Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 186/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1148
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. D. na czynność Burmistrza Gminy B. D. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów dojazdu niepełnosprawnego dziecka do placówki edukacyjnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżąca S. D. wywiodła skargę na czynność Burmistrza Gminy B. D. z dnia [...]12.2020 r. polegającą na odmowie dofinansowania kosztów dojazdu niepełnosprawnego dziecka do placówki edukacyjnej, pomimo obowiązku wynikającego bezpośrednio z art 39 ust 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2014 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 910; dalej: "ustawa"), zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie naruszenie art. 77 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całości zebranego materiału dowodowego w sposób wnikliwy i zgodny z zasadami logicznego rozumowania a w konsekwencji przyjęcie, że szkoła — Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. jest szkołą najbliższą w rozumieniu przepisów ustawy, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że szkołą najbliższą jest placówka edukacyjna "A" w L.;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy, polegające na błędnym ustaleniu, że nie zaszły przesłanki warunkujące dofinansowanie dojazdów niepełnosprawnej córki strony skarżącej do placówki "A" w L., podczas gdy placówka ta jest najbliższą placówką edukacyjną w rozumieniu tej ustawy, co stwarza obowiązek po stronie Gminy dofinansowania dojazdów.

Biorąc pod uwagę powyższe, w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej czynności polegającej na odmowie dofinansowania dojazdów dziecka do wymienionej placówki w L. oraz na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. o uznanie tego uprawnienia, także o zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na poparcie skargi podniesiono, że pismem z dnia [...] maja 2020 r. skarżąca zwróciła się do organu z prośbą o dofinansowanie kosztów dojazdów niepełnosprawnej córki do Niepublicznej Szkoły Podstawowej "A" w L. Dotychczas, na podstawie umowy zawartej ze skarżącą w dniu [...]01.2020 r. organ dofinansowywał dojazdy małoletniej do placówki ZSP nr [...] w B. D. Niemniej jednak, skarżąca znalazła inną placówkę szkolną znajdującą się w L., która lepiej realizuje potrzeby dziecka, gdyż posiada specjalistyczne programy terapeutyczne najodpowiedniejsze dla tej małoletniej. Skarżąca wnosiła o podpisanie stosownego aneksu do umowy tak, by od momentu podjęcia nauki w szkole w L. tj. od września 2020 r. dojazdy dziecka były w dalszym ciągu finansowane przez Gminę. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2020 r. organ odmówił dofinansowania wskazując, że obowiązkiem Gminy jest zapewnienie uczniom bezpłatnego transportu do najbliższej szkoły, a szkoła wskazywana przez skarżącą, w przekonaniu organu, nie jest placówką najbliższą w rozumieniu ustawy Prawo oświatowe. W piśmie z dnia [...] września 2020 r. skarżąca zwróciła się z ponowną prośbą o dofinansowanie dojazdów wskazując przy tym, dlaczego placówka w L. jest placówką najbliższą, a zarazem najodpowiedniejszą. Organ po raz kolejny nie przychylił się do wniosku skarżącej podnosząc, że Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. posiada wolne miejsce na nowy rok szkolny 2020/2021, jest placówką odpowiednią dla dziecka, a koszty dojazdu do tej placówki zostaną pokryte przez Gminę.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r., pełnomocnik skarżącej zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie załączając do niego orzeczenie nr [...] z dnia [...]08.2020 r. o potrzebie kształcenia specjalnego córki skarżącej (dalej "orzeczenie") oraz pismo z dnia [...] listopada 2020 r. z Zespołu Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. Pełnomocnik wskazał, że zgodnie z orzeczeniem, małoletnia wymaga kształcenia rozwojowego skierowanego na rozwój wszystkich funkcji poznawczych: słuchowych, wzrokowych, percepcyjnych, myślenia, pamięci oraz koncentracji uwagi. Integracja sensoryczna jest formą terapii oferowaną przez placówkę szkolną w L., w przeciwieństwie do Zespołu Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W, który ze względu braku wykwalifikowanej kadry nie realizuje terapii w tym zakresie. W piśmie jednak z dnia [...] grudnia 2020 r., organ ponownie odmówił skarżącej dofinansowania powołując się na uprzednią argumentację. Ponadto organ wskazał, że wobec braku miejsc w Zespole Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. uzyskał informację, że Ośrodek Rewalidacyjno - Wychowawczy prowadzony w Ośrodku Rehabilitacyjno - Wychowawczym "B" w W. posiada wolne miejsca dla dzieci wymagające specjalnego kształcenia.

Odnosząc się do powyższego argumentu, skarżąca podniosła, że organ nie wziął pod uwagę, iż wskazywana placówka nie jest szkołą, a jedynie ośrodkiem dziennym, do którego mogą uczęszczać dzieci ze specjalnymi potrzebami. Placówka ta realizuje program różnych terapii, lecz nie posiada w swojej ofercie programu edukacyjnego takiego, jak szkoły specjalne. Jak wskazano w orzeczeniu, małoletnia wymaga zaplanowania dalszego kształcenia, a także rozwoju poszczególnych kompetencji osobistych i społecznych. Ośrodek "B" zapewnia jedynie dostęp do specjalistycznych terapii bez możliwości realizacji odpowiedniego programu szkolnego. Podstawą określenia, która placówka edukacyjna jest najbliższa, jest orzeczenie z dnia [...] sierpnia 2020 r., które wyczerpująco wskazuje potrzeby małoletniej, a tym zalecenia szkolne oraz terapeutyczne. Organ dokonał własnej interpretacji orzeczenia pomijając całkowicie wskazania i zalecenia Zespołu Orzekającego, tym samym błędnie wskazując, że Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. spełnia kryterium najbliższej placówki w rozumieniu przepisów ustawy. W orzeczeniu jednoznacznie wskazano na potrzebę edukacyjną małoletniej wraz z uwzględnieniem odpowiednich zajęć terapeutycznych, czego organ nie wziął pod uwagę i zalecił skarżącej zgłoszenie córki do Zespołu Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych, która to placówka nie zapewnia wymaganych terapii. Organ wskazał również możliwość rekrutacji do Ośrodka "B", który to ośrodek nie zapewnia zajęć edukacyjnych, a jedynie terapeutyczne. Rekomendowane przez organ placówki nie zapewniają odpowiednich programów terapeutycznych i edukacyjnych niezbędnych do prawidłowego rozwoju małoletniej, co wynika bezpośrednio ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie, w tym pisma z ZSS w W. z dnia [...] listopada 2020r. Pomijając oblężenie w W. Ośrodka "B", czy też Zespołu Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych strona skarżąca wskazała, że żadna z tych placówek nie jest w stanie we właściwy sposób zapewnić odpowiednie warunki szkolno-terapeutyczne dla małoletniej córki skarżącej.

Powyższe utwierdza stronę skarżącą w przekonaniu, że organ niewłaściwie rozpatrzył przedstawione przez skarżącą dowody i dokonał ich interpretacji w sposób niezwykle wybiórczy, pobieżny, odbiegający od jakichkolwiek zasad logicznego rozumowania a prezentowane stanowisko organu stoi w sprzeczności z orzeczeniem.

W dalszej argumentacji skargi podkreślono, że rodzicom niepełnosprawnego dziecka przysługuje prawo wyboru szkoły, które gwarantowane jest przez art. 70 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Skarżąca takiego wyboru dokonała, kierując się posiadanym orzeczeniem i dobrem dziecka. Wnosząc o dofinansowanie dojazdu dziecka potwierdziła i w wystarczający sposób udowodniła, że wskazana szkoła jest dla dziecka "najbliższa", gdyż najpełniej realizuje zalecenia zawarte w orzeczeniu. Bezsprzeczny jest fakt, że organ dokonał nieumiejętnej interpretacji i błędnej analizy orzeczenia. Wskazał placówkę najbliższą opierając się wyłącznie na kryterium bliskości geograficznej i na błędnym, nie mającym pokrycia w orzeczeniu założeniu, że Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. jest odpowiednią placówką spełniającą wszystkie zalecenia i rekomendacje wskazane w orzeczeniu. Powołując się na poglądy judykatury akcentowano następnie, że twierdzenia organu, iż Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. jest w stanie zapewnić realizację wszystkich zaleceń wynikających z orzeczenia jest gołosłowne i oderwane od rzeczywistych możliwości tej placówki. Tymczasem kwestii, która placówka szkolna będzie właściwa dla zapewnienia opieki stosownej do stopnia i rodzaju niepełnosprawności konkretnego dziecka, nie sposób pozostawiać uznaniu administracyjnemu organu, na którym spoczywa obowiązek zapewnienia dowozu, czy też uznaniu kierownictwa placówki szkolnej. Należy bowiem mieć na względzie to, że obowiązek zapewnienia przedmiotowego dowozu obejmuje swym zakresem odbiorcę ze wszech miar wyjątkowego i szczególnego, czyli dzieci niepełnosprawne, zarówno w zakresie ruchowym, jak też w zakresie upośledzenia umysłowego. Ocena potrzeb i możliwości takich osób powinna wiec być dokonywana w sposób szczególnie wnikliwy, roztropny i delikatny, a przede wszystkim z wykorzystaniem wiedzy fachowej. Gmina powinna w sposób bardzo szczegółowy uzasadnić, że szkoła bliższa geograficznie posiada możliwość zapewnienia realizacji zaleceń w stopniu nie mniejszym aniżeli szkoła zlokalizowana na terenie innej gminy (posiadanie doświadczonej i wykwalifikowanej kadry, zapewnienie nauczyciela wspomagającego lub pomocy nauczyciela, zapewnienie komfortu psychicznego, poczucia bezpieczeństwa, udziału w zajęciach rewalidacyjnych, praca ze specjalistami, zapewnienie opieki pielęgniarskiej).

Organ nie uczynił zadość swojemu obowiązkowi, nie zweryfikował placówek z uwzględnieniem zaleceń z orzeczenia, przy czym bezpodstawnie upiera się, że wskazane przez niego placówki są najbliższe geograficznie i spełnią przy tym wszystkie wymagania wynikające z orzeczenia. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, "najbliższą" szkołą, przedszkolem, ośrodkiem będzie tylko taka szkoła, przedszkole i ośrodek pozwalający jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem najpełniej dostosowanym do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka. Nie musi to być szkoła najbliższa w rozumieniu faktycznej odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu.

W niniejszym stanie faktycznym skarżąca stwierdziła, że ma wątpliwości czy organ zapoznał się z przedłożonym orzeczeniem, gdyż argumentacja organu w zakresie wskazania najbliżej placówki jest sprzeczna z treścią orzeczenia szczegółowo opisującego potrzeby małoletniej. Skarżąca wskazywała uprzednio, że Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W. nie realizuje zajęć w zakresie terapii integracji sensorycznej ze względu na brak wykwalifikowanej kadry w tym zakresie. Terapia sensoryczna ma na celu poprawienie zdolności integracji bodźców zmysłowych. Zgodnie z orzeczeniem, cele rozwojowe i terapeutyczne to m.in. rozwój wszystkich funkcji poznawczych: słuchowych, wzrokowych, percepcyjnych, myślenia, pamięci oraz koncentracji uwagi. Integracja sensoryczna jest formą terapii oferowaną przez placówkę szkolną w L., a która zapewnia ponadto szereg innych programów niezbędnych do prawidłowego rozwoju małoletniej. Skarżąca dokonała wnikliwej weryfikacji wszystkich pobliskich placówek szkolnych celem wyboru ośrodka edukacyjnego spełniającego w jak największym stopniu potrzeby jej córki. Szkoła "A" w L. znajduje się w odległości ok. 50 km. od miejsca zamieszkania małoletniej. Skarżąca podjęła się codziennych dowozów córki do placówki, by ta mogła uczęszczać do szkoły dostosowanej do jej potrzeb. Po kilku miesiącach zajęć w wymienionej niepublicznej szkole podstawowej w L., małoletnia bardzo dobrze zaaklimatyzowała się w nowym środowisku szkolnym, a skarżąca zauważa znaczne postępy w jej rozwoju.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Przedstawił stan sprawy podając, że w dniu [...] stycznia 2020 r. skarżąca złożyła wniosek w sprawie dowozu niepełnosprawnego dziecka własnym transportem do szkoły - Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w B. D. wraz z orzeczeniem nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanym przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w W. Zgodnie z wnioskiem w dniu [...] stycznia 2020 r. zawarta została umowa nr [...] określająca zasady zwrotu kosztów przejazdu ucznia niepełnosprawnego i opiekuna do szkoły prywatnym samochodem w okresie od [...] stycznia do [...] grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni została też poinformowana o zasadach naliczania kwoty zwrotu poniesionych kosztów, zgodnie z art. 39 a ustawy Prawo oświatowe. W dacie [...] maja 2020 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej, w którym zwróciła się z prośbą o sporządzenie aneksu do wymienionej umowy, wskazując placówkę poza miejscem mieszkania a także poza Powiatem W., a mianowicie Niepubliczną Szkołę Podstawową "A" w L., jako miejsce nauki córki od nowego roku szkolnego 2020/2021. W związku z tym, że na terenie Powiatu W. funkcjonuje Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W., w którego skład wychodzi Szkoła Podstawowa Specjalna nr [...] w W. - 8-letnia dla dzieci z autyzmem, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym oraz z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z uwagi na pandemię koronawirusa, przeprowadzono rozmowę telefoniczną z dyrektorem tej placówki w celu ustalenia, czy placówka ta jest w stanie realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu. Z informacji przekazanej przez dyrektor placówki wynikało, że Szkoła Podstawowa Specjalna nr [...] jest w stanie w pełni realizować w pełni zalecenia dotyczące dziecka, gdyż jest to placówka przeznaczona dla dzieci z autyzmem, dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym oraz z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Dodatkowo Gmina B. D. posiadała i posiada nadal umowę na dowóz dzieci niepełnosprawnych do placówki i jest w stanie zapewnić dziecku transport. W związku z powyższym do skarżącej w dniu [...] maja 2020 r. zostało skierowane pismo odmawiające sfinansowania transportu dziecka prywatnym autem do wybranej przez rodzica placówki, jednocześnie z informacją, że najbliższą placówką, która może przyjąć dziecko, zapewnić transport oraz realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu, jest Zespół Szkół i Placówek Oświatowych w W., jako najbliższa placówka oświatowa. Skarżąca ponownie zwróciła się pismem z dnia [...] września 2020 r. z prośbą o dofinansowanie dowozu córki do wskazanej przez siebie placówki w L. argumentując, że najbliższa placówka jaką wskazał organ, czyli Zespół Szkół i Placówek Oświatowych w W., nie jest odpowiednią szkołą dla córki.

Po analizie tego indywidualnego przypadku, [...] września 2020 r. zostało skierowane pismo do skarżącej, w którym wskazano, że organ nie widzi podstaw do zwrotu kosztów przewozu dziecka do szkoły wskazanej przez skarżącą, w sytuacji kiedy na terenie Powiatu W. funkcjonuje placówka specjalna, pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, dotycząca małoletniej. Argument braku integracji sensorycznej, na który powołuje się strona skarżąca, w ocenie organu nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji dot. dziecka. Zarówno w orzeczeniu nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego, jak i w orzeczeniu nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego wydanym [...] sierpnia 2020 r. przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w W., Zespół Orzekający nie zaleca wprost integracji sensorycznej, jako koniecznej formy terapii dla dziecka. Oznacza to, że na tym etapie edukacyjnym integracja sensoryczna nie jest bezwzględnie wskazana i nie warunkuje realizacji orzeczenia. Orzeczenie wydawane jest na cały etap edukacyjny. Realizacja zaleceń nie musi więc następować jednocześnie, a funkcjonowanie dziecka z orzeczeniem w placówce reguluje tzw. IPET, czyli indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny. Podstawą przygotowania takiego zwrotu kosztów przewozu dziecka do szkoły wskazanej przez rodzica, w sytuacji programu są z jednej strony informacje zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, a z drugiej - wielospecjalistyczna ocena funkcjonowania ucznia, którą tworzą pracownicy szkoły. Dodatkowo Zespół Orzekający Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej wskazał w orzeczeniu, że uczennica powinna realizować obowiązek szkolny w szkole specjalnej. Tym bardziej placówka zaproponowana przez organ już [...] maja 2020 r. do realizacji obowiązku szkolnego dla małoletniej, czyli Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W., jest właściwa, a dodatkowym atutem jest zorganizowany na zlecenie Gminy B. D.transport dla dzieci uczęszczających do placówki z terenu Gminy. Termin majowy w przypadku ubiegania się o przyjęcie dziecka do szkoły jest bardzo istotny, z uwagi na możliwe zaplanowanie takiego przyjęcia w arkuszu organizacyjnym na kolejny rok szkolny.

Jak następnie opisywano - w dniu [...] grudnia 2020 r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnik strony skarżącej, datowany na [...] listopada 2020 r., która w imieniu skarżącej zwróciła się o dofinansowanie kosztów przejazdu do Niepublicznej Szkoły Podstawowej "A" w L., czyli wybranej przez rodzica placówki edukacyjnej, informując jednocześnie, że wskazana przez organ jako najbliższa i właściwa dla realizacji orzeczenia placówka, czyli Zespół Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W., nie posiada aktualnie wolnych miejsc, a poza tym zdaniem wnioskodawczyni, nie zapewnia realizacji orzeczenia. W związku z tym organ dokonał ponownie wnikliwej analizy sprawy. Złożone zostały zapytania dotyczące możliwości realizacji orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego małoletniej - do dotychczasowej szkoły, do której uczęszczała tj. Szkoły Podstawowej nr [...] w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr [...] w B. D., do szkoły obwodowej dziecka, czyli Szkoły Podstawowej nr [...] w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr [...] w B. D. oraz do Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych w W., które prowadzi Ośrodek Rehabilitacyjno-Opiekuńczo-Wychowawczy "B". Jest to kolejna na terenie Powiatu W. placówka edukacyjna dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim oraz z niepełnosprawnościami sprzężonymi, między innymi z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera. Dodatkowo podczas rozmowy telefonicznej z dyrektor Zespołu Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych ustalono, że aktualnie nie ma wolnego miejsca w placówce, jednak skarżąca na żadnym etapie rozpatrywania tej sprawy o takie miejsce się nie starała. Jednakże organ już [...] maja 2020 r. informował skarżącą, że najbliższą geograficznie i właściwą placówką do realizacji orzeczenia jest ww. szkoła. Zarówno szkoła, w której w roku szkolnym 2019/2020 uczennica realizowała obowiązek szkolny, jak i szkoła obwodowa są w stanie przyjąć dziecko, jednak wymaga to podjęcia czynności przygotowawczych do realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu dot. uczennicy. Natomiast Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych w W., które prowadzi Ośrodek Rehabilitacyjno-Opiekuńczo-Wychowawczy "B" jest w stanie zorganizować naukę dla dziecka w kl. [...], prowadzi nabór ciągły, czyli jest możliwość przyjęcia uczennicy w każdej chwili, a placówka dysponuje transportem dostosowanym do potrzeb osób niepełnosprawnych. W placówce jest nawet prowadzona integracja sensoryczna, o którą zabiega matka dziecka. Dodatkowo Stowarzyszenie posiada umowę z Gminą B. D. na dowóz dzieci z terenu Gminy do siedziby w W. i z powrotem do domu.

Po analizie zgromadzonej dokumentacji organ w piśmie z [...] grudnia 2020 r. odmówił finansowania przez Gminę B. D. kosztów dowozu niepełnosprawnej do wskazanej przez rodzica placówki oświatowej w L., wskazując jednocześnie, że aktualnie najbliższą placówką, która może realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu jest ośrodek prowadzony przez Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych w W., z którym Gmina B. D. ma aktualną umowę na transport dzieci niepełnosprawnych.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ zauważył, że nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonej w tej sprawie dokumentacji stwierdzenie, że sprawa nie została rozpatrzona w sposób wnikliwy i zgodny z zasadami logicznego rozumowania. Na każdym etapie rozpatrywania tej sprawy organ dokonał analizy możliwości zapewnienia dziecku nauki na odpowiednim poziomie, zgodnie z przedłożonymi przez skarżącą orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego. Wystąpiono łącznie do czterech najbliższych placówek edukacyjnych z pytaniami dotyczącymi możliwości przyjęcia dziecka. Każda z nich jest w stanie realizować zalecenia dot. kształcenia specjalnego uczennicy, jednak biorąc pod uwagę specjalne potrzeby edukacyjne dziecka oraz aktualne zalecenia Zespołu Orzekającego PPP w W., że dziewczynka powinna uczęszczać do szkoły specjalnej, najpierw zaproponowano Zespół Szkół i Placówek Oświatowych w W., a następnie, kiedy w listopadzie 2020 r. okazało się, że nie ma miejsc w tej szkole, zaproponowano prowadzony przez Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych Ośrodek Rehabilitacyjno-Opiekuńczo-Wychowawczy "B", który wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, jest placówką edukacyjną i jest wpisany do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Starostę W., na dowód czego organ załączył zaświadczenia nr [...] z dn. [...] czerwca 2010 r. oraz z [...] września 2020 r. Zgodnie z zapisami statutu Ośrodka obowiązek nauki mogą realizować w nim dzieci i młodzież od 6 do 24 lat z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim od 3 do 25 lat. Tak więc podnoszona przez stronę skarżącą kwestia, że wskazywana placówka nie jest szkołą, a ośrodkiem dziennym i realizuje program różnych terapii, lecz nie posiada w swojej ofercie programu edukacyjnego takiego, jak szkoły specjalne, nie znajduje potwierdzenia. W przeświadczeniu organu dodatkowym atutem tego Ośrodka jest to, że mieści się ono w nowo wybudowanej siedzibie "B" (oddany do użytku w 2020 r.). Jest to nowoczesny obiekt wyposażony i przystosowany do potrzeb edukacyjnych oraz terapeutycznych osób niepełnosprawnych, zatrudniający wysokospecjalistyczną kadrę. Dodatkowo Gmina B. D. jest w stanie zapewnić dziecku transport, który na jej zlecenie organizują dzieciom uczęszczającym z terenu Gminy, dwie wymienione wyżej placówki specjalistyczne w W.

Analizując niniejszy przypadek i biorąc również pod uwagę położenie geograficzne, albowiem placówka w L. położona jest w odległości 51 km od miejsca zamieszkania skarżącej a placówki w W. - ok. 12 km, oraz wszystkie zgromadzone dokumenty potwierdzające możliwość nauki dziecka w placówkach specjalistycznych na terenie Powiatu W. - organ odmówił finansowania dowozu dziecka prywatnym transportem do szkoły wskazanej przez rodzica, która - co organ podkreślił - nie jest szkołą specjalną wskazaną w orzeczeniu nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego jako tą, do jakiej uczennica powinna uczęszczać.

Organ również zaznaczył, że na żadnym etapie rozpatrywania sprawy nie kwestionował prawa rodziców dziecka niepełnosprawnego do wyboru szkoły. Odległość geograficzna również nie była czynnikiem determinującym. Jednakże obowiązujące regulacje prawne nie nakładają na gminę obowiązku zapewnienia i organizacji bezpłatnego transportu do placówki wskazanej przez rodzica w sytuacji,

gdy jest inna bliższa placówka zapewniająca odpowiedni poziom edukacji i opieki, a dodatkowo Gmina B. D. ma zorganizowany transport dzieci niepełnosprawnych do placówek specjalnych na terenie Powiatu W. W przypadku odległości geograficznej bezspornym jest fakt, że najbliżej położone placówki spełniające zalecenia zawarte w orzeczeniu są położone na terenie Powiatu W. Kolejnym ośrodkiem miejskim, który zapewnia kształcenie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jest W, na którego terenie znajduje się co najmniej kilkanaście tego typu placówek i jest oddalony 36 km od B. D., natomiast L., gdzie skarżąca wybrała placówkę dla dziecka, jest oddalony o 51 km od B. D. Dodatkowo zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869) wynika, że wydatkowanie środków publicznych powinno być celowe i oszczędne.

Na poparcie swych twierdzeń obie strony wniosły o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów, w tym ze statutów wymienionych placówek, które to statuty załączono, a to : szkoły "B" w L., na fakt oferowanych programów terapeutycznych i zajęć; Dziennego Ośrodka Rehabilitacyjno-Wychowawczego w W. oraz Zespołu Szkół Specjalnych w W. na okoliczność potwierdzenia, że ww. placówki są placówkami edukacyjnymi przeznaczonymi dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną, w tym z autyzmem.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2021 r. - w kontekście twierdzenia organu, że integracja sensoryczna nie jest w orzeczeniu bezwzględnie wskazana - strona skarżąca podkreśliła, że orzeczenie nie obliguje do podjęcia jakiejkolwiek terapii, gdyż przede wszystkim zawiera ono szereg rekomendacji i zaleceń a zatem ma sugestywny a nie obligatoryjny charakter. Zdaniem strony skarżącej kształcenie małoletniej może zgodnie z orzeczeniem odbywać się nie tylko w szkole specjalnej, ale i w ogólnodostępnej, integracyjnej lub oddziale integracyjnym, gdzie zgodnie z opracowanym indywidulanym programem edukacyjno-terapeutycznym zostanie uczennicy udzielona skuteczna pomoc psychologiczno-pedagogiczna. Realizacja optymalizacji rozwoju dziecka była niemożliwa przez Zespół szkół Specjalnych w W. m. in. z powodu braku integracji sensorycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg także na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem niektórych aktów lub czynności w tym przepisie wymienionych in fine. Kontrola jest dokonywana według kryterium legalności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz jedynie ocenia zgodność aktu lub czynności z przepisami obowiązującego prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie dostrzegł bowiem naruszeń norm prawa procesowego lub materialnego.

W pierwszej kolejności podnieść wypada, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest podgląd, iż odmowa zapewnienia uczniom dojazdu do placówki oświatowej jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem jest ona zaskarżalna do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 270/17, wyrok WSA w Szczecinie z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 775/07, wyrok WSA w Olsztynie z 15 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 149/08, wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 614/07 i z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 369/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowił zasadniczo art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (j. t. Dz. U. z 2020 r., poz. 910; zwanej dalej Prawem oświatowym), zgodnie z którym obowiązkiem gminy jest: "1) zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia;

2) zapewnienie dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą:

a) 24. rok życia - w przypadku uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna,

b) 25. rok życia - w przypadku uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych;"

Niewątpliwie obowiązek zapewnienia przez gminę przewozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły jest realizacją konstytucyjnego prawa do nauki (art. 70 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Zgodnie z przepisem art. 70 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W tym celu tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy finansowej i organizacyjnej dla uczniów i studentów. Warunki udzielania pomocy określa ustawa - Prawo oświatowe. W art. 1 pkt 6 i 7 tej ustawy ustawodawca wskazał na możliwość pobierania nauki we wszystkich typach szkół przez dzieci i młodzież niepełnosprawną, niedostosowaną społecznie i zagrożoną niedostosowaniem społecznym, zgodnie z indywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi oraz predyspozycjami, jak również opiekę nad uczniami niepełnosprawnymi przez umożliwienie realizowania zindywidualizowanego procesu kształcenia, form i programów nauczania oraz zajęć rewalidacyjnych. Obowiązki gminy w tej materii ustanawia cytowany wyżej art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego. Stosownie natomiast do art. 39a, normującym sposób realizacji obowiązku dowozu niepełnosprawnych dzieci do placówek oświatowych, jak stanowi ustęp 1 - obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. W ustępach 2 – 3 przepisu art. 39a ustawodawca określił wzór dla obliczenia zwrotu kosztów jednorazowego przewozu, zaś w ustępie 4 postanowił, że zwrot kosztów przewozu, o którym mowa w ust. , następuje na podstawie umowy zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami. Według ust. 5 - wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiera z rodzicami umowę, o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Jeżeli rodzice (ust. 6) powierzyli wykonywanie transportu i sprawowanie opieki w czasie przewozu innemu podmiotowi, kwotę zwrotu kosztów przewozu ustala się zgodnie z ust. 2.

W judykaturze trafnie zwraca się uwagę na to, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego prowadzi do konkluzji, iż przepis ten przewiduje dwie formy realizacji powinności gminy zapewnienia uczniom niepełnosprawnym transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły. Pierwszą jest zapewnienie bezpośrednio przez gminę bezpłatnego transportu i opieki, a drugą, która może mieć zastosowanie wtedy, gdy dowożenie zapewniają rodzice - zwrot kosztów przejazdu ucznia i opiekuna, przy czym o wyborze rodzaju obowiązku gminy decydują rodzice dziecka. Innymi słowy, jeżeli dowożenia dziecka do szkoły nie zapewniają rodzice, to wówczas mogą żądać, ażeby gmina zapewniła ich dziecku bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do najbliższej szkoły (wyroki WSA - w Bydgoszczy z 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 211/08, w Łodzi z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1097/17, w Białymstoku z 27 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 550/17). Jeśli jednak rodzice zdecydują się na dowożenie dziecka i zapewnienie opieki w czasie przewozu, to gmina zostaje zwolniona z obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu, pod warunkiem, że między gminą a rodzicami dojdzie do zawarcia umowy o zwrocie kosztów dojazdu przez gminę (art. 39 a ust. 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców). Zwrot kosztów w razie wyboru przez rodziców dziecka niepełnosprawnego transportu dowozu i opieki we własnym zakresie następuje w drodze zawartej umowy (po myśli art. 39a ust. 4), a umowa ta jest dwustronną czynnością prawną, wymagającą zgodnych oświadczeń woli obu stron umowy.

Jak wynika z akt sprawy, dziecko strony skarżącej legitymuje się orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanym przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w W., zalecającym kształcenie specjalne na okres do ukończenia II etapu edukacyjnego, z uwagi na niepełnosprawność sprzężoną: niepełnosprawność intelektualną w stopniu umiarkowanym, z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera. Nie budzi zatem wątpliwości, że do sytuacji strony skarżącej odnosi się dyspozycja cytowanego art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego. Strona skarżąca miała uprzednio zawartą w dniu [...] stycznia 2020 r. umowę z organem na refundację kosztów organizowanego we własnym zakresie dowozu dziecka do placówki oświatowej w swym miejscu zamieszkania (w B. D.), na okres od [...] stycznia 2020 r. do [...] grudnia 2020 roku. Spór w rozpoznawanej sprawie zaś dotyczy kwestii braku zgody organu na uwzględnienie wniosku strony skarżącej co do zwrotu ponoszonych przez nią kosztów przewozu dziecka do wybranej przez skarżącą na kolejny rok szkolny placówki edukacyjnej położonej poza obszarem Gminy B. D. – w L., miasta w innym województwie, oddalonym o około 51 kilometrów od miejsca zamieszkania skarżącej oraz dziecka. Zdaniem organu, w bliższej odległości znajdują się inne placówki oświatowe, które są w stanie zapewnić dziecku strony skarżącej realizację wszystkich zaleceń, o jakich mowa w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.

Przechodząc do dalszych merytorycznych rozważań należy najpierw stwierdzić, że Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w świetle którego na użyte w art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego pojęcie "bliskości" składa się nie tylko element dotyczący położenia geograficznego, tj. odległości placówki od miejsca zamieszkania niepełnosprawnego dziecka, ale również element posiadania przez daną placówkę warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z rozpoznanym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element, jak trafnie i zgodnie strony podnosiły w skardze i w odpowiedzi na skargę, winien być oceniany indywidualnie w korespondencji z treścią orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego zaleceń, o charakterze opinii biegłego, nie może modyfikować organ reprezentujący gminę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18.12.2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14: "szkołą najbliższą (...) jest tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu". Na tym tle trzeba jednak zaaprobować stanowisko wyrażane przez organ, w świetle którego zachodzi brak podstaw prawnych do żądania od gminy zapewnienia bezpłatnego dowozu dziecka niepełnosprawnego do placówki położonej w większej odległości od miejsca zamieszkania i dodatkowo w innej gminie, powiecie a nawet w innym województwie, w sytuacji, gdy w bliższej odległości od miejsca zamieszkania dziecka, funkcjonują placówki pozwalające realizować wszystkie z zaleceń oraz wytycznych zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego danego dziecka. Ustawowe kryterium "bliskości" uwzględniające jednak w pierwszy rzędzie aspekt geograficznej odległości wynika z faktu, że organizowanie przez daną gminę dowozu niepełnosprawnych dzieci mających miejsce zamieszkania na jej terenie albo zamiennie - koszt refundowania rodzicom dziecka wydatków związanych z dowozem organizowanym samodzielnie przez rodziców – dokonuje się ze środków budżetowych tej gminy. Uzasadnieniem dla pokrywania wydatków związanych z dowozem dziecka do placówki ulokowanej poza obszarem gminy, w której dziecko ma miejsce zamieszkania, mogłaby być tylko sytuacja, gdyby na obszarze gminy brak było placówki spełniającej wymagania określone w orzeczeniu o potrzebie leczenia specjalnego. Taki przypadek jednak nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Godzi się zauważyć, że norma zawarta w przepisie art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego nie stanowi o obowiązku gminy organizowania dowozu dziecka, tudzież refundacji ponoszonych z tego tytułu przez rodziców kosztów – do każdej placówki swobodnie wybranej według subiektywnego uznania rodzica, lecz do "najbliższej" w rozumieniu wyżej przytoczonym. Chodzi zatem o zapewnienie dostępu dzieciom do edukacji ale na warunkach określonych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, co nie oznacza, że chodzi o realizację potrzeb ponadstandardowych dziecka, czyli takich, które wykraczają poza ramy zakreślone orzeczeniem. Jak trafnie wypowiedział się WSA w Bydgoszczy (w wyroku z 7 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bd 4/20, cytowanym również słusznie przez organ) - przy ustalaniu placówki "najbliższej" bierze się pod uwagę najbliżej położoną placówkę, która jest w stanie zapewnić realizację wszystkich zaleceń zawartych w danym orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, a nie taką, która zapewni to najlepiej w mniemaniu rodziców dziecka. Wniosek taki jest zgodny z ogólnymi założeniami udzielania świadczeń pomocowych finansowanych ze środków publicznych (a do takich świadczeń z pewnością zalicza się organizacja normowanego w art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego, bezpłatnego dowozu i opieki do placówki), które ograniczają się zwykle do świadczeń "niezbędnych", a nie "najlepszych z możliwych".

Wbrew zarzutom skargi organ zapoznał się z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego i przeprowadził weryfikację możliwości placówek edukacyjnych celem zapewnienia dziecku odpowiedniego, zgodnego z tym orzeczeniem poziomu kształcenia. Analizując akta sprawy nadesłane Sądowi, obrazujące przebieg postępowania w sprawie, należy bowiem stwierdzić, że organ badał wnikliwie sprawę, w szczególności wystosował do kilku okolicznych placówek oświatowych, które zajmują się zgodnie ze swymi statutami kształceniem dzieci z niepełnosprawnościami, zapytania, podając rodzaj stwierdzonej u małoletniej córki strony skarżącej niepełnosprawności – zgodnie z orzeczeniem również wymieniając autyzm oraz zespół Aspergera, a przede wszystkim załączając kopię trzech stron wydanego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, dotyczących szczegółowo i obszernie sformułowanych przez Zespół Orzekający zaleceń - w pełnym zakresie. Dyrektorzy placówek, opisanych w odpowiedzi na skargę (co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych), mieli zatem udostępnione im orzeczenie in concreto co do metod, technik i celów terapeutycznych i potwierdzili warunki pełnej realizacji zaleceń opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem strony skarżącej, zawartych w tymże orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Organ sprawdzał również dostępność wolnych miejsc.

Nadto zaś ustalono, że Ośrodek Rewalidacyjno-Wychowawczy prowadzony w Dziennym Ośrodku Rehabilitacyjno-Wychowawczym "B" przy Stowarzyszeniu Osób Niepełnosprawnych w W. prowadzi również integrację sensoryczną, której niezbędność akcentuje się w skardze, aczkolwiek konstatacja organu, że taki warunek z orzeczenia nie wynika, jest trafny po analizie treści orzeczenia. Z kolei twierdzenie skargi, że wymieniona placówka nie realizuje programu szkolnego i nie jest placówką edukacyjną, zostało skutecznie podważone przez organ. Zapatrywaniu strony skarżącej bezsprzecznie przeczy bowiem fakt wpisania w dniu 8 czerwca 2020 r. na podstawie art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) tej placówki niepublicznej do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez starostę oraz treść postanowień statutu. Zgodnie z postanowieniami Rozdziału II pkt 3-5 tego statutu, dzieci i młodzież w wieku od 6 do 24 lat z niepełnosprawnościami intelektualnymi w stopniu umiarkowanym lub znacznym z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz z niepełnosprawnością w stopniu głębokim realizują obowiązek szkolny lub obowiązek nauki.

Strona skarżąca nie przeciwstawiła dowodów mogących obalić ustalenia organu odnoszące się do możliwości zapewnienia dziecku wymaganej orzeczeniem edukacji, rozwoju oraz terapii i opieki, w rejonie bliższym niż wybrany przez stronę skarżącą, w placówkach zaoferowanych przez organ. Wbrew przeświadczeniu strony skarżącej organ finalnie nie wskazał Zespołu Szkół Specjalnych i Placówek Oświatowych w W jako jedynej możliwej placówki edukacyjnej. Ewidentnie wynika to z treści wypowiedzi organu oraz z podjętych czynności. Wobec upływu czasu, zmiany okoliczności, organ podał w piśmie z [...] grudnia 2020 r., że aktualnie, na dzień tej zaskarżonej czynności, placówką najbliższą jest wymieniony wyżej Dzienny Ośrodek Rehabilitacyjno-Wychowawczy prowadzony przez Stowarzyszeniu Osób Niepełnosprawnych w W., który dysponuje również salą do integracji sensorycznej.

W tym stanie rzeczy placówka proponowana przez stronę skarżącą w L. nie może być uznana za "najbliższą" a zarzuty skargi o naruszeniu przez organ art. 77 k.p.a. oraz art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego są nieuzasadnione. Omówione wyżej, obowiązujące rozwiązania normatywne Prawa oświatowego nie nakładają na gminę obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu, tudzież refundacji kosztów poniesionych przez rodziców, do placówki wskazanej przez rodziców, gdy są inne, bliższe placówki zapewniające odpowiedni dla potrzeb dziecka poziom edukacji i opieki według standardu wynikającego z treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Z prezentowanych powodów zaskarżona czynność nie może być uznana za naruszającą prawo w stopniu skutkującym stwierdzenie bezskuteczności tej czynności, wobec czego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.