Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 943/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Referent- stażysta Agata Soszyńska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1. oddala skargę 2. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I SA/Bd 943/14

UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...]2013r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...]rok prod. [...] pojemność silnika [...] cm³ w wysokości [...]zł.

2. W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 06 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tj. Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 ze zm., dalej: "u.p.a."), art. 10 ust. 1 u.p.a., art. 100 i kolejnych w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.s.a oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 194, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] 2014r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia, czy przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym, czy ciężarowym poddano analizie i ocenie między innymi informacje zawarte w protokole oględzin pojazdu z dnia [...]2013 r. oraz informacje uzyskane od aktualnego właściciela pojazdu tj. M. K..

W tym zakresie organ podał, że z informacji zawartych w protokole oględzin pojazdu oraz załączonej dokumentacji zdjęciowej wynika, że przedmiotowy samochód jest pojazdem jednobryłowym typu VAN-FURGON, przeszklonym do końca drzwi przesuwnych, z przeszkoloną klapą bagażnika, posiada 4 drzwi: 2 szt przednie – uchylne, 1 szt. przesuwnych z prawego boku oraz tylne podnoszone do góry. W pojeździe stwierdzono 5 miejsc siedzących (w 2 rzędach) wyposażonych w pasy bezpieczeństwa oraz zagłówki. Tapicerka wszystkich siedzeń materiałowa – welur, taka sama na wszystkich fotelach. Wykładzina podłogi jednolita w całości wnętrza pojazdu z tworzywa sztucznego – guma. W trakcie oględzin nie stwierdzono stałego panelu lub przegrody pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażera siedzącego z przodu a częścią tylną. Ponadto ustalono, że samochód posiada: szyby przednie otwierane elektrycznie, poduszki powietrzne dla pierwszego rzędu siedzeń, lusterka regulowane elektrycznie, trzy punkty oświetlenia – dla pierwszego i drugiego rzędu siedzeń oraz w części towarowej, podsufitkę nad pierwszym rzędem siedzeń, jednakowe wykończenie (płyta drewniana warstwowa pomalowana natryskowo farbą) części towarowej i drugiego rzędu siedzeń (brak listew maskujących), popielniczkę, uchwyt górny dla pasażera, schowki – dla pierwszego rzędu siedzeń, wentylację, uchwyty do mocowania towarów: 2 – za pierwszym rzędem siedzeń, 4 – w części towarowej, wyprofilowana podłogę ułatwiająca wchodzenie/wychodzenie do/z pojazdu.

Dalej organ wyjaśnił, że z protokołu przesłuchania świadka M. K. (aktualny właściciel spornego pojazdu który zakupił do od skarżącego w dniu [...]2011r.) wynika, że nie dokonywał w samochodzie żadnych zmian konstrukcyjnych i w dniu zakupu był w takim samym stanie jak w dniu oględzin.

Dyrektor podkreślił również, że z informacji nadesłanej przez autoryzowanego dealera marki [...] wynika, że przedmiotowy pojazd wyprodukowany został ze świadectwem homologacji jak dla samochodów osobowych, jako 5-miejscowy z nadwoziem VAN.

Organ zaznaczył, że podatnik w toku całego prowadzonego postępowania nie wypowiedział się odnośnie ewentualnych zmian konstrukcyjnych dokonanych w pojeździe, nie przedstawił też żadnych dowodów potwierdzających fakt dokonania takich zmian.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Celnego trafnie zakwalifikował przedmiotowy samochód do kodu CN 8703, gdyż z całokształtu zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, iż ww. pojazd samochodowy głównie przeznaczony jest do przewozu osób. W konsekwencji nabycie tego pojazdu osobowego podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

4. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:

- rażące naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż na odwołującym spoczywa obowiązek podatkowy, w sytuacji, w której ustawodawca precyzyjnie wskazał zakres przedmiotowy opodatkowania, tj. wyroby akcyzowe, samochody osobowe, organizacja obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzowymi, zaś nabyty przez odwołującego samochód w chwili wewnątrzwspólnotowego nabycia był samochodem ciężarowym, co

jednoznacznie stwierdzają dokumenty urzędowe;

- rażące naruszenie art. 10 ust. 1 u.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż po stronie odwołującego się powstał obowiązek podatkowy, w sytuacji, w której odwołujący się dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu ciężarowego, a następnie sprzedał samochód ciężarowy podmiotowi trzeciemu;

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 100 u.p.a. w zw. z art. 3 ust 1 u.p.a. w zw. z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej polegającą na przyjęciu, iż: 1) [...], jest samochodem osobowym zaklasyfikowanym w nomenklaturze pod numerem CN8703, podczas, gdy skarżący nabył samochód jako samochód ciężarowy przeznaczony do transportu towarów, klasyfikowany w nomenklaturze pod numerem CN8704, wraz z dokumentami potwierdzającymi przeznaczenie samochodu, dokonał badań technicznych na terenie Polski, a następnie sprzedał samochód podmiotowi trzeciemu jako samochód ciężarowy, a dopiero podmiot trzeci zlecił istotne zmiany konstrukcyjne samochodu, w konsekwencji doszło do zmiany przeznaczenia samochodu, 2) z pominięciem wykładni celowościowej przepisu, bowiem celem ustawy było wyłączenie od obowiązku uiszczania podatku akcyzowego samochodów ciężarowych;

- naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, albowiem działania organów podatkowych prowadzą do sytuacji, w której skarżący doznaje niczym nieuzasadnionego, innego i negatywnego traktowania przez organy podatkowe w porównaniu do podatników, którzy sprzedali samochody, a następnie ich nabywcy nie dokonali przeróbek i zmiany ich przeznaczenia;

- naruszenie art.210 § 1 pkt6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (zwana dalej o.p.) w zw. z art.6 u.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji, polegające na niewskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz dowodów, którym odmówił wiarygodności;

- rażące naruszenie art. 122 o.p. w zw. z art. 6 u.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez pominięcie dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, na okoliczności ustalenia stanu faktycznego spornego pojazdu w chwili jego wewnątrzwspólnotowego nabycia;

- rażące naruszenie art. 180 O.p. w zw. z art. 6 u.p.a. polegające na niedopuszczeniu do materiału dowodowego dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, łatwych do przeprowadzenia, nie powodujących zbędnej zwłoki w postępowaniu podatkowym, a nadto zgodnych z prawem;

- rażące naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. ,191 i art. 194 o.p. poprzez brak

wszechstronnego wyjaśnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego, albowiem nie przeprowadzono w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, oraz pominięto istotne dla sprawy dowody, w tym dowody z zaświadczeń z badań technicznych sporządzonych przez urzędników państwowych - diagnostów;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120, 121, 124 o.p. poprzez ich niezastosowanie, w konsekwencji przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych nie wyjaśniając skarżącemu w sposób jednoznaczny przesłanek swych decyzji.

Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających

z dokumentów, poprzez wystąpienie do producenta samochodu marki [...] na okoliczność przeznaczania samochodu marki [...]ze wskazaniem czy jest to samochód osobowy czy ciężarowy, przeznaczenia pojazdu w chwili jego wyprodukowania, wyposażenia pojazdu w chwili jego wyprodukowania oraz

przeznaczenia pojazdu z chwili jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Ponadto wniósł o przesłuchanie odwołującego oraz świadków, konfrontacji świadków oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność rodzaju spornego pojazd, jego przeznaczenia w oparciu o stan techniczny pojazdu i jego wyposażenie w chwili wewnątrzwspólnotowego nabycia i sprzedaży M. K..

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r.

poz. 270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa.

7. Istota sporu powstałego między skarżącym a organami celnymi dotyczy tego, czy sporny samochód jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem przeznaczonym do przewozu towarów (klasyfikowanym do kodu CN 8704), a więc, czy stanowi wyrób akcyzowy opodatkowany podatkiem akcyzowym, czy też nie.

W myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie natomiast z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18.

Z kolei stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.).

Nomenklaturę Scaloną określają zatem przepisy rozporządzenia Rady (EWG)

nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W wyżej wymienionym rozporządzeniu Rady (EWG), które jest corocznie nowelizowane, w załączniku I, w sekcji XVII, w dziale 87 przy kodzie CN 8703 zawarty jest następujący opis: "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi".

Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny; dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu

o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów oraz - o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami. Kolejne reguły mogą być zatem brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji i działów.

Należy też zauważyć, że wyjaśnienia do Taryfy celnej, zawarte w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, po. 880), do kodu 8703 wskazują, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów do tego kodu mają cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów oraz podają szereg cech świadczących o charakterze pojazdu.

Zgodnie z wyjaśnieniami, o tym, że pojazd klasyfikuje się do pozycji 8703, świadczą następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni. siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

c) obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej)

z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Jednocześnie w wyjaśnieniach wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA z dnia 10 czerwca 2010 r., I SA/Gd 266/10, wyrok NSA z dnia 20 maja 2010 r., I GSK 770/09, wyrok WSA z dnia 28.04.2008 r., III SA/Wa 271/08) utrwalony jest pogląd, że procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN winna przebiegać w ten sposób, że na wstępie winno być ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Do kodu CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704, tj. pojazdy samochodowe do transportu towarów.

Główne przeznaczenie jest zatem decydujące dla klasyfikacji pojazdów do odpowiedniego kodu Taryfy celnej. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd spornego samochodu i ogół jego cech, nadających mu zasadnicze przeznaczenie (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 grudnia 2007 r., C – 486/06, pkt 27).

8. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, że przeprowadzone w sprawie oględziny wskazują, że przedmiotowy samochód jest pojazdem jednobryłowym, przeszklonym do końca drzwi przesuwnych, czterodrzwiowym, posiada pięć miejsc siedzących wraz z zagłówkami i wyposażeniem zabezpieczającym. Fotele posiadają taką sama tapicerkę – welur, 5 miejscowy, z przeszkleniem na długości powierzchni bocznych do końca drzwi przesuwnych, bez przegrody stałej, z drzwiami: 1 lewe, 2 prawych (w tym jedne przesuwane, przeszklone) oraz klapa tylna (przeszklona). Ponadto, z oświadczenia pierwszego nabywcy pojazdu od skarżącego, M. K. (aktualny właściciel spornego pojazdu który zakupił do od skarżącego w dniu [...] 2011r.) wynika, że nie dokonywał w samochodzie żadnych zmian konstrukcyjnych i w dniu zakupu był w takim samym stanie jak w dniu oględzin.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że organy winny w sprawie prezentować ograniczone zaufanie do oświadczenia nabywców samochodu, którzy przedstawili pojazd do oględzin, co do zachowania stanu pojazdu bez dokonywania zmian konstrukcyjnych, Sąd uznał go za pozbawiony podstaw. Należy podkreślić, że stanowisko oświadczenia koresponduje z treścią informacji pozyskanej przez organ od producenta pojazdu. W piśmie z dnia [...] 2013r. [...] stwierdził, że sporny pojazd został wyprodukowany ze świadectwem homologacji jak dla samochodów osobowych, jako 5 miejscowy, z przeszkleniem na długości powierzchni bocznych do końca drzwi przesuwnych, bez przegrody stałej, z drzwiami: 1 lewe, 2 prawych (w tym jedne przesuwane, przeszklone) oraz klapa tylna (przeszklona). (pismo k.14 akt adm.).

Sąd nie kwestionuje tego, że samochód po wyprodukowaniu może zostać przerobiony, ale na gruncie przepisów dotyczących podatku akcyzowego zmiana ta musiałaby iść tak daleko, aby można było stwierdzić - według istniejących obiektywnych cech i właściwości pojazdu - że zmienił się typ pojazdu z pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób (8703) na samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu towarów (8704). Co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

W ocenie Sądu, konfrontując ustalenia faktyczne w sprawie w oparciu o zgromadzone dowody (zwłaszcza protokół oględzin, dokumentacja fotograficzna, pismo [...]) z treścią opisu pozycji 8703 i poz. 8704 stwierdzić należy, że wbrew zarzutom i argumentacji skargi, brak jest podstaw, aby nabyty samochód uznać można było za samochód ciężarowy i zaklasyfikować go do pozycji 8704, jako pojazd do transportu towarowego. Sąd zauważa, że porównanie cech pojazdu wg kodu 8703 z cechami pojazdu wg pozycji 8704 i odniesienie tego na grunt przedmiotowej sprawy pozwala na stwierdzenie, że sporny pojazd posiada więcej cech pojazdu osobowego aniżeli ciężarowego. Może on wprawdzie służyć do przewozu towarów, jednak zasadniczą jego funkcją jest przewóz osób i tak został przystosowany, posiada cechy charakterystyczne dla takiego pojazdu.

Podkreślić również należy, że o zaklasyfikowaniu dla celów poboru podatku akcyzowego danego wyrobu jako wyrobu akcyzowego, zgodnie z przepisami ustawy wyłączne znaczenie ma klasyfikacja dokonana w oparciu o Nomenklaturę Scaloną (CN). Zatem klasyfikacji pojazdów dla celów ustalenia wyrobów akcyzowych nie dokonuje się na podstawie żadnych innych przepisów, w tym np. odnoszących się do rejestracji pojazdu. Zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma znaczenia przy rozpoznawaniu obowiązku w podatku akcyzowym. Z pewnością dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o jego kwalifikacji dla celów podatku akcyzowego. Dokument ten jest bowiem zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, albowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Również wynik badania technicznego nie jest dowodem świadczącym o klasyfikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu odzwierciedla jedynie stan techniczny pojazdów na potrzeby rejestracji w kraju. Z dokumentu tego w żaden sposób nie można wywieść, że przedmiotowy samochód w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego nie był samochodem osobowym w świetle Taryfy celnej.

Regulacje podatkowe mają charakter autonomiczny względem innych przepisów niepodatkowych. Ustawa o podatku akcyzowym jednoznacznie wskazuje, że do celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w tej ustawie. W kontekście ustawy podatkowej należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez Skarżącego pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym. Wobec powyższego, sposób określenia spornego pojazdu w innych dokumentach, nie był wiążący dla organów podatkowych.

9. Zatem w ocenie Sądu zarzuty strony podniesione w skardze należy uznać za niezasadne w zakresie naruszenia przepisów postępowania tj art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i 194 O.p. Organy przeprowadziły wszelkie dostępne dowody na okoliczność ustalenia stanu pojazdu w momencie powstania obowiązku podatkowego. Skarżący, poza sugestią, że przedmiotowy samochód mógł zostać przebudowany przez kolejnego nabywcę, nie przedstawił żadnych dowodów na tę okoliczność a także nie wskazał, na czym ta przebudowa miała polegać, mając na uwadze, że znany był mu stan pojazdu na moment jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Obowiązek zgromadzenia w pełni materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu sprawy spoczywający na organach nie oznacza, że mają one poszukiwać, wbrew posiadanym dowodom, w nieskończoność dowodów, które potwierdziłyby wersję podatnika. W tym kontekście za niezasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenie art. 32 Konstytucji RP

10. Sąd oddalił wnioski skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazanych

w skardze. Podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, iż dopuszczalne jest jedynie przeprowadzenie dowodu z dokumentu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. (wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2012r., sygn. akt II FSK 1127/10, z dnia 28 lutego 2012r.. sygn. akt II OSK 2377/10, z dnia 29 lutego 2012r., sygn. akt II FSK 1980/10). Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. pozwala na przeprowadzenie ograniczonego, uzupełniającego postępowania dowodowego, ale jedynie wówczas, gdy sąd uzna za konieczne wyjaśnienie istotnych wątpliwości, czy organy administracyjne ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami postępowania oraz czy prawidłowo zastosowały prawo materialne. Przepis ten nie służy natomiast do zwalczania ustaleń faktycznych,

z którymi strona się nie zgadza, celem uzupełniającego postępowania dowodowego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami postępowania administracyjnego (por. np. wyroki NSA: z 20 lutego 2009 r., I FSK 1868/07, z 21 stycznia 2009 r., I OSK 1869/07, z 20 sierpnia 2010 r. , II FSK 159/10). W ocenie Sądu, organy podatkowe w sposób prawidłowy przeprowadziły w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie było potrzeby występowania do producenta pojazdu z zapytaniem, czy przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako ciężarowy czy też jako osobowy oraz o podanie jego danych technicznych.

11. Konkludując, w ocenie Sądu, cechy charakterystyczne przedmiotowego pojazdu dowodzą niezbicie, że wskazany samochód w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia spełniał warunek zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób i winien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8703. Przedstawiona przez organy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ustalono istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wyczerpującej analizie, z której wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski.

Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. W zakresie umorzenia postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł na podstawie art. 61 § 6 p.p.s.a.