Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1115/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania K. G., utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] kwietnia 2013 r. przy ulicy Ś. róg C. w W. funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki Ford o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował J. S. Kontrolowany pojazd nie był oznakowany żadnymi napisami, nie były zamontowane na nim urządzenia techniczne. W pojeździe nie był kasy fiskalnej ani taksometru.

Przesłuchany w charakterze świadka pasażer kontrolowanego pojazdu wyjaśnił, że zamówił taksówkę dzwoniąc pod numer [...], który miał ze strony internetowej firmy "[...]".

W trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa art. 18 ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), dalej: u.t.d.

Ustalenia z kontroli zawarto w protokole kontroli nr [...].

W toku postępowania administracyjnego organ uzyskał z Urzędu Miasta w Z. informację, że K. G. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., wydaną przez Prezydenta Miasta Z., ważną do dnia [...] listopada 2025 r. Wśród pojazdów zgłoszonych do licencji nie było wyżej wymienionego skontrolowanego pojazdu. Z informacji Urzędu Miasta Stołecznego W. wynikało natomiast, że K. G. posiada licencje na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Skontrolowany w niniejszej sprawie pojazd nie został zgłoszony do żadnej licencji.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" K. G. karę pieniężną w wysokości 8800 zł za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Po rozpatrzeniu odwołania K. G., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 zł (lp. 2.10 załącznika nr 3 u.t.d.). Zgodnie zaś z lp. 1.4 załącznika nr 3 u.t.d., za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie nakłada się karę pieniężną w wysokości 800 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynikało, że w dniu kontroli drogowej kierowca J. S. wykonywał odpłatny przewóz osób. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer zeznał, że zamówił przejazd w firmie skarżącego. Opłata za przejazd wynosiła 11 zł. Na odpłatny charakter wykonywanego przewozu wskazuje również umowa zlecenia z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] zawarta pomiędzy skarżącym a J. S. na wykonywanie okazjonalnego przewozu osób. Za wykonywanie tego przewozu strony umowy uzgodniły miesięczne wynagrodzenie w wysokości 300 zł brutto.

Organ ustalił, że skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., ważną do [...] listopada 2025 r. Skarżący nie zgłosił do licencji pojazdu marki Ford o wskazanym powyżej numerze rejestracyjnym. Tymczasem taki obowiązek wynika z przepisu art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Stwierdzone naruszenie uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł.

Organ stwierdził również, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym J. S. wykonywał przewóz osób, był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Z przepisu art. 18 ust. 4a u.t.d. wynika natomiast, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Za powyższe naruszenie nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł.

Odnosząc się do zarzutu, że przeprowadzona kontrola miała charakter prowokacji, organ podniósł, że do zadań Inspekcji Transportu Drogowego należy m. in. przeprowadzenie kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi. Skarżący wykonuje przewóz osób, o czym ogłasza na stronie internetowej. Z takiej usługi może skorzystać każda zainteresowana osoba. Inspektorzy mieli zatem prawo skontrolować przejazdy wykonywane przez osoby zajmujące się takim przewozem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. G. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego oraz przepisów prawa materialnego – art. 70 ust. 1, 3 i 4, art. 73 ust. 1a, art. 74 ust. 2, art. 92a u.t.d.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że kontrola w niniejszej sprawie została przeprowadzona w stosunku do J. S., następnie w dniu [...] września 2014 r. została wydana decyzja w stosunku do J. S. Wyniki tej kontroli organ uznał bezprawnie jako element postępowania w stosunku do skarżącego. Kontroli nie przeprowadzono w obecności skarżącego, nie okazano upoważnienia do kontroli i skarżącego nie pouczono o przysługujących prawach.

Skarżący zarzucił, że organ nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych, przyjmując ustalenia z innego postępowania. Organ nie ustalił również, czy kontrolowany przewóz był faktycznie wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego, skoro nie został sporządzony paragon. Organ nie wyjaśnił jaki był cel zgłoszenia pojazdu do licencji, skoro pojazd nie spełniał wymogów ani dla taksówki ani do okazjonalnego przewozu osób.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej wysokości 8800 zł za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem nałożenia na skarżącego wyżej wymienionej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Stosownie do treści art. 4 pkt 6a u.t.d. przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 listopada 2006 r., str. 1).

Transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4; b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 u.t.d.).

Pojęcie krajowego transportu drogowego w rozumieniu ustawy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.).

Ustalenia poczynione przez organ odnoszące się do okoliczności wykonanego przewozu świadczą jednoznacznie, że istotą wykonywanej usługi był przewóz klienta z jednego do drugiego miejsca.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. kierujący pojazdem marki Ford o wskazanym wyżej numerze rejestracyjnym J. S. wykonywał przewóz klienta z ulicy E. P. na ulicę C. w W. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer zeznał, że zamówił telefonicznie pojazd na określony adres. Numer telefonu uzyskał ze strony internetowej firmy "[...]". Po przyjeździe pojazdu poprosił o przewiezienie do wskazanego miejsca. Po przyjeździe na miejsce uiścił opłatę za kurs.

Przejazd był wykonywany w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą "[...]" K. G.

Na charakter usługi przewozowej świadczonej przez firmę "[...]" wskazują informacje podawane na stronie internetowej przedsiębiorcy ([...].com.pl), której wydruk znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Na ulotce firmy widnieje hasło: "Najtańsza korporacja w Warszawie" oraz logotyp w formie samochodu z widocznymi oznaczeniami: "TAXI".

Z informacji Urzędu Miasta w Z. z dnia 18 marca 2014 r. (k. 26 akt adm.) wynika, że K. G. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., wydaną przez Prezydenta Miasta Z., ważną do dnia [...] listopada 2025 r. Wśród pojazdów zgłoszonych do licencji nie było objętego kontrolą pojazdu.

Skoro objęty kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] kwietnia 2013 r. pojazd nie został zgłoszony do wyżej wymienionej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, to przewóz wykonywany w ramach działalności gospodarczej skarżącego stanowił przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d.

Skarżący podlegał zatem obowiązkom określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym odnoszącym się do tego rodzaju przewozu. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Objęty kontrolą pojazd, jak wynika z dowodu rejestracyjnego, jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, łącznie z kierowcą.

Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które wskazywałyby na możliwość objęcia pojazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Z przepisu tego wynika, że dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z akt sprawy wynika, że umowa o przejazd została zawarta ustnie na skutek telefonicznego zamówienia przez klienta, a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Materiał dowodowy sprawy nie wskazuje, aby przejazd był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa (art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b/ u.t.d.), po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany powyżej - pojazdem, którym byłby wyłączną własnością przedsiębiorcy (skarżącego) lub stanowił przedmiot jego leasingu (pojazd zarejestrowany na W. S.).

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że organ wobec stwierdzenia wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, prawidłowo wymierzył karę pieniężnej na podstawie lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.

Prawidłowo organ wymierzył również karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z l.p. 1.4 załącznika nr 3, niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, podlega karze w wysokości 800 zł

Organ ustalił, że skarżący nie zgłosił organowi ani na piśmie ani w postaci dokumentu elektronicznego zmiany danych do wyżej wymienionej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a mianowicie nie zgłosił do licencji pojazdu objętego kontrolą w niniejszej sprawie. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą żadnych wątpliwości.

Organy administracji w niniejszej sprawie oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.4 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8800 złotych.

Mając powyższe względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę.