Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 979/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 207
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2013 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej: "O.p." ) po rozpoznaniu odwołania G. D. (dalej: "skarżąca") od decyzji Wójta Gminy W. (dalej: "organ I instancji", "Wójt") z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2013 rok – orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Gminy w W. Nr XXVII/195/2012 z dnia 30 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2012 r. poz. 8856) ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie [...] zł z nieruchomości należącej do skarżącej, położonej

w Rz., gm. W. tj. działki nr [...] i [...] o ogólnej powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w Sz. prowadzi księgę wieczystą nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, że w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w R. skarżąca figuruje jako właściciel ww. nieruchomości sklasyfikowanych jako tereny zurbanizowane niezabudowane oznaczone symbolem "Bp". Stan w ewidencji gruntów w obrębie Rz. został uaktualniony w wyniku modernizacji kompleksowej ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w latach 2010-2011 przez Starostwo Powiatowe w R. w oparciu o przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Datą zmiany treści ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Rz. jest dzień [...] stycznia 2012 r. W wyniku modernizacji dotychczasowe użytki rolne należące do skarżącej zostały przeklasyfikowane na tereny zurbanizowane niezabudowane o symbolu Bp, które w świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki za 1 m2 dla gruntów pozostałych, a w przypadku wykorzystywania ich do działalności gospodarczej stawką dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

We wniesionym odwołaniu skarżąca zarzuciła decyzji organu I instancji, że jest

w całości nieprawidłowa i sprzeczna z obowiązującym prawem. Zdaniem skarżącej

w decyzji tej została naruszona zasada prawdy obiektywnej z art. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego. Skarżąca stwierdziła ponadto, że organ podatkowy pierwszej instancji wydając decyzję nie uwzględnił dowodów w postaci decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w R. z [...] marca 2005 r., postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] marca 2005 r. oraz zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w R. z dnia [...] października 2004 r. Podniosła także, że nigdy nie wyrażała zgody na jakiekolwiek przekwalifikowanie posiadanych gruntów. Ponadto skarżąca wskazała na uniemożliwienie jej złożenia zarzutów dotyczących zmian w ewidencji i na toczące się postępowanie w tej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca

2014 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Uzasadniając Kolegium wyjaśniło, iż przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Kolegium uchyliło decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Koniecznym było m.in. zebranie materiału dowodowego zawierającego dane istniejące w roku podatkowym 2013 r., w tym na dzień 1 stycznia 2013 r. i wyjaśnienie faktycznej daty wpisu zmiany do ewidencji.

Kolegium wskazało, iż Wójt, wykonując zalecenia wskazane w ww. decyzji Kolegium, pismem z dnia [...] listopada 2013 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego

w R., Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Nieruchomości o podanie daty wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków co do działki nr [...] i [...] obręb Rz., jednostka rejestrowa [...] figurujących na skarżącą polegających na oznaczeniu gruntów wymienionych działek jako terenów zurbanizowanych niezabudowanych o symbolu Bp. W odpowiedzi Starostwo Powiatowe w R. stwierdziło, że za datę zmiany treści ewidencji gruntów i budynków wynikającą z przeprowadzonej w latach 2010-2011 kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Rz. należy uznać dzień [...] stycznia 2012 r. W załączeniu do pisma z dnia [...] grudnia 2013 r. Starostwo Powiatowe w R. przekazało:

– wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień [...] stycznia 2012 r., w którym grunty działek nr [...] i [...] sklasyfikowane były jako pastwiska trwałe i grunty orne;

– wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień [...] stycznia 2012 r., w którym grunty działek nr [...] i [...] sklasyfikowane zostały jako tereny zurbanizowane niezabudowane, oznaczenie "Bp";

– wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień [...] grudnia 2013 r. w którym grunty działek nr [...] i [...] sklasyfikowane zostały jako tereny zurbanizowane niezabudowane, oznaczenie "Bp".

Kolegium wskazało, iż w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień 1 stycznia 2013 r., w którym grunty działek nr [...] i [...] sklasyfikowane były jako tereny zurbanizowane niezabudowane, oznaczenie "Bp".

Organ odwoławczy podniósł, iż stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: "u.p.g.k.") podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie

z tym przepisem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane

w ewidencji. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Do czasu ewentualnej zmiany danych widniejących w ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie organy podatkowe. Podważanie danych zawartych w ewidencji, bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji, innymi niż organ podatkowy, bowiem w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe.

Zdaniem Kolegium na sposób ustalenia podatku od nieruchomości nie ma natomiast wpływu byt prawny decyzji wymiarowych za poprzednie lata, w tym we wskazywanej decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2005 r., ponieważ została ona wydana

w innym stanie faktycznym, tj. w czasie gdy inna była klasyfikacja gruntów w ewidencji.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia

[...] sierpnia 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła, że jest ono "zupełnie niezrozumiałe, zmanipulowane, oparte na nieprawdziwych danych".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Przedmiotem sporu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w R. z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego

I instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekającą o określeniu wysokości zobowiązania

w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego,

a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony

w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Na wstępie należy przypomnieć, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że stan w ewidencji gruntów w obrębie Rzeczków został uaktualniony w wyniku modernizacji kompleksowej ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w latach 2010-2011 przez Starostwo Powiatowe w R.. Na skutek powyższego, dotychczasowe użytki rolne o ogólnej powierzchni [...] ha w tym: pastwiska trwałe o powierzchni [...] ha i grunty orne o powierzchni [...] ha zostały przekwalifikowane na tereny zurbanizowane niezabudowane oznaczone symbolem Bp. Datą zmiany treści ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Rz. jest dzień [...] stycznia 2012 r.

W sprawie bezsporne jest zatem, że z rejestru gruntów i budynków według stanu na dzień 1 stycznia 2013 r. wynika, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej w Rz., gm. W. tj. działki nr [...] i [...] o ogólnej powierzchni [...] ha, sklasyfikowanych jako tereny zurbanizowane niezabudowane oznaczone symbolem "Bp", które w świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki za 1 m2 dla gruntów pozostałych, a w przypadku wykorzystywania ich do działalności gospodarczej stawką dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z powołanego przepisu wynika wprost, że podstawą wymiaru podatku

(w zakresie podmiotowym i przedmiotowym) są dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych akceptowany jest szeroko pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz uwzględniać odpowiednie zapisy ewidencji prowadzonych przez odpowiednie organy (np. wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r. sygn. II FSK 1930/12, wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12, wyrok WSA w Gorzowie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 193/14, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntów i budynków nie tyle decyduje rzeczywisty sposób użytkowania, czy wykorzystywania nieruchomości, co funkcje wskazane w ewidencji. W orzeczeniu z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11 (dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz że w tym kontekście można mówić

o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające.

Nadto zasadnicze znaczenia na poparcie wskazanej wykładni prawa mają przepisy art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l., które stanowią, że dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach.

Organ podatkowy nie ma kompetencji do podważania danych z ewidencji, co nie oznacza, że w niektórych przypadkach mogą wystąpić sytuacje, gdy organ podatkowy będzie w tym zakresie czynił ustalenia w celu określenia, czy też ustalenia podatku od nieruchomości. Może to mieć miejsce, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów

i budynków pozostają w sprzeczności z innymi dokumentami urzędowymi, bądź gdy brak jest stosownych wpisów w ewidencji. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie.

Skoro zatem z wypisu z rejestru gruntów wynika, że grunty działki [...] i [...] sklasyfikowane są jako tereny zurbanizowane niezabudowane oznaczone symbolem "Bp", to organy podatkowe nie miały podstaw, aby w tym zakresie dokonywać innych ustaleń w ramach prowadzonego postępowania.

Podważenie zapisów w ewidencji, bądź też ich zmiana, może nastąpić

w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych

w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero

w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych

z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.

Tym samym brak podstaw do zarzucenia zaskarżonej decyzji, że w dacie jej wydania naruszała prawo. Organy podatkowe, działając w oparciu o wskazane przepisy prawa, prawidłowo ustaliły podatek od nieruchomości na 2013 rok na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt podatkowych. Tylko bowiem te dane wynikające z ewidencji rejestru gruntów i budynków są istotne przy orzekaniu w przedmiocie podatku od nieruchomości i dopóki nie zostaną te dane zmienione, ich treść ma moc wiążącą dla organu podatkowego w zakresie wymierzania tego podatku.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.