Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1117/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na czynności Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji związane z wezwaniem do opłat abonamentowych postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. strona złożyła do Sądu skargę na opisane w komparycji czynności.

Skarżąca wskazała, iż w dniu 3 września 2012 r. na skutek otrzymania upomnienia z Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej dowiedziała się o prowadzeniu czynności w celu przymuszenia do zapłaty należności publicznoprawnej w postaci opłat abonamentowych za okres od stycznia 2007 r. do września 2012 r. Czynności te były prowadzone w imieniu KRRiT. Podniosła, że brak podstawy prawnej do zobowiązania jej do zapłaty opłat abonamentowych i z tej przyczyny w dniu 17 września 2012 r. wezwała na podstawie art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Krajową Radę do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie. Równolegle z wezwaniem Krajowej Rady skarżąca wezwała również Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej do usunięcia naruszenia prawa i z uwagi na negatywne stanowisko Centrum złożyła również skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a.

Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z treści przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, iż orzekanie co do istoty w sprawach skarg jest dopuszczalne jedynie na inne niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skarżąca nie wskazała żadnej konkretnej czynności Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, która podlegałaby zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (dalej: ustawa o opłatach abonamentowych) kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Zgodność z prawem powyższego przepisu potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 marca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: K 24/08. Obecnie na podstawie z art. 178 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych Poczta Polska S.A. jest uprawniona do wykonania w/w czynności. Ponadto należy wskazać, iż ani powyższa ustawa, ani żaden inny akt prawny nie upoważnia Krajowej Rady do sprawowania kontroli nad Pocztą Polską S.A. Z tego też względu domaganie się przez skarżącą jakichkolwiek działań ze strony Krajowej Rady względem Poczty Polskiej S.A. nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną i odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.