Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 529/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 § 1 i § 2, art. 134
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie: WSA Ewa Ibrom, WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant: Asystent Sędziego Katarzyna Sugier, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ II instancji") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] o wymierzeniu M. Z. (dalej jako "skarżący"), zarządzającemu transportem w przedsiębiorstwie [...] O. D., kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył skarżącemu karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Decyzja organu I instancji została przesłana skarżącemu na adres przedsiębiorstwa [...] O. D., ul. [...] i odebrana w dniu 13 maja 2019 r. przez O. D..

Odwołanie od powyższej decyzji zostało nadane w dniu 28 maja 2019 r. (data stempla pocztowego). Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 maja 2019 r.

Mając powyższe na względzie organ II instancji w postanowieniu z dnia 8 lipca 2019 r. stwierdził, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu. Skarżący nie składał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

M. Z. zaskarżył postanowienie organu II instancji w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), polegające na błędnym uznaniu, że doszło do prawidłowego doręczenia decyzji w miejscu pracy strony, podczas gdy skarżący nie jest zatrudniony w przedsiębiorstwie [...] O. D. na podstawie stosunku pracy, a O. D. nie jest upoważniony do odbioru pism w imieniu strony, dlatego brak jest podstaw do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji stronie.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że decyzję faktycznie otrzymał w dniu 14 maja 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Inspektor Transportu Drogowego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wymierzeniu M. Z., zarządzającemu transportem w przedsiębiorstwie [...] O. D., kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W myśl art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.).

Z akt sprawy wynika, że decyzję z dnia [...] maja 2019 r. o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej wysłano skarżącemu na adres przedsiębiorstwa [...] O. D., ul. [...] w L.. Korespondencja została odebrana w dniu 13 maja 2019 r. przez O. D.. Termin 14 dni do złożenia odwołania, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie, upływał w dniu 27 maja 2019 r. Tymczasem odwołanie od wspomnianej wyżej decyzji skarżący złożył w dniu 28 maja 2019 r. (data stempla pocztowego).

W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości stanowisko organu odwoławczego, że złożenie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 k.p.a. (vide komentarz do art. 134 k.p.a. – A. Wróbel [w]: M. Jaśkowska, A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 443/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 789/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 61/12).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że decyzja organu I instancji została doręczona z naruszeniem art. 42 § 1 k.p.a., osobie trzeciej nieupoważnionej do odbioru pisma zamiast na adres miejsca zamieszkania skarżącego.

Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

Powołany przepis nie nakazuje określonej kolejności miejsc, w której organ winien dokonywać doręczeń. Z przepisu tego nie wynika też, że organ zobowiązany jest próbować doręczyć przesyłkę we wszystkich miejscach, w których możliwe jest doręczenie korespondencji stronie. Wybór miejsca doręczenia pozostaje po stronie organu, który ma dokonać go w sposób zapewniający prawidłowe doręczenie.

Natomiast art.43 stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Jak wynika z wyżej przedstawionych regulacji prawnych, wspartych poglądami z doktryny, w sprawie nie miała znaczenia eksponowana przez stronę w rozpoznawanym środku zaskarżenia okoliczność, że w miejscu pracy skarżącego pod adresem w którym wykonuje zawód zarządzającego transportem przesyłkę adresowaną do niego osobiście odebrał właściciel przedsiębiorstwa. Skarżący nie kwestionował, że obierająca pismo osoba nie miała upoważnienia do odbioru pism w ogóle, a jedynie, że nie miał upoważnienia do odbioru pism adresowanych do niego osobiście. Nie ma to jednak znaczenia w sytuacji, gdy nawet pisma dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej w miejscu pracy można doręczyć osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Poza tym upoważnienie do odbioru pism jest czynnością, której dokonanie nie wymaga zachowania żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, takich jak na przykład wcześniejsze lub późniejsze odbieranie przez daną osobę pism i niekwestionowanie (w innych przypadkach) skuteczności takich doręczeń przez stronę (vide: post. NSA z 30 września 2014, sygn. akt II OSK 2686/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Znaczenia, w kontekście wpływu na jej wynik, nie ma również w sprawie okoliczność podnoszona w zażaleniu, że właściciel firmy zatrudniający skarżącego wprowadził go w błąd, gdyż pismo zostało mu wręczone w dniu 14 maja 2019 r. Uchybienia pracownika lub uprawnionego organu przy odbiorze korespondencji nie mogą rzutować na skuteczność doręczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym skutki uchybień pracowników obciążają adresata (por. postanowienie SN z 5.10.1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994/12, poz. 187; postanowienie NSA z 29.06.2011 r., II OZ 525/11, LEX nr 844603). Zarówno wybór pracowników, jak i ustanawianie pełnomocników jest sprawą wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje nie można przenosić na inne osoby fizyczne lub prawne (postanowienie NSA z 24.02.2014 r., I FZ 50/14, LEX nr 1449729).

Bezsporne w sprawie jest, że M. Z. jest zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie [...] O. D. (informacja Prezydenta Miasta L. z dnia 11 lutego 2019 r.). Korespondencja organu skierowana do skarżącego była doręczana skarżącemu na wyżej wymieniony adres przedsiębiorstwa (zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego, decyzja organu I instancji). Również w odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego jako adres skarżącego wskazał adres przedsiębiorstwa - ul. [...] w L.. Skarżący na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionował sposobu doręczania mu korespondencji organu administracji, nie wskazał również innego adresu do doręczeń.

Podsumowując w sprawie możliwe było, zwłaszcza w sytuacji gdy adres pod którym strona wykonuje zawód zarządzającego transportem nie był przez nią kwestionowany w postępowaniu administracyjnym i został przez nią podany w odwołaniu a także w skardze jako adres do doręczeń, doręczenie skarżącemu w miejscu pracy pod tym adresem decyzji.

Z tych przyczyn zarzut bezskutecznego doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że kwestionowane postanowienie podjęte zostało w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).