Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1145/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 4 art. 86 ust. 1 ust. 2 pkt 1 lit.a art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.b art. 109 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Starszy asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A P. K. A. W. Spółki jawnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2017 r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] w sprawie określenia A Spółka jawna w W. zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. w wysokości 0 zł.

Organy podatkowe oceniły, że ujęte przez spółkę i rozliczone w deklaracji VAT-7 za grudzień 2013 r. faktury VAT - dokumentujące nabycie towarów, a następnie ich wewnątrzwspólnotowe dostawy - nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu towarowego, bowiem spółka nie nabyła żadnego towaru, a co za tym idzie nie dokonała jego dostawy.

Organ ustalił, że w grudniu 2013 r. spółka jawna A zaewidencjonowała faktury dotyczące zakupu wyrobów tekstylnych (bluzki, swetry, T-shirty) wystawione przez spółkę z o.o. B i spółkę z o.o. C oraz wykazała wewnątrzwspólnotowe dostawy ww. towarów, opodatkowane stawką podatku VAT 0%, na rzecz kontrahenta francuskiego, tj. firmy D. Organ pierwszej instancji zakwestionował zasadność zastosowania przez stronę w odniesieniu do dostaw towarów, o których mowa wyżej, preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% stwierdzając, iż transakcje te nie spełniają warunków (przesłanek) do uznania ich za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Powyższe stanowisko oparte zostało m.in. na treści otrzymanych od francuskich władz podatkowych odpowiedzi na zapytania skierowane przez polski organ administracyjny, a także na braku dowodów potwierdzających wywóz towarów z Polski na terytorium Francji.

W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. stwierdził, że w grudniu 2013 r. strona zawyżyła podatek naliczony wynikający z ujęcia w ewidencji i deklaracji VAT-7 faktur VAT (dotyczących zakupu wyrobów tekstylnych) wystawionych przez spółki B i C, albowiem nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji uznał także, że w kontrolowanym okresie strona nie dokonała również wewnątrzwspólnotowych dostaw ww. towarów na rzecz kontrahenta francuskiego D i decyzją z [...]. określił stronie kwotę zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. w wysokości 0 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., utrzymując w mocy ww. decyzję wskazał, że istotnym dowodem potwierdzającym nierzetelność transakcji zakupu konfekcji odzieżowej przez podatnika jest decyzja wydana m.in. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...]. dla spółki C, orzekająca o obowiązku zapłaty podatku wynikającego m.in. z faktur wystawionych na rzecz strony. Poza tym należy zwrócić uwagę na terminy dokonywanych czynności, bowiem transakcje ze spółkami C i B oraz firmą D miały mieć miejsce w tych samych dniach, tj. 5, 12 i 19 grudnia 2013 r., tym samym w ocenie organu wystąpiła nie tylko tożsamość asortymentu i ilości towaru, który nabyty miał zostać przez stronę od C i B, a następnie sprzedany w transakcjach wewnątrzwspólnotowych na rzecz podmiotu francuskiego, ale także tożsamość dat wystawienia wszystkich faktur dotyczących rzekomego nabycia towarów, jak również ich sprzedaży.

W konsekwencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przedstawione przez spółkę okoliczności w jakich dojść miało do transakcji handlowych uznać należy za niewiarygodne, a ponadto sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Strona nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów świadczących o pozyskiwaniu klientów - brak ogłoszeń prasowych, bądź aktywnych stron internetowych (wszystkie wskazane wyżej podmioty znały się ze wcześniejszych bliżej nieokreślonych spotkań). Brak jest również jakiejkolwiek korespondencji handlowej pomiędzy uczestnikami transakcji (krajowych i wewnątrzwspólnotowych) oraz brak jest udokumentowania przepływów środków finansowych. Nigdy nie wystąpiły rozbieżności co do ilości, ceny, jakości towaru, czy też po prostu jego zwrotu np. na skutek reklamacji (dotyczy to zarówno transakcji krajowych, jak i wewnątrzwspólnotowych). Spółka nie posiada żadnych wiarygodnych dokumentów księgowych potwierdzających nabycie jakichkolwiek towarów handlowych, które mogłyby być następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Płatność w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowych odbywać się miała gotówkowo w walucie euro. Strona nie posiada także żadnych dowodów księgowych, które potwierdzałyby otrzymanie płatności, jak również dokumentów potwierdzających wymianę euro na złote polskie (co według zeznań P. K. i A. K. (W.) - następować miało w jakimś kantorze w W. K.). Pieniądze te nie były nigdy wpłacane przez stronę na Jej rachunek bankowy, ale przeznaczane być miały na regulowanie płatności za dokonywane zakupy towarów. Zdaniem organu wiarygodność dokonanych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz podmiotu z Francji podważają również zgromadzone w sprawie informacje pozyskane w ramach wymiany informacji z francuską administracją podatkową, świadczące o tym, że firma D nie została zarejestrowana w kartotekach administracyjnych. Tym samym, jak wskazał organ w przedmiotowej sprawie miał miejsce obrót wyłącznie fakturami, którym nie towarzyszyło ani nabycie prawa do rozporządzania towarami (wyrobami tekstylnymi) jak właściciel, ani dalsza ich dostawa. Jedynym wnioskiem z oceny działalności gospodarczej udokumentowanej przez stronę jest uznanie, że tak układając bieg spraw gospodarczych, spółka miała na celu przede wszystkim uzyskanie nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług. Zatem zarówno faktury mające dokumentować nabycia towarów handlowych wystawione przez C i B, jak i faktury wystawione przez A na rzecz podmiotu francuskiego D dotyczą zdarzeń gospodarczych, które nie miały miejsca w rzeczywistości.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że strona brała czynny i świadomy udział w opisanym oszustwie podatkowym, które doprowadzić miało do uzyskania bezprawnego zwrotu podatku od towarów i usług. Strona nie wykonywała w grudniu 2013 r. czynności opodatkowanych podatkiem VAT o których mowa w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług (faktury wystawione przez C i B nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz w sprawie zakwestionowano wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów). Odliczenie podatku naliczonego z tzw. "pustych faktur" miało na celu niezasadne wykazanie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu bezpośredniego i pośredniego (strona w okresie tym nie wykazała natomiast żadnych kwot podatku należnego). W świetle powyższych ustaleń, tj. braku przymiotu podatnika, świadomy udział w oszustwie podatkowym oraz mając na uwadze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej organ przyjął, że stronie nie przysługiwało także prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie usługi księgowej, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

W konkluzji stwierdzono, że ustalone i przedstawione w sprawie okoliczności pozwalają stwierdzić, że strona nie tylko nie zachowała należytej staranności przy dobieraniu kontrahenta i zawieraniu z nim transakcji, ale wręcz zdawała sobie sprawę z procederu, w którym brała udział i godziła się na to. Zachowanie strony świadczy o akceptowaniu ryzyka zawierania nierzetelnych transakcji i uczestniczenia w oszustwie podatkowym. Okoliczności przeprowadzonych transakcji zakupu towarów handlowych (wyrobów tekstylnych) na podstawie faktur wystawionych przez C i B, a następnie przez stronę na rzecz D wskazują, że spółka wiedziała lub powinna była wiedzieć, że uczestniczy w nadużyciu poprzez ewidencjonowanie faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji. Strona nie zachowała należytej przezorności kupieckiej przy zawieraniu kontaktów handlowych, nie zadbała o to, by dokonywane przez nią transakcje zakupu były należycie udokumentowane i nie budziły wątpliwości co do podmiotów biorących udział w tych transakcjach.

W skardze spółka zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 127 w zw. z art. 122, art. 180 § 1. art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że organy w sposób prawidłowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy, podczas gdy ustalenia faktyczne oparte zostały o domniemania i tezy nieznajdujące oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a także przekraczają zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż nie wynikają z treści dowodów, zasad logiki i doświadczenia życiowego, natomiast zostały oparte o wydumany przez organ wzorzec stanu faktycznego sprzeczny z rzeczywistymi, powszechnie znanymi, zasadami obrotu na targowiskach typu W. K., R., B.;

b) art. 191, w zw. z art. 187 § 1, art. 121 § 1 i art. 122 o.p., poprzez przekroczenie przez organ granic swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, bowiem dokonana ocena dowodów została dokonana w sposób nieobiektywny, niezgodny z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego i wykracza poza ramy wnioskowania z ustalonych okoliczności z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, co w rezultacie doprowadziło do błędu w ustaleniu rzeczywistego przebiegu czynności i skutkuje bezzasadnością ocen i wniosków przyjętych przez organ do rozstrzygnięcia;

c) art. 124, w związku z art. 122, art. 180 i art. 181 oraz art. 187 § 1. art. 210 § 1 punkt 6 i § 4 o.p., poprzez niewyjaśnienie przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji, dlaczego w decyzji pierwszoinstancyjnej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy niejasności, bądź wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania i z samej treści uzasadnienia decyzji organu wynika, że w sprawie szereg okoliczności budzi istotne wątpliwości i nie zostały wyjaśnione w sposób zgodny z zasadami procedury, doświadczenia życiowego i logiki;

d) art. 127 w zw. z art. 121 § 1. 122 i 124 o.p., poprzez nieprawidłowe, niespełniające funkcji kontroli instancyjnej prowadzenie postępowania odwoławczego, co w rezultacie prowadziło do powielenia błędu braku dogłębnego zbadania sprawy i powierzchownej analizy sprowadzającej się do nieuzasadnionego, pozbawionego podstaw przyjęcia wprost za własne stanowiska organu I instancji - bez faktycznej konfrontacji ze stanowiskiem strony skarżącej i jej argumentami, oraz niejasnościami i sprzecznościami zaistniałymi w ustaleniach organów, co w rezultacie przesądza o faktycznym "wyłączeniu" kontroli instancyjnej;

e) art. 127 w związku z art. 181. 193 § 1 – 3 o.p., w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 7 ust. 1. art. 19 ust 1 art. 106a, w związku z art. 106i ust 1 ust 2 art. 106m ust 1-4 ustawy o VAT, poprzez ich niestosowanie, w wyniku czego powielono błędne przekonanie organu I instancji, iż prowadzona przez stronę skarżącą dokumentacja rachunkowa jest nierzetelna, gdyż nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, w związku z tym nie daje podstaw do uznania iż faktycznie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, podczas gdy kwestionowane faktury VAT były niewadliwe, rzetelne i stanowiły potwierdzenie rzeczywistych transakcji zakupu i WDT, zaś sama Skarżąca zadośćuczyniła wszelkim wymogom formalnym stawianym przepisami prawa materialnego, a twierdzenia organu dot. nierzetelności kwestionowanej transakcji oparte są o dowody zebrane bez udziału Strony, łamiące zasadę bezpośredniości w postępowaniu podatkowym, których zgromadzenie ponadto jest niezasadne z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego;

f) art. 194 § 1. § 2. § 3, w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 120 o.p., poprzez ich niestosowanie, w wyniku czego przyjęto do rozstrzygnięcia fakty sprzeczne z ustalonymi w przyjętych do akt dokumentach urzędowych bez uprzedniego przeprowadzenia dowodów przeciwko tym dokumentom;

g) art. 191, w związku z art. 127 o.p., poprzez bezkrytyczne przyjęcie ustaleń skarżonego organu sprzecznych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i ze zgromadzonym materiałem dowodowym;

h) art. 187 § 1 § 3 w związku z art. 122 w powiązaniu z art. 180 § 1 i 188 i art. 210 § 1 punkt 6 i § 4, art. 124 o.p., w związku z czym wydane decyzje nie ustaliły bezspornie i prawidłowo, w sposób umożliwiający zastosowanie przepisów prawa materialnego, rzeczywistego stanu faktycznego zaistniałego w sprawie i nie wyjaśniły w decyzjach przyczyn braku konieczności tego ustalenia;

II. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 86 ust. 1 ust. 2 pkt 1 lit, a), w zw. z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ust 2 punkt 1 ustawy o VAT, poprzez ich niestosowanie w wyniku czego zakwestionowano prawo strony do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ze spornych faktur, co wynika z błędnej interpretacji oraz niepełnego ustalenia faktów, do których organy obu instancji dopuściły w toku postępowania;

b) art. 88a ust 3a punkt 4 litera a) w związku z art. 87 ust 1 ust. 2 ustawy o VAT, przez ich błędną interpretację, co skutkowało błędną oceną zasadności wniosku o zwrot nadwyżki podatku;

c) art. 42 ust. 4 punkty 1-4 ustawy o VAT, przez ich błędną interpretację, co skutkowało błędną oceną, że transakcji WDT dokonana przez skarżącą nie miała rzeczywistego charakteru, a sama Skarżąca brała czynny i świadomy udział w oszustwie podatkowym, co jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zwyczajami kupieckimi obowiązującymi w branży tekstylnej, zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przede wszystkim - jest nieuprawnione wobec faktu, iż organy podatkowe nie dokonały zbadania wszystkich istotnych okoliczności w sprawie związanych z ustaleniem, rzeczywiste przeprowadzenie kwestionowanej transakcji WDT przez skarżącą w dobrej wierze;

d) art. 109 ust 3 ustawy o VAT, w związku z art. 24a ust. 1 ustawy o podatku od osób fizycznych, w zw. z § 26. § 1 i § 11 ust. 1-3 oraz § 12 ust. 1-6 i § 16 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, w zw. z art. 193 § 1-2 i 4 o.p., poprzez ich błędną interpretację a w konsekwencji wydanie decyzji bez oparcia w przepisach prawa, tj. zakwestionowanie prawidłowości rejestru dla celów podatku VAT podczas gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki uprawniające skarżącą do uzyskania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2013 roku i wykazania spornych kwot w ww. rejestrze, z uwagi na rzeczywiste, prawidłowe przeprowadzenie i ewidencjonowanie kwestionowanych transakcji przez skarżącą, która działając w dobrej wierze dokonała należytej staranności w ich udokumentowaniu;

e) art. 7 ust 1, w związku z art. 106i oraz art. 19 ust 1 ustawy o VAT, poprzez błędną jego interpretację, w konsekwencji błędnie przyjęto, że podważone transakcje nie były rzetelne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 26 kwietnia 2018 r. tutejszy sąd zawiesił postepowania sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie I SA/Łd 20/17 w przedmiocie określenia skarżącej spółce wysokości zwrotu podatku VAT za listopad 2013 r..

Postanowieniem z 9 marca 2020 r. podjęto zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zasadnicze znaczenie dla stwierdzenia czy spółka skarżąca była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego miało ustalenie czy nabyła ona a następnie sprzedała wymienione na fakturach towary. Innymi słowy decydująca jest okoliczność czy spółka skarżąca nabyła towar od spółek azjatyckich a następnie czy rzeczywiście towar ten sprzedała odbiorcy francuskiemu w warunkach procedury WDT.

Do pozytywnych dla spółki skarżącej ustaleń w tym zakresie nie doprowadziły wielokrotne przesłuchania wspólniczek spółki.

Wskazywały one, że wszystkie transakcje dokonywane były w W. K., zapłata następowała gotówką, boksy, w których mieściły się spółki azjatyckie miały swe stanowiska w boksach położonych w hali sprzedaży.

Wspólniczki nie potrafiły zlokalizować położenia spółek sprzedawców, poprzestając na twierdzeniach, że trafiały tam orientacyjnie. Negocjacje cenowe odbywały się w boksach, po sprawdzeniu towaru następował jego załadunek do samochodu nabywcy z Francji po czym dokonywano zapłaty, po wymianie pieniędzy w kantorze. Wspólniczki obliczając cenę za towar doliczały do ceny sprzedaży niewielką marżę dla siebie.

Faktury sprzedaży i dokumenty dotyczące WDT wystawiano w siedzibie spółki skarżącej, gdzie po zakupie wracano samochodem nabywcy francuskiego.

Nie spisywano żadnych umów pisemnych, zaś wspólniczki nie dysponowały żadnymi potwierdzeniami wymiany euro na złotówki z kantorów.

Zdaniem sądu, podobnie jak organów obu instancji, powyższe informacje miały charakter gołosłowny. Wspólniczki nie wskazały żadnych dowodów, które mogłyby je potwierdzić. Ponadto, na co słusznie wskazywał organ odwoławczy ich zeznania były niewiarygodne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Nie sposób bowiem dać wiarę, że spółka skarżąca otrzymywała pieniądze od podmiotu francuskiego na podstawie ustnej umowy, po czym nabywała towar od sprzedawców azjatyckich po określonych cenach zaś nabywcy z Francji sprzedawała go po cenach niższych niż ceny nabycia.

Niewiarygodne jest nie tylko to, że wspólniczki dysponowały zadatkiem od nabywcy na poczet przyszłych transakcji i sprzedawały towar z marżą, lecz doliczoną do wartości netto zakupu a nie brutto, lecz w istocie sam sens rzekomych działań spółki skarżącej, skoro te same czynności transakcyjne bez ich udziału i swoistego pośrednictwa mogły być dokonane przez nabywcę francuskiego bezpośrednio ze sprzedawcami azjatyckimi.

Niewiarygodne jest również i to, że rzekomo dokonując operacjami wymiany poważnych kwot euro na złotówki skarżące nie zachowały żadnych dowodów wymiany z kantoru.

W przedstawionych przez wspólniczki warunkach jawi się to jako nieprawdopodobne, wobec czego zasadnie nie zostało uwzględnione przez organy obu instancji.

Nie przyczyniły się do uwiarygodnienia wersji przedstawionej przez wspólniczki ustalone przez organy dane dotyczące spółek azjatyckich. Nie ma kontaktu z ich przedstawicielami, ujawniono, że spółki te nie były najemcami boksów w hali sprzedaży, weryfikacji osoby posługującej się imieniem i nazwiskiem N. T. T. H., która miała być prezesem zarządu obu spółek nie jest możliwa, spółki nabywały towar od firm wykreślonych z rejestru podatników VAT.

Jednocześnie za grudzień 2013 r. firmy te nie wykonywały odpłatnych dostaw towarów i świadczenia usług w związku z czym wystawiały faktury bezpodstawnie.

Z powyższych względów organy podatkowe trafnie przyjęły, iż brak jest podstaw do uznania, że spółka skarżąca rzeczywiście nabywała towary od firm azjatyckich.

Zważyć przy tym wypada, że wystąpienia dostaw o charakterze WDT nie potwierdziły także liczne odpowiedzi administracji francuskiej udzielone w ramach wymiany informacji na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 z 7.10.2010r w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 268 z 2010 r.).

Badanie statusu rzekomego nabywcy przeprowadzone na prośbę organów podatkowych przez administrację francuską wykazało, że nie jest to realnie działająca firma.

Jedynie na marginesie wobec braku wykazania, iż doszło do rzeczywistych transakcji zauważyć należy, że spółka skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających przyjąć, że towar został przewieziony z Polski do Francji. Oświadczenia złożone w tym zakresie przez wspólniczki powstały w dniu sprzedaży, a więc przed wywozem z kraju, napisane były po polsku podczas gdy rzekomy nabywca R. M. nie znał języka polskiego.

W ocenie sądu wymowa powyższych okoliczności jest jednoznaczna i pozwala uznać, że materiał dowodowy zebrany przez organy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd pierwszej instancji w całości akceptuje stanowisko organów podatkowych, iż towar nie został nabyty przez spółkę skarżącą od firm azjatyckich co z kolei uprawniało organy do wniosku, że spóła ta nie mogła sprzedać tego towaru spółce francuskiej, gdyż go nie posiadała.

Argumentacja strony skarżącej dotycząca istnienia tzw. dobrej wiary po stronie spółki skarżącej jest bezprzedmiotowa, jeśli zważyć, że należyta staranność po stronie nabywcy może być badana jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że transakcje miały miejsce w rzeczywistości a nie jak w rozpoznawanej sprawie, gdzie, jak ustalono ponad wszelką wątpliwość, miały charakter pozorny i polegały na wystawieniu faktur niedokumentujących rzeczywistej sprzedaży.

Jedynie na marginesie zauważyć należy w tym miejscu, że dla prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej zachowania spółki skarżącej ocena wyrażona przez organy podatkowa, iż miało miejsce oszustwo w rozumieniu wynikającym z orzecznictwa TSUE ma charakter wtórny i nie decyduje o prawie do odliczenia podatku VAT z kwestionowanych faktur. Stąd też prawidłowość definiowania działań spółki skarżącej w oparciu o powyższe kryterium pozostała jako nieistotna poza granicami rozważań sądu pierwszej instancji.

Mając na uwadze wszystkie powyższe wywody zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszeń prawa materialnego i procesowego uznać należało za nieuzasadnione.

Tożsame stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 stycznia 2020 roku, w sprawie o sygn. akt I FSK 1478/17 w przedmiocie określenia skarżącej spółce wysokości zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2013 r..

W tej sytuacji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. 2325) należało orzec jak w sentencji.

dch