Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 140/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32; art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. P. i Z. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r., Nr [...], Wojewoda [...] ("Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołań [...] oraz [...] i [...] ("skarżący") od decyzji Starosty [...] ("Starosta") z [...] października 2017 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w [...] ("inwestor") pozwolenia na budowę obejmującą budowę stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] – utrzymał w mocy decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 21 sierpnia 2017 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], dołączając projekt budowlany w czterech egzemplarzach oraz oświadczenie inwestora, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ pierwszej instancji zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, "k.p.a."), zawiadomieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie uwagi i zastrzeżenia, w związku z odległością ich nieruchomości od przedmiotowej inwestycji, złożyli skarżący i [...], oraz osoby nieposiadające przymiotu strony: [...] i [...] – właściciele nieruchomości znajdujących się poza wskazanym w projekcie budowlanym obszarem oddziaływania obiektu. Wszystkie ww. osoby wyraziły wątpliwości i sprzeciw w sprawie budowy przedmiotowej stacji zgazowania gazu wskazując przede wszystkim na obawy związane z bezpieczeństwem w przypadku awarii w przedmiotowej stacji.

W wyniku czynności sprawdzających Starosta postanowieniem z [...] września 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym inwestycji, polegających na doprowadzeniu go do zgodności z obowiązującymi przepisami.

W dniu 9 października 2017 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt i wyjaśnił, że przedmiotowa stacja zgazowania skroplonego gazu LNG, ze względu na rodzaj i ilość magazynowanej cieczy, nie jest zakładem o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, przedstawiając jednocześnie planowane do zastosowania środki ostrożności.

Po powtórnej analizie dokumentów Starosta stwierdził, że zostały uzupełnione wszystkie nieprawidłowości wskazane w postanowieniu z [...] września 2017 r. i decyzją z [...] października 2017 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli skarżący oraz [...].

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Wojewoda [...], po rozpoznaniu ww. odwołań, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2017 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku przedmiotowej sprawy inwestor spełnił warunki wynikające z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332).

Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, tj. działką nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], zgodnie z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectw: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Inwestycja jest także zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), oraz wymaganiami ochrony środowiska i ustaleniami wynikającymi z decyzji z dnia [...] maja 2017 r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza Miasta [...] (która także potwierdza zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego).

Wojewoda podkreślił, że krąg stron przedmiotowego postępowania administracyjnego ustalony został na podstawie informacji o obszarze oddziaływania obiektu sporządzonej przez projektanta na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1c Prawa budowlanego i zamieszczonej w projekcie budowlanym. Z powyższej informacji wynika, że obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony w strefie 30 m od stacji redukcyjno-pomiarowej oraz w strefie 80 m od tej stacji na podstawie m.in. §15 ust. 5 pkt 5 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalono obowiązek zachowania bezpiecznych odległości od stacji redukcyjno-pomiarowej odpowiednio 30 m od budynków przemysłowych, gospodarstw i wolnostojących budynków mieszkalnych oraz 80 m od budynków użyteczności publicznej. Wyznaczony w projekcie obszar oddziaływania obejmuje działki o nr ew.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości [...], gm. [...]. W związku ze zmianą, wprowadzoną w toku prowadzonego postępowania w projekcie budowlanym w odniesieniu do ww. informacji o obszarze oddziaływania obiektu, [...] zawiadomieniem z dnia [...] października 2017 r. o niniejszym postępowaniu poinformował także Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolniczego wykonujący prawo własności w odniesieniu do działki nr ew. [...].

Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów odwołań dotyczących bezpieczeństwa dla istniejącej zabudowy w związku z przedmiotową inwestycją i wyjaśnił, że projekt budowlany zawiera pozytywne uzgodnienia zarówno w zakresie jego zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, jak i pod względem sanitarno-higienicznym, wykonane przez uprawnionych rzeczoznawców.

Wojewoda wyjaśnił także, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] maja 2017 r., wydanej przez Burmistrza Miasta [...], stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia na działce nr ew. [...] w obrębie [...] gm. [...], tj. na działce, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie budowlane zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. Decyzja powyższa opatrzona jest klauzulą stwierdzającą jej ostateczność w dniu [...] czerwca 2017 r. i figuruje w obrocie prawnym, a więc wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę i jednocześnie jest podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda podkreślił jednocześnie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jak wynika z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność, że po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji mogą powstać dla skarżących i [...] określone uciążliwości i utrudnienia w porównaniu z dotychczasowymi warunkami nie podważają legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro uciążliwości te, same przez się, nie mogą prowadzić do wniosku, że organ pierwszej instancji naruszył prawo.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r. złożyli [...] i [...], wnosząc o jej uchylenie, oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] października 2017 r.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

1. art. 53 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy z uwagi na wadliwość decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. (w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko), nie można było w niniejszej sprawie stwierdzić zgodności projektu budowlanego (i zamierzenia inwestycyjnego) z wymogami ochrony środowiska;

2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepełne i powierzchowne rozpatrzenie sprawy przejawiające się pominięciem okoliczności, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. obarczona była wadą i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie, w zakresie oceny zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, na takiej właśnie wadliwej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że z art. 35 Prawa budowlanego wynika obowiązek organu, podczas dokonywania oceny wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Niemożliwe jest więc wydanie takiej decyzji bez dokonania wcześniej oceny w tym zakresie i stwierdzenia zgodności z w tymi wymaganiami. Zdaniem skarżących, decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest błędna, a więc organy w niniejszej sprawie nie powinny na niej opierać swoich rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 302 z późn. zm.).

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., Nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2017 r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę obejmującą budowę stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowi m.in. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane

Wskazać zatem należy, że obowiązkiem organu architektoniczno budowlanego przed wydaniem pozwolenia budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, jest sprawdzenie zgodności projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu a także wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Szczegółowy katalog dokumentów jakie musi do wniosku dołączyć inwestor, jak i samą treść wniosku określa art. 4 ust. 1 i 2 ustawy.

Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego co do tego, że wobec dostarczenia przez inwestora wszelkich niezbędnych dokumentów, opinii i spełnienia wymogów ustawowych, mając na względzie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (stanowiący, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4) właściwy organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z ustaleń organu - znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materialne dowodowym - wynika bowiem, że:

– inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby o stosownych uprawnieniach budowlanych po usunięciu nieprawidłowości stwierdzonych w dokumentacji projektowej, opisanych w postanowieniu Starosty [...] z [...] września 20917 r., nr [...];

– projekt budowlany odpowiada ustaleniom uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectw: [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...] i [...];

– w przedłożonej decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2017 r., znak [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji zgazowania skroplonego gazu ziemnego LNG na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], powiat [...], woj. [...].

Rację ma organ również w zakresie braku naruszenia przez inwestora art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, tj. działką nr [...].

Podobnie żaden z zrzutów skargi sprowadzających się w istocie do kwestionowania ww. decyzji Prezydenta Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2017 r. nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Przywołana decyzja Prezydenta Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2017 r. jest ostateczna, została wydana przez właściwy organ w ramach swoich ustawowych kompetencji i nie może być oceniana przez organ architektoniczno-budowlany. Stanowisko wyrażone w tej decyzji jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Nie mniej jednak w tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że ww. zamierzenie inwestycyjne realizowane jest na działce nr [...] o pow. 0,1163 ha. Działka ta powstała w wyniku podziału działki nr [...] opow. 0,6706 ha (co wynika z prawomocnej decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...]). W uzasadnieniu decyzji środowiskowej z [...] maja 2017 r., organ wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] po przeprowadzeniu stosownego postępowania wydał w dniu [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], postanowienie wyrażające opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W dniu 21 kwietnia 2017 r. inwestor złożył pismo informujące, że w związku z dokonanym prawomocnym podziałem działki nr [...] na działki [...] i [...], zostało zmienione oznaczenie działki, dla której planowana jest realizacja przedsięwzięcia, z działki [...] na [...]. Okoliczność więc powoływania się przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na działkę nr [...], z której przecież została wyodrębniona działka inwestycyjna - nie ma wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji.

W świetle przedstawionych rozważań, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.