Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1666/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par 3, art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 300/07 w sprawie ze skargi G. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1666 /07

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez G. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] W. z dnia [...], którą to decyzją orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u G. C. choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] pkt [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 – dalej zwanego rozporządzeniem).

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż wydano ją w oparciu o orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz ocenę narażenia zawodowego.

Odwołanie od tej decyzji złożyła G. C. twierdząc, iż ustalenia organu I instancji były "niepełne".

Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie i zasadnie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej.

Organ odwoławczy wskazał, że w okresie [...]r. – [...]r. G. C. pracowała w [...] zakładach pracy na różnych stanowiskach, obsługiwała m. in. maszyny do pisania i wykonywała czynności wymagające częstych ruchów zginania i prostowania rąk w stawach nadgarstkowych.

Następnie w latach [...] – [...] zatrudniona była w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym [...] w W., gdzie pracowała jako: st. księgowy, specjalista ds. inwentaryzacji i st. statystyk medyczny co było związane z obsługą komputera i liczeniem na kalkulatorze elektronicznym, zaś od [...] przebywa na emeryturze.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. podał, iż w przedmiotowej sprawie orzeczenia wydali: [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł., nie potwierdzając obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, co oznacza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Skargę na powyższą decyzję złożyła G. C. podnosząc, że w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione zasadnicze rozbieżności między opiniami lekarzy orzeczników, a opinią chirurga w karcie historii choroby z Przychodni Chirurgii Plastycznej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne jest zgodne z przepisami prawa zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż przeprowadzone przez jednostki orzecznicze I i II stopnia badania oraz sporządzone przez nie orzeczenia lekarskie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u G. C. choroby zawodowej, z powodu braku klinicznych objawów [...] w obrębie nadgarstka. Rozpoznano natomiast u skarżącej inne schorzenia tj. [...] odcinka szyjnego z zaawansowanymi zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa we wszystkich odcinkach.

W tej sytuacji zdaniem Sądu nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Nadto przeprowadzona ocena narażenia zawodowego wskazuje, iż skarżąca nie była narażona na długotrwałe wykonywanie czynności obciążających kończyny górne ruchami monotypowymi.

Sąd pierwszej instancji stwierdził też, iż orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania, jako ostateczne wiązało organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej i stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm. –dalej zwanej p.p.s.a.) skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. C. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie obrazy przepisów postępowania poprzez naruszenie:

- art. 106 § 3 p.p.s.a. mającą istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na nieprzeprowadzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z wnioskiem skarżącej zawartym w skardze dowodu z dokumentacji medycznej zgromadzonej w niniejszej sprawie przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. w wyniku czego uwadze Sądu uszedł fakt, iż organy administracji obu instancji wbrew postanowieniom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, bowiem nie odniosły się do wniosku skarżącej, zawartego w odwołaniu z [...] r. od orzeczenia lekarskiego [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. nr [...] z [...] co do zbadania czy w związku z załączonym opisem badania radiologicznego z [...] skarżąca cierpi na chorobę zawodową określoną w pkt [...] wykazu chorób zawodowych,

stanowiącego załącznik do rozporządzenia,

- art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 kpa polegającą na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi pomimo, iż jak wynika z wyżej przedstawionych okoliczności, organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie z naruszeniem powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Stawiając te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, w postępowaniu kasacyjnym, albowiem koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.

Ponadto wniesiono o przeprowadzenie na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 ppsa dowodu z odwołania skarżącej z [...] od orzeczenia lekarskiego [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. nr [...] z [...] oraz załączonego do niego opisu badania rtg nadgarstków z [...] na okoliczność, iż nieprzeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z wnioskiem skarżącej zawartym w skardze do tego Sądu dowodów z dokumentacji medycznej zgromadzonej w niniejszej sprawie spowodowało, iż Sąd ten nie dostrzegł, iż organy administracji publicznej obu instancji nie wyjaśniły sprawy, czym dopuściły się wskazanych wyżej naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu powyższej skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podniósł, że G. C. w swej skardze do Wojewódzkiego Sądu wniosła o skontrolowanie legalności decyzji organów administracji obu instancji. Zdaniem skarżącej organy te nie wyjaśniły dostatecznie sprawy, bowiem nie zbadały czy występujące w dokumentacji medycznej skarżącej nieprawidłowości kwalifikują się do stwierdzenia innego, poza obustronnym zespołem cieśni nadgarstka, schorzenia zawodowego w obrębie kończyn górnych. W celu umożliwienia wszechstronnej kontroli swych zarzutów G. C. wnosiła o zażądanie pełnej dokumentacji medycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wbrew wnioskowi skarżącej, nie zażądał od organów administracji pełnej dokumentacji medycznej, ograniczając się do oparcia orzeczenia wyłącznie o akta administracyjne sprawy.

Tymczasem z informacji i dokumentów przekazanych pełnomocnikowi przez skarżącą wynika, iż w odwołaniu z [...] od orzeczenia lekarskiego [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. nr [...] z [...] wnosiła ona o zbadanie czy w związku z załączonym opisem badania radiologicznego z [...] nie cierpi na chorobę zawodową określoną w pkt [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Analiza orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nr [...] z [...] prowadzi do wniosku, iż nie odniósł się on w ogóle do wniosku skarżącej, ograniczając się wyłącznie do zbadania czy skarżąca cierpi na zespół cieśni nadgarstków.

W tej sytuacji zdaniem skarżącej nie budzi wątpliwości, iż organy administracji nie wyjaśniły wszechstronnie sprawy, czym naruszyły postanowienia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku nieprzeprowadzenia dowodu z wnioskowanych przez skarżącą dokumentów dopuścił się naruszenia art. 106 § 3 ppsa, a także art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z przytoczonymi wyżej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie kasacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, natomiast z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej w zakresie naruszenia określonych przepisów prawa.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, iż chybiony jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 kpa.

Autor skargi kasacyjnej naruszenia przytoczonych wyżej przepisów upatruje w tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził zgodnie z wnioskiem skarżącej dowodu z dokumentacji medycznej, a przez co uwadze Sądu uszedł fakt, iż organy administracji obu instancji nie dążyły do wyjaśnienia czy schorzenia, na które cierpi skarżąca dają podstawę do stwierdzenia innej niż zespół cieśni nadgarstków, choroby zawodowej.

Zawarte we wniesionej skardze kasacyjnej uzasadnienie przedstawionych zarzutów wymaga wyjaśnienia, iż przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a co jednak istotne, rozstrzyga w granicach danej sprawy.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W związku z tym zauważyć należy, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. np. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

Podkreślić też trzeba, iż Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej.

Kolejną wymagającą wyjaśnienia kwestią jest to, iż celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne zatem wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.

Odnosząc przedstawione wyżej uwagi do rozpatrywanej sprawy to trzeba stwierdzić, że przedmiotem niniejszej sprawy było stwierdzenie, czy są podstawy do rozpoznania u G. C. choroby zawodowej w postaci [...] w obrębie nadgarstka (poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu). Tym samym nie było podstaw do dokonania przez Sąd pierwszej instancji oceny czy u skarżącej występują inne niż wskazane w kontrolowanej decyzji choroby, bowiem przedmiotem sprawy było stwierdzenie istnienia określonej choroby wskazanej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, a nie stwierdzenie istnienia jakiejkolwiek innej choroby zawodowej. Przeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej i wydanie w efekcie rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 kpa stanowiłoby uchybienie wymogom art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji stwierdzić też należy, iż zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie nie jest uprawniony.

Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny.