Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2437/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10; art. 145  par 1 pkt 4; art. 81
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] Uniwersytetu [...] w [...] na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków unijnych wykorzystanych z naruszeniem procedur 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju Regionalnego na rzecz [...] Uniwersytetu [...] w [...] kwotę 17.522 zł (siedemnaście tysięcy pięćset dwadzieścia dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...].4.2013r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) stosownie do treści art. 104 k.p.a., a także na podstawie art.:

a) 211 ust. 1 pkt 2, ust. 4 ustawy z dnia 30.6.2005r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27.8.2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 158, poz. 1241 ze zm.) oraz

b) 207 ust. 1 pkt 2 ust. 9 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.8.2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) oraz

c) 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11.7.2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. EU. L. Nr 210, poz 25 ze zm. )

zobowiązała [...] Uniwersytet [...] z/s w [...] (dalej: [...]) do zwrotu kwoty 1 030 437,80 PLN wraz z odsetkami. W tej sumie mieściła się kwota:

a) 631 679,40 PLN wydatkowana z naruszeniem procedur środków dotacji rozwojowej w 2009r.,

b) 393 091,29 PLN wydatkowana z naruszeniem procedur środków EFRR w latach 2010-2012,

c) 5 667,12 PLN wydatkowana z naruszeniem procedur środków dotacji celowej w 2012r.

W dalszej części rozstrzygnięcia wskazano tryb liczenia odsetek i ustalono poszczególne kwoty należności.

W motywach zwrócono uwagę, że na podstawie umowy z dnia 29.6.2009r. PARP zobowiązała się przekazać [...] środki w kwocie nie wyższej niż 87 147 623,37 PLN na dofinansowanie projektu "Budowa i wyposażenie Interdyscyplinarnego Centrum Badań Naukowych [...]". Umowa była realizowana w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013; Oś priorytetowa I Nowoczesna Gospodarka; Działanie II.3. Wspieranie innowacji.

Jednym z podstawowych warunków przyznanego dofinansowania stosownie do treści §15 umowy (z uwzględnieniem aneksów) było stosowanie ustawy z dnia 29.1.2004 Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010r., Nr 113, poz. 759 ze zm., dalej: Pzp). W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Urząd Kontroli Skarbowej w [...] stwierdzono nieprawidłowości w zakresie stosowania przez Beneficjenta zasad zamówień publicznych, a w szczególności zakwestionowano wydatek związany z pełnieniem nadzoru autorskiego, dla którego podstawą płatności była umowa z dnia1.2.2011r. zawarta przez [...] z firmą [...] Sp. z o.o., a także zanegowano poprawność udzielenia zamówienia na prace projektowe budynku, które wykonane zostały na podstawie umowy z dnia 9.3.2009r. zawartej między tymi samymi podmiotami.

W efekcie podjętych czynności PARP ustaliła, że Beneficjent umową z dnia 9.3.2009r., w trybie z "wolnej ręki" udzielił zamówienia wykonawcy na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 1b ustawy Pzp, powołując się na prawa autorskie przysługujące tej firmie do projektu budynku Biotechnologii (opracowanego na podstawie umowy z dnia 22.8.2007r.), tj. na przesłankę związaną z ochroną praw wyłącznych. Dokonując analizy treści umowy zawartej między tymi samymi Stronami z dnia 22.8.2007r (dotyczącej budowy gmachu Biotechnologii), PARP doszedł do wniosku, że Beneficjent mógł zlecić opracowanie dokumentacji projektowej Interdyscyplinarnego Centrum Badań Naukowych w trybie konkurencyjnym, a zatem nie istniały przesłanki zastosowania trybu zamówienia z "wolnej ręki" w oparciu o przepis art. 67 ust.1 pkt 1b) ustawy Pzp.

Ponieważ doszło – zdaniem PARP – do naruszenia prawa określono kwotę korekty finansowej w łącznej wysokości 1 030 437,80 PLN. Kwota ta wyliczona została w odniesieniu do faktycznych źródeł sfinansowania wydatków w ramach kontraktów objętych nieprawidłowością, w oparciu o następujące stawki procentowe:

a) 100% - na zamówienie główne dotyczące opracowania budynku Interdyscyplinarnego Centrum Badań Naukowych,

b) 25% na zamówienie dotyczące pełnienia nadzoru autorskiego.

Ponieważ [...] nie zwrócił środków wszczęto postępowanie administracyjne (pismo z dnia 28.11.2012r.) i przeprowadzono kontrolę doraźną, która potwierdziła ustalenia wynikające z audytu Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Poczynione ustalenia zawarte zostały w Informacji pokontrolnej nr [...], a następnie przekazano je [...], którego przedstawiciel dokumentu tego nie podpisał.

Na bazie powyższych ustaleń PARP uznała, iż Beneficjent udzielając zamówień publicznych na:

a) wykonanie prac projektowych, polegających na adaptacji dokumentacji projektowej budynku Biotechnologii na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego Centrum Badań Naukowych – umowa z dnia 9.3.2009r.,

b) pełnienia nadzoru autorskiego – umowa z dnia 1.2.2011r.

naruszył przepisy ustawy Pzp, co stanowi podstawę do wymierzenia wskazanych wyżej (100% i 25%) korekt finansowych. W tym celu posłużono się tabelami zawartymi w Wytycznych Komisji Europejskiej z dnia 29.11.2007r. dot. określenia korekt finansowych dla wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności, na podstawie których została opracowana Tabela korekt nr 1 i 4 Ministra Rozwoju Regionalnego "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE".

2. W efekcie wniesionego odwołania Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia 30.8.2013r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Za podstawę rozstrzygnięcia Minister Rozwoju Regionalnego uznał treść art. 138 §1 pkt 1, art. 104 §1 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 12 ustawy z dnia 27.8.2009r. o finansach publicznych, art. 127 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27.8.2009r. o finansach publicznych i art. 211 ust. 1 pkt 2, ust. 4b) ustawy z dnia 30.6.2005r. o finansach publicznych w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27.8.2009r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11.7.2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne EFRR, EFS oraz FS i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999.

W motywach wskazano – po ustaleniu jakie odwołanie będzie przedmiotem postępowania – że nie naruszono ani przepisów postępowania, ani norm administracyjnego prawa materialnego. W dalszej części uzasadnienia wskazano konkretne przepisy ustawy Pzp, które zostały naruszone przez Beneficjenta w zakresie błędnego zastosowania trybu udzielania zamówienia z "wolnej ręki".

W ocenie Ministra Rozwoju Regionalnego na Beneficjencie ciążył obowiązek stosowania ustawy Pzp wynikający między innymi z:

- brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) Pzp obowiązującego w dniu 6.7.2009r., w dniu wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, zgodnie z którym ustawę stosuje się do udzielania zamówień publicznych przez inne niż określone w pkt 1 osoby prawne, utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, jeżeli jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych lub inne państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej finansują je w ponad 50%, oraz

- wskazania w piśmie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 4.8.2012 r. (znak: MNiSW-DFS-ZOF-640-5165-5/MS/10), iż poziom 72% przychodów [...] w 2009 r. pochodził z dotacji budżetu państwa (MNiSW powołał się w piśmie na dane zawarte w Sprawozdaniu o przychodach, kosztach i wyniku finansowym szkół wyższych za rok 2009r., druk GUS F-01/s);

- definicji pojęcia zaspakajania potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, jako działań, których zaspokajanie jest ściśle powiązane z instytucjonalnym funkcjonowaniem państwa oraz służy pożytkowi społeczeństwa jako całości (a nie interesu prywatnego) i dlatego leżącym w interesie ogólnospołecznym, niezależnie od formy organizacyjno-prawnej podmiotu, który je realizuje, która to definicja została wyprowadzona z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (m.in. wyrok z 15.1.2008r. w sprawie C-44/96 Mannesnann Anlagenbau Austria AG and Others przeciwko Strohal Rotationsdruck GESMBH);

- §4 w rozdziale 1 Statutu [...], zgodnie z którym Beneficjent prowadzi działalność naukową, dydaktyczną i wychowawczą, prowadzi badania naukowe, pracę dydaktyczną i wychowawczą, kształci i promuje pracowników nauki, kształci i przygotowuje studentów do badań naukowych i pracy zawodowej itd., zgodnie z czym uzasadnione jest stwierdzenie, iż został on utworzony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym niemającym charakteru przemysłowego ani handlowego;

co wskazuje na wynikający z powyższego bezsporny obowiązek stosowania przez Beneficjenta przepisów ustawy Pzp, a tym samym Minister Rozwoju Regionalnego nie podziela stanowiska Beneficjenta odnośnie braku podstaw do poddania się regulacji przedmiotowej ustawy.

Dodatkowym argumentem w przedmiotowym zakresie jest fakt, iż Beneficjent został wskazany w załączniku III do dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31.3.2004r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w wykazie podmiotów prawa publicznego, tj. podmiotów do stosowania regulacji przedmiotowego aktu prawnego.

W wyniku dokonanej analizy Minister Rozwoju Regionalnego wskazał, iż podniesiony przez Beneficjenta w odwołaniu argument w zakresie braku świadomości o takim obowiązku, również w świetle nie zastosowania drugiej, obowiązkowej w przypadku braku związania regulacjami ustawy Pzp, wskazanej w umowie o dofinasowanie opcji dokonywania zakupów, tj. przetargu w trybie ustawy – Kodeks cywilny, nie może zostać uwzględniony.

Na brak wątpliwości Ministra Rozwoju Regionalnego, odnośnie stwierdzonych w wyniku kontroli Instytucji Pośredniczącej naruszeń ustawy Pzp mających dla Beneficjenta skutki finansowe, dotyczących błędnego zastosowania przez Beneficjenta trybu udzielania zamówienia "z wolnej ręki", ma również wpływ analogiczne stanowisko Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Wyniki kontroli audytorów UKS zawarte w dokumencie z dnia 20.6.2012r. pn. Podsumowanie ustaleń dokonanych u beneficjenta – w [...] Uniwersytecie Lubelskim [...], realizującym Projekt nr [...] "[...] operacji Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 (przekazanych pismem sygn. [...]) mimo, iż co do zasady dotyczą Instytucji Pośredniczącej, to jednak są zgodne z ustaleniami kontroli [...] i stanowią istotny dowód w sprawie.

3. Skargę na powyższa decyzję złożył pełnomocnik [...], który zażądał uchylenia obu decyzji w całości, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu prawa procesowego i materialnego, a w szczególności:

a) art. 2, art. 7 i art. 32 ustawy z dnia 2.4.1997r. – Konstytucji RP w związku z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego oraz zasady działania przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa i przyjęcie, że doszło do naruszenia prawa, ponieważ do Skarżącego powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy Pzp, podczas gdy:

- do czasu doręczenia Skarżącemu pisma MNiSW z dnia 4.8.2010r. ([...]), podtrzymywano konsekwentnie stanowisko, że Skarżący jest wyłączony z obowiązku stosowania ustawy Pzp i dopiero w przedmiotowym piśmie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformował, że "zaktualizował się" obowiązek stosowania tej ustawy w stosunku do Skarżącego (taki sposób działania organu doprowadził do powstania po stronie Skarżącego negatywnych konsekwencji prawnych, dla stanów faktycznych zaistniałych przed zmianą jego stanowiska);

- w analogicznym stanie faktycznym w stosunku do Skarżącego wydano decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotów środków dotacji udzielonej na podstawie umowy (decyzja Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia 14.5.2013r., znak [...]), stwierdzając, że "stosowanie się przez Skarżącego do zaleceń, opinii, interpretacji organów nie może prowadzić do wydania decyzji o zwrocie pobranych środków dotacji", a w przedmiotowym postępowaniu doszło do wydania decyzji sprzecznej z powyższym, pomimo, że żadna z okoliczności faktycznych nie uległa zmianie;

- Skarżący postępował zgodnie z prawem i nie powinien z tego tytułu być obciążany jakimikolwiek negatywnymi skutkami błędów organu. Przyjęcie przez organy obu instancji, które stwierdziły, iż "opinie prawne czy też interpretacje prawne – a na dokumentach tej rangi Beneficjent opiera swoje twierdzenie co do braku obowiązku stosowania uzp – jako pomocniczy, analityczny materiał związany z konkretnymi problemami prawnymi nie mają charakteru źródeł prawa, a więc nie mogą być źródłem praw lub obowiązków" oraz "wydanie opinii przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (...) nie ma wpływu na sytuację prawną Beneficjenta, tj. konieczność postępowania zgodnie z obowiązującym prawem" (uzasadnienie decyzji MRR – str. 18) w sytuacji, gdy Skarżący stosował się do zaleceń organu, wiążących na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 8.8.1996r. o Radzie Ministrów (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 392 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.1.2012r., tj. do dnia wejścia w życie art. 64 ustawy z dnia 15.7.2011r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. Nr 185, poz. 1092 ze zm.), jest działaniem wymierzonym przeciwko zasadzie państwa prawnego, pewności prawa oraz racjonalności ustawodawcy;

art. 211 ust. 1 pkt 2) ustawy z 30.6.2005r. o finansach publicznych w zw. z art. 113 ustawy z 27.8.2009r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych poprzez nieuwzględnienie braku zaistnienia przesłanek zwrotu środków przeznaczonych na finansowanie programów i projektów, w szczególności poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że doszło do wypełnienia dyspozycji przepisu art. 211 ust. 1 pkt 2) ustawy o finansach publicznych z 2005 roku, tj. wykorzystania środków przez Skarżącego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy o finansach publicznych;

b) art. 207 ust.1 pkt 2) w zw. z art. 184 ustawy z dnia 27.8.2009r. o finansach publicznych – dla środków wypłaconych po 1.1.2010r., poprzez błędne zastosowanie niniejszego przepisu w sytuacji, gdy do zwrotu środków powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005r. i niezależnie od tego, dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że zaistniały przesłanki zwrotu środków przeznaczonych na finansowanie programów i projektów, wobec wykorzystania środków przez Skarżącego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych z 2009r., a tym samym koniecznym było wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie zwrotu wykorzystanych z naruszeniem procedur środków pochodzących z umowy z dnia 29.6.2009r. o dofinansowanie Projektu pn. " [...]" i wydanie decyzji zobowiązującej Skarżącego do dokonania w terminie 14 dni od doręczenia zaskarżonej decyzji kwoty w wysokości 1 030 437,80 PLN wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych;

c) art. 113 ust.1 ustawy z dnia 27.8.2009r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, poprzez powołanie i zastosowanie w decyzji art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27.8.2009r. o finansach publicznych, podczas gdy do przedmiotowej dotacji zastosowanie mają wyłącznie przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005 roku;

d) art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11.7.2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 w zw. z art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z 2005 roku w zw. z art. 113 ustawy z 27.8.2009r.– Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że doszło do powstania nieprawidłowości, a tym samym ziściły się przesłanki do dokonania korekty finansowej polegającej na anulowaniu wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji oraz poprzez przyjęcie, że doszło do ziszczenia się przesłanki możliwości powstania szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego;

e) art. 34 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 8.8.1996r. o Radzie Ministrów, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.1.2012r., tj. do dnia wejścia w życie art. 64 ustawy z dnia 15.7.2011r. o kontroli w administracji rządowej, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, wbrew brzmieniu przepisu, że "opinie prawne czy też interpretacje prawne – a na dokumentach tej rangi Beneficjent opiera swoje twierdzenie co do braku obowiązku stosowania uzp – jako pomocniczy, analityczny materiał związany z konkretnymi problemami prawnymi nie mają charakteru źródeł prawa, a więc nie mogą być źródłem praw lub obowiązków" oraz "wydanie opinii przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (...) nie ma wpływu na sytuację prawną beneficjenta, tj. konieczność postępowania zgodnie z obowiązującym prawem" (uzasadnienie decyzji MRR – str. 18), podczas gdy organ ten w zakresie ustawowych kompetencji sprawował nadzór nad legalnością i prawidłowością podejmowanych przez podległe/nadzorowane jednostki;

f) art. 6bis Aktu Paryskiego Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literacki i artystycznych sporządzonego w Paryżu z dnia 24.7.1971r. – Konwencja Berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych z dnia 9.9.1886r w zw. z art. 16 pkt 3) i pkt 5) oraz art. 49 ust.2 ustawy z dnia 4.2.1994r. – o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 90, poz. 631 ze zm.), poprzez przyjęcie, że doszło do naruszenia przepisów ustawy Pzp w szczególności art. 67 ust. 1 pkt 1) lit. b) ustawy Pzp poprzez udzielenie w trybie "z wolnej ręki" zamówienia dotyczącego umowy z dnia 9.3.2009r. na wykonanie adaptacji wielobranżowej, kompleksowej dokumentacji projektowej budynku Biotechnologii (wykonanie na podstawie umowy nr [...] z dnia 9.3.2009r. i poniesionych w ich realizacji wydatków objętych umową, w sytuacji gdy ziściły się przesłanki określone w dyspozycji art. 67 ust. 1 pkt 1) lit. b), tj. okoliczności związane z ochroną praw wyłącznych, wynikających z odrębnych przepisów;

g) art. 49 ust. 2 w zw. z art. 16 pkt 3) i pkt 5) cyt. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu równoznaczności uprawnienia twórcy do decydowania o zmianach w utworze z udzieleniem przez twórcę zezwoleń na rozporządzenie i korzystanie z opracowań jego utworu, co doprowadziło do błędnego wniosku, że zawarcie umowy z dnia 1.2.2011r. na pełnienie nadzorów autorskich, przyjętej na podstawie §4 umowy z dnia 9.3.2009r. powinno nastąpić w trybie konkurencyjnym określonym w art. 10 ust. 1 ustawy Pzp, w sytuacji gdy osobiste prawa autorskie przysługiwały twórcy – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz, że Spółka ta nie posiadała żadnych praw związanych z planowanym do wybudowania budynkiem ICBM;

h) art. 16 pkt 3) i pkt 5) oraz art. 60 ust. 1 i ust. 5 cyt. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 1) lit. b) w zw. z art. 10 ust 2 ustawy Pzp, poprzez przyjęcie wadliwej wykładni wskazanych przepisów polegającej na nieuprawnionym przyjęciu tożsamości pojęciowej prawa podmiotowego twórcy do nadzoru nad dziełem, z umownym prawem do sprawowania nadzoru autorskiego, co doprowadziło do błędnego wniosku, że zawarcie umowy z dnia 1.2.2011 na pełnienie nadzorów autorskich, zawartej na podstawie §4 umowy nr [...] z dnia 9.3.2019r. powinno nastąpić w trybie konkurencyjnym określonym w art. 10 ust. 1 ustawy Pzp, w sytuacji gdy osobiste prawa autorskie przysługiwały twórcy – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz, że Spółka nie posiadała żadnych praw związanych z planowanym do wybudowania budynkiem ICBN;

i) art. 61 cyt. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przeniesienie prawa do wykonywania prawa zależnego dotyczyło także ICBN, podczas gdy dotyczyło to wyłącznie budynku Biotechnologii, natomiast wskutek wykonania koncepcji przestrzenno-programowej przez projektanta na podstawie umowy nr [...], niezbędnym było zlecenie z wolnej ręki wykonania prac projektowych na podstawie umowy z dnia 9.3.2009r. oraz umowy z dnia 1.2.2011r.;

j) art. 67 ust. 1 pkt 1) lit. b) ustawy Pzp poprzez przyjęcie wadliwej wykładni w zakresie zaistnienia okoliczności związania ochroną praw wyłącznych, wynikających z odrębnych przepisów, co prowadziło do błędnego ustalenia, że umowa z dnia 9.3.2009r. powinna zostać zawarta w trybie konkurencyjnym określonym w art. 10 ust.1 ustawy Pzp, a tym samym obarczona była wadą, co w ocenie PARP skutkowało, że umowa z dnia 1.2.2011r. dotknięta była analogiczną wadą;

k) art. 67 ust. 4 w zw. z art. 67 ust. 1 lit b) w zw. z art. 19 oraz art. 21 ustawy Pzp poprzez dokonanie wadliwej wykładni w zakresie obowiązku powołania przez Skarżącego Komisji Przetargowej i posiadania dokumentów wewnętrznych, procedur, dotyczących zasad przeprowadzania zamówienia publicznego aktualnych na dzień przeprowadzenia postępowania w sytuacji, gdy zastosowanie przepisów art. 19-21 ustawy Pzp, przy zastosowaniu art. 67 ust. 1 pkt 1) lit b) ustawy Pzp ma charakter fa[...]tatywny;

l) art. 9 ust. 1 oraz art. 96 ust. 1 ustawy Pzp w zw. z art. 2 pkt 7) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11.7.2006r. poprzez wadliwą wykładnię i przyjęcie, że doszło do powstania nieprawidłowości, istotnego naruszenia przepisu normy prawa krajowego – zasady pisemności postępowania w sprawie zamówienia publicznego, podczas gdy, w przypadku braku sporządzenia protokołu postępowania, naruszenie to wpływa na ważność zawartej umowy, a forma pisemna jest formą zastrzeżoną jedynie dla celów dowodowych;

m) art. 6, art. 7, art. , art. 9, art. 11, art 12 w zw. z art. 75 §1, art. 77 §1, art. 86, art 107 §3 k.p.a. poprzez:

- pominięcie przedstawionych w toku postępowania sądowego dowodów z dokumentów potwierdzających, że w stosunku do Skarżącego konsekwentnie podtrzymywano wykładnię, w której wyłączano go z zakresu podmiotów zobowiązanych do stosowania przepisów ustawy Pzp, podczas, gdy z przedstawionych przez Skarżącego dokumentów oraz interpretacji wynika jasno, że był on przekonany o braku konieczności stosowania tej ustawy w związku z realizacją przedmiotowego projektu, a jego działania uznawane były za prawidłowe;

- zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i odmowę przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a tym samym odmowę uwzględnienia wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków (osób administrujących projektem i osób zaangażowanych w realizację projektu) oraz przesłuchania strony, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności zdarzeń przyjętych za podstawę do zawarcia umowy w trybie postępowania z wolnej ręki, przygotowania postępowania prowadzącego do zawarcia wskazanych umów, odpowiedzialności za te zdarzenia, sposobu realizacji projektu, poprzestanie wyłącznie na oświadczeniach stron, brak zbadania zasad współpracy i wykładni zawartej umowy na realizację projektu;

- wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego i prawnego, które spełniałoby wymagania art. 107 §3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja nie odnosi się w żadnym zakresie do dołączonej w toku postępowania opinii J. Błeszyńskiego z dnia 15.2.2012r. i argumentacji w niej zawartej, a jedynie poprzestaje na stwierdzeniach organu, że "w przedmiotowym postępowaniu zgromadzony materiał dowodowy dotyczy przede wszystkim dokumentów będących wynikiem prowadzonych postępowań kontrolnych", oraz "Zarzuty podniesione przez Skarżącego nie mogą zostać uwzględnione przez Instytucję Zarządzającą". Organ nie wskazuje dowodów na których się oparł, wskazując jedynie, że dokonał "analizy akt sprawy", nie wskazując konkretnie dokumentów z akt sprawy (najprawdopodobniej protokołach z postępowania kontrolnego – str. 20 uzasadnienia decyzji);

- wybiórczą i powierzchowną analizę materiału dowodowego i przyjęcie, że bez znaczenia dla sprawy pozostają załączone w postępowaniu opinie, interpretacje, oraz odmowa dopuszczenia i przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, oparcie się jedynie na protokołach z prowadzonych postępowań kontrolnych (jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – str. 20), co dalej organ nazywa "analizą akt sprawy" (str. 20 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

W uzasadnieniu skargi wskazano racje przemawiające za jej uwzględnieniem.

4. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zawarte w zaskarżonych aktach administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje:

1. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej sądy administracyjne – podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – został powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sąd administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obowiązującej również orzekanie o niezgodność z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądu administracyjne a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sadów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, które załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje – w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych – kontroli (oceny) działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem – co do zasady – zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

2. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25.7.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (dalej: p.p.s.a.).

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postepowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu Skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.

3. W powyższym kontekście – stosownie do treści art. 145 §1 p.p.s.a – należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie ( w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b. naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także uchylenie decyzji lub postanowienia wydanej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postepowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy.

4. Zgodnie z treścią art. 134 §1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na dostrzeżoną przez Sąd kwestię obrazy przez Organ II instancji treści art. 10 k.p.a. w zakresie zapewnienia Skarżącej możliwości wypowiedzenia się – przed wydaniem decyzji – co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jest to o tyle istotne uprawnienie, że pozbawiona tych uprawnień Strona przenosi swą aktywność na etap postępowania sądowoadministracyjnego zgłaszając między innymi wnioski dowodowe.

Tak stało się w niniejszej sprawie, w której złożono wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu – decyzji Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...].5.2013r., na okoliczność przeświadczenia Beneficjenta o prawidłowości podejmowanych działań, a także bezpodstawności wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć (vide str. 7 skargi).

Obecny na rozprawie pełnomocnik [...] podniósł, że brak możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 k.p.a. uniemożliwił Beneficjantowi złożenie tego dokumentu w postępowaniu administracyjnym przed Organem II instancji. Z tej racji Skarżący będzie rozważał możliwość żądania wznowienia postępowania w trybie art. 145§1 pkt 4 k.p.a.

5. Oceniając to uchybienie – w kontekście stanowiska zaprezentowanego przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie – wskazać należy, że rodzi ono istotne skutki. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyrokach z dnia 18.5.2006r., I OSK 831/05, a także z dnia 19.7.2012r., II GSK 1081/11, w których wskazano, że naruszenie przepisu art. 10 §1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postepowania a wynikiem sprawy (por. wyrok WSA z dnia 15.5.2003r., sygn. I SA/Gd – Przegląd Podatkowy 2004, nr 1, poz. 43). Innymi słowy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o uprawnieniach z art. 10 §1 k.p.a. uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, co w niniejszej sprawie wykazano.

6. Bez wątpienia stanowisko strony, wyrażające się złożeniem wniosku dowodowego w skardze a także poparte oświadczeniem odnotowanym w protokole rozprawy, dowodzi, że w niniejszej sprawy mają zastosowanie powyższe judykaty. Wspierane są one przez przedstawicieli doktryny – zwłaszcza w kontekście podstawy do uchylenia rozstrzygnięcia w trybie art. 145 §1 pkt 1b) p.p.s.a (o czym niżej).

7. Naruszenie zasad czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę do sformułowania żądania wszczęcia postępowania w sprawie jego wznowienia na wniosek strony (art. 147 k.p.a.) – vide B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s 85, teza 5.

Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu obejmuje – stosownie do art. 10 k.p.a. – w zakresie praw do obrony uprawnienie tejże do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (w zakresie konsekwencji vide treść art. 81 k.p.a.). Gwarantowana w art. 10 §1 k.p.a. zasada czynnego udziału w postepowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu we wskazanych czynnościach skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. – vide wyrok NSA z dnia 19.6.1998r., I SA/Lu 652/97.

Pogląd ten jest akceptowany w najnowszej literaturze, albowiem nadal przyjmuje się, że naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, niezależnie od tego, czy miało wpływ na treść decyzji (vide G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 131, a także P. Piszczek i zasada czynnego udziału strony w procedurze administracyjnej [w:] R. Sztychmiler, M. Różański: Dowodzenie w procesach cywilnych, gospodarczych i administracyjnych, Olsztyn 2014, s. 203-252).

Niezależnie od argumentacji skargi podnieść trzeba, iż art. 10 k.p.a. wprowadza zasadę oznaczającą z jednej strony obowiązek zapewnienia stronie przez Organ czynnego udziału w każdym postępowaniu, z drugiej stwarza warunki w celu umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Strona nie jest zobowiązana do czynnego udziału w postępowaniu, stanowi to jej uprawnienie, jednakże organ administracyjny ma obowiązek umożliwienia stronie skorzystania z tego uprawnienia. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. W sprzeczności pozostawać z tą zasadą będzie sytuacja, kiedy nie dostrzegając treści art. 10 k.p.a. Organ nie dał możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które stanowiły następnie podstawę do wydania decyzji.

Naruszenie obowiązku stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które w istotny sposób może wpływać na wynik sprawy i ustalenia faktyczne organu.

8. Nie ulega wątpliwości, że kwestia oceny argumentacji podniesionej w decyzji z dnia [...].5.2013r. wydanej przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, a mającej istotne znaczenie w sprawie, należy nie do Sądu lecz do Organu II instancji. Z punktu widzenia zasady praworządności (wynikającej z Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.) niedopuszczalne jest aby przy zbliżonych stanach faktycznych zapadały dwa różne rozstrzygnięcia.

Rozpoznając ponownie sprawę Organ II instancji winien rozważyć, czy w dacie dokonywania przez Beneficjenta określonych czynności istniał ustawowy obowiązek stosowania ustawy Pzp. Wykorzystanie bowiem środków niezgodnie z procedurami, o których mowa w przepisach traktujących o finansach publicznych, implikuje obowiązek zwrotu tych środków. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim reguł, które zostały wskazane w umowie o dofinansowaniu projektu, a więc także procedur w zakresie zamówień publicznych.

Kluczowe znaczenia ma fakt, że dopiero pismem z dnia 4.8.2010r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformowało Beneficjenta, iż Urząd Zamówień Publicznych dokonał interpretacji indywidualnej art. 3 ust 1 pkt 3 ustawy Pzp w odniesieniu do [...]. W tym piśmie zwrócono uwagę, iż mając na względzie zapis §7 pkt 1 statutu Uniwersytetu, stanowiący o tym, że uczelnia otrzymuje środki finansowe z budżetu państwa i budżetów samorządów terytorialnych, a także z faktu, iż 72% przychodów uczelni stanowią dotacje z budżetu państwa, przeto aktualizuje się obowiązek stosowania ustawy Pzp (art. 3 ust. 1 pkt 3), a zatem [...] jest zobowiązany do stosowania tych reguł już w sytuacji, gdy wartość zamówienia będzie równa lub przekroczy kwotę 14.000,00 euro. (k. 242 akt adm.)

W kontekście daty tego pisma warto zwrócić uwagę, że umowy dotyczące realizacji projektu były zawierane w różnych okresach:

- dnia 9.3.2009r. została zawarta umowa na wykonaniu prac projektowych, polegających na adaptacji dokumentacji projektowej budynku Biotechnologii na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego Centrum Badań Naukowych;

- dnia 1.2.2011r. dot. pełnienia nadzoru autorskiego,

co wymaga oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem stosowania zapisów ustawy Pzp (zwłaszcza co do ostatniego kontraktu).

Warto zwrócić nadto uwagę, że kwestie stosowania ustawy Pzp do umowy z dnia 29.6.2009r. ogólnikowo wprowadzono dopiero aneksem z dnia 21.9.2009r. wskazując w §15 pkt 1 bardzo ogólnie, że "Beneficjent zobowiązuje się do stosowania przepisów ustawy Pzp w zakresie w jaki ustawa ta ma zastosowanie do Beneficjenta i projektu". W kolejnym punkcie zwrócono uwagę, że "Beneficjent zawierający umowy, których zawarcie jest wyłączone z zakresu stosowania ustawy Pzp, zobowiązuje się wydatkować środki w sposób celowy, oszczędny i konkurencyjny w trybie przetargu zgodnie z art. 701, 703-705 k.c., chyba że charakter umowy lub jej przedmiot czynią niezasadnymi zastosowanie formy przetargu lub przepisy szczególne przewidują inną formę i tryb zawierania umowy. Beneficjent zobowiązuje się, iż ogłoszenie, o którym mowa w art. 701 §2 k.c., będzie kierowane do możliwie nieograniczonego kręgu adresatów" (vide k. 54-55 akt adm.).

9. Nie ulega wątpliwości, że w kontekście treści umowy z dnia 1.2.2011r. dot. pełnienia nadzoru autorskiego uwadze Organu II instancji uszła opinia J. Błeszczynskiego "Prawo twórcy utworu architektonicznego do nadzoru nad realizacją jego dzieła". Trafnie wskazuje Skarżący, iż uzasadnienie w tym zakresie uchybia treści art. 107 §3 k.p.a., albowiem Organ nie wskazuje dowodów na których się oparł, wskazując jedynie, że dokonał "analizy akt sprawy".

Wnikliwa analiza argumentów podniesionych w tym dokumencie przez J. Błeszczyńskiego ma istotne znaczenie w kontekście formułowania przez Skarżącego zarzutów odnośnie naruszenia przepisów cyt. ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych (patrz pkt h-j skargi), tak więc także w tym zakresie skarga jest zasadna.

Warto również wskazać na ukazane w stanowisku J. Błeszyńskiego powiązanie pomiędzy Prawem autorskim, zwłaszcza gwarancji ze strony ustawodawcy stworzonych twórcy utworu architektonicznego, wyłączności korzystania ze stworzonego przezeń projektu, w szczególności w zakresie realizacji projektu, w kontekście podmiotowego prawa twórcy do prowadzenia nadzoru w kwestii rozpowszechniania utworu, aktywnej oceny realizacji utworu w każdym jej stadium – w powiązaniu z normami Prawa budowlanego i ustawy Pzp. Poczynione tam rozważania – podzielone przez Skarżącego – w żaden sposób nie znajdują odzwierciedlenia w motywach rozstrzygnięć. Można oczywiście poglądów J. Błeszyńskiego nie podzielać, w takim jednak przypadku należy dać temu wyraz w motywach decyzji (vide art. 107 § 3 k.p.a). Uchybienie to stanowi ewidentne naruszenie zasady przekonywania, a także praworządności (na temat znaczenia naruszenia zasad zob. P. Piszczek: Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa NSA, "Episteme" 2008, nr 79, s. 21-54).

10. W kontekście powyższych uwag Organ powinien przeprowadzić pogłębione postepowanie wyjaśniające i rozważyć możliwość dokonania reasumpcji postanowień w przedmiocie pominięcia zgłoszonych przez Beneficjenta wniosków dowodowych. Ich przeprowadzenie – w ocenie Sądu – mogłyby się przyczynić do wyjaśnienia intencji strony Skarżącej w podejmowaniu określonych działań na poszczególnych etapach procesu inwestycyjnego, a także sprzyjać poszanowaniu zasady prawdy obiektywnej.

11. Konieczność realizacji tej zasady nakazuje uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie; podstawę wyroku stanowi treść art. 145 §1 pkt 1b) i 1c) w zw. z art. 200 i art. 152 p.p.s.a., przy czym zaznaczyć należy, że odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi na obecnym etapie postępowania nie jest konieczne.