Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 255/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 11, art. 15
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o wymeldowanie 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu B. S., prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A., kwotę 295.20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych zawierającą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu B. S. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]umarzającej postępowanie o wymeldowanie, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu 15 października 2012 r. na wniosek W. S. – właściciela lokalu wszczęto postępowanie administracyjne o wymeldowanie P. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, wskazując, że w dniu 5 listopada 2012 r. skarżący dokonał wymeldowania z powyższego adresu.

W odwołaniu skarżący wniósł o sprostowanie treści uzasadnienia powyższej decyzji, wskazując, że dokonał zawiadomienia – wymeldowania w dniu 4 listopada 2010r., a wymeldowanie nastąpiło z urzędu, na skutek wykonania eksmisji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący osobiście wymeldował się z wskazanego lokalu w dniu 5 listopada 2012 r., a zarzuty odwołania dotyczą niewłaściwego uzasadnienia decyzji, co, w ocenie strony, wymaga sprostowania. Zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji wykonania obowiązku meldunkowego, polegającego na osobistym wypełnieniu i podpisaniu druku "Zgłoszenie wymeldowania z pobytu stałego", niecelowym stało się dalsze prowadzenie postępowania dotyczącego wymeldowania strony. W ocenie Wojewody okoliczności, które były podstawą wykonania czynności meldunkowej nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W skardze z dnia 7 lutego 2013 r. P.P. podniósł, że wymeldowanie z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł. nastąpiło w rzeczywistości w dniu 4 listopada 2010 r. w formie ustnej informacji dokonanej w Delegaturze UMŁ Ł.-Ś. i było wynikiem wykonania przez komornika wyroku eksmisyjnego. Natomiast na wezwanie tego organu został wymeldowany w dniu 5 listopada 2012 r. w formie zapisu elektronicznego i dokumentacji papierowej. Skarżący wyjaśnił, że sprawa jest faktycznie bezprzedmiotowa, lecz wnosi o sprostowanie uzasadnienia decyzji, że wymeldowanie nastąpiło z urzędu.

W odpowiedzi na skargę z dnia 27 lutego 2013 r. Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji.

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga P. P. jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j. ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada czy postępowanie w wyniku którego wydany został zaskarżony akt, dokonana czynność, przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi oraz czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

W przedmiotowej sprawie ocenie Sądu podlega decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o umorzeniu postępowania w sprawie o wymeldowanie P. P. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w Ł., wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.).Należy przy tym podkreślić, że skarżący nie kwestionuje zasadności i trafności samego umorzenia postępowania administracyjnego, lecz wnosi o sprostowanie uzasadnienia decyzji poprzez wskazanie, że wymeldowanie nastąpiło w dniu 4 listopada 2010 r. z urzędu poprzez wykonanie wyroku eksmisyjnego, a nie jak wskazuje organ w dniu 5 listopada 2012 r.

Z prawidłowo ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego wynika, że przedmiotowe postępowanie wszczęto w dniu 15 października 2012 r. na wniosek właściciela lokalu położonego przy ul. S. [...] nr [...] w Ł. Natomiast skarżący dopiero w dniu 5 listopada 2012 r. w Delegaturze Urzędu Miasta Ł. wymeldował się ze wskazanego powyżej adresu. Jak wynika z dokumentu zatytułowanego "zgłoszenie pobytu stałego" P. P. od dnia 5 listopada 2012 r. zameldowany jest na pobyt stały w Ł. przy ul. K. [...] (k. 18 - akt admin.). W tej sytuacji organ meldunkowy zasadnie uznał, że dalsze prowadzenie niniejszego postępowania jest bezprzedmiotowe, skoro zamierzony przez właściciela lokalu rezultat został osiągnięty poprzez złożone w dniu 5 listopada 2012 r. oświadczenie skarżącego. Zgodnie z treścią przepisu art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Skoro zatem skarżący sam wymeldował się z pobytu stałego, należy podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie, że wydanie decyzji o wymeldowaniu go z pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 ze zm.) stało się zbędne.

W orzecznictwie i judykaturze przyjmuje się zgodnie, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie, co do jej istoty. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. W toku prowadzonego postępowania skarżący sam wymeldował się ze wskazanego adresu, zatem brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania tej sprawy.

Okoliczność, że skarżący pozostawał w przekonaniu, że na skutek wykonania wyroku eksmisyjnego nastąpiło jego wymeldowanie z urzędu i fakt ten został wcześniej odnotowany w Oddziale Ewidencji Ludności nie miała wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Okoliczności, które zmusiły skarżącego do opuszczenia przedmiotowego lokalu nie mają w tym wypadku znaczenia. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma złożenie przez skarżącego w dniu 5 listopada 2012 r. zgłoszenia o wymeldowaniu ze spornego adresu i zgłoszenie innego miejsca stałego pobytu. W tym miejscu podkreślić należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu osoby (art. 1 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Skoro skarżący faktycznie zamieszkuje przy ul. K. w Ł. i dobrowolnie wymeldował się ze spornego adresu w toku toczącego się postępowania o wymeldowanie, Prezydent Miasta Ł. zasadnie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wydał decyzję o umorzeniu postępowania.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. Podstawę przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu stanowił przepis art. 250 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 460 t.j.).

e.o.