Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 162/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Małgorzata Brachel -Ziaja (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi N.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 października 2008r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wydania decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...], po rozpatrzeniu sprawy budowy kondygnacji nadziemnej przez M. i W.P. na działce nr ewid. [...] obr [...] położonej w miejscowości Z. w rejonie ulicy [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nie stwierdził podstaw do wydania decyzji w sprawie doprowadzenia części obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), art. 103 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] lutego 2007 r. N.W. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z wnioskiem o wydanie nakazu rozbiórki samowoli budowlanej na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Z. przy ul. [...] . Dnia [...] marca 2007 r. zostały przeprowadzone oględziny przedmiotowego budynku przez przedstawicieli organu nadzoru budowlanego. W ich wyniku ustalono, że na działce nr [...] obr. [...] w Z. znajdują się mury przyziemia wykonane z pustaków, od zewnątrz obłożone kamieniem - piaskowcem. Na murach została wykonana płyta żelbetowa, zabezpieczona tymczasową drewnianą konstrukcją. Podczas oględzin inwestor W.P. oświadczył, że roboty budowlane wykonał w latach 1992-93 na podstawie zezwolenia Urzędu Miasta Z. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. zobowiązał inwestorów - M. i W.P. do przedłożenia inwentaryzacji i oceny stanu technicznego obiektu budowlanego. Z przedłożonej ekspertyzy wynika, że "wykonane przyziemie budynku mieszkalnego (...) zostało wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i nie wymaga jakichkolwiek prac w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami, w tym budowlanymi, BHP i p.poż.".

Od decyzji tej odwołanie złożyła N.W. - sąsiadka inwestorów, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego oraz naruszenie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Skarżąca zażądała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia o przymusowej rozbiórce, albo o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. N.W. twierdzi, że budowla nie jest odtworzeniem substancji dawnych zabudowań, które zostały zniszczone w wyniku pożaru. Nowy obiekt znajduje się w innym miejscu, tzn. tylko częściowo pokrywa się z położeniem starego budynku, a w części przesunięty został w kierunku drogi, wchodząc na drogę. Skarżąca zarzuca również, że inwentaryzacja architektoniczno - budowlana z opinią techniczną, przedłożona przez inwestorów, zawiera liczne błędy i celowe zniekształcenia. Niejasna jest również data zakończenia budowy, gdyż zadaszenie przyziemia wykonano w 1999 r.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że dokonał kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji. Na skutek powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. uczynił zadość przepisom kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo budowlane, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż wybudowana kondygnacja przyziemia nie stanowi remontu, czy też "wymiany substancji" dotychczasowego budynku mieszkalnego, a tylko przejaw samowoli budowlanej inwestorów, którzy przeprowadzili roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od robót, do których byli uprawnieni na podstawie pozwolenia. Zgodnie z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego do przedmiotowych robot budowlanych (wykonanych w latach 1992 - 93) będą miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. tj. art. 37 ust. 1 i art. 40 tej ustawy.

Wybudowana kondygnacja przyziemia budynku, mimo, iż stanowi samowolę budowlaną, miała odpowiadać przeznaczeniu dotychczas stojącego tam budynku mieszkalnego. W sprawie miała zastosowanie opinia wyrażona przez Urząd Gminy w Z. , z której wynika, że remont istniejącego budynku mieszkalnego jest zgodny z obowiązującym w 1992 r. planem miejscowym. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że również wykonanie murów przyziemia przyszłego budynku mieszkalnego musi odpowiadać zagospodarowaniu przestrzennemu terenów, w których działka się znajduje. Dlatego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził brak podstaw do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 prawa budowlanego z 1974 r. i konieczność zastosowania art. 40 ustawy.

Zgodnie z ekspertyzą przedłożoną przez inwestorów, a sporządzoną przez inż. A.B. wybudowany obiekt odpowiada warunkom technicznym i nie powoduje utrudnień co do możliwości zagospodarowania działek sąsiednich. Stwierdzono więc brak podstaw do nałożenia na inwestorów obowiązku doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Zarzuty podniesione w odwołaniu, a dotyczące ekspertyzy przedstawionej przez inwestorów mają charakter polemiczny. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej treści, a także kwalifikacji sporządzającego je inżyniera.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła N.W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i nałożenia obowiązku doprowadzenia budowli do stanu zgodnego z prawem. Skarżąca zarzuca, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w wydanej przez siebie decyzji dopuścił się "obrazy powołanych i stosowanych przepisów prawa". Organ ten, zdaniem skarżącej, "nie określił, który stan prawny chce stosować do stwierdzenia samowoli budowlanej, ani nie podał co ma się dalej stać z tą samowolą". Skarżąca podkreśliła również brak odniesienia się organu I i II instancji do zarzutów pod adresem ekspertyzy i naruszenie art. 77 k.p.a. Jej zdaniem organ administracji powinien powołać biegłego celem wykonania inwentaryzacji geodezyjnej. W skardze podkreślono również, że organ zaskarżoną decyzją "zatwierdził budowę przyziemia i budynku mieszkalnego jako zgodną z prawem budowlanym i planem miejscowym oraz postanowił, że budowla stoi w zarysie dawnego domu mieszkalnego i odpowiada jego gabarytom, jest odtworzeniem substancji, czyli niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym usankcjonował oczywistą samowolę budowlaną". Ponadto w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym nie brali udziału sąsiedzi inwestorów, a w szczególności poprzednio nie ustanowiono kuratora dla nieżyjącej właścicielki przyległej działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w sposób, który powoduje konieczność ich uchylenia. W sprawie nie ustalono całego szeregu istotnych okoliczności faktycznych, naruszając art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a okoliczności faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia nie odpowiadają prawdzie.

Przede wszystkim określenia wymaga przedmiot (zakres) postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie to dotyczyło samowoli budowlanej polegającej na rozbiórce istniejącego budynku i postawieniu nowego obiektu (przyziemia) bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Nie można podzielić stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , który stwierdził, że "wybudowana kondygnacja przyziemia (...) stanowi (...) przejaw samowoli budowlanej inwestorów, którzy przeprowadzili roboty budowlane w istotny sposób odbiegający od robót, do których byli uprawnieni na podst. pozwolenia". Inwestorzy nie dysponowali pozwoleniem na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych. Pozwoleniem takim nie było w szczególności pismo z dnia [...] lipca 1992 r. znak [...] wydane z upoważnienia Burmistrza Z. , w którym poinformowano A.D. , że Zarząd Gminy T. na posiedzeniu w dniu [...] sierpnia 1992 r. pozytywnie zaopiniował jej wniosek o wymianę substancji budynku położonego w Z. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...]. W piśmie tym poinformowano również o wydaniu pozytywnej opinii Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Gminy T. wobec możliwości "wykonania prac remontowych i modernizacyjnych, koniecznych do czasowej adaptacji istniejącego budynku mieszkalnego" (k. [...]). . Wniosek A.D. , o którym mowa w tym piśmie (k. [...]) dotyczył zezwolenia na "wymianę substancji budynku położonego w Z. ul. [...]". Wnioskodawczyni wskazała w nim, że budynek ten "wymaga remontu, który najekonomiczniej i najprościej byłoby dokonać metodą wymiany substancji". Faktycznie przeprowadzona inwestycja nie polegała jednak na wykonaniu remontu czy modernizacji, lecz na rozbiórce istniejącego budynku i wzniesieniu jednej kondygnacji nowego budynku. Takie roboty budowlane niewątpliwie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a powyższa "opinia" nie może być uznana za decyzję o pozwoleniu na budowę. Przede wszystkim w piśmie nie podano podstawy prawnej, co uniemożliwia ustalenie, w jakim trybie "opinia" została wydana i jednocześnie wyklucza możliwość uznania tego pisma za decyzję administracyjną. Ponadto pismo nie zawiera kategorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej - organ administracji jedynie "pozytywnie zaopiniował" możliwości prowadzenia robót budowlanych. Tak więc wbrew stanowisku organu odwoławczego omawiane pismo nie uprawniało do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, a samowola inwestorów nie polegała na prowadzeniu inwestycji niezgodnie z powyższym pismem, lecz na prowadzeniu inwestycji bez wymaganego prawem pozwolenia.

Podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia jest data powstania przedmiotowego obiektu budowlanego, a w szczególności data zakończenia robót budowlanych. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przepisu art. 48 tejże ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem jej wejścia w życie lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle tego przepisu ustalenie daty zakończenia robót budowlanych jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia, bowiem od tej daty zależy, czy zastosowanie będą miały przepisy prawa budowlanego z 1994 r., czy też wcześniejszej ustawy z 1974 r.

Organy obu instancji przyjęły, że zachodzą podstawy do zastosowania prawa budowlanego z 1974 r., nie wyjaśniając jednak dokładnie tej okoliczności. Cytowany wyżej art. 103 ust. 2 prawa budowlanego jako kryterium oceny, którą ustawę należy zastosować przyjmuje datę zakończenia robót budowlanych. Z porównania zdjęć wykonanych podczas oględzin w dniu [...]listopada 1997 r. [...] oraz w czasie oględzin [...] marca 2007 r. (k. [....]) wynika, że przedmiotowy obiekt został między 1997 r. a 2007 r. przykryty dachem dwuspadowym. Protokół wcześniejszych oględzin zawiera zapis: "(...) mury przyziemia obłożone kamieniem łamanym z płytą stropową". W protokole drugich oględzin znajduje się stwierdzenie: "stan z wizji [...].11.1997 różni się od stanu obecnego poprzez wykonanie zabezpieczeń płyty". Decyzja I instancji zawiera z kolei zapis: "Na wykonanych murach zalana płyta żelbetowa, zadaszona dachem drewnianym, tymczasowym ze spadkiem". Należy rozważyć, czy przykrycie obiektu budowlanego dachem, nazwane "zabezpieczeniem stropu" bądź konstrukcją "tymczasową" i niewątpliwie wykonane po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie stanowi dalszych robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie, a w konsekwencji czy prawidłowo zastosowano art. 103 ust. 2 tejże ustawy. Pominięcie tej okoliczności, która podnoszona była również w odwołaniu, stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Przy stosowaniu przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane również popełniono cały szereg uchybień. Art. 37 ust. 1 tejże ustawy przewiduje obowiązek wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, w razie stwierdzenia, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Z kolei art. 40 omawianej ustawy odnosi się do obiektów budowlanych wybudowanych niezgodnie z przepisami, odnośnie których nie zachodzą przesłanki wskazane w powołanym wyżej art. 37. Zgodnie z art. 40 właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Zastosowanie powyższych przepisów wymagało w pierwszej kolejności ustalenia, czy obiekt będący przedmiotem postępowania znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dopiero w razie wykluczenia takiej możliwości należało ocenić, czy istniejący obiekt budowlany jest zgodny z obowiązującym prawem, w tym z przepisami techniczno - budowlanymi i ewentualnie nałożyć obowiązek doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem.

Pierwsza z wymienionych okoliczności została ustalona wadliwie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie poruszył kwestii zgodności istniejącego obiektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo, że przeprowadził na tę okoliczność postępowanie dowodowe (postanowienie z dnia [...] maja 2007 r. o nałożeniu na inwestorów obowiązku przedłożenia stosownej dokumentacji - [...] i odpowiadająca mu treść przedłożonej przez strony inwentaryzacji, pismo Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] - k. [...], pismo Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lutego 2000 r. znak [...]- k. [...]. Pominięcie w uzasadnieniu tej istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy wprawdzie omówił problem zgodności wykonanego obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże argumentacja użyta przy stwierdzeniu tej zgodności nie może zostać zaaprobowana. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na "zezwolenie Urzędu Gminy na modernizację budynku przy ul. [...] w Z. " (tak określił organ odwoławczy prawdopodobnie opisane wcześniej pismo z dnia [....] 1992 r. znak [...]. . Organ II instancji wskazał, że w "zezwoleniu na modernizację" stwierdzono, że "zamierzone prace remontowe i modernizacyjne budynku są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako że działka nr [...] położona jest w terenach przeznaczonych pod park leśny i usługi sportu. Istniejące na tych terenach budownictwo mieszkaniowe przeznacza się do stopniowej likwidacji z czasową adaptacją do chwili pełnej amortyzacji zużytej substancji". W dalszej części uzasadnienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na wymienione wyżej pisma Burmistrza Z. z dnia [...] lutego 2000 r. i z dnia [...] sierpnia 2007 r. Istotne jest, że w drugim z tych pism Burmistrz Z. odmówił wydania zaświadczenia w kwestii zgodności zabudowy z planem miejscowym na datę realizacji przedsięwzięcia, co zostało stwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mimo to "organ odwoławczy, tak jak organ I instancji przyjął, że wybudowana kondygnacja przyziemia budynku, mimo iż stanowiła samowolę budowlaną, miała odpowiadać przeznaczeniu dotychczas stojącego tam budynku mieszkalnego. W sprawie zatem będzie miała zastosowanie opinia wyrażona dwukrotnie przez Urząd Gminy w Z. , że skoro remont istniejącego budynku mieszkalnego zgodny jest z obowiązującym w 1992 r. planem miejscowym, to również wykonanie murów przyziemia przyszłego budynku mieszkalnego odpowiadać musi zagospodarowaniu przestrzennemu terenów, w których działka się znajduje".

Powyższe stwierdzenie jest sprzeczne z zebranym w aktach materiałem dowodowym, co narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. Brak jest dowodu, że opinia Urzędu Gminy w Z. wyrażana była dwukrotnie - w aktach znajduje się tylko jedno pismo dotyczące tej kwestii tj. omawiana wyżej "opinia" z dnia [...] lipca 1992 r. Organ administracji wyraził w nim stanowisko o zgodności z miejscowym planem zagospodarowaniu przestrzennego planowanych "prac remontowych i modernizacyjnych" (mających polegać na wymianie substancji, czyli praktycznie na wyburzeniu istniejącego budynku mieszkalnego i zastąpieniu go nowym), a jednocześnie stwierdził, że działka, na której roboty mają być wykonywane, leży na terenach przeznaczonych pod park leśny i usługi sportu, dla których przewiduje się stopniową likwidację istniejącego budownictwa mieszkaniowego.

Wyburzenie istniejącego budynku mieszkalnego i rozpoczęcie budowy nowego domu na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod park leśny i usługi sportu niewątpliwie narusza ustalenia tego planu. W świetle zapisów planu o stopniowej likwidacji budownictwa mieszkaniowego na objętych postępowaniem terenach i bardzo ograniczonym zakresie dopuszczalnych robót budowlanych związanych z "czasową adaptacją" tych budynków nie można się zgodzić ze stwierdzeniem, że zgodność remontu istniejącego budynku z miejscowym planem oznacza również zgodność z tym planem wykonanych murów przyziemia nowego budynku mieszkalnego. Tym samym spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Odmienne wnioski Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego są błędne.

Również ocena zgodności obiektu budowlanego z przepisami, w tym z warunkami technicznymi, została przeprowadzona nieprawidłowo. Organy obu instancji wniosek w tym zakresie wyprowadziły z przedłożonej przez inwestorów dokumentacji tj. inwentaryzacji powykonawczej. Trzeba jednak podkreślić, że inwentaryzacja ta nie obejmowała swoim zakresem zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami określającymi warunki techniczne. Jak wynika z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] maja 2007 r. organ ten nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej, inwentaryzacji zagospodarowania działki, inwentaryzacji stanu technicznego budynku, a także oceny stanu technicznego budynku oraz oceny zgodności wykonania budynku z zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Przedłożona przez strony dokumentacja nie odnosi się do zgodności wykonanych robót z przepisami techniczno - budowlanymi, stwierdzając jedynie, że obiekt przyziemia "nie powoduje utrudnień co do możliwości zagospodarowania działek sąsiednich zgodnie z warunkami technicznymi". Ekspertyza ta koncentruje się na analizie jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz opisie stanu technicznego obiektu, bez porównania stanu istniejącego z wymaganiami zawartymi w przepisach prawa.

Częścią ekspertyzy jest opis zagospodarowania działki, w którym wskazano, że odległość od ściany budynku od granicy działki wynosi od 1,81 m do 1,83 m. Taka odległość narusza przepisy techniczno - budowlane tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zmianami). Ponadto w protokole oględzin w dniu [...] marca 2007 r. (k. [...]) znajduje się zapis, iż G.Z-W. (pełnomocnik N.W. ) oświadczyła, że "dom ten wybudowany jest w odległości nieprzepisowej od granicy bez jej zgody". Argument dotyczący niewielkiej odległości budynku od granicy działki i nadmiernego zbliżenia obiektu budowlanego do drogi był również podnoszony w odwołaniu, lecz Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie ustosunkował się do niego.

Ustalenie, że przedmiotowy obiekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Również w tym przedmiocie wydane w sprawie decyzje organu I i II instancji naruszają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów.

W ponownym postępowaniu organy nadzoru budowlanego powinny rozważyć wyczerpująco cały zebrany w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem wskazanych wyżej uwag.

Powyższe błędy w ustaleniach faktycznych były wynikiem naruszenia przepisów postępowania przy gromadzeniu i ocenie dowodów. Uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).