Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 957/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta orzekł o skierowaniu R. F. (dalej: skarżącego) na badania lekarskie, przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. F. domagał się jej uchylenia, podnosząc, że w stanie jego zdrowia od momentu leczenia nie nastąpiły żadne okoliczności mogące stanowić istotną przeszkodę do kierowania pojazdami. Zatem zaskarżona decyzja oparta jest na informacjach nie znajdujących uzasadnienia w jego obecnym stanie zdrowia, a ponadto naraża go na dodatkowe koszty.

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013. 267 j.t.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz.151 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Starosta Powiatowy orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie z powodu informacji otrzymanej od Zastępcy Głównego Lekarza Orzecznika ZUS o stwierdzeniu zastrzeżeń w stanie zdrowia skarżącego mogących powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym.

Organ odwoławczy powołał treść art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 99 ust. 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami. Zdaniem Kolegium redakcja powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, że w sytuacji w której Starosta otrzyma zawiadomienie od lekarza orzecznika ZUS o zastrzeżeniach w stanie zdrowia kierowcy mogących powodować istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym, jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu danej osoby na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (t.j. Dz. U z 2013r., 133) badania te wykonywane są w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy.

Organ powołał wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3.12.2010 r. sygn. akt III SA/Wr 722/10 oraz wyrok NSA z 2011.12.09 I OSK 52/11, a także wskazał, że subiektywne przekonanie skarżącego o jego obecnie dobrym stanie zdrowia, nie ma wpływu na zmianę prawidłowo podjętego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie R. F. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, podnosząc, że od momentu podjęcia leczenia nie wystąpiły u niego żadne okoliczności mogące stanowić istotną przeszkodę do kierowania pojazdem. Dlatego wydanie decyzji o skierowaniu go na badania nie znajduje pokrycia w jego obecnym stanie zdrowia, a dodatkowo naraża go na duże koszty związane z przeprowadzeniem badań. Dodał, że nigdy nie spowodował zagrożenia w ruchu, ani kolizji drogowej, a uprawnienie do kierowania pojazdami jest mu konieczne do prawidłowego funkcjonowania "społeczno-socjalno-bytowego" o rehabilitacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 kwietnia 2013r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013r. na podstawie której skierowano R. F. na badania lekarskie.

Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz.151 z późn. zm.), zgodnie z którym Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy (...) na badanie lekarskie jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a także art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanej powyżej ustawy, w myśl którego Starosta wydaje decyzję administracyjną na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy. Uzupełnieniem tej regulacji są także przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r., poz. 133). Wskazany akt wykonawczy - wydany na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) - zachował moc obowiązującą pod rządem ustawy o kierujących pojazdami na mocy art. 137 tej ustawy. Zgodnie z § 2 ust. 5 wymienionego rozporządzenia, skierowana na badania lekarskie może zostać również osoba, co do której starosta powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie jej zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Powołane powyżej regulacje prawne nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Mowa w nich jedynie o tym, że muszą być one "uzasadnione" i "poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Są to zatem stwierdzenia dość ogólne, pozostawiające właściwemu organowi administracji możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym wypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju.

Nie ulega natomiast wątpliwości, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Od dyspozycji zdrowotnej kierowcy w dużym stopniu bowiem zależy bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania zdrowotne kierowcy, są czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu.

Zauważyć należy, ze w piśmiennictwie podkreśla się, że "podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem" (tak W. Kotowski, Komentarz do ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wyd. ABC 2002 r.). Zatem ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu. W tym kontekście stwierdzić wypada, że niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo tak kierowcy, jak i innych użytkowników dróg. Zagrożenie, o którym mowa może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, mającymi postać jednostek chorobowych, jak i cechami charakteru dyskwalifikującymi go jako kierowcę (por. R.A. Stefański, Komentarz do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wyd. ABC 2005 r.).

Zatem decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Przy czym, skierowanie na badania lekarskie może nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem uprawnionym w do tego lekarzom.

W rozpoznawanej sprawie przyczyną, dla której Prezydent Miasta skierował skarżącego na badania lekarskie była informacja o stanie zdrowia skarżącego otrzymana od Lekarza Orzecznika ZUS. Z całą pewnością zawiadomienie pochodzące od takiego organu, może i powinno stanowić podstawę do wydania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie. Jak wynika z akt spawy, skarżący jest rencistą, który na skutek przebytych chorób nowotworowych od 2003 r. był całkowicie niezdolny do pracy, a od 2005 r. jest częściowo niezdolny do pracy. Świadczenia rentowe skarżący ma przyznawane okresowo, w związku powyższym, jego stan zdrowia polega stałym kontrolom lekarskim przez lekarzy orzeczników ZUS. Skarżący przez cały czas pozostaje w leczeniu kardiologicznym i neurologicznym i jak oświadczył, na skutek przebytych chorób, "ma słabszą prawą stronę swojego ciała". Z akt sprawy nie wynika, co prawda na jakie schorzenia cierpi skarżący, jednak wskazać należy, że w takiej sytuacji nie ma znaczenia, że powiadomienie nie podaje konkretnych schorzeń, z uwagi na które lekarz powziął wątpliwości co do predyspozycji zdrowotnych badanego. Wystarczającym jest bowiem, że zastrzeżenia zostały sformułowane przez osobę kompetentną w danej dziedzinie wiedzy i mającą pełna wiedzę o aktualny stanie zdrowia skarżącego. Nie ma wątpliwości, że Lekarz Orzecznik ZUS jest taką właśnie osobą i posiada pełna wiedzę o aktualnym stanie zdrowia skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko organów, że istniała podstawa do skierowania R. F. na badania lekarskie celem sprawdzenia jego warunków zdrowotnych pod kątem możliwości dalszego prowadzenia pojazdów.

Raz jeszcze podkreślić należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń.

Na koniec jeszcze wskazać należy, że w powyższych okolicznościach organ nie ma możliwości odstąpienia od skierowania strony na badania lekarskie, gdyż powołany przepis stanowi normę bezwzględnie obowiązującą.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dlatego skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.