Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1972/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2884/14 w sprawie ze skargi P. A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania prawa do świadczenia w formie opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 lutego 2015 r., I SA/Wa 2884/14 oddalił skargę P. A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania prawa do świadczenia w formie opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że 23 grudnia 2013 r. skarżąca wystąpiła do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Do dnia wydania kontrolowanych postanowień orzeczenie takie nie zapadło.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 26, w zw. z art.73 pkt. 9 ustawy o oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych pomocy społecznej, warunkiem przyznania osobie zainteresowanej składki na ubezpieczenie zdrowotne jest uprzednie przyznanie jej prawa do zasiłku stałego.

Organ zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że zawieszenie postępowania na tej podstawie jest zasadne wyłącznie wtedy, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W konsekwencji, zawieszenie to warunkuje łączne spełnienie trzech przesłanek: a) postępowanie administracyjne musi być w toku, b) rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

Zagadnieniem wstępnym wymagającym uprzedniego rozstrzygnięcia jest w sprawie niniejszej, w pierwszej kolejności, zakończenie postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącej. Orzeczenie to musi być prawomocne, gdyż tylko takie może być podstawą do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. W tej sytuacji organy orzekające nie mogły podjąć innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła P. A. P., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., polegające na zaakceptowaniu przez Sąd I instancji braku ustalenia przez organy administracji aktualnego stanu zdrowia skarżącej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że żaden przepis prawa nie nakazuje ustalenia stopnia niepełnosprawności osoby ubiegającej się o uzyskanie prawa do zasiłku stałego na podstawie stosownego orzeczenia Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Trudno uznać, że tak długi okres oczekiwania na orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności uzasadniał zawieszenie postępowania. W takiej sytuacji organ powinien z urzędu przeprowadzić dowód z opinii biegłego lekarza i na podstawie tej opinii rozstrzygnąć sprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy – p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

2. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom, ponieważ zarzuty kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie odpowiadają wymaganiom określonym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wskazane wady skargi kasacyjnej nie dyskwalifikują jej jednak w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie.

3. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi jest nieuzasadniony. Przywołany przez skarżącą kasacyjnie przepis p.p.s.a. ma charakter wynikowy, co oznacza, że ma on zastosowanie w sprawie, jeżeli skarżący wykaże, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybienia przepisom k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika stąd, że powołanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie tego przepisu bez przytoczenia przepisów postępowania administracyjnego, których naruszenie nakazywało sądowi I instancji uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie spełnia wymagań podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Mówiąc innymi słowy, art. 145-151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Zatem podstawą skargi kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.