Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 171/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1 i 2a
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Teza: Nie jest wystarczające dla uznania legitymacji skargowej organizacji społecznej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wyłącznie istnienie powiązania przedmiotu kwestionowanej uchwały lub zarządzenia z celami statutowymi i zakresem działania tej organizacji, bez wykazania przez nią własnego interesu prawnego. Wynika to z konstrukcji skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., która nie ma charakteru skargi powszechnej i nie może być wnoszona w imieniu bliżej nieokreślonej grupy osób i wyłącznie w interesie publicznym.

TEZY

Nie jest wystarczające dla uznania legitymacji skargowej organizacji społecznej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wyłącznie istnienie powiązania przedmiotu kwestionowanej uchwały lub zarządzenia z celami statutowymi i zakresem działania tej organizacji, bez wykazania przez nią własnego interesu prawnego. Wynika to z konstrukcji skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., która nie ma charakteru skargi powszechnej i nie może być wnoszona w imieniu bliżej nieokreślonej grupy osób i wyłącznie w interesie publicznym.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "O. S." u. S. w B. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 25 września 2006 r., nr LXI/747/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bk 171/10

UZASADNIENIE

Uchwałą Nr LXI/747/06 z 25 września 2006 r. Rada Miejska Białegostoku uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla Białostoczek w Białymstoku (rejon ul. Radzymińskiej i Sokólskiej). Plan stanowiący akt prawa miejscowego opublikowano w Dz. Urz. Województwa Podlaskiego Nr 259, poz. 2570 z 31 października 2006 r.

Skargę na powyższą uchwałę, wniesioną w jednym piśmie łącznie ze skargą na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z 29 listopada 1999 r. w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Białegostoku, złożyło do sądu administracyjnego Stowarzyszenie "A" w B. reprezentowane przez A. P.

Przedmiotowe skargi zostały rozdzielone: skargę na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bk 171/10 (sprawa niniejsza), zaś skargę na studium zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Bk 172/10.

W uzasadnieniu skargi kwestionującej uchwałę z 25 września 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Białegostoku przedstawiciel Stowarzyszenia podniósł jako główny zarzut złą lokalizację połączenia centrum miasta z osiedlem S. A. przez ulicę S. a nie przez ulice S., Z. i B. Wskazał, że bez stosownej wizji lokalnej wybrano najbardziej kosztowny wariant, wymagający budowy tunelu albo estakady nad torami kolejowymi, jak również wymagający wyburzenia części zabudowań.

Podniósł również, że przy projektowaniu przejazdu przez ulicę S. nie uwzględniono dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenów, zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, parametrów i wskaźników zabudowy, przymusu budowlanego istniejącego na tym terenie w czasach PRL, zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej, nie przeprowadzono badań natężenia ruchu, nie przeprowadzono konsultacji społecznych oraz nie uwzględniono faktu wykorzystywania ulicy S. wyłącznie na potrzeby mieszkańców i brak możliwości jej poszerzenia do szerokości 46 metrów, jak przewidziano w miejscowym planie. Zdaniem skarżącego powyższe świadczy o naruszeniu art. 10, art. 15 i art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na naruszenie powagi rzeczy osądzonej, ewentualnie o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazał na dwa wyroki WSA w Białymstoku z 27 października 2009 r., którymi oddalono skargi Stowarzyszenia "B" w B. na uchwałę z 25 września 2006 r. w przedmiocie tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (sprawa II SA/Bk 491/09) oraz uchwałę z 29 listopada 1999 r. w przedmiocie uchwalenia studium (sprawa II SA/Bk 490/09).

Ustosunkowując się do merytorycznych zarzutów skargi organ wskazał, że kwestionowane połączenie komunikacyjne Ś. B. z osiedlami B., S. A., A. i D. – przez ulicę S. zostało zaplanowane już w latach 70 - tych i od tego czasu konsekwentnie przewidywały je kolejne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego: z 1986 r. i z 1994 r., przy czym ten ostatni z uwagi na zmiany legislacyjne został zastąpiony studium z 1999 r. Konieczność tego połączenia potwierdził również Instytut Gospodarski Przestrzennej i Komunalnej w K. w opinii z 2000 r. "Studium transportowe miasta Białegostoku". Zdaniem organu przy uchwalaniu planu zachowano procedurę planistyczną z ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności jest on zgodny z wiążącymi go ustaleniami studium, przeprowadzono konsultacje społeczne z udziałem zainteresowanych osób, rozpatrzono zgłoszone wnioski, wyłożono plan do publicznego wglądu, przeprowadzono dyskusję publiczną oraz zarządzeniem z 21 czerwca 2006 r. Prezydent Miasta rozparzył uwagi zgłoszone do projektu planu. Uchwalony plan miejscowy przedłożono w trybie nadzoru wojewodzie, który go nie zakwestionował.

Organ podniósł również, że skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi – tak w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W szczególności ten ostatni przepis wymaga wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego, wynikającego z jego indywidualnych uprawnień, jak też z uprawnień członka wspólnoty samorządowej. Takiego naruszenia, w ocenie organu, Stowarzyszenie nie wykazało. Również, jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, nie wykazało, że wnosi skargę w interesie ogółu mieszkańców, którą to możliwość daje art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym. Nie załączyło bowiem do skargi pisemnej zgody poszczególnych mieszkańców gminy tworzących grupę osób, których interesy prawne lub uprawnienia zostały kwestionowaną uchwałą naruszone.

Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. reprezentujący skarżące Stowarzyszenie "A" A. P. podał, że jest ono innym podmiotem niż Stowarzyszenie "B", które kwestionowało miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sprawie II SA/Bk 491/09 oraz że obydwie organizacje działają obecnie jednocześnie. Podał, że Stowarzyszenie "A" działa w przedmiotowej sprawie w imieniu własnym, zaś zarzucane w skardze naruszenie prawa dotyczy interesów członków Stowarzyszenia (k. 36 odwrót).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd jest ustalenie, że skarga jest dopuszczalna, została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych oraz przez podmiot posiadający legitymację materialną do kwestionowania określonego aktu lub bezczynności. Dopiero pozytywne rozstrzygnięcie powyższych kwestii umożliwia merytoryczne rozpoznanie zarzutów skargi.

Skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna między innymi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi podmiotami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Na tożsamość sprawy sądowoadministracyjnej składają się elementy przedmiotowe: przedmiot sprawy i podstawa prawna oraz podmiotowe: identyczność stron, z uwzględnieniem następstwa prawnego (vide B. Adamiak "Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej", ZNSA 2007/1/7). Brak identyczności powyższych elementów przesądza o braku tożsamości sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 27 października 2009 r. w sprawie II SA/Bk 491/09 oddalił skargę na uchwałę z 25 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (kwestionowanej również w sprawie niniejszej). W sprawie tej skarżącym było Stowarzyszenie "B" z siedzibą w B., reprezentowane przez A. P., działające na podstawie regulaminu z 03 marca 2009 r., w którym zapisano, iż głównym celem tego Stowarzyszenia jest popularyzowanie wiedzy z zakresu samorządności. Przedmiotowe Stowarzyszenie zostało wpisane przez Prezydenta Miasta B. do ewidencji stowarzyszeń zwykłych pod numerem [...].

Skarżącym w sprawie niniejszej jest Stowarzyszenie "A" z siedzibą w B., reprezentowane przez A. P., działające na podstawie regulaminu z 29 października 2009 r. (k. 5 akt), którego głównym celem również jest działanie na rzecz samorządności, a nadto w Regulaminie tym znalazły się następujące zapisy: "Stowarzyszenie dba o spawy mieszkańców ulicy S. i innych w B." (pkt 7 lit. "d" Regulaminu), działa na rzecz ochrony ładu przestrzennego i architektonicznego ulicy S. w B., "a w szczególności tego że jest ulicą lokalną dla użytku mieszkańców" (pkt 7 lit. "g" Regulaminu) oraz "Kieruje sprawy naruszające ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. do sądów administracyjnych i innych" (pkt 7 lit. "f" Regulaminu). Przedmiotowe Stowarzyszenie zostało wpisane przez Prezydenta Miasta B. do ewidencji stowarzyszeń zwykłych pod numerem [...].

Zdaniem sądu z powyższego wynika, że nie ma identyczności wszystkich elementów przedmiotowych i podmiotowych w sprawie niniejszej i w sprawie II SA/Bk 491/09. Występują w nich różne podmioty skarżące (Stowarzyszenie "B" w sprawie II SA/Bk 491/09 i Stowarzyszenie "A" w sprawie niniejszej), działające w oparciu o inne Regulaminy. W szczególności w Regulaminie znajdującym się w aktach sprawy II SA/Bk 491/09 brak jest zapisów dotyczących działalności Stowarzyszenia w sprawie ulicy S. Również przedstawiciel Stowarzyszenia "A" podał na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r., że jest ono innym podmiotem niż skarżące Stowarzyszenie "B" w sprawie II SA/Bk 491/09 oraz że obydwie organizacje funkcjonują równolegle. Uprawnia to do wniosku, że nie zachodzi tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą II SA/Bk 491/09, a zatem nie ma formalnych przeciwwskazań do orzekania w sprawie niniejszej. Dlatego wniosek organu o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na tożsamość wyżej wymienionych spraw oceniono jako bezpodstawny.

Przedmiotowa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Możliwość zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy na tej podstawie wyłącza art. 101 ust. 2 u.s.g., zgodnie z którym przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.

Zdaniem sądu przepis ten nie ma w sprawie niniejszej zastosowania i nie czyni skargi niedopuszczalną z uwagi na fakt wydania wyroku oddalającego skargę w sprawie II SA/Bk 491/09 ze skargi na uchwałę z 25 września 2006 r. dotyczącą tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 101 ust. 2 u.s.g. należy bowiem rozumieć w ten sposób, że jeśli sąd orzekł już merytorycznie w sprawie konkretnych interesów lub uprawnień naruszonych przez uchwałę organów samorządu gminnego, to skarga w tym samym zakresie jest już niedopuszczalna, co nie wyklucza skargi innego podmiotu pod warunkiem, że kolejna skarga zostanie rozpoznana w granicach w jakich nie była rozpoznawana wcześniej tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego (por. postanowienie NSA z 24.02.2009 r., II OSK 181/09, Lex nr 557032).

Oddalenie skargi w sprawie II SA/Bk 491/09 miało miejsce z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącego Stowarzyszenia "B", a zatem sprawa zakończyła się na etapie wstępnym – bez badania naruszenia zaskarżoną uchwałą konkretnych obowiązków czy praw. W świetle powyższego stanowiska NSA zawartego w postanowieniu z 24 lutego 2009 r. - nie było zatem przesłanek do odrzucenia, na podstawie art. 101 ust. 2 u.s.g., skargi wniesionej w sprawie niniejszej, którą złożył inny podmiot.

Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym tej skargi jest zatem uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa kwestionowanym zarządzeniem lub uchwałą. Skarżący wypełnił ten warunek kierując do Prezydenta Miasta B. pismo z 07 grudnia 2009 r., którym wezwał do "unieważnienia" uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zmianę zaproponowanego w nim rozwiązania komunikacyjnego prowadzącego przez ulicę S., z którym się nie zgadza (k. 30 akt adm.). Następnie wniósł skargę po uzyskaniu odpowiedzi udzielonej uchwałą Nr [...] z [...] stycznia 2010 r.

Wobec wypełnienia przez skarżącego wymogów formalnych skargi – ocenie w następnej kolejności podlegało posiadanie przez Stowarzyszenie "A" w B. legitymacji materialnej.

Zasadą jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeśli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 p.p.s.a.), a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego działalności lub bezczynności organów administracji publicznej jest oparte zasadniczo na kryterium interesu prawnego, którego brak uniemożliwia sądowi rozstrzygnięcie sporu o zgodność (legalność) działań lub bezczynności administracji i zastosowanie środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Inaczej została skonstruowana skarga na uchwałę lub zarządzenie organu gminy uregulowana w art. 101 ust. 1 i ust. 2a u.s.g. Stosownie do ich treści skargę można wnieść w sytuacji naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego kwestionowaną uchwałą lub zarządzeniem organu gminy. Skarga może być wniesiona w imieniu własnym lub w imieniu grupy mieszkańców, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.

Przepisy powyższe wprowadzają istotne ograniczenie legitymacji skargowej w stosunku do regulacji art. 50 p.p.s.a.

W skardze wniesionej w imieniu własnym na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na subiektywnym przekonaniu danej osoby, iż został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie i to naruszenie konkretnego interesu prawnego opartego na konkretnie naruszonym przepisie prawa materialnego powinna ona wykazać. Również sąd rozpoznający taką skargę zobowiązany jest do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała lub zarządzenie narusza prawnie chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nie interesy innych osób. Przedmiotowe naruszenie nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (vide wyrok NSA z 12.01.2010 r., II OSK 1736/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast złożenie skargi w interesie grupy mieszkańców (art. 101 ust. 2a u.s.g.) wymaga legitymowania się pisemną zgodą poszczególnych osób, tworzących tę grupę, do ich reprezentowania we wniesieniu tej konkretnej skargi.

Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 i ust. 2a u.s.g. nie jest zatem skargą powszechną. Można ją wnieść z powołaniem się na naruszenie własnego, zindywidualizowanego interesu prawnego lub interesu grupy mieszkańców, ale tylko po uzyskanym od nich umocowaniu. Wykluczone jest skarżenie uchwały lub zarządzenia w oparciu o powołany przepis, ale w interesie bliżej nieoznaczonych osób (vide G. Jyż, Z. Pławecki, A. Szewc, "Samorząd gminny. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC, 2005, teza 3 do art. 101 u.s.g.). Inaczej mówiąc skarga oparta na art. 101 ust. 1 i ust. 2a u.s.g. musi odnosić się do takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danego podmiotu (wyrok NSA z 04.03.2009 r., I OSK 1157/08), albo jest wnoszona w interesie grupy osób przy pisemnym od nich umocowaniu.

Powyższe wymagania dotyczą również skargi wnoszonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przez organizację społeczna, jaką jest w sprawie niniejszej skarżące Stowarzyszenie "A". Jeżeli bowiem przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstaw do skarżenia w interesie publicznym uchwał organu gminy przez każdego, to również organizacja społeczna występująca w roli skarżącego powinna, dla skutecznego wniesienia skargi, wykazać związek między zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną sytuacją prawną i ten związek musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków w stosunku do tej organizacji. Nie może zatem organizacja społeczna skarżyć uchwał lub zarządzeń organu gminy w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. wyłącznie z powołaniem się na własny cel statutowy, bowiem nie jest to wówczas działanie z uwagi na naruszenie własnego interesu prawnego, ale w obronie interesu publicznego, a ten wyłączną przesłanką zaskarżenia na podstawie powyższego przepisu być nie może (vide wyrok NSA z 12.05.2006 r., II OSK 1457/05, wyrok NSA z 12.01.2010 r., II OSK 1736/09, postanowienie NSA z 12.10.2001 r., II SA 138/01, wyrok WSA w Warszawie z 30.09.2005 r., IV SA/Wa 338/05, postanowienie NSA z 08.05.2008 r., I OZ 318/08 oraz postanowienie NSA z 02.02.2010 r., I OSK 40/10 – wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W powołanym powyżej wyroku w sprawie IV SA/Wa 338/05 sąd wprost stwierdził: "Brak jest możliwości zaskarżenia przez organizację społeczną uchwały rady gminy, stanowiącej akt prawa miejscowego, która nie dotyczy bezpośrednio interesu prawnego lub obowiązków organizacji, lecz dotyczy wyłącznie problematyki pozostającej w zakresie statutowych działań organizacji". W wyroku sądu II instancji w tej sprawie (oddalającym skargę kasacyjną) NSA podtrzymał tę tezę wyjaśniając nadto, że nie mają zastosowania do regulacji z art. 101 ust. 1 i 2a u.s.g. przepisy art. 31 Kpa dopuszczające występowanie w charakterze strony organizacji społecznej reprezentującej interesy innych osób. Stowarzyszenie nie może skutecznie zaskarżyć uchwały organu gminy, która nie narusza bezpośrednio interesów prawnych Stowarzyszenia, a narusza (w ocenie skarżącego) interesy jej członków. Stowarzyszenie w takiej sytuacji może złożyć skargę w imieniu konkretnych członków, grupy mieszkańców po uzyskaniu ich pisemnego upoważnienia. Skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela to stanowisko.

Mając powyższe na uwadze ocena w sprawie niniejszej legitymacji skargowej Stowarzyszenia "A" w B. nie może być pozytywna.

Jak podał przedstawiciel Stowarzyszenia na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. skargę na uchwałę w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego Stowarzyszenie wnosi we własnym imieniu, a naruszenie interesu prawnego polega na tym, że zaskarżona uchwała narusza interes członków Stowarzyszenia, którzy mają nieruchomości położone w granicach objętych zaskarżoną uchwałą (k. 36 odwrót). W takiej sytuacji skarżący powinien wykazać związek między uchwałą a naruszeniem własnego interesu prawnego (Stowarzyszenia). Mogłoby to nastąpić, gdyby Stowarzyszenie jako organizacja społeczna posiadało własny tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się na terenie objętym miejscowym planem, czego w sprawie nie wykazano. W sytuacji jednak, gdy skarżący kwestionuje postanowienia planu dotyczące nieruchomości, których nie jest właścicielem lub do których nie przysługuje mu prawo rzeczowe uznać należy, iż postanowienia planu co do zasady nie mogą naruszać jego interesu prawnego (vide wyrok WSA w Warszawie z 17.12.2008 r., IV SA/Wa 624/08, Lex nr 515024).

Podsumowując - zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej nie jest wystarczające dla uznania legitymacji skargowej organizacji społecznej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wyłącznie istnienie powiązania przedmiotu kwestionowanej uchwały lub zarządzenia z celami statutowymi i zakresem działania tej organizacji, bez wykazania przez nią własnego interesu prawnego. Wynika to z konstrukcji skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., która – jak to wyżej wywiedziono – nie ma charakteru skargi powszechnej i nie może być wnoszona w imieniu bliżej nieokreślonej grupy osób i wyłącznie w interesie publicznym. Dlatego merytoryczne zarzuty podniesione w skardze w niniejszej sprawie nie mogły zostać rozpoznane, bowiem legitymacja skargowa Stowarzyszenia "A" nie mogła być skutecznie wywiedziona wyłącznie z faktu zapisania w Regulaminie celu działania w postaci ochrony interesów mieszkańców ulicy S.

Wobec braku naruszenia indywidualnego interesu prawnego po stronie skarżącego Stowarzyszenia mogło ono złożyć skargę wyłącznie w imieniu grupy mieszkańców gminy (członków Stowarzyszenia), po uzyskaniu ich pisemnej zgody. Brak jest jednak w aktach pisemnego umocowania tej grupy mieszkańców do reprezentowania ich interesów przed sądem. Nie jest natomiast możliwe wywodzenie interesu prawnego Stowarzyszenia wyłącznie z interesu prawnego jego członków.

Nie wyczerpuje wymogu umocowania konkretnej grupy osób "lista świadków" zawarta w skardze, bowiem nie wynika z niej takowe umocowanie, zaś sąd administracyjny nie może przesłuchiwać świadków z uwagi na regulację art. 106 § 3 p.p.s.a. W sytuacji skonkretyzowania przez reprezentanta Stowarzyszenia, iż skargę wnosi w imieniu własnym Stowarzyszenia, nie występuje zaś jako umocowany przedstawiciel grupy osób (skarżącym byłaby wówczas grupa imiennie wskazanych osób, a nie Stowarzyszenie) nie zachodziła potrzeba zobowiązywania do przedłożenia umocowania, o którym mowa w art. 101 ust. 2a u.s.g. Także trzeba zauważyć, iż kwestia legitymacji procesowej została skarżącemu wyłożona w sprawach II SA/Bk 490/09 i II SA/Bk 491/09. Co prawda zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Bk 491/09 zdanie: "Stowarzyszenie mogłoby mieć interes prawny w zaskarżeniu tej uchwały tylko wówczas, gdyby istniało merytoryczne w sensie prawnym powiązanie przedmiotu postępowania (uchwały) z celami statutowymi i zakresem działania tej organizacji" mogło być niewłaściwie zinterpretowane z powodu zawiłości języka prawniczego, ale nie może być interpretowane poprzez wyrwanie z kontekstu, w którym jednoznacznie wyłożono (tak, jak obecnie), iż legitymację do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 i 2a u.s.g. ma wyłącznie podmiot, którego własny, indywidualny interes prawny został naruszony zaskarżoną uchwałą lub grupa mieszkańców reprezentowana przez podmiot pisemnie do czynności zaskarżenia uchwały upoważniony.

Marginalnie jedynie podać należy, że skład orzekający w sprawie niniejszej podziela tę linię orzecznictwa, zgodnie z którą brak po stronie organizacji społecznej legitymacji skargowej na podstawie art. 101 u.s.g. stanowi przesłankę oddalenia skargi, a nie jej odrzucenia. Za odrzuceniem opowiedziano się w następujących orzeczeniach: postanowienia NSA z 08.05.2008 r., I OZ 318/08, Lex nr 494188 oraz z 02.02.2010 r., II OSK 40/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu orzekającego w sprawie niniejszej kategoria interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, a nie formalnoprawny. Negatywna ocena tej przesłanki powinna zatem prowadzić do wydania orzeczenia merytorycznego – oddalenia skargi, a nie formalnoprawnego – odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.