Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1244/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. J., F. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2021r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 czerwca 2021 roku nr [...] ustalono na wniosek W. K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: budowa budynku mieszkalno-usługowego, wielorodzinnego, z garażem podziemnym, zapleczem biurowo-gospodarczym, zlokalizowanym w miejscu po rozbiórce istniejącego garażu oraz budowa przejścia podziemnego z projektowanego budynku do posesji przy [...], wraz z zagospodarowaniem terenu obejmującego działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w K..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przypomniał, że wydana uprzednio decyzja z dnia 15 stycznia 2020 r. ustalająca warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2020r. nr [...] ze względu na konieczność ustosunkowania się do sposobu ustalenia poszczególnych parametrów i wskaźników planowanej zabudowy do powierzchni terenu inwestycji. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, nie zostało uzasadnione, że wyznaczenie przyjętego wskaźnika nie zaburzy ładu przestrzennego oraz pominięto okoliczność, że planowany budynek powstaje na terenie, który jest już zabudowany, a realizacja nowej zabudowy spowoduje zwiększenie wskaźnika na terenie inwestycji do 56%-60%.

Rozpoznając sprawę ponownie organ l instancji podał, że sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna, uzyskano odpowiednie do stanu sprawy opinie i uzgodnienia, w związku z czym organ I instancji przyjął, iż spełnione zostały łącznie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ponownie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. i F. J. konsekwentnie podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza chroniony prawem interes osób trzecich, porządek prawny i ład przestrzenny. Odwołujący się powołali się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2019r. ([...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, która zawiera wykładnię dotyczącą zabudowy, że inwestycja kubaturowa zlokalizowana będzie jedynie na działce nr [...], zatem trudno ustalać wielkość zabudowy, uwzględniając również działki, na których żadna zabudowa nie będzie zlokalizowana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji sporządził analizę urbanistyczno-architektoniczną wraz z materiałem fotograficznym. W opracowaniu tym scharakteryzowano teren objęty wnioskiem, funkcję zabudowy istniejącą w obszarze analizowanym (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa, drogi wewnętrzne, drogi publiczne oraz obiekty infrastruktury technicznej) oraz cechy tej zabudowy. Jeżeli chodzi o sposób ustalania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, to § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustanawia zasadę, że powyższy wskaźnik wyznacza się w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z tym, że dopuszczalne jest wyznaczenie innego wskaźnika, o ile wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 5 ust. 2). Analiza sporządzona w niniejszej sprawie podaje w obszernym zestawieniu tabelarycznym wartości tego wskaźnika na poszczególnych działkach z obszaru analizowanego (od ok. 5% do ok. 52%) oraz wartość średnią wskaźnika zabudowy: ok. 26%. Na podstawie zapisów analizy (§ 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia) określony został wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu dla planowanej inwestycji w rozmiarze od 26% (wartość średnia wskaźnika) do 30% (wskaźnik aktualnie występujący na terenie objętym wnioskiem).

W analizie wskazano również, że tak wyznaczony przedział nie spowoduje zwiększenia intensywności zabudowy działek, a planowana inwestycja jest do realizacji w miejscu istniejącego obiektu, bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy przewiduje realizacje budynku o zbliżonej powierzchni zabudowy do istniejącego obiektu, przeznaczonego do rozbiórki. W efekcie, organ I instancji przyjął wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w przedziale od 26% do 30%, przy czym wskaźnik ten obejmuje istniejącą i projektowaną zabudowę łącznie.

W rezultacie Kolegium oceniło, że jego poprzednie zalecenia zostały wykonane.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że analiza zawiera również obszerny opis szerokości elewacji frontowych, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, głównych kalenic, okapu dachu, górnej krawędzi gzymsu/attyki. Organ podkreślił też, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej.

Finalnie podkreślono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla określonej inwestycji nie jest równoznaczna z pozwoleniem na budowę, lecz stanowi jedynie rodzaj promesy dla wnioskodawcy zamierzającego realizować określonego rodzaju inwestycję.

Od powyższej decyzji K. M. i F. J. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucili naruszenie prawa materialnego, a to:

1. §2 ust 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, w związku z art. 53 ust 3 i 4 UPZP poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji uwarunkowań związanych z istniejącymi obiektami przy ocenie sposobu ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych,

2. art. 54 ust 1c UPZP poprzez niemal całkowite pominięcie przy ustalaniu warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej sposobu gospodarki odpadami w sytuacji, gdy planowana inwestycja ma obejmować usługi polegające na świadczeniu usług medycznych,

3. §2 ust 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w związku z art. 53 ust 3 i 4 UPZP, poprzez ustalenie parametrów inwestycji, w tym wysokości kalenic w oderwaniu od uwarunkowań nieruchomości sąsiednich, w szczególności nieruchomości na działce [...],

4. art. 61 ust 1 UPZP poprzez ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy planowana inwestycja odbiega od obiektów już istniejących w obszarze analizowanym, w szczególności w zakresie wskaźników zabudowy wskutek przyjęcia, że inwestycja ma stanowić całość obszaru objętego wnioskiem, podczas w rzeczywistości zamierzenie budowlane zmierza jedynie do zabudowy działki [...] w sposób, który spowoduje istotne zwiększenie wskaźnika zabudowy całkowicie odbiegając od obszaru analizowanego.

W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., zwana dalej u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Natomiast stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W celu stwierdzenia czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy, wskazane w art. 61 u.p.z.p., niezbędna jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana powyżej procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo.

Nietrafny jest zarzut wadliwego ustalenia ilości miejsc parkingowych w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący podnieśli, że ustalając powyższą kwestię należy mieć na względzie fakt, iż zamierzona inwestycja ma powstać na miejscu istniejącego garażu, a zatem nowo powstałe miejsca parkingowe muszą uwzględnić potrzeby nie tylko nowej inwestycji ale również dotychczasowe potrzeby związane z istniejącym budynkiem mieszkalnym.

W odpowiedzi należy po pierwsze wskazać, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określa ogólne parametry dla objętego wnioskiem zamierzenia. Wskaźnik liczby miejsc parkingowych nie jest przy tym ustalany dowolnie przez organ, z uwzględnieniem obiektywnych nawet potrzeb mieszkańców lecz jest oparty o obowiązujące przepisy prawa, tu: uchwałę nr [...] r. Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta K.". W taki właśnie sposób wskaźnik został ustalony w zaskarżonej decyzji w pkt 2e Warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik nr 1 do decyzji organ I instancji (k.546-547) na poziomie 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych dla planowanych usług. Wskaźniki te są zgodne z obowiązującą uchwałą, dlatego nie może odnieść skutku próba ich podważenia w oparciu o niezaspokojone potrzeby związane z już istniejącymi inwestycjami.

Po drugie należy podkreślić, że na tym etapie postępowania nie wiadomo jeszcze, jaka konkretnie ilość miejsc parkingowych zostanie zapewniona przez inwestora i czy faktycznie będzie ona niewystarczająca. Określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia stanowisk postojowych następuje dopiero na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę), z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów § 19-21 powołanego rozporządzenia, które to w sposób szczegółowy regulują odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 9 stycznia 2019 r., II OSK 379/18, z 14 listopada 2017 r., II OSK 449/16, z 7 września 2016 r., II OSK 3016/14, z 2 sierpnia 2016 r., II OSK 1871/15, z 8 października 2015 r., II OSK 346/14, z 19 grudnia 2012 r., II OSK 1543/11, z 27 marca 2012 r., II OSK 2448/10, z 18 czerwca 2014 r. II OSK 128/13 i z 12 maja 2015 r. II OSK 2435/13).

Oddaleniu podlega również zarzut pominięcia sposobu gospodarki odpadami. Autor skargi podkreślał w tym zakresie, że planowana inwestycja dotyczy powstania pawilonu usługowego mającego świadczyć usługi medyczne, z którymi będzie wiązało się powstawanie dużej ilości odpadów medycznych, których proces utylizacji nie jest prosty, a ponadto które stanowią zagrożenie dla zdrowia i są uciążliwe dla nieruchomości sąsiednich. W opinii Sądu treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie daje podstaw do formułowania tak daleko idących obaw. Choć we wniosku faktycznie wskazuje się, że w części usługowej będą zlokalizowane gabinety lekarskie, to obok nich przewiduje się również "gabinety kosmetyczne oraz biurowo-doradcze, itp.". Takie sformułowanie wskazuje, że faktyczne przeznaczenie części usługowej planowanego budynku nie jest jeszcze do końca przesądzone. Tak czy inaczej w Warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano wyraźnie, że usuwanie odpadów musi nastąpić "zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21) w drodze indywidualnych umów z przedsiębiorstwem trudniącym się ich wywozem" (k.546). Zapis ten gwarantuje, że nawet w razie powstania odpadów medycznych będą one musiały być utylizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Sąd nie zgodził się również z zarzutem, że organy wadliwie oceniły uwarunkowania związane z wysokością kalenicy oraz wskaźnikiem zabudowy.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (t.j. Dz.U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (§7 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Biorąc pod uwagę powyższą regulację w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej (zał. 3) wskazano, że w sąsiedztwie terenu inwestycji wysokości zabudowy są znacznie zróżnicowane, a jeżeli chodzi o wysokość do głównej kalenicy to wynosi ona od ok. 10 m do ok. 20 m, co oznacza, że średnia wysokość to 13 m, a wysokość dotychczasowej zabudowy wynosi 14 m do głównej kalenicy. Biorąc pod uwagę, że ustalenie powyższego parametru dla wnioskowanej inwestycji powinno uwzględniać zasady kształtowania ładu przestrzennego i nie przekraczać wysokości większości budynków występujących w niedalekim sąsiedztwie (12m), a także uwzględniając fakt położenia projektowanego budynku w drugiej linii zabudowy, ustalono wysokość kalenicy w oparciu o § 7 ust. 4 cyt. rozporządzenia w przedziale 8,75 m-10,5 m. Niesłuszny jest zarzut braku uwzględnienia wysokości niektórych budynków znajdujących się przy ul. [...], nie ma bowiem przepisów, które – jak oczekiwałaby tego strona skarżąca – wprowadzałyby absolutny zakaz sytuowania wyższych budynków. Jak wynika z przeprowadzonej analizy budynki znajdujące się przy ul. [...] zostały uwzględnione przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, wchodzą bowiem w obszar analizy w niniejszej sprawie. Należy ponadto podkreślić, że wyznaczona wysokość i tak jest niższa od średniej wysokości budynków występujących w sąsiedztwie.

Jeżeli zaś chodzi o wskaźnik zabudowy, prawdą jest, co podnosił autor skargi, że co do planowanej inwestycji odmówiono uprzednio ustalenia warunków zabudowy w związku z przekroczeniem tego wskaźnika. Należy jednak podkreślić, że w wniosek inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie został sformułowany odmiennie, a różnica polega na powiększeniu terenu inwestycji, co znacząco wpłynęło na wysokość wskaźników.

Przepis § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustanawia zasadę, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wyznacza się w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z tym, że dopuszczalne jest wyznaczenie innego wskaźnika, o ile wynika to z analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 5 ust. 2). Analiza sporządzona w niniejszej sprawie wskazuje, że wartości powyższego wskaźnika na poszczególnych działkach z obszaru analizowanego wahają się od ok. 5% do ok. 52%, a średnia wartość wynosi ok. 26%. Były zatem zdaniem Sądu podstawy, aby w oparciu o § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia określony został wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu dla planowanej inwestycji w wymiarze od 26% (wartość średnia wskaźnika) do 30% (wskaźnik aktualnie występujący na terenie objętym wnioskiem). W analizie podkreślono, że tak wyznaczony przedział nie spowoduje zwiększenia intensywności zabudowy działek, a planowana inwestycja ma zastąpić istniejący, podobny obiekt. Zdaniem skarżących ustalony wskaźnik jest zbyt wysoki, jednakże choć parametr ten przekracza średnią z badanego obszaru, to jednocześnie jest znacznie niższy od najwyższych poddawanych analizie parametrów, a zatem ustalenie tego wskaźnika na poziomie występującym na obszarze analizowanym jest dopuszczalne i zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa. Dodatkowo, dostosowując się do wskazań wynikających z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2020 r. nr [...], wyraźnie wskazano, że ustalony wskaźnik obejmuje istniejącą i projektowaną zabudowę łącznie.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.