Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 713/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący J. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania; obecnie nie ma on realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych.

Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w złożonym przez skarżącego oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Referendarz sądowy, dane zawarte w formularzu PPF, uznał za wystarczające do oceny możliwości płatniczych skarżącego.

Skarżący nie posiada żadnego majątku, posiada natomiast zaległości podatkowe oraz z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 215.008,13 zł (dowód: zawiadomienie z dnia 17 maja 2011 r. o zajęciu świadczenia z ZUS), jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i z tego tytułu otrzymuje rentę socjalną, która po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych, wynosi 435,79 zł (dowód: odpis orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 9 stycznia 2014 r. oraz decyzji ZUS z dnia 27 stycznia 2014 r.), skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z ojcem, który pracuje zarobkowo i z tego tytułu osiąga nieregularne dochody w wysokości do 3.000 zł brutto miesięcznie, względem majątku ojca skarżącego prowadzona jest egzekucja.

Z powyższych ustaleń wynika, że sytuacja finansowa i życiowa skarżącego jest trudna. Skarżący już w 2011 r. otrzymywał świadczenie z ZUS w związku z niezdolnością do pracy (dowód: zawiadomienie z dnia 23 maja 2011 r.) i – ze względu na stan zdrowia – nadal nie może podjąć żadnej pracy. Zatem nie ma on możliwości, aby osiągać inne dochody aniżeli z tytułu świadczeń przyznawanych przez ZUS. Natomiast obecne dochody skarżącego, zdaniem orzekającego, nie wystarczają nawet na zaspokojenie jego podstawowych, bieżących potrzeb życiowych. Wprawdzie skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z ojcem, którego miesięczne dochody wynoszą maksymalnie 3.000 zł brutto, to jednak okoliczność ta nie ma istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Sumując dochody skarżącego i jego ojca należy przyjąć, że ich wysokość pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych wydatków związanych z ich utrzymaniem. Pamiętać przy tym należy, że koszty utrzymania skarżącego, ze względu na stan jego zdrowia, są bez wątpienia wyższe od przeciętnych.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.