Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1331/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: ust. z 18 lipca 2001 r. prawo wodne art. 64 a ust. 2;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), , po rozpoznaniu na powiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie legalizacja urządzenia wodnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz M. C. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej: "Minister", "Organ") uchylił własną decyzję z [...] stycznia 2020 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji urządzenia wodnego i orzekł o legalizacji urządzenia wodnego - umocnienia skarpy brzegu rzeki W. i Kanału Miejskiego ścianką szczelną typu Larsen, wzdłuż działek nr ew. [...], [...] obręb [...], gm. S., pow. [...], woj. [...], o następujących parametrach:

– długość ścianki szczelnej: 78,6 m

– głębokość zabicia ścianki szczelnej: 5,0 m - 12,8 m

– ścianka wzmocniona od strony wody ceownikiem 120 i od strony wewnętrznej za pomocą ściągów z prętów 0 16 mm,

a także zobowiązał Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z siedzibą w [...] do prowadzenia kontroli stabilności ścianki szczelnej, bieżącej konserwacji, remontów i napraw celem zachowania funkcji urządzenia.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

[...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w S., pismem złożonym 4 marca 2015 r., wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o legalizację urządzenia wodnego - umocnienia brzegów rzeki W. i Kanału Miejskiego w miejscowości P., gm. S., pow. [...], woj. [...] na działkach o nr ew. [...] i [...] (dalej: "Urządzenie wodne").

Na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OW 13/19 Minister został wskazany jako organ właściwy do dalszego prowadzenia sprawy.

W toku postępowania, Minister pismem z 27 listopada 2019 r., wezwał Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie m.in. do złożenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia sprawy (w tym. m. in. informacji, czy PGW WP podtrzymuje wniosek [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. z 4 marca 2015 r., w sprawie legalizacji Urządzenia Wodnego, aktualnych wypisów z ewidencji gruntów i budynków, aktualnego wypisu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego), wskazując jednocześnie, że nieusunięcie braków w wyznaczonym terminie może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, zgodnie z art. 79a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 t.j.; dalej: "k.p.a."). PGW WP w wyznaczonym terminie nie uzupełniło dokumentacji w wymaganym zakresie.

W następstwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Minister wydał [...] stycznia 2020 r. decyzję, którą umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie legalizacji urządzenia wodnego.

Pismem z 21 stycznia 2020 r. (data wpływu do Organu: 27 stycznia 2020 r.), Dyrektor Zarządu Zlewni w K. PGW WP, działająca w imieniu Prezesa PGW WP, odpowiedziała na wezwanie z 27 listopada 2019 r. Następnie wnioskiem z 6 lutego 2020 r. zwrócono się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] stycznia 2020 r.

W toku prowadzonego postępowania wielokrotnie, za pośrednictwem elektronicznej skrytki podawczej, uwagi składał M. C. (dalej: "Skarżący"), właściciel działki, na której umiejscowione jest Urządzenie Wodne, którego dotyczyło postępowanie. Wskazywał on m.in., że termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został zachowany, jak również podtrzymywał swoje stanowisko dotyczące zasadności odmowy legalizacji przedmiotowego urządzenia wodnego.

Po rozpoznaniu wniosku z 6 lutego 2020 r. Minister wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] kwietnia 2020 r. W jej uzasadnieniu wskazano, że stosownie do brzmienia art. 64a ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121, z późn. zm.; dalej: "Prawo wodne z 2001 r."), jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację. Zgodnie z wymogami określonymi w art. 64a ust. 1 ww. ustawy, do wniosku dołączono operat wodnoprawny sporządzony w marcu 2015 r., który pod względem struktury odpowiada wymaganiom zawartym w art. 132 Prawa wodnego z 2001 r. i sporządzony jest zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, ze szczególną starannością wymagającą wiedzy fachowej. Zgodnie z informacją zawartą w dołączonym do wniosku operacie wodnoprawnym, wykonane umocnienie zapobiega erozji brzegowej działki przyległej do rzeki W. i Kanału M. Ścianka chroni skarpy brzegów przed niszczeniem przez wody rzeki W. i Kanału M. i chroni jaz przed filtracją boczną. Wskazać także należy, że w aktach sprawy znajduje się opinia biegłego sądowego w zakresie budownictwa wodnego sporządzona w styczniu 2017 r. Z powyższej opinii wynika, że funkcjonowanie ścianki szczelnej jako budowli wodnej spełnia swoją funkcję (wniosek nr 7 w opinii). Zatem w ocenie Ministra Śródlądowej wykonanie urządzenia wodnego będącego przedmiotem niniejszego postępowania nie wpłynęło negatywnie na wody powierzchniowe i podziemne oraz nie spowodowało zagrożenia dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 64a ust. 2 Prawa wodnego z 2001 r. Nie wykazano także, aby Urządzenie Wodne wpływało negatywnie na teren obszaru Natura 2000, na którym jest zlokalizowane, nie narusza ono także ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z [...] marca 1996 r.

Zdaniem Ministra, legalizacja wykonanego bez pozwolenia Urządzenia Wodnego jest celowa z punktu widzenia jest zgodna z wymogami art. 63 Prawa wodnego z 2001 r., ponieważ nie narusza dobrego stanu wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzeby zachowania istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych. Nie koliduje także z ustaleniami dotyczącymi regionalnego korzystania z wód zawartymi w Rozporządzeniu Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. z [...] czerwca 2014 r. Natomiast likwidacja Urządzenia Wodnego mogłaby skutkować wystąpieniem negatywnego oddziaływania na środowisko wodne, polegającego w szczególności na destabilizacji brzegów rzeki [...] i powstaniu szkód na terenach przybrzeżnych.

Jednocześnie Minister wskazał, że opłata legalizacyjna dotycząca Urządzenia zostanie ustalona w osobnym rozstrzygnięciu. Ponadto zaznaczono, że decyzja legalizująca nie daje PGW WP dalej idących uprawnień do nieruchomości, na których posadowione są legalizowane Urządzenia Wodne. Ustawa ta nie reguluje zasad i warunków uzyskania przez zainteresowanego prawa do użytkowania nieruchomości lub ich części, które niezbędne są dla funkcjonowania i utrzymania zalegalizowanych urządzeń wodnych, bowiem nie zawiera w tym zakresie stosownych regulacji prawnych. Zajęcie gruntu należącego do M. C. przez PGW WP, posiadające zalegalizowane urządzenia wodne wymaga odrębnych uzgodnień zainteresowanych stron, a rozstrzygnięcie tej kwestii nie leży w kompetencji tutejszego organu. Powyższe podlega regulacjom prawa cywilnego i może być rozpatrywane jedynie w drodze umowy cywilnej lub przed sądem powszechnym.

Od powyższej decyzji M. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

1. art. 64 a ust 2 ustawy Prawo wodne z 2001 r., polegające na legalizacji urządzenia wodnego pomimo, iż lokalizacja tego urządzania narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2. art. 64 a ust. 1 w zw. z art. 131 ust. 2 oraz art. 132 ustawy Prawo wodne z 2001 r., polegające na legalizacji urządzenia wodnego pomimo, iż do wniosku nie dołączono oraz w toku postępowania nie zgromadzono dokumentacji, o której mowa w art. 131 ust 2 Prawa wodnego z 2001 r., w szczególności operatu wodnoprawnego spełniającego wymagania określone w art. 132 tej ustawy;

3. art. 7 w zw. z 77 § 1 k.p.a oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez brak zlecenia sporządzenia aktualnej na dzień wydania decyzji ekspertyzy pozwalającej ocenić stan techniczny urządzenia wodnego oraz to czy urządzenie spełnia obecnie swoją docelową funkcję, a także przyjęcie za podstawę swoich ustaleń nieaktualny już dokument w postaci opinii ze stycznia 2017 r. wydanej przez biegłego sądowego J. C. na okoliczność "stwierdzenia czy została naruszona stateczność konstrukcji zabezpieczających na działce geodezyjnej 216 w Pomiłowie, w związku toczącym się postępowaniem o naruszenie art. 190 ustawy Prawo wodne z 2001 r " podczas gdy, jak wynika z treści tej opinii wizja lokalna działki oraz urządzenia wodnego miała miejsce 8 grudnia 2016 r. Ponadto cel i zakres tej opinii obejmował wyłącznie ustalenie czy działanie właściciela działki spełniało dyspozycje z art. 190 Prawa wodnego tj. czy wykonywane przez niego prace w pobliżu urządzenia wodnoprawnego wpłynęły za możliwe ich zagrożenie;

4. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolną i pobieżną analizę dowodów zebranych w niniejszej sprawie, z arbitralnym rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości na niekorzyść skarżącego, bez należytego i wszechstronnego wyjaśnienia takiego stanu rzeczy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Urządzenie Wodne zostało zrealizowane z naruszeniem wymagań określonych w Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z [...] marca 1996 r. dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dotyczących obowiązku przeprowadzenia konsultacji z organami ochrony środowiska, geologicznymi i sanitarnymi. Ponadto wskazano, że wykonanie Urządzenia uniemożliwiło Skarżącemu, jako właścicielowi działki, korzystanie z niej zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w planie.

W skardze podniesiono także szereg zarzutów do operatu wodnoprawnego: brak opisu Urządzenia Wodnego, wskazania jego położenia, posłużenie się nieaktualnymi (wykonane w 2011 r.) badaniami geotechnicznymi na działce, na której jest ono posadowione i działkach sąsiednich. Zarzucono także posłużenie się nieaktualną opinią biegłego sądowego z 2017 r., sporządzoną w oparciu o wizję lokalną przeprowadzoną 8 grudnia 2016 r., co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji legalizację Urządzenia, które w rzeczywistości jest nieszczelne, niestabilne, a jej konstrukcja nie tylko nie zapobiega filtracji bocznej jazu, ale w opinii Skarżącego zagraża życiu i zdrowiu ludzi oraz środowisku.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018, poz. 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018, poz.1302 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a.")

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była decyzja Ministra z [...] kwietnia 2020 r. o legalizacji urządzenia wodnego.

Skarga okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty okazały się słuszne.

Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 64 a ust 2 ustawy Prawo wodne z 2001 r. Zgodnie z tym przepisem organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli lokalizacja tego urządzenia nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów art. 63, ustalając jednocześnie, w drodze postanowienia, wysokość opłaty legalizacyjnej, wynoszącą 10-krotność opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Analizując powyższą kwestię Minister stwierdził, że wymogi dotyczące braku naruszeń przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą one mieć zastosowania do przedmiotowego urządzenia wodnego podlegającego legalizacji z uwagi na fakt, że prace związane z wykonaniem objętego wnioskiem legalizacyjnym urządzenia wodnego zostały już przeprowadzone. Stanowisko to jest nietrafne, gdyż jest wprost sprzeczne z treścią art. 64 a ust. 2 Prawa wodnego z 2001r. Akceptacja tego stanowiska prowadziłaby do omijania wymogów związanych z uzyskiwaniem pozwolenia wodnoprawnego. Organ zatem musi dokonać takiej analizy, a sąd w przedmiotowej sprawie nie może organu administracji w tym wyręczać.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wolno nakładać dodatkowych, niewynikających z przepisów prawa obowiązków, polegających na uzyskaniu od organów dodatkowych stanowisk, opinii lub uzgodnień, mających na celu określenie sposobu zagospodarowania terenu. Rada gminy nie posiada uprawnień do wprowadzania do zapisów planu procedur nieprzewidzianych przepisami prawa, ani tym bardziej do nadania uprawnień w takiej procedurze dla podmiotów, którym ustawodawca nie powierzył takich uprawnień w zakresie uzgadniania ustaleń projektu budowlanego czy zakresu robót budowlanych. (zob. wyrok WSA w Krakowie z 28.03.2014r., II SA/Kr 54/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r., II SA/Kr 693/14). Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji, a normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. (K 25/99, OTK 2000/5/141). Wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy obok ustalania obowiązków i praw obywateli oraz ich sytuacji wobec państwa, również regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podustawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podustawowe, wydane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, niezasadnicze elementy regulacji prawnej (zob.: orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 1997 r., K 25/97, publ.: OTK z 1997 r., nr 3-4, poz. 35). Kwestie te odnieść należy do uregulowania w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. wymagania dotyczące zgody Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w S., Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w S., Terenowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz zgody Wojewódzkiego Geologa w S. Nie było w chwili uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego normy prawnej, która uprawniałaby Radę Gminy do nałożenia obowiązku uzyskania wytycznych, uzgodnienia lub opinii powyższych podmiotów.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, natomiast zgodnie z treścią art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Ponadto w myśl art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Akty prawa miejscowego jako źródła prawa powszechnie obowiązującego mają zatem zakres obowiązywania ograniczony pod względem terytorialnym i przedmiotowym, co oznacza, że mogą być wydawane przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej niezespolonej i jedynie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Nie budzi więc wątpliwości, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. stanowi akt prawa miejscowego.

Trzeba zauważyć przy tym, iż jakkolwiek pozostający w obrocie prawnym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, którym związane są organy administracji publicznej, to jednak Sąd ze względu na treść art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, może odmówić zastosowania tego planu w razie stwierdzenia, iż jest on w określonym zakresie sprzeczny z ustawą lub też nie znajduje umocowania ustawowego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2002 r., IV SA 3890/01) Przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) tryb orzekania o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego w trybie skarg na uchwały, nie wyklucza możliwości niezastosowania postanowień planu sprzecznych z prawem, w trybie kontroli decyzji administracyjnej. Wniosek taki wynika z nakazu kontroli przez Sąd zgodności decyzji z prawem, a w przypadku sprzeczności norm prawnych, zastosowania obowiązujących w tym zakresie reguł kolizyjnych Przepisy miejscowego planu stanowią jedno ze źródeł systemu obowiązującego prawa i ich interpretacja nie może być dokonywana w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego, w tym ustaw. Stosowanie prawa zgodnie z wykładnią systemową powinno się odbywać w sposób, który zapewnia spójność i brak sprzeczności systemu prawa oraz komplementarność regulacji prawnych w danym zakresie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 49/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2009 II SA/Gd 181/09, WSA Poznaniu w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r. IV SA/Po 194/09, WSA w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r. II SA/Op 207/17).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie został naruszony art. 64 a ust. 1 w zw. z art. 131 ust. 2 oraz art. 132 ustawy Prawo wodne z 2001 r. W myśl art. 131 ust. 2 Prawa wodnego z 2001r. do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołącza się operat wodnoprawny. Operat taki znajduje się w aktach. Kwestia wymogów dotyczących operatu wodnoprawnego znajduje się w art. 132 Prawa wodnego. Wbrew zrzutom skargi operat zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie, w szczególności współrzędne geograficzne charakterystycznych punktów legalizowanego urządzenia, opis urządzenia wodnego, jego parametry i warunki jego wykonania (długość ścianki, głębokość jej zabicia, liczbę brusów z podziałem na poszczególne głębokości ścianki, warunki wzmocnienia ścianki od strony wody). Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność przedmiotowego operatu, w szczególności nie przedstawił tzw. kontroperatu lub innej ekspertyzy przygotowanej przez osobę mającą odpowiednią wiedzę techniczną.

Nie jest naruszeniem przepisów postępowania brak zlecenia ekspertyzy w celu oceny stan techniczny urządzenia wodnego, nia ma również żadnych przeszkód, aby organ oparł się na opinii biegłego sądowego J. C. Opinia ta nie traci automatycznie swojej aktualności ze względu na upływ czasu, o ile rzecz jasna nie zmienił się stan faktyczny, który istniała w czasie jej wydania i który był brany pod uwagę przez biegłego. Minister jako wyspecjalizowany organ w dziedzinie gospodarki wodnej, jest w stanie również samodzielnie ocenić poprawność opinii, a także ustalić aktualny stan faktyczny, co też nastąpiło poprzez dokonanie oględzin. Należy przy tym zauważyć, że opinia ta nie była jedynym dowodem, na którym oparł się organ administracyjny, ale miała charakter pomocniczy, wspierający wnioski płynące z operatu wodnoprawnego. Nie ma również formalnych przeszkód, aby sięgać do opinii sporządzonej na potrzeby innego postępowania, o ile z treści tej opinii wynika jej przydatność na danego postępowania.

Z uwagi na koniecznośc zbadania okoliczności wskazanych w art. 64 a ust 2 Prawa wodnego z 2001r. pozostałe zarzuty dotyczące prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny są przedwczesne.

Przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy organ administracji winein zbadać, czy lokalizacja urządzenia wodnoprawnego, którego dotyczy wniosek legalizacyjny, nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.