Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SO/Wa 402/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny -art.55 ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków P. S. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skarg wraz z odpowiedziami na skargi i aktami spraw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: oddalić wnioski.


UZASADNIENIE

P. S. wnioskami z [...] lutego 2016 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" za nieprzekazanie do Sądu wraz z odpowiedziami na skargi i aktami spraw skarg z dnia [...] czerwca 2015 r., uzupełnionych odpowiednio pismami z dnia [...] kwietnia 2016 r., [...] kwietnia 2016 r., [...] kwietnia 2016 r., [...] kwietnia 2016 r., [...] kwietnia 2016 r., [...] kwietnia 2016 r., [...] lipca 2015 r. i [...] kwietnia 2016 r. na: 1) postanowienie SKO w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], 2) bezczynność i przewlekłość SKO w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosków z dnia [...] maja 2015 r. o: - ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem nr [...], - wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem nr [...], - wyjaśnienie wątpliwości, co do treści postanowienia nr [...], - wygaszenie postanowienia nr [...], - uzupełnienie pouczenia w postanowieniu nr [...], - stwierdzenie nieważności postanowienia nr [...], - sprostowanie błędów pisarskich w postanowieniu nr [...].

W odpowiedziach na wnioski organ wskazał, że skarżący nadsyła do organu liczną korespondencję, w której występuje z wnioskami o sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenie nieważności decyzji, wygaśnięcie decyzji, wznowienie postępowań, wyłączenie członków Kolegium, ponowne rozpatrzenie sprawy, czy udzielenie informacji o stanie spraw. Organ podkreślił, że początkowo rozpatrywał wszystkie wnioski skarżącego, choć większość z nich tylko pozornie odnosiła się do merytorycznych orzeczeń Kolegium. Każde jednak orzeczenie organu generowało kolejne wnioski i żądania, mające formalną podstawę w przepisach procedury administracyjnej. SKO w [...] podało, że od grudnia 2013 r. do 27 kwietnia 2015 r. wpłynęło [...] spraw skarżącego, a liczba ich stale rośnie. Podania, które nie dotyczyły spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 Kpa oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.), jak również wnioski, których treść była identyczna z wnioskami już wcześniej rozstrzygniętymi, zgromadzono w segregatorach i pozostawiono nierozpoznane. Podstawą prawną działania organu była treść art. 239 § 1 Kpa, a jego intencją było uniemożliwienie skarżącemu zdezorganizowania pracy organu. Podkreślono, że w Kolegium znajduje się [...] segregatorów zawierających wnioski skarżącego, natomiast kolejne wnioski stale napływają. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie wniosku o ukaranie go grzywną za nieprzekazanie skargi na bezczynność w niniejszej sprawie i podał, że opóźnienie spowodowane jest celową dezorganizacją pracy organu i dużą liczbą żądań, skarg i wniosków samego zainteresowanego składanych drogą elektroniczną poprzez platformę ePUAP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 54 § 1 i 2 Ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 Ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 Ppsa, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SO/Wa 402/16 i I SA/Wa 1245/16, I SO/Wa 404/16 i I SAB/Wa 1053/16, I SO/Wa 405/16 i I SAB/Wa 1054/16, I SO/Wa 406/16 i I SAB/Wa 1055/16, I SO/Wa 407/16 i I SAB/Wa 1056/16, I SO/Wa 408/16 i I SAB/Wa 1057/16, I SO/Wa 409/16 i I SAB/Wa 1058/16, I SO/Wa 410/16 i I SAB/Wa 1052/16 P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu w dniu 30 czerwca 2015 r. poprzez platformę ePUAP wskazane wyżej skargi. Wobec tego termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 Ppsa, upłynął w dniu 30 lipca 2015 r. Tymczasem skargi przekazane zostały przez organ dopiero w dniu 9 sierpnia 2016 r.

W ocenie Sądu, choć wskazane opóźnienie w realizacji obowiązku z art. 55 § 2 Ppsa nie zasługuje na aprobatę, to jednak oprócz samego faktu naruszenia terminu przekazania skarg sądowi, przy rozstrzyganiu o nałożeniu grzywny należy wziąć pod uwagę przede wszystkim przyczyny niewypełnienia przez organ tego obowiązku. Przepisy dopuszczające wymierzenie organowi grzywny mają wprawdzie na celu dyscyplinowanie organów, jak również stosowanie wobec nich finansowych środków represyjnych, to jednak Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 Ppsa powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z nieterminowym przekazaniem skarg, a tym samym wziąć pod uwagę czy organ ponosi winę za taki stan rzeczy. Istotny będzie, zatem czas, jaki upłynął od wniesienia skarg, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił swój obowiązek i skargi przekazał, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu, czy może nieprzekazanie skarg było działaniem celowym, podjętym w zamiarze niedopuszczenia do szybkiego rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. W konsekwencji należy przyjąć, że od zasady, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 Ppsa) jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 Ppsa w terminie przewidzianym w tym przepisie, dopuszczalne są wyjątki.

Zdaniem Sądu, taki właśnie wyjątek ma miejsce w niniejszej sprawie.

Przekroczenie terminu w realizacji obowiązku z art. 54 § 2 Ppsa choć znaczne, to jednak w przekonujący sposób zostało przez organ w odpowiedziach na skargi wyjaśnione i usprawiedliwione. Skarżący wnosząc szereg wniosków do organu administracji publicznej, (od grudnia 2013 r. do 27 kwietnia 2015 r. wpłynęły [...] sprawy), których liczba stale rośnie, powinien liczyć się z tym, że pisma te nie zawsze będą rozpoznawane, czy też przekazywane do sądu w terminach wynikających z przepisów prawa. Oczywistym jest bowiem to, że przyjęta przez skarżącego praktyka kwestionowania jednego aktu poprzez lawinowe wnoszenie za pośrednictwem platformy ePUAP szeregu środków zaskarżenia, uzupełnianych później kolejnymi pismami i powielanie tego sposobu działania w setkach spraw dezorganizuje i paraliżuje pracę organu. Brak zatem koniecznej przesłanki do orzekania przez Sąd o wymierzeniu organowi grzywny w postaci celowego, zawinionego działania organu, wbrew woli strony. Zdaniem Sądu, skoro skarżący skutecznie zdezorganizował pracę organu, to poszukiwanie w takich warunkach ochrony sądowej należało uznać za bezzasadne. Skarżący winien zdawać sobie sprawę z tego, że na skutek jego działań może dojść do tego, iż obywatele domagający się wsparcia z zakresu pomocy społecznej, rzeczywiście takiej pomocy potrzebujący, nierzadko niezwłocznie, wnioskowanej pomocy nie będą mogli na czas otrzymać.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 i art. 55 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji.