Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 112/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2016 r., po rozpoznaniu zażalenia G. G. (dalej: "strona", "skarżący" lub "zobowiązany") Minister Rozwoju

i Finansów (dalej: "Minister" lub "organ odwoławczy"), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") z [...] stycznia 2016 r.

w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in. art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.").

Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ egzekucyjny" lub "Dyrektor IC") prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z [...] września 2015r. (nr [...]), obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej. W celu realizacji powyższej należności organ egzekucyjny, zawiadomieniem z [...] grudnia 2015r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Dyrektora Izby Celnej w B. P.. Zawiadomienie dłużnikowi zajętej wierzytelności i zobowiązanemu doręczono [...] grudnia 2015r. Natomiast odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu [...] września 2015r.

Pismem z [...] grudnia 2015r. skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, dokonaną na podstawie zawiadomienia z 2 grudnia 2015r. Zarzucił dokonanie czynności z naruszeniem, w szczególności art. 1 pkt 1 w związku

z art. 7 § 1, art. 2 § 1 pkt 2, art. 32a § 2, art. 34 § 3 pkt 4 oraz art. 35 § 1, art. 59 § 1 pkt 2, art. 59 § 3, art. 89 § 1 u.p.e.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych i umorzenie postępowania egzekucyjnego, jako wszczętego

i prowadzonego contra legem w związku z bezspornym wystąpieniem przesłanek nieważności. Wskazał na brak wymagalności obowiązku, zarówno ze względu na przeszkody procesowe, jak i wynikające z prawa materialnego. Dodał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 17 września 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 689/15 wstrzymał wykonanie decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny mimo tego dokonał zajęcia. Podniósł także nieistnienie obowiązku z powodu niezgodnego z prawem nałożenia na osobę fizyczną kary pieniężnej w sytuacji, gdy przepisy ustawy o grach hazardowych nie mogły być

w sprawie zastosowane, o czym świadczą poglądy prawne zawarte w wyrokach TSUE dotyczące wykładni art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który jest przepisem technicznym, a obowiązek notyfikacji przepisów technicznych ma charakter bezwarunkowy. Wobec powyższego zobowiązany stwierdził, że stosowanie przepisów u.p.e.a. zostało wyłączone.

Odpowiadając na wezwanie DIS, skarżący doprecyzował żądanie wskazując, że pismo z [...] grudnia 2015 r. stanowi skargę na czynność egzekucyjną, o której mowa

w art. 54 u.p.e.a.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. DIS żądanie wniosku w części dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego przekazał według właściwości organowi egzekucyjnemu, zaś postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący postawił szereg zarzutów naruszenia przepisów, tj.:

- art. 1 pkt 2, art. 7 § 2, art. 45 § 1, art. 59 § 1 pkt 2 oraz 5 u.p.e.a. w związku

z koniecznością uwzględnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 w zw.

z art. 126, jak również art. 6, 7, 8, 11 k.p.a., poprzez oddalenie skargi na zaskarżoną czynność egzekucyjną mimo, iż powinna ona zostać uwzględniona, albowiem dokonane zajęcie innej wierzytelności pieniężnej zmierzało do wykonania obowiązku, który to obowiązek nie istniał ze względu na konieczność umorzenia postępowania z urzędu, nie podlegał egzekucji, albowiem decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zapłaty kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry została wydana bez podstawy prawnej, a zatem jest nieważna z mocy samego prawa, co zostało wielokrotnie podnoszone przez zobowiązanego zarówno na etapie postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, jak i egzekucyjnego;

- art. 7 § 2 u.p.e.a., poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegającego na dokonaniu skarżonego zajęcia wierzytelności pieniężnej, podczas gdy został on dokonany

z naruszeniem zasady celowości, gdyż jest on dla zobowiązanego zbyt uciążliwy ze względu na jego trudną sytuację finansową spowodowaną dokonanymi wobec niego bezprawnymi czynnościami egzekucyjnymi;

- art. 124 k.p.a. poprzez niezawarcie w przedmiotowym postanowieniu merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2016 r. Minister utrzymał w mocy postanowienie DIS, gdyż nie znalazł podstaw do jego zmiany. Przedstawił następnie przebieg postępowania w sprawie, jak również powołał treść art. 54 u.p.e.a., stanowiącego podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia. Stwierdził następnie, że w świetle art. 7 tej ustawy, nie budzi wątpliwości prawidłowość zastosowanego w sprawie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Czynność egzekucyjna została bowiem dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 89 § 1 ww. ustawy, w tym spełniała wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w tym przepisie, jak również w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych

w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 655). Minister wyjaśnił przy tym, że przy stosowaniu środków egzekucyjnych nie chodzi o wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu, lecz doprowadzenie do spełnienia ciążącego na nim obowiązku. Dodał również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki: WSA w Warszawie z 25 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 736/11; z 14 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 85/08; z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1262/07; z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1626/07 oraz wyroki NSA: z 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 944/08; z 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Skarga składana w trybie art. 54 § 1 cytowanej ustawy, powinna dotyczyć zatem konkretnej czynności egzekucyjnej

i musi być umotywowana ewentualnymi konkretnymi nieprawidłowościami

w czynnościach wykonawczych organu egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna zatem postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez ten organ lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. W rozumieniu powołanych powyżej przepisów

i orzecznictwa, nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej skargę na czynność egzekucyjną można było traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie innych okoliczności wyłaniających się w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 lipca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1014/06). Wśród tych okoliczności orzecznictwo wymienia w szczególności te, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, m.in. zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3609/06). Za niedopuszczalną uznaje się bowiem sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. Minister Rozwoju i Finansów w pełni podzielił przytoczony wyżej pogląd.

Odpowiadając na zarzuty zażalenia w całości organ uznał je za chybione. Stwierdził bowiem, że w świetle wyżej zaprezentowanego stanowiska kwestie w nim podniesione nie mogą stanowić przedmiotu skargi wniesionej w trybie art. 54 u.p.e.a. Nie są to bowiem zastrzeżenia odnoszące się stricte do czynności egzekucyjnej dokonanej przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Podniesione kwestie mogą stanowić podstawę innych środków prawnych przewidzianych w ustawie egzekucyjnej. Tym samym organ I instancji zasadnie nie odniósł się do tych kwestii w zaskarżonym postanowieniu. Odnośnie zarzutu dokonania czynności w okresie wstrzymania wykonania decyzji wymiarowej, wskazał, że w dacie dokonania czynności postanowienie WSA z 17 września 2015r., sygn. akt VIII SA/Wa 689/15 nie było prawomocne.

W skardze do Sądu, wnosząc o uchylenie w całości postanowień organów obydwu instancji oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, skarżący postawił szereg zarzutów naruszenia przepisów:

- art. 60 § 1 w zw. z art. 54 § 1 w zw. § 5a w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 89 w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię

i w konsekwencji uznanie, że zarzut skarżącego o braku istnienia obowiązku, który mógłby stanowić podstawę do prowadzenia wobec skarżącego egzekucji polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną skarżącego nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na czynność egzekucyjną, gdyż wykracza poza zakres przedmiotowy tego rodzaju środka ochrony prawnej i wobec tego nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną stanowiąca podstawę obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym - w rezultacie wydania którego, doszło do zajęcia prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną skarżącego - jest nieważna z mocy samego prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydana na podstawie przepisów ustawy

o grach hazardowych, które nie zostały należycie notyfikowane Komisji Europejskiej, mimo że obowiązek taki wynikał wprost z obowiązującej wówczas dyrektywy 98/34/WE;

- art. 89 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zw. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h

i art. 89 w zw. z art. 26b § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia innej wierzytelności pieniężnej skarżącego w sposób rażąco sprzeczny z powołanymi powyżej przepisami, tj. w oparciu o wadliwie wystawiony tytuł wykonawczy z uwagi na jego wady formalnoprawne - pozbawiony był bowiem obligatoryjnych elementów jakich wymaga się od prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego (tj. nie zawierał adnotacji "odpis zgodny z oryginałem" oraz wskazywał błędną podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, tj. decyzję, która jest nieważna z mocy samego prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako, że wydana została na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, które nie zostały należycie notyfikowane Komisji Europejskiej mimo, że obowiązek taki wynikał wprost z obowiązującej wówczas dyrektywy 98/34/WE), których to brak powodował niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, który powinien skutkować realizacją sankcji z art. 29 § 2 u.p.e.a.;

- art. 89 u.p.e.a. w zw. art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez brak całościowego rozpoznania i przeanalizowania przez Ministra wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów, co skutkowało pominięciem rozpoznania kwestii legalności działania Dyrektora IS w W. oraz nie przeprowadzeniem postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie zbadaniem zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji mimo, że obowiązek taki spoczywał na organie nadzoru - decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną, stanowiąca podstawę obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym jest nieważna z mocy samego prawa jako, że wydana została na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, które nie zostały należycie notyfikowane Komisji Europejskiej mimo, że obowiązek taki wynikał wprost

z obowiązującej wówczas dyrektywy 98/34/WE;

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 89 u.p.e.a. w zw. z art. 27

§ 1 pkt 6 u.p.e.a. w zw. art. 59 § 2 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 89 u.g.h. i art. 2 Konstytucji RP poprzez zaakceptowanie przez Ministra sposobu działania Dyrektora IS

w W. polegającego na utrzymaniu w mocy postanowienia oddalającego skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innych wierzytelności pieniężnych skarżącemu w sytuacji, gdy decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną, stanowiąca podstawę obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym - w rezultacie wydania, którego doszło do zajęcia - jest nieważna z mocy samego prawa jako, że wydana została na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, które nie zostały należycie notyfikowane Komisji Europejskiej mimo, że obowiązek taki wynikał wprost

z obowiązującej wówczas dyrektywy 98/34/WE.

Odpowiadając na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134

§ 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

W okolicznościach niniejszej sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą.

Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji (Dyrektora Izby Skarbowej

w W.), w przedmiocie oddalenia skargi strony na czynność egzekucyjną. Złożona przez skarżącego skarga na czynność egzekucyjną dotyczy zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Dyrektora Izby Celnej

w B. P., której dokonano na podstawie tytułu wykonawczego Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2015 r. (nr [...]) obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej. Podstawą wydania ww. tytułu wykonawczego była decyzja Dyrektora Izby Celnej w W/ z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], wydana w oparciu o przepisy ustawy

z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Zawiadomienie o zajęciu z [...] grudnia 2015 r. zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności i zobowiązanemu w dniu [...] grudnia 2015r. Natomiast odpis ww. tytułu wykonawczego, jak wynika z adnotacji na kopii tytułu wykonawczego, której zgodność z oryginałem została potwierdzona, dołączonej do akt egzekucyjnych - doręczono zobowiązanemu [...] września 2015 r. Jak wynika chociażby z treści skargi na ww. czynność egzekucyjną okoliczności, o których mowa wyżej są bezsporne. Skarżący nie zakwestionował uprzedniego (przed dokonaniem czynności) doręczenia tytułu wykonawczego. Podaje wprawdzie jako datę doręczenia [...] września 2015 r. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia z uwagi na potwierdzenie faktu doręczenia tytułu wykonawczego, co ma istotne znaczenie.

W powyższych okolicznościach sprawy zauważyć należy, że

w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o prawidłowo wystawiony i doręczony tytuł wykonawczy organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wynikający z u.p.e.a., wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.,

tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Nadto zajęcia tych wierzytelności pieniężnych dokonał w zgodzie z treścią art. 89 § 1 u.p.e.a., poprzez przesłanie do Dyrektora Izby Celnej w B. P. zawiadomienia z [...] grudnia 2015 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zobowiązanego (z tytułu kary pieniężnej). Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone zobowiązanemu i dłużnikowi zajętej wierzytelności

[...] grudnia 2015 r.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący, choć sam odpowiadając na wezwanie organu doprecyzował swoje wystąpienie

z [...] grudnia 2015 r., że jego wniosek dotyczy skargi w trybie art. 54 u.p.e.a. Zauważyć jednocześnie wypada, iż na podstawie art. 39 pkt 12 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r.

o administracji podatkowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1269 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2016r. zmienione zostało brzmienie niektórych przepisów (w tym art. 54) ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, ze zm.). W myśl jednak art. 68 ww. ustawy z dnia 10 lipca 2015 r., do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia

w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego, iż skarga na czynności egzekucyjne, będąca przedmiotem niniejszej sprawy wpłynęła przed dniem [...] stycznia 2016 r., zastosowanie w sprawie mają przepisy u.p.e.a. w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi, o której mowa w § 1 i § 2, postanowienie wydaje organ nadzoru, a na postanowienie

o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie.

Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, stanowi zatem samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z 24 października 2014r., sygn. akt II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności

o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga w tym trybie służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie

z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA

z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt

III SA/Wa 3396/14). Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P.M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich,

w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13).

Uwagi powyższe należy odnieść do niniejszej sprawy, zwłaszcza ze względu na sposób sformułowania zarzutów, z których wynika, iż skarżący dopatruje się niedopuszczalności egzekucji i wadliwości zastosowanego środka egzekucyjnego

z powodu nieistnienia obowiązku, gdyż karę pieniężną nałożono bezprawnie, co zamierza zwalczać skargą na czynność egzekucyjną. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że zarzuty skargi na czynność egzekucyjną wykraczają poza zakres przedmiotowy tego rodzaju środka ochrony prawnej i wobec tego nie ma podstaw zarówno do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak

i uwzględnienia skargi złożonej w trybie art. 54 u.p.e.a. Przedmiotowa czynność egzekucyjna odpowiada bowiem prawu.

Wydane w sprawie rozstrzygnięcia wydane zostały w zgodzie z obowiązującymi przepisami regulującymi postępowanie egzekucyjne i postępowanie administracyjne, które to przepisy mają odpowiednie zastosowanie w egzekucji na podstawie art. 18 u.p.e.a. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów u.p.e.a. – art. 60 § 1 w zw. z art. 54 § 1 w zw. z § 5a w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 89 w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt

2 ustawy o grach hazardowych, w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tytuł wykonawczy został bowiem wystawiony prawidłowo, wskazując jako jego podstawę decyzję podlegającą wykonaniu. Z akt egzekucyjnych wynika bowiem, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2015 r. w sprawie VIII SA/Wa 689/15 o wstrzymaniu wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...], postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2015 r. w sprawie II GZ 818/15 zostało uchylone, a wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji oddalony. Wobec tego, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie uprawomocniło się, nie wystąpił skutek w postaci związania tym orzeczeniem zarówno sądu, który je wydał, jak i stron oraz innych organów państwowych i osób, o czym mowa w art. 170 p.p.s.a. Orzeczeniem tym był związany jedynie Sąd, który je wydał zgodnie z art. 164 p.p.s.a. Zgodność z prawem decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, jak już wyżej wskazano, nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, wszczętego skargą na czynność egzekucyjną. W odniesieniu zaś do zarzutu i argumentacji dotyczącej naruszenia art. 89 w zw. z art. 26b § 2 u.p.e.a., zauważyć należy, iż wskazywany przez skarżącego brak adnotacji "odpis zgodny z oryginałem" nie stanowi o wadliwości tytułu wykonawczego. Art. 26b § 2 u.p.e.a., na którego naruszenie powołuje się skarżący w swojej treści odnosi się bowiem do odpisu tytułu wykonawczego. Ewentualny brak adnotacji, o których mowa w tym przepisie, na odpisie tytułu wykonawczego nie powoduje wadliwości samego tytułu wykonawczego.

Z powyższych względów niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 7, art. 77

i art. 80 k.p.a. poprzez brak całościowego rozpoznania i przeanalizowania przez Ministra wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów, co skutkowało pominięciem rozpoznania kwestii legalności działania organu I instancji oraz nie przeprowadzeniem postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie zbadaniem zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji mimo, że obowiązek taki spoczywał na organie nadzoru. Zarzut ten bowiem został postawiony w kontekście twierdzeń skarżącego o nieważności decyzji, będącej podstawą tytułu wykonawczego, w jego ocenie nieważnej, jako wydanej na podstawie ustawy o grach hazardowych, która nie została należycie notyfikowana Komisji Europejskiej, mimo istnienia takiego obowiązku. Jak już wyżej wskazano okoliczności te nie podlegają badaniu w postępowaniu, którego przedmiotem jest skarga na czynność egzekucyjną.

W związku z powyższym nie zaistniały podstawy pozwalające na zastosowanie art. 145 § 1 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zastosowany środek egzekucyjny został przewidziany w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. i kwestionowana przez skarżącego czynność egzekucyjna dokonana z poszanowaniem zapisów art. 89 tej ustawy. Organy orzekające w sprawie nie naruszyły zatem przepisów prawa materialnego, ani procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Argumentacja skargi, w istocie zmierza do podważenia zgodności z prawem decyzji, stanowiącej podstawę do wydania tytułu wykonawczego, co nie może być objęte rozstrzyganiem w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.