Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 381/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.103 ust.1 pkt 1 lit.a
journal: Dz.U. 2014 poz 600
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta C. skierował obecnie skarżącego A. K. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W dniu [...]r. do Urzędu Miasta C. wpłynęło prawomocne orzeczenie lekarskie z dnia [...]r., nr [...] wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia dla Kierowców w S., z którego wynika, że u A. K. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,C,D,C+E,D+E oraz prawomocne orzeczenie z dnia [...]r., nr [...] stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, B+E.

W związku z powyższym decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta C. działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014r. poz. 600 z późn. zm.) cofnął A. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A,C,D,C+E,D+E (dokument nr [...] druk nr: [...]) wydanych w dniu [...]r. przez Prezydenta Miasta C.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik A. K., podnosząc, że nie zgadza się z orzeczeniem o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. A,C,D,C+E,D+E i zarzucając wadliwe przeprowadzenie badań stanu zdrowia odwołującego się. Nadto wskazując na naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. "a" ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W razie wystąpienia okoliczności wymienionych w ust. 1 cofnięcie jest obligatoryjne, ustawa bowiem używa znamienia czasownikowego "wydaje" co jest równoczesne z obowiązkiem wydania decyzji. W ocenie Kolegium ponieważ w rozpoznawanej sprawnie doszło do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii A,C,D,C+Ę,D+E, to organ pierwszej instancji musiał wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Wydanie takiej decyzji nie zostało bowiem pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności jej wydania. Nadto Kolegium wskazało, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. K. reprezentowany przez pełnomocnika adw. M. P. zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż u skarżącego stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii A, C. D, C+E,D+E, pomimo, że przeprowadzone badania zostały wykonane nierzetelnie. Nadto zarzucił naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że podczas badania wzroku skarżący nie mógł posługiwać się okularami korekcyjnymi a osoba mierząca czas reakcji posługiwała się ręcznym stoperem, co powoduje, że wyniki w ten sposób uzyskane są nierzetelne. Wskazał także, że skarżący prywatnie przeprowadził niezbędne badania, które przeczą wynikom uzyskanym w Instytucie Medycyny Pracy [...] w S.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w całości podtrzymało dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji, w dacie orzekania przez organy administracji w niniejszej sprawie, stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a cyt. ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Niemniej analiza przesłanek, jakie muszą być spełnione, aby organ mógł wydać taką decyzję, będzie wskazywała zarazem zakres postępowania dowodowego i rodzaj dowodów, jakie organ musi przeprowadzić.

Przede wszystkim zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami.

Prawidłowe jest również stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, a orzeczenia te nie podlegają jego ocenie co do zasadności ich wydania. Podkreślić należy, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje a wydane przez nich orzeczenia nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 840/08, wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. I OSK 1273/04, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 251/06 wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 471/13 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 911/13). Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone.

Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 ww. ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami.

Orzeczenie lekarskie w przedmiotowej sprawie wydano na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. z 2013r. poz. 133 ), które wprawdzie nie obowiązywało już w dacie ich wykonania, tj. 08 grudnia 2014r., ale z uwagi na treść przepisów przejściowych zawierających normę intertemporalną znalazły w niniejszej sprawie zastosowanie. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( Dz. U. z 2014r. poz. 949 ) postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, przeprowadza się na podstawie dotychczasowych przepisów. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 19 marca 2014r., zatem przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 17 lipca 2014r.

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004r. badanie lekarskie może być wykonane przez lekarza, spełniającego warunek, o którym mowa w § 14 ust. 1 albo 2, zwanego dalej "uprawnionym lekarzem". Z kolei z treści § 4 ust.1 rozporządzenia wynika, że w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku chorób wymienionych w tym przepisie. § 9 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że badania lekarskie przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Zgodnie z § 10 ust.1 uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim". Jeżeli orzeczenie lekarskie stwierdza istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, bądź zawiera ograniczenia w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami wynikające ze stanu zdrowia, uprawniony lekarz w terminie 14 dni od dnia wystawienia orzeczenia przekazuje jego kopię właściwemu organowi uprawnionemu do wydania prawa jazdy ( § 11 ust. 2). Osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania badanego ( §12 ust. 1 i 2). Uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania, przy czym wydane przez niego orzeczenie jest ostateczne ( § 13 ust.1 i 3).

W tej sytuacji Prezydent Miasta C. rozpoznając sprawę związany był ostatecznym orzeczeniem stwierdzającym istnieniem przeciwwskazań do kierowania przez skarżącą pojazdami do których kierowania wymagane jest prawo jazdy kategorii wymienionych w tym orzeczeniu. Jak już wyżej wskazano organ nie miał kompetencji do dokonywania kontroli zasadności tego orzeczenia, pomimo podnoszonych w tym zakresie zarzutów przez skarżącego, dlatego zasadnie zastosował art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami i cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A,C,D,C+E,D+E. Rozstrzygnięcie powyższe prawidłowo utrzymał w mocy organ II instancji w zaskarżonej decyzji.

Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi dotycząca wadliwości orzeczenia lekarskiego wydanego w niniejszej sprawie, ani argumentacja dotycząca naruszenia przepisów proceduralnych. Zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i wbrew zarzutom skargi, w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia. Prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wnioskowanym w skardze było niedopuszczalne w związku z zastosowaniem szczególnego trybu postępowania w sprawach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, wynikającego z procedury określonej w powołanych powyżej przepisach ustawy o kierujących pojazdami i rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012r., poz.270 z późn. zm.) skargę oddalił.