Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 180/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162, art. 223 par. 1 i 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

R.G. (zw. dalej: stroną, skarżącym) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: organem odwoławczym, organem II instancji) z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (zw. dalej: Dyrektorem UKS, organem I instancji) z [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2009 r.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

W wyniku przeprowadzonego wobec skarżącego postępowania kontrolnego, Dyrektor UKS decyzją z [...] września 2014 r. określił stronie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień, październik i listopad 2009 r. w kwocie 0 zł, oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za wrzesień i październik w kwocie 0 zł.

Orzeczenie, organ doręczył w dniu 29 września 2014 r. osobiście - przez pracownika organu kontroli skarbowej - ówczesnemu pełnomocnikowi strony – J.J. w miejscu jego pracy, tj. w siedzibie Biura Rachunkowego G Sp. z o.o.

W treści decyzji zawarto pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora IS. Termin ten upływał 13 października 2014 r.

Dnia 8 grudnia 2014 r. nowy pełnomocnik strony - doradca podatkowy, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W motywach wywodził, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego i miało związek z chorobą dotychczasowego pełnomocnika – J.J.. Przyznając, że J.J., otrzymał ww. decyzję jednocześnie wskazał, że skarżący nie miał informacji ani o zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ I instancji, ani o wydaniu przez niego decyzji, która nie została mu doręczona, przez co nie mógł wnieść odwołania. Podkreślił, że – J.J. jest leczony na depresję (od 22 września 2014 r., czyli przed dniem doręczenia decyzji), a stan jego zdrowia nie pozwala na wykonywanie pracy umysłowej czy fizycznej. Stany depresyjne przejawiają się m. in. w długotrwale obniżonym nastroju, spowolnieniu, obniżeniu funkcji poznawczych, a także w trudnościach w podejmowaniu decyzji, czy braku wiary w powodzenie działań. Zaznaczył również, że informacja o chorobie J.J. została przekazana skarżącemu dopiero 26 listopada 2014 r. Zdaniem pełnomocnika, zaburzenie psychiczne spowodowało, że J.J. nie odnotował faktu otrzymania decyzji jako istotnego, nie pomyślał o przekazaniu decyzji skarżącemu, czy sporządzeniu odwołania, co w konsekwencji uniemożliwiło wniesienie odwołania w przewidzianym terminie. Podkreślił, że o wydanej decyzji skarżący dowiedział się 26 listopada 2014 r., kiedy to w aktach sprawy w Urzędzie Kontroli Skarbowej odnaleziona została przez J.J. przedmiotowa decyzja.

Do wniosku pełnomocnik załączył odwołanie od decyzji Dyrektora UKS z [...] września 2014r. oraz zaświadczenie lekarskie z [...] listopada 2014 r, wystawione przez lekarza medycyny rodzinnej.

Kolejnym pismem - z [...] grudnia 2014r., pełnomocnik zawiadomił Dyrektora IS

o wypowiedzeniu przez skarżącego wszystkich pełnomocnictw do działania w jego imieniu. Jednocześnie wskazał, by korespondencja była kierowana na adres jedynego pełnomocnika – W.M.. W załączeniu przedłożył wypowiedzenie pełnomocnictwa J.J. z [...] grudnia 2014r. oraz pełnomocnictwo udzielone dla W.M. z [...] listopada 2014r.

Postanowieniem z [...] stycznia 2015r. Dyrektor IS odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W motywach stwierdził, że argumentację pełnomocnika, że skarżący nie ze swojej winy, a z powodu wskazanych we wniosku przyczyn obiektywnych nie był w stanie

w ustawowym terminie wnieść odwołanie, należy uznać za bezzasadną. Zaznaczył, że strona działała przez pełnomocnika – J.J., któremu zleciła prowadzenie swoich spraw, w tym odbiór decyzji. Z pełnomocnictwa stałego z dnia [...] grudnia 2009 r. wynika, że skarżący ustanowił w/w pełnomocnika i upoważnił go do reprezentowania przed organami podatkowymi, urzędami kontroli skarbowej, we wszystkich sprawach należących do właściwości tych organów, w szczególności w zakresie m.in. postępowań podatkowych. Zdaniem organu, w sprzeczności ze stanem faktycznym pozostają argumenty wniosku, że "wiedzę o wydanej decyzji strona powzięła 26 listopada 2014r., kiedy to w aktach sprawy w Urzędzie Kontroli Skarbowej odnaleziona została przez J.J. przedmiotowa decyzja, ponieważ ten pełnomocnik odebrał decyzję osobiście w Biurze Rachunkowym G Sp. z o.o. w dniu 29 września 2014 r. i nie był zmuszony jej poszukiwać w organie kontroli skarbowej. Jako bezzasadne ocenił również twierdzenia wniosku, że strona nie wiedziała o fakcie zakończenia toczącego się przed organem I instancji postępowania oraz o wydaniu decyzji, ponieważ informacja ta nie została jej przekazana a przedmiotowa decyzja nie została jej doręczona, co spowodowało brak wniesienia odwołania.

Dyrektor IS podkreślił, że skarżący działał przez pełnomocnika, a zatem decyzja została doręczona pełnomocnikowi. Strona winna zadbać o sprawność i skuteczność komunikacji z ustanowionym przez siebie pełnomocnikiem. Ewentualna nieprawidłowa komunikacja pomiędzy stroną a ustanowionym przez nią pełnomocnikiem, nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia terminu, uprawdopodobniającą brak winy strony w uchybieniu terminu. Pełnomocnictwo dla ówczesnego pełnomocnika zostało przez skarżącego wypowiedziane [...] grudnia 2014r. Organ zaznaczył też że, w sytuacji gdy uchybienie terminu jest wynikiem zaniechań pełnomocnika, to badaniu podlega, czy pełnomocnik uprawdopodobnił swój brak winy w uchybieniu, jednakże w istocie zaniechanie pełnomocnika obciąża samą stronę, to ona bowiem ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych.

Zdaniem Dyrektora IS, o braku staranności w działaniu pełnomocnika świadczy fakt, że kontaktując się telefonicznie w dniu 26 listopada 2014 r. z pracownikiem Urzędu Kontroli Skarbowej w celu udostępnienia akt sprawy, w związku z faktem wystawienia przez Urząd Skarbowy tytułów wykonawczych, J.J. po informacji uzyskanej od pracownika organu, że tytuły najpewniej dotyczą doręczonej mu osobiście decyzji w dniu 29 września 2014 r. stwierdził, że decyzję gdzieś odłożył i zapomniał o niej. Zapytał się również, jak wygląda sprawa możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji.

Dalej organ wskazał, że J.J. uchybił terminowi do złożenia odwołania z własnej winy poprzez niestaranność w działaniu jako profesjonalny pełnomocnik. Pomimo rozpoczętego od 22 września 2014r. leczenia i faktu, że na zaświadczeniu wskazano, że stan zdrowia nie pozwala na wykonywanie przez niego pracy umysłowej i fizycznej - nie powiadomił mocodawcy o swoim stanie zdrowia, mogącym mieć wpływ na wykonywane obowiązki. Decyzję odebrał w miejscu pracy. Organ podkreślił, że depresja jest chorobą przewlekłą, która nie rozpoczyna się nagle. J.J. zaczął proces leczenia od dnia 22 września 2014 r., zatem, mając świadomość swojej niedyspozycji nie poinformował mocodawcy o swoim stanie zdrowia, który może mieć wpływ na wykonywane przez niego obowiązki w charakterze pełnomocnika.

Powyższe bezsprzecznie wskazuje na niestaranność w działaniu tego pełnomocnika, która nie stanowi przeszkody nagłej i niemożliwej do przezwyciężenia przy dokonaniu czynności procesowej, oraz której to przeszkody strona nie mogłaby usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Organ podkreślił, że o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

W złożonym wniosku pełnomocnik nie uprawdopodobnił, aby w okresie od [...] września do [...] października 2014 r., tj. w terminie, w którym zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej powinno zostać wniesione odwołanie, zaistniały nagłe przeszkody, które byłyby niemożliwe do przezwyciężenia w dokonaniu tej czynności w terminie.

W skardze do tutejszego Sądu strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie w/w postanowienia w całości.

Zarzuciła naruszenie: a/ art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak uwzględnienia argumentów strony uprawdopodobniających uchybienie terminowi bez winy podatnika; b/ art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia bez uwzględnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego; c/ art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie wszelkich istotnych dowodów.

Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej P.p.s.a. wniósł o uwzględnienie zawartych w skardze wniosków dowodowych i przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów.

W uzasadnieniu między innymi podniosła, że w sprawie spełniono wszystkie warunki

do przywrócenia terminu. Uprawdopodobniono bowiem brak winy w uchybieniu

terminu wskazując, że przyczyną uchybienia była choroba (depresja) ówczesnego pełnomocnika strony. Postępowanie było zatem prawidłowe i powinno zostać zakończone przywróceniem terminu i stwierdzeniem skutecznego wniesienia odwołania. Dodała, że warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania, które w sprawie zostało zachowane. Podkreśliła, że dowiedziała się o zakończeniu toczącego się postępowania w momencie otrzymania tytułu wykonawczego, który wskazywał jako podstawę decyzję z dnia 26 września 2014 r. Dlatego skierowała pytanie w tej sprawie do swojego ówczesnego pełnomocnika, który telefonicznie zwrócił się do urzędu. Dopiero wówczas pełnomocnik ten przypomniał sobie o fakcie otrzymania decyzji z dnia [...] września 2014r. Zatem, brak przekazania oraz skutek w postaci nieterminowego wniesienia odwołania spowodowany był chorobą J.J., która uprawdopodobnia brak winy ówczesnego pełnomocnika.

W skardze wskazano również, że do czasu zdarzenia, które stało się przedmiotem niewywiązania się przez J.J. z obowiązków pełnomocnika, strona nie zauważyła żadnych oznak mogących wskazywać na konieczność zmiany pełnomocnika bądź przedsięwzięcia innych działań w celu dochowania staranności. Dopiero otrzymanie tytułu wykonawczego oraz uzyskanie po czasie informacji odnośnie wydanej decyzji z [...] września 2014r. spowodowały konieczność zmiany pełnomocnika. Podkreślono, że informacja o chorobie J.J. została przekazana skarżącemu dopiero w dniu 26 listopada 2014 r.

Pełnomocnik podkreślił, że w toku leczenia, które rozpoczęło się we wrześniu 2014r., J.J. zgromadził liczne dokumenty potwierdzające jego chorobę. Są one istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia, gdyż w sposób bardziej dosłowny i szczegółowy uprawdopodabniają brak winy strony (jej pełnomocnika) w uchybieniu terminu, co jest kwestionowane przez organ. W dniu 29 września 2014 r. J. otrzymał skierowanie z poradni lekarza rodzinnego do poradni specjalistycznej w celu uzyskania oceny specjalistycznej oraz dalszego leczenia. Zgodnie z zaświadczeniem lekarskim z [...] lutego 2015r. oraz dołączonym od niego opisem J.J. leczony jest psychiatrycznie od 1 października 2014r. do dnia dzisiejszego. Lekarz psychiatra postawił diagnozę i dokonał rozpoznania pacjenta: F48, co oznacza zaklasyfikowanie jego zaburzeń do kategorii "Inne zaburzenia nerwicowe".

Natomiast w opisie do zaświadczenia stwierdzono m.in., że J.J., jest nerwowy, pobudliwy, ze stanami łęku egzystencjonalnego, ma problemy ze skupieniem uwagi, jednym z przepisanych Panu J. leków jest np. Doxepin (stosowany w leczeniu różnych form depresji, stanach napięcia i niepokoju, lękach i bezsenności pochodzenia nerwowego). Z załączonych opisów kolejnych spotkać wynika, że stan J.J. od rozpoczęcia leczenia do grudnia 2014 r. nie okazał poprawy.

Z kolei, z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2015 r. wynika że J.J. leczony jest z zaburzeń natury psychicznej (depresji, zaników pamięci) od dnia 22 września 2014r. Otrzymuje leczenie w postaci leków uspokajających oraz psychotropowych. Jest pod stalą opieką Poradni Zaburzeń Psychologicznych. Jest ponadto niezdolny do pracy umysłowej.

Dalej pełnomocnik podkreślił, że także J.J. w swoim liście do skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r., stwierdził, że jego zaniedbanie jako pełnomocnika nastąpiło bez jego świadomego udziału, oraz że pomimo że decyzja ta został mu doręczona osobiście, do tej pory nie przypomina sobie tego zdarzenia.

Strona w skardze powołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące na depresję jako okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w niedochowaniu terminu.

W załączeniu do skargi przedłożył zaświadczenia lekarskie na okoliczność potwierdzenia korzystania przez J.J. z poradni lekarza rodzinnego oraz poradni zdrowia psychicznego, jak też pismo J.J. z [...] lutego 2015r. do skarżącego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015r. Sąd uwzględnił wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowo została rozstrzygnięta przez organ podatkowy kwestia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało to, że strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z [...] września 2014 r., wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2009 r.

Nie była bowiem kwestionowana skuteczność doręczenia tej decyzji w dniu 29 września 2014r. przez pracownika organu kontroli skarbowej, osobiście, ówczesnemu pełnomocnikowi strony w miejscu jego pracy, to jest w siedzibie Biura Rachunkowego G Sp. z o.o.

W sprawie nie było też sporne, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony został z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy w sprawie uprawdopodobniono brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, a w rezultacie, czy zasadnie organ II instancji odmówił stronie przywrócenia terminu do jego wniesienia.

Termin do wniesienia odwołania, określony przepisem art. 223 § 1 i 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest terminem procesowym albowiem określa on termin do dokonania czynności procesowej - wniesienia odwołania.

Gdy czynność procesowa nie została przez stronę dokonana w terminie, wówczas zachodzi uchybienie terminu w postępowaniu podatkowym, co powoduje jej bezskuteczność prawną.

Przepisy przewidują jednak instytucję procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej tzw. instytucję przywrócenia terminu. Reguluje ją przepis art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiąc, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Analizując zaskarżone postanowienie przez pryzmat powołanych wyżej przepisów prawa stwierdzić należy, że Dyrektor IS dokonał właściwych ustaleń faktycznych

w sprawie i prawidłowo przeprowadził subsumpcję ustalonych okoliczności faktycznych do przepisów obowiązującego prawa. Organ II instancji zważył na przyczyn uchybienia terminu wskazane przez skarżącego i przy zastosowaniu właściwych przepisów prawa ocenił je jako nieuprawdopodabniające braku winy w złożeniu odwołania po terminie.

Z treści powołanych wyżej przepisów prawa wynika bowiem, że przywrócenie terminu uzależnione jest w szczególności od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy w uchybieniu terminu. Dla oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. Dlatego należy zgodzić się z organem, że o braku winy można mówić wówczas, gdy nawet przy użyciu przez stronę największego w określonym stanie faktycznym wysiłku, nie była ona w stanie przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła jej dokonanie czynności w terminie. Stanowisko to znajduje swoje już ugruntowane odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. III SA 1581/95 i z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. III SA 1716/99). Koniecznym też jest zaznaczenie, że brak zawinienia w uchybieniu terminu może nastąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślenia przy tym wymaga, że na równi z zawinieniem strony traktuje się zawinienie osób, którym zleciła ona prowadzenie swoich spraw, a więc również pełnomocnikowi, którego strona upoważniła do sporządzenia oraz wniesienia odwołania. W sytuacji gdy uchybienie terminu jest wynikiem zaniechań pełnomocnika, badaniu podlega, czy pełnomocnik uprawdopodobnił swój brak winy w uchybieniu, jednakże w istocie zaniechanie pełnomocnika obciąża samą stronę. To ona bowiem ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych.

Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 162 Ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji (wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. I FSK 374/06).

We wniosku o przywrócenie ww. terminu obecny pełnomocnik strony

powołał, generalnie rzecz ujmując, jako przyczynę uchybienia terminu, stan psychiczny ówczesnego jej pełnomocnika. Przekonując o chorobie psychicznej w/w osoby, jako przesłance uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu, załączył zaświadczenie lekarskie wydane na żądanie J.J. w dniu [...] listopada 2014 r. przez lekarza medycyny rodzinnej z którego wynikało, że jest on leczony od 22 września 2014 r. i nadal i że stan jego zdrowia nie pozwala mu na wykonywanie pracy umysłowej i fizycznej.

Na tym tle pełnomocnik wywodził, że objawy depresyjne przejawiały się m.in.

w długotrwale obniżonym nastroju, spowolnieniu, obniżeniu funkcji poznawczych,

a także w trudnościach w podejmowaniu decyzji czy braku wiary w powodzenie działań. Podkreślał, że zaburzenia psychiczne spowodowały, że J.J. nie odnotował faktu otrzymania decyzji jako istotnego.

Sąd zauważa, że choroba strony / pełnomocnika ją reprezentującego może stanowić okoliczność wyłączającą winę strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, ale nie musi to mieć miejsca w każdym przypadku. Ocena, czy w konkretnej sprawie choroba stanowiła przyczynę usprawiedliwiającą opóźnienie wymaga rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności, czy (tu) pełnomocnik faktycznie nie miał możliwości podjęcia stosownych działań.

Zatem, mając na względzie wszystkie wynikające z akt sprawy okoliczności (przedstawione dowody, argumenty strony wynikające z poszczególnych składanych przez pełnomocnika pism) jako słuszną należy ocenić uwagę Dyrektora IS, że mimo użytych w zaświadczeniu z [...] listopada 2014r. sformułowań "nadal" i "pozostawanie

w stanie zdrowia nie pozwalającym na wykonywanie pracy umysłowej i fizycznej" - to ówczesny pełnomocnik strony działał w ramach udzielonego pełnomocnictwa, co najmniej do [...] listopada 2014r. m.in. odbierając w miejscu swojej pracy w dniu

29 września 2014r. decyzję organu I instancji, dzwoniąc niemalże dwa miesiące próżniej - 26 listopada 2014r. do organu w celu powzięcia informacji dotyczących wystawionych tytułów wykonawczych (co było konsekwencją wcześniejszego kontaktowania się strony z pełnomocnikiem) oraz dopytywania się o możliwości przywrócenia terminu.

Powyższe okoliczności wynikają między innymi z notatki służbowej pracownika organu sporządzonej po rozmowie telefonicznej przeprowadzonej z J.J. w dniu 26 listopada 2014r. Wynika z niej, że J.J. dopytywał się o wystawione tytuły wykonawcze, o możliwość przeglądania akt dotyczących dwóch prowadzonych przez ten organ wobec skarżącego postepowań. To wówczas też przypomniał sobie, że została mu doręczona w/w decyzja wydana przez organ I instancji w przedmiocie podatku VAT.

Faktu przeprowadzenia samej rozmowy telefonicznej, ani J.J., ani obecny pełnomocnik nie kwestionują.

Zdaniem Sądu słusznie organ ocenił przedmiotowy dowód stwierdzając, że pozostaje on w sprzeczności z zachowaniami – działaniami ówczesnego pełnomocnika strony

i nie uprawdopodobnia on braku winy w uchybieniu terminowi, tzn. nie przekonuje

o tym, że pełnomocnik faktycznie nie miał możliwości podjęcia stosownych działań. Innymi słowy w/w okoliczności nie wskazują na nagły charakter choroby, który w sposób bezdyskusyjny świadczyłby o tym, że pełnomocnik, którego miejscem pracy jest przecież biuro rachunkowe - nie mógł w żaden sposób dokonać tej konkretnej czynności procesowej, jakim było wniesienie odwołania.

Nie sposób też nie zauważyć, że cała aktywność w wykazaniu choroby ówczesnego pełnomocnika objawiła się dopiero z dniem 26 listopada 2014 r. i zbieżna jest z datą przeprowadzonej przez J.J. rozmowy z pracownikiem organu. To tego dnia, na jego żądanie lekarz rodzinny wystawił wyżej opisane zaświadczenie. Wszystkie kolejne dokumenty (oprócz jednego – o czym poniżej) przedłożone przez stronę w załączeniu do skargi pochodzą z okresu znacznie późniejszego – z 2015r.

Jak zostało to powyżej zaakcentowane, wśród załączonych do skargi dowodów potwierdzających chorobę J.J., które jak twierdzi obecny pełnomocnik –

w/w osoba zgromadziła w toku swojego leczenia, które rozpoczęło się we wrześniu 2014 r., znajduje się kserokopia wydanego [...] września 2014 r. dla J.J. skierowania z poradni lekarza rodzinnego do poradni specjalistycznej w celu uzyskania oceny specjalistycznej oraz dalszego leczenia. Dziwi fakt, że choć dowód, ten (z racji daty wystawienia), istniał w momencie wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu, strona skarżąca ani o nim nie wspomniała, ani go nie przedstawiła. Podobnie należy ocenić brak powoływania się we wniosku na fakt leczenia się J.J. od 1 października 2014 r. w poradni specjalistycznej. Nadto, na tle załączonego do skargi skierowania rodzi się jeszcze jedno pytanie, czy zostało ono w ogóle zrealizowane, skoro jest nadal w posiadaniu J.J..

Dyrektor IS wydając zaskarżone rozstrzygnięcie mógł i oparł się jedynie na tych dowodach i argumentach, którymi strona posługiwała się wnosząc wniosek

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W istocie, jak słusznie zaznaczył Dyrektor IS, nie jest obowiązkiem organów wyjaśnianie dodatkowych okoliczności uchybieni terminu. To wniosek zainteresowanego ma uprawdopodobnić brak winy

w uchybieniu terminu a nie działanie organu ex officio.

Na ocenę słuszności wydanego postanowienia rzutują również wykazane

w odpowiedzi na skargę rozbieżności w argumentacji strony skarżącej. Przypomnieć bowiem należy, że raz w skardze pełnomocnik wskazał, że w dniu, gdy skarżący skontaktował się ze swoim ówczesnym pełnomocnikiem – J.J., ten po skontaktowaniu się z urzędem skarbowym, przypomniał sobie o fakcie otrzymania decyzji z [...] września 2014 r.(k- 8 skargi). W innym zaś miejscu wywodził, że J.J. w ogóle nie pamięta faktu odbioru przedmiotowej decyzji (k- 12 skargi).

Dualizm działań pełnomocnika, który z jednej strony, świadom swojego stanu zdrowia zgłosił się na leczenie zarówno do lekarza rodzinnego, a następnie do lekarza psychiatry oraz jest leczony przez nich równocześnie, a w tym samym czasie pełnił funkcję pełnomocnika oraz pracował w biurze rachunkowym, pozostaje ze sobą we wzajemnej sprzeczności. Słusznie organ przyjął, że mając na względzie całokształt okoliczności sprawy J.J. nie dochował należytej staranności w działaniu, w pełnionych przez siebie obowiązkach jako profesjonalny pełnomocnik.

Tym samym, w świetle przedstawionych powyżej rozważań, nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Organ trafnie przyjął, że w świetle okoliczności sprawy, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych

w skardze przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Organ należycie dochował nałożonego na niego obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę