Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2101/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 3,  art. 25 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk - sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak Asesor WSA Katarzyna Radom Protokolant: Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowe A spółka cywilna J. S. i T. Z. S. K. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 1997 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] (nr [...]). II. stwierdza, iż powyższe decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G., po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowe A Spółka Cywilna J. S. i T. Z. S. K. B. [...], uchyliła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] (Nr [...]) określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 1997 r. i określiła za ten miesiąc nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...], zaległość podatkową w wysokości [...]. oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe kwocie [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Izba Skarbowa wyjaśniła, iż przedmiotem sporu na etapie postępowania odwoławczego było wyłącznie odliczenie podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki nie wykazujące związku z uzyskanym przychodem tj. od zakupów związanych z remontem samochodu ciężarowego VOLVO, którego Spółka Cywilna A nie posiadała i wobec tego nie był on kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U nr 11, poz. 50 ze zm. - zwanej dalej uptu.). W odpowiedzi argumenty strony skarżącej, iż wydatek ten był związany z remontem i utrzymaniem samochodu ciężarowego VOLVO Izba Skarbowa wyjaśniła, iż pojazd ten był remontowany na rzecz Spółki z oo. B i z tego tytułu Spółka A, której wspólnikiem był podatnik nie uzyskała w 1997 r. żadnego przychodu, gdyż "zarówno w 1997 r. jak i w latach następnych usługa nie została odprzedana".

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowe A spółka cywilna J. S. i T. Z. S. K. B. [...] wniosła o uchylenie powyższej decyzji i zarzuciła, że podjęto ją z obrazą przepisów postępowania, tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie za udowodnione faktu, że usługa remontowa nie została odprzedana oraz art. 25 ust. 1 pkt. 3 uptu przez przyjęcie, iż poniesione nakłady na remont samochodu VOLVO nie miały związku z uzyskanym przychodem. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, iż remontowany samochód został przez nią odkupiony za jego wartość przed podjęciem remontu tj. za kwotę [...]. Podkreślił, iż remont i sprzedaż nie były czynnościami pozornymi, a świadczył o tym udział usług firm zewnętrznych w przeprowadzeniu remontu. Zdaniem skarżącego związek przyczynowy pomiędzy poniesionymi nakładami na remont samochodu i wielkością przychodu w kolejnych latach nie budził wątpliwości i wobec tego zaliczenie w 1997 r. tych nakładów do kosztów uzyskania przychodu nie powinno budzić wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

W świetle przepisu 25 ust. 1 pkt. 3 uptu warunkiem do odliczenia podatku naliczonego jest zaliczenie zakupu towarów lub usług do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym. Niemożność zaliczenia przez podatnika określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym powoduje - z uwagi na treść cytowanego wyżej art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy - niedopuszczalność odliczenia od należnego podatku VAT kwoty tego podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, z którymi taki niestanowiący kosztu wydatek jest związany (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2001 r. SA/Sz 1581/99, niepubl.). Przepis powyższy - jak wynika z brzmienia art. 25 ust. 2 pkt. 1 uptu nie dotyczy jednak wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, o których mowa w art. 21 ust. 3, tj. towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. W rozpoznawanej sprawie spór pomiędzy skarżącą Spółką a organami podatkowymi sprowadzał się do wyjaśnienia czy poniesione przez Spółkę wydatki na związane z remontem i utrzymaniem samochodu ciężarowego VOLVO mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, skoro - jak ustaliły organy podatkowe - skarżąca nie była w 1997 r. właścicielem samochodu, a za usługi wykonane na rzecz B Spółka z oo., która była właścicielem samochodu nie otrzymała zapłaty. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, iż kwestia o której wyżej mowa była przedmiotem odrębnego rozpoznania w sprawie dotyczącej określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych obu wspólników tj. T. Z. i J. S. za 1997 r., w której podobnie jak w tej sprawie organy podatkowe przyjęły, iż wspomniane wydatki nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. W uzasadnieniu wyroków z dnia 31 maja 2004 r. (sygn. akt I SA /Wr 3959 i 3960 /01), Wojewódzki Sąd Administracyjny - podzielając co do zasady stanowisko organów podatkowych, iż kwestionowane wydatki związane z remontem samochodu "VOLVO" nie mogły stanowić w 1997 r. kosztów uzyskania przychodu - wyjaśnił, iż przy przyjętym przez strony umowy sprzedaży samochodu sposobie rozliczenia (wartość usługi remontowej została zaliczona na poczet ceny sprzedaży samochodu) przyjąć należało, iż wydatki poniesione przez Spółkę Cywilną A na remont samochodu były nakładami na nabycie tego środka trwałego i zgodnie z podanymi wyżej regułami powiększały one wartość początkową tego środka trwałego dla celów amortyzacji. Podkreślenia wymaga to, iż z treści porozumienia zawartego w dniu [...] pomiędzy B Spółka z oo. w B. [...] reprezentowaną przez Dyrektora Generalnego T. Z. (będącego jednocześnie wspólnikiem Spółki Cywilnej A) a Spółką Cywilną A w B. [...] reprezentowaną przez J. S. wynikało, iż ceną sprzedaży samochodu VOLVO była suma (podkr. Sądu) jego wartości przed remontem ([...]) oraz ceny usługi remontowej (§ 4 Porozumienia), a zatem wynikało z powyższego, iż wydatki na remont samochodu były formą zapłaty za jego późniejsze nabycie. Powodowało to, iż opisane wydatki - z uwagi na treść art. 23 ust. 1 pkt. 1 lit. b updf - nie mogły być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu, gdyż kosztami tymi mogły być wyłącznie odpisy amortyzacyjne liczone od wartości początkowej nabytego środka trwałego. Na gruncie uptu oznaczało to jednak, iż zastosowanie znajdował cytowany przepis art. 25 ust. 2 pkt. 1 tj., że wydatki te podlegały odliczeniu na zasadach obowiązujących przy nabywaniu środków trwałych (art. 21 ust. 3 uptu).

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 - dalej w skrócie p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku. Ponieważ skarżący reprezentowany przez pełnomocnika (radcę prawnego) przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów - stosownie do treści art. 210 § 1 p.s.a - utracił uprawnienie do żądania zwrotu kosztów.