Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 472/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Starszy referent Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Wspólnoty [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie niezgodności budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w G. przy ul. [...] z przepisami prawa, pod względem wysięgu daszka ochronnego nad wejściem, wysokości drogi ewakuacyjnej i szerokości drogi ewakuacyjnej garażu podziemnego.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Stanowiący przedmiot oceny w niniejszym postępowaniu obiekt - budynek mieszkalny wielorodzinny murowany, czterokondygnacyjny dachem dwuspadowym,

z podpiwniczeniem, w którym zlokalizowanych jest część miejsc garażowych został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę – decyzja Starosty [...] (zwany dalej: Starosta) nr [...] z [...] stycznia 2006 r., zmienionej decyzjami nr [...] z [...] września 2007 r. i nr [...] z [...] czerwca 2008 r. Budynek został oddany do użytkowania prawomocną decyzją PINB o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z [...] października 2008 r.

W dniu [...] czerwca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (zwany dalej: PINB, organ I instancji) przeprowadził oględziny ww. obiektu stwierdzając niezgodność budynku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z 2002 r. ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem) w zakresie: daszku ochronnego o wysięku [...] cm przy wejściu do budynku, wysokości drogi ewakuacyjnej przy wejściu do obiektu na długości [...] m, wydzielenia w części podziemnej budynku pomieszczeń piwnicznych, zmniejszających ilość miejsc postojowych, co jest niezgodne z projektem budowlanym oraz decyzją

o warunkach zabudowy, nie oznaczenia krawędzi stopni schodów na klatce schodowej w sposób odróżniający się kolorem od posadzki.

Powyższe ustalenia skutkowały wydaniem przez PINB w trybie art. 66 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwana dalej: p.b.) decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (zwany dalej: WINB, organ odwoławczy) nr [...] z [...] grudnia 2011 r. Następnie decyzją nr [...] z [...] stycznia 2012 r. organ I instancji umorzył prowadzone postępowanie pouczając jednocześnie, że zostanie wszczęte postępowanie w stosunku do niezgodności obiektu z przepisami prawa. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją nr [...] z [...] lutego 2012 r.

Decyzją nr [...] z [...] marca 2012 r. PINB, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie robót wykonanych w garażu budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w G. przy ul. [...], nakazał Wspólnocie [...] (zwana dalej: Wspólnota, skarżąca) rozbiórkę ścian działowych oraz boksów stalowych, tworzących pomieszczenia piwniczne w piwnicy przedmiotowego budynku. Na skutek odwołania Wspólnoty ww. decyzja uchylona została decyzją WINB nr [...]z [...] maja 2012 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ

I instancji postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2012 r. nałożył na inwestora robót tj. [...] Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia oceny stanu technicznego robót wykonanych w piwnicach budynku i ich zgodności z przepisami. Zobowiązany przedłożył powyższą ocenę, z której wynika, że wykonane w piwnicach roboty nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia i mogą być użytkowane zgodnie z przeznaczeniem. Na tej podstawie PINB decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. nakazał zaniechanie dalszych robót w garażu budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Powyższe zakończyło prowadzone postępowanie w sprawie zgodności wykonanych robót z przepisami.

Wnioskiem z [...] grudnia 2012 r. Wspólnota zwróciła się do organu I instancji

o wszczęcie postępowania w sprawie niezgodności obiektu - budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego przy ul. [...] w G. z przepisami prawa.

Postanowieniem nr [...] z [...] października 2013 r. PINB odmówił wszczęcia postępowania we wnioskowanym przez skarżącą zakresie, podnosząc iż wniosek skarżącej dotyczy sprawy, która została już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta. Na skutek zażalenia Wspólnoty WINB postanowienie to utrzymał w mocy. W wyniku wdrożonego przez skarżącą postępowania sądowoadministracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 września 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 325/14 orzekł

o uchyleniu zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia. Postawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez Sąd, że wniosek skarżącej z [...] grudnia 2012 r., zawiera żądanie wszczęcia postępowania w sprawie niezgodności budynku

z przepisami prawa, ze wskazaniem, iż zakresem postępowania powinien być objęty daszek ochronny o wysięgu [...] cm i wysokość drogi ewakuacyjnej. W ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia, iż sprawa, której wszczęcia domagała się skarżąca ww. została uprzednio rozstrzygnięta. Jednocześnie Sąd podał, iż PINB winien na ww. wniosek wszcząć postępowanie, ustalić precyzyjnie zakres żądania, a następnie dokonać oceny w jakiej dacie zostały wykonane kwestionowane roboty budowlane

i zależnie od dokonanych ustaleń w stosowny sposób zakończyć postępowanie. Ustalenie daty wykonania prac objętych żądaniem jest istotne, albowiem o ile żądaniem byłyby objęte roboty wykonywane przed wydaniem decyzji PINB Nr [...] z [...] października 2008 r., udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach o nr ew. [...], [...], [...], położonego w G. przy ul. [...], która jak wynika z akt administracyjnych nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i kwestionowany jest stan istniejący w dacie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, nie jest możliwe prowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 - 51 p.b. Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, gdy prace budowlane zostały zrealizowane, a następnie skutecznie zawiadomiono o zakończeniu budowy, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50-51 p.b. Brak sprzeciwu organu, bądź decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego. W takim przypadku postępowanie podlegałoby umorzeniu z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji pismem z [...] grudnia 2014 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie niezgodności przedmiotowego budynku mieszkalnego w odniesieniu do wysięgu daszka ochronnego nad wejściem

i wysokości drogi ewakuacyjnej. Natomiast [...] stycznia 2015 r. Wspólnota wniosła

o rozszerzenie zakresu postępowania o szerokość drogi ewakuacyjnej garażu podziemnego w przedmiotowym budynku, co też PINB uczynił.

Decyzją Nr [...] z [...] lutego 2015 r. PINB, działając na podstawie art. 104

i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie niezgodności budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w G. przy ul. [...] z przepisami prawa, pod względem wysięgu daszka ochronnego nad wejściem, wysokości drogi ewakuacyjnej i szerokości drogi ewakuacyjnej garażu podziemnego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie podał, iż z oświadczeń strony i świadka wynika, że daszek ochronny nad wejściem o długości wysięgu [...] cm i droga ewakuacyjna o wysokości [...] cm powstały przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wedle oświadczenia kierownika budowy droga ewakuacyjna powstała w lipcu 2007 r., a daszek w lutym 2008 r. Ponadto Wspólnota jak i kierownik budowy oświadczyli, że daszek ochronny został przebudowany w maju 2014 r. i obecnie spełnia on wymogi określone przepisami. Odnosząc się do wniosku skarżącej w zakresie rozszerzenia postępowania co do szerokości drogi ewakuacyjnej garażu podziemnego organ I instancji wskazał, iż kwestia ta została wyjaśniona w uzasadnieniu postanowienia nr [...]. Podniósł, iż wedle dokumentów obiektu piwnice, w których znajdują się miejsca postojowe budynku powstały do [...] maja 2007 r., a więc przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W konsekwencji PINB uznał, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe

i jako takie podlega umorzeniu.

W odwołaniu wniesionym na powołane rozstrzygnięcie skarżąca wniosła

o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując, że wydana decyzja nie przynosi żadnego rozwiązania, a tylko odsuwa odpowiedzialność za powstałe niezgodności z przepisami prawa od inwestora budynku i PINB.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. WINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 p.b., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie wysokości drogi ewakuacyjnej przy wejściu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w G. oraz szerokości drogi ewakuacyjnej w garażu podziemnym w ww. budynku.

W uzasadnieniu decyzji WINB po przedstawieniu stanu sprawy wskazał, iż zgodnie z wytycznymi wyroku wydanego w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 325/14

i wnioskami Wspólnoty, bezspornie przedmiotem niniejszego postępowania należało uczynić: wysokość drogi ewakuacyjnej przy wejściu do spornego budynku, szerokość drogi ewakuacyjnej w garażu podziemnym ww. budynku oraz daszek ochronny nad wejściem do przedmiotowego obiektu.

Wyjaśnił, iż budynek mieszkalny wielorodzinny położony na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w G. przy ul. [...] został oddany do użytkowania prawomocną decyzją PINB o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z [...] października 2008 r. Ponadto decyzją Nr [...] z [...] maja 2012 r. WINB odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. Decyzja ta utrzymana została w mocy GINB decyzją z [...] lipca 2012 r.

Odnosząc się do wniosku skarżącej w części dotyczącej wysokości drogi ewakuacyjnej przy wejściu do przedmiotowego budynku WINB podał, że przedmiotowy budynek wraz z drogą ewakuacyjną przy wejściu do obiektu o długości [...] m

i wysokości [...] m – [...] m został oddany do użytkowania decyzją nr [...] z [...] października 2008 r. Skoro decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego

i kwestionowany jest stan istniejący w dacie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, nie jest możliwe prowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Brak zatem przedmiotu postępowania w odniesieniu do wskazanego zarzutu.

Odnosząc się do przedmiotu postępowania w części dotyczącej szerokości drogi ewakuacyjnej w garażu podziemnym ww. obiektu organ odwoławczy podał, że jakkolwiek powyższych uwag nie można automatycznie zastosować w ww. zakresie, bowiem roboty budowlane zostały wykonane po oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania, niemniej jednak stan faktyczny i prawny również przemawia za umorzeniem postępowania. Uzasadnieniem dla powyższego jest fakt, że organy prowadziły postępowanie dotyczące robót budowlanych wykonanych już po oddaniu przedmiotowego obiektu do użytkowania, w ramach którego PINB wydał decyzję Nr [...] z [...] marca 2012 r., WINB decyzję Nr [...] z [...] maja 2012 r. oraz PINB decyzję Nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. Tą ostatnią decyzją PINB uwzględniając ekspertyzę techniczną robót budowlanych w piwnicach spornego budynku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. nakazał zaniechanie dalszych robót budowlanych wykonanych przez [...] Sp. z o.o. w garażu ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w G. przy ul. [...]. Decyzja ta jako niezaskarżona w trybie i terminie określonym ustawowo stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. Mając na uwadze powyższe, przedmiot postępowania przed organami nadzoru budowlanego w części szerokości drogi ewakuacyjnej w garażu podziemnym spornego budynku, zmniejszonej w związku z wykonaniem pomieszczeń piwnicznych (wykonano ściany murowane i wydzielenia z siatki) w miejsce miejsc postojowych był uwzględniony w ramach postępowania, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. Skoro PINB wydał decyzję ostateczną obejmującą przedmiot postępowania przed organem nadzoru budowlanego, należało umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. także w części szerokości drogi ewakuacyjnej w garażu podziemnym ww. budynku.

Jednocześnie WINB stwierdził, iż nie akceptuje stanowiska organu I instancji

w zakresie umorzenia postępowania prowadzonego w odniesieniu do daszka ochronnego nad wejściem do ww. budynku. Uznał, iż umorzenie postępowania w tym zakresie było przedwczesne. Przed wydaniem wyroku przez WSA w Warszawie z 17 września 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 325/14 stan faktyczny i prawny uzasadniałby tożsamą argumentację jak w przypadku wysokości drogi ewakuacyjnej wykonanej przed oddaniem do użytkowania obiektu, niemniej jednak jak wynika z akt administracyjnych w 2014 r. inwestor – [...] Sp. z o.o. w porozumieniu ze Wspólnotą wykonał roboty budowlane, określone w ofercie z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W tej sytuacji pomimo, że skarżąca i kierownik budowy oświadczyli, że daszek ochronny został przebudowany w maju 2014 r. i obecnie spełnia już stawiane przepisami wymogi, oparcie się na tych oświadczeniach bez przeprowadzenia czynności kontrolnych jest niewystarczające do oceny przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż wysokość drogi ewakuacyjnej do budynku jest niezgodna z § 242 pkt 3 rozporządzenia, a także, że szerokość drogi dostosowana do warunków ruchu samochodów (niezależnie czy jest to garaż ze ścianami wewnętrznymi, czy bez nich) powinna mieć 5,7 m, WINB podał, że nie mógł ponownie ocenić ww. kwestii merytorycznych bowiem podstawą do umorzenia postępowania jest fakt zbadania spornych kwestii we wcześniejszych postępowaniach zakończonych ostatecznymi rozstrzygnięciami.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postepowania. Wskazała, iż zaskarżona decyzja opiera się na ustaleniu, iż spełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania określona w art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem Wspólnoty decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa budowlanego, a jako akt administracyjny niższego rzędu nie może "legalizować" niezgodności z przepisami prawa. Skarżąca zarzuciła, że usterki powstały w procesie budowlanym i odpowiedzialność za nie ponoszą uczestnicy procesu budowlanego tj. inwestor budynku, ale także PINB, który udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku. Umarzając więc postępowanie w sprawie powyższych wad, bez podania przyczyn ich powstania, WINB pozostawia otwartą furtkę do ewentualnych przyszłych roszczeń względem Wspólnoty osób lub urzędów, w jakikolwiek sposób zainteresowanych zgodnością wykonania budynku z przepisami prawa. Brak umorzenia w sprawie wysięgu daszka ochronnego, sprowadza się do tego, iż wszyscy są zadowoleni

z naprawy tego elementu, ale nie jest to wystarczający powód do zamknięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego przez organ odwoławczy, na podstawie powołanego przepisu, może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ II instancji stwierdzi, iż zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania i co najważniejsze bezprzedmiotowość postępowania musi istnieć przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Innymi słowy zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zakresie umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego, może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy uzasadniały wydanie przez organ I instancji decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czyli

w sytuacji, gdy nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego powodujący brak podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy, co do jej istoty. Natomiast jeżeli bezprzedmiotowość zachodzi już po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji, to oznacza, że jej skutki rozciągają się wyłącznie na postępowanie odwoławcze, to w takiej sytuacji organ II instancji powinien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. tj. umorzyć postępowanie odwoławcze.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, co prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, iż przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego była kwestia wysokości drogi ewakuacyjnej przy wejściu do spornego budynku, szerokości drogi ewakuacyjnej

w garażu podziemnym ww. budynku oraz wysięgu daszku ochronnego nad wejściem do przedmiotowego obiektu.

Orzekając w sprawie organ I instancji uznał, iż w odniesieniu do każdej

z wymienionych kwestii postępowanie jest bezprzedmiotowe i umorzył je w całości. Natomiast organ odwoławczy uznał, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, jednak jedynie w odniesieniu do dwóch spornych kwestii - wysokości drogi ewakuacyjnej przy wejściu do spornego budynku i szerokości drogi ewakuacyjnej w garażu podziemnym ww. budynku. W odniesieniu natomiast do prawidłowości wysięgu daszka WINB ocenił, iż zagadnienie to winno być przedmiotem dalszego postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, iż w zakresie wysięgu daszka zamiarem organu odwoławczego było przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozstrzygnięcia, bowiem nie wskazano jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Co należy podkreślić, takie ustalenia wynikają z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która w tym zakresie nie jest zgodna, spójna z sentencją rozstrzygnięcia. Jak wskazano wyżej (przedstawiając stan faktyczny sprawy) w sentencji zaskarżonej decyzji WINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 p.b., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie wysokości drogi ewakuacyjnej przy wejściu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w G. oraz szerokości drogi ewakuacyjnej w garażu podziemnym w ww. budynku. Jak z powyższego jednak wynika organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości, był zobowiązany w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Natomiast organ nie orzekł

o istocie sprawy bowiem uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości, orzekł o umorzeniu postępowania w odniesieniu do dwóch spornych kwestii pozostawiając – na etapie sentencji decyzji nie rozstrzygniętą kwestię daszku. Organ odwoławczy nie wskazał żadnych wytycznych dla PINB w zakresie wysięgu daszka ochronnego nad wejściem, wskazując jedynie w uzasadnieniu, iż umorzenie postępowania w tym zakresie było przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będąc związany regulacją art. 153 p.p.s.a. winien uwzględnić ww. wytyczne Sądu.

W odniesieniu do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do ustalania odpowiedzialności za wynikłe w budynku usterki, czy wady techniczne budynku, właściwym w tym zakresie jest sąd powszechny,

a nie postępowanie administracyjne.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (w pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (w pkt 2 wyroku).