Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1615/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 2 i 4
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1972/09 w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1972/09 oddalił skargę T.D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wskazaną wyżej decyzją Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 2008 Nr 141, poz. 892 ze zm.) o wypowiedzeniu kmdr T.D. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji stanowiska służbowego.

W uzasadnieniu decyzji ostatecznej Minister stwierdził, że ze względu na posiadane przez kmdr T.D. kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, a także chęć pełnienia przez niego dalszej zawodowej służby wojskowej, Oddział Personalny Zarządu Organizacji i Uzupełnień - P1 Sztabu Generalnego WP zwrócił się z prośbą o opinię o możliwości wyznaczenia oficera na stanowiska służbowe w podległych strukturach organizacyjnych, stosownie do posiadanego przez niego stopnia wojskowego, kwalifikacji oraz wykształcenia. W sprawie zajęły stanowiska: Sztab Generalny WP, Inspektorat Wsparcia SZ, Dowództwo Sił Powietrznych, Wojska Lądowe, Dowództwo Operacyjne SZ, Marynarka Wojenna, Wojska Specjalne, Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia, Sekretariat MON, komórki organizacyjne podległe Dyrektorowi Generalnemu MON, pion polityki obronnej MON, struktury organizacyjne podległe Podsekretarzowi Stanu w MON ds. Uzbrojenia i Modernizacji, Departament Budżetowy MON, Departament Kontroli MON, Departament Prasowo - Informacyjny MON, Departament Transformacji MON, Dowództwo Garnizonu Warszawa, Komenda Główna ŻW, AON, WAT, WSOWL, WSOSP, AMW oraz podległe im jednostki organizacyjne, wskazując, iż w ich strukturach brak jest możliwości wyznaczenia kmdr T.D. na stanowisko służbowe. Ponadto, analiza dokonana przez Departament Kadr MON również wykazała brak możliwości wyznaczenia zainteresowanego na odpowiednie stanowisko służbowe w podległych instytucjach. Wobec tego, za niezasadny organ uznał zarzut oficera zawarty we wniosku dotyczący naruszenia art. 114 ust. 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, polegający na niewykazaniu, w sposób pełny i z należytą starannością, braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe..

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 106 § 5 K.p.a. Minister uznał, że i ten zarzut jest bezzasadny. Przepis powyższy – zdaniem Ministra – ma zastosowanie do organów, którym przepisy prawa materialnego przyznały uprawnienia do załatwienia określonego rodzaju spraw w drodze decyzji administracyjnych lub postanowień. Treść art. 106 K.p.a. nie dotyczy organów powiązanych ze sobą podległością służbową. W tym trybie organ administracji publicznej nie może także występować o zajęcie stanowiska w danej sprawie do działających przy nim organów pomocniczych (opiniodawczo-doradczych). Ponadto przepisu tego nie stosuje się, gdy zarówno do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania opinii (zajęcia stanowiska) uprawniony jest ten sam organ. Oddział Kadry Kierowniczej i Służby Poza Granicami Państwa, który zajął stanowisko w kwestii możliwości zagospodarowania oficera w strukturach międzynarodowych, jest częścią strukturalną Departamentu Kadr MON, jest więc również składową organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej, a tym samym sprawa wyznaczenia na stanowisko służbowe poza granicami kraju nie stanowi zagadnienia wstępnego, warunkującego możliwość dokonania oficerowi wypowiedzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję kmdr T.D. zarzucił naruszenie przepisów art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej i art. 106 § 5 K.p.a. W tym zakresie powtórzył argumenty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł także, że organ uchybił obowiązkowi poinformowania go o wszczęciu postępowania o wypowiedzeniu, a ponadto, nie pouczył strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, o prawie zajęcia stanowiska, składania wniosków dowodowych i ewentualnych zarzutów, czym naruszył art. 10 kpa. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd rozpoznając skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd powołał się na treść art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) zgodnie z którym dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ może nastąpić, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, uległa rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy w korpusie kadry zawodowej Sił Zbrojnych, w którym żołnierz pełni służbę, albo gdy uległo likwidacji stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko, odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym.

Właściwy organ wojskowy może zatem wypowiedzieć żołnierzowi stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej m.in. w sytuacji, gdy uległo likwidacji stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym. Muszą więc w takim przypadku zaistnieć dwie przesłanki: likwidacja stanowiska oraz brak możliwości wyznaczenia na inne, adekwatne stanowisko.

Sąd uznał, za bezsporne i niekwestionowane, że stanowisko służbowe, jakie zajmował kmdr T.D., uległo likwidacji z dniem 30 września 2008 r., zgodnie z wykazem zmian z dnia 11 lipca 2008 r. nr WZZ-661/Org./P1, wprowadzonym do etatu Akademii Marynarki Wojennej, a zatem została spełniona pierwsza z przesłanek, wynikająca z cyt. art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej.

Skoro zatem dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska, to była podstawa do zastosowania przepisu art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej, pod warunkiem, że druga przesłanka z tego przepisu, a mianowicie brak możliwości wyznaczenia oficera na inne, adekwatne stanowisko, została spełniona.

Sąd zwrócił uwagę, że przepisy prawa nie definiują pojęcia "braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe". Tym samym, do oceny zaistnienia tej przesłanki brak jest konkretnych kryteriów. W tym zakresie ocenić zatem należało, czy i jakie działania zmierzające do wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe podjął organ.

Zdaniem Sądu możliwość wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe ustalają samodzielnie organy wojskowe uprawnione do wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych, kwalifikacje oraz doświadczenie wojskowe żołnierzy i – co istotne – robią to w postępowaniu przed podjęciem decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, które wszczyna wniosek o dokonanie takiego wypowiedzenia (w niniejszej sprawie wniosek nosi datę 30 grudnia 2008 r.), co wypełnia treść § 27 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.).

Jak wynika z dokumentów kadrowych, stanowiących akta administracyjne sprawy, przed podjęciem decyzji o wypowiedzeniu z [...] maja 2009 r., poszukiwano możliwości wykorzystania skarżącego na innych stanowiskach w różnych rodzajach wojsk Sił Zbrojnych. Jednakże poszukiwania te nie przyniosły dla skarżącego oczekiwanych rezultatów.

Sąd powołał się na ustalenia organu w zakresie możliwości wyznaczenia oficera na stanowiska służbowe w podległych strukturach organizacyjnych, stosownie do posiadanego przez niego stopnia wojskowego, kwalifikacji oraz wykształcenia. W sprawie negatywną opinię zajął Sztab Generalny WP, Inspektorat Wsparcia SZ, Dowództwo Sił Powietrznych, Wojska Lądowe, Dowództwo Operacyjne SZ, Marynarka Wojenna, Wojska Specjalne, Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia, Sekretariat MON, komórki organizacyjne podległe Dyrektorowi Generalnemu MON, pion polityki obronnej MON, struktury organizacyjne podległe Podsekretarzowi Stanu w MON ds. Uzbrojenia i Modernizacji, Departament Budżetowy MON, Departament Kontroli MON, Departament Prasowo-Informacyjny MON, Departament Transformacji MON, Dowództwo Garnizonu Warszawa, Komenda Główna ŻW, AON, WAT, WSOWL, WSOSP, AMW oraz podległe im jednostki organizacyjne, wskazując, iż w ich strukturach brak jest możliwości wyznaczenia kmdr T.D. na stanowisko służbowe. Ustalono także brak możliwości wyznaczenia zainteresowanego na odpowiednie stanowisko służbowe w podległych instytucjach.

Powyższe czynności podjęto przed wydaniem decyzji o wypowiedzeniu.

W związku z powyższym Sąd uznał, że nie można zarzucić organowi, iż nie dokonał analizy możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe w Siłach Zbrojnych. Jednakże w zaistniałej sytuacji brak było możliwości wykorzystania skarżącego na takim stanowisku służbowym, które odpowiadałoby jego kwalifikacjom oraz parametrom stanowiska dotychczas zajmowanego (stopień etatowy, grupa uposażenia), przy czym przydatność do dalszej służby wojskowej stanowi kwestię należącą do uznania organu wojskowego.

Sąd uznał, że niebudzące wątpliwości dowody zebrane w sprawie, zwłaszcza że

wobec braku dowodów przeciwnych (wskazujących na istnienie możliwości dalszego pełnienia służby przez skarżącego) – świadczą w rzeczy samej, że wyznaczenie skarżącego na adekwatne dla niego stanowisko służbowe nie było możliwe. Za chybiony uznał Sąd zarzut dotyczący naruszenia art. 114 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegający na niewykazaniu przez organ braku możliwości wyznaczenia zainteresowanego na inne stanowisko służbowe. Kmdr T.D. w dniu 30 grudnia 2008 r., a więc w chwili sformułowania wniosku w trybie art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej, wiedział o wszczętej procedurze wypowiedzeniowej, o czym świadczy notatka z odbytej z nim w tym dniu rozmowy służbowej. Okoliczność ta przeczy zarzutowi skarżącego, że o postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie nie został zawiadomiony, i że nie brał w nim czynnego udziału. Wbrew twierdzeniom skarżącego, mógł on poczynić także własne ustalenia w zakresie możliwości kontynuowania służby. Sąd zwraca uwagę, że o likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego skarżący wiedział z wykazu zmian, a co za tym idzie – miał świadomość wpływu tych zmian na jego sytuację faktyczną i prawną. Z drugiej zaś strony, kwestia restrukturyzacji Sił Zbrojnych i konsekwencji, jakie z tego wynikają, winna być mu znana choćby z racji zajmowanego stanowiska. Trudno przyjąć, by w takiej sytuacji skarżący mógł być zaskakiwany zarówno postępowaniem wypowiedzeniowym, jak i samą decyzją. Z kolei gdyby skarżący dysponował dowodami przeciwnymi, wskazującymi na możliwość kontynuowania przez niego służby wojskowej, wówczas uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak tego rodzaju dowodami skarżący nie dysponował zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym.

Zdaniem Sądu, organ w prowadzonym postępowaniu w sposób należyty wykazał, że istotnie brak było możliwości wyznaczenia kmdr T.D. na inne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom, mimo że skarżący, czego niewątpliwie nie można zakwestionować, posiada wysokie kwalifikacje zawodowe. Wobec tego, zasadnie przyjęto, iż spełniona została druga z przesłanek określonych w art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej.

Za nieusprawiedliwiony uznał Sąd zarzut naruszenia art. 106 § 5 K.p.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia kwestii możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe poza granicami kraju w formie zaskarżalnego aktu administracyjnego. Regulacja z art. 106 § 5 znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy przepis prawa materialnego uzależnia podjęcie decyzji w sprawie od stanowiska, czy opinii innego organu. Tymczasem przepis art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej w żaden sposób nie uzależnia podjęcia decyzji wypowiedzeniowej od stanowiska innego organu. Wymaga natomiast od organu dokonującego wypowiedzenia wykazania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, a nie jest to tożsame z "zajęciem stanowiska przez inny organ", o czym stanowi art. 106 § 1 K.p.a.

Z tych względów uznając zaskarżone decyzje za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy zadnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej ustawą P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T.D. prawidłowo reprezentowany i zaskarżając wyrok w całości oparł ją o podstawę z art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a. zarzucając:

1) naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezastosowanie art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. polegające na zaniechaniu zbadania przez Sąd I instancji w granicach niniejszej sprawy, czy nie istniała realna możliwość wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe przed dokonaniem mu przez organy wojskowe wypowiedzenia stosunku służbowego,

2) naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ ustawy P.p.s.a. w związku z art. 10 K.p.a. i przyjęcie, iż żołnierz zawodowy nie musi otrzymywać powiadomienia o wszczęciu wobec niego postępowania w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego, ani być zawiadamiany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, pomimo, iż postępowanie wypowiedzeniowe jest zwykłym postępowaniem administracyjnym.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania, skierowanie sprawy na rozprawę i przeprowadzenie jej pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zauważa, iż przed wszczęciem procedury wypowiedzenia organ winien dokonać wszechstronnego rozważenia możliwości wyznaczenia strony na inne stanowisko służbowe nie tylko w dotychczasowej jednostce wojskowej, lecz także poza nią w całych Siłach Zbrojnych RP. Ustalenia te winny być dokonane i udokumentowane, zakres przeprowadzonych czynności i ich rezultat jako podstawa wnioskowania o braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, winna być szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czego organ nie dokonał. W uzasadnieniu decyzji jest brak wzmianki pozwalającej zweryfikować, czy faktycznie podjęto wskazane tam czynności, zaś winno ono odzwierciedlać tok rozumowania organu w trakcie dochodzenia do podejmowania rozstrzygnięcia wyrażonego w sentencji. Jest ono także wyrazem zasady zaufania (art. 8 K.p.a.) obywatela do organu i tym bardziej winno zawierać szczegółowy opis czynności zmierzających do ustalenia braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe wraz z ich przyczyną, podstawą prawną i faktyczną oraz skutkiem.

W zakresie zarzutu opisanego pod pkt 2 skarżący podnosi, iż organ nie poinformował skarżącego jako strony, że wszczyna postępowanie w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego, które jest przecież decyzją administracyjną, nie zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania ewentualnych zarzutów oraz wniosków dowodowych, a także zajmowania stanowiska.

Tym samym naruszono art. 10 K.p.a. Postępowanie o wypowiedzenie stosunku służbowego, jest zwykłym postępowaniem administracyjnym i bez wyjątku należy tutaj stosować reguły ogólne K.p.a. Przestrzeganie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym jest kluczową gwarancją ochrony praw strony w tym postępowaniu.

Twierdzenia zatem Sądu I instancji, iż skarżący z racji zajmowanego stanowiska winien był wiedzieć o zmianach personalnych w wojsku czy też, iż wiedzieć musiał o tym, iż szykowane jest dla niego wypowiedzenie stosunku służbowego, są niezrozumiałe. Nie sposób bowiem zgodzić się z tym, iż żołnierz zawodowy ma być inaczej traktowany niż każda inna strona każdego postępowania administracyjnego. Takie rozumowanie jest w ocenie skarżącego niezgodne z zasadą równości wobec prawa. Postępowanie w przedmiocie wypowiedzenia jest postępowaniem administracyjnym i bez wyjątku reguły K.p.a. mają w nim zastosowanie, co więcej z uwagi na szczególnie zaszczytny charakter służby wojskowej, winny być przestrzegane bardziej restryktywnie i przykładnie niż w innych postępowaniach. Wiedza nieoficjalna, czy też jej brak po stronie skarżącego, nie usprawiedliwia zaniechania podjęcia przez organ czynności wymienionych powyżej w punktach 1 i 2.

Sąd I instancji winien był obie decyzje uchylić w całości, skoro nie zagwarantowano stronie czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie.

W odniesieniu do twierdzenia sądu I instancji iż, skarżący nie dysponował dowodami na poparcie swojego stanowiska, strona wyraża wątpliwość w jaki sposób miał je zgłosić skoro nie pouczono jej o takim prawie i prawie zapoznawania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji.

Zdaniem skarżącego wiedza, czy też jej brak, nie zwalnia organów administracji z obowiązku podjęcia czynności procesowych informujących o wszczęciu postępowania, czy też pouczających o prawie składania wniosków formalnych i dowodowych. Takie są ogólne reguły postępowania administracyjnego i brak jest przepisu prawa, który w postępowaniu przed organami wojskowymi pozwalał na odstąpienie od tych reguł.

Stanowisko takie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2007 roku w sprawie II SA/Wa 2370/06, którego kopię załączono do skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej – jak tego wymaga przepis art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. – Sąd odwoławczy nie uznał za zasadne zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania.

Wskazany jako naruszony przepis art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. zakreśla granice orzekania Sądu pierwszej instancji. Sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice tej sprawy wyznaczała ostateczna decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymująca w mocy poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] maja 2009 r. o wypowiedzeniu kmdr T.D. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Orzekając w tej sprawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1972/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przekroczył granic orzekania. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi zaniechanie zbadania przez Sąd, czy nie istniała realna możliwość wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe przed dokonaniem wypowiedzenia.

Takie skonstruowanie zarzutu pozostaje w sprzeczności z zakresem działania sądu administracyjnego pierwszej instancji.

Sąd ten stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy P.p.s.a. kontroluje legalność zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż Sąd ten nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz jego rola ogranicza się do oceny, czy organy administracji postępowanie takie przeprowadziły, ustaliły stan faktyczny, dokonały prawidłowej subsumcji pod przepisy materialnoprawne i wydały decyzje zgodnie z prawem.

W niniejszej sprawie, w której organ naczelny przed wydaniem decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego żołnierzowi ustalił w prawie trzydziestu jednostkach organizacyjnych Sił Zbrojnych (szczegółowo wymienionych w decyzji), iż nie ma możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe odpowiadające jego wysokim kwalifikacjom nie sposób było organom postawić zarzutu wadliwego prowadzenia postępowania, a tylko w takim przypadku Sąd pierwszej instancji władny był uwzględnić skargę. Niezależnie od wadliwie postawionego zarzutu należy zauważyć, iż skarżący ani w postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza przed sądem nie wnosił o dokonanie jeszcze innych czynności (przeprowadzenie dowodów), które mogłyby w jego ocenie mieć wpływ na sposób załatwienia jego sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób przeprowadzenia postępowania, jak również uzasadnienie decyzji, odnoszące się do istotnych w tej sprawie kwestii, tj. likwidacji stanowiska skarżącego oraz braku możliwości wyznaczenia jego na stanowisko służbowe (art. 114 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) nie naruszały obowiązujących przepisów.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy P.p.s.a. należy stwierdzić, iż – wbrew temu co twierdzi skarżący – był on w dniu 30 grudnia 2008 r. powiadomiony o wszczęciu postępowania. W sprawach załatwianych decyzją zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy pragmatycznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy tego aktu nie regulują formy wszczęcia postępowania, a w szczególności w trybie zwykłym nie jest wymagane wydanie odpowiedniego postanowienia. Przyjmuje się zatem, że datą wszczęcia postępowania z urzędu (a tak było w niniejszej sprawie) jest pierwsza czynność organu wobec strony. Wobec tego przeprowadzenie rozmowy w dniu 30 grudnia 2008 r. stanowiło jednocześnie i pierwszą czynność wobec strony i wywoływało skutek zawisłości sprawy. Nie jest zasadny zarzut braku powiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania skoro wiedział on o tym, a organ nie wydawał (i nie mógł tego uczynić) odrębnego postępowania w tej sprawie.

Skarżący otrzymał decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2009 r. wraz z pouczeniem o sposobie i trybie jej zaskarżenia, wniósł środek zaskarżenia, a następnie otrzymał decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. Nie można zatem przyjąć, iż był pozbawiony możliwości udziału w sprawie. Wprawdzie akta nie zawierają materiałów świadczących o tym, że skarżącego pouczono o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, zatem należy przyjąć twierdzenie strony, iż takich czynności w sprawie nie dokonano, jednakże skarga kasacyjna nie wykazuje, że to uchybienie organu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy bowiem stwierdzić, iż naruszenie przepisów postępowania, w tym także art. 10 K.p.a., tylko wówczas wywołuje konieczność uchylenia decyzji. gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nie wykazuje, że gdyby skarżący na etapie postępowania wyjaśniającego był zapoznany z aktami sprawy wynik postępowania przed sądem byłby inny. Najczęściej takie sytuacje występują wtedy gdy strona nieznająca wyników postępowania dowodowego jest pozbawiona możliwości zgłoszenia nowych dowodów w sprawie, a stawiając zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. oferuje nowe dokumenty lub wnosi o przeprowadzenie nowych dowodów. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, iż gdyby zarzucone uchybienia w dostępie strony do akt nie miały miejsca, zapadłby wyrok innej treści.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne orzekł jak i w sentencji na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a.