Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2330/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 2007 nr 114 poz 786
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem  Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
article: art. 7, art. 16, art. 156 par. 1, art. 75 par. 1, art.77, art. 78, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1,
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 9 ust. 2,
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesienie; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz S. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. .


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 25 września 2013 r. wniesionej przez [...] [...] jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] września 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] lipca 2013 r. wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] nr [...] z [...] czerwca 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie.

Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem złożonym w dniu [...] września 2007 r. [...] [...] wystąpił o przyznanie płatności na zalesianie oraz złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia z dnia [...] maja 2008 r.

Decyzją z [...] czerwca 2008 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał wnioskodawcy płatność z tytułu wsparcia na zalesienie, premię pielęgnacyjną oraz premię zalesieniową. W związku z tym, iż decyzją uwzględniono w całości żądanie strony, organ odstąpił od jej uzasadnienia.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Kierownik Biura skierował do skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień do wniosku o wypłatę pomocy na zalesianie na rok 2012 w zakresie oświadczenia o dochodach z rolnictwa z dnia [...].09.2007 r. Organ wyjaśnił, iż z uzyskanych informacji z Urzędu Gminu w [...] i Urzędu Gminy w [...] wynika, iż Strona była na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie właścicielem 4,1402 ha przeliczeniowych, natomiast w oświadczeniu rolnika o uzyskanych dochodach podano, iż jest właścicielem 4,2814 ha przeliczeniowych. Ponadto na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego w [...] wysokość dochodów Strony spoza rolnictwa w 2006 r. wyniosła 34 214,36 zł, natomiast z załączników o wysokości dochodu podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 4.10.2007 r. złożonych do wniosku o zalesianie, wynika, że Strona uzyskała dochód spoza rolnictwa w wysokości 20 462,69 zł.

Postanowieniem z [...] listopada 2012 r. Kierownik BP ARiMR w [...] wznowił z urzędu postepowanie administracyjne zakończone decyzją z [...] czerwca 2008 r., w części dotyczącej premii zalesieniowej, a następnie decyzją z [...] grudnia 2012 r. uchylił decyzję ostateczną nr [...] z 10 czerwca 2008 r. w części dotyczącej przyznania premii zalesieniowej i odmówił przyznania premii zalesieniowej.

Następnie pismem z 29 maja 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] zawiadomił [...] [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] grudnia 2012 r., a następnie decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji z [...] grudnia 2012 r.

Zawiadomieniem z 8 lipca 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] poinformował [...] [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] czerwca 2008 r.

Decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] stwierdził nieważność decyzji nr [...] z [...] czerwca 2012 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie.

W podstawie prawnej przywołano art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż decyzja w sprawie przyznania pomocy na zalesianie gruntów rolnych została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż [...] [...] nie był uprawniony do otrzymania premii zalesieniowej. Organ wyjaśnił, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż Skarżący nie uzyskał w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku dochodu z rolnictwa w wysokości uprawniającej do uzyskania premii zalesieniowej i tym samym nie był uprawniony do jej otrzymania.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes ARiMR wydał w dniu [...] września 2013 r. decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z [...] lipca 2013 r.

W uzasadnieniu organ zaakceptował ustalony w decyzji pierwszej instancji stan faktyczny sprawy, zastosowane przepisy prawa materialnego, a także przepisy postępowania oraz powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Oddziału. Odnosząc się do odwołania Prezes ARiMR stwierdził, iż nie zawiera ono żadnych wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, iż okoliczność faktyczna tj. uzyskanie przez producenta dochodu z rolnictwa niższego niż 25% ogółu uzyskiwanych dochodów istniała i była znana Kierownikowi BP ARiMR w Bełchatowie w dniu wydania decyzji tj. [...] czerwca 2008 r. Ze złożonego oświadczenia wynika, iż dochód [...] [...] z rolnictwa wyniósł za 2006 r. 7894,90 zł, natomiast dochód inny niż z rolnictwa wyniósł 31 407,11 zł, zatem procentowy udział dochodu z rolnictwa w stosunku do ogółu dochodów wyniósł 20,09%. Zatem Kierownik BP przyznając Skarżącemu premię zalesieniową rażąco naruszył § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 114, poz. 786, z późn. zm.); dalej: "rozporządzenie", zgodnie z którym premia zalesieniowa jest przyznawana rolnikowi uzyskującemu co najmniej 25% dochodów z rolnictwa. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż przy ustalania wysokości dochodu na potrzeby § 7 ust. 6 rozporządzenia brany jest pod uwagę dochód będący nadwyżką przychodów nad kosztami ich uzyskania, bez możliwości odliczenia składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne czy też należnego podatku. Jeśli bowiem przepisy szczególne uzależniają przyznanie określonych świadczeń osobom fizycznym od wysokości ich dochodu, pojęcie to co do zasady należy interpretować w świetle ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą dochodem jest dodatnia różnica pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] września 2013 r. zarzucając jej naruszenie:

1. § 7 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez jego błędne zastosowanie to jest uznanie, że skarżący nie spełnił warunku zawartego w tym przepisie;

2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że poprzez wydanie decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Bełchatowie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] o przyznaniu pomocy na zalesienie, w świetle wyżej wymienionego przepisu doszło do rażącego naruszenia prawa;

3. art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności występujących w niniejszej sprawie oraz brak w uzasadnieniu szczegółowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności podnoszonych przez stronę w toku postępowania, jak też brak szczegółowego odniesienia do uzasadnienia decyzji wydanej w pierwszej instancji, w szczególności do braku wskazania przez organ okoliczności uzasadniających wydanie decyzji z [...] lipca 2013 r. i wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym przypadku decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Bełchatowie z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie, korzystającej z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Powoływanie się przez organ nadzoru na zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa, skutkuje koniecznością wykazania, iż stwierdzone uchybienie rzeczywiście takie cechy posiada. Niewątpliwie "rażące naruszenie prawa" stanowi bowiem kwalifikowaną formę naruszenia norm prawnych. Oznacza to, że na organie prowadzącym postępowanie nadzorcze spoczywa obowiązek wykazania, w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, iż w konkretnie rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa, warunkująca stwierdzenie nieważności decyzji.

W ocenie organu odwoławczego decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na rażącą wadliwość ustaleń faktycznych w zakresie wysokości dochodu z rolnictwa uzyskiwanego przez wnioskodawcę na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie. Prezes ARiMR wskazał, iż w przedmiotowej sprawie przesłanka stwierdzenia nieważności dotyczyła rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. § 7 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym premia zalesieniowa jest przyznawana rolnikowi uzyskującemu co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa. Wskazano, iż okoliczność faktyczna uzyskania przez producenta dochodu z rolnictwa niższego niż 25 % ogółu uzyskiwanych dochodów istniała i była znana Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w [...] w dniu wydania decyzji; wysokość dochodu innego niż z rolnictwa wynikała bowiem z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2007 r.

Należy zauważyć, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Podkreślić jednak należy, że nie oznacza to, iż w tym postępowaniu organ nadzoru jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z zastosowaniem środków dowodowych, o których mowa w art. 75 § 1 k.p.a. Celem i istotą takiego postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez organ nadzoru, jest jedynie ustalenie, czy kwestionowana decyzja wydana została przy zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

W tym kontekście, jako zasadny ocenić należy zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasady ogólnej prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Niedokonanie analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście przepisów prawa podatkowego, które regulują opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osiąganych przez osoby fizyczne powoduje, iż Prezes Agencji nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 77, 78 oraz 80 k.p.a.

Należy podkreślić, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] czerwca 2008 r. o przyznaniu pomocy na zalesienie została wydana w oparciu o ustalenia faktyczne wskazujące na uzyskiwanie przez wnioskodawcę co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa. Powyższych ustaleń organ dokonał w oparciu o treść zaświadczenia o wysokości dochodu podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych z 4 października 2007 r., z treści którego wynikało, iż wykazany za rok 2006 łączny dochód (pomniejszony o składki na ubezpieczenia społeczne oraz o podatek dochodowy nie pomniejszony o składkę na ubezpieczenie społeczne) wyniósł 20.462,69 zł.

W rozpoznawanej sprawie przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji stanowić mogło wykazanie, iż mamy do czynienia z zastosowaniem prawa materialnego do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Obowiązkiem organów prowadzących postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie przyznania skarżącej płatności bezpośrednich było zatem wykazanie, iż stan faktyczny w sprawie został ustalony niezgodnie z prawdą. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego było przy tym nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów. Wykonanie powyższego obowiązku zapewniają organowi uprawnienia procesowe (art. 77 § 2, art. 78 k.p.a.), czyniące go dysponentem zakresu postępowania dowodowego.

Za zasadne uznać należy w powyższym kontekście stanowisko skarżącego, iż w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono kwestii prawidłowej definicji kwoty dochodu uwzględnianego przy ustalaniu wysokości dochodów innych niż z rolnictwa. Tylko bowiem takie dowody, które ponad wszelką wątpliwość wykazałyby, że kwotę dochodu innego niż z rolnictwa za 2006 r. stanowiła kwota dochodu brutto wskazana w zaświadczenia o wysokości dochodu podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych z 4 października 2007 r. mogła stanowić podstawę do stwierdzenia, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] czerwca 2008 r. o przyznaniu pomocy na zalesianie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Należy mieć przy tym mieć na uwadze, że naruszenie prawa o rażącym charakterze występuje przede wszystkim wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, iż rozstrzygnięcie nie może zostać zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym naruszenie noszące cechy rażącego, wymaga wykazania i udowodnienia w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej jako szczególnego rodzaju naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki (zob. wyrok NSA z 13 października 2005 r., sygn. akt FSK 2294/04, LEX nr 173113). Zatem rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (por. wyrok NSA z 13 lipca 2001 r., sygn. akt III SA 1110/00 oraz z 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 27/05, LEX nr 187767). Jako rażącego naruszenia prawa nie należy zaś traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (tak wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 933/02, LEX nr 149177), a więc w sytuacji, gdy decyzja jest w sposób oczywisty sprzeczna z przepisem prawa i - w związku z powyższym - nie może pozostawać w obrocie prawnym praworządnego państwa (por. wyroki: NSA z 13 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2395/0, LEX nr 146076 oraz WSA w Warszawie z 14 października 2004 r., sygn. akt III SA 2293/03, Monitor Podatkowy 2004/11/3).

Zgodnie z informacją Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] kwietnia 2012 r. (k. 49 akt adm.) skarżący w 2006 roku wykazał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Należy w powyższym kontekście zauważyć, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930, z późn. zm.) osoby fizyczne osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie: ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, karty podatkowej. Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych stanowi uproszczoną metodę naliczania podatku, bez ustalania podstawy wymiaru. W przypadku wyboru tej formy, podatnicy prowadzą tylko ewidencję przychodów. Podatek obliczany jest od przychodów, a nie od dochodu. Podatek zryczałtowany pobierany jest bez pomniejszenia przychodu o koszty uzyskania. Z związku z tym że wysokość kosztów nie jest brana pod uwagę przy ustalaniu podatku, nie muszą one być ewidencjonowane. Należy zatem wskazać, iż przywołana przez organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji definicja dochodu zawarta w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), zgodnie z którą dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, nie miałaby zastosowania w przypadku wyboru przez skarżącego opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Mając powyższe na względzie należy uznać, iż w rozpoznawanej sprawie brak szczegółowej analizy regulacji prawnych, które znajdują zastosowanie w zakresie opodatkowania dochodów skarżącego podatkiem dochodowym skutkował wydaniem rozstrzygnięcia w sytuacji gdy sprawa nie została wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśniona, a niepełny materiał dowodowy nie pozwalał na niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne.

W tym miejscu należy podkreślić, iż z ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, 8 k.p.a.) wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony. Natomiast z art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 k.p.a. wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć odzwierciedlenie, w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ponownie prowadzonym przez organ II instancji postępowaniu należy uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, pamiętając m.in. o tym, iż uzasadnienie decyzji winno odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.