Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1925/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 1  pkt 2 w zw. z  art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Waldemar Śledzik Protokolant asystent sędziego Anna Siwonia - Rybak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął A. K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, w związku z ustaleniem, iż wymieniony został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 kk.

Po rozpoznaniu odwołania A. K. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...].

W uzasadnieniu organ podał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, w stosunku do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Komendant Główny Policji wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie obawa, o której mowa w powołanych wyżej przepisach, wynika z rodzaju popełnionego przez A. K. przestępstwa oraz jego ciężaru gatunkowego. Podał, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt [...] skarżący został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 kk (tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej). Organ wskazał, iż stan nietrzeźwości kierującego pojazdem w każdym przypadku oznacza powodowanie przez niego poważnego, choć potencjalnego, zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego, bowiem jego zdolności psychomotoryczne są znacznie ograniczone. Powołując art. 75 § 1 kpa organ wskazał, iż tego rodzaju zachowania strona dopuściła się nie po raz pierwszy, bowiem w dniu [...] maja 2006 r. A. K. również kierował samochodem w stanie nietrzeźwości (skazanie za ten czyn uległo zatarciu).

W ocenie organu można zatem przyjąć, iż strona przejawia tendencje do tego rodzaju zachowań, które z całą pewnością stwarzają niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi. Powyższe ustalenia – dotyczące zachowań umyślnych – nakazują zaliczyć A. K. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym cofnąć mu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Kierowanie pojazdami pod wpływem alkoholu świadczy bowiem o jego rażącej nieodpowiedzialności związanej z ewentualnymi następstwami wynikającymi z ograniczonej lub zniesionej działaniem alkoholu samokontroli.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. zarzucił:

– naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawdziwym zarzuceniu popełnienia wielu przestępstw w sytuacji gdy przedmiotem postępowania karnego było jedno przestępstwo (wcześniejsze skazanie uległo zatarciu) oraz uznanie, iż z uwagi na naruszenie porządku prawnego czynem określonym w art. 178a § 1 kk, istnieje przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń określona dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych zarzucanego czynu, postawa skarżącego oraz fakt jego dotychczasowego nienagannego trybu życia dającego rękojmię prawidłowego i ostrożnego przechowywania i użytkowania posiadanej broni prowadzą do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji,

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz oparcie uzasadnienia na danych dotyczących informacji niebyłych w świetle prawa – tj. wykreślonych z rejestru karnego.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu, powołując się na orzecznictwo, wskazał, że popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk nie stwarza automatycznie istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, konieczne jest zatem wykonanie związku przyczynowego pomiędzy jego popełnieniem, a cechami charakteru i jego postępowaniem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W myśl natomiast przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Analiza powyższej normy prawnej była przedmiotem uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (ONSA i WSA 2010, nr 1, poz. 5), w której stwierdzono, iż cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W takim bowiem przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest uznanie za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W stosunku do tych osób organ nie musi dokonywać oceny, czy obawa taka rzeczywiście istnieje, gdyż dokonał jej sam ustawodawca w sposób wiążący. Powyższy wywód nie zamyka jednak katalogu podstaw, wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, które skutkują obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń. Co do innych osób, które zostały skazane za inne niewymienione w powyższym przepisie przestępstwa bądź toczy się wobec nich postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi szczegółowo analizować i uzasadniać istnienie takiej obawy.

Takiej analizy organy Policji w niniejszej sprawie dokonały w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, a swoje stanowisko w sposób prawidłowy uzasadniły.

Nie ulega wątpliwości, że w stosunku do A. K. zapadł prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt [...], którym uznano go za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości) i skazano na karę [...] miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres [...] lat próby. Orzeczono ponadto środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat oraz świadczenie pieniężne.

Jak wielokrotnie wskazywał w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 783/09, Lex nr 597856).

Pozwolenie na broń jest też swoistym przejawem zaufania państwa do obywatela, który daje rękojmię korzystania z przywileju posiadania broni palnej w taki sposób, by nie stworzyć zagrożenia dla szeroko rozumianej sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący natomiast, świadomie wprowadzając się w stan nietrzeźwości, a następnie decydując się na kierowanie pojazdem na drodze publicznej, rękojmię bezpiecznego używania broni utracił. Wykazał bowiem brak odpowiedzialności i lekceważący stosunek do obowiązującego prawa, podejmując działania, które stanowią czyn zabroniony. Swoim postępowaniem sprowadził bowiem pośrednio zagrożenie dla życia, zdrowia oraz mienia innych uczestników ruchu drogowego, co daje podstawę do przyjęcia, iż nie spełnia "najwyższych standardów zachowania", wymaganych od posiadacza broni (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2002 r., sygn. akt II OSK). Stąd też nawet nienaganna opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim, prawidłowe przechowywanie broni, nie dają podstaw do przyjęcia, że w przyszłości swoim zachowaniem nie narazi na szwank interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Obawę taką potwierdza fakt, iż prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości A. K. dopuścił się już po raz drugi, co wynika z przywołanego przez organ wyroku Sądu Rejonowego w N.z dnia [...] sierpnia 2006 r. sygn. akt [...], którym uznano go winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Należy zgodzić się ze skarżącym, iż skazanie uległo zatarciu, jednakże nie można w związku z tym twierdzić, iż nigdy wcześniej nie wszedł on w kolizję z prawem. Uzasadnione jest zatem stwierdzenie, na co zwrócił uwagę organ, że skarżący nie wyciągnął wniosków na przyszłość, skoro dopuścił się podobnego czynu ponownie.

Jednocześnie należy wskazać, iż zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 Kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt skazania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.05.2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 06.09.2002 r., sygn. akt III SA 377/01, LEX nr 126796).

Nie sposób zatem uznać, że Komendant Główny Policji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd nie podziela też zarzutu skarżącego o naruszeniu przepisów art. 7 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Jako priorytet należy bowiem traktować troskę organów Policji o interes społeczny, przejawiający się dążeniem do zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego poprzez cofanie uprawnień do posiadania broni osobom, które tym dobrom mogą zagrozić. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżona decyzja zawiera obszerne uzasadnienie wystąpienia uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów korzystnych dla skarżącego. W przypadku bowiem zaistnienia przesłanki "uzasadnionej obawy", cofnięcie pozwolenia na broń ma charakter obligatoryjny, do czego odniósł się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oznacza to prymat interesu społecznego nad interesem strony, a przedmiotowe korzystne dla strony okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.