Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 972/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 ust.1 i 2, art. 4 pkt 1 i pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 5b ust.1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 92a ust. 1 i 7
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 16 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Ł. W. kwotę 2.137 zł (dwa tysiące sto trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] w przedmiocie nałożenia na Ł. W. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Jak wynika z akt sprawy, 30 listopada 2019 r. na ulicy A w B., zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Fiat Tipo o numerze rejestracyjnym[...], którym kierowała A. K. wykonująca okazjonalny transport drogowy osób w imieniu Ł. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. W chwili zatrzymania do kontroli kierująca odpłatnie przewoziła pasażera z ulicy B 13 w B. pod sklep B w miejscowości N. W toku kontroli ustalono, że kierująca wykonywała przewóz osób pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd nie był wyposażony, oznakowany i zarejestrowany jako taksówka osobowa. Do kontroli kierująca nie okazała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób samochodem osobowym, bądź innego równoważnego dokumentu uprawniającego do wykonywania zrealizowanej usługi transportowej. Kierująca nie okazała również dokumentu potwierdzającego posiadanie aktualnych badań lekarskich i psychologicznych o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Usługę przewozu osób pasażer zamówił za pomocą zainstalowanej w telefonie komórkowym aplikacji Bolt. Za zrealizowaną usługę transportową pasażer uiścił opłatę w wysokości 21,73 zł pobraną z jego karty płatniczej. Po zakończonym przewozie, pasażer automatycznie otrzymał na skrzynkę e - mail fakturę nr [...] wystawioną przez Bolt Operations OU w imieniu A, dotyczącą wykonanej w dniu kontroli usługi transportowej. W toku kontroli przesłuchano kierującą A. K. oraz pasażera A. G., dokonano oględzin pojazdu, a także sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu. jak i okazanych do kontroli dokumentów. Z przebiegu kontroli sporządzono protokół nr[...].

Pismem z 23 grudnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w związku ze stwierdzonym kontrolą drogową naruszeniami z lp. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) - dalej "u.t.d.", tj. wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywaniem przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Pismem z 8 stycznia 2020 r. Starostwo Powiatowe w T. poinformowało organ I instancji, że przedsiębiorca Ł. W. działający pod firmą A na dzień 30 listopada 2019 r. posiadał ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną przez Starostę Tomaszowskiego w [...] z terminem ważności do 1 lipca 2028 r. Do licencji wydano 1 wypis - blankiet [...] W wykazie pojazdów zgłoszonych do przedmiotowej licencji nie widniał pojazd marki FIAT o nr rej.[...].

Decyzją z [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz umorzył postępowanie w zakresie naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ł. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w zaskarżonej części i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzucił:

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej;

naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego, gdyż organ nie wykazał na jakiej podstawie skarżąca strona ma odpowiadać za naruszenie u.t.d., w sytuacji, w której brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zatrzymany kierowca wykonał przejazd w imieniu strony;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z 4 pkt 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 5b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.

Decyzją z [...] [...] Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania Ł. W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był Ł. W., zaś kierująca A. K. wykonywała przewóz na jego rzecz. Fakt ten jednoznacznie wynika z protokołu kontroli podpisanego przez kierującą bez wnoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń oraz faktury Nr [...] wystawionej przez Bolt Operations OU w imieniu strony.

W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli stanowił przewóz okazjonalny osób w krajowym transporcie drogowym. Przewóz ten nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym A. K. wykonywała w dniu kontroli przewóz osób w imieniu strony, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co wynika z protokołu kontroli drogowej, danych z CEPiK oraz z dokumentacji fotograficznej. Tym samym pojazd skarżącego nie spełniał warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. stanowiącego, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały bowiem ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani oplata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu.

Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach sprawy nieistotna jest kwestia, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwałe działalności gospodarczej, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d.

Wobec powyższego [...] Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego Ł. W. zarzucił naruszenie:

1) art. 4 pkt 11, art, 18 ust 4a b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Taxify/Bolt, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę A. K., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewoź ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt

1 u.t.d.;

2) art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt B.V.;

3) art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewoź drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;

4) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewoź w imieniu skarżącego;

5) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z 30 listopada 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

6) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymane w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji Taxify/Bolt;

9) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została rozpoznana przez sąd w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", który dopuszcza rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na wniosek strony, o ile żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o jego złożeniu nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie niniejszej wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożony został przez organ w odpowiedzi na skargę. O powyższym wniosku skarżący został powiadomiony wraz z przesłaniem odpowiedzi na skargę w dniu 30 grudnia 2020 roku i nie żądał przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. dokonując kontroli powyższych rozstrzygnięć sąd doszedł do wniosku, że organy naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym określającej m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również zasady odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2 u.t.d.).

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 51).

Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji tych udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Jeśli chodzi o przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Z kolei w myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny:

1. pojazdami zabytkowymi,

2. samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W tym miejsc wskazać także należy, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody oraz wskazanie ich w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art.107 § 3 k.p.a.

W rozstrzyganej sprawie, w ocenie sądu, organy obu instancji co najmniej przedwcześnie, na podstawie art. 92a ust.1 u.t.d., karę za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego w oparciu o wadliwie oceniony oraz nie wypełni zebrany materiał dowodowy uznając, że był on podmiotem wykonującym przewóz z dnia kontroli.

Z protokołu kontroli z 30 listopada 2019 roku wynika, że w tym dniu na ulicy A w B., zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Fiat Tipo o numerze rejestracyjnym [...], którym kierowała A. K. realizująca usługę transportową. W chwili zatrzymania do kontroli kierująca odpłatnie przewoziła pasażera z ulicy B 13 w B. pod sklep B w miejscowości N. W toku kontroli ustalono, że kierująca wykonywała przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd nie był wyposażony, oznakowany i zarejestrowany jako taksówka osobowa. Do kontroli kierująca nie okazała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób samochodem osobowym, bądź innego równoważnego dokumentu uprawniającego do wykonywania zrealizowanej usługi transportowej. Kontrolowany przewóz wykonany został w wyniku zamówienia usługi przez pasażera za pomocą aplikacji internetowej zainstalowanej w telefonie. Za zrealizowaną usługę pasażer uiścił opłatę w wysokości 21,73 zł za pośrednictwem aplikacji internetowej z której korzystał. Kierująca pojazdem nie zawierała z pasażerem żadnej umowy. Nie wydała mu też żadnego dowodu uiszczenia opłaty(protokół kontroli k 1-2 akt adm). Powyższe ustalenia dotyczące sposobu zamówienia usługi oraz dokonania zapłaty za jej wykonanie potwierdził w swoich zeznaniach złożonych w dniu kontroli przewożony pasażer A. G. Zeznał on, że zamówił usługę za pomocą zainstalowanej w telefonie komórkowym aplikacji Taxify/Bolt. Za zrealizowaną usługę transportową uiścił opłatę w wysokości 21,73 zł pobraną z jego karty płatniczej, którą wcześniej zarejestrował w aplikacji. Po zakończonym przewozie, pasażer automatycznie otrzymał na skrzynkę e-mail fakturę nr 15751009623820 na kwotę 21,73 zł wystawioną przez A (protokół przesłuchania świadka k-8-9 akt adm.). W toku postępowania organ I instancji ujawnił także wskazaną powyżej fakturę nr 15751009623820 na kwotę 21,73 zł wystawioną przez Bolt Operations OU w imieniu A dotyczącą wykonanej w dniu kontroli usługi transportowej (k-15 akt adm.). Ze Starostwa Powiatowego w T. organ otrzymał także informację potwierdzającą, że skarżący posiada ważną na dzień 30 listopada 2019 roku licencje nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną przez Starostę [...] [...], w wykazanie pojazdów zgłoszonych do tej licencji nie widnieje pojazd, którym wykonano przewóz z dnia kontroli (pismo Starostwa w T. str. 21 akt adm.) W toku kontroli także dwukrotnie przesłuchano kierującą A. K. Początkowo kierująca odmówiła odpowiedzi na wszystkie zadawane jej pytania (protokół przesłuchania k 10-11 akt adm.) Następnie jednak zeznała, że nie zna przedsiębiorstwa A, z firmą tą nie łączą ją żadne relacje, nie wie czy firma skarżącego zawierała z nią umowę dotyczącą wykonywania przewozów drogowych osób, nie wie czy firma skarżącego posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, nie jest w stanie stwierdzić czy otrzymywała od skarżącego wypis z licencji. Wskazała także, że nie posiada w pojeździe wypisu z licencji skarżącego gdyż jeździ innym samochodem, nie wie czy z firmą skarżącego zawierała umowę użyczenia pojazdu, którym wykonywany był przewóz, nie wie czy firma skarżącego pokrywa koszty paliwa i eksploatacji tego samochodu. A. K. zeznała także, że otrzymała wynagrodzenie od pasażera, który w momencie zakończenia przewozu otrzymał fakturę drogą elektroniczną (protokół przesłuchania k-10-11 akt adm.).

W rozstrzyganej sprawie organy obu instancji przyjęły, że usługa przewozowa z dnia kontroli została wykonana w imieniu i na rzecz skarżącego, przy czym ustalenia tego organ I instancji dokonał jak wskazano w uzasadnieniu decyzji z [...] na podstawie faktury wystawionej za wykonaną usługę w imieniu skarżącego. Z kolei organ II instancji rozpoznając odwołanie skarżącego, w którym podniesiony został zarzut braku podstaw do uznania, że kierowca wykonywał przejazd z dnia kontroli w imieniu skarżącego, wskazał, że okoliczność ta wynika w sposób jednoznaczny z zebranego materiału dowodowego. Z powyższą oceną materiału dowodowego nie sposób się zgodzić.

Organ I instancji dokonując swoich ustaleń w sprawie całkowicie pominął treść drugiego przesłuchania kierującej pojazdem, w których zaprzeczyła ona, że zna firmę skarżącego, oświadczyła, że z jego przedsiębiorstwem nie łączą jej żadne relacje oraz że otrzymała wynagrodzenie za przewóz od pasażera, który w momencie zakończenia przewozu otrzymał fakturę drogą elektroniczną. W ocenie sądu tej treści zeznania, wobec podniesionych w odwołaniu zarzutów wymagały od organu II instancji pogłębionej oceny w kontekście całości materiału dowodowego sprawy za którą nie sposób uznać jednozdaniowego komentarza w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że "przesłuchana w charakterze świadka kierująca na większość z pytań udzieliła odpowiedzi wymijających i nie dających odpowiedzi na zadane pytania". Nie można także podzielić stanowiska organu II instancji, że fakt wykonywania przez kierującą przewozu na rzecz strony skarżącej w sposób jednoznaczny wynika z protokołu kontroli. W celu zweryfikowania zeznań kierującej organy nie podjęły nawet próby ustalenia do kogo należał samochód, którym wykonywany był sporny przewóz, czy jego leasingobiorcą była A. K., jeśli nie na jakiej zasadzie pojazd ten użytkowała, nie zweryfikowały twierdzeń kierującej dotyczących uzyskania przez nią opłaty za wykonany przejazd, na jakich zasadach i z kim odbyło się to rozliczenie. Swoje ustalenia w zakresie osoby odpowiedzialnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym organy oparły wyłącznie na fakturze wystawionej przez Bolt w imieniu skarżącego, który co istotne w tej sprawie nie był wykonawcą spornego przewozu.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, albowiem zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) – (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2020 r. sygn. akt I GSK 1319/20 LEX nr 3105855 , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. akt III ARN 55/94 OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83). Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada postępowania administracyjnego odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81). Tylko należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Aby móc uznać, że stan faktyczny w danej sprawie wypełnia hipotezę określonego przepisu prawa materialnego konieczne jest wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób niebudzący wątpliwości.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 września 2020r. sygn. akt II GSK 22/18 realizacji (wykonywaniu) kompetencji do nakładania dolegliwości w postaci sankcji prawnej – w rozpatrywanej sprawie sankcji administracyjnej – nie może towarzyszyć, co należy uznać za aksjomat, żadna dowolność, czy też arbitralność. Wręcz przeciwnie, w postępowaniu w sprawie jej nałożenia organ administracji publicznej zobowiązany jest jednoznacznie ustalić oraz w przekonujący sposób wykazać zaktualizowanie się wszystkich przesłanek jej nałożenia, tak faktycznych, jak i prawnych, co stanowi warunek konieczny uznania tego działania za zgodne z prawem. Jeżeli zaś warunek ten nie jest spełniony, to ocena działania organu administracji publicznej nie może być inna, niż tylko krytyczna.

Ustalenie wobec kogo powinna być kierowana decyzja nakładająca karę za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym ma niewątpliwie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Stąd też organy administracji nie dokonując jej w prawidłowy sposób dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, 80 oraz art.107 § 3 k.p.a.

Wobec konieczności poczynienia przez organy ustaleń co do określania osoby odpowiedzialnej za kontrolowany przewóz przedwczesnym jest odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego.

W toku ponownego postępowania organ winien kierować się powyższymi wskazaniami w zakresie realizowania zasad postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, zweryfikować zeznania kierującej pojazdem, a następnie w ramach wszechstronnej oceny dowodów także ocenić je, w kontekście całego materiału dowodowego. Dopiero po dokonaniu wszechstronnej oceny całości materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a., organ ustali stan faktyczny sprawy oraz podmiot odpowiedzialny za wykonanie przewozu z dnia kontroli.

Z przedstawionych wyżej względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...]. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), na które złożyły się: wpis od skargi – 320 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości 1.800 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł.

d.j.