Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 198/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Po 408/09 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Po 408/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 marca 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną podatnika, w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że następstwem realizacji ustalonego w stosunku do skarżącego zobowiązania podatkowego, będzie wezwanie go przez organ podatkowy do zapłaty kwoty zobowiązania ustalonego z tytułu czynności z mocy prawa nieważnej oraz ewentualnie wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego z jego majątku. Okoliczność powyższa uzasadnia stwierdzenie, że poniesie on znaczną szkodę majątkową spowodowaną zaniechaniami i błędami organów podatkowych w zakresie prowadzonego postępowania. Skarżący prowadzi bardzo aktywnie działalność inwestycyjną i wszystkie swoje oszczędności lokuje w przedsięwzięcia gospodarcze i ruchomości oraz nieruchomości. Konieczność natychmiastowej sprzedaży majątku lub wycofanie się z inwestycji gospodarczych na niekorzystnych warunkach spowoduje więc nieodwracalne skutki. Odzyskanie bowiem sprzedanych ruchomości, nieruchomości czy kontynuowanie przedsięwzięć gospodarczych, z których się wycofał - w przypadku zmiany zaskarżonej decyzji - będzie niemożliwe i wywoła nieodwracalne skutki. Sprzedaż nie jest czynnością odwracalną, albowiem jej skutki nie będą mogły zostać zrekompensowane żadnymi pieniędzmi. Mogąca powstać szkoda nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Z konstrukcji przytoczonego przepisu, wynika podstawowa cecha, którą powinien posiadać akt lub czynność, aby można było udzielić stronie skarżącej ochrony tymczasowej, mianowicie musi on być "wykonalny".

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 marca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w P. z dnia 8 września 2008 r. odmawiającą uchylenia w całości decyzji z dnia 29 lutego 2008 r., dotyczącej określenia podatku od czynności cywilnoprawnych od umowy z dnia 3 lutego 2000 r. Decyzja z dnia 29 lutego 2008 r. nie jest przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie. Decyzja z dnia 20 marca 2009 r. utrzymuje w mocy decyzję odmowną z dnia 8 września 2008 r. Akt ten ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).

W omawianej sprawie nie można orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 marca 2009 r., gdyż nie obliguje ona strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego - co należy podkreślić - nienoszącego znamion wykonalności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji