Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 754/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 3 pkt 9, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 52 ust. 1 pkt 1, 3, 7 i 11, art. 56 ust. 8
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 pkt 35
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 marca 2011r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji gazowej LPG oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] , po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji gazowej LPG znajdującej się w miejscowości M. M. na działce o nr ewid. 265/5 o zbiornik magazynowy podziemny, najazdowy, trzykomorowy, dwupłaszczowy, stalowy o pojemności V= 25 m3 na olej napędowy i dwa rodzaje benzyn ( Pb95 i Pb98) wraz z infrastrukturą technologiczną (układ pomp i rurociągów technologicznych) - na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że niniejsza sprawa została wszczęta

w dniu 17 stycznia 2008 r. i nie została zakończona decyzją ostateczną do dnia 15 listopada 2008 r. t.j. do daty wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz.1227). Zgodnie z art. 153 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz.150 ze zm.), przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r., stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Zatem w sprawie z wniosku złożonego w dniu 17 stycznia 2008 r. będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Tymczasem organ I instancji wydał decyzję oraz przeprowadził częściowo postępowanie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a więc naruszając ww. art. 153 ust. 1, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Dalej organ II instancji stwierdził, że rozbudowa opisanej na wstępie inwestycji jest przedsięwzięciem określonym w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla którego może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie, zaś wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.

W ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, Wójt Gminy M. po zasięgnięciu wymaganych opinii, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wnioskodawcy przedłożyli wymagany raport, a następnie na żądanie organu dokonali jego uzupełnienia w formie aneksu do raportu.

Zdaniem organu odwoławczego przedstawiony raport nie spełnia niektórych wymagań wymienionych w art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i tak odnośnie wymagań określonych w ust. 1 pkt 3 tego artykułu Kolegium zarzuciło, że w raporcie wzięto pod uwagę tylko dwa warianty, tj. wariant niepodejmowania planowanego przedsięwzięcia oraz wnioskowane przedsięwzięcie - jako jedyny

i najkorzystniejszy wariant dla środowiska. Z pragmatyki prawa materialnego i orzecznictwa sądowego wynika, że podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w raporcie powinien przedstawić,

w założeniu, minimum trzy (ustawodawca określa "w tym" i wymienia dwa) analizowane warianty, a mianowicie: wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant najkorzystniejszy dla środowiska wraz z ich uzasadnieniem. Te dwa warianty określają zakres i krańcowe punkty skali postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko prowadzonego przez organ administracyjny. Na tle tych wariantów przedstawia się inne a wśród nich wariant wybrany (proponowany przez wnioskodawcę) ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko w zakresie objętym art. 52 ust. 1 pkt 5 lit. a-e ustawy Prawo ochrony środowiska. Wariant wnioskowany może, ale nie musi zostać zaakceptowany przez organ przeprowadzający postępowanie, który ma do dyspozycji możliwość zastosowania art. 55. Przedstawiony w raporcie wariant, obejmujący wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, mając na uwadze zakres jego oddziaływania na środowisko, nie stanowi przecież wariantu dla środowiska najbardziej korzystnego.

Odnośnie wymagań określonych w art. 52 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo ochrony środowiska organ podał, że z jednej strony autor raportu wskazuje na brak potrzeby wykonania kompensacji przyrodniczej, a z drugiej na potrzebę nasadzenia wzdłuż granicy działki zieleni wysokiej. Kolegium zauważyło, że skoro, w oparciu o ustalenia sporządzonego w sprawie raportu uznano, że planowana inwestycja w pewnym stopniu będzie oddziaływać na środowisko, to w takich okolicznościach organ I

instancji winien stwierdzić potrzebę wykonania kompensacji przyrodniczej, przy czym okoliczność ta wymagała stosownego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji.

W raporcie brak jest jednak wyraźnie i w sposób konkretny opisanego ww. elementu.

Co do wymagań z art. 52 ust. 1 pkt 11 organ II instancji wskazał, że

w analizowanym opracowaniu zawarty jest wprawdzie element odnośnie możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, ale nie dotyczy on tej konkretnej inwestycji. Jest zbyt ogólny i wynika z niego, że konfliktów społecznych nie ma. Tymczasem, jest wręcz przeciwnie, bowiem z licznych protestów mieszkańców zgłoszonych w trakcie prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania z udziałem społeczeństwa wynika, że konflikty takie istnieją. Brak jest również przedstawienia ewentualnych propozycji rozwiązywania możliwych sporów.

Kolegium podkreśliło, że jak wynika z map ewidencyjnych przedstawiających w formie graficznej stężenia średnioroczne i maksymalne dla pyłu zawieszonego PM 10, dwutlenku siarki, tlenków azotu, węglowodorów aromatycznych, tlenków węgla oraz benzenu i węglowodorów alifatycznych ich wpływ wykracza poza działkę inwestora i znajduje się również na terenie działki nr 361. Jednak organ I instancji nie odniósł się do tej okoliczności i nie wskazał, czy właściciel ww. działki brał udział

w postępowaniu na prawach strony, co wymaga wyjaśnienia.

Z kolei odnośnie uzupełnionego raportu organ odwoławczy stwierdził, że nie spełnia on niektórych wymogów określonych w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ nie przedstawiono w nim, co najmniej trzech możliwych wariantów przedsięwzięcia, w jego punkcie 1.3.2.1.3 podano, że od strony północnej wzdłuż drogi wojewódzkiej poziomy hałasu są nieco przekroczone, ale w tym obszarze dużo większy hałas wytwarzają pojazdy samochodowe poruszające się po tej drodze publicznej, dlatego też nie postuluje się monitoringu i nie przewiduje się konfliktów społecznych.

Kolegium zauważyło, że z akt sprawy, w tym z pism strony odwołującej się i sąsiadów wynika, że planowane przedsięwzięcie jest przedmiotem konfliktów społecznych, ponieważ osoby te nie wyrażają zgody na realizację wnioskowanej inwestycji. Okoliczność ta nie znalazła jednak żadnego wyjaśnienia

w uzasadnieniu decyzji. Wójt Gminy M. nie dokonał analizy i stosownej oceny wpływu wskazanego konfliktu na możliwość realizacji zamierzonego przedsięwzięcia.

Ponadto SKO stwierdziło, że w aktach sprawy znajduje się pismo

z dnia 17 września 2010 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., w którym zobowiązano D. i J.Z. do uzupełnienia raportu o aktualną analizę ww. inwestycji w stosunku do sąsiedniej zabudowy mieszkalnej usytuowanej w odległości 3,75m od granicy nieruchomości w związku z otrzymanym pozwoleniem na budowę z dnia 11 grudnia 2008 r. Jednak z treści uzupełnionego raportu wynika, że ich autor całkowicie pominął, analizę i konieczną w sprawie ocenę możliwości planowanego usytuowania wnioskowanej inwestycji względem nowego obiektu budowlanego, zwłaszcza w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Raport, nie odnosi się w sposób wyczerpujący do faktu powstania na działce nr 265/5, w odległości 3,75m od granicy nieruchomości wnioskodawców drugiego nowobudowanego budynku mieszkalnego, realizowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak ten powoduje konieczność uzupełnienia raportu w tym zakresie i sprawia, że zgromadzony materiał dowodowy ocenić należy jako niewystarczający.

Następnie Kolegium wytknęło, że znajdujący się w aktach załącznik nie został podpisany przez organ I instancji, co stanowi uchybienie formalne oraz zarzuciło, że organ ten nie stwierdził potrzeby wykonania kompensacji przyrodniczej, mimo że w poprzednim punkcie decyzji zobowiązał wnioskodawców do jej wykonania, co czyni decyzje niespójną.

Organ odwoławczy powołując treść art. 56 ust.8 ustawy Prawo ochrony środowiska zauważył, że przepis ten został naruszony, ponieważ brak jest w uzasadnieniu decyzji informacji o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z występującym w sprawie konfliktem społecznym. Samo wskazanie w decyzji, że w sprawie miał miejsce taki konflikt jest niewystarczające.

W skardze na powyższą decyzję do WSA w Kielcach, J. Z. wniósł o jej uchylenie, zarzucając brak zawiadomienia go o zebranym materiale dowodowym

i możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału przed wydaniem decyzji, konsekwencją czego jest wprowadzenie SKO przez Z. K. w błąd, polegający na przedłożeniu ww. organowi uchylonej przez Wojewodę decyzji z dnia 9 marca 2010 r. oraz decyzji Starosty S. z dnia 11 grudnia 2008 r. dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 559 w M.-M.. Z uwagi na istniejącą lokalizację stacji LPG budynek mieszalny nie może być w tym miejscu posadowiony, niezależnie od tego czy stacja paliw płynnych zostanie pobudowana czy nie. Skarżący dodał, że przywołanie podstawy prawnej postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji, a nie w oparciu o ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w najmniejszym stopniu nie wpłynęło na poprawność merytorycznych rozstrzygnięć w sprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przedmiotem analizy w niniejszej sprawie była zgodność z prawem kasacyjnej decyzji Kolegium wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, organ odwoławczy mógł uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Organ drugiej instancji prawidłowo uznał, że taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 153 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008r.( Dz.U. z 2008r. nr 199, poz.1227 ze zm.) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe (...).

Wobec tego w niniejszej sprawie organ I instancji rzeczywiście naruszył art. 153 ust.1 w/w ustawy, rozstrzygając sprawę na podstawie przepisów tej właśnie ustawy, choć z uwagi na datę wszczęcia postępowania (17.01.2008r.), winien stosować dotychczas obowiązujące przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo o ochronie środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz.150 ze zm. ) dalej jako Prawo ochrony środowiska - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji.

Z akt sprawy wynika, że część postępowania organ I instancji prowadził prawidłowo na podstawie przepisów Prawo ochrony środowiska, ale po wejściu w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydał końcowe rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy tej ustawy. To naruszenie, nie miałoby jednak istotnego wpływu na wynik sprawy ( jak trafnie zauważył to skarżący), gdyby nie fakt, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów mającej w sprawie zastosowanie ustawy Prawo o ochronie środowiska w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że rozbudowa stacji gazowej LPG o zbiornik magazynowy podziemny, najazdowy, trzykomorowy, dwupłaszczowy, stalowy o pojemności V= 25 m3 na olej napędowy i dwa rodzaje benzyn ( Pb95 i Pb98) wraz z infrastrukturą technologiczną (układ pomp i rurociągów technologicznych) jest przedsięwzięciem określonym w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, tj. przedsięwzięciem, dla którego może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do § 3 ust.1 pkt.35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U.z 2004r.,nr 257, poz.2573 ze zm.) planowane przedsięwzięcie może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wójt Gminy M. po zasięgnięciu wymaganych opinii, postanowieniem z dnia 24.04.2008r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i raport taki został wykonany i złożony przez inwestora. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania wyjaśniającego, mającego na celu wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do wydania prawidłowej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, w art. 52 ustawy określono elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko(Komentarz do art.52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska [w:] K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX, 2008, wyd. II.).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełnia niektórych wymagań określonych w art.52 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a następnie wady tego raportu omówił w uzasadnieniu swojej decyzji. Z tym poglądem należy się zgodzić, choć nie wszystkie uchybienia zostały przez organ dostrzeżone.

Stosownie do art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska ( w brzmieniu obowiązującym do 15.11.2008r.) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu: a) polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, b) najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru.

Analizowany raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony dla spornego przedsięwzięcia zawiera pod pozycją 4.0 i 5 uzasadnienie wyboru lokalizacji i wariantu planowanego przedsięwzięcia. Potrzebę rozbudowy stacji LPG o stacje paliw płynnych w danej lokalizacji uzasadniono koniecznością zapewnienia lokalnej społeczności dogodnego tj. bliskiego dostępu do stacji paliw płynnych, a nadto wskazano, że stworzenie kompleksu usługowego-paliwowego a docelowo i hotelowego uatrakcyjni walory turystyczne gminy. Odrzucono natomiast wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, ponieważ w takim wypadku środowisko naturalne poniosłoby znacznie większe negatywne skutki niż w przypadku realizacji inwestycji. W szczególności chodzi tu o skutki ekonomiczne i społeczne. Z raportu wynika, że wybrane usytuowanie obiektów jest najlepsze z uwagi na optymalne dopasowanie do istniejącej infrastruktury technicznej na działce i występującej formy architektoniczno-budowlanej. Nie rozpatrywano innych wariantów lokalizacyjnych z uwagi m.in. na to, że inwestor nie posiada innych działek, a poza tym wybrana lokalizacja na działce inwestora nie narusza prawa i nie wpływa negatywnie (ponad normę) na stan środowiska. Lektura tej części raportu wskazuje na to, że autor raportu nie przedstawił wymaganych ustawą wariantów przedsięwzięcia. Zarzut ten w szczególności odnosić należy do braku wskazania wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, a także w istocie braku uzasadnienia wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. W raporcie niepodejmowanie przedsięwzięcia uzasadniono negatywnymi skutkami dla środowiska, w tym dla ludzi z powodu konieczności zaopatrywania się w paliwa płynne na stacjach oddalonych w dalszej odległości. Wariant ten został wobec tego uzasadniony racjami ekonomicznymi, nie przedstawia natomiast argumentacji w zakresie wpływu na środowisko.

Z brzmienia art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko winien przedstawić, co najmniej trzy warianty, tj. wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant najkorzystniejszy dla środowiska oraz wariant proponowany.

W ocenie Sądu inwestor podejmując się realizacji przedsięwzięcia musi przedstawić warianty planowanego przedsięwzięcia w sposób zapewniający możliwość kontroli, czy proponowany wariant jest rozwiązaniem optymalnym, tj. stanowi rozwiązanie najbardziej korzystne nie tylko dla inwestora, ale przede wszystkim dla środowiska. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przedstawiono tylko jeden wariant z uwzględnieniem wyłącznie interesu inwestora ( dopasowanie lokalizacji do istniejącej infrastruktury na działce inwestora i obsługa kierowców poruszających się drogą wojewódzką R.-S.). Może się oczywiście zdarzyć sytuacja, w której inwestor wybierze jako wariant proponowany wariant będący jednocześnie wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska, ale z treści złożonego raportu nie można takiego wniosku wysnuć.

Wobec braku innych wariantów (poza wariantem niepodejmowania przedsięwzięcia) nie sposób określić jak przedstawiony wariant przedstawia się na tle wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Mając bowiem na uwadze zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, wariant obejmujący wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie jest wariantem dla środowiska najbardziej korzystnym, skoro ze względu na emisje tlenków azotu i emisję hałasu (zwłaszcza w nocy), jak wynika z raportu, w tym tzw. raportu uzupełniającego, planowane zamierzenie będzie negatywnie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości tj działkę nr 559 stanowiącą własność Z. K. oraz działkę nr 265/4. Istotna jest tu okoliczność, że przy południowej granicy działki inwestora M. K. i Z. K. - od początku protestująca przeciwko przedmiotowej inwestycji - na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 11.12.2008r. wznoszą na nieruchomości nr 559 w odległości około 4m od granicy budynek mieszkalny, stąd też konieczne było przedstawienie innego wariantu lokalizacji przedsięwzięcia uwzględniającego usytuowanie tego budynku.

W raporcie przedstawionym przez inwestora brak jest rozważań w zakresie wpływu na środowisko, planowanego także w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia, budynku stacji z barem, sklepem, parkingiem dla samochodów ciężarowych i osobowych - czynnych 24 godziny na dobę, a raport powinien odnosić się do całego przedsięwzięcia (art.52 ust.1pkt.1 Prawa ochrony środowiska). Nadmierny hałas może wynikać np. z eksploatacji parkingu przy działającym całą noc sklepie i barze, może zakłócić ponadprzeciętną miarę możliwość korzystania z nieruchomości położonych w bezpośrednim lub dalszym sąsiedztwie inwestycji. W opinii Sądu oczywiste jest, że dane podawane na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia stanowią jedynie przewidywania inwestora, a precyzyjne informacje przedłożone być mogą dopiero na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie zwalnia to jednak inwestora od dokonania starannej oceny wpływu inwestycji na środowisko.

Podsumowując, pominięcie aspektu środowiskowego poprzez brak rozważenia realizacji innych wariantów ze wskazaniem wpływu na środowisko oznacza, iż raport w tym zakresie nie może zostać uznany za spełniający wymogi ustawy Prawo ochrony środowiska i już z tego powodu nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Przedłożony raport nie spełnia także wymogu z art.52 ust.1 pkt.11 Prawa ochrony środowiska, zgodnie z którym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. W tym zakresie raport zawiera stwierdzenie, że nie przewiduje się konfliktów społecznych, gdy tymczasem z akt sprawy wynika, że we wrześniu 2009r. do organu I instancji wpłynął protest mieszkańców miejscowości M. M. posiadających w pobliżu inwestycji domy jednorodzinne, nie godzących się z tak dużą rozbudową stacji paliw ( k.177 akt adm.). Co prawda protest ten wpłynął po dacie sporządzenia raportu ( raport opatrzony jest datą lipiec 2009r.), ale nie zmienia to faktu, iż planowana inwestycja taki konflikt generuje i niezbędne było ustosunkowanie się do tej kwestii.

Wadliwość raportu w tym zakresie wynikać może stąd, że organ I instancji naruszył w sposób mający wpływ na wynik sprawy art.32 ust.1 pkt.1 Prawa ochrony środowiska, w myśl którego przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania,(...). Z akt sprawy wynika, że na stronie BIP Urzędu Gminy M. w dniu 30.06.2010r. (k. 281 akt adm.) ukazało się obwieszczenie zawiadamiające strony w trybie art.10 §1 k.p.a. o zebranych dowodach i możliwości składania uwag, następnie w dniu 3 sierpnia 2010r (k.320 akt. adm.) w obwieszczeniu umieszczonym na stronie BIP oraz na tablicy ogłoszeń poinformowano o wydaniu decyzji przez organ I instancji. Takie działanie organu I instancji oczywiście nie spełnia przesłanek z w/w przepisu, ponieważ wymagane jest podanie do publicznej wiadomości danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania. Czynienie tego dopiero na etapie zakończenia postępowania przed organem I instancji i to w trybie art. 10 k.p.a. wyznaczając przy tym krótszy termin do składania uwag, jest zabiegiem spóźnionym, który nie może konwalidować naruszenia art.32 ust.1. Uchybienie to w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 lipca 2010r. nie odniósł się do uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa, czego wymaga zapis art. 56 ust. 8 Prawa ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym do 15.11.2008r). Nie odniósł się także do zastrzeżeń mieszkańców zgłaszanych na piśmie we wrześniu 2009r. wiedząc, że planowane przedsięwzięcie rodzi konflikt w miejscowej społeczności.

Odnośnie podnoszonej przez organ odwoławczy niespójności w decyzji organu I instancji polegającej na tym, że organ stwierdził brak potrzeby wykonania kompensacji przyrodniczej, mimo że w poprzednim punkcie decyzji zobowiązał wnioskodawców do jej wykonania, to wbrew temu stanowisku Sąd nie dopatrzył się naruszenia pkt 7 art. 52 Prawa ochrony środowiska. Przepis ten nakazuje zamieścić w raporcie opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. W ocenie Sądu nie ma sprzeczności między poleceniem zasadzenia wzdłuż granicy działki zieleni wysokiej a stwierdzeniem, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba wykonania kompensacji przyrodniczej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa ochrony środowiska przez kompensację przyrodniczą rozumie się zespół działań obejmujących w szczególności roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazowych. W ocenie Sądu zasadzenie zieleni wysokiej wzdłuż granicy działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, nie może być uznane w świetle powyższej definicji za kompensację przyrodniczą, w szczególności za zadrzewianie prowadzące do przywrócenia równowagi przyrodniczej na analizowanym terenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że organ odwoławczy naruszył przepis art.10 § 1 k.p.a. nie zawiadamiając stron przed wydaniem zaskarżonej decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący zarzucił, że z tego powodu organ nie uwzględnił faktu , iż pozwolenie na budowę domu udzielone Z. K. i M. K. zostało uchylone. Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja o pozwoleniu na budowę obowiązuje w obrocie prawnym, ponieważ nie została uchylona w toczącym się postępowaniu wznowieniowym. Jak wynika z załączonej do skargi decyzji Wojewody z dnia 9 marca 2010r., uchyla ona wydaną w trybie wznowieniowym decyzję Starosty S. o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego dla Z. K. i M. K. Organ II instancji analizował w/w pozwolenie na budowę domu mieszkalnego czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji.

Z tych względów uchybienie przepisowi art.10 § 1 k.p.a nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W orzecznictwie sądowo- administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Z uwagi na omówione wyżej uchybienia, przedłożony w sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji przez organ I instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaskarżona decyzja wydana na podstawie art.138 § 2 k.p.a.(w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) jest zatem zgodna z prawem, ponieważ konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części celem wyeliminowania wskazanych uchybień w raporcie , a także uczynienia zadość wymaganiom przepisu art.32 i 56 ust. 8 mającej w sprawie zastosowanie ustawy Prawo ochrony środowiska.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.