Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1837/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134  par. 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61,  art. 157 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki ( spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku P. Z., zwanego dalej również "skarżącym", o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymał w mocy własne postanowienie kwestionowane przez skarżącego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na użytkowanie części zamierzenia inwestycyjnego, stanowiącego odcinek drogi o długości [...] będący przedłużeniem ulicy [...] zlokalizowanej w [...], a częściowo w miejscowości [...], do skrzyżowania tej ulicy z ulicą [...] w [...] (drogą krajową nr [...]) wraz z towarzyszącym temu odcinkowi wiaduktem usytuowanym nad torami kolejowymi relacji PKP [...] – [...] oraz towarzyszącymi jej elementami zagospodarowania terenu, sieciami uzbrojenia terenu, drogami dojazdowymi i drogą technologiczną, z wyłączeniem dróg określonych w zatwierdzonym – w decyzji nr [...] z dnia [...] września 2010 r. – projekcie budowlanym, jako: droga dojazdowa nr [...] i droga dojazdowa nr [...], jednocześnie zobowiązując inwestora do wykonania określonych robót budowlanych w terminie do dnia [...] maja 2014 r. i przedłożenia wymaganych opinii.

Organ wojewódzki wydał powyższą decyzję na podstawie art. 59 ust. 1 i 3 w związku z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), zwanej dalej "pr.bud." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.".

W dniu [...] marca 2016 r. P. Z. złożył pismo, w którym wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż dopuszczono do użytkowania obiekt, który został zrealizowany w trybie samowoli budowlanej, naruszającej interesy osób trzecich, o czym świadczy, m.in.:

– brak pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzeń wodnych (zbiornik Z-1, Z-2 i Z-3) oraz na wprowadzanie ścieków do ziemi,

– brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: zgody na przebudowę sieci gazowej wysokiego ciśnienia, zgody na przebudowę sieci energetycznej wysokiego napięcia,

– budowa skrzyżowania drogi krajowej z ul. [...] poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a także

– budowa nowych (dotychczas nie istniejących) obiektów budowlanych i urządzeń poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, tj.: zasilania i oświetlenia skrzyżowania, sygnalizacji świetlnej, odwodnienia w postaci: kanalizacji zamkniętej, wpustów ściekowych ws-51 i ws-52 oraz studzienki rewizyjnej Sr-50 oraz urządzenia wodnego (zbiornik infiltracyjny Z-3).

Ponadto skarżący wskazał, że samowolnie zbudowane skrzyżowanie jest źródłem ponadnormatywnego hałasu, który został stwierdzony w analizie porealizacyjnej w stosunku do nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w punkcie pomiarowym [...]. Z powyższych okoliczności skarżący wywiódł swój interes prawny do złożenia ww. wniosku.

W konsekwencji skarżący stwierdził, że doszło do naruszenia warunku określonego w art. 5 ust. l pkt. le pr.bud. Jako główną przyczynę ponadnormatywnego hałasu, skarżący wskazał brak płynności ruchu pojazdów po drodze krajowej z uwagi na nowe skrzyżowanie i sygnalizację świetlną.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 61a § 1 w związku z 156 § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Organ stwierdził, że w sytuacji, gdy inwestor prowadził proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę bez dokonania istotnych odstępstw, zgodnie z art. 59 ust. 7 pr.bud., potwierdzonym wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, tylko inwestorowi przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie (patrz wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 825/11).

Odnosząc się do argumentów skarżącego zawartych we wniosku organ wskazał ponadto, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć jedynie kwestii formalnych. Nie może ono wprost dotyczyć zagadnienia, czy przesłanki nieważności decyzji rzeczywiście zaistniały w rozpatrywanej sprawie. Kwestia ta może być wyjaśnione dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W świetle powyższego, merytoryczne zarzuty skarżącego podnoszone we wniosku, zdaniem organu, pozostają bez wpływu na treść opisywanego rozstrzygnięcia.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący w dniu [...] maja 2016 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyżej opisanym postanowieniem.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. postanowienie, w którym utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Powyższe rozstrzygnięcie organ wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 k.p.a.

Organ wskazał, że ponowna analiza materiału dowodowego uzasadniała odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ skarżący nie mógł zostać uznany za stronę postępowania prowadzonego w nadzwyczajnym trybie.

Organ odwoławczy wskazał, że nie zawsze zachodzi tożsamość podmiotów występujących w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji. Niemniej jednak punktem wyjścia przy ustalaniu kręgu stron postępowania nadzwyczajnego jest przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego. Skoro wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji o wydaniu pozwolenia na użytkowanie, to należy odnieść się do przepisów, które określały krąg podmiotów mogących występować jako strony tego postępowania.

W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 7 pr.bud. stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Zarówno zatem w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym krąg podmiotów winien być ustalany w oparciu o treść art. 59 ust. 7 pr.bud. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a.

Powyższe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżył w dniu [...] lipca 2016 r. P. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia w całości materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuznania skarżącego za stronę postępowania nieważnościowego;

2) naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. – poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącego.

Skarżący ponadto wskazał, że dyspozycja art. 59 ust. 7 pr.bud. nie będzie miała zastosowania, jeżeli istotnie odstąpiono od warunków pozwolenia na budowę, co zdaniem skarżącego miało miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji zastosowanie znajdzie art. 28 k.p.a. określający strony postępowania administracyjnego, do których skarżący należy, ze względu na interes prawny w postaci ochrony przed nadmiernym hałasem.

W odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2016 r. na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że wyjaśnienia zawarł w skarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, jest bezzasadna.

W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma art. 61a § 1 k.p.a., na który powołał się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. Zastosowanie tego przepisu w rozpatrywanej sprawie wymaga uwzględnienia rozumowania obejmującego dwa etapy, a przez to dwa typy argumentów.

Przede wszystkim fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 61 § 1 k.p.a. jest to, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W rozpatrywanej sprawie możemy pominąć wszczęcie postępowania z urzędu. Oznacza to jednak, że postępowanie administracyjne powinno być wszczęte, gdy żądanie określonego działania organu administracji zostaje wniesione przez stronę postępowania, to znaczy osobę, której przysługuje przymiot strony w rozumieniu rozdziału 6 kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli do organu administracyjnego skierowane jest żądanie przez podmiot, któremu przysługuje przymiot strony, organ ma obowiązek wszcząć postępowanie. Należy podkreślić, że organom administracji co do zasady nie została zapewniona żadna sfera swobodnego (dyskrecjonalnego) uznania. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają bowiem wyrażeń typu "organ może wszcząć..." lub "organ rozważy zasadność wszczęcia postępowania..." itp.

Wyjątek od przedstawionej reguły obowiązkowego wszczęcia postępowania zawiera powołany art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten explicite wskazuje, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (a więc żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, wówczas organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie można pominąć odmowę wszczęcia postępowania, która wynikałaby z przesłanek przedmiotowych, tzn. uzasadniona byłaby "innymi uzasadnionymi przyczynami". Kluczowe znaczenie ma jednak okoliczność, że odmowa wszczęcia postępowania powinna nastąpić w przypadku wniesienia żądania przez osobę niebędącą stroną, to jest osobę której nie przysługuje przymiot (status) strony. Ta ostatnia norma jest w równym stopniu bezwzględnie wiążąca dla organu administracji (imperatywna), jak wskazana wyżej norma nakazująca wszczęcie postępowania na wniosek strony, wynikająca z art. 61 § 1 k.p.a. W tym przypadku organowi administracji również nie przysługuje swobodne uznanie w zakresie ustalenia obowiązku odmowy wszczęcia postępowania.

Drugą zasadą kluczową dla rozpatrywanej sprawy, a ściśle mówiąc zasadą uzupełnioną przez szereg wyjątków od normy ogólnej (leges speciales), jest norma wyrażona w art. 28 k.p.a., że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Wykładnia systemowa tego przepisu przyjęta powszechnie przez naukę prawa administracyjnego, a także orzecznictwo sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, że organy administracji mają obowiązek zbadania interesu prawnego podmiotu twierdzącego, że przysługuje mu przymiot strony, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia z drugim rozwiązaniem. Art. 59 ust. 7 pr.bud. stwierdzający, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, stanowi właśnie wyjątek (lex specialis) w stosunku do art. 28 k.p.a. Przesądza o tym nie tylko brzmienie art. 59 ust. 7 pr.bud. przypominające swoją strukturą sposób sformułowania art. 28 k.p.a., ale także użycie przysłówka "wyłącznie". Inne podmioty zainteresowane pozwoleniem na użytkowanie, nawet gdyby wykazały posiadanie interesu prawnego w rozstrzygnięciu co do użytkowania obiektu budowlanego, są z mocy ustawy wyłączone z takiego postępowania.

Przedstawiona zasada ograniczenia stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie jedynie do inwestora ma oczywiście zastosowanie przede wszystkim do postępowań zwykłych. Jest to oczywiste, gdyż przecież to inwestor po zrealizowaniu inwestycji występuje (w przewidzianych ustawą przypadkach) o pozwolenie na użytkowanie. Orzecznictwo sądowoadministracyjne przesądziło jednak w sposób nie budzący wątpliwości, że zasada ograniczenia kręgu stron w postępowaniu administracyjnym dotyczących pozwolenia na użytkowanie tyko do inwestora ma zastosowanie również w przypadku tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania, w tym postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W jednym z niedawnych orzeczeń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2950/15, stwierdził, że przepisem szczególnym wobec art. 28 k.p.a. jest art. 59 ust. 7 pr.bud. "Przedmiotu sprawy ... o pozwolenie na użytkowanie nie zmienia tryb, w którym sprawa jest rozpatrywana. Krąg stron jest tożsamy w trybie zwykłym, jak i w trybie postępowania nieważnościowego" (LEX nr 2159969).

W rozpatrywanej sprawie powyższe zasady prawa znajdują bezpośrednie i bezwzględne zastosowanie: z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego może wystąpić wyłącznie inwestor (art. 59 ust. 7 w związku z art. 157 § 2 k.p.a.). Nie ma wątpliwości, że skarżący P. Z. nie jest inwestorem w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie części zamierzenia inwestycyjnego stanowiącego odcinek drogi o długości [...], będący przedłużeniem ul. [...] w [...]. Skarżący powołuje się na swój interes prawny wskazując na przepisy ustawy prawo budowlane oraz ustawy prawo wodne. W świetle wskazanych wyżej zasad systemu prawa wyrażonych w szczególności w art. 59 ust. 7 w związku z art. 157 § 2 k.p.a. żądanie skarżącego należy uznać za bezpodstawne. Gdyby organ dokonał wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego złożonego w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. i uzupełnionego pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. to takie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowiłoby naruszenie prawa.

Dlatego zatem organ pierwszej instancji nie był upoważniony do badania, czy w przypadku wymienionego wyżej odcinka drogi wystąpiły okoliczności będące przesłankami stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Jak bowiem słusznie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu wydanym w drugiej instancji w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności najpierw prowadzi się postępowanie wstępne, o charakterze formalnym, mające na celu ustalenie kręgu stron danego postępowania, a dopiero po rozstrzygnięciu w tym zakresie można badać stronę przedmiotową, czyli występowanie przesłanek nieważności.

Przedstawione rozumowanie uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie ww. odcinka drogi znajduje również swoje uzasadnienie w przepisach o charakterze przedmiotowym. Najlepiej rzecz ujął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II OSK 1792/15 (LEX nr 2169050). NSA stwierdził, że "wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane nie mogą podlegać ponownemu sprawdzaniu (pod kątem legalności wybudowania) przez organy nadzoru budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego. Fakt przyjęcia budynku [lub innego obiektu budowlanego] do użytkowania jednoznacznie potwierdza, że obiekt wybudowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami".

Wskazana zasada wyraża bardzo istotną regułę wynikającą z wykładni systemowej, a także funkcjonalnej przepisów obowiązującej ustawy prawo budowlane. nie można mianowicie podnosić argumentów wadliwego wydania pozwolenia na budowę albo niezgodnego z pozwoleniem na budowę zrealizowania obiektu budowlanego, jeśli została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Zasada ta wynika z przekonania, że w postępowaniu o pozwoleniu na użytkowanie właściwe organy dokonały ponownego sprawdzenia zarówno legalności powstającego budynku, tj. posiadania odpowiednich pozwoleń i spełnienia innych warunków rozpoczęcia prac budowlanych, jak i właśnie realizacji inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Przedstawiona powyżej zasada regulująca niedopuszczalność badania legalności obiektu budowlanego dopuszczonego do użytkowania stanowi drugą przesłankę, dla której wniosek złożony przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógłby rozpatrywać co do meritum argumentów skarżącego odwołujących się do wad postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie, takich jak brak: pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę urządzeń wodnych (zbiorniki infiltracyjne Z-1 i Z-2), decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzającej uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, opinii geotechnicznej, decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych itp. Wskazany organ nie mógłby zatem rozstrzygać czy rzeczywiście doszło do – jak twierdzi skarżący – do samowoli budowlanej w procesie realizacji zamierzenia inwestycyjnego stanowiącego odcinek ww. drogi w [...].

Przedstawioną zasadę niedopuszczalności badania obiektów budowlanych pod kątem legalności po wydaniu pozwolenia na użytkowanie można zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie uzasadniać również domniemaniem legalności ostatecznej decyzji administracyjnej. Domniemanie takie wynika z art. 16 § 1 k.p.a. i oznacza, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja organu administracji publicznej wydana w określonej sprawie, dopóty organ prowadzący postępowanie w tym samym przedmiocie zobowiązany jest do jej uwzględnienia. Gdyby zatem do organu wpłynęło żądanie ponownego postępowania w stosunku do określonego przedmiotu, to organ powinien odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 k.p.a. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 926/14, LEX nr 2000046; oraz wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akr I OSK 3284/15, LEX nr 2142168).

Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.