Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 769/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 63 §1 - 3, art. 64 § 2, art. 128
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W.V. i K.V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu solidarnie na rzecz skarżących W.V. i K.V. kwotę [...] złotych ([...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

H.Ł pismem z dnia 18.07.2008r. zwróciła się z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. G. [...].

Prezydent Miasta P., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...].10.2009r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.u. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – dalej upzp) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem.

W związku z odwołaniami złożonymi przez K.V. i W.V., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].05.2010r. nr [...] działając na podstawie art. 138 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, iż organ I instancji nie wyznaczył prawidłowo obszaru analizowanego na właściwej mapie. Ponadto uznano, iż załączona do akt sprawy mapa nie zawiera ustaleń dotyczących jej aktualności. Powyższe stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 upzp oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Organ odwoławczy stwierdził również, iż w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono w sposób prawidłowy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego obszaru analizowanego. Organ odwoławczy wskazał także, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy przed uprawomocnieniem się postanowienia uzgadniającego może stanowić istotne naruszenie art. 106 kpa i stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 6 kpa.

W związku z powyższym, Prezydent Miasta P. po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...].01.2011r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. G. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła T.Ł., podnosząc, iż zaskarżona decyzja narusza jej interes prawny, ponieważ opracowana została z małą starannością a mapa stanowiąca jej załącznik jest niezgodna ze stanem faktycznym. Realizacja planowanej inwestycji pogorszy również dotychczasowe korzystanie z nieruchomości m.in. poprzez ograniczenie dostępu światła i zacienienie budynku, co niekorzystnie wpłynie także na wartość nieruchomości. Wątpliwości budziła także odległość planowanej inwestycji od granicy nieruchomości nr [...], zaś prowadzenie prac budowlanych zbyt blisko granicy nieruchomości narażą budynek frontowy na ryzyko katastrofy budowlanej. Zdaniem wnoszącej odwołanie, pominięto także zapis, iż projekt koncepcyjny należy uzgodnić z Miejskim Konserwatorem zabytków, a wprowadzono zapis, że na prowadzenie prac budowlanych należy uzyskać pozwolenie konserwatorskie. W odwołaniu podniesiono również, iż w zaskarżonej decyzji powołano się na przedłożoną koncepcję zagospodarowania terenu, której nie dołączono do decyzji i nie można się z nią zapoznać.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli także W.V. i K.V., nie wyrażając zgody na wyznaczona linię zabudowy, gdyż jest zbyt mała i zakłóca harmonię, albowiem główna fasada sąsiedniego budynku zabytkowego przy ul. G. [...] oddalona jest od tej granicy 12 metrów. Zaś odległość 10 metrów dotyczy występującego w elewacji frontowej wykusza, który nie stanowi głównej fasady wilii. Zdaniem skarżących, planowana inwestycja byłaby jedynym tego typu budynkiem na S. i zakłóca charakter willowy tej dzielnicy. Wobec czego, W.V i K.V. wnieśli o określenie w warunkach zabudowy maksymalnej liczby projektowanych lokali mieszkalnych do 4. Wnoszący odwołanie podnieśli, iż budowa wielorodzinnego budynku z garażem podziemnym może przyczynić się do zarysowania ścian zabytkowej nieruchomości przy ul. G. [...]. W odwołaniu wniesiono o oddalenie odległości planowanego budynku od granic nieruchomości przy ul. Grudzięniec [...] do 7m ze względu na zabezpieczenie nieruchomości zabytkowej. Zdaniem odwołujących, w zaskarżonej decyzji konieczne jest jednoznaczne potwierdzenie obsługi komunikacyjnej jednym zjazdem w ul. D. Ponadto, odprowadzanie wód deszczowym powinno odbywać się wyłącznie do kanalizacji deszczowej w ul. D., bowiem z uwagi na wysoki poziom wód gruntowych odprowadzanie jej na teren przedmiotowej działki jest niemożliwy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 upzp. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem załączniki; mapę zasadniczą w skali 1:500 zarówno z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji jak i zawierającą część graficzną wyników analizy oraz część tekstową wyników analizy. Analiza została sporządzona zgodnie z postanowieniami § 3 rozporządzenia wraz z analizą stanu faktycznego i prawnego terenu, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Sporządzona analiza zawiera także wymienione w rozporządzeniu elementy, takie jak linia zabudowy, szerokość elewacji, wysokość górnej krawędzi i geometria dachu. W ocenie organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, a materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący i bez naruszenia art. 7 i 77 kpa. W konsekwencji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia czy zmiany zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu wyjaśniono, iż wniosek Inwestora zawierał charakterystykę inwestycji (koncepcję zagospodarowania terenu), obejmującą m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenie i gabaryty projektowanego budynku mieszkalnego przedstawioną w formie opisowej i graficznej. Charakterystyka ta, zgodnie z przepisami, nie stanowi załącznika do zaskarżonej decyzji, wpływającego na jej legalność. Organ odwoławczy na podstawie akt sprawy stwierdził, że wykorzystana w niniejszym postępowaniu do sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania mapa zasadnicza (stanowiąca także załącznik do zaskarżonej decyzji) odzwierciedla rzeczywisty sposób zagospodarowania działki nr 89, uwzględniając wskazany w odwołaniu budynek w głębi tej działki, który został wzięty pod uwagę przy dokonywaniu przedmiotowej analizy. Tym samym, zarzut niezgodności dokonanych ustaleń ze stanem faktycznym jest nieuzasadniony.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono również , iż zaskarżona decyzja w sposób jasny i precyzyjny określa wymagania co do obowiązującej linii zabudowy, wyznaczając ją w odległości 10,0 m od linii rozgraniczającej ulicy G., jako przedłużenie linii zabudowy budynku sąsiedniego przy ul. G. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 4 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Na podstawie akt sprawy stwierdzono, iż linia ta ustalona została zgodnie z wymogami rozporządzenia i wynika ze sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji. Ubocznie podniesiono, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że linia zabudowy (linia regulacyjna) w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Przy czym linia ta dotyczy również sytuowania wszystkich części budynków, w tym nadziemnych, np. wykuszy i podziemnych, np. garaży. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom odwołania, jednoznacznie określa także odległość planowanej inwestycji od granic działki z sąsiednimi działkami, nakładając w tym zakresie obowiązek zgodności tych odległości z przepisami rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutów dotyczącej ochrony konserwatorskiej stwierdzono, iż przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm,.) nie przewidują procedury uzgodnień projektów budowlanych - projektów koncepcyjnych z właściwym konserwatorem zabytków poza koniecznością uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku (obszarze zabytkowym) na podstawie art. 36 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym, brak jest podstaw prawnych do nałożenia przedmiotowego obowiązku uzgodnienia koncepcji zabudowy z konserwatorem zabytków na inwestora. Jednocześnie, w celu zapewnienia zabezpieczenia przed katastrofą budowlaną zalecono konieczność opracowania projektu budowlanego inwestycji z uwzględnieniem ww. zabezpieczenia i dołączenia do projektu ekspertyzy technicznej wraz z badaniami geologicznymi, określającymi wpływ inwestycji na zabytkowy budynek przy ul. G. [...], co czyni zarzuty dotyczące ewentualnego zarysowania ścian budynku sąsiedniego nieuzasadnionymi. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja zawiera również jednoznaczne rozstrzygnięcie w przedmiocie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji poprzez przewidywany zjazd z ul. D., tym samym niezrozumiały jest wniosek o jego potwierdzenie.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w toku tego postępowania nie dokonuje się ustaleń w zakresie dopuszczalnej liczby lokali mieszkalnych w planowanym obiekcie budowlanym, poprzestając jedynie na określeniu rodzaju i funkcji zabudowy jak i warunków oraz wymagań, stosownie do przywoływanego rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących odprowadzania ścieków (w tym wód deszczowych) stwierdzono, iż warunkiem wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest to, by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 upzp, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Na etapie ustalania warunków zabudowy brak jest przeciwwskazań do odprowadzania wód deszczowych na teren planowanej inwestycji, w szczególności w sytuacji, gdy gestor sieci kanalizacyjnej nie sprzeciwia się temu rozwiązaniu. Zarzut dotyczący możliwości negatywnego wpływu planowanej inwestycji na stosunki wodne nie może być więc rozstrzygnięty na etapie ustalania warunków zabudowy. Problemy związane z wodami gruntowymi brane są bowiem pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Ubocznie wskazano, iż w myśl przepisu art. 60 ust. 1 i 3 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp, decyzję o warunkach zabudowy terenu organ właściwy wydaje po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych jedynie w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, iż kwestie ewentualnego zacienienia i związanego z nim spadku wartości nieruchomości sąsiedniej mogą być ocenianie wyłącznie na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę planowanego obiektu. Decyzja o warunkach zabudowy natomiast zawiera wymagania dla inwestora, które mają zapewnić osobom trzecim swobodne korzystanie z ich nieruchomości. Należy również mieć na uwadze, iż wolą ustawodawcy, oprócz wskazanego celu, jest ponadto ochrona prawa własności służącego obywatelom, poprzez stworzenie im możliwości zagospodarowania terenu, do którego mają tytuł prawny. Z powyższych względów zawsze, orzekając w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, należy mieć na względzie wymienione zasady i w każdej konkretnej sprawie zważyć czy ochrona ładu przestrzennego nie ogranicza nadmiernie, nieproporcjonalnie, zasady wolności zagospodarowania terenu.

W.V. i K.V. reprezentowani przez adwokata B.K. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności przepisu art. 7 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie wzięcie pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy istotnych kwestii i zagadnień, na które zwracali uwagę skarżący w odwołaniu, dotyczących w szczególności naruszenia przez planowaną inwestycję funkcji i sposobu dotychczasowego zagospodarowania obszaru wziętego pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez brak zgromadzenia i wszechstronnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności w zakresie analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu będącego przedmiotem analizy w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżących, naruszono również przepis art. 61 ust. 1 upzp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu, warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż SKO niesłusznie odmówiło racji skarżącym, którzy wyraźnie w toku postępowania wskazywali, że ewentualna zabudowa przedmiotowej działki w sposób zamierzony przez inwestora, naruszy charakter willowej dzielnicy, w której się znajduje. W analizowanej okolicy nie ma żadnego takiego budynku, jaki zgodnie ze złożonym w sprawie wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, miałby się znaleźć na w/w działce. W szczególności, jeśli chodzi o jego gabaryty, umiejscowienie na działce, planowany garaż podziemny oraz planowaną ilość mieszkań.

Skarżący wskazywali na fakt błędnie określonej linii zabudowy - 10 metrów od linii rozgraniczającej ul. G. Takie jej określenie zakłóca dotychczas istniejącą linię zabudowy, ponieważ główna fasada bezpośrednio sąsiadującego, zabytkowego budynku przy ul. G. [...] oddalona jest od tej granicy o 12 metrów. Bezpodstawne jest przy tym branie pod uwagę fragmentu elewacji frontowej w/w nieruchomości w postaci wykusza, który de facto nie stanowi głównej fasady budynku. Zdaniem skarżących, to główna fasada budynku, w tym wypadku willi mieszczącej się przy ul. G. [...], jest czynnikiem determinującym linię zabudowy. Czynnikiem takim z pewnością nie jest element fasady, w formie wykusza. Takie rozumowanie dopuszczałoby bowiem niezgodne, w świetle obowiązujących przepisów, kształtowanie linii zabudowy w zależności od kształtu budynku czy też elementów jego fasady.

Skarżący powołując się na orzecznictwo stwierdzili, iż nowa zabudowa jest dopuszczalna o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Zatem, już na etapie wydawania warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji konieczne jest ustalenie, czy spełnia ona powyższe warunki oraz czy nie będzie naruszała istniejącej w analizowanym obszarze. Gdyby okazało się, że planowana zabudowa nie będzie dawała się pogodzić z istniejącą zabudową, w szczególności ze znajdującą się w bezpośrednim sąsiedztwie, decyzja o warunkach zabudowy nie powinna zostać wydana. Decyzja wydana w niniejszej sprawie jest, zdaniem skarżących, jednoznacznie sprzeczna z powyższą zasadą..

Skarżący wskazali, iż z uwagi na warunki hydrologiczne analizowanego obszaru, powinna zostać odrzucona koncepcja budowy garażu podziemnego. Grunt, w którym miałoby to nastąpić, charakteryzuje się dużym nawodnieniem, a ewentualna ingerencja w powyższym zakresie skutkować może naruszeniem stosunków wodnych, utratą oparcia, a w konsekwencji zarysowaniem ścian zabytkowej nieruchomości znajdującej się tuż obok, a co za tym idzie mogłaby zaburzyć statykę sąsiednich budynków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ppsa).

Mając powyższe na uwadze, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że w świetle przepisów kpa, uruchomienie procedury kontroli instancyjnej orzeczenia organu pierwszej instancji przez organ wyższego stopnia, oparte zostało wyłącznie na zasadzie skargowości. Oznacza to, że organ odwoławczy może podjąć czynności procesowe tylko wskutek czynności strony, jaką jest skuteczne wniesienie środka zaskarżenia. W konsekwencji, uprawnienie do działania organu odwoławczego powstaje jedynie wówczas, gdy strona postępowania administracyjnego – jako uprawniony podmiot – wystąpi z odpowiednim podaniem (odwołaniem, zażaleniem), co prowadzi do przeniesienia kompetencji orzeczniczych na ten organ.

Elementy obligatoryjnego każdego podania (w tym odwołania – art. 63 §1 kpa) określone zostały w art. 63 §2 i 3 kpa. Do elementów tych należy podpis strony wnoszącej podanie. Waga podpisu wynika z art. 128 kpa w zw. z art. 63 §3 kpa, gdyż regulacja ta wyłącza przypadki, w których możliwy byłby brak podpisu. Podpisanie pisma ma umożliwić organowi kontrolę, czy pochodzi ono od strony w piśmie wskazanej i świadczy o tym, że strona złożyła określonej treści oświadczenie woli o charakterze procesowym. Dlatego podpis należy traktować jako element konstytutywny i obligatoryjny każdego podania. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i w fachowej literaturze przyjmuje się, że uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez stronę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ odwoławczy działa bez podstawy prawnej. W takiej sytuacji, decyzja organu drugiej instancji dotknięta jest wadą nieważności (zob. wyrok NSA z 18.05,1994 r. SA/Gd 2365/93 –akceptowany przez B. Adamiak w Kpa Komentarz CH BECK 2008 s.595)

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy, wydając decyzję rozpoznał odwołanie T.Ł oraz W.V i K.V. W przedłożonych aktach administracyjnych znajduje się podpisane odwołanie T.Ł. oraz odwołanie opisane w nagłówku jako odwołanie W.V i K.V., które zostało jednak podpisane wyłącznie przez W.V. Pomimo zaistniałego braku formalnego odwołania, organ II instancji nie zastosował się do nakazu płynącego z art. 64 § 2 kpa i nie wezwał strony do usunięcia wskazanego braku. W konsekwencji, wbrew ciążącym na nim powinnościom, SKO w P. nie dokonało wyczerpującej kontroli formalnej odwołania, przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, w rezultacie czego nie została wyjaśniona kwestia procesowa mająca podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości wszczęcia postępowania odwoławczego.

Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie na odwołaniu znalazł się prawidłowy podpis jednej z osób wnoszących odwołanie, dodatkowo prawidłowe odwołanie wniosła T.Ł., zasadnym jest odstąpienie od stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, choć uznać należy, iż stanowi to wystarczającą podstawę do jej uchylenia.

Wykazane wyżej naruszenie przepisów prawa procesowego obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Wyjaśnić również należy, że ze względu na charakter stwierdzonego naruszenia prawa, na obecnym etapie postępowania przedwczesne byłoby dokonanie przez Sąd kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego i odnoszenie się do zarzutów skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. będzie bowiem musiało najpierw podjąć w/w czynności zmierzające do wyeliminowania zaistniałego naruszenia prawa i usunięcia braków formalnych złożonego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono zgodnie z art. 152 ppsa w pkt 2 sentencji. Wobec treści pkt-u 2 sentencji orzekanie na wniosek o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej stało się zbędne. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.