Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 627/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant: asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2007 roku sprawy ze skargi H. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania robót budowlanych 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokat M. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] nr [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych zawierającą należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) stwierdził, że zażalenie H. i J. C. zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia przewidzianym w treści art. 141 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i dlatego pozostawił je bez rozpoznania.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), zostało doręczone H. i J. C. w dniu 27 kwietnia 2006 roku. W treści postanowienia organ zawarł pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia zażalenia na to rozstrzygnięcie wskazując w szczególności, że zażalenie powinno być wniesione w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia.

W dniu 5 maja 2006 roku H. i J. C. złożyli w organie I instancji zażalenie na postanowienie z dnia [...]. W treści zażalenia zawarli zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kwestionowanemu postanowieniu.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia zażalenia i pozostawił je bez rozpoznania. Z treści uzasadnienia wynika, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, H. i J. C. otrzymali postanowienie w dniu 27 kwietnia 2006 roku, zatem termin do złożenia zażalenia ekspirował dnia 4 maja 2006 roku. Tymczasem zażalenie wpłynęło do organu w dniu 5 maja, zatem po terminie do jego wniesienia. Pouczenie o możliwości złożenia zażalenia zawarte w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. było prawidłowe. Reasumując organ wyjaśnił, że takie ustalenia obligowały do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia.

W skardze do sądu administracyjnego H. i J. C. wnieśli o uchylenie nakazu uiszczenia grzywny. W odniesieniu do uchybienia terminu do złożenia zażalenia wyjaśnili, że nie wiedzieli o możliwości przywrócenia terminu do jego złożenia, w tym czasie skarżąca była bardzo chora, a spóźnienie obejmowało tylko jeden dzień. Uchybienie terminowi nastąpiło na skutek błędnego obliczenia terminu, gdyż w tym czasie było dużo dni wolnych od pracy. W konkluzji skarżący opisali swoją trudną sytuację rodzinną i zdrowotną wnosząc o "cofnięcie" kary grzywny.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 7 grudnia 2006 roku odrzucił skargę J. C., z uwagi na uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala.

W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia.

W toku postępowania administracyjnego, zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia (art. 141 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Bezspornym w sprawie jest to, iż postanowienie o nałożeniu grzywny zostało doręczone H. i J. C w dniu 27 kwietnia 2006 roku. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia ekspirował dnia 4 maja 2006 roku. Tymczasem zażalenie zostało złożone w dniu 5 maja 2006 roku, czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Warto podkreślić, że kwestionowane w zażaleniu postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia zażalenia. Pouczenie to wskazywało, iż zażalenie należy skierować do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., w terminie 7 dni od daty doręczenia zażalenia.

Warto podkreślić, że strona, która uchybiła terminowi do dokonania określonej czynności może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania, co wynika wprost z treści przepisu art. 58 i 59 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże zażalenie H. i J. C. zawierało tylko zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko postanowieniu, w szczególności opisali oni swoją trudną sytuację materialną oraz czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa. W konkluzji wnieśli o przedłużenie terminu wykonania obowiązku nałożonego przez organ nadzoru budowlanego polegającego na konieczności sporządzenia odpowiedniej dokumentacji inwentaryzacyjnej do dnia 31 września 2006 roku. Z treści zażalenia nie da się zatem wyprowadzić wniosku, że H. i J. C. mieli zamiar wnieść o przywrócenie terminu, nie zawarli również żadnej informacji wskazującej na świadomość uchybienia terminu.

W tak ustalonym stanie faktycznym – w szczególności wobec tego, że uchybienie terminu było niewątpliwe, strona nie wnosiła o przywrócenie terminu, a pouczenie zawarte w treści postanowienia było prawidłowe – organ II instancji był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia i pozostawienia go bez rozpoznania w trybie art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pogląd taki potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 roku, IV SA 2294/96, Lex Nr 45698; wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 roku, SA/Łd 2990/95, Lex Nr 29079; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 roku, I SA/Gd 1482/96, Lex Nr 29004; wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 roku, SA/Ka 2111/94, Lex Nr 27060; wyrok NSA z dnia 18 października 1995 roku, SA/Gd 2865/94, Lex 26997).

Skarga skierowana do sądu administracyjnego, w odniesieniu do kwestii uchybienia terminu, zawierała wskazanie, że strona błędnie obliczyła termin, gdyż wówczas był długi weekend majowy, skarżąca była chora, a o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie wiedziała. Nadto, uchybienie terminu obejmowało tylko jeden dzień. Ustosunkowując się do tych zarzutów wyjaśnić należy, że błędne obliczenie terminu jest niedbalstwem strony, czyli również przejawem winy w uchybieniu terminu. Długi weekend majowy, czyli zgrupowanie dni ustawowo wolnych od pracy, obejmuje tylko dzień 1 i 3 maja (art. 1 pkt 1 lit. "e" i "f" ustawy z dnia 18 stycznia 1951 roku o dniach wolnych od pracy, Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.). Pozostałe dni zwyczajowo zaliczane do długiego weekendu stanowią tylko dni wolne od pracy na zasadzie urlopu i nie przedłużają terminu do dokonania określonych czynności procesowych. Nadto, każde uchybienie terminu, nawet jednodniowe, oznacza realizację czynności po terminie (por. np. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 roku, SA/Łd 2665/95, Biul. Skarb. 1997/5/32). Ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia w ilości dni, o które przekroczono określony termin. W końcu należy zwrócić uwagę na fakt, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że organy administracji nie mają obowiązku pouczać strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 roku, I SA 2176/98, Lex Nr 48575; wyrok NSA z dnia 6 marca 1998 roku, III SA 765/97, Lex Nr 44766; wyrok NSA z dnia 17 października 1997 roku, III SA 681/96, Lex Nr 35450; wyrok NSA z dnia 29 października 1996 roku, I SA/Po 233/96, Lex Nr 27355 i inne).

Skarga w swojej argumentacji zawierała również zarzuty merytoryczne odnoszące się do całego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, w szczególności obowiązku złożenia inwentaryzacji budowlanej oraz kwestii nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Tego typu zarzuty nie podlegają jednak rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest kwestia uchybienia terminu do złożenia zażalenia. Rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu, sąd nie jest uprawniony do oceny legalności decyzji wydanych wcześniej w tym samym postępowaniu administracyjnym, ani nie może również przywrócić stronie terminu do wniesienia odwołania (patrz: wyrok NSA z dnia 3 listopada 1998 roku, I SA/Ka 361/97, Lex Nr 34915; wyrok NSA z dnia 17 marca 1992 roku, SA/Wr 128/92, ONSA 1992/1/24).

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, Sąd orzekł na mocy przepisu art. 205 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).