Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 148/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 841/22 w sprawie ze sprzeciwu I. W. od decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 24 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2022 r. (sygn. I SA/Wa 841/22) - orzekając na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") - oddalił sprzeciw I. W. od decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 24 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia - z mocy prawa - z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła I. W..

Zaskarżając w/w wyrok w całości - na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. - zarzuciła Sądowi I instancji:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a. i art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja

1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę

o pracownikach samorządowych - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym zawężeniu zbioru desygnatów pojęcia strony postępowania komunalizacyjnego do jedynie dotychczasowego właściciela skomunalizowanego mienia, jednostki samorządu terytorialnego domagającej się przeniesienia na jej rzecz jego własności oraz innego podmiotu, który wykaże, że dane mienie na dzień 27 maja 1990 roku stanowiło jego własność; i bezzasadne wykluczenie z tego zbioru osób posiadających przedmiot komunalizacji pod tytułem użytkowania, najmu, użytkowania wieczystego lub bez tytułu prawnego, co podyktowane miało być tym, że komunalizacja nie miałaby mieć wpływu na zmianę zakresu uprawnień tych osób albowiem wszystkie zobowiązania związane z komunalizowanym mieniem miałaby przejąć od Skarbu Państwa gmina;

podczas gdy podmiotem, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie komunalizacyjne, a zatem stroną tego postępowania, jest także inny niż właściciel podmiot, któremu do danej nieruchomości przysługuje tytuł prawnorzeczowy (np. prawo użytkowania wieczystego), albowiem na taki tytuł prawny oddziaływać mógłby nowo ukształtowany stan własnościowy, gdyż gmina - jako nowy właściciel - mogłaby kształtować sytuację prawną (np. zmieniając wysokość opłat za użytkowanie wieczyste, podejmując czynności zmierzające do wygaszenia prawa rzeczowego) innych podmiotów, którym przysługują prawa rzeczowe do tej nieruchomości, przez co podmioty te mają interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do występowania w postępowaniu komunalizacyjnym w charakterze strony, aby z racji przysługującego tytułu prawnego uczestniczyć w ustalaniu spełnienia ustawowych przesłanek do zmiany stanu własnościowego nieruchomości, mającej wpływ na wykonywanie praw przez te podmioty,

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64a p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja

1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę

o pracownikach samorządowych - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że I. W., jako współużytkownik wieczysty nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją nie posiada interesu prawnego uprawniającego do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego od decyzji zapadłej w toku postępowania komunalizacyjnego, gdyż nie posiada ona legitymacji strony w przedmiotowym postępowaniu komunalizacyjnym;

podczas gdy stroną w postępowaniu komunalizacyjnym obok Skarbu Państwa i jednostki samorządu terytorialnego jest także podmiot, któremu do przedmiotowej nieruchomości przysługuje tytuł prawnorzeczowy albo prawo zarządu, a zatem I.W. należało uznać za stronę postępowania w sprawie o wydanie decyzji komunalizacyjnej w odniesieniu do działki nr [...], obręb [...] w [...], objętej KW nr [...], już choćby z tego powodu, że jest ona współużytkownikiem wieczystym tej działki, przy czym I. W. tym bardziej posiada interes prawny do uczestnictwa w tym postępowaniu komunalizacyjnym, albowiem postępowanie to ma charakter prejudycjalny w stosunku do wszczętego przez Gminę [...] wobec I. W. postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr [...] ze stanem rzeczywistym (rzeczone postępowanie zawieszone jest do czasu zakończenia przedmiotowego postępowania komunalizacyjnego) i w jego toku Gmina [...] twierdzi, że część nieruchomości będąca w użytkowaniu wieczystym I. W. powinna stanowić jej własność z tego powodu, iż rzekomo w 1990 r. miała ona być zajęta pod drogę publiczną (choć w rzeczywistości była ona zajęta pod drogę prywatną), co wykluczałoby możliwość, aby ta część była w dalszym użytkowaniu wieczystym I. W., albowiem nieruchomość zajęta pod drogę publiczną nie może stanowić przedmiotu użytkowania wieczystego, a zatem w realiach niniejszej sprawy zmiana właściciela ww. działki skutkowałaby wygaśnięciem prawa użytkowania wieczystego I. W. w zakresie tej działki, w związku z tym I. W. miała interes prawny we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie,

3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. - polegające na bezzasadnym oddaleniu sprzeciwu I. W., a to z uwagi na błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że I. W. nie była uprawniona do jego wniesienia, gdyż zdaniem Sądu I instancji nie ma ona interesu prawnego nie może skutecznie domagać się kontroli decyzji organu;

podczas gdy skarżąca uprawniona była do wniesienia sprzeciwu od decyzji organu II instancji, która to decyzja jest wadliwa, gdyż organ II instancji bezpodstawnie uchylił w całości decyzję organu I instancji (Wojewody [...]) z 2 listopada 2021 roku (znak: [...]) odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 roku, nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości państwowej, położonej w obrębie [...] jednostce ewidencyjnej Miasto [...], oznaczonej jako działka nr [...] pow. [...] a, objętej księgą wieczystą nr [...] przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a to z uwagi na błędne przyjęcie przez organ II instancji, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania w niezbędnym zakresie i nie ustalił okoliczności istotnych dla stwierdzenia występowania przesłanek komunalizacji przedmiotowej, ale w istocie pod pozorem decyzji komunalizacyjnej odmówił wszczęcia postępowania, podczas gdy decyzja organu I instancji odpowiada prawu albowiem w aktualnym stanie prawnym (tj. od dnia 17 kwietnia 2020 r., czyli od chwili uchylenia art. 17a ust. 3 ustawy), możliwym jest stwierdzenie nabycia prawa własności przez gminę jedynie w odniesieniu do nieruchomości objętych spisami inwentaryzacyjnymi, które zostały przesłane do wojewodów do 31 grudnia 2005 r., a zatem ustalenie przez organ I instancji, iż działka nr [...] nie została ujęta przez Gminę [...] w spisie inwentaryzacyjnym przesłanym Wojewodzie [...] było wystarczające do wydania przez ten organ rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nabycia jej własności przez Gminę [...] z mocy prawa, jako jedynego możliwego w takim wypadku.

Mając na uwadze powyższe zarzuty kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie sprzeciwu poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w całości a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz postępowania przed Sądem I instancji, w tym w obu wypadkach kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w całości, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego oraz postępowania przed Sądem I instancji, w tym w obu wypadkach kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Ponadto skarżąca oświadczyła, że zrzeka się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 259) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Spór, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie - determinowany zarzutami skargi kasacyjnej - dotyczył wyłącznie tego, czy Sąd I instancji zasadnie oddalił sprzeciw I. W. od decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 24 lutego 2022 r. nr [...] uwagi na brak posiadania przez nią interesu prawnego strony w niniejszym postępowaniu. Z uwagi natomiast na to, że zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania zmierzały do zakwestionowania, tak określonego przez Sądu Wojewódzkiego, celowym było ich łączne rozpoznanie.

W związku z powyższym wyjaśnić należy, iż postępowanie administracyjne

w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Prezydenta [...]a z dnia

21 kwietnia 2020 r. skierowanym do Wojewody [...] o wydanie - w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.; dalej jako "ustawa", "ustawa komunalizacyjna") - decyzji stwierdzającej nabycie przez gminę [...] - z mocy prawa - z dniem 27 maja 1990 r., nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości państwowej, położonej w obrębie [...], jedn. ewid. Miasto [...], ozn. jako działka nr [...]o pow. [...] a, objętej KW nr [...] powadzoną przez Sąd Rejonowy w [...].

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, Wojewoda [...], decyzją z dnia 2 listopada 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] - z mocy prawa - z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie, prawa własności ww. nieruchomości.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 17 ww. ustawy, gminy były zobowiązane do sporządzania spisów inwentaryzacyjnych mienia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 (spisy te miały być sporządzone przez komisje inwentaryzacyjne w ciągu 3 miesięcy od daty powołania komisji przez radę gminy).

W myśl zaś art. 17a ust. 1 i 2 ustawy, gminy zostały zobowiązane do przekazania wojewodom spisów inwentaryzacyjnych nieruchomości, które stały się własnością gmin z mocy prawa na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r. Tymczasem sporna działka nie została ujęta w spisie inwentaryzacyjnym nieruchomości, przekazanym Wojewodzie [...] do dnia 31 grudnia 2005 r.

W dacie wpływu wniosku o komunalizację (tj. 28 kwietnia 2021 r.) nie obowiązywał już natomiast art. 17a ust. 3 ww. ustawy, który przewidywał, że w stosunku do nieruchomości, które stały się własnością gmin z mocy prawa, na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, a które nie były objęte spisami inwentaryzacyjnymi przekazanymi przez gminy wojewodzie do dnia 31 grudnia 2005 r., wojewoda wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie potwierdzenia nabycia ich własności przez gminy. Powołany art. 17a ust. 3 został bowiem uchylony na mocy art. 3 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 462), która weszła w życie 17 kwietnia 2020 r.

W świetle powyższego Wojewoda [...] uznał więc, że nie jest obecnie możliwe stwierdzenie nabycia przez właściwe gminy mienia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., jeżeli nie zostało ono objęte przez właściwą gminę spisem inwentaryzacyjnym, a który należało przekazać wojewodzie do 31 grudnia

2005 r.

Organ pierwszej instancji wskazał jednocześnie, że wnioskiem z dnia 18 października

2021 r. I. W. wystąpiła o dopuszczenie jej do udziału w niniejszym postępowaniu komunalizacyjnym w charakterze strony – wskazując, że jest współużytkownikiem przedmiotowej nieruchomości ( KW nr [...]).

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, rozpoznając odwołanie Gminy Miasta [...] – działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. - uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi i instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniosł, iż podstawę komunalizacji może stanowić - co do zasady - jeden z 3 punktów art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Przepis ten jest zaś jednoznaczny i determinuje zakres istotnych w sprawie ustaleń faktycznych.

Zdaniem KKU, w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie przeprowadził stosownych ustaleń, a wydał decyzję, która odpowiada postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa.

Ponadto – zdaniem organu odwoławczego - niezrozumiałym było uznanie jednego współużytkownika wieczystego za stronę postępowania. Kwestia ta wymagała zatem ponownego rozważenia zgodnie z orzecznictwem, które wskazuje, kiedy podmioty inne niż Skarb Państwa i właściwa gmina mogą być stronami – w rozumieniu art. 28 k.p.a. – postępowania komunalizacyjnego.

Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości komunalizacji po uchyleniu art. 17a ust. 3 w/w ustawy, Komisja wskazała, że ustawa komunalizacyjna przewidywała określone mechanizmy, mające przyspieszyć odpowiednie deklaratoryjne potwierdzenie komunalizacji, która zaszła z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. W tym celu m.in. wprowadzono obowiązek przekazania stosownych spisów w określonym terminie, jak również obowiązek dla wojewodów wszczynania postępowania z urzędu. Obecnie obowiązek przekazania spisów jest nieaktualny wobec upływu terminów, a przepis art. 17a ust. 3 ustawy, wskazujący wprost na możliwość wszczynania postępowania z urzędu, uchylono. Mimo to - zdaniem Komisji - możliwe jest wszczęcie postępowania na wniosek (art. 61 § 3 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Komisja uznała, że w sprawie znajdował zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Z tą decyzją organu odwoławczego nie zgodziła się I. W. i we wniesionym sprzeciwie, podnosząc zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., wskazywała, iż decyzja organu I instancji odpowiadała prawu, albowiem w aktualnym stanie prawnym (tj. od 17 kwietnia 2020 r., tj. od uchylenia art. 17a ust. 3 ustawy komunalizacyjnej), możliwym jest stwierdzenie nabycia prawa przez gminę jedynie w odniesieniu do nieruchomości objętych spisami inwentaryzacyjnymi, które zostały przestane do wojewodów do 31 grudnia 2005 r., a zatem ustalenie przez organ I instancji, że działka nr [...] nie została ujęta przez Gminę [...] w spisie inwentaryzacyjnym przesłanym Wojewodzie [...] było wystarczające do wydania przez ten organ rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nabycia jej przez Gminę [...] z mocy prawa, jako jedynego możliwego w takim wypadku.

Wspomnianym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie oddalił sprzeciw I. W., uznając, iż jako współużytkownik wieczysty, objętej zaskarżoną decyzją nieruchomości, nie posiada ona w niniejszym postępowaniu interesu prawnego - w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej a w związku z tym, nie może ona skutecznie domagać się kontroli decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 24 lutego 2022 r.

Ze stanowiskiem Sądu I instancji należy się zgodzić.

Jak wyżej wskazano, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 i 2 ustawy komunalizacyjnej. Komunalizacja w powyższym trybie następowała z mocy prawa, z dniem wejścia w życie ustawy, tj. 27 maja 1990 r. a wydana decyzja miała charakter deklaratoryjny. Potwierdzała ona wyłącznie przejście prawa własności określonego mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę. W przypadku zaś braku spełnienia określonych przesłanek, organ wydawał decyzję o odmowie stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości przez gminę. Z powyższego wynika, że stroną postępowania administracyjnego

o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez gminę, z dniem 27 maja 1990 r,. własności nieruchomości stanowiącej dotychczas własność Skarbu Państwa, prowadzonego na podstawie ww. przepisów ustawy komunalizacyjnej, jest więc – poza daną gminą – jedynie podmiot, któremu do przedmiotowej nieruchomości przysługuje tytuł prawnorzeczowy jakim jest tytuł własności. Tylko na taki tytuł prawny może oddziaływać bowiem nowo ukształtowany stan własnościowy. Zatem tylko taki tytuł prawny stanowi, że jego podmiot ma interes prawny, a tym samym przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu komunalizacyjnym.

Podkreślenia wypada, że postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy interesu prawnego ani użytkownika, ani najemcy, ani też użytkownika wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem komunalizacyjnym. Nie dotyczy też innego podmiotu posiadającego to mienie bez tytułu prawnego.

Komunalizacja, której wynikiem jest zmiana podmiotu, któremu przysługuje prawo własności, nie ma bowiem wpływu na zmianę zakresu uprawnień w/w osób, gdyż wszystkie zobowiązania Skarbu Państwa w stosunku do nich, związane z komunalizowanym mieniem, po stwierdzeniu komunalizacji, przejmuje gmina. Pogląd ten jest poglądem ugruntowanym od szeregu lat w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np.: wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 1181/15; wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 660/11; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012r. sygn. akt I OSK 511/11, wyrok NSA z dnia 10 lutego 2017 r., sygn.

I OSK 2099/16; dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl) i skład orzekający

w niniejszej sprawie go w pełni podziela.

Specyfika i konstrukcja postępowania komunalizacyjnego ogranicza zatem krąg stron oraz zakres chronionego interesu prawnego jedynie do gmin, nabywających mienie z mocy prawa oraz Skarbu Państwa – jako przekazującego to mienie a także tych podmiotów, którym w dniu 27 maja 1990 r. przysługiwało do powyższego mienia prawo własności i które dysponują wiążącym prawnie dokumentem potwierdzającym istnienie tego prawa.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej decyzją Wojewody [...]

z dnia 2 listopada 2021 r. o odmowie komunalizacji oraz, że nie dysponuje dokumentami świadczącymi o tym, iż to jej, a nie Skarbowi Państwa przysługiwał w dniu 27 maja 1990 r. tytuł własności do przedmiotowego mienia. Już zatem na etapie postępowania przed organem I instancji można było stwierdzić, że I. W. - jako podmiot wnoszący o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu - nie posiadała w nim interesu prawnego - w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Powyższe skutkuje zatem przyjęciem, iż - w realiach rozpoznawanej sprawy – I. W., z uwagi na brak interesu prawnego - w rozumieniu art. 28 k.p.a. w. zw. z art.

5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej - nie mogła skutecznie domagać się kontroli, wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia

24 lutego 2022 r.

Słusznie zatem Sąd I instancji orzekł w tym przypadku o oddaleniu sprzeciwu, z uwagi na to, że został wniesiony przez podmiot nieuprawniony.

Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż zarówno decyzja organu I, jak i II instancji, została doręczona skarżącej (jej pełnomocnikowi). Zgodzić się bowiem należy z Sądem Wojewódzkim, iż dopuszczenie przez organ administracji danej osoby do udziału w prowadzonym postępowaniu nie czyni z niej – automatycznie - strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Pojęcie "interes prawny" oznacza bowiem interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązujący, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającym na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes prawny w takim ujęciu dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści, czy wolności prawnie chronione. Pojęcie interesu prawnego jest powszechnie wiązane z obiektywną, czyli rzeczywiście istniejącą potrzebą ubiegania się o udzielenie ochrony prawnej.

W niniejszej sprawie, ja wyżej wywiedziono, I. W. tak rozumianego interesu prawnego nie posiada.

Z tych przyczyn, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się chybione, co skutkowało jej oddaleniem a o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a.