Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1318/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 53
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. zo.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1293/14 w sprawie ze skargi T. sp. zo.o. w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1293/14, odrzucił skargę T. sp. z o.o. w S. na interpretację Ministra Finansów z dnia 21 października 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Sąd I instancji wskazał, że Spółka nadała w placówce pocztowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną przez organ interpretacją w dniu 4 listopada 2014 r., które wpłynęło do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. w dniu 5 listopada 2014 r. W dniu 5 grudnia 2014 r. Minister Finansów, działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., doręczył pełnomocnikowi Spółki odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a zatem od tego dnia biegł trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W związku z powyższym zdaniem Sądu I instancji przesłanie skargi za pośrednictwem poczty w dniu 2 grudnia 2014 r. było niewątpliwie działaniem przedwczesnym. Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., aby termin do wniesienia skargi zaczął biec, konieczne jest doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie w przypadku, gdy organ zaniecha udzielenia takiej odpowiedzi - zastosowanie znajduje termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 58 § 2 i 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy wszelkie terminy zostały dochowane, a skarga została wniesiona w okresie w jakim Spółce przysługiwało prawo do jej wniesienia,

2) art. 52 § 2 i 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że Spółka nie wyczerpała przed złożeniem skargi, środków zaskarżenia, podczas gdy przed złożeniem skargi Spółka wezwała właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik podkreślił, że zgodnie z utrwaloną linia orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego strona przed wniesieniem skargi ma jedynie obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie jest natomiast zobowiązana do czekania na odpowiedź organu. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przywołała postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1874/12, z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2433/12, z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2762/11.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone postanowienie WSA w Poznaniu nie odpowiada prawu, zatem podlega ono uchyleniu.

W myśl art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a (a więc także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy strona ma obowiązek oczekiwania na odpowiedź organu, bądź oczekiwania na upływ określonego terminu od wezwania, zanim wniesie ewentualną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na interpretację indywidualną wydaną przez organ. W tym miejscu należy podkreślić, że jak słusznie podniosła Spółka w momencie składania przez nią skargi obowiązywała linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie, z którą strona przed wniesieniem skargi ma jedynie obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie jest natomiast zobowiązana do czekania na odpowiedź organu na to wezwanie (patrz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r. o sygn. akt II FSK 1650/12, z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2433/12, z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2762/11).

W przedmiotowej sprawie Spółka wysłała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 4 listopada 2014 r., a skargę w dniu 2 grudnia 2014 r. Biorąc pod uwagę powyższe zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu jako wadliwe.

Znane jest Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu postanowienie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 3422/14, w którym odstąpiono od powyżej wskazanej linii orzecznictwa. Postanowienie to jednak zostało wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny po wniesieniu przez Spółkę zarówno wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak i skargi.

W tym stanie sprawy na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.