Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 73/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. Sp. k. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. S.k. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015r. nr [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2009r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej ww. Spółce pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej, na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wyjaśnił charakter postępowania nieważnościowego.

Następnie przytoczył art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskazując, że inwestor złożył prawidłowo wypełnione i podpisane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjnąną cele budowlane. Zatem nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Dalej organ wskazał, powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, że działka nr ew. [...], w dniu wydania pozwolenia na budowę i obecnie, objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], powiat [...], województwo [...], uchwalonym [...] grudnia 2003r. uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...]. Zgodnie z rysunkiem planu, obszar na którym znajduje się ww. działka inwestycyjna, oznaczony jest w przywołanym wyżej planie miejscowym symbolem 8.RP - tereny rolne (zob. § 5 pkt 22 planu miejscowego oraz załącznik graficzny do planu). Ponadto zgodnie z rysunkiem planu oraz załączoną do niego legendą działka nr ew. [...] znajduje się w granicach zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "[...]".

Mając na względzie powyższe, GINB podzielił pogląd organu I instancji, iż ustalenia ww. planu miejscowego Gminy [...] nie dopuszczają realizacji na działce nr ew. [...] elektrowni wiatrowych. Podkreślił, iż w § 50 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, na obszarze oznaczonym symbolem 8.RP ustalono utrzymanie istniejących terenów upraw polowych z ograniczeniem prawa do zabudowy wyłącznie poprzez lokalizację obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej. Zapis ten należy rozumieć jako wyłączenie możliwości sytuowania wszystkich obiektów, które wskazanemu celowi nie służą. Co więcej, § 8 pkt 10 planu miejscowego wskazuje, że dla terenów w granicach zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "[...]" obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów dysharmonijnych, agresywnych krajobrazowo oraz nienawiązujących formą do miejscowej tradycji zabudowy. Nie ulega zaś wątpliwości, że elektrownia wiatrowa o wysokości całkowitej [...] m nie stanowi obiektu służącego obsłudze gospodarki rolnej ani w żaden sposób nie wpisuje się w lokalną zabudowę.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 1200 kW na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...]. Jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2015r., [...], stwierdzającą nieważność ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. Organ wyjaśnił przy tym, że decyzja o stwierdzeniu nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną. Decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie było zatem w obrocie prawnym również w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Tym samym powyższa decyzja Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. nie może być w ogóle uwzględniona.

GINB powołał uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt I OPS 2/12 w której wskazano, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

Dalej organ odwoławczy powołał art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. wg stanu na dzień wydania pozwolenia na budowę), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powołał także § 3 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m i mocy mniejszej niż 100 MW wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ podał, iż z akt sprawy wynika, że sporna elektrownia wiatrowa ma całkowitą wysokość 117 m i moc znamionową 1,2 MW. Tym samym stwierdził, że dla spornej inwestycji - jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko - przed uzyskaniem pozwolenia na budowę winna zostać wydana decyzja środowiskowa. Sporna inwestycja winna zaś zostać zaprojektowana zgodnie z warunkami określonymi w decyzji środowiskowej, co podlega sprawdzeniu przed wydaniem kontrolowanego pozwolenia na budowę, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że decyzję Starosty [...] wydano z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz w zw. z § 50 ust. 2 pkt 1 i § 8 pkt 10 uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...].

W dalszych rozważaniach organ odwoławczy przytoczył art. 156 § 1 pkt 2 kpa i wyjaśnił pojęcie rażącego naruszenia prawa. Stwierdził, że rażąco naruszone ww. przepisy są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Stwierdził również , że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne. Przede wszystkim zauważył, że udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji, niezgodnie z wymaganiami ochrony środowiska oraz wbrew ograniczeniom zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania wprowadzające obowiązek zgodności zaprojektowanej inwestycji z warunkami, na jakich może być ona realizowana, winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one przestrzeganie zasad ochrony środowiska i ładu przestrzennego.

W ocenie organu, w tym przypadku uchybienie jest szczególnie jaskrawe. Przedmiotowa inwestycja jest obiektem, który bardzo istotnie zaburza lokalne stosunki przestrzenne, jak również ma bardzo duży wpływ na środowisko naturalne. Realizacja tego rodzaju obiektu wbrew podstawowym wymogom prawa, dotyczących ochrony środowiska oraz ładu przestrzennego, nie może być akceptowana w świetle zasad praworządnego państwa.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2009r., nr [...], nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oceniając skutki społeczno-gospodarcze powyższych naruszeń, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż uzasadnione jest stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...].

Na koniec organ odniósł się do zarzutów odwołania wyjaśniając, że fakt, iż strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza, iż zapadło ono w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. W ocenie organu decyzja posiada wszystkie elementy wynikające z art. 107 § 3 kpa, tym samym bezpodstawne są zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia ww. przepisu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...] i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem:

1. art. 107 § 3 w zw. z art. 15 kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że w decyzji organu II instancji nie przedstawiono ani nie rozważono zarzutów zawartych w odwołaniu, nie zmierzono się też z argumentacją prawną tam zawartą;

2. art. 35 Prawa budowlanego w związku z art. 16 i art. 156 kpa poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że:

a) organ II instancji zamiast koncentrować się na ocenie istnienia lub braku przesłanek dotyczących stwierdzenia nieważności, to ponownie merytorycznie (chyba jako organ III instancja administracyjna) oceniał czy w sprawie spełnione zostały wymogi na uzyskanie pozwolenia na budowę,

b) organ II instancji bez przeprowadzenia stosownych analiz uznał, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa uzasadniającego eliminację decyzji ostatecznej podczas gdy nie przedstawił na tą okoliczność szczegółowych rozważań uznając, że taka ocena jest oczywista. Pominięto przy tym, że organy różnych szczebli dotąd procedujące w sprawie, takich poglądów nie prezentowały,

3. art. 97 § 1 pkt 4 i art. 7 oraz art. 77 kpa poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym mimo, iż skarżąca wskazywała, że sprawa dotycząca decyzji środowiskowej zawisła przed WSA w Łodzi pod sygn. akt II SA/Łd 749/15 i dotąd nie została rozstrzygnięta, a od wyniku tego postępowania zależy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, to organ II instancji nawet nie odniósł się do tych okoliczności.

W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła ww. zarzuty, nie zgadzając się z poglądem organów, że warunki lokalizacyjne nie pozwalały na budowę inwestycji na tym terenie. Taka zmiana stanowiska wywołana na skutek nacisków społecznych, zdaniem strony skarżącej, rażąco godzi w zasady określone w art. 6 i 16 kpa.

W ocenie Spółki wykładnia postanowień miejscowego planu przez organ odwoławczy jest chybiona. Skarżąca wskazała, że po pierwsze elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej. Jednak w dniu wydawania spornej decyzji środowiskowej pogląd ten nie był przesądzony. W orzecznictwie sadowo-administracyjnym obowiązywały wówczas dwa rozbieżne stanowiska. Przyjęto jednak zasadne, że oparcie decyzji przez organ na jednym z nich nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Nieważności takich decyzji nie stwierdza się. Po drugie inwestycja dopuszczalna jest na przedmiotowym terenie m.in. z tego względu, że rozpływ mocy z takiego źródła dotyczy tylko sąsiedniego terenu i zasilanie jest konsumowane przez najbliższych odbiorców, w tym również do prowadzenia gospodarki rolnej. Strona skarżąca podniosła, że okoliczności te w ogóle nie były dotąd badane przez organy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

W świetle przedstawionych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają przepisom prawa.

Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] listopada 2015r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]września 2015r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2009r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. S.k. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej na działce nr. ew. [...], obręb [...], gm. [...].

W niniejszej sprawie istotę sporu stanowi kwestia, czy organy prawidłowo uznały, że weryfikowana w postepowaniu nieważnościowym decyzja obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a w szczególności wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. – o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji w postępowaniu zwyczajnym oraz rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 kpa w zw. z § 50 ust. 2 pkt 1 i § 8 pkt 10, § 18 i 19 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...], poz. [...])

Podkreślić na wstępie trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, które sprowadza się wyłącznie zbadania, czy decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym dotknięta jest jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest zatem jej ocena pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną, co oznacza, że nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

Do wzruszenia decyzji w omawianym trybie nie wystarczy stwierdzenie naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem reasumując, z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty i bezsporny został naruszony przepis prawny i jednocześnie niemożliwe jest dokonanie jego odmiennej wykładni (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V S.A. 535/94, wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV S.A. 905/02, wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r. sygn. akt V S.A. 2998/99, wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r. sygn. akt III S.A. 1935/99).

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że według ustaleń organów, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, działka inwestycyjna nr ew. [...] w dacie wydania badanej decyzji położona była na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwała Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 2003r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...], poz. [...]). Prawodawca miejscowy w § 5 pkt 22 obszary o symbolu 8.RP oznaczył jako tereny rolne. Zgodnie z § 50 ust. 2 planu na ww. obszarach obowiązują określone zasady gospodarowania, w szczególności: utrzymanie istniejących upraw polowych z ograniczonym prawem do ich zabudowy wyłącznie poprzez lokalizację obiektów służących obsłudze gospodarki rolnej, adaptacja z prawem modernizacji zabudowy zagrodowej rozproszonej i w małych koncentracjach na trenach o symbolu RP (pkt 1). W § 18 i 19 plan dopuszcza wyłącznie wyposażenie terenów zabudowy w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej innych mediów, ograniczone do obsługi poszczególnych terenów, pod warunkiem zachowania pozostałych ustaleń planu oraz interesów osób trzecich. Natomiast realizacja sieci infrastruktury technicznej (podziemnej i naziemnej) wszystkich mediów dopuszczalna jest jedynie w ramach pasów drogowych ulic, dojść i dojazdów oraz w ramach pasów ulicznych w granicach określonych liniami zabudowy (minimalną odległością budynków) i liną rozgraniczającą przy zachowaniu możliwości zabudowy i zagospodarowania terenów (działek budowlanych) ustalonych planem. Powyższy zapis planu wyłącza zatem możliwość budowy sieci i urządzeń elektroenergetycznych na trenach rolnych, pomimo iż – co do zasady - 16 pkt 4 plany opuszcza m.in. budowę nowych sieci i urządzeń elektroenergetycznych.

Położenie spornej inwestycji na terenach przeznaczonych pod uprawy rolne , pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności z przytoczonymi wyżej przepisami § 18 i 19 planu miejscowego, co stanowi o rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w zakresie obowiązku sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie mogło ujść ponadto uwadze, że działka nr [...] położona jest jednocześnie na trenie zespołu przyrodniczo – krajobrazowego [...]" odnośnie którego w planie zakazuje się lokalizacji obiektów dysharmonijnych i agresywnych krajobrazowo (§ 8 pkt 10 lit. b). Oczywiste jest zatem, że inwestycja w postaci elektrowni wiatrowej tak w formie jak i gabarytach (maszt wysokości 85 m z gondolą i wirnikiem z łopatami o średnicy 64m) narusza również rażąco § 8 pkt 10 lit. b planu).

Niezależnie od wskazanych wyżej wad kwalifikowanych, samodzielną przesłankę do stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] stanowi fakt, że została ona wydana w oparciu o decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego przedsięwzięcia, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015r. utrzymująca własna decyzje z dnia [...] marca 2015r. wobec rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji następuje ze skutkiem ex tunc, a więc z mocą wsteczną, co oznacza, że decyzja jest nieważna z mocy prawa od początku, czyli od daty jej wydania. Zgodnie zaś z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012r. sygn. akt I OPS stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inna przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenie nieważności decyzji zależnej ma podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi o błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, art. 7 oraz 77 kpa, którego to naruszenia- jak wynika z argumentacji - strona upatrywała w nie zawieszeniu postępowania pomimo, iż sprawa decyzji środowiskowej zawisła przed WSA w Łodzi w sprawie sygn. akt II SA/Łd 749/15 wyjaśnić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie miał obowiązek zbadania zgodności zaskarżonych aktów z przepisami prawa w stanie prawnym i faktycznym obowiązującym w dacie ich wydania, a ewentualna zmiana w ww. zakresie może ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

Ponadto, w ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygając niniejszą sprawę podjął wszelkie kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Prawidłowo i wyczerpująco zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ nie uchybił zasadom postępowania administracyjnego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę