Wyrok NSA, sygn. akt OSK 214/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Rada Gminy
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3 w zw. z  art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Alicja Plucińska - Filipowicz (spr.), Zbigniew Rausz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Ł., A. i M. S., A. P., K. P.-O., M. K., S. Z. i W. A. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt IV SA 4406-4411/03 w sprawie ze skargi S. Ł., A. i M. S., A. P., K. P.-O., M. K., S. Z. i W. A. na uchwałę Rady Gminy Nieporęt z dnia 13 lipca 2002 r. Nr 143/LVII/02 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Pełnomocnik skarżących S. Ł., A. i M. S., A. P., K. P.-O., M. K., S. Z. i W. A. - radca prawny C. J. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie datowane 8 stycznia 2004 r. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt IV SA 4406-4411/03 o odrzuceniu skargi na uchwałę Rady Gminy Nieporęt z dnia 13 lipca 2002 r. Nr 143/LVII/02 w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do przepisu art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz 1271/ w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w którym nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, to jest ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.

Przepis art. 173 ( 1 ww ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, iż skargę kasacyjną wnosi się od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji oraz od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie.

W niniejszej sprawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2003 r. Sąd odrzucił skargę, jest to zatem postanowienie kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 173 ( 1 ww. ustawy.

Pismo procesowe wniesione przez adwokata lub radcę prawnego /art. 175 ( 1/ powinno być ponadto należycie opłacone. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata /art. 220 ( 1/ Skarga kasacyjna, zażalenie i skarga o wznowienie postępowania wniesione przez adwokata lub radcę prawnego, które nie zostały należycie opłacone, podlegają odrzuceniu /art. 220 ( 3 w zw. z art. 221/.

W niniejszej sprawie, dotyczącej zagospodarowania przestrzennego, stosownie do przepisu ( 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193/ obowiązuje wpis stały.

Jak więc z powyższego wynika, pełnomocnik skarżących będący radcą prawnym wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie o odrzuceniu skargi /kończące postępowanie w sprawie/ zażalenie, pomimo iż właściwym środkiem prawnym do zaskarżenia tego postanowienia była skarga kasacyjna. Ponadto nie uiścił wymaganego wpisu sądowego /wpis stały/. Względy te powodują, iż środek wniesiony przez stronę skarżącą należy uznać za niedopuszczalny.

Z tej przyczyny należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.