Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 227/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku, działającej przez przedstawiciela ustawowego – S. K., A. K. z dnia 24 lutego 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla A. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.


UZASADNIENIE

Działająca przez przedstawiciela ustawowego – S. K. – A. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.

Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 24 lutego 2009 r. wynika, że skarżąca jest uczennicą gimnazjum i nie osiąga dochodu. Pozostaje w gospodarstwie domowym z ojcem i bratem, który czasowo przebywa w zakładzie karnym. Jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest świadczenie emerytalne ojca wnioskodawczyni w miesięcznej wysokości 1.618,00 zł netto. Majątek państwa K. stanowią: dom o powierzchni 40 m2, mieszkanie o powierzchni 56,79 m2 oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0,1176 ha. Nie posiadają oni wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. Stałe wydatki w gospodarstwie domowym, na które składają się m.in. czynsz za mieszkanie, spłata zadłużenia, wydatki związane z nauką skarżącej, utrzymanie samochodu marki Fiat 126p z 1986 r., opłaty za energię elektryczną, gaz i wodę, wynoszą w sumie 1.346,00 zł.

Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

Ponieważ skarżąca jest osobą małoletnią, uczennicą, która nie osiąga dochodu, oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie należało dokonać analizując możliwości zarobkowe i majątkowe osób, na których utrzymaniu pozostaje.

Mając na względzie wykazane w przedmiotowym wniosku stan majątkowy i możliwości płatnicze rodziny państwa K. należy stwierdzić, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Niski dochód uzyskiwany w trzyosobowej rodzinnie (1.618,00 zł) pozwala na zaspokojenie jedynie niezbędnych kosztów utrzymania. Ustalenie to znajduje potwierdzenie w zawartym w rubryce nr 11 formularza wniosku zestawieniu stałych wydatków ponoszonych w gospodarstwie domowym skarżącej. Wobec braku jakichkolwiek zasobów pieniężnych i wartościowych przedmiotów należy więc stwierdzić, że sytuacja osób, na których utrzymaniu pozostaje małoletnia A. K. nie pozwala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. To z kolei prowadzi do wniosku, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.