Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 946/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.174 pkt. 2, art.176, art. 183 par 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 116
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2178/13 w sprawie ze skargi J. M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. M. H. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 2178/13 ze skargi J. H. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego") z dnia 10 grudnia 2012 r. w sprawie solidarnej ze spółką odpowiedzialności Skarżącego, byłego członka zarządu "A.[...]" sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka") za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2012 r. W dniu 10 grudnia 2012 r. organ I instancji wydał decyzję orzekającą o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, od której wniósł on odwołanie. Decyzją z dnia 19 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że odpowiedzialność podatkowa Skarżącego dotyczy zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 sierpnia 2011 r. określającej to zobowiązanie. Termin zapłaty zobowiązania upływał w dniu 25 kwietnia 2007 r., a termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upływał z dniem 31 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż bieg tego terminu uległ przerwaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego. W tej sytuacji termin przedawnienia upłynie nie wcześniej niż z dniem 27 czerwca 2017 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wspomniany środek egzekucyjny zastosowano skutecznie, ponieważ do wszczęcia postępowania egzekucyjnego doszło z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku. Nastąpiło to przed dniem doręczenia Spółce tytułu wykonawczego. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w niniejszej sprawie zachowany został wymóg uprzedniego doręczenia Spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Przypomniał, że w postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe spółki istnieją, a zobowiązania podatkowe, których dotyczą, powstały w okresie pełnienia funkcji przez tego członka zarządu, oraz że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") - Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w czasie upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. Z funkcji tej wykreślony został z dniem 5 września 2012 r. Spełniona również została druga z przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżący nie wykazał przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki, tj. nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo niezgłoszenie tego wniosku lub niewszczęcie postępowania nastąpiło bez jego winy, ani nie wskazał nadającego się do egzekucji mienia spółki. Zgodził się z organem I instancji, iż dane finansowe Spółki oraz analiza wskaźnikowa za lata 2008-2011 wskazują, że podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcia postępowania układowego, w postaci stanu niewypłacalności wystąpiła w Spółce w 2011 r. Stan niewypłacalności ujawniony został w bilansie Spółki sporządzonym na dzień 31 grudnia 2011 r. Według danych bilansu, wartość majątku obrotowego Spółki wynosiła 4.770,23 zł, przy zobowiązaniach krótkoterminowych (bieżących) w łącznej wysokości 3.762.192,05 zł. Wartość zobowiązań bieżących na koniec 2011 r. przewyższała zatem wielokrotnie wartość majątku Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż wskaźniki te przedstawiałyby się jeszcze bardziej niekorzystnie, gdyby przy ich wyliczaniu uwzględniono zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., których prawidłową wysokość określono decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 9 lutego 2012 r. Dodał, że możliwość uwzględnienia – przy ustalaniu stanu niewypłacalności – takich zobowiązań podatkowych określonych w decyzji, dopuścił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 10 sierpnia 2009 r. (sygn. akt II FPS 3/09).

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się również dowody świadczące o wystąpieniu - w czasie pełnienia przez Skarżącego obowiązków w zarządzie Spółki - drugiej z przesłanek upadłości, tj. zaprzestania regulowania zobowiązań. Wskazują na to dane z bilansów sporządzonych za lata 2007-2011. Oprócz zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. Spółka posiadała również inne niewykonane zobowiązania podatkowe określone decyzją z dnia 9 lutego 2012 r. dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. oraz nieuregulowanych zaliczek na ten podatek.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:

- art. 121 i art. 124 O.p. przez niekonsekwencję prawną i faktyczną oraz stosowanie niejednolitych kryteriów dla oceny zebranych w sprawie dokumentów, tj. oparcie decyzji na wybranych dowodach świadczących na niekorzyść strony i pomijanie innych dowodów świadczących na jej korzyść;

- art. 116 O.p. przez brak ustaleń co do tego czy odpowiedzialność za spółkę nie powinna być przeniesiona na członka zarządu pełniącego funkcję w czasie trwania postępowania egzekucyjnego;

- art. 122 O.p. przez pozostawienie istotnych braków w postępowaniu dowodowym;

- art. 165b O.p. przez wszczęcie postępowania podatkowego po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli lub w zależności od sprzeczności stanowiska prezentowanego w decyzji - wszczęcie postępowania podatkowego na błędnej podstawie prawnej i co za tym idzie oparcie decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na podstawie wadliwej decyzji określającej spółce zaległość podatkową.

Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a nadto o zasądzenie kosztów sądowych.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym powyżej wyrokiem oddalił skargę.

3.2. Odnosząc się do zarzutu przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za należności już przedawnione, Sąd pierwszej instancji uznał go za chybiony. Wyjaśnił, że zobowiązanie osoby trzeciej ma charakter akcesoryjny i wygaśnięcie zobowiązania podatnika powoduje wygaśnięcie zobowiązania osoby trzeciej. W sytuacji, gdy po wydaniu decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej dojdzie do wygaśnięcia zobowiązania pierwotnego podatnika decyzja taka traci swoje podstawy. W niniejszej sprawie na Skarżącego przeniesiono odpowiedzialność za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. Termin zapłaty tego podatku upływał w dniu 25 kwietnia 2007 r., a wynikający z art. 70 § 1 O.p. bieg terminu przedawnienia wspomnianego zobowiązania rozpoczął się w dniu 31 grudnia 2007 r. i upłynął w dniu 31 grudnia 2012 r. W sprawie doszło do przerwania biegu tego terminu, wskutek wystąpienia przesłanki z art. 70 § 4 O.p. - zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego należącego do Spółki. Podstawę zastosowania tego środka stanowił tytuł wykonawczy z dnia 18 czerwca 2012 r. obejmujący sporną zaległość w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. Zajęcia rachunku bankowego organ egzekucyjny dokonał poprzez przesłanie do banku zawiadomienia z dnia 20 czerwca 2012 r., doręczonego w dniu 26 czerwca 2012 r. O dokonanym zajęciu powiadomiono Spółkę w dniu 12 lipca 2012 r., doręczając jej jego odpis. Wprawdzie w piśmie z dnia 3 lipca 2012 r. bank poinformował o braku środków na zajętym rachunku, niemniej okoliczność ta nie ma znaczenia dla skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego. W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, iż bieg terminu przedawnienia wspomnianego zobowiązania został przerwany w dniu 26 czerwca 2012 r. Tym samym termin ten biegł na nowo od dnia 27 czerwca 2012 r. i upłynie nie wcześniej niż z dniem 27 czerwca 2017 r. Oznacza to, że ani na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, ani na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy, zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. nie wygasło z powodu upływu terminu przedawnienia.

3.3. W ocenie Sądu sporne w sprawie pozostawało to czy istniały podstawy faktyczne i prawne, by obciążyć Skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki.

Rozstrzygając tę kwestię Sąd odniósł się do kwestii ustalenia w toku postępowania podatkowego spełnienia przesłanek określonych w art. 116 § 1 i § 2 O.p. Przedstawił, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu zarówno w czasie kiedy powstało zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r., jak i w czasie kiedy upływał termin jego płatności.

Zdaniem Sądu organy podatkowe wykazały, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Organ egzekucyjny nie ograniczył się tylko do zajęcia rachunku bankowego, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Organ ten wystąpił do Ministerstwa Sprawiedliwości (Centralna Informacja o Zastawach Rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych), Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji, czy Spółka figuruje w ewidencjach prowadzonych przez te organy. Czynności te nie przyniosły żadnego rezultatu.

Sąd pierwszej instancji przyznał rację Dyrektorowi Izby Skarbowej, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdzał bezskuteczność prowadzonej wobec Spółki egzekucji.

3.4. Mając na względzie, że spełnione zostały obie pozytywne przesłanki warunkujące odpowiedzialność członka zarządu do rozważenia przez Sąd pozostawała kwestia, czy Skarżący wykazał, iż wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniających go od tej odpowiedzialności (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 2 O.p.).

Zdaniem Sądu, organy podatkowe ustalając kondycję finansową Spółki w celu określenia "właściwego czasu" dla wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości oraz wykazania czy istniały przesłanki do złożenia przez Spółkę takiego wniosku lub wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości, wykazały się niezbędną wiedzą w tym zakresie, wykorzystując podstawowe wzory ekonomiczne służące analizie wskaźnikowej jej kondycji finansowej. Dokonana analiza dowiodła, że spółka utraciła płynność finansową i miała trudności z regulowaniem zobowiązań. Zdaniem Sądu organy podatkowe słusznie wskazały, na podstawie danych finansowych Spółki oraz analizy wskaźnikowej za lata 2008-2011, że podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcia postępowania układowego, w postaci stanu niewypłacalności wystąpiła w Spółce w 2011 r. Stan niewypłacalności jest stanem kiedy zobowiązania spółki przewyższają wartość jej majątku. Ujawniony on został w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2011 r.

Jako trafne Sąd ocenił spostrzeżenie Dyrektora Izby Skarbowej, że wartości opisane w zaskarżonej decyzji nie uwzględniały zobowiązań podatkowych określonych decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczącymi zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób prawnych.

3.5. Sąd podkreślił, że Skarżący na żadnym etapie postępowania podatkowego nie wskazywał, że ustalenia organów podatkowych w powyższym zakresie są błędne. Skarżący nie przeprowadził własnej analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie i nie przedstawił argumentacji o braku przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W rezultacie ustalenia organów podatkowych dotyczące niewykazania przez Skarżącego przesłanki uwalniającej go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, wymienionej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. nie były dotknięte błędem.

W sprawie nie zachodziła przesłanka negatywna prowadzenia postępowania, tj. wskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazanie przez członka zarządu mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. stanowi przesłankę egzoneracyjną uwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Jednakże, aby członek zarządu mógł uwolnić się od tej odpowiedzialności musi wskazać aktualnie istniejące mienie spółki, tj. występujące po wszczęciu wobec niego postępowania z art. 116 O.p. Do tego ma to być mienie, z którego egzekucja umożliwi organowi podatkowemu zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W rozpatrywanej sprawie Skarżący takiego mienia nie wskazał.

3.6. Z tych wszystkich względów za chybione Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 116, art. 121 i art. 122 O.p. Organy podatkowe zebrały wszystkie dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyprowadzone przez nie wnioski są zgodne z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki.

Jako chybione oceniono też zarzuty dotyczące wadliwości decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r.

3.7. Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skarżący w skardze kasacyjnej na powyższy wyrok wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wraz kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe jego zastosowanie:

1. art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 O.p. - poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ podatkowy przepisów o doręczeniu, tj. wybiórcze przyjmowanie, a następnie kwestionowanie pełnomocnictwa złożonego przed organem,

2. art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 121 i art. 124 ust. 1 O.p. - poprzez oddalenie skargi pomimo niekonsekwencji prawnej i faktycznej oraz stosowania niejednolitych kryteriów dla oceny prawnej zebranych w sprawie dokumentów, tj. oparcia decyzji na wybranych dowodach świadczących na niekorzyść Strony, z drugiej strony pomijanie innych dowodów świadczących na jej korzyść,

3. art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 116 O.p. - poprzez oddalenie skargi pomimo nieprzeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania odnośnie tego czy odpowiedzialność za spółkę została przeniesiona na właściwego członka zarządu,

4. art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 165b O.p. — poprzez oddalenie skargi pomimo wszczęcia postępowania podatkowego po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli lub w zależności od sprzeczności stanowiska organu prezentowanego w decyzji - wszczęcie postępowania podatkowego na błędnej podstawie prawnej.

5. Naczelny Sąd administracyjny zwazył, co nastepuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna dotyczy wyroku WSA, którym orzeczono, że wydana w stosunku do J. H. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową "A. [...]" sp. z o.o. w W. w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r., nie narusza prawa.

Tymczasem ze sformułowanych w tej skardze czterech zarzutów kasacyjnych, jedynie jeden, podnoszący naruszenie “art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 116 O.p. - poprzez oddalenie skargi pomimo nieprzeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania odnośnie tego czy odpowiedzialność za spółkę została przeniesiona na właściwego członka zarządu" – odnosi się do powyższego przedmiotu sporu.

Pozostałe trzy zarzuty uznać należy natomiast za bezprzedmiotowe, gdyż odnoszą się do ostatecznej decyzji określającej zaległość podatkową Spółki za marzec 2007 r., poprzedzającej przedmiotową w tej sprawie decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu, która to decyzja wymiarowa – zdaniem Składającego skargę kasacyjną – "obarczona jest szeregiem wad i z tego powodu nie powinna stanowić podstawy do przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią".

5.2. Postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki nie służy do weryfikowania ostatecznej decyzji określającej zaległość podatkową, która stanowi podstawę do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na członka zarządu. Zasadność, wymagalność i wykonalność zobowiązania samego podatnika w podatku od towarów i usług nie podlega rozstrzygnięciu w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej (byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością), w sytuacji gdy wymiar tego podatku określony został w ramach decyzji ostatecznie kształtującej zobowiązanie podatkowe podatnika. Zarzuty pod adresem tej decyzji mogły być i były formułowane przez podatnika w ramach tegoż postępowania wymiarowego.

W sprawie określenia "A. [...]" sp. z o.o. w W. zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 2228/12), którym oddalono skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Wyrok ten był też przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. (sygn. akt I FSK 19/14) oddalił skargę kasacyjną podatnika, uznając wyrok WSA za w pełni trafny.

Podnieść przy tym należy, że na kanwie tamtej sprawy sformułowane zostały pod adresem ostatecznej decyzji wymiarowej organu odwoławczego te same zarzuty, jak w niniejszej sprawie, mającej za przedmiot orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową "A. " sp. z o.o. w W., a nie wymiar zobowiązania podatkowego tej spółki, czyli zarzuty naruszenia:

"1) art. 120 w zw. z 145 O.p. wskutek wybiórczego przyjmowania, a następnie kwestionowania pełnomocnictwa złożonego przed organem;

2) art. 121 i 124 O.p. - przez niekonsekwencję prawną i faktyczną oraz stosowanie niejednolitych kryteriów dla oceny prawnej zebranych w sprawie dokumentów, tj. oparcia decyzji na wybranych dowodach świadczących na niekorzyść Strony, z drugiej strony pomijanie innych dowodów świadczących na jej korzyść;

3) art. 165b O.p. w efekcie wszczęcia postępowania podatkowego po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli i wszczęcia postępowania podatkowego na błędnej podstawie prawnej".

Powyższe zatem wskazuje, że analogiczne zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie, jako odnoszące się do innego niż rozpatrywane postępowanie, należy uznać za całkowicie chybione.

5.3. Za bezpodstawny uznać również należy zarzut naruszenia "art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 116 O.p. - poprzez oddalenie skargi pomimo nieprzeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania odnośnie tego czy odpowiedzialność za spółkę została przeniesiona na właściwego członka zarządu" jako całkowicie nieumotywowany.

To do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy skonstruowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (por. art. 174 i art. 176 P.p.s.a.), a związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony (poza przypadkami nieważności postępowania - art. 183 § 2 P.p.s.a.) do badania, czy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i wydanym w jego rezultacie rozstrzygnięciu doszło do innych, poza zarzucanymi przez stronę, uchybień.

Sformułowanie w skardze kasacyjnej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne i poparte stosowną argumentacją przez stronę skarżącą.

Tymczasem powyższy zarzut Składający skargę kasacyjną umotywował stwierdzeniem:

"Organy podatkowe przeniosły na osobę trzecią odpowiedzialność nie przeprowadzając właściwego postępowania dowodowego, co do tego na którego członka zarządu tą odpowiedzialność można przenieść, czy poprzedni Członek zarządu miał jakąkolwiek możliwość wskazania przyczyn egzoneracyjnych."

Tego rodzaju enigmatyczne zdanie, nie tłumaczące, co jego autor miał w zasadzie na myśli, nie wskazuje na jakiekolwiek uchybienie art. 116 O.p. w niniejszej sprawie.

Również przytoczenie w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej orzeczeń sądów administracyjnych wydanych na tle art. 116 O.p., w oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy – który w żaden sposób nie został podważony - nie czyni tegoż zarzutu kasacyjnego zasadnym.

5.4. Z powyższych względów uznając zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.