Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1066/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 80, 81, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...]na rzecz skarżącej A. O. kwotę 800 (osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta [...]decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz na podstawie art. 19 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r., Nr 138, poz. 1554) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego - XIII) z garażem podziemnym wraz z dojściami, dojazdami, terenami zieleni na działkach ew. nr [...]i [...]obr. [...]położonych w Z. przy ul. [...].

Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] marca 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. O., A. i T. I., I. J., B. J. oraz A. J., B. S.i K. G., M. i A. B. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]kwietnia 2009 r. Starosty [...].

Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż Starosta [...]decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z dojściami, dojazdami, terenami zieleni. Wojewoda [...]decyzją z dnia[...]lipca 2009 r. uchylił w całości decyzję Starosty [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Na decyzję Wojewody [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Z. P. i A. O.. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1442/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

Ponownie rozpoznając wniosek, stosownie do wyroku Sądu, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie dokonanych uzgodnień. Zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej z dnia 10 lipca 2008 r. Miejskiego Zakładu Komunalnego w Z. - realizacja przyłącza wodociągowego do niniejszej nieruchomości związana jest z wypełnieniem warunków: "pkt 1. Wykonania przez gminę sieci wodociągowej w ul. [...]dla dz. nr ew[...]i [...]obr. [...]na odcinku na wysokości od dz. nr [...]do dz. na wysokości nr [...][...]/.../; pkt 4. Uzyskać zgodę właściciela terenu lub zarządcy na umieszczenie w pasie drogowym przewodu wodociągowego i kanalizacyjnego dla urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi z przyłączeniem do sieci miejskiej zgodnie z projektem".

Wobec powyższego organ odwoławczy zwrócił się do Miejskiego Zakładu Komunalnego w Z. o udzielenie informacji w kwestii wybudowania sieci wodociągowej w ul. [...]. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w Z. poinformowało, iż na odcinku od ul. [...]do wysokości działki [...] (obręb [...]) został wybudowany w 2009 roku wodociąg. Odnosząc się do warunków technicznych, przyłączenia planowanego obiektu budowlanego do sieci energetycznej, wydanych przez Z. Sp. z o.o. z dnia 5 sierpnia 2008 r. organ wyjaśnił, iż zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. P.S.A. W. poinformował, że inwestor w oparciu o powyższe warunki zawarł umowę o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej. Następnie pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. wskazano, że warunki i umowa utraciły ważność i niezbędne było wystąpienie o nowe warunki jak również o przedłużenie ważności umowy. W dniu 6 marca 2012 r. inwestor przedłożył nowe warunki przyłączeniowe i aneks do umowy o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczenia przeciwpożarowego, bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Dla przedmiotowej inwestycji została przeprowadzona analiza zacienienia, z której wynika, że budynek nie będzie ograniczał dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i nie będzie zacieniał istniejącej sąsiedniej zabudowy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Burmistrz Miasta Z. zezwolił na lokalizację zjazdu indywidualnego do nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał, iż do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. - Uchwała Nr [...]Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003r.

W odniesieniu do zarzutów podnoszonych w odwołaniach organ odwoławczy wyjaśnił, iż planowana inwestycja nie narusza § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynki niskie to budynki do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. W rozpoznawanej sprawie planowany budynek mieszkalny posiada 1 kondygnację podziemną i 4 kondygnacje nadziemne. Paragraf 7 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. stanowi: na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, plan ustala następujące zasady zagospodarowania - maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie może przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach. Projektowana inwestycja nie narusza ustaleń ww planu miejscowego.

Nie narusza również Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

Ponadto w opisie technicznym projektu, w części sanitarnej, projektant stwierdził, iż grunt będzie w stanie przyjąć ilości powstających wód opadowych, a ogrodzenie działki będzie miało cokół betonowy, co uniemożliwi spływ wód z działki inwestycyjnej na tereny działek sąsiednich. Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Do projektu załączone jest również oświadczenie projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Skargę na decyzję Wojewody [...]z dnia [...] marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art.10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji, a w szczególności poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 35 ust. 1 punkt 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 29 i art. 35 ust. 3 Ustawy o drogach publicznych poprzez wydanie decyzji pomimo braku wszystkich uzgodnień i opinii wymaganych przepisami prawa;

- art. 35 ust. 1 punkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 7 ust. 3 pkt 6 Uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. poprzez brak zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., w szczególności poprzez brak zbadania, czy realizacja inwestycji nie spowoduje obniżenia standardu warunków mieszkaniowych,

- naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, przejawiające się w szczególności brakiem rozpatrzenia wszystkich podnoszonych przez skarżącą zarzutów.

W skardze podniesiono, iż obowiązkiem organu II stopnia było zawiadomienie stron postępowania o zebraniu materiału dowodowego i umożliwienie zapoznania się z tym materiałem. Skutkiem niezachowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest to, że stosownie do art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Gdyby organ II instancji dał możliwość wypowiedzenia się skarżącej, wówczas mogłaby ona zauważyć, iż:

- decyzja nr [...]r. Burmistrza Miasta Z. zezwalająca na lokalizację zjazdu indywidualnego do nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]dz. [...]i [...]obręb [...]w Z. wygasła z uwagi na upływ czasu, ponieważ zjazd nie został wybudowany w ciągu 3 lat od daty wydania ww. decyzji (art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (patrz pismo Burmistrza Miasta Z. z dnia [...]kwietnia 2012 r. sygn. [...]);

- Burmistrz Miasta Z. nie uzgodnił zmiany zagospodarowania nieruchomości położonej w Z.przy ul. [...]dz. [...]i [...]obręb [...]w Z. polegającej na budowie budynku mieszkalnego w zakresie możliwości włączenia drogi do ruchu;

- inwestor nie posiada warunków technicznych przyłączenia nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]dz. [...][...]obręb [...]w Z. do sieci kanalizacyjnej, co jednoznacznie wynika z pisma Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w Z. z dnia [...] kwietnia 2012 r.;

- teren sąsiadujący z nieruchomością położoną w Z. przy ul. [...]dz. [...]i [...]obręb [...] w Z. zabudowany jest obiektami do dwóch kondygnacji naziemnych, a tym samym postawienie na południe od budynku mieszkalnego skarżącej budynku mieszkalnego posiadającego 5 kondygnacji naziemnych spowoduje pogorszenie standardu warunków mieszkaniowych skarżącej oraz innych mieszkańców.

Z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę możliwe jest tylko wtedy, gdy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, jak również wtedy gdy inwestor jest w stanie wylegitymować się posiadaniem wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń itd. W okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki, o których mowa w art. 35 ust. 1 punkt 2 i 3 Prawa budowlanego nie zostały spełnione w momencie wydawania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...], a co za tym idzie, brak było podstaw do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę. Obowiązkiem Wojewody [...]było bowiem sprawdzenie, czy na dzień 14 marca 2012 r. wszystkie ww. przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę są spełnione.

Decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. Burmistrza Miasta Z. zezwalająca na lokalizacje zjazdu indywidualnego do przedmiotowej nieruchomości - na którą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołuje się organ II instancji - wygasła, a co za tym idzie nie wywiera już żadnych skutków prawnych. W świetle art. 29 ust. 1 Ustawy o drogach publicznych, budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Zezwolenie na lokalizację zjazdu wydaje się na czas nieokreślony (art. 29 ust. 3 w/w ustawy), z tym jednak zastrzeżeniem, że decyzja ta wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od wydania zezwolenia zjazd nie zostanie wybudowany (art. 29 ust. 5 w/w ustawy). Już sam ten fakt przesądza, że warunki, o których mową w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie zostały spełnione. W aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby, że zostały przeprowadzone uzgodnienia, o których mowa wart. 35 ust. 3 Ustawy o drogach publicznych. Powołany wyżej przepis stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego (takim terenem są właśnie działki ewidencyjne numer [...]i [...]z obrębu [...]), w szczególności polegająca na budowie obiektu budowlanego (tak jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy), zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą. Bezspornym jest, że uzgodnienie takie powinno zostać przeprowadzone, albowiem budowa kilkukondygnacyjnego budynku wraz z garażem podziemnym niewątpliwie wpłynie na zmianę ruchu drogowego.

Brak uzgodnienia powoduje, że organ II instancji powinien był bądź to przeprowadzić postępowanie dowodowe w tym zakresie, bądź też uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, bez tych uzgodnień wydanie decyzji nie jest bowiem możliwe.

W skardze zarzucono również naruszenie art. 35 ust. 1 punkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 7 ust. 3 pkt 6 Uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w Z. z dnia [...]grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. poprzez brak zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., w szczególności poprzez brak zbadania, czy realizacja inwestycji nie spowoduje obniżenia standardu warunków mieszkaniowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się tylko i wyłącznie do jednego paragrafu m.p.z.p. tj. do § 7 ust. 3 pkt 4. Organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów zgłaszanych w odwołaniu dotyczących naruszenia § 7 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. Wojewoda [...]nie dość, że nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powołanego wyżej przepisu, to nie zbadał ponadto, czy realizacja przedmiotowej inwestycji wpłynie na obniżenie warunków mieszkaniowych właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Skarżąca złożyła do akt sprawy ocenę techniczną dr inż. P. K. i wniosła o dopuszczenie jej jako dowodu na okoliczność uznania projektowanego budynku za mający pięć kondygnacji naziemnych, co w konsekwencji prowadzi do uznania go za budynek średniowysoki w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W oparciu o projekt budowlany dr inż. P. K.wykazał, iż:

- w odniesieniu do wartości średnich, zagłębienie garażu w stosunku do poziomu przyległego terenu wynosi 0,16 wysokości kondygnacji, zamiast wymaganego prawem wskaźnika co najmniej 0,50 wysokości kondygnacji niezbędnego do uznania garażu za kondygnację podziemną,

- w odniesieniu do ściany zachodniej/wschodniej/północnej i południowej zagłębienie garażu w stosunku do poziomu przyległego terenu wynosi odpowiednio 0.14/0,19/0,26 wysokości kondygnacji, zamiast wymaganego prawem wskaźnika co najmniej 0,50 wysokości kondygnacji niezbędnego do uznania garażu za kondygnację podziemną.

W oparciu o analizę przesłaniania - dołączoną do projektu budowlanego nr A2 dr inż. P. K.wskazał, iż poziom zagłębienia garażu wynosi -2,28-2,90 = 0,62m w stosunku do poziomu przyległego terenu, co stanowi 0,28 wysokości kondygnacji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że planowany budynek mieszkalny posiada 1 kondygnację podziemną i 4 kondygnacje nadziemne, a co za tym idzie jest to budynek niski w rozumieniu przywoływanego wyżej rozporządzenia. Organ oparł się w tym zakresie tylko na projekcie budowlanym, a całkowicie pominął kwestie wynikające z oceny technicznej. Jednocześnie organ nie wyjaśnił dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej ocenie technicznej przedłożonej przez stronę autorstwa osoby posiadającej udokumentowaną wiedzę praktyczną i teoretyczną. Mając na względzie przedstawione wyżej argumenty uznać należy, że organ w sposób oczywisty naruszył art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto biorąc pod uwagę fakt, że wymogi dotyczące przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych dla budynków niskich i średniowysokich są odmienne, ustalenie okoliczności z jakim budynkiem mamy do czynienia jest konieczne, nie tylko z uwagi na potrzeby niniejszego postępowania administracyjnego, lecz w szczególności z uwagi na bezpieczeństwo osób, które będą w tym budynku zamieszkiwać, jak również bezpieczeństwo najbliższych sąsiadów. Ocena, że przedmiotowa inwestycja nie narusza Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, wynika z założenia, iż mamy do czynienia z budynkiem niskim (dla którego są zupełnie inne wymagania niż dla budynku średniowysokiego). Jeżeli okaże się po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, że mamy do czynienia z budynkiem średniowysokim, wszelkie ustalenia w zakresie zaopatrzenia przeciwpożarowego oraz dróg pożarowych będą musiały zostać zrewidowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, skarga zaś jest zasadna. Zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem norm prawa procesowego.

W sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu administracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

Skuteczny okazał się zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności zarzut naruszenia art. art. 7, 10, 77 § 1, 81 i 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., organ administracji publicznej ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż organy administracji są obowiązane dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. (zob. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Należy zauważyć, iż na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy (zob. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, A. Wróbel, Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604).

Organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w sposób odpowiadający treści art. 7, 10, 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a., nie dokonały analizy i porównania stanu prawnego oraz faktycznego sprawy w sposób określony w wymienionych przepisach, skutkiem czego decyzje zostały wydane przedwcześnie, gdyż zgromadzona dokumentacja sprawy nie dawała podstaw do formułowania materialnoprawnej oceny.

Zasadny okazał się przede wszystkim zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W istocie, organ II instancji po zgromadzeniu materiału dowodowego w postaci dokumentacji uzgodnieniowej, bez powiadamiania skarżącej o zgromadzeniu tego materiału wydał i doręczył jej decyzję ostateczną, w której powołano się na wspomniane dokumenty. Ponieważ jednak zaniedbano powiadomienia, skarżąca nie mogła, na etapie postępowania administracyjnego, ustosunkować się do wspomnianych dowodów, czym naruszono art. 81 k.p.a. z którego wynika, że za dowód mający znaczenie w sprawie można uznać tylko to wobec czego strony mogły się wypowiedzieć. Ponieważ, jak powiedziano, o zgromadzeniu ww. dowodów stron nie powiadomiono, nie mogły one ustosunkować się do okoliczności co do których dowody gromadzono. Organ nie miał zatem podstaw do tego, aby powołując się na te dowody wyprowadzać z nich wnioski zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, naruszył zatem zasadę określoną w art. 7, przepis art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a.

Przepisy te zostały też naruszone w odniesieniu do niewyjaśnienia okoliczności i nieustosunkowania się do twierdzeń strony skarżącej podnoszonych w odwołaniu, a także załączonej opinii technicznej, sporządzonej przez profesjonalistę, a wspierającej twierdzenia skarżącej co do błędnego przyjęcia liczby kondygnacji nadziemnych projektowanego budynku. Organ bez żadnego wyjaśnienia wątpliwości podnoszonych w pismach skarżącej a także we wspomnianej opinii technicznej przyjął, że budynek posiada jedną kondygnację podziemną i cztery nadziemne. Nie dokonano przede wszystkim oceny tych twierdzeń w konfrontacji z projektem, a w szczególności z przekrojami AA i BB budynku, zamieszczonymi na kartach A-10 i A-11 projektu, w których jednoznacznie określono poziom ternu oraz wysokość kondygnacji garażu. Proste zestawienie tych wartości daje odpowiedź na pytanie, czy kondygnacja ta odpowiada definicji zamieszczonej w § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. Organ analizy takiej nie wykonał, a od niej zależało ustalenie, czy budynek odpowiada definicji budynku niskiego, a nadto czy mają do niego zastosowanie odpowiednie przepisy dotyczące warunków technicznych i przeciwpożarowych (w tym konieczność zaprojektowania drogi ppoż.).

Organ przyjął, że w sprawie wypowiedział się organy straży pożarnej (w piśmie z dnia 7 kwietnia 2009 r.), nie oceniły jednak wypowiedzi, iż zgodność z przepisami ppoż., warunkowano w tym piśmie od przyjęcia, że kondygnacja garażowa jest podziemna ze względu na liczenie jej zagłębienia od nadsypanej skarpy ziemnej. Tymczasem zagłębienie to, jak wynika z definicji, liczyć należy od poziomu przylegającego, czyli istniejącego, a nie nadsypanego.

Kolejną niewyjaśnioną kwestią była sprawa zjazdu, a mianowicie, czy decyzja lokalizująca zjazd zachowała ważność w dacie wydawania pozwolenia przez organ II instancji.

Niewyjaśnienie powyższych kwestii dowodzi, iż organ niewłaściwie przeprowadził postępowanie dowodowe, nie jest zaś rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie organu w prowadzeniu postępowania i wyjaśnianiu okoliczności, które winien wyjaśnić organ. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest bowiem kontynuacją postępowania administracyjnego, ma natomiast na celu ocenę prawidłowości działania organu administracji. Mając na względzie powyższe, należało uchylić zaskarżoną decyzję, organ zaś w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśni opisane wyżej kwestie, przeprowadzając prawidłowo postępowanie dowodowe i ustosunkowując się do podnoszonych przez strony zarzutów.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.