Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1362/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi A.J. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. J. (dalej: strona lub skarżąca) jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja, ARiMR lub organ) z ... lutego 2018 r., nr ... odmawiające przyznania pomocy finansowej z udziałem środków Unii Europejskiej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca w dniu ... marca 2017 r. złożyła wniosek o dofinansowanie operacji pt. "Zakup łodzi do stanicy wędkarskiej "H" w S. ", w ramach Priorytetu 1 "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" w zakresie działania "Różnicowanie i nowe formy dochodów". Jako planowany cel operacji wskazano podnoszenie konkurencyjności i rentowności przedsiębiorstw w sektorze rybołówstwa przybrzeżnego oraz poprawę bezpieczeństwa lub warunków pracy. Zgodnie z przedstawionymi dokumentami operacja miała polegać na rozszerzeniu dotychczasowej działalności rybackiej i łowiska specjalnego o zakup specjalnie przystosowanej łodzi wędkarskiej.

Po dwukrotnym wezwaniu skarżącej do uzupełnienia wniosku oraz do złożenia uproszczonego biznesplanu, a także do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzonej działalności podstawowej oraz uzupełniającej i wykazania, w jaki sposób działalność uzupełniająca wiąże się z działalnością podstawową, organ pismem z ... lutego 2018 r., odmówił przyznania pomocy finansowej.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 września 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1 "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy" zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz.U. z 2016 r., poz. 1495 ze zm., dalej: rozporządzenie z 16 września 2016 r.) pomoc na realizację operacji w ramach przedmiotowego działania przyznaje się na rozwój działalności uzupełniającej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia nr 508/2014 z 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz.U. UE L z 20 maja 2014 r., nr 149, s. 1, dalej: rozporządzenie 508/2014).

Organ przytoczył treść art. 30 rozporządzenia 508/2014 i stwierdził, że z dokumentów przedłożonych przez skarżącą, w tym z protokołu z 12 lutego 2016 r. dotyczącego prowadzenia przez stronę racjonalnej gospodarki rybackiej w użytkowanym przez nią obwodzie rybackim jeziora K., oraz z protokołu z 1 marca 2016 r. dotyczącego użytkowania obwodu rybackiego jeziora M., wydanych przez Urząd Marszałkowski Województwa ... wynika, iż na wodach ww. obwodów rybackich zgodnie z operatem rybackim prowadzona jest racjonalna gospodarka wędkarska. Zgodnie z założeniami, wykorzystywanie produkcyjne możliwości wód w przypadku ww. obwodów wędkarskich "(...) realizowane będzie przede wszystkim przez odłowy wędkarskie oraz okresowe odłowy kontrolne przy użyciu sieci lub przy pomocy sprzętu elektrycznego. Podstawową formą eksploatacji pogłowia ryb (...) będą połowy wędkarskie, czyli pozyskiwanie ryb poprzez sportowy połów przy pomocy wędki, dokonywany przez osoby uprawnione do tego poprzez zezwolenia udzielone przez dzierżawcę". Ponadto z pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z ... listopada 2017 r. wynika, że skarżąca prowadzi działalność zarejestrowaną jako łowiska "wpuść i złów" oraz że "według wniosku na (...) jeziorach powadzony jest amatorski połów ryb oraz odłowy rybackie wykorzystywane na potrzeby własne". Zdaniem organu z dokumentacji wynika, że przeważającą działalnością skarżącej jest prowadzenie Gościńca "H". Działalność zakwalifikowana jako rybołówstwo w wodach śródlądowych jest jedynie działalnością uzupełniającą, a więc projekt nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie dofinansowania w ramach działania 1.8 "Różnicowanie i nowe formy dochodów".

Skarżąca złożyła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przyznanie wnioskowanej pomocy, ewentualnie uchylenie rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1) naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (tj. Dz.U. z 2017, poz. 1267 dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju) poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie są spełnione warunki niezbędne do przyznania pomocy, podczas gdy strona spełniła wszystkie niezbędne warunki uzasadniające przyznanie jej pomocy zgodnie z wnioskiem,

2) naruszenie § 12 rozporządzenia z 16 września 2016 r. poprzez błędne przyjęcie, że przeważająca działalnością skarżącej jest prowadzenie Gościńca "H" natomiast rybołówstwo na wodach śródlądowych jest działalnością uzupełniającą podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że działalność podstawowa strony polega na prowadzeniu gospodarki rybackiej,

3) brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego polegające na pominięciu faktów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieustaleniu w toku postępowania, że działalność polegająca na prowadzeniu gospodarki rybackiej jest podstawową działalnością strony,

4) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co skutkowało odmową przyznania pomocy skarżącej,

5) poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa, pozaprawne kryteria odmowy udzielenia pomocy,

6) naruszenie art. 15 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,

7) błędną wykładnie przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że organ błędnie przyjął, iż przeważającą działalnością jest prowadzenie Gościńca "H" ... wędkarska, gdy z przedłożonych dokumentów wynika, że jej działalnością podstawową jest prowadzenie gospodarki rybackiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 września 2018 r. V SA/Wa 471/18 uznał, że skarga jest zasadna. Sąd za bezsporne uznał ustalenie, że skarżąca jest użytkownikiem dwóch obwodów rybackich: jeziora M. w zlewni rzeki P. - nr ... oraz jeziora K. w zlewni rzeki P. - nr ..., które zostały jej oddane w użytkowanie na podstawie umów zawartych ... grudnia 2012 r. z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w W. W ocenie sądu I instancji wadliwe są ustalenia faktyczne organu, że skarżąca nie prowadzi zarobkowej działalności połowowej. Zgodnie z operatem prowadzi racjonalną gospodarkę wędkarską - zarybienia, odłowy wędkarskie oraz odłowy kontrolne. WSA podzielił stanowisko skarżącej, że organ dokonał wybiórczej analizy dokumentacji przedstawionej wraz z pismem z 16 sierpnia 2017 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia i złożenia wyjaśnień. Strona przedłożyła m.in. protokoły z 1 marca 2016 r. ze sprawdzenia wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w obu obwodach rybackich w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. WSA podkreślił, że warunkiem oddania w użytkowanie obwodów rybackich było przedłożenie pozytywnie zaopiniowanych operatów rybackich. Z treści przedstawionych protokołów wynika, iż postulat wykorzystywania produkcyjnych możliwości wód w przypadku omawianych obwodów rybackich będzie realizowany przede wszystkim przez odłowy wędkarskie oraz okresowe odłowy kontrolne przy użyciu sieci lub przy pomocy sprzętu elektrycznego.

Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżącej, że organ nie uwzględnił faktu prowadzenia przez nią działalności rybackiej przed podjęciem działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia zakwaterowania w stanicy wędkarskiej i wynajmu łodzi dla wędkarzy oraz sprzedaży ryb pochodzących z odłowów rybackich. WSA wskazał na motyw 46 preambuły rozporządzenia nr 508/2014, zgodnie z którym kluczowe znaczenie ma dla Unii osiągnięcie trwałej równowagi między zasobami słodkowodnymi a ich eksploatacją. Przepisy prawa unijnego w zakresie wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem środków finansowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego nie zabraniają udzielania wsparcia podmiotom, które już rozpoczęły działania w kierunku różnicowania dochodu przez uruchamianie uzupełniającej działalności w stosunku do działalności rybackiej. Istotne jest przy tym, że operacje związane z rozwojem stanicy wędkarskiej zostały zrealizowane w ramach programów operacyjnych z wcześniejszej perspektywy budżetowej (perspektywa na lata 2007-2013).

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 maja 2019 r. I GSK 123/19 m.in. uchylił ww. wyrok sądu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku sąd kasacyjny wskazał, że podstawowym ustaleniem faktycznym organu, na którym oparł swoją decyzję odmowną było ustalenie, że przeważającą działalnością skarżącej było prowadzenie Gościńca "H", a rybołówstwo w wodach śródlądowych jest działalnością uzupełniającą. Kwestia ta była rozważana szczegółowo przez organ na pięciu ostatnich stronach zaskarżonego rozstrzygnięcia. To właśnie na ocenie prawidłowości tego ustalenia powinien oprzeć się sąd I instancji. Tymczasem WSA przyjął jako podstawową tezę, uzasadniającą wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia, powoływaną przez wnioskodawczynię wadliwość ustaleń faktycznych organu w zakresie prawidłowości prowadzenia racjonalnej gospodarki wędkarskiej. Takie stanowisko sądu nie znajduje przy tym oparcia w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że organ nie kwestionował prowadzenia racjonalnej działalności rybackiej, ani prowadzenia obwodów rybackich, lecz stwierdził, że "wnioskodawca nie prowadził zarobkowej działalności połowowej".

W związku z powyższym sąd II instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa). Gdyby sąd I instancji właściwie przedstawił stan sprawy, zauważając jej istotę dotycząca uznania przez organ, że działalność rybaków związana z rybołówstwem nie była działalnością podstawową skarżącej, to doprowadziłoby sąd I instancji do oceny prawidłowości zasadniczych w sprawie ustaleń faktycznych, a więc mogłoby istotnie wpływać na wynik sprawy. Z tych samych przyczyn za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 146 § 1 ppsa w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, gdyż przedwczesne było uznanie przez WSA przeprowadzenia ustaleń organu z naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu o rozwoju wobec niedokonania oceny prawidłowości zasadniczych dla sprawy okoliczności faktycznych.

W związku z powyższym sąd kasacyjny stanął na stanowisku, że istota sprawy nie została rozpoznana przez sąd I instancji. W zaleceniach NSA wskazał, że sąd I instancji zobowiązany będzie rozpoznać sprawę przyjmując zgodnie z powyższymi wskazaniami, że jej istotą jest ustalenie, czy organ prawidłowo przyjął, że działalność wnioskodawczyni w zakresie: działalność rybaków związana z rybołówstwem w rozumieniu § 12 rozporządzenia z 16 września 2016 r. w zw. z art. 30 ust. 1 i 3 rozporządzenia 508/2014 jest działalnością uzupełniającą, a nie podstawową.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodne z art. 190 ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym sąd na podstawie art. 190 ppsa pozostawał związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku NSA. Podkreślić należy, że wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko sąd, lecz także organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także strony postępowania. Art. 190 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane.

Rozpoznając zatem niniejszą sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2019 r. I GSK 123/19 oraz zaleceniami sformułowanymi w jego uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 maja 2019 r. nakazał sądowi I instancji skontrolowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście prawidłowości ustalenia przez organ, że przeważającą działalnością strony jest prowadzenie Gościńca "H" ... wędkarska, a rybołówstwo w wodach śródlądowych jest działalnością uzupełniającą.

Dokonując ponownej analizy sprawy w zakresie przekazanym przez NSA do ponownego rozważenia, sąd i instancji w całości podziela dokonane przez ARiMR ustalenia wskazujące na fakt, że przeważającą działalnością skarżącej jest prowadzenie Gościńca "H" Stanica wędkarska, a rybołówstwo w wodach śródlądowych jest działalnością uzupełniającą.

W tym miejscu należy podnieść, że ogólne zasady dotycząc przyznawania pomocy w zakresie działania zostały uregulowane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/201.

Warunki oraz tryb przyznania pomocy finansowej w sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 września 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację działań w ramach Priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze, wydane w oparciu o delegację ustawowa, a mianowicie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego.

W myśl art. 11 ustawy o wspieraniu rozwoju, pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, na wniosek o dofinansowanie, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 24.

Zgodnie z art. 13 ustawy o wspieraniu rozwoju pomoc jest przyznawana na wniosek, który składa się w terminach wskazanych w ogłoszeniu o naborze wniosków o przyznanie pomocy. Wniosek o przyznanie pomocy składa się na formularzu przygotowanym przez instytucję pośredniczącą i zatwierdzonym przez instytucje zarządzającą. Wzór wniosku jest udostępniony na stronach internetowych ministra właściwego do spraw rybołówstwa i instytucji pośredniczącej. Wraz z wzorem wniosku została opracowana instrukcja wypełniania wniosku. Wniosek o dofinansowanie jest oceniany przez instytucję pośredniczącą w zakresie: 1) poprawności sporządzenia i złożenia, 2) zgodności planowanej operacji z celami działania, w ramach którego ma być realizowana operacja, 3) celowości udzielenia pomocy na realizację planowanej operacji - w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 24.

W myśl § 12 rozporządzenia z 16 września 2016 r. pomoc na realizację operacji w ramach działania różnicowanie przyznaje się na rozwój działalności uzupełniającej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia 508/2014.

Z kolei zgodnie z art. 30 rozporządzenia 508/2014 "Różnicowanie i nowe formy dochodów" w ramach EFMR można udzielać wsparcia na rzecz inwestycji przyczyniających się do różnicowania dochodu rybaków przez rozwój działalności uzupełniającej, w tym inwestycji na statku, turystyki wędkarskiej, restauracji, usług środowiskowych dotyczących rybołówstwa oraz działań edukacyjnych związanych z połowami (art. 30 ust 1). W myśl ust 2 art. 30 tego rozporządzenia wsparcia na podstawie ust. 1 udziela się rybakom, którzy:

a) przedkładają plan biznesowy dotyczący rozwoju swojej nowej działalności; oraz

b) mają odpowiednie umiejętności zawodowe, które mogą zostać zdobyte dzięki operacjom finansowanym na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a).

W art. 30 ust. 3 rozporządzenia 508/2014 wyjaśniono, że wsparcia na podstawie ust. 1 udziela się wyłącznie w przypadku, gdy działalność uzupełniająca wiąże się z podstawową działalnością rybaków związaną z rybołówstwem.

Mając powyższe na względzie wsparcia udziela się do działalności uzupełniającej tylko w wypadku, gdy wnioskodawca prowadzi jako działalność podstawową działalność związaną z rybołówstwem i działalność uzupełniająca związana jest z działalnością podstawową.

Obecnie zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej sporne jest czy działalnością podstawową strony jest prowadzenie Gościńca "H" ... wędkarska, jak wskazuje organ, czy też jest rybołówstwo w wodach śródlądowych jak podaje we wniosku strona.

W ocenie sądu skarżąca nie przedstawiła przekonujących dowodów, które mogłaby wskazywać na fakt, że działalnością podstawową jest rybołówstwo śródlądowe, a nie prowadzenie gościńca. Sąd nie kwestionuje faktu, że strona prowadzi rybołówstwo śródlądowe, na co przedstawiła szereg dokumentów. Także prowadzenie przez skarżącą racjonalnej gospodarki rybackiej nie jest kwestionowane. Co więcej nie jest także kwestionowane, że w świadomości strony rybactwo w wodach śródlądowych jest działalnością podstawową. Jednakże takiemu rozumowaniu przeczą dowody zebrane w toku postępowania. Tym samym sąd podziela argumentację organu kwestionują fakt, że rybołówstwo śródlądowe jest działalnością podstawową, a nie uzupełniającą strony.

W myśl motywu 33 rozporządzenia 508/2014 ze względu na potencjał, jaki rybakom zajmującym się łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym oferuje różnicowanie działalności, oraz w związku z ich kluczową rolą w społecznościach obszarów przybrzeżnych EFMR powinien przewidzieć wsparcie na rzecz inwestycji przyczyniających się do zróżnicowania dochodu rybaków przez rozwój działalności uzupełniającej, w tym inwestycji na statku, turystyki wędkarskiej, restauracji, usług środowiskowych w rybołówstwie oraz działań edukacyjnych związanych z połowami. Powyższy motyw 33 rozporządzenia w połączeniu z art. 30 tego rozporządzenia wbrew twierdzeniom strony jednoznacznie wskazuje, że podstawową działalnością musi być działalność związana z rybołówstwem.

Istotnie zarówno krajowe rozporządzenie z 16 września 2016 r., jak i rozporządzenie 508/2014 nie definiuje pojęcia podstawowa działalność i działalność uzupełniająca. Dlatego też zasadnie organ oparł się przy odkodowywaniu znaczenia tych pojęć pojęciami zbliżonymi definiowanymi w akcie dotyczącym klasyfikacji gospodarczej. A więc akcie odnoszącym się do spornej okoliczności (statystyki). Krajowy prawodawca bowiem w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie polskiej klasyfikacji działalności (PKD) (Dz.U. z 2007r., poz. 1885 ze zm., dalej: rozporządzenie PKD) zdefiniował pojęcia zbliżone jakimi są przeważająca działalność i działalność drugorządna. Zgodnie z ppkt 7 i 8 załącznika do ww. rozporządzenia przeważająca działalność jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określania przeważającej działalności jest wartość dodana".

Natomiast wg tego aktu działalność drugorzędna jest każdym innym rodzajem działalności jednostki, której efektem końcowym są wyroby lub usługi wykonywane dla strony trzeciej.

Słusznie w zaskarżonym rozstrzygnięciu Agencja przyjęła, że "działalność uzupełniająca" winna być definiowana przez działalność drugorzędną wg PKD, natomiast zarobkowa działalność połowowa (podstawowa działalność związana z rybołówstwem) winna być rozumiana jako przeważająca działalność jednostki. O zasadności powyższego twierdzenia świadczy także językowe rozumienie terminu podstawowa działalność i uzupełniająca działalność. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (patrz Słownik Języka Polskiego, PWN, t. 1, s. 432) "działalność" jakiejś grupy osób lub instytucji to ogół zorganizowanych działań podejmowanych przez nią w jakimś celu. Z kolei terminem "podstawowy" określamy to, co jest zasadnicze, główne (spj.pl) . Natomiast jeśli coś jest "uzupełnieniem" czegoś innego, to uzupełnia to (Słownik Języka Polskiego, PWN, tom 5, strona 520). Innymi słowy sąd w całości podziela stanowisko organu wskazujące na fakt, że aby odkodować znaczenie powyższych pojęć należało m.in. sięgnąć do przepisów regulujących PKD. Zasadnie także organ wyjaśnił, w odniesieniu do pojęć działalność przeważająca (podstawowa) i działalność drugorzędna (uzupełniająca), że rodzaj przeważającej działalności podmiotów, których celem jest osiąganie zysków, w tym skarżącej, ustala się na poziomie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów. Przy ocenie stosunku poszczególnych działalności w ramach klasyfikacji PKD, generalnie bierze się pod uwagę wskaźnik procentowy wynoszący więcej niż 50 % wskaźnika i na tej podstawie wskazana działalność będzie traktowana jako przeważająca działalność podmiotu (patrz ppkt 18-21 załącznika do rozporządzenia PKD).

Słusznie w tym kontekście organ na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (rachunek zysków i strat, biznes plan) wskazał na uzyskany przez stronę przychód ze sprzedaży z tytułu prowadzenia Gościńca "H" ... Wędkarska. Mianowicie przychody ze sprzedaży w 2016 r. za pełny rok przed złożeniem wniosku o dofinansowanie przedstawiają się następująco: Gościniec "H." ... Wędkarska – 246.797,92 zł, zaś sprzedaż ryb i zezwoleń wędkarskich — 18.716 zł. Tym samym przychody z działalność związanej z rybołówstwem stanowią 7 % całości przychodów. Pozostałe przychody generowane są przez Gościńca "H" ... Wędkarska. A więc w żadnym wypadku nie można wskazać, że działalność związana z rybołówstwem stanowi działalność podstawową. Faktu tego w żaden sposób nie zmienia okoliczność, że z wydruku Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, iż przeważającą działalnością gospodarczą jest "Rybołówstwo w wodach śródlądowych" (PKD 03.12.Z). Po pierwsze zapisy w CEiIDG są jedynie odzwierciedleniem oświadczeń strony, a nie faktycznym potwierdzeniem określonej okoliczności (wpis dokonywany jest na wniosek strony) i tym samym wpis taki nie musi odzwierciedlać rzeczywistości, co w sprawie miało miejsce. Także zasadnie organ zwrócił uwagę na chronologię związaną z dokonywanie wpisów w tej ewidencji i prawidłowo podkreślił, czemu strona w żaden sposób nie zaprzeczyła, że rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę miało miejsce w dniu 1 lutego 2014r. i jako działalność wykonywaną przez stronę podano kod PKD 55.20.Z (Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania) oraz 77.34.Z (Wynajem i dzierżawa środków transportu wodnego). W dniu 8 lipca 2014 r. strona rozszerzyła zakres wykonywanej działalności gospodarczej o kod PKD 56.10.A (Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne). Dopiero w dniu 7 marca 2017 r., (na dwa tygodnie przed złożeniem wniosku o pomoc) dodany został kolejny rodzaj wykonywanej działalności gospodarczej, tj. kod PKD 03.12.Z (Rybołówstwo w wodach śródlądowych). Natomiast w dniu złożenia wniosku o pomoc, tj. 20 marca 2017 r. kod PKD 03.12.Z zostaje wpisany jako przeważająca działalność gospodarcza, co zgodnie z tym co zostało wykazane wyżej nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Co więcej nawet w wypadku realizacji założonego projektu (zakup łodzi) również działalność związana z rybołówstwem nie będzie stanowiła działalności podstawowej, gdyż szacowane przychody z działalność związanej z rybołówstwem miały wynieść w 2018 r. (po zakupie łodzi) łącznie ok. 110.000 zł (19.023 zł ze sprzedaży ryb i zezwoleń wędkarskich i 92.000 zł przychody z rejsów wędkarskich. Tym samym porównując wartość całości przychodów osiągniętych w 2016 r. (w 2018 r. przychody miały wg założeń wzrosnąć o 10 %), tj. wartość ok. 250.000 zł z wartości 110.000 zł nadal jako przeważająca działalność skarżącej będzie działalność związana z prowadzeniem Gościńca "H".

Prawidłowo organ w omawianej sprawie wskazał, że biorąc pod uwagę wskaźniki dochodowości prowadzonego gospodarstwa, to nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, iż działalność generująca znacznie mniejszy dochód, a wiec działalność związana z rybołówstwem, stanowi działalność podstawową prowadzonego gospodarstwa.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że jej działalnością podstawową jest rybołówstwo, zaś pozostałe działalności są działalnościami uzupełniającymi, nie tylko ściśle powiązanymi z działalnością podstawową, ale wprost z niej wynikającym sąd wskazuje, że powyższe twierdzenie nie ma odzwierciedlenia w materiale dowodowym. W pierwszej kolejności sąd wyjaśnia, że organ rozpoznając tego typu sprawę co skarżącej, musi opierać się na rzeczywistych danych, a nie na subiektywnym wyobrażeniu wnioskodawców. Rolą tego programu była pomoc dla podmiotów, którzy jako podstawową działalność prowadzą działalność związaną z rybołówstwem, a więc z tej działalności uzyskują zasadniczo środki finansowe i jedynie chcą rozwinąć działalność uzupełniającą, w celu zróżnicowania przychodów. Organ w sprawie miał obowiązek porównać dane dotyczące uzyskiwanych przez stronę przychodów z różnych rodzajów działalności i ustalić jaka działalność jest podstawowa, a jaka uzupełniająca. Organ, co też uczynił, miał obowiązek dokonać tego na podstawie dowodów materialnych (sprawozdań finansowych), a nie na podstawie niemierzalnych okoliczności (subiektywnego przekonania). Nie do pogodzenia z istotą programu byłoby dofinansowanie działalności uzupełniającej w przypadku, gdy podstawowa działalność nie związana byłaby z rybołówstwem. Podkreślić także należy, że sąd nie kwestionuje, iż w przeszłości działalność związana z rybołówstwem była działalnością podstawową. To jednak uległo zmianie, m.in. dzięki środkom europejskim. Działalność związana z rybołówstwem przestała być taką działalnością na pewno od momentu skorzystania przez stronę z wcześniejszych programów pomocowych, w wyniku których nastąpił rozwój stanicy wędkarskiej. Także fakt, że klientelę stanicy wędkarskiej przyciąga prowadzona działalność w zakresie rybołówstwa nie powoduje, że jest to działalność podstawowa ze względu na wielkość przychodów. Nie ma żadnego znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy, że działalność uzupełniająca jest związana z działalnością podstawową i na nią wpływa, gdyż wynik finansowy jest obiektywnym miernikiem, równym dla każdego beneficjenta.

Słusznie organ zwrócił uwagę, na zasady wynikających z rozporządzenia PKD, że zmiany przez podmioty prowadzące działalność zakresu działalności jednorazowo lub stopniowo w pewnym okresie czasu są oczywiście możliwe i najczęściej spowodowane są sezonowością produkcji lub świadomej decyzji (ppkt 25 rozporządzenia PKD). Jednak zgodnie z zasadą stabilności, nowy rodzaj działalności powinien być działalnością główną przez co najmniej 2 lata, zanim zmieniona i przypisana działalność zostanie uznana za działalność przeważającą (ppkt 26 rozporządzenia PKD).

Reasumując zdaniem sądu organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie uznał, że podstawową działalnością skarżącej jest prowadzenie Gościńca "H." ... wędkarska, zaś uzupełniającą rybołówstwo w wodach śródlądowych, a więc w sprawie zachodzą przesłanki skutkujące koniecznością odmowy udzielenia dofinansowania. Tym samym w sprawie słusznie uznano, że skarżąca nie wypełnia warunków do uzyskania pomocy określonych w § 12 rozporządzenia z 16 września 2016 r. w zw. z art. 30 ust 1 i 3 rozporządzenia 508/2014. Powyższe musiało doprowadzić do odmowy przyznania pomocy na podstawie prawidłowo zastosowanego art. 16 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju.

Wbrew zarzutom skargi organ oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez stronę, który to materiał dowodowy został właściwie i rzetelnie oceniony.

W świetle powyższego, sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi organ odmawiając skarżącej przyznania pomocy nie uchybił przepisom prawa. Agencja bowiem w sposób prawidłowy zastosowała powszechnie obowiązujące przepisy prawa i właściwie oceniła zgromadzony materiał dowodowy, a wydane na jego podstawie zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.