Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2015/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Protokolant Anna Sokołowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2004 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zabudowy części korytarza klatki schodowej. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] przeprowadził w dniu [...]października 2002 r. czynności kontrolne, których rezultatem było stwierdzenie, iż w budynku przy ul. [...] na drugim piętrze zabudowano część ogólnodostępnego korytarza ścianą o grubości 12 cm. W wyniku tej zabudowy do lokalu nr [...], należącego do T. K., przyłączona została część korytarza o powierzchni 7,80 m wraz z pomieszczeniem zsypu ulokowanym na tej kondygnacji. Według oświadczenia zabudowę wykonano w sierpniu 2002 r.

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]nr [...]z dnia [...] lutego 2003 r. nakazano T. K. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 tekst jednolity z późn. zm.) dokonanie rozbiórki opisanej wyżej zabudowy części korytarza klatki schodowej, którą to zabudową spowodowała brak możliwości korzystania przez lokatorów z urządzenia do usuwania odpadów (zsypu).

Od decyzji tej odwołała się zainteresowana, podnosząc, iż PINB nie powołał w decyzji przepisu, na którym oparł rozstrzygnięcie, a jedynie nazwę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.140 j.t.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uzasadniając ją tym, że Inwestor nie uzyskał zgody właściciela budynku

Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na wykonywane roboty. Nawet jednak posiadanie pozwolenia od właściciela obiektu - jak stwierdził organ - nie zwalnia jeszcze od uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie robót budowlanych bądź ich zgłoszenia właściwemu organowi. T. K. zaś nie przedstawiła w toku postępowania ani zgody właściciela, ani też pozwolenia na budowę. Organ nadto podkreślił, że przedmiotowa zabudowa części korytarza naruszyła również przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż ono obowiązywało w czasie, kiedy dokonano przedmiotowej zabudowy (sierpień 2002r.) a nie jak błędnie przyjął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] w swojej decyzji nr [...] z dnia [...].20.2003 r., przepisy Rozporządzenia o identycznej nazwie lecz wydanego przez Ministra Infrastruktury w dniu 12.04.2002 r. Organ nadto uznał, że na skutek samowolnej przebudowy powstał dodatkowy pokój (1,53 x 3,30 m), a to nie jest zgodne z § 129 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa przewidującego, że urządzenie zsypowe zainstalowane w budynku nie powinno być usytuowane bezpośrednio przy ścianach pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz w odległości mniejszej niż 2 m od drzwi wejściowych do tych pomieszczeń. Skoro zaś obecnie samowolnie powstały pokój przyłączony został do pomieszczeń mieszkalnych, to narusza wymieniony przepis.

W skardze na tę decyzję T. K. podała, że z użytkowania zsypów zrezygnowali wszyscy mieszkańcy, że wiele takich ścianek powstało, a powiększoną powierzchnię mieszkalną zamierza wykorzystać dla swego syna.

Organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to. że Sad. rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Przede wszystkim stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracji w sposób bezsporny, nie jest też on kwestionowany przez skarżącą. Ocenie Sądu podlegają zatem zarzuty skargi oraz stan prawny sprawy. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia prawa.

Organ zgodnie z zasadami procedury stwierdził, że Inwestor dokonał samowolnie zabudowy części koniarza będącego częścią przeznaczoną do wspólnego użytku mieszkańców budynku stanowiącego własność Spółdzielni Mieszkaniowej. Tymczasem zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub po zgłoszeniu takiego zamiaru organowi

budowlanemu przed podjęciem robót. Organ zasadnie ocenił, że przypadek zabudowy części korytarza odpowiada normie opisanej w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż roboty budowlane prowadzone były bez stosownego pozwolenia. Z tego powodu uzasadnione było też zastosowanie art. 51 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z przywołanym przepisem właściwy organ nakazuje zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części. Ponieważ roboty zostały już wykonane, a Inwestor w toku postępowania nie wylegitymował się ani pozwoleniem budowlanym, ani prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nadzoru budowlanego mógł jedynie orzec nakaz rozbiórki wymienionego obiektu. Bez znaczenia było zatem przywoływanie przez organy obu instancji przepisów wykonawczych do prawa budowlanego na uzasadnienie swoich decyzji, gdyż stan faktyczny sprawy uzasadniał nakazanie rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracyjny nie miał zaś kompetencji do zastosowania w takiej sytuacji jakichkolwiek odstępstw ze względów powoływanych przez skarżącą.

Wprawdzie organ I instancji przywołał w decyzji niewłaściwe rozporządzenie wykonawcze, a organ II instancji pojął próbę wyjaśnienia tego stanu rzeczy, co w okolicznościach tej sprawy było zbędne, uchybienia te nie mogą jednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.