Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 474/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7 , art 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 3 pkt 1 i pkt 2 , art 5 ust 1 pkt 1 lit d , art 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z 13 września 2016 r. znak: [...] odmówił inwestorowi M. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków usługowo-handlowych wraz z zagospodarowaniem terenu i miejscami parkingowymi na terenie działki ew. nr [...] położonej w miejscowości K.-Z., obręb ewidencyjny K. Z..

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 35 ust. 3 w zw. z art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), dalej "P.b.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "K.p.a."

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. M. wnioskiem z 22 marca 2016 r. wystąpił do Starosty [...] o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę opisanej wyżej inwestycji.

Organ wezwał inwestora do usunięcia braków w złożonym wniosku. Inwestor w uzupełnieniu wniosku przedłożył między innymi: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dokonał należnej opłaty skarbowej dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Organ, działając na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., postanowieniem z 19 maja 2016 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym, poprzez między innymi doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności:

z zakresem przedstawionym we wniosku: złożony wniosek dotyczy budowy dwóch budynków usługowo-handlowych, natomiast projekt budowlany przedstawia jeden budynek o funkcji handlowej. Z rysunków rzutów oraz przekrojów budynku wynika, że cały obiekt podzielony jest na dwie części, które nazwane zostały jako budynek 1 i budynek 2 (albo budynek A i B), lecz nie będą one stanowić niezależnych obiektów, ponieważ konstrukcyjnie tworzą jedną całość (posiadają wspólny fundament oraz dach), wszystkie urządzenia i instalacje zaprojektowane zostały dla jednego obiektu, a przede wszystkim funkcja handlowa mieści się w obydwu częściach (w jednej zaprojektowano pomieszczenie sprzedaży natomiast w drugiej części mieścić się będzie całe zaplecze socjalne oraz magazyn), w związku z tym te części budynku nie mogą samodzielnie funkcjonować;

z wytycznymi:

a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowiska K.-Z. (Obszar [...]) zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K.-Z. z dnia 7 listopada 2012 r. (Dz.[...]), dalej "m.p.z.p.", w zakresie § 15 ust. 17 pkt 5 i udokumentować, że na terenie działki objętej inwestycją istniał budynek, który został rozebrany - zgodnie z powyższym przepisem, w terenie na którym zaprojektowano budynek (tj. teren oznaczony symbolem literowym [...] - tereny usług komercyjnych) dopuszcza się przebudowę, odbudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejących budynków, oraz w przypadku rozbiórki istniejących budynków realizację nowych,

b) m.p.z.p. w zakresie § 4 ust. 6 pkt 1 - na obszarze planu obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów handlowych o powierzchni użytkowania powyżej 400 m2 w obszarze strefy ochrony uzdrowiskowej B, natomiast powierzchnia użytkowania projektowanego budynku wynosić będzie 816,59 m2 (438,44 m2 + 378,15 m2), przy czym w powierzchni tej nie uwzględniono powierzchni pomieszczenia poddasza,

c) zawartymi w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), dalej "rozporządzenie", i uzupełnić ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego – budynku na działce sąsiedniej (nr [...]), stwierdzającą jego stan przydatności do użytkowania,

d) zawartymi w § 14 ust. 4 rozporządzenia i uzupełnić o instalację oświetlenia elektrycznego zapewniającego bezpieczne użytkowanie dojść i dojazdów po zmroku;

3. z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), przez:

a) przedstawienie planu zagospodarowania na kopii mapy poświadczonej przez autora projektu,

b) przedstawienie informacji w części opisowej projektu określającej w sposób jednoznaczny rodzaj usług, które świadczone będą w budynku,

c) uwzględnienie poddasza jako użytkowego, ze względu na powierzchnię, wysokość, doświetlenie;

4. z przepisami rozporządzenia (§ 272 ust. 3 oraz § 271 ust. 1) w zakresie lokalizacji budynku względem granicy działki i budynków znajdujących się na działce sąsiedniej, oraz ściany oddzielenia przeciwpożarowego między częściami oznaczonymi jako budynek 1 i 2 (odporność REI120 - § 235).

Organ wezwał również do wyjaśnienia rozbieżności w kwestii zaplanowania krawężnika na granicy działek nr [...]

Inwestor w odpowiedzi udzielonej pismem z 10 sierpnia 2016 r. w wyznaczonym terminie (dwukrotnie przesuwanym na wniosek zainteresowanego) przedłożył wraz z pismem wyjaśnienia i poprawiony projekt budowlany, uznając że usunął nieprawidłowości w projekcie budowlanym.

Z powyższym stanowiskiem organ się nie zgodził. W ocenie organu pierwszej instancji inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 19 maja 2016 r. Projekt budowlany w dalszym ciągu przedstawia jeden obiekt budowlany, a nie jak twierdzi projektant dwa budynki. Podstawowym argumentem przesądzającym o powyższym stanowisku jest fakt, że cała kondygnacja poddasza w części budynku A, (która posiada wszystkie cechy kondygnacji użytkowej i jak twierdzi projektant w przyszłości będzie użytkowana) nie posiada samodzielnego wejścia. Komunikacja do tej części budynku odbywać się będzie za pośrednictwem windy lub klatki schodowej znajdującej się w budynku B. Zatem ta część budynku nie może funkcjonować samodzielnie. Na poziomie poddasza komunikacja pomiędzy windą i klatką schodową zaprojektowaną w budynku B a częścią poddasza w budynku A, nie została prawidłowo zaprojektowana, ponieważ zgodnie z punktem 3 części opisowej do projektu budowlanego, przeznaczona została na handel - sklep meblowy.

Opisane rozwiązania projektowe wskazują na to, że zarówno do części poddasza znajdującego się w budynku A jak i do lokalu usługowego znajdującego się na poddaszu w części budynku B możliwe jest dojście przez wyżej wspomniany sklep meblowy. Ponadto z rysunku parteru wynika, że do sali sprzedaży w budynku A, oprócz bezpośredniego wejścia z zewnątrz budynku, możliwe jest wejście przez część magazynową w budynku B przeznaczoną dla sklepu meblowego zaprojektowanego na piętrze budynku B. W ocenie Starosty [...], nieprawidłowością jest zaprojektowanie różnych funkcji budynku, w dwóch różnych budynkach, które się przenikają i nie są niezależne. Także z projektu branży instalacyjnej wynika, że instalacje wentylacji i klimatyzacji, oraz instalacje centralnego ogrzewania stanowią jedną całość, dlatego trudno uznać, że budynki są niezależne. Przedstawione rozwiązania projektowe świadczą o tym, że powstanie jeden budynek, a nie dwa niezależne budynki, co jest niezgodne z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.

Podsumowując, w ocenie Starosty [...] projektowany obiekt jest jednym budynkiem, w związku z powyższym powierzchnia użytkowania przeznaczona pod handel przekracza wartości ustalone w m.p.z.p.

M. M. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o udzieleniu pozwolenia na budowę lub uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Zarzucił w szczególności naruszenie art. 35 ust. 3 P.b. i przepisów wykonawczych do tej ustawy, poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie, skutkujące odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołujący twierdzi między innymi, że przedmiotowe budynki zostały zaprojektowane jako dwa niezależne obiekty. Poddasze w części A projektuje się jako nieużytkowe. Prawo budowlane nie określa parametrów jakie powinno spełniać poddasze nieużytkowe. Nie określa zakazu doświetlenia poddasza nieużytkowego lukarnami lub oknami dachowymi, nie określa także ani minimalnej, ani maksymalnej wysokości ścianki kolankowej i parametrów wysokości poddasza.

Poddasze zostało zaprojektowane jako nieużytkowe, w związku z czym nie ma konieczności zapewnienia do niego dojścia, wobec tego komunikacja nie odbywa się przez klatkę schodową i windę w sąsiednim budynku, nie prowadzi też przez projektowany sklep meblowy w budynku B.

Podnoszony przez organ fakt, że poddasze może być w przyszłości użytkowe i należy całość zaprojektować tak, aby było użytkowe i niezależne od budynku B, jest zdaniem skarżącego bezpodstawne, ponieważ nie jest to temat niniejszego postępowania. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na użytkowe w przyszłości wymuszać będzie nową decyzję administracyjną oraz dostosowanie budynku do przepisów i wymagań na dzień zmiany sposobu użytkowania co za sobą pociąga projekt np. Przebudowy budynku z zaprojektowanym osobnym wejściem na poddasze. Skarżący zarzucił, że stanowisko organu w ww. kwestii jest dowolne, nie mające jakiegokolwiek uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności nie odnajdujące jakiegokolwiek odzwierciedlenia w przepisach rozporządzenia.

Ponadto zgodnie z § 210 rozporządzenia części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki. Na parterze zaprojektowane są drzwi o klasie odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego tj. El 60, łączące budynek A i budynek B.

Prawo budowlane nie zakazuje przejść pomiędzy dwoma budynkami. Przejście zaprojektowane zostało w ścianie oddzielenia pożarowego pomiędzy budynkiem A i budynkiem B i są to drzwi zaprojektowane zgodnie z § 231 pkt 4 (winno być § 232 pkt 4) rozporządzenia, o wymaganej klasie odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów tj.: El 60.

Również instalacje wentylacji i klimatyzacji oraz centralnego ogrzewania zostały zaprojektowane osobno dla dwóch budynków, co zostało opisane na karcie 287 projektu budowlanego.

Wbrew uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w pkt 1 pisma z 10 sierpnia 2016 r. zostało wyjaśnione, że zaprojektowane zostały dwa budynki oraz, że w budynku A zaprojektowano poddasze nieużytkowe. W związku z powyższym powierzchnia użytkowania dla budynku A wyniosła 386,95 m2, a dla budynku B wyniosła 336,3 m2, co zostało podane w projekcie na stronie 11 i 12 opisu technicznego do projektu budowlanego.

Dalej skarżący podniósł, że organ nie zauważył, iż w pkt 2.3.6. opisu technicznego części architektury projektu budowlanego został określony obszar oddziaływania, a także zostało pisane, że odległości pomiędzy obiektami w planie zagospodarowania, przy uwzględnieniu charakteru budynków sąsiednich gwarantują, że planowana inwestycja nie naruszy uzasadnionych i prawem chronionych interesów osób trzecich.

Z kolei w pkt 2.3.1. opisu technicznego części architektury projektu budowlanego zostało wyjaśnione, że aktualnie na działce nr ew. [...] znajduje się parterowy budynek (który nie jest umiejscowiony bezpośrednio w granicy działki [...], co obrazuje zagospodarowanie terenu), który jest w trakcie przebudowy. Budynek, który jest w trakcie realizacji ma powstać w granicy działek [...] zgodnie z zapisami m.p.z.p. Na dzień opracowywania projektu w granicy działek [...] w części, w której projektuje się budynek A, nie istnieje żadna ściana ani część zabudowy.

W związku z powyższym § 206 ust. 1 rozporządzenia nie ma w analizowanej sytuacji zastosowania, ponieważ budynek nie jest wznoszony w bezpośrednim sąsiedztwie budynku znajdującego się na działce [...]

Następnie skarżący zaznaczył, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany w taki sposób, aby nie ingerować w działki sąsiednie. Obecnie istniejący budynek znajdujący się na działce [...] nie dochodzi do granicy działki nr [...], w związku z czym budowa nie naruszy konstrukcji budynku na działce sąsiedniej. Ponadto zaprojektowana została ściana oddzielenia przeciwpożarowego, która oddziela przedmiotowy budynek od budynku istniejącego na działce nr [...] zgodnie z warunkami technicznymi. Do projektu została dołączona kopia zagospodarowania terenu działki nr [...] (w trakcie przebudowy), aby pokazać, że na sąsiedniej działce powstanie budynek również w granicy działki z zachowaniem wymagań wynikających z prawa budowlanego - również posiadającego niezależną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego.

Dalej skarżący podniósł, że wbrew stanowisku organu administracji, oświetlenie elektryczne zewnętrzne zostało zaprojektowane na zagospodarowaniu terenu, natomiast szczegółowe rozwiązania zostaną wykonane na etapie projektu wykonawczego. Również w opisie technicznym części architektury w pkt 2.3.2. oraz 3.3.12. zostało zaznaczone, że takie oświetlenie ma zostać wykonane.

Następnie skarżący wskazał, że na wszystkich czterech egzemplarzach projektu budowlanego, w tym na zagospodarowaniu terenu wykonanego na kopii mapy do celów projektowych, została naniesiona pieczęć: "zgodne z oryginałem", wraz z podpisem projektanta oraz pieczęciami projektanta i adnotacją "zmiany zostały naniesione", wraz z datą uzupełnienia i podpisem projektanta — co dotyczy wszystkich zmian naniesionych na zagospodarowanie terenu.

Dalej skarżący stwierdził, że w projekcie w pkt 3.1. opisu technicznego części architektura, został szczegółowo opisany program użytkowy obiektu wraz z przeznaczeniem poszczególnych pomieszczeń. W projekcie zostało zaznaczone, że w przyszłości może to być poddasze w części A może być użytkowe z przeznaczeniem na cele mieszkalne lub biurowe, aby wskazać, że zmiana będzie zgodna z zapisami m.p.z.p.

Następnie skarżący podniósł, że wszystkie ściany oddzielenia przeciwpożarowego zostały zaprojektowane zgodnie z wytycznymi § 235 rozporządzenia, co jest zawarte zarówno w opisie projektu części architektury pkt: 3.5 - warunki ochrony przeciwpożarowej, jak i zostało zaznaczone na wszystkich rysunkach. Ściana posiada odporność ogniową REI 120 oraz na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosowany będzie pas z materiału niepalnego o szerokości 2 m.

Biorąc pod uwagę fakt, że ściana w granicy działek nr [...] jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, natomiast elewacja tylna nie posiada otworów okiennych i spełnia parametry jak ściana oddzielenia przeciwpożarowego REI 120, to nawet jeżeli budynek na działce nr [...] (przeznaczenie gospodarcze) nie zostałby rozebrany (co jest zaznaczone na mapie do celów projektowych), to wymagania wynikające z przepisów zostały spełnione, ponieważ graniczy ścianami oddzielenia pożarowego. Zatem zdaniem skarżącego budynek został zaprojektowany przy uwzględnieniu budynku znajdującego się na działce sąsiedniej.

Ponadto skarżący dodał, że w pkt 2.3.3. zostało opisane, w którym miejscu ma zostać wykonany krawężnik i jaką ma spełniać funkcję. Zostało opisane również, że krawężnik ma zostać wykonany w granicy z działką nr [...]. Krawężnik jest elementem małej architektury porządkującej, teren nie posiada osobnego fundamentu, dlatego informacje zawarte w opisie oraz na zagospodarowaniu terenu są wystarczające, aby można było wykonać krawężnik.

Wojewoda decyzją z 14 lutego 2017 r. znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt. 2, art. 81 ust. 1 pkt. 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 P.b. oraz art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że nie jest związany granicami zarzutów odwołania i rozpoznaje sprawę w pełnym aspekcie jej zgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez ten organ.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że na omawianym terenie obowiązuje m.p.z.p. Działka inwestycyjna położona jest na obszarze oznaczonym jako [...] (§ 14 ust. 17 pkt 5 m.p.z.p.) - tereny usług komercyjnych, dopuszcza się przebudowę, odbudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejących budynków, oraz w przypadku rozbiórki istniejących budynków realizację nowych.

Zgodnie z § 4 ust. 6 pkt 1 m.p.z.p. - na obszarze planu obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów handlowych o powierzchni użytkowania powyżej 400 m2 w obszarze strefy ochrony uzdrowiskowej B.

Wobec powyższego w sprawie kluczowym zagadnieniem jest rozstrzygnięcie, czy przedstawiony przez inwestora projekt budowlany należy, w świetle obowiązujących przepisów prawa, zakwalifikować jako przedstawiający dwa budynki usługowo-handlowe, czy też jako jeden budynek o funkcji handlowej, jak twierdzi Starosta [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ przywołał art. 3 pkt 2 i pkt 1 P.b. Wskazał, że biorąc pod uwagę określone ustawowo cechy charakterystyczne budynku, w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z jednym budynkiem o funkcji handlowej. Wprawdzie cały obiekt podzielony jest na dwie części, które nazwane zostały jako budynek A i budynek B, jednakże żadna z nich nie może funkcjonować całkowicie niezależnie, zarówno pod względem użytkowym jak i konstrukcyjnym, jako odrębne budynki. Została zaprojektowana ściana oddzielenia pożarowego, a raczej dwie ściany jakoby je oddzielające, z dylatacją (część konstrukcyjna projektu budowlanego), w której na parterze zaprojektowano troje drzwi o klasie odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego tj. El 60, łączące część budynku A z częścią budynku B oraz w kondygnacji poddasza dwoje drzwi El 60, łączące część poddasza użytkowego budynku B z poddaszem nazwanym jako nieużytkowe w części A. Nie oznacza to jednak że mamy do czynienia z dwoma budynkami. Takie rozwiązanie projektowe świadczy o spełnieniu warunków bezpieczeństwa pożarowego w projektowaniu budynków, jednakże nie świadczy o tym, że zaprojektowano dwa odrębne budynki A i B.

Organ stwierdził, ze wskazana w § 210 rozporządzenia sytuacja, kiedy części budynku przedzielone ścianami oddzielenia pożarowego od fundamentów aż do przekrycia dachu mogą być uznane za odrębne, ma zastosowanie przede wszystkim przy określaniu warunków bezpieczeństwa pożarowego i może być jedynie dodatkowym argumentem za uznaniem tego elementu, jako kryterium samodzielności konstrukcyjnej.

O tym, czy projekt przedstawia jeden czy dwa budynki, przesądza nie tylko ściana wewnętrzna, podwójna z dylatacją, ale też osobne przyłącza gazowe, elektroenergetyczne, wodociągowe, ciągi kominowe, zbiorniki bezodpływowe na ścieki, wejścia zewnętrzne do budynków i klatki schodowe oraz projekt zagospodarowania terenu. Potocznie podchodząc do opisanego zagadnienia można by powiedzieć, że o dwóch budynkach można mówić tylko w sytuacji, gdy usunięcie jednego z nich nie będzie miało żadnego wpływu na prawidłowość funkcjonowania pozostałego.

Zatem zdaniem organu dwa oddzielne samodzielnie funkcjonujące budynki A i B powinny posiadać dwie odrębne dla każdego z nich klatki schodowe. W sytuacji gdy komunikacja do kondygnacji poddasza w budynku A (użytkowego czy też nieużytkowego) odbywa się przez klatkę schodową zaprojektowaną w budynku B, ta część budynku A nie może samodzielnie funkcjonować.

Inwestor ma prawo decydować o funkcji poddasza, jednakże organ nie zgodził się ze stanowiskiem zawartym w odwołaniu, że nie ma konieczności zapewnienia dojścia do poddasza nieużytkowego. Wręcz przeciwnie, projektant zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d P.b. ma obowiązek projektować w sposób określony w przepisach, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących między innymi: bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów.

Także zgodnie z § 308 rozporządzenia "W budynkach o dwóch lub więcej kondygnacjach nadziemnych należy zapewnić wyjście na dach co najmniej z jednej klatki schodowej, umożliwiające dojście na dach i do urządzeń technicznych tam zainstalowanych".

Przedstawiony projekt budowlany nie pokazuje rozwiązań w tym zakresie. Jedyna klatka schodowa dla obu budynków zaprojektowana w części B, nie posiada wyjścia na dach w postaci drzwi lub klapy wyłazowej. W przypadku zamiaru budowy dwóch niezależnych budynków, należałoby zaprojektować odrębne wyjścia na dach.

Ponadto z projektu budowlanego dotyczącego instalacji sanitarnych wewnętrznych (karta nr [...]) wynika, że instalacja centralnego ogrzewania wraz z kotłownią została zaprojektowana jako wspólna dla obu części budynku.

Z powyższego zdaniem organu jednoznacznie wynika, że budynki A i B zdecydowanie nie stanowią niezależnych obiektów, ponieważ tworzą funkcjonalnie jedną całość. Zatem powierzchnia użytkowa projektowanego budynku handlowego wynosić będzie, po dokonaniu korekt przez projektanta 723,25 m2 (386,95 m2 dla części budynku A i 336,3 m2 dla części budynku B). Projektowany obiekt jest jednym budynkiem, w związku z powyższym powierzchnia użytkowania przeznaczona pod handel przekracza wartości ustalone w m.p.z.p. (obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów handlowych o powierzchni użytkowania powyżej 400 m2 w obszarze strefy ochrony uzdrowiskowej B).

Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane w tym zakresie przez organ I instancji, a także w pozostałych kwestiach wymienionych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczących między innymi obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że w § 86 ust. 1 rozporządzenia, określone zostały wymagania dotyczące pomieszczeń higieniczno-sanitarnych, przystosowanych dla osób niepełnosprawnych. Pokazane jedynie na rzucie poddasza w części B - pomieszczenie higienicznosanitarne nie zapewnia przestrzeni manewrowej o wymiarach 1,5 m x 1,5 m. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 P.b., obiekt budowlany należy projektować zapewniając spełnienie wymagań dotyczących między innymi zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z obiektów użyteczności publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

W związku z postanowieniem z 19 maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., nakładającym na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, organ zauważył, że korekta nie powinna polegać na wymianie rysunków i części opisowej do projektu budowlanego, lecz na dokonaniu korekt w projekcie budowlanym opatrzonych podpisem ich autora. Postanowienie zawiera odpowiednie pouczenie w tym zakresie.

M. M. wniósł na powyższą decyzję Wojewody z 14 lutego 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 35 ust. 3 P.b. w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące błędną odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący in extenso powtórzył przywołaną wyżej argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 P.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 P.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, podniesione w niej zarzuty są niezasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego podlegała decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] odmawiającą inwestorowi M. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków usługowo-handlowych.

Materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w sprawie był art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), dalej "P.b.".

Kluczowy spór pomiędzy inwestorem – skarżącym, a organami administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji sprowadza się do rozbieżności w ocenie, czy przedmiotowy obiekt budowlany można uznać za dwa budynki, jak chce skarżący, czy też jest to jeden budynek, jak stwierdzają organy, a w konsekwencji, czy jego budowa jest zgodna z zapisami m.p.z.p. obowiązującego dla terenu, na którym inwestor zamierza zrealizować zamierzenie budowlane, ze względu na powierzchnię obiektu.

W sporze tym rację mają organy administracji.

Dla porządku trzeba wskazać, że w dalszej części uzasadnienia części projektowanego budynku będą nazywane "budynek A" i "budynek B" lub "budynek 1" i budynek 2" mimo braku ich samodzielności i odrębności w rozumieniu art. 3 P.b.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei w myśl ust. 3 powyższego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z treści powyższego przepisu wynika, iż organ architektoniczno-budowlany w razie dostrzeżenia braków i naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 P.b., jest zobowiązany do wezwania inwestora w drodze postanowienia do ich uzupełniania lub usunięcia. Niewykonanie postanowienia przez inwestora obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zważyć należy, że przed wydaniem przez organ I instancji decyzji, postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., nałożono na inwestora obowiązek usunięcia szeregu nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym.

Choć skarżący, w zakreślonym przez organ dwukrotnie przedłużanym terminie, ustosunkował się do nałożonych nań obowiązków, organ I instancji słusznie uznał, a następnie stanowisko to trafnie podzielił organ odwoławczy, że inwestor w przeważającym zakresie nie wywiązał się z nałożonych obowiązków.

Należy przypomnieć, że do pisma z 10 sierpnia 2016 r. skarżący przedłożył wraz z pismem wyjaśnienia i poprawiony projekt budowlany uznając, że usunął nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Skarżący twierdził, że projekt dotyczy dwóch budynków. Wyjaśnił przy tym, że każdy z tych budynków stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, a także że oddzielone są ścianą przeciwpożarową.

Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zbadać zgodność projektu budowlanego z zapisami obowiązującego m.p.z.p. Obowiązujący dla terenu, na którym skarżący zamierza wznieść przedmiotowy obiekt plan miejscowy przewiduje możliwość zabudowy z funkcją usług komercyjnych, oznaczony symbolem literowym [...]

Zgodnie z § 15 ust. 17 pkt 5 i § 4 ust. 6 pkt 1 m.p.z.p. w terenie, na którym zaprojektowano budynek (3.U.12 - tereny usług komercyjnych) dopuszcza się przebudowę, odbudowę, rozbudowę i nadbudowę istniejących budynków, oraz w przypadku rozbiórki istniejących budynków realizację nowych, a na obszarze planu obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów handlowych o powierzchni użytkowania powyżej 400 m2 w obszarze strefy ochrony uzdrowiskowej B.

Sąd w całości podziela stanowisko organów w zakresie zakwalifikowania projektowanego obiektu jako jednego budynku, a w konsekwencji niespełnienia przesłanki zgodności tej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej powierzchni.

Za takim stwierdzeniem przemawia przedłożony projekt budowlany, w szczególności w części architektonicznej i poszczególnych branż instalacyjnych, na co zasadnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do powyższej oceny organów warto wyjaśnić, że rozważania, czy przedstawiony projekt budowlany oraz wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczą jednego budynku, czy też dwóch budynków, mogą mieć miejsce przed sądem administracyjnym jedynie na płaszczyźnie prawniczej, w ramach obowiązujących regulacji prawnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2016 r., sygn. II OSK 786/16, powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to jasno i jednoznacznie z zakresu kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że kontrola sądowa administracji publicznej sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności z prawem.

Podstawowym przepisem, który powinien podlegać wykładni w tej sprawie, jest art. 3 pkt 2 P.b. stanowiący ustawową definicję budynku, zgodnie z którą budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Stosownie z kolei do treści art. 3 pkt 1 P.b. pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

W rozpoznawanej sprawie przedstawiony przez inwestora projekt budowlany należy - w świetle obowiązujących przepisów prawa - zakwalifikować jako przedstawiający jeden budynek.

Skoro budynek jest również obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b., powinien posiadać autonomiczne instalacje, zapewniające możliwość użytkowania go zgodnie z jego przeznaczeniem oraz powinien być wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyżej wymienione określone ustawowo cechy charakterystyczne budynku Sąd podzielił stanowisko organów, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z dwoma odrębnymi budynkami, mogącymi funkcjonować całkowicie niezależnie. Realizacja tak opisanej i zaprojektowanej inwestycji byłaby niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowiska K.-Z. (Obszar [...]) zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K.-Z. z dnia 7 listopada 2012 r., które jednoznacznie wskazują, że na przedmiotowym terenie (w obszarze strefy ochrony uzdrowiskowej B) nie dopuszcza się realizacji nowych obiektów handlowych o powierzchni użytkowania powyżej 400 m2.

Należy przy tym przyznać, że samo posiadanie przez obie części inwestycji wspólnego fundamentu nie stanowi samoistnej przeszkody, aby uznać, że każda z części danego obiektu spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej. Także istnienie wspólnego dachu nie wyłącza a priori możliwości zakwalifikowania budynku jako stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, jeśli jego konstrukcja nie powoduje istnienia części wspólnych poddasza.

Za taką wykładnią przemawia również przepis § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), dalej "rozporządzenie", zgodnie z którym części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki.

Nie budzi jednak żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że wskazana w § 210 rozporządzenia sytuacja, kiedy części budynków przedzielone ścianami oddzielenia pożarowego od fundamentu do pokrycia dachu mogą być uznane za odrębne, ma zastosowanie wprost wyłącznie przy określaniu warunków bezpieczeństwa pożarowego.

Natomiast wykładnia systemowa i literalna tego przepisu prowadzi do wniosku, że "traktowanie jako odrębne budynki" nie jest tożsame z uznaniem ww. części - odrębnych z punktu widzenia przeciwpożarowego - za odrębne (samodzielne) budynki w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b..

Jak trafnie wskazał organ, jednym z argumentów przesądzających o zakwalifikowaniu zamierzenia budowlanego jako jednego budynku jest fakt, że cała kondygnacja poddasza w części budynku A, (która posiada wszystkie cechy kondygnacji użytkowej i jak twierdzi projektant w przyszłości może być użytkowana) nie posiada samodzielnego wejścia. Komunikacja do tej części budynku odbywać się będzie za pośrednictwem windy lub klatki schodowej znajdującej się w budynku B. Zatem ta część budynku nie może funkcjonować samodzielnie.

W. wyjaśnić przy tym pewne istotne różnice pomiędzy poddaszem użytkowym i nieużytkowym, mając na uwadze, że w projekcie wskazano, że poddasze nieużytkowe w budynku A ma cechy poddasza użytkowego i zamierzono możliwą przyszłą zmianę funkcji poddasza. Ww. rodzaje poddaszy różnią się m.in. wymaganiami dotyczącymi konstrukcji stropu pod poddaszem użytkowym (który musi wytrzymać dodatkowe obciążenia w postaci ścian działowych i wyposażenia pomieszczeń), rodzaju wentylacji oraz ocieplenia. Konstrukcja nośna dachu nad poddaszem użytkowym powinna być na tyle wytrzymała, aby unieść dodatkowy ciężar w postaci docieplenia. Ponadto poddasze powinno zostać oddzielone od palnej konstrukcji dachu przegrodami o odpowiednio wysokiej klasie odporności ogniowej. Wszystkie pomieszczenia na poddaszu użytkowym muszą posiadać należyte ocieplenie, ogrzewanie i wentylację, na poddasze należy doprowadzić niezbędne media. Wnętrza mieszkalne powinny mieć także zapewniony dopływ światła naturalnego, czyli w każdym z pomieszczeń muszą znaleźć się okna o odpowiedniej wielkości. Ważna jest także wysokość pomieszczeń. Na poddasze użytkowe powinny też prowadzić schody, natomiast na poddasze nieużytkowe mogą prowadzić np. schody składane.

Trafnie wskazał skarżący, że prawo budowlane nie określa zakazu doświetlenia poddasza nieużytkowego lukarnami lub oknami dachowymi, nie określa także ani minimalnej, ani maksymalnej wysokości ścianki kolankowej i parametrów wysokości poddasza. Oczywistym jest również, że inwestor ma prawo decydować o funkcji poddasza. Nie ma jednak racji skarżący twierdząc, że jeżeli poddasze zostało zaprojektowane jako nieużytkowe, to nie ma konieczności zapewnienia do niego dojścia. Jak trafnie stwierdził organ, projektant - zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d P.b. - ma obowiązek projektować w sposób określony w przepisach, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących między innymi: bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów. Takim wymogiem bezpieczeństwa użytkowania i dostępności jest m.in. z całą pewnością ustanowiony w § 308 rozporządzenia nakaz zapewnienia w budynkach o dwóch lub więcej kondygnacjach nadziemnych wyjścia na dach co najmniej z jednej klatki schodowej, umożliwiające dojście na dach i do urządzeń technicznych tam zainstalowanych.

Przedstawiony projekt budowlany nie pokazuje rozwiązań w tym zakresie. Jedyna klatka schodowa dla obu budynków, zaprojektowana w części B, nie posiada wyjścia na dach. W przypadku zamiaru budowy dwóch niezależnych budynków projekt winien zawierać odrębne wyjścia na dach dla każdego z nich.

Wobec powyższego jedyne możliwe dojście do poddasza budynku A prowadzi przez klatkę schodową i windę w sąsiednim budynku, a zatem nie jest samodzielne. Również brak odrębnego wyjścia na dach budynku A świadczy o braku jego samodzielności.

Kolejnym argumentem decydującym o zakwalifikowaniu inwestycji jako jednego budynku jest kwestia zaprojektowanych instalacji sanitarnych (k. 207 i n. projektu budowlanego).

Jak słusznie stwierdził bowiem organ odwoławczy o tym, czy projekt przedstawia jeden czy dwa budynki, przesądzają nie tylko ściany, ale też sposób zaprojektowania m.in. przyłączy: gazowego, elektroenergetycznego, wodociągowego czy ciągów kominowych.

Z pkt 3.1 projektu w części architektura (k. 92 i n. projektu), opisującego przeznaczenie i program użytkowy obiektu, wynika, że kotłownia, klatka schodowa i winda zaplanowane są jedynie w budynku B.

Z projektu w części instalacje sanitarne (opis i rzuty parteru, piętra i poddasza) wynika m.in., że:

- pkt 5.1 konfiguracja wodociągu – lokalizacja włączenia wody: woda doprowadzona będzie do jednej części budynku (budynek B), stamtąd dopiero, przez subliczniki, do drugiej części,

- pkt 5.3 przyłącz gazu: doprowadzony tylko do budynku B, do kotłowni,

- pkt 5.6 instalacja wentylacji i klimatyzacji: trzy centrale wentylacji dla obu budynków zlokalizowane w pomieszczeniu technicznym na poziomie piętra w budynku 1, części instalacji (kanałów) przechodzące z budynku do budynku, świadczące o całości funkcjonalnej obu części (budynek 1 i 2) w zakresie instalacji wentylacyjnej na piętrze i poddaszu,

- pkt 5.7 instalacja centralnego ogrzewania: kotłownia w budynku 2,

Powyższe jednoznacznie świadczy, że obie części zamierzenia budowlanego stanowią jedną funkcjonalną całość, a żadna z nich nie może funkcjonować samodzielnie, ze względu na zaplanowanie instalacji centralnego ogrzewania, wody oraz wentylacji.

Aby móc stwierdzić samodzielność obu części w ww. zakresie projekt winien planować te instalacje w sposób analogiczny, jak instalację elektryczną (k. 245 i n. projektu), czy kanalizację, opisaną w pkt 5.2 części instalacje sanitarne - przyłącze kanalizacji sanitarnej i pkt 5.5 instalacja kanalizacji sanitarnej, to jest niezależnie dla obu budynków.

Odnośnie podniesionego przez skarżącego argumentu, że instalacje wentylacji i klimatyzacji oraz centralnego ogrzewania zostały zaprojektowane osobno dla dwóch budynków, co zostało opisane na karcie 287 projektu budowlanego, Sąd wskazuje, że przedłożony w aktach sprawy projekt budowlany kończy się na karcie 260. Stanowisko skarżącego jest w tej kwestii gołosłowne i bezpodstawne.

Rację ma skarżący, że prawo budowlane nie zakazuje przejść pomiędzy dwoma budynkami. Jak, jednak słusznie wskazał organ odwoławczy, zastosowanie w projekcie przejść i ścian, odpowiedniej klasy odporności ogniowej w rozumieniu § 232 pkt 4 rozporządzenia, świadczy jedynie o spełnieniu warunków bezpieczeństwa pożarowego w projektowaniu budynków, jednakże nie świadczy o tym, że zaprojektowano dwa odrębne budynki A i B.

Organ prawidłowo stwierdził, że powierzchnia użytkowa projektowanego budynku handlowego będzie wynosić, po dokonaniu korekt przez projektanta 723,25 m2 (386,95 m2 dla części budynku A i 336,3 m2 dla części budynku B). Zatem powierzchnia użytkowania przeznaczona pod handel przekracza wartości ustalone w m.p.z.p.

Słusznie za niewystarczające organy uznały również zamieszczone w projekcie budowlanym informacje dotyczące stanu zagospodarowania działki nr [...]. Jedyną informacją w projekcie na temat rozebranych budynków na działce nr [...] jest pkt 2.2.1. projektu w części architektura – opisujący istniejący stan zagospodarowania działki, w którym oświadcza się o istnieniu stróżówki i uprzednim rozebraniu czterech budynków.

Na marginesie Sąd wskazuje, że karty projektu budowlanego przedstawionego z aktami administracyjnymi sprawy nie są należycie ponumerowane, co narusza § 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z którym wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu.

Reasumując Sąd stwierdza, że organy przeprowadziły warunkującą możliwość udzielenia pozwolenia na budowę czynność sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego w sposób prawidłowy, nienaruszający wymogów określonych w art. 7 i art. 80 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Należy przy tym wskazać, że ocena istotnych w sprawie okoliczności została dokonana w sposób racjonalny, z zachowaniem reguł wnioskowania oraz z uwzględnieniem obowiązujących regulacji prawnych.

Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ żaden z jej zarzutów nie okazał się uzasadniony, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..