Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2270/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 42a, art. 20 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. sprawy ze skargi I. W. w [...] W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz I. W. w [...] W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2008 r. I. W. w [...] W. - zwana dalej "Skarżącą", zwróciła się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie obowiązku wystawiania informacji PIT-8C w sytuacji umorzenia należności za pobyt osoby fizycznej w izbie wytrzeźwień.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że Skarżąca na podstawie Uchwały nr LXXVI2333/2006 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, dokonywała umorzenia należności z tytułu opłaty za pobyt pacjenta w izbie wytrzeźwień, która to należność stanowi dochód Miasta [...] W..

W związku z powyższym, Skarżąca zwróciła się o wyjaśnienie, czy konieczne jest wystawienie deklaracji PlT-8C w sytuacji umorzenia należności za pobyt osoby fizycznej w izbie wytrzeźwień?

W ocenie Skarżącej, wystawienie deklaracji PIT-8C w przypadku umorzenia osobie fizycznej należności za pobyt w izbie jest bezzasadne, ponieważ z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", nie wynika, ażeby należność ta stanowiła "inne nieodpłatne świadczenie" mające charakter trwałego przysporzenia majątkowego w rozumieniu powyższej ustawy. Ustawa ta nie przewiduje opodatkowania wynikającego z umorzenia lub przedawnienia zobowiązań osób fizycznych, za wyjątkiem art. 14 ust. 2 pkt 6, zgodnie z którym takie opodatkowanie jest dopuszczalne, ale wyłącznie wobec przychodów wynikających z działalności gospodarczej. Umorzenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień jako należności administracyjnoprawnej Miasta [...] W. nie stanowi "przychodu z innych źródeł" w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej, za bezzasadnością stosowania w opisanej sytuacji art. 42a tej ustawy przemawia również fakt, że należność z tytułu opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień nie posiada charakteru zobowiązaniowego w rozumieniu prawa cywilnego, lecz administracyjnoprawny i wynika nie z czynności cywilnoprawnej, lecz z decyzji o przymusowym umieszczeniu w izbie, a nadto, stosownie do art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.f., do przychodów określonych w art. 14 ust. 1 i 2 nie zalicza się zwróconych, umorzonych lub zaniechanych podatków i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] kwietnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że umorzenie należności za pobyt osoby fizycznej w izbie wytrzeźwień stanowi dla tej osoby przychód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu, bowiem zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podlegają wszelkie dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c u.p.d.o.f. oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W ocenie organu, umorzone zobowiązania nie zostały objęte zwolnieniem podatkowym, ani zaniechaniem poboru podatku, zaś korzyści jakie osiąga osoba fizyczna z tytułu umorzenia należności stanowią dla niej realne przysporzenie majątkowe i przez to podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym, na Skarżącej ciąży obowiązek sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika.

Pismem z dnia 12 maja 2008 r. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony przez Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska zawartego w wydanej interpretacji. Podniósł dodatkowo, że do wniosku o wydanie interpretacji nie dołączono kopii Uchwały Nr LXXVI/2333/2006, a nawet gdyby Uchwała ta została załączona, organ podatkowy nie był zobowiązany ani uprawniony do oceny dokumentów dołączonych do wniosku.

W skardze na powyższą interpretację wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 42a w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 3 pkt 3 oraz art. 14 ust. 2 pkt 6 u.p.d.o.f.;

2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14b, art. 120, art. 122, art. 125 § 1, art. 155 § 1, art. 160 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej.

Odnośnie twierdzenie organu, że Skarżąca nie przedstawiła kopii Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 13 czerwca 2006 r., Skarżąca stwierdziła, iż ww. Uchwała została załączona do wniosku, co wynikało z jego treści. Wskazała, że jeśli z jakichś przyczyn organ podatkowy zagubił kopię uchwały załączoną do wniosku, to ciążył na nim obowiązek wezwania do złożenia tego dokumentu. Zaniechanie uzupełnienia wniosku o zagubiony przez organ podatkowy załącznik stanowiło - w ocenie Skarżącej - rażące naruszenie art. 122, art. 125 § 1, art. 155 § 1, art. 160 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarżąca podniosła, że wbrew temu, co twierdzi organ podatkowy, art. 14b Ordynacji Podatkowej nie zawiera sformułowania, iż organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego. Podkreśliła, że omawiana uchwała jest aktem prawa miejscowego, opublikowanym, powszechnie obowiązującym i powszechnie dostępnym. Oznacza to, że jej treść winna być uwzględniona przez organ podatkowy bez przeprowadzania jakiegokolwiek dowodu, albowiem treść prawa, w tym prawa miejscowego, nie podlega dowodzeniu.

Zdaniem Skarżącej, zaskarżona interpretacja pomija okoliczność, że należność za pobyt w izbie jest ściśle związana z osobą dłużnika, co oznacza, że w wypadku umorzenia należności w związku ze zgonem zobowiązanego nie może być mowy o jakimkolwiek realnym przysporzeniu majątkowym, a więc i o przychodzie.

Skarżąca wskazała, że organ podatkowy całkowicie zignorował okoliczność, iż opłaty z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień nie posiadają charakteru zobowiązaniowego w rozumieniu prawa cywilnego, lecz administracyjnoprawny i wynikają nie z czynności cywilnoprawnej, lecz z decyzji o przymusowym umieszczeniu w izbie. Zignorował również fakt, że należności z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień stanowią dochód budżetu Miasta [...] W., wobec czego nie mogą być zaliczone do przychodów określonych w art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, a zatem brak jest podstaw do wystawiania przez Skarżącą informacji PIT-8C. W ocenie Skarżącej, wniosek ten wynika z faktu, że zgodnie z art. 42a u.p.d.o.f. informacja PIT-8C dotyczy przychodów określonych w art. 20 ust. 1 z wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ustalony w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. katalog przychodów obejmuje co prawda "inne nieodpłatne świadczenia" - ale tylko takie, które nie zostały wymienione w art. 12 - 14 i 17 tej ustawy.

Skarżąca zarzuciła również, że organ podatkowy błędnie przyjął, iż w omawianej sytuacji dopuszczalne jest zastosowanie interpretacji rozszerzającej zakres stosowania przepisu obowiązującego osoby prowadzące działalność gospodarczą również na inne osoby nie objęte dyspozycją tego przepisu. Skarżąca wskazała nadto, że wydana interpretacja w istotny sposób godzi w jej interes, albowiem powoduje konieczność ponoszenia olbrzymich i niezasadnych kosztów sporządzania i doręczania informacji PIT- 8C, co w wielu przypadkach z uwagi na brak możliwości ustalenia miejsca zameldowania lub zamieszkania osób umieszczonych w izbie jest niemożliwe.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony przez Ministra Finansów, w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w uzasadnieniu dotychczas prezentowane stanowisko. Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, uznając je za niezasadne, wskazał, że treść uchwały dołączonej do wniosku nie wpłynęłaby na stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Pytanie sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego tam stanu faktycznego dotyczyło bezpośrednio wykładni art. 42a u.p.d.o.f., a ściśle rzecz biorąc, zakresu wynikającego z tego przepisu obowiązku sporządzania informacji PIT-8C.

Mając jednak na względzie treść powyższego przepisu, w której mowa jest, m.in. o wypłacie należności i świadczeń określonych w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., sedno sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy w istocie rzeczy kwestii, czy poprzez umorzenie należności z tytułu opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień powstaje u osoby fizycznej, na rzecz której dokonano takiego umorzenia, przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Udzielenie odpowiedzi twierdzącej na tak postawione pytanie oznaczałoby bowiem w konsekwencji, iż Skarżąca zobowiązana jest na podstawie art. 42a u.p.d.o.f. do sporządzania informacji według ustalonego wzoru (PIT-8C) o wysokości przychodów i przekazywania jej w terminie określonym w tym przepisie podatnikowi (osobie fizycznej) oraz właściwemu urzędowi skarbowemu - czyli tak, jak uznano w zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie interpretacji indywidualnej. Natomiast przyjęcie poglądu przeciwnego oznaczałoby, iż prawidłowe jest stanowisko Skarżącej zawarte w jej wniosku o wydanie interpretacji, tzn., iż w przedstawionym przez nią stanie faktycznym obowiązek taki nie występuje.

Przystępując do oceny tego sporu zgodzić się należy z opinią Dyrektora Izby Skarbowej, iż użyte w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. sformułowanie "w szczególności" świadczy o tym, iż katalog przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty, co sprawia, że do tej kategorii przychodów można również zaliczyć inne przychody niż te, których przykłady wymienione zostały w tym przepisie.

Otwarta formuła tego przepisu nie oznacza jednak, iż pojęcie "przychodów z innych źródeł" ma nieograniczony zakres obejmujący wszelkie mogące wchodzić w rachubę i mające kontekst materialny relacje, jakie zachodzić mogą pomiędzy podmiotami prawnymi, w tym wszelkie formy rezygnacji z wierzytelności przysługujących jednemu z tych podmiotów wobec drugiego z nich - zwłaszcza, iż w niniejszym przypadku chodzi o relacje osób fizycznych ze związkiem publicznoprawnym, jakim jest jednostka samorządu terytorialnego, a ściślej rzecz biorąc z jednostką budżetową takiego związku.

Należy także podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z umorzeniem należności z tytułu opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień. Jak słusznie wskazano we wniosku o wydanie interpretacji opłata ta nie wynika z czynności o charakterze cywilnoprawnym, lecz ma charakter administracyjnoprawny. Pobyt w izbie wytrzeźwień, zwykle poprzedzony przymusowym tam doprowadzeniem, wiąże się zaistnieniem okoliczności, o których mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm.). Również obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień wynika wprost z przepisów tej ustawy, tj. z jej art. 42 ust. 5, który stanowi, iż za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty. Z kolei w myśl ust. 5a tego artykułu, egzekucja należności, o których mowa w ust. 5, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Należności z tytułu opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień stanowią dochód jednostki samorządu terytorialnego - Miasta [...] W.. W rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.), opłaty te stanowią dochody publiczne (art. 5 ust. 2 pkt 2).

Zgodnie z art. 43 ust. 1 tej ostatniej ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym należności pieniężne, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, przypadające jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym mogą być umarzane, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty, na zasadach określonych przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, z zastrzeżeniem ust. 3.

Kolejny ustęp tego artykułu (ust. 2) zawiera delegację ustawową, w ramach której wydana została wspomniana we wniosku Skarżącej Uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 13 czerwca 2006 r. określająca zasady udzielania ulg w spłacie należności pieniężnych przypadających Miastu [...] W. i jej jednostkom organizacyjnym. Przepisy tej właśnie Uchwały stanowią także podstawę do umarzania należności z tytułu opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień. Stosownie do postanowień tej Uchwały, udzielanie ulg w odniesieniu do należności o charakterze administracyjnoprawnym następuje w drodze jednostronnego oświadczenia woli wierzyciela (§ 5 ust. 1 pkt 1).

W świetle przytoczonych wyżej uregulowań, w ocenie Sądu, nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, iż umorzenie osobie fizycznej opłaty o charakterze administracyjnym, której obowiązek uiszczenia wynika wprost z ustawy, przez publicznoprawnego wierzyciela - jednostkę samorządu terytorialnego (bądź jej jednostkę organizacyjną), na podstawie przepisów wydanego na mocy upoważnienia ustawowego aktu prawa miejscowego, a więc suwerenna decyzja związku publicznoprawnego (gminy) o rezygnacji z przypadających mu należności, stanowi dla adresata takiej decyzji zdarzenie powodujące obowiązek uiszczenia daniny publicznej (podatku dochodowego od osób fizycznych) na rzecz innego związku publicznoprawnego - państwa. Tak byłoby bowiem, gdyby uznać, iż u osoby, której umorzono opłatę powstał przychód z innych źródeł mieszczący się w ramach art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Dodać należy, iż w praktyce oznaczałoby to, iż przychód ten podlegałby w całości opodatkowaniu, ponieważ w takim przypadku trudno mówić o wskazaniu jakichkolwiek kosztów jego uzyskania. Gdyby uznać za prawidłowy i konsekwentnie przyjąć do stosowania tak szeroki sposób rozumienia pojęcia "przychodów z innych źródeł", jak postulowany w zaskarżonej interpretacji i oparty na twierdzeniu, iż korzyści, jakie osiąga osoba fizyczna z tytułu umorzenia należności stanowią dla niej realne przysporzenie i przez to podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych - oznaczałoby to, iż jako taki przychód należałoby traktować również każde umorzenie przez właściwy organ na rzecz osoby fizycznej jakiejkolwiek daniny publicznej, w tym każdego rodzaju podatku, nie wyłączając umorzenia samego podatku dochodowego od osób fizycznych, bowiem także w tym ostatnim przypadku podatnik - osoba fizyczna, poprzez umorzenie mu tego podatku (zaległości w tym podatku) również osiąga tak rozumianą korzyść stanowiącą dla niego realne przysporzenie.

Należy także zwrócić uwagę na wskazywany przez Skarżącą art. 14 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.f. Wprawdzie przepis ten dotyczy przychodów z działalności gospodarczej, niemniej może on stanowić pewnego rodzaju wskazówkę interpretacyjną również w odniesieniu do określenia zakresu pojęcia "przychodów z innych źródeł". W myśl tego przepisu, do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 (przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej), nie zalicza się zwróconych, umorzonych i zaniechanych podatków i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Skoro więc u osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, w sytuacji umorzenia wskazanych w tym przepisie rodzajów należności wystarczającą podstawą do nie traktowania ich jako przychodów jest fakt nie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, to trudno przyjąć, iż w przypadku, gdy należności te zostały umorzone poza sferą tej działalności, a więc, o czym była już mowa, gdzie w ogóle trudno jest mówić o kosztach uzyskania przychodów, to w takiej sytuacji umorzenie tych należności powinno być uważane za powstanie podlegających opodatkowaniu przychodów.

Problem traktowania umorzenia określonego zobowiązania w kategoriach przychodów z innych źródeł, opodatkowanych u osoby fizycznej, na rzecz której dokonano takiego umorzenia, obecny jest zarówno w piśmiennictwie podatkowym, jak i orzecznictwie sądowym. I tak, jako przykład osiągnięcia przychodu z innych źródeł wskazywana jest kwota pożyczki umorzonej przez zakład pracy emerytowi bądź renciście (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki - komentarz do art. 42a u.p.d.o.f. - pkt 4, Komentarz LEX/el. 2008). Z kolei w wyroku NSA z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1184/07 (niepublik.) stwierdzono, m.in., iż "pogląd, że umorzona pożyczka (lub kredyt) stanowi dla pożyczkobiorcy (kredytobiorcy) przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., nie budzi w orzecznictwie wątpliwości (...). Z chwilą umorzenia wierzytelności z tego tytułu, kredyt (pożyczka) traci swój zwrotny charakter i staje się trwałym (definitywnym) przysporzeniem majątkowym dłużnika."

Wnioski wynikające z powyższego wyroku NSA nie mogą być jednak odniesione do niniejszej sprawy, gdyż dotyczą właśnie sfery stosunków cywilnoprawnych, nie zaś umorzenia opłaty o charakterze administracyjnoprawnym, a ponadto w rozpoznawanej sprawie nie mamy również do czynienia ze zwrotnym charakterem świadczenia, które w wyniku umorzenia staje definitywnym przysporzeniem majątkowym dłużnika, jako że za takie świadczenie nie może być uważany pobyt w izbie wytrzeźwień, który nastąpił w następstwie zaistnienia okoliczności określonych we wspomnianym już art. 40 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Z powyższych względów uznać należy, iż umorzenie należności z tytułu opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, nie powoduje u osoby, na rzecz której dokonano tego umorzenia, powstania przychodu z innych źródeł, a w związku z tym w takim przypadku Skarżąca nie jest zobowiązana do wystawienia, w oparciu o art. 42a u.p.d.o.f., informacji PIT-8C. Tym samym zaskarżona interpretacja narusza art. 42a w związku z art. 20 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.

Natomiast nieuzasadnione są podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14b, art. 120, art. 122, art. 125 § 1, art. 160 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej.

Należy podkreślić, iż przedmiotem zaskarżenia do Sądu i dokonywanej przez ten Sąd oceny pod względem zgodności z prawem, nie jest odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, lecz wydawana w indywidualnej sprawie pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego.

Natomiast sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnoszą się do stanowiska i argumentacji przedstawionej nie w interpretacji indywidualnej, lecz właśnie w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Te z kolei podyktowane były treścią argumentacji zawartej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Sporna na tym etapie postępowania okazała się bowiem kwestia, czy do wniosku o wydanie interpretacji załączona została, czy też nie, wspomniana w niej Uchwała nr LXXVI/2333/2006 Rady Miasta st. Warszawy z dnia 13 czerwca 2006r., a co za tym idzie, jaki był zakres stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą w jej wniosku.

Spór w powyższym zakresie jest o tyle bezprzedmiotowy, iż jak trafnie zauważono skardze, wskazana we wniosku Uchwała jest aktem prawa miejscowego, opublikowanym w dzienniku promulgacyjnym i powszechnie dostępnym, co oznacza, iż jej treść powinna być znana organowi podatkowemu z urzędu, a ponadto treść obowiązujących przepisów prawa, w tym także prawa miejscowego, nie podlega dowodzeniu. Abstrahując zatem od kwestii, czy powyższa Uchwała zawierała postanowienia, które mogły być przydatne przy dokonywaniu wykładni przepisów podatkowych zawartych w u.p.d.o.f., w tym zwłaszcza art. 42a tej ustawy - wykładni tego przepisu dotyczył bowiem bezpośrednio wniosek Skarżącej, treść tej Uchwały nie może być traktowana jako element stanu faktycznego, lecz jako element szeroko rozumianego stanu prawnego, który powinien co do zasady być brany pod uwagę przy wydawaniu interpretacji podatkowej.

W związku z powyższym, podnoszone w skardze zarzuty naruszenia tych przepisów Ordynacji podatkowej, które dotyczą kwestii związanych z postępowaniem dowodowym, czy też ustalaniem przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, oparte na twierdzeniu, iż organ podatkowy był zobowiązany do wezwania Skarżącej do przedłożenia zagubionego przez ten organ załącznika do wniosku (Uchwały), pomijając już, iż pozostają w sprzeczności ze słusznym skądinąd stanowiskiem Skarżącej, iż treść obowiązujących przepisów nie wymaga dowodzenia - są bezprzedmiotowe i jako takie niezasadne.

Mając na względzie powyższe rozważania i wnioski, Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, późn. zm), orzekł jak w sentencji.