Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 16/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art.49, 56, 58
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie NSA Witold Falczyński, Bogusław Wiśniewski (spr.)/asesor WSA/, Protokolant Ref.st.Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...]

października 2002r znak [...] udzielającą M.B.

pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanej wiaty garażowej na działkach

179/2 i 179/3 położonych w miejscowości J. i odmówił wydania powyższego

pozwolenia. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Starosty, według którego

podstawą pozytywnej decyzji było przedłożenie przez inwestora niezbędnych

dokumentów określonych w art.58 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane

..Podkreślono ponadto, iż wiata nie narusza ustaleń miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego gminy przeznaczającego

teren na którym znajduje się wiata pod zabudowę zagrodowa, jednorodzinną i usługi.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji złożone przez Z.S. organ odwoławczy zakwestionował tezę o spełnieniu przez

inwestora wymagań dotyczących usytuowania budynku względem sąsiedniej

nieruchomości. Formułując pogląd o konieczności zachowania przepisów

Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia

1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie Wojewoda uznał, iż w sprawie doszło do ich naruszenia.

Zgodnie z § 12 ust.6 Rozporządzenia dopuszcza się usytuowanie budynków w

odległości mniejszej niż 3m dla budynków zwróconych do granicy ścianą bez

otworów, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy

zagospodarowania działki zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w

Rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudowa, a istniejącymi lub

zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Z akt sprawy

wynika, iż wiata garażowa zlokalizowana jest w odległości 1,3 m od granicy działki

sąsiedniej nr.179/1.Jej lokalizacja nie spełnia zatem wymagań powołanych

przepisów. Zdaniem Wojewody organ I instancji nie wypełnił dyspozycji

wynikających z przepisu art.58 i 59 ust.1 prawa budowlanego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.B.

dowodził, iż budynek nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani zagrożenia

przeciwpożarowego. Zarówno jego wiata jak i stodoła sąsiada są budynkami

murowanymi , a wiata posiada dodatkowo ścianę oddzielenia pożarowego. Wskazał

na naruszenie prawa przez Z.S. , który własne budynki

wybudował bezpośrednio przy granicy działki. W ocenie skarżącego za udzieleniem

zezwolenia na użytkowanie budynku przemawiają także zasady współżycia

społecznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko

w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest pozbawiona podstaw. Możliwość wydania pozwolenia na użytkowanie

obiektu budowlanego w warunkach wynikających z art.49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r

Prawo budowlane ( tekst.jedn. Dz.U z 2000r Nr 106 poz.1126 ze zmianami ) wynika z

oceny złożonej przez właściciela budynku inwentaryzacji powykonawczej,

ekspertyzy technicznej potwierdzającej przydatność obiektu do użytkowania oraz

oświadczeń organów wymienionych w art.56 prawa budowlanego o czym stanowi

art.58 . W postępowaniu tym nie jest wyłączone badanie zgodności wykonanego

obiektu budowlanego także z przepisami ,obowiązującymi normami i zasadami

wiedzy technicznej, co wprost wynika z treści art.5 ust.1 prawa budowlanego. W

wyroku z dnia 3 września 2003r ( Sygn. akt III RW 101/ 02) Sąd Najwyższy

przypomniał o bezwzględnym charakterze przepisów prawa budowlanego w tym

przepisów techniczno – budowlanych. Oznacza to , iż w każdym przypadku ich

naruszenia właściwe organy zobowiązane są stosować określone sankcje. Wnioski

do jakich doszedł Wojewoda analizując dokumenty przedstawione przez

skarżącego z których wynika odstępstwo od nakazu zachowania odległości budynku

minimum 1,5 m od granicy z działką sąsiednią , należało uznać zatem za

prawidłowe.

Brak jest podstaw, aby odmiennego stanowiska upatrywać w podnoszonym w

skardze naruszeniu granicy przez Z.S. Okoliczność ta nie

była podnoszona w toku postępowania administracyjnego co uprawniało organy

orzekające w sprawie do uwzględnienia istniejącego stanu faktycznego i prawnego.

Biorąc pod uwagę wskazany wyżej charakter przepisów prawa budowlanego nie

można też skutecznie powoływać się na zasady współżycia społecznego jako

przesłanki uwzględnienia wniosku skarżącego . Klauzula ta statuowana w art.5 k.c

nie może być stosowana do uprawnień i obowiązków normowanych przepisami

prawa administracyjnego. Zasady współżycia społecznego muszą być uwzględnione

tylko wówczas, gdy tak stanowią przepisy będące materialnoprawną podstawą

decyzji ( por .wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1987 r ( sygn. akt I SA 177 / 87 ONSA

1987 Nr.2 poz.88 )

Wobec powyższego w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr.153 poz. 1270 )

skargę należało oddalić.