Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1374/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art., 4 pkt 1, art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "(...)" z dnia "(...)" maja 2020 r. nr "(...)"którą organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 570) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"od decyzji Prezydenta Miasta "(...)"z dnia "(...)"marca 2020 r. nr "(...)"dotyczącej wymierzenia "(...)"Sp. z o.o. kary pieniężnej w kwocie 8.500,62 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. "(...)" w rej. "(...)"w dn. 11.09.2018 r. - 17.09.2018 r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "(...)"o pow. 19,43 m2 – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia "(...)" marca 2020 r. Prezydent m. "(...)"wymierzył Spółce "(...)" Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 8.500,62 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. "(...)"w rej. "(...)"w dniach 11.09.2018 r. - 17.09.2018 r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "(...)" o pow. 19,43 m2. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dn. 11.09.2018 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. "(...)"w rej. "(...)"podczas której stwierdzono umieszczenie w nim reklamy o treści "(...)"bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu [...].09.2018 r. potwierdziła nielegalne funkcjonowanie reklamy czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. Organ I instancji ustalił wysokość kary jako iloczyn: powierzchni reklamy (19,43 m2), stawki kary - uchwała Rady m.st. Warszawy nr XXXI/666/2004 poz. 21 c załącznika nr 3 dla drogi krajowej - reklamy ciemne o powierzchni przekraczającej 9 m2 - 6,25 zł X 10; liczby dni zajęcia pasa drogowego (11.09.2018 r. - 17.09.2018 r.) - 7 dni.

Od powyższej decyzji, "(...)"Sp. z o.o. wniosła odwołanie.

Odwołująca zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając organowi I instancji naruszenie:

- art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art,189a §1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie na skutek błędnego uznania, iż przepisów działu IV k.p.a. nie stosuje się przy wymierzaniu kary pieniężnej;

- art. 7 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez niewykonanie przez organ I instancji wytycznych organu odwoławczego w zakresie rozważenia przesłanek wskazanych w art. 189f § 1 k.p.a.;

- art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wskazanie, że powierzchnia reklamy wynosiła 19,43 m2 podczas gdy zdaniem Odwołującego powierzchnia ta została ustalona nieprawidłowo;

- art 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77§ 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zebrania dostatecznych dowodów i bez wnikliwego rozpoznania sprawy a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy zwłaszcza, czy obszar w którym umieszczony był nośnik reklamowy stanowił pas drogowy,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie zdawkowego i wybiórczego uzasadnienia decyzji, którego treść nie stanowi należytego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji

- art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. w zw. z art. 35 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie - o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "(...)"swoją decyzją z dnia z dnia "(...)" maja 2020 r. nr "(...)"utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zgodnie z regułą określoną w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten nakłada zatem obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, przed jego rzeczywistym zajęciem. Oznacza to, że zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy w tym względzie organ, które może wywierać skutki jedynie na przyszłość. Zezwolenia takiego wymaga m.in zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 wskazanej ustawy).

SKO podkreśliło, że materialnoprawną podstawę nałożenia na stronę kary stanowił przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotu dopuszczającego się zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Organ administracji ustala jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej. Powołane przepisy mają bowiem charakter związany, obligując przede wszystkim podmiot zamierzający zająć pas drogowy do uzyskania stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Konsekwencją niespełnienia tego obowiązku jest późniejsze działanie zarządcy drogi - ma on, stosownie do brzmienia art. 40 ust. 12 omawianej ustawy, wymierzyć w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6, a więc również sposób wyliczenia kary został ściśle określony w ustawie.

Z powyższego wynika, że przesłankami niezbędnymi do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie umieszczenia w pasie drogowym określonych urządzeń czy obiektów, które dokonane zostało bez zezwolenia zarządcy drogi. Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą ( art. 4 pkt 1 u.d.p.).

Kolegium podkreśliło, że w orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie pasa drogowego jest szersze od pojęcia drogi i jego rozumienie można sprowadzić do stwierdzenia, że jest to grunt, na którym zlokalizowana jest budowla w postaci drogi, obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem i obsługą ruchu, urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą, zieleń przydrożna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1235/14). Z normatywnej definicji pasa drogowego wynika, iż jest on rozumiany z punktu widzenia funkcji, celu i roli jaką pełni. Pas drogowy jest obiektem trójwymiarowym, posiadającym wytyczone granice. Granice pasa określają obiekty i urządzenia służące realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą. Przy ocenie jak wysoko sięga przestrzeń pasa drogowego, należy mieć na uwadze definicję reklamy. Celem reklamy jest przekazanie informacji użytkownikom drogi. Drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Zatem droga jest częścią pasa drogowego.

Droga mieści się więc w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3 udp), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4 pkt 5 i 6 udp). Ze wskazanych przepisów wynika jednoznacznie, że w ramach pasa drogowego zawiera się droga, drogą zaś jest zarówno jezdnia jak i chodnik. Inaczej rzecz ujmując - pas drogowy obejmuje chodnik, a także przestrzeń nad i pod nim (por. wyrok NSA z 15 maja 2013 r. II GSK 444/12). Umieszczenie reklamy nad chodnikiem/pasem zieleni wchodzącym w skład pasa drogowego, bez zezwolenia implikuje zatem nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. SKO podało, że odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych i w piśmiennictwie wskazuje się, ze odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej, istotne jest, kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p.

SKO podało, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów z którego wynika, że działka o nr ewid. "(...)"obręb "(...)" (na której posadowiona była reklama) stanowi drogę (dr) – drogę publiczną krajową "(...)". W materiale dowodowym znajduje się również wyrys z mapy ewidencyjnej dla ww. działki nr "(...)"oraz wydruk z mapy zasadniczej z oznaczoną granicą pasa drogowego oraz umiejscowieniem reklamy, które potwierdzają funkcjonowanie reklamy w pasie drogowym.

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr "(...)", w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Zarząd Dróg Miejskich posiada elektroniczny dostęp do bazy kartograficzno- -geodezyjnej w której potwierdzono przebieg granic pasa drogowego ul. "(...)"w rej. "(...)", w obrębie których znajduje się reklama.

Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 17 września 2018 r. potwierdziła nielegalne funkcjonowanie reklamy, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego.

SKO wskazało, że organ pierwszej instancji przyjął w niniejszej sprawie stawkę dla reklamy ciemne o pow. przekraczającej 9 m2 (poz. 21c) - 6,35 zł. W ocenie SKO, skoro udokumentowano umieszczenie reklamy "(...)"..." na nośniku w dn. 11.09.2018 r. do dn. 17.09.2018 r. to za te dni organ prawidłowo przyjął ciągłość zajęcia pasa drogowego przez ww. reklamę i prawidłowo naliczył karę zgodnie z poz. 21c ww. załącznika.

Opłatę stanowiącą podstawę do wyliczenia kary za reklamę oblicza się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy (19,43 m2), liczby dni zajmowania pasa drogowego (7 dni) i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (6,25 zł). Wysokość kary pieniężnej, stanowi zaś dziesięciokrotność opłaty obliczonej powyżej.

Tym samym stwierdzić należy, że w aktach sprawy brak jest dowodów czyniących wątpliwym stan faktyczny ustalony przez organ pierwszej instancji i zaakceptowany przez organ odwoławczy. Materiał dowodowy w niniejszej sprawie został w pełni zgromadzony i rozpatrzony w całokształcie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że strona pomimo zakwestionowania powierzchni reklamy nie wykazała, aby faktycznie ta powierzchnia została ustalona w sposób nieprawidłowy. Nie przedstawiono dowodów wskazujących na inną powierzchnię reklamy, poprzestając jedynie na nieudowodnionym twierdzeniu.

SKO wskazało również, że ramka nośnika na którym umieszczona była reklama, stanowi jednolitą całość z tym nośnikiem i jest de facto elementem reklamy, więc stanowi również podstawę do obliczenia jej jako powierzchni reklamy, a działanie takie jest zgodne z prawem w kontekście definicji reklamy, która obejmuje nie tylko tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe, ale również jej elementy konstrukcyjne i zamocowania (art. 4 pkt 23 u.d.p.).

Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że nie dopatrzyło się przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f k.p.a., przepis art. 189f k.p.a. nie miał w tym postępowaniu zastosowania.

Kolegium nie dopatrzyło się również naruszenia innych przepisów procedury administracyjnej, w szczególności tych wskazanych w odwołaniu, oraz naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "(...)"stwierdziło, że w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 (zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi) powodujący obowiązek wymierzenia kary pieniężnej.

Na powyższą decyzję SKO w "(...)"z dnia [...] maja 2020 r"(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 189f § 1 pkt 1 i art. 189a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "KPA") w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470) (dalej: "u.d.p.") poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie, co w konsekwencji skutkowało niezastosowaniem ww. przepisów, podczas gdy wnikliwa całościowa analiza stanu sprawy i okoliczności przemawiających za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, powinna skutkować obligatoryjnym zastosowaniem art. 189f §1 pkt 1 pkt 1 KPA w zw. z art. 189a §1 i §2 KPA, i w konsekwencji odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej na Spółkę,

2. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 80 KPA oraz art. 11 KPA w zw. z art. 107§3 KPA poprzez: brak wnikliwego rozpoznania sprawy oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w sposób niebudzący wątpliwości, zwłaszcza dotyczących znikomości naruszenia prawa przez Spółkę, jak również poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w tym poprzez sporządzenie przez Organ II instancji uzasadnienia decyzji w sposób wyrywkowy i lakoniczny, z pominięciem istotnych kwestii podniesionych przez Skarżącą w treści odwołania - co w konsekwencji doprowadziło do nieodstąpienia przez Organ II instancji od wymierzenia Spółce kary pieniężnej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. Na podstawie art. 145 §1 ust. 1 pkt a i c PPSA, uchylenie w całości zaskarżonej Decyzji i uchylenie decyzji Prezydenta m. "(...)"- Zarządu Dróg Miejskich nr "(...)"wydaną w dniu "(...)"marca 2020 r., w ramach kontroli podjętej w oparciu o art.135 PPSA i umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wymierzenia Spółce "(...)"sp. z o.o. kary pieniężnej w kwocie 8.500,62 zł. za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. "(...)"w rej. "(...)"w dn. 11.09.2018 r. - 17.09.2018 r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "(...)"..." o pow. 19,43 m2,

2. Ewentualnie na podstawie art. 145a §1 PPSA, gdyby Sąd nie przychylił się do wniosku o umorzenie postępowania, wnoszę o uchylenie w całości zaskarżonej Decyzji i uchylenie decyzji Prezydenta m. "(...)"- Zarządu Dróg Miejskich nr "(...)"wydanej w dniu "(...)" marca 2020 r. w ramach kontroli podjętej w oparciu o art.135 PPSA i zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji o odstąpieniu od nałożenia na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f §1 pkt 1 i art. 189a §1 i §2,

3. Na podstawie art. 200 PPSA w razie uwzględnienia skargi, wnoszę o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.).

Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm., dalej u.d.p.), pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Zatem okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia.

Z powołanego przepisu nie wynikają jakiekolwiek inne warunki nałożenia kary. Istotne zaś w sprawie okoliczności powinny być ustalone przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.).

W orzecznictwie przyjmuje się, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem podmiotem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., II GSK 560/08).

W niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły, że to Skarżąca zajęła pas drogowy poprzez umieszczenie w jego obrębie reklamy - bez zezwolenia zarządcy drogi, a zatem, że to skarżąca jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, że nie ustalono, iż istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego nie znajdują uzasadnienia. Skarżąca nie wykazała także, iż powierzchnia reklamy była inna niż to ustalił organ w toku postępowania administracyjnego.

Sąd stwierdza, że o przebiegu zajętego pasa drogowego (drogi krajowej) ul. "(...)"w rej. "(...)"w dn. 11.09.2018 r. - 17.09.2018 r. świadczą takie dowody z akt sprawy, jak wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej z naniesionym miejscem usytuowania reklamy. Na podstawie ww. dowodów można określić przebieg linii pasa drogowego oraz usytuowanie w granicach tego pasa reklamy skarżącej. Ww. dowody znajdują się w aktach sprawy.

Zdaniem Sądu wartość tych dowodów nie została podważona, co oznacza, że istotne dla rozstrzygnięcia fakty mogły być na ich podstawie przez organ ustalone.

Dla porządku wskazać należy, że do orzeczenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wystarczające jest powołanie się przez organ na znajdujący się w aktach sprawy miarodajny dokument, z którego wynika przebieg granic takiego pasa. Organ nie ma zaś obowiązku fizycznego wydzielania pasa drogowego na nieruchomości, czy w inny sposób - z urzędu - informowania, że określony teren stanowi pas drogowy i jego zajęcie wymaga uprzedniego zezwolenia zarządcy drogi. Ustalenie ww. okoliczności należało do Skarżącej, którą - jako przedsiębiorcę - obowiązują podwyższone standardy staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Także okres zajęcia pasa drogowego został prawidłowo w postępowaniu administracyjnym ustalony na podstawie znajdujących się w aktach dowodów, tj. protokołów kontroli pasa drogowego oraz kart kontroli zajęcia pasa drogowego.

Należy zauważyć, że pierwszy dzień okresu, za który naliczono karę w oparciu o przepis art. 40 ust. 12 u.d.p. wyznacza dzień, w którym po raz pierwszy stwierdzono obecność reklamy w pasie drogowym. Koniec okresu, za który naliczono skarżącej karę, to dzień kontroli pasa drogowego, podczas której po raz ostatni odnotowano istnienie reklamy w pasie drogowym. Na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów należy stwierdzić, że okres zajęcia pasa drogowego został obliczony prawidłowo. Udokumentowanie bowiem, że reklama skarżącej znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach pozwalało - uwzględniając zasady doświadczenia życiowego oraz logiki - na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w decyzji. Powierzchnia reklamy została ustalona prawidłowo. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących że powierzchnia ta była inna niż ustalona przez organ administracji.

Również wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo, tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, tj. z uwzględnieniem stawki wynikającej z uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

Organy administracji prawidłowo przyjęły w niniejszej sprawie stawkę dla reklamy ciemne o pow. przekraczającej 9 m2 (poz. 21c) - 6,35 zł. W ocenie Sądu, skoro udokumentowano umieszczenie reklamy "(...)"..." na nośniku w dn. 11.09.2018 r. i w dn. 17.09.2018 r. to za te dni organ prawidłowo przyjął ciągłość zajęcia pasa drogowego przez ww. reklamę i prawidłowo naliczył karę zgodnie z poz. 21c ww. załącznika.

Opłatę stanowiącą podstawę do wyliczenia kary za reklamę oblicza się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy (19,43 m2), liczby dni zajmowania pasa drogowego (7 dni) i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (6,25 zł). Wysokość kary pieniężnej, stanowi zaś dziesięciokrotność opłaty obliczonej powyżej.

Sąd stwierdza, że skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła dowodów czyniących wątpliwym stan faktyczny ustalony w toku postępowania administracyjnego przez organy obu instancji.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, istotne w sprawie okoliczności zostały przez organy wykazane prawidłowo.

Podkreślić należy, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia, na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego (tak: np. wyroki NSA z dnia 25 lutego 2015 r., II GSK 2326/13, wyrok z 14 października 2016 r., II GSK 773/15, wyrok z dnia 19 września 2018 r., II GSK 2553/16).

W niniejszej sprawie okoliczności warunkujące nałożenie na Skarżącą kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi są bezsporne i zostały ustalone bez naruszenia prawa. W ocenie Sądu, zebrane przez organ w niniejszej sprawie dowody, w tym dokumenty urzędowe i dokumentacja fotograficzna, w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają zajęcie przez skarżącą we wskazanym okresie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego jest odpowiedzialnością obiektywną, którą ponosi osoba zajmująca tenże pas. Zaznaczyć trzeba, że ustawodawca nie przewidział żadnej możliwości miarkowania kary pieniężnej lub innych mechanizmów prawnych dających możliwość jej oceny z punktu widzenia właściwych np. prawu karnemu zasad współmierności kary.

Sąd zauważa, że w odniesieniu do wniosku strony o odstąpienie od nałożenia kary organ odwoławczy zasadnie wskazał, że decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. Istotnym jest także, że wysokość nakładanych kar pieniężnych za konkretne naruszenia jest wyraźnie oznaczona w przepisach u.d.p. i przepisach prawa miejscowego, a organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania ich wysokości ze względu na okoliczności sprawy. W sprawie nie było także podstaw do zastosowania przepisów art. 189f § 1 k.p.a.

W postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia organ ma za zadanie ustalić, że nastąpiło bezprawne zajęcie pasa drogowego. W niniejszej sprawie, w oparciu o całokształt materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący zostały wyjaśnione motywy podjętego rozstrzygnięcia. W zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest jednoznaczny, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu administracji, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.