Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 132/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie; 3) zasądza od wymienionego organu na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 02 września 2014 r. skarżący K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu - Prezesa Sądu Rejonowego w J. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. co do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 02 sierpnia 2014 r.

Organowi zarzucił naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782, w skrócie u.d.i.p.) przez ich niezastosowanie - mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d tej ustawy. Domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 02 sierpnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz stwierdzenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w e-mailu z dnia 02 sierpnia 2014 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w J. (na adres e-mail wskazany na stronie internetowej tego sądu) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów tego sądu z rozbiciem na poszczególne wydziały. Informacja zwrotna miała zostać udzielona w formie elektronicznej - na adres e-mail wnioskodawcy. Podniósł, że do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie rozpoznał powyższego wniosku. Dalej szeroko uzasadnił swój wniosek, wskazując, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Podkreślił m.in., że takie zachowanie należy oceniać jako bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), która występuje, gdy organ w prawnie określonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem aktu lub nie podjął czynności. Zaznaczono jednocześnie, że wszystkie żądane we wniosku informacje stanowią informacją publiczną, co potwierdza treść art. 61 Konstytucji RP i przepisy u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę i zarzuty podniesione w skardze Prezes Sądu Rejonowego w J. w pierwszej kolejności wskazał, iż nie kwestionuje, iż żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto wskazał, że w dniu 15 września 2014 roku Prezes Sądu w J. udzielił wnioskodawcy informacji w żądanym przez niego zakresie. Wniósł o oddalenie skargi.

Na wezwanie tut. Sądu skarżący odniósł się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę i wniósł o umorzenie postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a., w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 66/09; wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r. o sygn. akt I SAB 60/99; publ. OSP 2000, nr 6, poz. 87). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy tego nie wymaga (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ względnie inny podmiot zobowiązany miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i to w określonym przez prawo terminie (por. art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają bowiem znaczenia powody, przez które akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność spowodowana została okolicznością zawinioną lub niezawinioną.

Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że Prezes Sądu Rejonowego w J. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., co więcej informacje o udostępnienie których strona skarżąca wystąpiła, mieszczą się w katalogu informacji publicznych określonych w art. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p.

Jak wynika z przekazanych Sądowi akt w dniu wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny, bowiem nie załatwił wniosku skarżącej w żaden sposób przewidziany w u.d.i.p. Dopiero po wpływie skargi organ podjął czynności mające na celu załatwienie wniosku i w dniu 15 września 2014 r. udzielił stronie skarżącej odpowiedź na wszystkie zawarte we wniosku pytania. Zgodnie z twierdzeniami organu, zawartymi w odpowiedzi na skargę, przedmiotowy wniosek nie został zarejestrowany. Wskazana przyczyna braku jego rejestracji obarcza wyłącznie sam organ. Jednocześnie skoro wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej został już załatwiony, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co orzeczono w punkcie 2 sentencji niniejszego wyroku. Niewątpliwie organ przekroczył termin do załatwienia sprawy (liczony od wpływu wniosku do organu), jednakże okoliczności powyższe nie wystarczają do uznania, że przekroczenie terminu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Natomiast o kosztach postępowania, na które składa się wpis sądowy i koszty zastępstwa procesowego orzeczono, na podstawie art. 200, art. 201 § 1 w związku z art. 209 p.p.s.a., w punkcie 3 sentencji.