Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 596/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2a, art. 86 ust. 2b
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
article: § 3
journal: Dz.U. 2015 poz 2193
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i  usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy Miasta kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, interpretacją indywidualną z [...] lipca 2019 r., nr [...], uznał za nieprawidłowe stanowisko Gminy Miasta D. – zwanej dalej skarżącą, w przedmiocie interpretacji przepisów o podatku od towarów i usług, w zakresie możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących realizację inwestycji, przy zastosowaniu prewspółczynnika osobowego.

Skarżąca wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W opisie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego podała, że dokonała centralizacji swoich rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług i rozlicza ten podatek wspólnie ze wszystkimi swoimi jednostkami organizacyjnymi.

Jedną z jej jednostek budżetowych jest Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji (MOSiR), do którego zadań statutowych należy realizacja zadań własnych skarżącej, w zakresie kultury fizycznej, w oparciu o przekazane mu mienie komunalne (między innymi obiekty sportowe, w tym sztuczne lodowisko, znajdujące się w Hali Basenów i Lodowiska Sztucznego).

MOSiR udostępnia swoje obiekty w sposób odpłatny, jak i nieodpłatny. Jeżeli chodzi o lodowisko, to jest ono udostępniane odpłatnie, na rzecz zainteresowanych korzystaniem z niego użytkowników, a także nieodpłatnie na rzecz uczniów szkół położonych na terenie skarżącej gminy, w ramach zajęć wychowania fizycznego.

Odpłatne udostępnianie jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług, natomiast udostępniania nieodpłatne na rzecz uczniów szkół jest działalnością inną niż działalność gospodarcza, pozostającą poza zakresem opodatkowania.

Każde wejście na lodowisko jest rejestrowane w jego kasie, wobec czego skarżąca jest w stanie precyzyjnie ustalić liczbę wejść opodatkowanych i niepodlegających opodatkowaniu.

W pierwszej połowie 2019 r. skarżąca zamierza przystąpić do realizacji inwestycji polegającej na modernizacji lodowiska. Poniesione przez nią jako inwestora wydatki na ten cel będą dokumentowane fakturami VAT.

W przypadku wskazanych wyżej wydatków inwestycyjnych skarżąca nie będzie w stanie dokonać ich jednoznacznego przyporządkowania do poszczególnych rodzajów prowadzonej działalności, tj. czynności opodatkowanych i czynności niepodlegających opodatkowaniu.

Zdaniem skarżącej przyporządkowania, o którym wyżej mowa, można dokonać wyłącznie przy zastosowaniu odpowiedniej proporcji odliczenia. W tym zakresie, w jej ocenie, najwłaściwszym byłoby zastosowanie tzw. prewspółczynnika osobowego, opartego o proporcję liczy osób korzystających z lodowiska odpłatnie i nieodpłatnie.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podała, że w przypadku lodowiska, którego dotyczy jej pytanie, ponad 90 % korzystających z niego czyni to za odpłatnością. Tak więc skorzystanie z prewspółczynnika osobowego odzwierciedlałoby strukturę sprzedaży.

W związku z powyższym skarżąca sformułowała następującej treści pytanie: czy przy wyborze sposobu określenia proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2 a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o VAT) w celu obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, w odniesieniu do wydatków związanych z realizacją opisanej inwestycji, skarżąca może stosować prewspółczynnik osobowy, o którym mowa w opisie zdarzenia przyszłego ?

Zdaniem skarżącej odpowiedź na to pytanie winna być pozytywna, gdyż zastosowanie zaproponowanej przez nią metody zapewni bardziej dokładne przyporządkowanie podatku naliczonego do czynności opodatkowanych niż wynika to z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. poz. 2193, zwanego dalej rozporządzeniem).

Według skarżącej współczynnik określony w rozporządzeniu jest dla niej kompletnie nieodpowiedni, gdyż nie odpowiada specyfice działalności, jaką jest prowadzenie lodowiska. Wynika to z tego, że uwzględnia on wszystkie dochody realizowane przez MOSiR, podczas gdy rodzajowo część z nich może nie mieć żadnego związku z lodowiskiem. Tymczasem zastosowanie proporcji z rozporządzenia może być uzasadnione w stosunku do wydatków ogólnych, takich jak ogrzewanie czy oświetlenie, które dotyczą zwykle kilku obiektów sportowych, bądź całości obiektu na terenie którego znajduje się lodowisko. W przypadku wydatków na lodowisko możliwe jest precyzyjne określenie stopnia wykorzystania lodowiska do wykonywania czynności opodatkowanych.

Według skarżącej wynikająca z rozporządzenia metoda kalkulacji wydatków na realizację czynności opodatkowanych nie może być zastosowana do wydatków na modernizację lodowiska, ponieważ nie spełni przesłanek zawartych w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Warunki te spełni prewspółczynnika osobowy, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji.

Skarżąca zaznaczyła ponadto, że na gruncie obowiązujących przepisów nie ma żadnych przeszkód, aby do różnych sektorów działalności jednego podatnika stosować różne prewspółczynniki.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko skarżącej, odnośnie postawionych przez nią pytania, za nieprawidłowe.

Zdaniem organu do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku skarżącej winien znaleźć zastosowanie prewspółczynnik wynikający z rozporządzenia. W tym zakresie dodał też, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego rozporządzenie nie przewiduje samodzielnego rozliczania poszczególnych nieruchomości, jak również wszystkich działalności przez gminy prowadzonych.

Organ interpretacyjny, co do zasady przyznał, że wybór sposobu określania proporcji wydatków związanych z działalnością gospodarczą i związanych z działalnością nieopodatkowaną należy do podatnika, podkreślił jednak, że może on zastosować inną metodę niż określona w przepisach rozporządzenia, gdy ta nowa, wybrana przez niego metoda będzie bardziej reprezentatywna dla prowadzonej przez niego działalności.

Zaproponowany przez skarżącą sposób obliczania proporcji, oparty o tzw. współczynnik osobowy, nie spełnia jednak tego warunku, gdyż założenia przyjęte przy obliczaniu jego wysokości budzą wątpliwości.

Przedstawiona przez skarżącą metoda nie uwzględnia bowiem tych elementów prowadzonej działalności, które mają wpływ na jej prowadzenie i funkcjonowanie. Wybrany sposób wyliczenia proporcji odzwierciedla bowiem jedynie ilość osób korzystających z lodowiska, a nie specyfikę samej działalności, o której mowa w art. 86 ust. 2 b ustawy o VAT, a także nie zapewnia obniżenia podatku należnego wyłącznie o kwoty podatku naliczonego, proporcjonalnie przypadające na wykonywane w ramach działalności czynności opodatkowane.

Zaproponowana we wniosku metoda jest też nieprecyzyjna, gdyż przy jej zastosowaniu nie sposób stwierdzić do jakich czynności (opodatkowanych czy nieopodatkowanych) należy zaliczyć koszty ponoszone w czasie, w którym lodowisko jest zamknięte. Poza tym ilość korzystających z lodowiska nie przekłada się na rzeczywiste zużycie mediów, albowiem zużycie energii elektrycznej nie zależy od ilości osób korzystających z lodowiska.

Oprócz tego organ zauważył, że opisana we wniosku metoda nie uwzględnia również czasu korzystania z lodowiska przez poszczególnych klientów.

Reasumując Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że zaproponowana przez skarżącą metoda proporcjonalnego obliczania wydatków nie jest metodą gwarantującą, że zakres wykorzystania obiektu do działalności nabywanych towarów i usług będzie odzwierciedlony w sposób obiektywny i pełny.

Skargę na indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] lipca 2019 r. wniosła skarżąca, domagając się jej uchylenia, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie:

Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie:

➢ art. 14 c § 1 i § 2 w zw. a art. 14 b § 1 i § 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją) poprzez sporządzenie interpretacji w sposób wadliwy, w związku z niewskazaniem przyczyn z powodu których metoda opisana w rozporządzeniu jest bardziej adekwatna, przez co organ naruszył określoną w art. 121 Ordynacji zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych, w związku z brakiem merytorycznej poprawności i staranności działania,

➢ art. 14 c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 w zw. z art. 14 h Ordynacji poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia interpretacji, w związku z nieodniesieniem się w pełni do przedstawionej przez skarżącą argumentacji związanej z wykładnią art. 86 ust. 2 a, ust. 2 b, ust. 2 c i ust. 2 h Ordynacji a także § 3 rozporządzenia, dokonanej w wyrokach sądów administracyjnych, czym organ naruszył zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych,

➢ art. 1 ust. 2 oraz art. 173 ust. 2 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., zwanej dalej Dyrektywą 112) oraz pkt 4 Preambuły do Dyrektywy 112 poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędną wykładnię art. 86 ust. 2 a, ust. 2 b, ust. 2 c i ust. 2 h Ordynacji a także § 3 rozporządzenia, polegającą na naruszeniu zasady neutralności podatku od towarów i usług, poprzez obciążenie w sposób znacznie zawyżony ciężarem podatku podmiotu, który nabyte towary i usługi w znacznej części wykorzystuje do wykonywania czynności opodatkowanych,

➢ art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwą ocenę, co do ich zastosowania, a w konsekwencji błędną wykładnię art. 86 ust. 2 a, ust. 2 b, ust. 2 c i ust. 2 h Ordynacji a także § 3 rozporządzenia poprzez naruszenie konstytucyjnych zasad równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji, w związku z nieuzasadnionym ograniczeniem prawa gminy do odliczenia podatku od towarów i usług, podczas gdy w przypadku innych podmiotów ograniczenie takie nie jest stosowane,

➢ art. 86 ust. 2 a, ust. 2 b, ust. 2 c i ust. 2 h Ordynacji a także § 3 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przewidziany w rozporządzeniu sposób liczenia proporcji jest sposobem najbardziej odpowiadającym prowadzonej przez skarżącą działalności i dokonywanych przez nią nabyć, pomimo tego że w żaden sposób nie pozwala on na obiektywne odzwierciedlenie części wydatków związanych z obiektem sztucznego lodowiska, przypadających na działalność gospodarczą skarżącej i prowadzi do znacznego obniżenia kwoty podatku od towarów i usług, podlegającego odliczeniu, w sytuacji gdy zaproponowany przez skarżącą sposób odliczenia jest bardziej odpowiedni,

➢ art. 86 ust. 2 h i ust. 22 ustawy o VAT oraz § 3 rozporządzenia poprzez niewłaściwa ocenę co do zastosowania wskazanych przepisów, polegająca na braku zastosowania art. 86 ust. 2 h oraz ust. 22 ustawy o VAT oraz § 3 rozporządzenia pomimo tego, że metoda wskazań przez skarżąca o wiele bardziej odzwierciedla specyfikę jej działalności.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w świetle brzmienia art. 86 ust. 2h ustawy o VAT proporcja inna niż określona w rozporządzeniu nie musi być najbardziej adekwatna - wystarczy, aby wybrana przez podatnika metodologia była bardziej reprezentatywna niż proporcja wskazana w rozporządzeniu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy podatnik zaproponuje sposób, który pełniej odpowiada ,,specyfice wykonywanej przez niego działalności" oraz ,,dokonywanych przez niego nabyć" - a więc kryteriom wskazanym zarówno w art. 86 ust. 2b, jak również w art. 86 ust. 2a i 2h ustawy o VAT może go jak najbardziej zastosować.

Zdaniem skarżącej, w przypadku wydatków będących przedmiotem wniosku, zaproponowana proporcja osobowa stanowi obiektywny miernik realnego wykorzystania lodowiska do poszczególnych rodzajów czynności.

Skarżąca zauważyła również, że gdyby zastosowała prewspółczynnik z rozporządzenia, to mogłaby odliczyć nie więcej niż 19 % wydatków na modernizację lodowiska, natomiast zaproponowana przez nią metoda sprawiałby, że mogłaby odliczyć ponad 90 % tego rodzaju wydatków. W jej ocenie przedmiotowa dysproporcja wyraźnie wskazuje na nieadekwatność prewspółczynnika z rozporządzenia.

Ustosunkowując się do argumentacji zaprezentowanej w zaskarżonej interpretacji, że wydatków na lodowisko w czasie, w którym nie jest ono wykorzystywane nie da się przypisać do żadnej działalności skarżąca stwierdziła, iż wówczas takie wydatki są jednakowo związane z każdym rodzajem działalności, której obiekt służy.

Bezpodstawnie, zdaniem skarżącej, organ podnosi również kwestię związaną z czasem korzystania przez poszczególne osoby z lodowiska, gdyż najczęściej jest on porównywalny, a jeżeli organ uznał tę okoliczność za istotną, to mógł wezwać ją do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego o te właśnie okoliczność.

Niezależnie od powyższego skarżąca zauważyła, że miała prawo do wybrania proporcji innej niż ta, która wynika z przepisów rozporządzenia, jako że prawo wyraźnie wynika z regulacji ustawy o VAT, a poza tym potwierdza go nawet Ministerstwo Finansów, w wydanej przez siebie broszurze.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dotycząca opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Przedmiot sprawy, o którym wyżej mowa, determinuje również zakres kontroli sądowej, poddanego niej aktu. Zgodnie bowiem z art. 57 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszym przypadku skarżąca, kwestionując legalność zaskarżonej interpretacji, podniosła zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W zakresie tych pierwszych zarzuciła przede wszystkim wadliwe sporządzenie interpretacji, w związku z brakiem merytorycznej poprawności i staranności działania, a także niewskazanie przyczyn dla których opisana przez nią metoda metoda określenia proporcji miałaby nie być właściwsza od tek, która wynika z przepisów rozporządzenia. W takim sposobie procedowania skarżąca upatruje naruszenia art. 14 c § 1 i § 2 w zw. a art. 14 b § 1 i § 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji.

Zgodnie z art. 14 c § 1 Ordynacji interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl zaś § 2 tego art. w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

W niniejszej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącej, odnośnie możliwości rozliczenia wydatków, które mają być przez nią poniesione na modernizację lodowiska, przy wykorzystaniu tzw. prewspółczynnika osobowego stwierdzając, że w tym zakresie winna ona zastosować prewspółczynnika z rozporządzenia. Jednakże w treści wydanej interpretacji nie wskazał w sposób jednoznaczny i przekonująco umotywowany powodów takiego stanowiska.

I tak, na wstępie rozważań prawnych, o charakterze ogólnym, dotyczących sposobów rozliczania wydatków poniesionych na realizację czynności opodatkowanych i niepodlegających opodatkowaniu kategorycznie stwierdził, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości samodzielnego rozliczania poszczególnych nieruchomości, jak również wszystkich działalności przez gminy prowadzonych.

Okoliczność ta jest o tyle istotna na gruncie przedmiotowej sprawy, że w jej okolicznościach przedmiotem zapytania skarżącej jest sposób rozliczania wydatków poniesionych wyłącznie na modernizację lodowiska, prowadzonego przez gminną jednostkę samorządową – MOSiR.

Następnie jednak, niezależnie od przytoczonego wcześniej stwierdzenia, organ podjął polemikę z zaproponowanym przez skarżącą sposobem rozliczania wydatków na modernizacje lodowiska, przy zastosowaniu prewspółczynnika osobowego. W tym zakresie, przyznając dopuszczalność wyboru prewspółczynnika odpowiadającego w najpełniejszy sposób specyfice prowadzonej działalności, wytknął przede wszystkim nieprecyzyjność zaproponowanej przez skarżącą metody, głównie w związku z brakiem określenia w jej założeniach tego, do jakiej kategorii kosztów należy zaliczyć wydatki ponoszone w czasie, gdy lodowisko jest zamknięte, brak związku pomiędzy liczbą korzystających z lodowiska osób a ilością zużywanych w tym czasie mediów, a także brak uwzględnienia okoliczności, jaką jest czas korzystania z lodowiska przez poszczególnych użytkowników.

W tej sytuacji stwierdzić więc należy, że stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest niekonsekwentne i niejasne. W istocie bowiem nie wiadomo z jakich powodów zakwestionował on stanowisko skarżącej. Tymczasem, zgodnie z art. 14 c § 2 Ordynacji, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Podważając prawidłowość stanowiska wnioskodawcy organ interpretacyjny nie może ograniczać się do prostego wytknięcia nieprawidłowości jego założeń, ale winien wskazać jaka powinna być prawidłowa odpowiedź na postawione pytanie, z wyczerpującym i jednoznacznym uzasadnieniem prawnym. Warunków takich nie spełnia zaś uzasadnienie zaskarżonej interpretacji, w której organ ogranicza się kwestionowania stanowiska skarżącej, przytaczając na poparcie swoich twierdzeń niespójną argumentację, jeżeli chodzi o konieczność zastosowania prewspółczynnika z rozporządzenia.

W części rozważań wprost dotyczących opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego organ koncentruje się już tylko na prawidłowości zaproponowanego prewspółczynnika, a podważając jego zasadność wskazuje argumenty, których nie można bezkrytycznie zaakceptować. Wskazanie przyczyn nieadekwatności zaproponowanej we wniosku metody nie może się bowiem ograniczać do przytoczenia jakichkolwiek argumentów na poparcie poglądu w tym zakresie, ale koniecznym jest przedstawienie rzeczywistych powodów, dla których zastosowanie zaproponowanego sposobu rozliczania wydatków nie może mieć miejsca. W niniejszym przypadku z taką sytuacją nie mamy do czynienia.

I tak, jeżeli chodzi kwestię rozliczenia kosztów utrzymania lodowiska w czasie, w których faktycznie nie jest eksploatowane racjonalnym i zasadnym jest stwierdzenie, że ich rozliczenie winno odbywać się z zastosowaniem proporcji ustalonej do rozliczania kosztów funkcjonowania całego obiektu. Tu słusznie skarżąca zauważyła, że tego rodzaju koszty są jednakowo związane z całym obiektem. Wobec tego brak jest podstaw do rozliczania ich w oparciu o inne zasady/proporcje.

W kwestii nieuwzględnienia w zaproponowanym prewspółczynniku czasu spędzanego na lodowisku przez poszczególnych korzystających, to również należy zgodzić się ze skarżącą, że skoro organ uznał tę okoliczność za istotną, mógł wezwać o odpowiednie uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego w omawianym zakresie. Skoro zaś tego nie uczynił, nie powinien wyciągać z tego faktu tak daleko idących wniosków, jak to miało miejsce w przypadku zaskarżonej interpretacji, nie znając zależności pomiędzy wykupem biletu wstępu, uprawniającym do spędzenia na lodowisko określonego czasu, a faktycznym czasem spędzonym na lodowisku, przeliczanym na wykupione bilety.

Niejasne jest również stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jeżeli chodzi o wskazywany brak zależności pomiędzy liczbą osób korzystających z lodowiska, a rzeczywistym zużyciem energii w tym czasie. Trudno więc na tej podstawie kwestionować pogląd skarżącej, co do zasadności zastosowania prewspółczynnika osobowego.

Skarżąca w swoim wniosku zaproponowała sposób rozliczania wydatków na modernizację lodowiska w sposób uwzględniający liczbę korzystających z niego osób, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie. Organ tymczasem nie wskazał przekonujących argumentów, mogących wskazywać na niezasadność zastosowania tej metody.

W świetle powyższego słuszny jest więc zarzut skarżącej odnośnie niewskazania w zaskarżonej interpretacji przyczyn zakwestionowania jej stanowiska, odnośnie postawionego we wniosku pytania i nieodniesienia się do przytoczonej przez nią argumentacji. Stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w tym zakresie jawi się więc jako niejasne, niepełne i pewnym zakresie dowolne.

Dokonując ponownie interpretacji przepisów o podatku od towarów i usług, w kontekście przedstawionego przez skarżącą opisu zdarzenia przyszłego, udzielając zarazem odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie, organ winien zając jednoznaczne i precyzyjne stanowisko w tym zakresie. W pierwszej kolejności winien rozważyć samą możliwość indywidualnego rozliczenia wydatków poniesionych na obiekt pozostający w zarządzie gminnej jednostki organizacyjnej, a w dalszej kolejności, w razie uznania takiej możliwości, odnieść się do zasadności zaproponowanego we wniosku prewspółczynnika, uwzględniając jego założenia oraz faktyczne i prawne uwarunkowania w tym zakresie.

W tym względzie powinien w sposób rzeczowy i merytoryczny odnieść się do rozpatrywanego zagadnienia, a jeżeli uzna, że pewne okoliczności objęte opisem zdarzenia przyszłego wymagają doprecyzowania czy wyjaśnienia, wystąpić o to do strony.

Wobec stwierdzenia zasadności zarzutów dotyczących wadliwego sporządzenia interpretacji i niewskazania przyczyn, dla których metoda opisana we wniosku nie jest bardziej adekwatna niż ta wynikająca z rozporzadzenia, tj. naruszenia art. 14 c § 1 i § 2 Ordynacji Sąd, na podstawie art. 146 § 1 Ordynacji uchylił zaskarżoną interpretację.

Z uwagi na powyższe, zbędnym stało się rozpatrywanie dalszych zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza tych odnoszących się do naruszenia regulacji Dyrektywy 112 oraz przepisów Konstytucji RP w kontekście zachowania neutralności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, które jako takie byłoby przedwczesne.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 w zw. z § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687) Sąd zasądził na rzecz skarżącej od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 680 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego wpisu od skargi, w wysokości 200 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez doradcę podatkowego w kwocie 480 zł.