Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1407/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13; art. 15 i 16; art. 97
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1176
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. A. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. B. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia 7[...]10.2011 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Cudzoziemka E. B., ur. [...].11.1991 r., w [...] obywatelka [...], deklarująca narodowość [...], w dniu [...].02.2011 r. złożyła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Organ I instancji stwierdził, że cudzoziemka wjechała legalnie na terytorium RP posiadając ważny paszport wydany przez władze jej kraju. Jako motyw wyjazdu z kraju pochodzenia i ubiegania się o status uchodźcy skarżąca wskazała niespokojną sytuację w kraju pochodzenia twierdząc, że przebywanie tam jest dla niej niebezpieczne. Podała, że w kraju pochodzenia jest prześladowana i poddawana przemocy psychicznej, gdyż jest tam niespokojnie i porywają ludzi. W trakcie przesłuchania statusowego oświadczyła, że jej rodzice obawiają się o nią oraz o braci, gdyż jej bracia cioteczni noszący to samo nazwisko byli zabierani i z tego powodu dom jest nachodzony przez wojskowych, którzy ich przesłuchiwali. Zapytana, czego się obawia w przypadku powrotu do kraju pochodzenia podała, że boi się, gdyż są tam kradzione dziewczyny.

Również w dniu [...].02.2011 r. złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej ojciec skarżącej U. B., ur. [...].03.1957 r. w [...], obywatel [...], deklarujący narodowość [...] Organ stwierdził, że cudzoziemiec wjechał legalnie na terytorium RP, posiadając ważny paszport wydany przez władze jego kraju. Jako motyw wyjazdu z kraju pochodzenia i ubiegania się o status uchodźcy wnioskodawca wskazał złą sytuację w kraju pochodzenia, strzelaniny w nocy oraz kradzieże. Z tego powodu bał się wypuszczać dzieci z domu. Dodał, że to wszystko, co ma do powiedzenia. Wnioskiem objął swoją żonę M. B. oraz małoletniego syna.

W dniu [...].10.2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją nr [...] odmówił nadania E. B. statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28.07.1951 r. oraz Protokołu dot. statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31.01.1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 515 i 517), odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i postanowił wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu stwierdzono, że skarżąca nie podała żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska. Organ wskazał też, że cudzoziemka nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 15 cytowanej ustawy koniecznych dla nadania jej ochrony uzupełniającej oraz nie zachodzą wobec niej przesłanki dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP w rozumieniu art. 97 ust.1 pkt.1 i 1a przywołanej ustawy. Organ podkreślił, że sama możliwość wystąpienia zagrożenia przewidzianego art. 97 ust.1. pkt.1 i 1a nie jest wystarczająca, a skarżąca nie wykazała indywidualnych, realnych przesłanek do zaistnienia wobec niej takich zagrożeń.

W dniu 25.10.2011 r. El. B. skierowała odwołanie od ww. decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie i nie tylko zbadanie zasadności jej wydania, ale równie z przeprowadzanie przez organ odwoławczy własnego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Powołała się na prześladowania, jakich doznała cała jej rodzina z powodu pokrewieństwa z D. D. oraz z tej racji, że ojciec i jego brat byli jego osobistymi ochroniarzami. Dodała, że w [...] ich dom był bez przerwy nachodzony przez wojskowych, którzy ich wypytywali o miejsce pobytu ich krewnych i w jej przekonaniu spełnia wszystkie przesłanki do objęcia jej ochroną międzynarodową na terytorium RP. Ponadto wskazała, że jej krewni, którzy przedstawili identyczny stan faktyczny i uzasadnienie swoich wniosków uzyskali ochronę na terytorium RP.

Rada do Spraw Uchodźców po przyprowadzaniu przewidzianego prawem własnego postępowania odwoławczego w sprawie i rozpoznania jej, co do istoty oraz po zbadaniu, czy zeznania złożone w sprawie jej ojca U. B. mają jakikolwiek związek z wnioskiem cudzoziemki - w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydała decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł, że w dniu 21.11.2011 r. ojciec skarżącej U. B. objęty - jak zostało wskazane wyżej - odrębnym postępowaniem skierował do Rady wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka J. S. W dniu 22.11.2011 r. cudzoziemiec przesłał kolejny wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jego brata A. B. w charakterze świadka. W piśmie przywołał dotychczas niepodnoszone okoliczności udziału w szturmie na stanicę [...] i zestrzelenie samolotu sił federalnych.

W związku z powyższym organ II instancji, w ramach własnego postępowania odwoławczego, wydał postanowienie nr [...] o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania obu podanych wyżej świadków. Wobec faktu, że E. B. opiera swój wniosek na twierdzeniu, że padała ofiarą prześladowań ze strony struktur siłowych [...] z powodu udziału jej ojca i krewnych w ruchu [...] i z tego powodu uważa, że powrót do [...] będzie stanowił zagrożenie dla jej wolności, bezpieczeństwa, zdrowia i życia Rada postanowiła dokonać rozpoznania jej odwołania w świetle dodatkowych informacji i okoliczności, jakie ma przynieść przesłuchanie podanych wyżej świadków w sprawie jej ojca.

Organ odwoławczy podtrzymał zasadność ustalenia poczynionego po analizie deklaracji oświadczeń skarżącej i po skonfrontowaniu ich z zeznaniami jej ojca doszedł do wniosku, że cudzoziemka nie uprawdopodobniła, że przyczyną wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej.

Ww. organ stwierdził, iż skarżąca nie była prześladowana przez władze federalne lub struktury siłowe Republiki [...] z powodów o których mowa w konwencji.

Organ odwoławczy podkreślił, ze skarżąca nigdy nie została zatrzymana, aresztowana, nie wzywano jej na przesłuchania, nie stosowano wobec niej przemocy, nie wszczęto postępowania administracyjnego lub sądowego, jak również nie została skazana wyrokiem sądu. Nie uczestniczyła nawet w najmniejszym zakresie w życiu politycznym swego państwa, nie była członkiem żadnej z partii politycznych, nie należała do organizacji religijnych czy etnicznych.

Organ wskazał, iż skarżąca jako formę prześladowania podała nachodzenie ich domu przez funkcjonariuszy organów porządku publicznego. Organ zauważył, iż skarżąca podnosząc ten argument zapomniała o swojej deklaracji, że gdy funkcjonariusze przyszli do ich domu, nie tylko z nią nie rozmawiali, ale nawet ich nie widziała, gdyż rozmawiali z ojcem, a ona sama była w drugim pokoju.

Podkreślono, że trakcie przesłuchania cudzoziemka zaprzeczyła swoim deklaracjom o żywionej obawie o swoje bezpieczeństwo (nierzeczywistej i przesadnie rozbudowanej), która miała ją powstrzymywać przed wychodzeniem na ulicę.

Zdaniem organu II instancji deklaracja ta pozostaje w rażącej sprzeczności z jej słowami, że uczęszczała na uniwersytet co oznacza, iż nie żywiła obaw przed poruszaniem się po mieście i bywaniu w miejscach publicznych. Wskazywana obawa skarżącej, że zostanie porwana zdaniem ww. organu nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Skarżąca nie wskazała nawet jednego zasadnego powodu, dlaczego miałaby zostać porwana.

Organ odwoławczy stwierdził, że deklarowane przez U. B. – ojca skarżącej, rzekome zagrożenia jego bezpieczeństwa z powodu związku z D. D. są całkowicie niewiarygodne i wymyślone na potrzeby postępowania. W związku z tym podniesiony przez skarżącą argument, że powinna być objęta ochroną międzynarodową na terytorium RP, gdyż po powrocie z zagranicy do kraju pochodzenia już jako osoba pełnoletnia będzie jej groziło niebezpieczeństwo, jest również całkowicie bezzasadny i niewiarygodny.

Organ II instancji stwierdził, że w [...] i nie toczy się obecnie żaden konflikt zbrojny, ani w wymiarze międzynarodowym, ani wewnętrznym. Jest powszechnie znanym faktem, że struktury militarne złożone z [...] i [...][...] zwalczają rozproszone i niezorganizowane w armię ugrupowania partyzanckie, przeważnie o profilu skrajnie islamskim. Od kilku lat nie dochodzi do klasycznych działań wojennych polegających na militarnym starciu stron, lecz do pojedynczych aktów terroru ze strony partyzantów [...] i operacji antyterrorystycznych. Obie strony nie przestrzegają przy tym praw człowieka. Co więcej, aktualne doniesienia (w tym wykorzystane przez organ I instancji stanowisko UNHCR) wskazują, że obecna sytuacja cechuje się względną stabilnością. Przemoc nieselektywną (dotykającą każdego, kto znajdzie się w rejonie konfliktu) zastąpiły działania wymierzone w określone grupy. Nie ma, zatem podstaw, by ochroną obejmować dziś każdego [...], który wykaże, że zamieszkuje na terenie tej Republiki. Rada wskazał, że choć sytuacja w [...] i rejonie [...] jest trudna to w żadnym przypadku nie można uznać, że stanowi ona zagrożenie dla całej ludności cywilnej ani też samej skarżącej.

Zdaniem organu wobec skarżącej nie zachodzą przesłanki zastosowania ochrony uzupełniającej wynikającej z art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r., nr 189, poz. 1472) ani też przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. B. wnosząc o uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2012r. ([...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. ([...]).

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13. art. 15 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1 i 76 ze zm.).

- istotne naruszenie przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na Organie a wynikających z art. 7, 9, 10 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98. poz. 1071).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; tekst jednolity), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. 2003 nr 128 poz. 1176 z późn. zm.):

1. Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

2. Status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium.

3. Prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi:

1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.3), lub

2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1.

4. Prześladowanie może polegać w szczególności na:

1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej;

2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym;

3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym;

5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3;

6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość.

Natomiast zgodnie z art. 97 ust.1. ww. ustawy Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie czy w stosunku do cudzoziemki zachodzi uzasadniona obawa przed prześladowaniem.

Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu, iż wobec cudzoziemki nie zachodzą przesłanki określone w art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej oraz, że w jego sprawie nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Jak wynika z orzecznictwa wojewódzki sądów administracyjnych jaki Naczelnego Sądu Administracyjnego obawa przed prześladowaniem musi być uzasadniona (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2000 r., V SA 1648/99). Oznacza to, że nie tylko wewnętrzne przekonanie wnioskodawcy, ale także obiektywne warunki uzasadniają stwierdzenie stanu zagrożenia z powodów wymienionych w Konwencji. Przesłankami przy nadawaniu statusu uchodźcy mogą być konkretne dowody prześladowania albo uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących tworzyć uzasadnioną obawę przed prześladowaniem. W wielu innych wyrokach Sąd stał na stanowisku, że do uwzględnienia w procesie administracyjnym istnienia prześladowań czy obaw przed prześladowaniem nie wystarczy subiektywne odczucie zainteresowanego cudzoziemca przekazane organowi administracyjnemu, lecz niezbędne jest wykazanie za pomocą różnych dowodów, że owe prześladowania i zagrożenia mają w przypadku danego cudzoziemca byt rzeczywisty, rozpoznawalny obiektywnie.

Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała faktów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać realną obawę przed indywidualnym, rzeczywistym, a nie jedynie deklarowanym prześladowaniem. Należy również zauważyć, że w sprawie brak jest wiarygodnych przesłanek, by twierdzić, że władze państwowe podejmowały lub mogłyby podejmować wobec skarżącej krzywdzące działania z powodu jego rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej.

Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżąca nigdy nie została zatrzymana, aresztowana, nie wzywano jej na przesłuchania, nie stosowano wobec niej przemocy, nie wszczęto postępowania administracyjnego lub sądowego, jak również nie została skazana wyrokiem sądu. Nie uczestniczyła nawet w najmniejszym zakresie w życiu politycznym swego państwa, nie była członkiem żadnej z partii politycznych, nie należała do organizacji religijnych czy etnicznych.

Wskazywana przez skarżącą forma prześladowania tj. nachodzenie jej domu przez funkcjonariuszy organów porządku publicznego zdaniem Sądu nie wypełnia form prześladowania o których mowa w przepisach prawa. Należy zauważyć, iż sama skarżąca przyznała, że gdy funkcjonariusze przyszli do ich domu nie rozmawiali z nią, lecz z jej ojcem. Ona nawet ich nie widziała, ponieważ była sama w drugim pokoju.

Organ zasadnie ustalił, że w trakcie przesłuchania skarżąca zaprzeczyła swoim deklaracjom o żywionej obawie o swoje bezpieczeństwo, która miała ją powstrzymywać przed wychodzeniem na ulicę. Organ słusznie zauważył, iż skarżąca zeznała, że uczęszczała na uniwersytet, a to oznacza, że nie żywiła obaw przed poruszaniem się po mieście i bywaniu w miejscach publicznych. Jej obawa, że zostanie porwana nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Cudzoziemka w treści skargi wskazała, że jako osoba małoletnia nigdy nie była obiektem zainteresowania ani władz [...], ani też [...], tym samym zaprzeczyła ona swoim deklaracjom poczynionym w postępowaniu administracyjnym.

Odnośnie kwestii toczącego się postępowania dotyczącego ojca skarżącej – U. B., Rada decyzją z [...] marca 2012r. nr [...] odmówiła nadania mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Organ zasadnie uznał, że podniesione przez ojca skarżącej obawy dotyczące zagrożenie bezpieczeństwa w kraju pochodzenia, jego oraz córki są nieuzasadnione.

W związku z powyższymi ustaleniami należy stwierdzić, że podniesiony przez skarżącą argument, iż powinna być ona objęta ochroną międzynarodową na terytorium RP, gdyż po powrocie z zagranicy do kraju pochodzenia już jako osoba pełnoletnia będzie jej groziło niebezpieczeństwo - jest bezzasadny i niewiarygodny, podawany w celu przybliżenia swojej sytuacji do wymagań konwencyjnych.

W odniesieniu do kwestii bezpieczeństwa w [...], należy wskazać, że zgodnie z treścią materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych, jest ona określana jako trudna, ale ewentualne działania naruszające prawa człowieka skierowane są na konkretne osoby, a nie na ogół ludności cywilnej czy konkretną grupę społeczną. Nie można, w świetle przedstawionych raportów organizacji międzynarodowych wskazać, że na terenie [...] przemoc występuje w sposób nieselektywny.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 15 i art. 16 ust. 1 oraz art. 97 cytowanej ustawy o udzielaniu ochrony, do objęcia cudzoziemki ochroną uzupełniająca lub wyrażenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.

Sąd badając przebieg postępowania stwierdził, iż organy I jak i II instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy nie naruszyły przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. O kosztach zastępstwa procesowego orzekł w oparciu o art. 250 ww. ustawy w zw. z § 15 pkt 1, i § 14 ust 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

-----------------------

5