Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 48/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 1990 r. Kierownik Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] udzielił E. B. i G. B. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego według projektu indywidualnego na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...].

Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyli Z. i G. N.

Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ – stwierdził nieważność decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 29 ust 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane, gdyż wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [...] czerwca 1990 r. nie został podpisany przez G. B., ani nie wylegitymował się on prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zawarte we wniosku słowa E. B. "z uwagi, iż część dobudowaną /nową/ przekazuję memu synowi G. B. przeto proszę o wykazanie jego w decyzji jako współwłaściciela" – nie mogą wskazywać na prawo dysponowania nieruchomością.

Ponadto badana decyzja rażąco naruszyła przepis § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Rozbudowany budynek mieszkalny z otworami okiennymi od strony działki państwa N., usytuowany jest w odległości mniejszej niż wskazano w przepisie tzn. 2 m od granicy. Na okoliczność tę inwestor nie załączył zgody na odstępstwo od

przepisów techniczno – budowlanych, do czego zobowiązywała go treść art. 10 ustawy z 24 października 1974 r. prawo budowlane, co spełnia również przesłankę skutkującą stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania E. B. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że nie podziela poglądu organu I instancji, iż weryfikowana decyzja w sposób rażący naruszyła przepis art. 29 ust 5 ustawy prawo budowlane z 1974 r. Wprawdzie w dniu udzielenia pozwolenia na budowę G. B. nie był właścicielem nieruchomości objętej pozwoleniem to jednak z oświadczenia E. B. /właściciela przedmiotowej działki nr ewid. [...] wynika upoważnienie udzielone G. B. do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane.

Organ odwoławczy w pełni podzielił natomiast pogląd organu wojewódzkiego, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 1990 r. rażąco naruszyła przepis § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Rażące naruszenie tego przepisu uzasadnia zdaniem organu II instancji w omawianej sprawie zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w efekcie – stwierdzenie nieważności dotkniętej tą wadą decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył E. B. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa przez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co wynika z błędnego ustalenia, że decyzja Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazując na powyższe E. B.wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji – wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie zaś art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Kwestionowana decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się swoimi prawami. Postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiający wzruszenie decyzji ostatecznych. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. Jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności.

Zdaniem Sądu – w kontekście obowiązujących w dniu wydania decyzji przepisów techniczno – budowlanych – w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Sąd podziela więc w pełni pogląd wyrażony przez organ odwoławczy.

O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998 r., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717/.

Zgodnie z § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – "Budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych".

W niniejszej sprawie bezspornie odległość ta nie została zachowana.

Przepis § 12 ust 2 omawianego rozporządzenia mówi zaś o tym, iż "przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m".

Przedmiotowy budynek z otworem okiennym zwróconym w stronę działki sąsiedniej nr ewid. [...] został zaprojektowany w odległości 2 m od granicy z działką nr ewid. [...], należącą do państwa N. – a więc wydając pozwolenie na budowę w takich warunkach i na podstawie takiego projektu organ rażąco naruszył §

12 ust 1 ww. rozporządzenia. Zaś ustęp 2 § 12 ww. rozporządzenia nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odległość zaprojektowanego budynku od budynku usytuowanego na działce sąsiedniej nr [...] wynosiła mniej niż 8 m /dokładnie 5,5 m/.

Rażące naruszenie przepisu ust 1 § 12 ww. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – uzasadnia więc zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w efekcie stwierdzenie nieważności dotkniętej omówioną wadą decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę jako bezzasadną należało oddalić.