Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1871/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. w L. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia zawieszającego postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania uprawnień budowlanych p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej – O. w L. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., wydanym na podstawie art. 97 § 1

pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), O. w L. (dalej także jako strona skarżąca), zawiesiła postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania J. J. (dalej uczestnik postepowania) uprawnień budowlanych.

Po rozpatrzeniu zażalenia uczestnika postępowania od powyższego postanowienia, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 144 kpa, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., uchyliła zaskarżone postanowienie z dnia [...] maja 2012 r.

Od ww. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie jego wykonania.

Kontestując stanowisko organu odwoławczego, strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego błędna wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie powyższego przepisu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi, organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że skargę w tej sprawie wniósł organ pierwszej instancji, który nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach

dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu

administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2

kpa w związku z art. 144 kpa, jak również zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.). Organem pierwszej instancji w rozumieniu powyższej ustawy w sprawach dotyczących przeprowadzania egzaminów oraz wydawania decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych jest Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna (art. 24 ust.1 pkt 2). Jednocześnie, organem odwoławczym jest Krajowa Komisja Kwalifikacyjna (art. 24 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 1 powyższej ustawy).

W świetle powyższego, O., która jako organ I instancji wydała postanowienie w sprawie indywidualnej uczestnika postępowania, uchylone następnie przez organ odwoławczy, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na to postanowienie, bowiem stosownie do art. 28 kpa i art. 29

kpa nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej

sprawie, gdyż występuje w niej w charakterze organu administracji publicznej. Organ ustawowo powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie korzysta z uprawnień przysługujących w tej sprawie stronom postępowania, w tym do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, LEX nr 54728, postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1648/07, LEX nr 1016122).

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. - podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji (vide: postanowienie NSA z 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511 ). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi do sądu przez organ administracji publicznej, który wydał pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie tego rozstrzygnięcia, a z drugiej – uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w tej sprawie w administracyjnym toku instancji. Uprawnień takich nie przewidują przepisy normujące postępowanie przed sądami administracyjnymi. Zatem O. nie można w niniejszej sprawie przypisać statusu strony w rozumieniu art. 50 p.p.s.a., co

powoduje brak po jej stronie legitymacji procesowej i w konsekwencji niedopuszczalność skargi.

Na marginesie wskazać należy, iż przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pod pojęciem tych "innych przyczyn", można także rozumieć brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Wprawdzie co do zasady brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. winien skutkować oddaleniem wniesionej skargi, jednakże w orzecznictwie zarysował się pogląd, że postanowienie

odrzucające skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 74/12, LEX nr 1113796, postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360).

Z tych wszystkich względów, mając też na uwadze treść przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.