadnych danych geologicznych w sprawie określenia wskaźnika bloczności ocenianych partii złoża, w tym pomiarów azymutu i konta płaszczyzn podzielności skały (uławicenia i spękań) oraz ich intensywności. Nie zawierają również żadnych informacji o ewentualnym wykonaniu próby bloczności złoża metodami górniczymi, tj. ilości uzyskanych bloków w ogólnej kubaturze urobku w trakcie eksploatacji określonej partii złoża metodami przeznaczonymi do urabiania bloków (przy użyciu prochu strzelniczego lub Cevemitu). Stwierdzenia zawarte w protokołach komisji tj.: "części złoża nie posiadają regularnego uławicenia, co nie rokuje na uzyskanie bloków skalnych nadających się do dalszej obróbki" lub "dotychczasowe wydobycie w północno-wschodniej części złoża nie pozwoliło na uzyskanie właściwej jakości bloków" mogą stanowić jedynie okoliczność uzasadniającą wystąpienie przez skarżącą do organu koncesyjnego w trybie art. 93 ust. 4 p.g.g. o zmianę dokumentacji geologicznej złoża "B." w postaci dodatku do tej dokumentacji. Dodatek ten aktualizowałby bloczność złoża i granice partii złoża nieprzydatnego do produkcji bloków.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 125 w zw. z art. 126 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez wadliwe przyjęcie, iż w sprawie doszło do naruszała zasady racjonalnej gospodarki złożem. Organ słusznie przyjął, że naruszeniem tej zasady jest przyświecająca skarżącej motywacja przeznaczenia części bocznej złoża na kruszywo, wynikająca wyłącznie z bieżących czynników ekonomicznych a co za tym idzie eksploatacja jedynie tej kopaliny, która opłaca się przedsiębiorcy. Pamiętać należy, że zarówno przedsiębiorcy jak i organy koncesyjne mają obowiązek doprowadzić do wykorzystania (wydobycia) złoża w całości, ale zgodnie z jego właściwościami. Zasada ta wprost koresponduje z inną zasadą tj. zasadą nieodnawialności zasobów kopalin, która sprzeciwia się urabianiu na kruszywo części blocznej złoża "B.". Rację ma organ wskazując, że jeśli skarżąca będzie urabiała część bloczną złoża na kruszywo, to nikt w przyszłości nie będzie mógł wykorzystać tej części na bloki, również ze względu na unikatowość tego złoża.

W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Jako niepotwierdzony należy uznać zarzut niewyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn rozstrzygnięcia czy podstaw stanu faktycznego i motywów działania organu. Organ podjął wystarczające czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego, który znajduje się w aktach sprawy. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego i procesowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 268a k.p.a. stwierdzić należy, że umocowanie dla osoby podpisującej zaskarżoną decyzję wynika wprost z zarządzenia Ministra Środowiska nr 19 listopada 2015 r. w sprawie podziału kompetencji w kierownictwie Ministerstwa Środowiska (Dz. Urz. MŚ z 2015 r., poz. 81 ze zm.).

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazuje skarżąca lub których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekła jak sentencji wyroku.