Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 535/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 i art. 122 par. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 64a par.1  pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis /sprawozdawca/ Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009r. sprawy ze skargi H.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 14 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2009 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia H. K. na wydane na podstawie art. 119 i art. 122 § 2 pkt 1 i 2 oraz art. 64a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.; powoływanej dalej jako ,,u.p.e.a.) postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia 5 lutego 2009 r. Nr [...] – utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ odwoławczy działał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wymienionym wyżej postanowieniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ egzekucyjny nałożył na H. K. środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 78.808,00 zł wobec niewykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia 20 maja 2005 r. Nr [...], polegającego na rozbiórce nie użytkowanego - nie nadającego się do remontu budynku mieszkalnego przy ul. G. [...] na działce nr [...] w J., gmina C.. Wydanie postanowienia nakładającego środek egzekucyjny poprzedziło wystosowanie w dniu 28 maja 2007 r. Nr [...] upomnienia, a następnie wystawienie w dniu 20 września 2007 r., Nr [...] tytułu wykonawczego, którego doręczenie zobowiązanemu wszczęło postępowanie egzekucyjne. W dalszej kolejności organ egzekucyjny w dniu 24 kwietnia 2008 r. przeprowadził oględziny działki nr [...] położonej w J. i stwierdził, że zobowiązany nie wykonał nałożonego obowiązku - budynek mieszkalny nie został rozebrany. W dniu 4 lutego 2009 r. M. B. - pełnomocnik właścicielki drugiej części budynku, na działce nr [...] – S. B. zawiadomił, że H.K. nadal nie rozebrał budynku mieszkalnego, w części do niego należącej, znajdującego się na działce nr [...] i zażądał natychmiastowych działań w celu likwidacji zagrożenia bezpieczeństwa mieszkańców drugiej części budynku mieszkalnego na działce nr [...] jak i przechodniów, gdyż budynek usytuowany jest bezpośrednio przy ul. G. w J..

Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, rozpatrując zażalenie H.K. na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia stwierdził, że postępowanie pierwszoinstancyjne przeprowadzono zgodnie z art. 122 § 2 u.p.e.a. Wysokość grzywny została wyliczona stosownie do art. 125 § 5 u.p.e.a. W ocenie organu II instancji zastosowany w sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia jest z punktu widzenia przepisu art. 7 § 2 u.p.e.a. najłagodniejszym środkiem. Organu odwoławczego wyjaśnił, że zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast art. 126 u.p.e.a. stanowi, że na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzji administracyjnej, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył H.K., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji. Skarżąc wskazał, że budynek mieszkalny przeznaczony na rozbiórkę nie stanowi odrębnego budynku ale jest częścią obiektu, który został podzielony tylko geodezyjnie. Obiekt w stosunku do którego wydana została decyzję nakazująca rozbiórkę nie posiada oddzielnych ścian konstrukcyjnych, osobnych fundamentów, osobnej więźby dachowej. Skarżący zwrócił dodatkowo uwagę na okoliczność przeprowadzenia przez właściciela drugiej części budynku znajdującego się na działce nr [...] – S. B., bez żadnych pozwoleń rozbudowy tego obiektu. Polegała ona na nielegalnym, przeprowadzonym bez zgody skarżącego przecięciu konstrukcji więźby dachowej oraz zmiany jej właściwości nośnych i wytrzymałościowych. Zdaniem skarżącego S. B. dokonała przebudowy oraz rozbudowy ścian konstrukcyjnych. Wskazał także, że w dniu 25 czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. przeprowadził oględziny na działce [...] i stwierdził wykonanie robót budowlanych m.in. przebudowę budynku (pismo PINB z dnia 21 sierpnia 2009r.). Skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi nie ustalono dalszych kroków przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego z przedstawionych okoliczności wynika, że wykonanie rozbiórki budynku na działce nr [...] w J. jest technicznie niewykonalne. Skarżący zwrócił uwagę, że po zasięgnięciu opinii biegłych budowlanych, żaden z nich nie był w stanie zagwarantować przeprowadzenia rozbiórki, w taki sposób aby nie uszkodzić pozostałej części obiektu, wiedząc o zmianach konstrukcyjnych wprowadzonych przez S. B.. W takich okolicznościach skarżący wniósł o powtórne przeprowadzenie oględzin obu budynków znajdujących się na działkach nr [...] i [...] w J., a następnie wydaniu decyzji dotyczącej dalszego postępowania z przedmiotowymi obiektami.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Pismem procesowym z dnia 7 grudnia 2009 r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy dowodów w postaci postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego z dnia 2 listopada 2009 r., nr [...] oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 listopada 2009 r. nr [...]. Zdaniem skarżącego treść tych dokumentów potwierdza, że budynek posadowiony na działkach [...] oraz [...] jest z punktu wiedzenia konstrukcyjnego jedną całością i nałożony na skarżącego obowiązek rozbiórki nie może zostać wykonany bez naruszenia części budynku będącego własnością S. B.. Skarżący ponownie podniósł, że obecny właściciel nieruchomości znajdującej się na działce nr [...], jak również poprzedni, prowadząc roboty budowlane bez wymaganych pozwoleń, ekspertyz technicznych i niezgodnie ze sztuką budowlaną przyczynili się do naruszenia fundamentów i konstrukcji budynku, na który w efekcie końcowym wydano nakaz rozbiórki. Skarżący zwrócił uwagę, że na podstawie § 3 pkt 2 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych, protokół oględzin powinien wskazywać: "przyczyny powstania uszkodzeń lub zniszczenia obiektu budowlanego". W sporządzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. protokole [...] nie zawarto takiej informacji. Również na podstawie § 5 powołanego rozporządzenia "właściwy organ doręcza właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego odpis protokołu oględzin [..]". Skarżący wskazał, że odpis protokołu z oględzin otrzymał dopiero po złożeniu przez niego pisma p.t. "Podanie" (data wpłynięcia do PINB 19 sierpnia 2009 r.), w którym zawarł prośbę o wydanie odpisu z protokołu oględzin. W związku z tymi okolicznościami skarżący uznał, że na podstawie § 6 powoływanego rozporządzenia decyzja o rozbiórce budynku mieszkalnego została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem. Zdaniem skarżącego Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. podszedł do całego zagadnienia bardzo stronniczo, nie próbując wyjaśnić istoty sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Już wstępna analiza stanowiska strony, zawartego w skardze i zarzutów tam podniesionych wskazują, że skarga polega na nieporozumieniu.

Zaskarżone postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia 5 lutego 2009 r. Nr [...] zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Zainicjowana wniesieniem skargi w niniejszej sprawie kontrola nie obejmuje zatem odrębnego postępowania rozpoznawczego, w którym doszło do wydania tytułu egzekucyjnego - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2005 r.

Mając zaś na uwadze treść zaskarżonych do sądu postanowień, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnego postępowania egzekucyjnego w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za bezzasadną.

Stosownie do art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa ona sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej, a także prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, wynikających z takich aktów. Artykuł 18 u.p.e.a. przewiduje, że jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów tego ostatniego aktu prawnego w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania, polegającej przede wszystkim na przymusowym jego charakterze, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków (por. wyroki NSA w Warszawie z 25 kwietnia 2003 r. lll SA 2585/02 - LEX nr 148901, oraz 13.10.2005r. II FSK 157/05 - LEX nr 173123 ). W tym kontekście należy zauważyć, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne regulacje odnoszące się do zasad wszczęcia oraz prowadzenia postępowania - w tym trybu stosowania środków przymusu i kręgu stron, a jego specyfika wyklucza też stosowanie szeregu przepisów o postępowaniu rozpoznawczym. Przy braku regulacji dotyczących wezwań, doręczeń, terminów, czy wyczerpującego określenia wymogów formalnych wydawanych w tym postępowaniu rozstrzygnięć oraz zasad orzekania w postępowaniu odwoławczym uzasadnionym jest natomiast odpowiednie stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zaskarżone postanowienie, które ma charakter merytoryczny, spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., w szczególności co do uzasadnienia faktycznego i prawnego zawartego w nim rozstrzygnięcia, a jego treść świadczy o wykonaniu przez organ drugiej instancji nie tylko obowiązków kontrolnych, lecz także dotyczących ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności wskazano trafnie na okoliczności świadczące o skutecznym wszczęciu postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Wiążą się one z istnieniem tytułu egzekucyjnego podlegającego egzekucji administracyjnej, niewykonaniem przez H.K. wynikającego z niego obowiązku, następnie doręczeniem skarżącemu przez wierzyciela (będącego w niniejszej sprawie także organem egzekucyjnym) upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a., sporządzeniem przez wierzyciela tytułu wykonawczego opatrzonego wnioskiem o jego skierowaniu do egzekucji po dacie określonej w upomnieniu, jako termin do dobrowolnego wykonania obowiązku, a także z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego wraz z kserokopią dowodu doręczenia upomnienia ( art. 26 § 1, § 4 i § 5 pkt 1 u.p.e.a.).

W tym miejscu podkreślić należy, że nie mają jakiegokolwiek znaczenia na etapie na jakim znalazła się sprawa, okoliczności podnoszone w piśmie 7 grudnia 2009 r., a dotyczące (zdaniem skarżącego) nieprawidłowości przy sporządzeniu protokołu oględzin z dnia 24 kwietnia 2008 r. Zauważyć bowiem należy, że oględziny przeprowadzone tego dnia miały za przedmiot sprawdzenie wykonania decyzji z dnia 20 maja 2005 r. nakazującej rozbiórkę należącego do skarżącego budynku. Natomiast, powoływane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych dotyczy czynności poprzedzających wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Powołane przez skarżącego przepisy rozporządzenia nie mają zatem zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym.

W ocenie Sądu, dostępny w aktach administracyjnego postępowania egzekucyjnego tytuł wykonawczy należy uznać za prawidłowy w świetle art. 27 § 1 u.p.e.a., podobnie jak poprzedzające go upomnienie, które spełnia wymogi z art. 15 u.p.e.a. W tej sytuacji organ egzekucyjny był uprawniony do zastosowania środków egzekucyjnych w postaci grzywny na zasadach przewidzianych w art. 119 i art. 122 § 2 pkt 1 i 2 oraz art. 64a § 1 pkt 1 u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu powołano wyczerpująco i w sposób właściwy odpowiednie przepisy prawa dotyczące wyboru środka egzekucyjnego, a także wysokości nałożonej na zobowiązanego grzywny, których wyjaśnienie oraz zastosowanie nie budzi zastrzeżeń.

Równocześnie, choć nie stanowił to przedmiotu zarzutu skargi, wskazać należy, że zastosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia spełnia wymóg względności wobec osoby zobowiązanego. Zastosowany w sprawie środek egzekucyjny jest z punktu widzenia przepisu art. 7 § 2 u.p.e.a. najłagodniejszym środkiem. Wobec uchylania się zobowiązanego od wykonania nakazu rozbiórki organ obowiązany był stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego, co też organ prawidłowo uczynił, wybierając łagodniejszy środek, bo przymuszający przed środkiem realizującym. Nie bez znaczenia jest przy tym, że zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast art. 126 u.p.e.a. stanowi, że na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części, na co trafnie w motywach orzeczenia zwrócił uwagę organ drugiej instancji.

Przechodząc do podnoszonych w skardze zarzutów, zwrócić należy uwagę, że nie dotyczą one bezpośrednio materii prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podnoszone przez H.K. w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 7 grudnia 2009 r. okoliczności nie mają wpływu na ocenę prawidłowości obu kontrolowanych postanowień. Jak wynika z akt sprawy przesłanych do sądu wraz ze skargą, w żadnej fazie prowadzonego do tej pory postępowania egzekucyjnego skarżący nie powoływał się na okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a., które mogłyby stanowić podstawę skutecznych zarzutów, względnie na zdarzenia tamujące bieg postępowania egzekucyjnego. Nadto należy wskazać, że organ egzekucyjny nie może dokonywać oceny merytorycznej prawidłowości podstaw prawnych i zakresu nałożonego tą decyzją obowiązku, stanowiłby wtedy niedopuszczalną trzecią instancję (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji, komentarz, Zbigniew Leoński, s. 112).

Okoliczności stanowiące przesłanki niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego w administracji wymienione zostały w przywołanym art. 33 u.p.e.a.

Dokonując w opisanych realiach prawnych analizy przedstawionych w skardze zarzutów, dotyczących wpływu przeprowadzonych przez S. B. robót budowlanych na niemożność wykonania przez zobowiązanego obowiązku rozbiórki, zdaniem Sądu, nie sposób uznać, aby stanowiły one podstawę do uchylenia nałożonego

przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego. Jak wskazano na wstępie rozważań, kontrola wywołana wniesieniem rozpoznawanej skargi nie obejmuje prawidłowości postępowania, w którym doszło do wydania tytułu egzekucyjnego. Skarżąc postanowienie o nałożeniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, niedopuszczalnym jest podnoszenie tych wszystkich okoliczności które stanowić mogłyby uwarunkowania istotne dla orzekania w trybie przepisów o postępowaniu nadzwyczajnym w przypadku wystąpienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny, albo przesłanek do wznowienia postępowania, bowiem wykracza to poza granice sprawy. Podlegający przymusowemu wykonaniu obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, która po upływie terminu do wniesienia odwołania stała się ostateczna i podlega wykonaniu. Jej wzruszenie możliwe jest jedynie w odrębnych postępowaniach nadzwyczajnych. Dopóki jednak decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, w sytuacji niewykonania obowiązku, spełnione są ustawowe przesłanki stosowania środka egzekucyjnego w celu wyegzekwowania nakazu. Stąd też, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nieistotne są te wszystkie okoliczności, które zmierzają do wykazania braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki wobec jednoznacznego brzmienia art. 29 § 1 u.p.e.a.

Dokonując natomiast analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności zmierzających do wykazania zaistnienia technicznej niewykonalności obowiązku rozbiórki z punktu wiedzenia wystąpienia przesłanki niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w postaci niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, przede wszystkim zauważyć należy, że obowiązek niewykonalny to taki obowiązek, którego adresat jest trwale pozbawiony możliwości wykonania pewnych czynności albo zaniechania określonych działań. Nadto, jak wynika z doręczonych Sądowi akt administracyjnych, wydanie zakwestionowanego postanowienia nakładającego środek egzekucyjny poprzedziło wystosowanie do strony upomnienia, a następnie wystawienie tytułu wykonawczego, którego doręczenie zobowiązanemu wszczęło postępowanie egzekucyjne. Jak wynika z tego dokumentu (k. 19 odwrót akt administracyjnych organu pierwszej instancji) skarżący został w nim prawidłowo pouczony o możliwości złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i o terminie w jakim ten środek procesowy winien być złożony. Tytuł wykonawczy został dłużnikowi prawidłowo doręczony jeszcze 20 października 2007 r. (!), (k. 19a tychże akt). W takim wypadku strona utraciła uprawnienie dalszego zgłaszania tychże zarzutów, także w zażaleniach na zastosowanie środka egzekucyjnego ("nie wniesienie zarzutów do doręczonego tytułu wykonawczego, pozbawia zobowiązanego możliwości ich podnoszenia w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego" - vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 maja 2007 r., II SA/Sz 66/07, Lex 50848).

Z powołanych powodów, w ten sam sposób potraktować należało podnoszone przez skarżącego w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. okoliczności dotyczące postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w ramach którego wydano postanowienie z dnia 2 listopada 2009 r. nr [...] nakazujące na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego dostarczyć S. B. ocenę techniczną wykonanych robót budowlanych oraz postanowienie z dnia 3 listopada 2009 r. nr [...] nakazujące inwestorowi na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego przedłożyć m.in. projekt budowlany.

Na zakończenie rozważań można dodać, że do organu egzekucyjnego będącego w sprawie jednocześnie wierzycielem należy dokonanie z urzędu oceny wpływu zdarzeń powstałych w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z punktu widzenia dopuszczalności egzekucji administracyjnej.

Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).