Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1335/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Protokolant Jan Jaworski, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I.Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 122/14 w sprawie ze skargi I. Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Przedmiot skargi kasacyjnej

1.1. Skarga kasacyjna została wniesiona przez I.Ż. (dalej: Strona lub Skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 122/14, którym oddalono skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r.

2. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji

2.1. Dyrektor IS postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. (dalej: Dyrektor UKS) z dnia 27 września 2013 r., które w imieniu Strony złożył jej pełnomocnik.

2.2. Pismem z dnia 18 listopada 2013 r. pełnomocnik Strony wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania od powyższej decyzji. Wskazał w nim, że: - w dniu 1 października 2013 r., pod nieobecność Strony w domu z przyczyn zdrowotnych, przesyłkę zawierającą decyzję odebrała jej siostra (A. T.), mimo, że wiedziała o toczącym się postępowaniu wobec Strony i była pouczona o tym, aby nie odbierać takiej korespondencji z uwagi na prawną doniosłość doręczenia; - odbioru dokonała jednak w błędnym przeświadczeniu, że pismo adresowane jest do jej wnuczki, również Iwony; - czyniąc to nie zdawała sobie sprawy z wagi daty odebrania dokumentu, zwłaszcza, że potwierdzając odbiór złożyła jedynie podpis bez daty; - dopiero następnego dnia, w wyniku przeglądania korespondencji przez wnuczkę, A. T. poinformowała Stronę o decyzji, wskazując błędnie datę 2 października 2013 r. jako datę jej otrzymania; - informacja ta spowodowała, że Strona, a następnie jej pełnomocnik zapewniony przez nią o doręczeniu przesyłki w dacie podanej przez A. T. zostali wprowadzeniu w błąd co do rzeczywistego terminu; - siostra Strony ciężko choruje i przyjmuje silne leki, co prowadzi do zaburzeń pamięci i percepcji; - funkcjonuje jednak poprawnie i dlatego Strona nie miała żadnych podstaw do kwestionowania daty odbioru przesyłki, w sytuacji, gdy jej siostra na kopercie umieściła datę 2 października 2013 r.; - pełnomocnik nie wiedział, że przesyłkę odebrała siostra Strony, poważnie chora i poddana środkom farmakologicznym o ubocznych skutkach.

2.3. Dyrektor IS ww. postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia, przywołując art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.; dalej: O.p.), stwierdził między innymi, że: - profesjonalny pełnomocnik (adwokat), który podjął się sporządzenia i wniesienia odwołania w imieniu Strony, powinien ustalić, czy podana przez nią data doręczenia decyzji Dyrektora UKS była prawidłowa; - od dnia 3 października 2013 r. pełnomocnik ten dysponował dokumentami przekazanymi przez Stronę, a od dnia 10 tego miesiąca również pisemnym jej upoważnieniem do realizacji ww. czynności procesowych; - w takich okolicznościach, przy dołożeniu należytej staranności, nie istniały zatem przeszkody w ustaleniu rzeczywistej daty odbioru decyzji, zwłaszcza, że przy wykonywaniu powierzonego zlecenia zawodowy pełnomocnik zobowiązany jest zachować szczególną staranność.

3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę

3.1. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 162 § 1 O.p. przez błędne przyjęcie, że Strona nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania;

2) art. 162 § 2 O.p. przez błędne przyjęcie, że Strona nie dochowała siedmiodniowego terminu wynikającego z tego przepisu;

3) art. 149 w związku z art. 152 § 1 O.p. przez pominięcie, że decyzja została odebrana przez osobę nieupoważnioną, nadto bez świadomości zobowiązania się do oddania pisma adresatowi oraz z pominięciem obowiązku własnoręcznego potwierdzenia daty doręczenia na potwierdzeniu odbioru;

4) art. 191 O.p. przez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodnego oraz przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego;

5) art. 180, art. 181, art. 187 w związku z art. 229 O.p. przez: nieprzeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, w tym chociażby dowodu z przesłuchania osoby doręczającej korespondencję na okoliczność stanu zdrowia domownika; pominięcie obowiązku własnoręcznego potwierdzenia daty doręczenia na potwierdzeniu odbioru; brak pouczenia o konieczności oddania pisma adresatowi i związanych z tym konsekwencji; nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez Stronę dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. T. na okoliczność daty odebrania przesyłki, sposobu doręczenia przesyłki, daty przekazania przesyłki Skarżącej i podanej jej daty odbioru oraz przyczyn przekazania Skarżącej daty odbioru odmiennej od faktycznej;

6) art. 136 i art. 137 O.p. przez błędne uznanie, że pełnomocnictwo upoważniało pełnomocnika Strony do zapoznania się z aktami sprawy, podczas gdy obejmowało ono wyłącznie umocowanie do dokonania określonej rodzajowo czynności procesowej, tj. sporządzenie i wniesienie odwołania do decyzji podatkowej;

7) art. 120-122 i art. 124 O.p. przez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasad: legalizmu, praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów, jawności postępowania, informowania obywateli o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a także tłumaczenia zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy rozstrzyganiu sprawy;

8) zagwarantowanych przez Konstytucję podstawowych zasad w tym prawa do sądu, prawa dostępu do sądu (prawa uruchomienia procedury), prawa do korzystania z rzetelnej procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości i jawności oraz prawa do wyroku sądowego i uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia, a także zakazu dokonywania zawężającej wykładni prawa do sądu.

3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

4.1. Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i wyrokiem oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.).

4.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w świetle przesłanek wymaganych do przywrócenia terminu na podstawie art. 162 § 1 i 2 O.p. nie budzi wątpliwości, iż odwołanie od decyzji Dyrektora UKS wniesiono po terminie, oraz że dochowany został siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu odwoławczego.

Natomiast za sporną w rozpoznanej sprawie Sąd uznał kwestię winy Skarżącej w uchybieniu temu terminowi. Oceniając stanowisko organu podatkowego w tej materii Sąd stwierdził w szczególności, że: - skutecznie doręczoną w dniu 1 października 2013 r. przesyłkę (zwierającą m.in. pięć decyzji obejmujących okresy rozliczeniowe z różnych lat) A. T. przekazała Skarżącej następnego dnia, a więc zasadniczo na samym początku biegu terminu odwoławczego; - w tej sytuacji brak winy Skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania należało ocenić na podstawie zachowania Strony po otrzymaniu informacji o przesyłce; - z akt nie wynika, aby Skarżąca, mimo wiedzy o chorobie siostry i skutkach ubocznych jej leczenia, próbowała choćby tego samego dnia sprawdzić uzyskaną od niej informację o dacie doręczenia, np. w urzędzie pocztowym, bądź przez działania reklamacyjne w tym zakresie; - organ trafnie zwrócił uwagę, że pełnomocnik Strony od dnia 3 października 2013 r. dysponował dokumentami przekazanymi przez nią, a od dnia 10 października 2013 r. również pisemnym jej upoważnieniem do sporządzenia i wniesienia odwołania; - zatem działając z należytą starannością mógł zweryfikować informację o dacie odbioru decyzji, od której miał sporządzić odwołanie; - nie mając formalnie dokumentu pełnomocnictwa do działania w tak szerokim zakresie mógł chociażby pouczyć Skarżącą, aby sama wystąpiła do organu lub urzędu pocztowego o udzielenie takiej informacji; - organ zasadnie ocenił okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu, jako nie mogące prowadzić do uznania, że Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi odwoławczemu.

5. Skarga kasacyjna i dalsze pisma w postępowaniu kasacyjnym

5.1. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.; dalej: P.u.s.a.) oraz "art. 145 § 1 pkt. lit c" i art. 174 pkt 2 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie na skutek nienależytej kontroli ustaleń organu podatkowego, jego samowoli przez wybiórcze gromadzenie materiału dowodowego, naruszające zasady postępowania podatkowego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 162 § 1 w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181 art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. przez nieuwzględnienie, że organ podatkowy przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, pominął wnioskowany przez Stronę dowód z zeznań osoby doręczającej korespondencję oraz z przesłuchania A. T., w sytuacji, gdy dowody te miały kluczowe znaczenie dla ustalenia przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, co doprowadziło do akceptacji błędnie ustalonego stanu faktycznego;

3) art. 1 § 2 P.u.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 176 Konstytucji RP przez bezzasadne uznanie za nieistotne uchybień procesowych, których dopuścił się organ podatkowy, tj.:

a) "wskazanego przepisu" w związku z art. 122 i art. 180 O.p. przez zaakceptowanie zaniechań organu podatkowego w zakresie przeprowadzenia wszystkich niezbędnych dowodów w sprawie, które stały się konieczne wobec negatywnej oceny faktów i dowodów zaoferowanych przez Stronę na poparcie swych twierdzeń w przekonaniu, iż będą one wystarczające dla potrzeb niniejszej sprawy,

b) "wskazanego przepisu" w związku z art. 187 i art. 188 w związku z art. 191 O.p. polegające na braku właściwej reakcji Sądu na: poważne naruszenie przez organ podatkowy podstawowych przepisów prawa procesowego gwarantujących rzetelność ustalenia stanu faktycznego; pobieżne zebranie materiału dowodowego i to wyłącznie w zakresie korzystnym dla organu i przyjętych przez niego "a priori" założeń procesowych rodzących negatywne skutki podatkowe dla Strony; gromadzenie materiału dowodowego i jego ocenę dokonaną w sposób tendencyjny; brak pełnego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego,

c) "wskazanego przepisu" w związku z art. 126, art. 149 i art. 152 § 1 O.p. polegające na braku właściwej reakcji Sądu na poważne naruszenie przez organ podatkowy podstawowych przepisów prawa procesowego, w tym zasady pisemności, na skutek pominięcia, że doręczyciel nie wykonał obowiązku własnoręcznego potwierdzenia daty doręczenia przez osobę odbierającą korespondencję na potwierdzeniu odbioru;

d) "wskazanego przepisu" w związku z art. 136 i art. 137 O.p. przez bezzasadne zaakceptowanie i uznanie przez Sąd, że udzielone w dniu 10 października 2013 r. pełnomocnictwo upoważniało pełnomocnika Strony do zapoznania się z aktami sprawy, podczas gdy obejmowało ono wyłącznie umocowanie do sporządzenia i wniesienia odwołania do decyzji podatkowej.

5.2. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie od Dyrektora IS na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

5.3. Przy piśmie procesowym z dnia 23 października 2014 r. pełnomocnik Skarżącej nadesłał kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu A. T., wskazując, że śmierć osoby odbierającej decyzję Dyrektora UKS stanowi potwierdzenie bardzo poważnego stanu jej zdrowia w dacie odbioru decyzji.

5. 4. Dyrektor IS nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. Natomiast skarga kasacyjna Skarżącej zbadana według reguł zawartych w art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a. okazała się niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Żaden bowiem z jej zarzutów nie był usprawiedliwiony.

6.2. Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej należało w pierwszej kolejności podkreślić, że w rozpoznanej sprawie Sąd pierwszej instancji kontrolował legalność postanowienia Dyrektora IS z dnia 18 grudnia 2013 r., którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie podkreślić trzeba, że postanowienie to było wynikiem rozpatrzenia wniosku Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 września 2013 r., złożonego po wcześniejszym wydaniu przez Dyrektora IS postanowienia z dnia 13 listopada 2013 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia tegoż odwołania. W takim stanie rzeczy, skoro uchybienie terminowi odwoławczemu było już ostatecznie przesądzone, to tym samym poza niniejszą sprawą pozostawały jakiekolwiek rozważania dotyczące okoliczności towarzyszącej zastępczemu doręczeniu ww. decyzji i prawnej jego skuteczności. Stwierdzonemu bowiem uchybieniu terminowi odwoławczemu musiało towarzyszyć pierwsze i zarazem konieczne dla niego ustalenie i ocena prawna, że miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji, od której to czynności rozpoczynał właśnie bieg taki termin. Wnioskowanie więc w takiej sytuacji procesowej o przywrócenie owego terminu nie mogło jednocześnie zasadzać się na kwestionowaniu okoliczności doręczenia zastępczego przesyłki w sposób zmierzający do wykazania, że prawnie nie doszło do doręczenia ww. decyzji. W zakresie doręczenia decyzji Sąd pierwszej instancji powinien był poprzestać jedynie na odnotowaniu, kiedy owo doręczenie zastępcze miało miejsce. Z tych powodów chybione były zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące art. 149 i art. 152 § 1 O.p. oraz pozostałych przepisów z nimi powiązanych, w tym dotyczących wniosków dowodowych zmierzających do wykazania, że doręczeniu przesyłki towarzyszyły nieprawidłowości podważające jego skuteczność.

6.3. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W rozpoznanej sprawie, biorąc pod uwagę towarzyszące jej okoliczności, trafnie Sąd pierwszej instancji sprowadził istotę kwestii spornej do tego, czy Strona uprawdopodobniła, że bez własnej winy uchybiła terminowi odwoławczemu. Słusznie przy tym zaakcentował, że ów brak winy należało ocenić biorąc pod uwagę jej zachowanie po otrzymaniu od siostry (A. T.) przesyłki zawierającej decyzję, która miała być przedmiotem odwołania wraz z informacją, jaką od niej uzyskała, co do daty odbioru tej decyzji. Do momentu bowiem pozyskania od siostry przesyłki, Strona mogła być usprawiedliwiona w swoim niedziałaniu w zakresie wniesienia odwołania. Istotne było zatem to, co sama Skarżąca wskazała jako fakty, a więc że przesyłka została odebrana przez jej siostrę w dniu 1 października 2013 r., a następnie w dniu 2 października 2013 r. przekazana Skarżącej.

Brak zawinienia w przekroczeniu terminu odwoławczego Strona, w zakresie który mógł mieć znaczenie dla wyniku sprawy, tłumaczyła tym, że siostra podała jej błędną datę otrzymania przesyłki jako 2 zamiast 1 października 2013 r. To z kolei spowodowało, że Strona o takiej dacie doręczenia zapewniła swojego pełnomocnika, nie informując go, że to siostra odebrała przesyłkę.

6.4. Biorąc zatem pod uwagę taki stan faktyczny nie można było uznać, że Sąd pierwszej instancji wadliwie skontrolował zaskarżone postanowienie. Okoliczności sprawy w analizowanym zakresie odnoszonym do braku winy albo zawinienia w niedochowaniu terminu do wniesienie odwołania, zasadniczo same przez się i to w sposób wyraźny przemawiały na rzecz tej drugiej oceny, przyjętej przez Dyrektora IS i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji. Problem bowiem nie sprawdzał się do tego, z jakim rozeznaniem działała siostra Skarżącej, lecz jak postępowała Strona po powzięciu już wiedzy o odebranej decyzji, zanim jeszcze upłynął bieg terminu przedawnienia. Ściślej rzecz ujmując, czy była usprawiedliwiona w przyjęciu daty odbioru wskazanej przez jej siostrę i dalszego postępowania w takim przeświadczeniu, a także roli jaką powinien odegrać profesjonalny pełnomocnik mający w sprawie zakończonej decyzją sporządzić i wnieść odwołanie.

6.5. Co do postępowania Strony słusznie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na okoliczność, mającą potwierdzenie w treści wniosku o przywrócenie terminu, że miała ona wiedzę co do stanu zdrowotego swojej siostry i wpływu na nią procesu leczenia. W tym zakresie we wniosku wspomniała m.in. o tym, że silne leki zaburzają siostrze pamięć i percepcję, ale mimo tego funkcjonuje ona poprawnie i z tej przyczyny Strona nie miała podstaw, aby kwestionować podaną przez nią datę odbioru przesyłki. Takie wnioskowanie w sposób dość oczywisty świadczy co najmniej o lekkomyślnym postępowaniu. Przecież Strona była jednocześnie świadoma, jak doniosła prawnie jest czynność w postaci doręczenia korespondencji, skoro z tej właśnie przyczyny - co podała we wniosku - pouczyła siostrę, aby nie odbierała jej przesyłek. Zważywszy na to zastrzeżenie tym bardziej naturalna powinna być dla Skarżącej potrzeba upewnienia się co do przekazanej przez schorowaną siostrę daty doręczenia, do czego celnie nawiązał Sąd w zaskarżonym wyroku. Skoro w stosunku do siostry Strona miała obiekcje w kwestii odbioru przesyłek, to ta okoliczność w połączeniu z wiedzą o ważkiej roli daty doręczenia korespondencji, wymagała od niej zwyczajnego upewnienia się z tych właśnie powodów, czy siostra nie wskazała omyłkowej daty. Tymczasem Strona poprzestała na tym dosyć beztroskim (bo wbrew zarysowanym przez nią okolicznością) przyjęciu, mimo, że przesyłkę otrzymała już w drugim dniu biegu terminu odwoławczego, co dawało jej wystarczający czas, aby - jak podał Sąd pierwszej instancji - sprawdzić datę doręczenia decyzji, np. w urządzie pocztowym.

Wspomnieć można i o tym, że Strona nie wykazała się również odpowiednią starannością w dochowaniu terminu na tle współpracy ze swoim pełnomocnikiem, skoro jak stwierdzono we wniosku, zapewniła go o dacie odbioru decyzji w dniu 2 października 2013 r., nie informując jednocześnie o odebraniu tej decyzji przez chorą siostrę, przyjmującą leki wywołujące uboczne skutki.

6.6. W realiach rozpoznanej sprawy prawidłowa była ocena organu podatkowego oraz Sądu co do tego, że także bezpośrednio działania pełnomocnika Strony nie przemawiały za brakiem winy w uchybieniu terminu. Jak ustalono, pełnomocnik ten był pełnomocnikiem zawodowym (adwokatem) i od dnia 3 października 2013 r. dysponował dokumentami przekazanymi przez Stronę, a od dnia 10 tego miesiąca również pisemnym jej upoważnieniem do sporządzenia oraz wniesienia odwołania w imieniu Strony. Słusznie więc stwierdził Dyrektor IS, że dla zrealizowania tej czynności powinien on ustalić, czy podana przez Stronę data doręczenia decyzji Dyrektora UKS jest zgodna z rzeczywistością. Wykonując powierzone zlecenie zawodowy pełnomocnik zobowiązany jest bowiem zachować szczególną staranność; przy jej dołożeniu mógł więc zweryfikować i ustalić prawidłową datę odbioru decyzji, od której miał przecież sporządzić i wnieść odwołanie. Celnie wskazał przy tym Sąd pierwszej instancji, że nawet nie mając formalnie dokumentu pełnomocnictwa do działania w tak szerokim zakresie, powinien chociażby pouczyć Skarżącą, aby sama wystąpiła do organu podatkowego lub urzędu pocztowego o udzielenie takiej informacji.

6.7. Mając powyższe na uwadze, okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu organ podatkowy zasadnie ocenił jako nie mogące stanowić podstawy do uznania, że Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. W tej sytuacji za niezasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej, oparte na argumentacji, która zmierzała do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, akceptującego jako zgodne z prawem postanowienie Dyrektora IS o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

6.8. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych postaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono zatem jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono z uwagi na brak ku temu podstaw faktycznych.