Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 125/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 18 ust. 1 , ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skarg A Spółka z o.o. z siedzibą w T na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu z dnia 25 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu ( z wyjątkiem piwa) I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółka z o.o. z siedzibą w T kwotę 400,00 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), Sąd postanowił połączyć niniejszą sprawę

ze sprawą o sygn. akt III SA/Kr 126/11 – do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt III SA/Kr 125/11.

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 25 listopada 2010 r. nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 18 ust. 1 i ust 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925) - utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Organ I instancji - Burmistrz - decyzjami - zezwoleniami z dnia

[...] 2009 r. nr [...] i nr [...] po uzyskaniu pozytywnej opinii Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o zgodności wnioskowanej lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami Rady Miejskiej - udzielił zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających: 1) powyżej 18% alkoholu oraz 2) powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie DELIKATESY B dla firmy "C" E. W. – R. i J. R. Spółka jawna. Zezwoleń udzielono na czas oznaczony od dnia 24 października 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 18 ust. 1

i ust. 3 a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.).

Odwołania od powyższych decyzji wniosła A Sp. z o.o. w T wskazując, że Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wydała postanowienie z dnia [...] 2009 r. nr [...], w którym negatywnie zaopiniowała wniosek Spółki "A" w sprawie wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wskazując jako przyczynę odmowy wyczerpanie limitu punktu sprzedaży ustalonych w uchwale nr [...] z dnia 20 lipca 1993 r. Na pytanie spółki, jaki podmioty posiadają aktualnie zezwolenie na sprzedaż alkoholu powyżej 4,5% na terenie Gminy, Komisja w piśmie z dnia 19 października 2009 r. poinformowała, że w bieżącym roku żaden przedsiębiorca nie otrzymał prawomocnego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Natomiast na terenie Gminy dwóch przedsiębiorców posiada aktualnie zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % zawartości alkoholu. Powyższe pismo Komisji jest sprzeczne z uzasadnieniem postanowienia Komisji negatywnie opiniującego wniosek Spółki "A" o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Spółka zaznaczyła, że nie miała informacji o opiniach wydanych co do pozostałych wniosków, w czasie kiedy sama starała się wydanie takiego zezwolenia.

Przez przypadek ustalono, że w sklepie w D (należącym do Spółki jawnej "C") sprzedawany jest alkohol powyżej 4,5%. Spółka podkreśliła, że na podstawie korespondencji prowadzonej z Gminną Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych była przekonana, że żaden podmiot nie uzyskał decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych. Tymczasem decyzją z dnia [...] 2009 r. zezwolenie takie zostało wydane na rzecz Spółki "C", a tym samym wyczerpany został limit punktów sprzedaży alkoholu w Gminie. Dodatkowo w odwołaniu podniesiono, że delikatesy prowadzone Spółkę "C" usytuowane są w odległości bliższej niż 70 metrów od boiska sportowego, poradni pedagogicznej oraz amfiteatru, wobec powyższego podmiot nie powinien otrzymać zezwoleń na sprzedaż w tym miejscu.

W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że niniejsza sprawa jest przedmiotem ponownego rozpatrzenia przez organ z uwagi na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r., sygn. III SA/Kr 53/10, poprzednich decyzji Kolegium dnia 27 listopada 2009 r. Wydając powyższy wyrok sąd przesądził tym samym, że Spółka "A" posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie.

Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej z dnia 20 lipca 1993 r. Nr [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, na terenie D ustalono 3 punkty sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Wnioskiem z dnia 11 września 2009 r. Firma "C" E. W. R. i J. R. wystąpiła do Burmistrza z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży zawierających pow. 4,5%

do 18% zawartości alkoholu z wyjątkiem piwa oraz zawierających powyżej 18% zawartości alkoholu. W dniu 7 października 2009 r. spisano protokół z oględzin miejsca sprzedaży napojów alkoholowych w D przy ul. W w którym stwierdzono, że lokalizacja punktu spełnia wymogi odległości i usytuowania określone w Uchwale Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 26 lutego 2003 r. oraz spełnia warunki określone w Uchwale Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 20 lipca 1993 r. w sprawie ustalenia limitu punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Postanowieniem z dnia 7 października 2010 r. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pozytywnie zaopiniowała wniosek Spółki "C" w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu z wyjątkiem piwa oraz powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Organ zaznaczył,

że na dzień wydania zezwolenia dla Spółki "C", tj. na dzień 22 września 2009 r., dwie placówki posiadały zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, tym samym limit zezwoleń nie był wyczerpany. Organ odwoławczy stwierdził, że wydanie przez Burmistrza zezwolenia z dnia [...] 2009 r. było zgodne z prawem. Zaznaczył również, że kwestia wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie mieści się w sferze uznania administracyjnego. Ustawodawca określił w art. 18 ust 1 - 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przesłanki, których zaistnienie może stanowić podstawę udzielenia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W rozpoznawanej sprawie zostały wszelkie ustawowe przesłanki do wydania Spółce "C" zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławcze z 25 listopada 2010 r. nr [...] i nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "A" Sp. z o.o. w T zarzucając naruszenie art. 18 ust.1 i ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 6 i 7 k.p.a. Strona skarżąca opisała przebieg dotychczasowego postępowania, wskazując

w szczególności na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt. III SA/Kr 53/10 uchylający wydaną uprzednio

w sprawie decyzję Kolegium o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie.

Strona skarżąca podniosła, że we wrześniu 2009 r. wolny był jeden

z limitowanych punktów sprzedaży napojów alkoholowych powyżej 4,5% alkoholu

i o przyznanie prawa do sprzedaży takich napojów w ramach tego punktu ubiegały się trzy podmioty. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję całkowicie pominęło stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przedstawione

w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., bowiem w wyroku tym sąd wskazał, że Burmistrz Miasta wydał firmie "C" zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych z naruszeniem prawa, a Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nie wydała opinii zgodnie treścią wniosku Burmistrza i również z naruszeniem prawa. Strona skarżąca podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż opinia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych ma moc wiążącą wszystkie organy i przesądza automatycznie o zgodności wydanego zezwolenia z prawem. Takie stanowisko organu jest sprzeczne ze wskazanym orzeczeniem sądu. Strona skarżąca zwróciła również uwagę, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2009 r., w którym Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] 2009 r. zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 276/10. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę

do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie,

lecz ocenia zgodność decyzji lub postanowienia z przepisami prawa.

Skargi zasługiwały na uwzględnienie, gdyż kontrolowane decyzje, wydane

w wyniku ponownego rozpatrzenia spraw po uchyleniu poprzednich decyzji Kolegium dnia 27 listopada 2009 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r., sygn. III SA/Kr 53/10, nie odpowiadają prawu.

W uzasadnieniu wskazanego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie stwierdził w szczególności, że trudności interpretacyjne wprowadza

ust. 3a art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości

i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi), mającego zastosowanie w niniejszych sprawach. Sąd podkreślił, że co prawda potwierdza on, że to wójt, burmistrz lub prezydent miasta (jako organ zezwalający) wydaje zezwolenie, ale mówiąc o uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych wskazuje jako zakres opinii "zgodność lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy" i precyzuje słusznie, że chodzi o uchwały, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy. Jednocześnie, co najmniej niefortunnie wskazuje on także na uchwały, "o których mowa w art. 12 ust. 1".ustawy.

W ocenie więc sądu Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, uzasadniając postanowienie z dnia [...] 2009 r. Nr [...] negatywnie opiniujące wniosek Spółki "A" "wyczerpaniem limitu punktów sprzedaży", w rzeczywistości dokonała wyboru jednego z trzech przedsiębiorców i zastąpiła Burmistrza w kwestii wyłącznie należącej do jego kompetencji. Jednocześnie Komisja ta nie wydała opinii, o jaką zwracał się Burmistrz, a więc opinii "o zgodności lokalizacji" punktu sprzedaży z uchwałami rady właściwej "dla terenu gminy (miasta)", czyli z uchwałami Rady Miejskiej.

Ponadto zwrócił uwagę sąd, że "organ zezwalający" przy rozpoznawaniu sprawy dotyczącej działalności gospodarczej przedsiębiorców starających się

o uprawnienie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi powinien mieć na względzie nie tylko przepisy tej ustawy, ale także przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 z późń. zm.).

Wskazał także sąd, że orzecznictwo sądów administracyjnych jak i stanowisko autorytetów prawniczych nie były i nie są jednolite w zakresie omawianej procedury dotyczącej wyłonienia spośród wielu wnioskodawców jednego uprawnionego

do jednego dobra (kilku uprawnionych do odpowiadającej tej liczbie ilości dóbr), któremu udzielone zostanie zezwolenie – korzystanie z uprawnienia do tego dobra.

W tym zakresie sąd przywołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym zwłaszcza orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 384/08; LEX nr 507799, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 891/07; LEX nr 489054 (za wyjątkiem stwierdzenia, że decyzja wydawana jest "w trybie art. 62 kpa").

Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy w wyroku z 8 lipca 2008 r. stwierdził, że "W sytuacji gdy jest kilka punktów sprzedaży do rozdysponowania

i kilka ubiegających się o nie podmiotów nie można mówić o tej samej podstawie faktycznej. 2. Zupełnie innym zagadnieniem jest wystąpienie w sprawie administracyjnej jako przedmiotu sprawy jednego dobra, o które ubiega się kilka podmiotów. W tym wypadku przedmiot sprawy decyduje o tym, że może toczyć się tylko jedna sprawa." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku

z 11 marca 2008 r. podkreślił, że: "W przypadku większej liczby wnioskodawców

od wolnych punktów w limicie - w sytuacji gdy organ zezwalający dysponuje ograniczoną i niepodzielną ilością pewnych dóbr (zezwoleń) - o przydziale tych dóbr orzeka w formie jednej (wydawanej w trybie art. 62 k.p.a.) decyzji uznaniowej, rozstrzygającej w przedmiocie wszystkich złożonych wniosków o uzyskanie zezwolenia. W treści takiej jednej uznaniowej decyzji organ zezwalający musi wyjaśnić, jakimi prawnymi kryteriami i przesłankami kierował się wydając komuś zezwolenie, jakie przesłanki miał na względzie przy odmowie wydania zezwolenia

na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych. Należy podkreślić, że w omawianej decyzji, wydawanej w przypadku ograniczonej liczby zezwoleń, uzasadnienia wymaga nie tylko fakt odmowy wydania zezwolenia, ale także wydanie zezwolenia."

Powyższe orzeczenia, jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie w wyroku z 18 maja 2010 r., są najbliższe jego stanowisku w niniejszych sprawach.

Wobec powyższego zadaniem Sądu orzekającego w nich ponownie

było ustalenie, czy ocena prawna jak i wskazania co do dalszego postępowania organów administracji publicznej, wskazane we wspomnianym wyroku, zostały

przez nie uwzględnione.

Zgodnie bowiem z treścią art. 153 § 1 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania

co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Dokonana pod tym względem kontrola wykazała, że organy, ponownie orzekające w niniejszych sprawach zarówno oceny prawnej jak i wskazań sądu, zawartych w wyroku z 18 maja 2010 r. nie wzięły pod uwagę wydając powtórne rozstrzygnięcia.

Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji podkreśla wiążący organ zezwalający charakter pozytywnej opinii Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, wyrażonej w postanowieniu z [...] 2010 r. Nr [...], wobec którego w wiążącym przede wszystkim organy wyroku z 18 maja 2010 r. sąd stwierdził, iż Komisja wkroczyła w kompetencje organu zezwalającego, dokonując za niego wyboru jednego z podmiotów ubiegających się o uzyskanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie wydając jednocześnie wymaganej opinii o zgodności punktu sprzedaży z uchwałami Rady Miejskiej, to stanowisko Kolegium biorące pod uwagę ponownie zakwestionowane postanowienie z [...] 2010 r. Nr [...], jest nie do zaakceptowania. Wskazać przy tym należy, że postanowienie to, utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2009 r. nr [...] zostało uchylone. Co prawda stało się to już po wydaniu kontrolowanych w tych sprawach decyzji, nie mniej jednak, nie można również pominąć takiego stanu rzeczy, jak i stanowiska wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 123/10. W jego uzasadnieniu sąd wyraźnie stwierdza, że negatywna opinia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, zawarta w postanowieniu z [...] 2010 r. Nr [...], została wydana w oparciu o kryterium jakie nie występuje w art. 18 ust. 3a ustawy. Odwołanie się w postanowieniu do kryterium wyczerpania limitu punktów sprzedaży jest nieprawidłowe. Ustawa dopuszcza jedno kryterium i jest nim zgodność lokalizacji punktu sprzedaży uchwałami rady. Doszło więc do naruszenia prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

Jeśli więc postanowienie dotyczące wyrażenia opinii o zgodności punktu sprzedaży z uchwałami rady, jest wydawane w postępowaniu incydentalnym

w stosunku do postępowania głównego dotyczącego wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i w ramach współdziałania w trybie art. 106 k.p.a., to istotnie organ zezwalający nie może samodzielnie dokonywać jego kontroli i oceny będąc związany jego treścią. Nie zwalniało to jednak w żaden sposób organu prowadzącego postępowanie główne (zwłaszcza Samorządowego Kolegium Odwoławczego), znającego nie tylko wiążące stanowisko sądu, ale i okoliczność zaskarżenia postanowienia z [...] 2010 r. Nr [...] do sądu administracyjnego od powstrzymania się z wydaniem zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i rozważenia, czy ocena sądu administracyjnego prawidłowości postanowienia opiniującego, nie stanowi prejudykatu wobec udzielenia zezwoleń, a jeżeli tak, to czy nie istnieje konieczność zawieszenia postępowania głównego bądź też, znając wady opinii, czy nie należy zwrócić się o wydanie ponownej i właściwej opinii o zgodności punktu sprzedaży z uchwałami rady.

Ponadto, w żadnym z fragmentów uzasadnień kontrolowanych decyzji

nie odniesiono się do kryteriów i przesłanek, jakimi kierowały się organy udzielając zezwoleń, poza podkreśleniem związania organów pozytywną opinią Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, zawartą w postanowieniu z [...] 2010 r. Nr [...], której istnienie według organów wypełniło ustawowe przesłanki do wydania Spółce "C" zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.

Nie wyjaśniły w ogóle organy jakimi prawnymi kryteriami i przesłankami kierowały się wydając zezwolenie Spółce "C", jakie przesłanki miały

na względzie przy odmowie wydania zezwolenia na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych p[pozostałym podmiotom, w tym Spółce "A".

Nie ulega wątpliwości, że w tym zakresie organy działają w ramach uznania administracyjnego. Działanie w ramach uznania nie oznacza jednakże dowolności, lecz jest ograniczone postanowieniami art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz kryteriami zawartymi w przepisie wprowadzającym uznanie, jak i celami i zasadami ustawy w której ten przepis się znajduje, w tym wypadku celami i zasadami ustawy o wychowaniu

w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Brak powyższego nie tylko czyni wadliwymi uzasadnienia kontrolowanych decyzji z powodu nie spełnienia wymagań art. 107 § 3 k.p.a., ale przede wszystkim czyni wadliwymi postępowania zakończone wydaniem tych decyzji, jako naruszające przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, z powodu nie uwzględnienia stanowiska sądu, zawartego w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. III SA/Kr 53/10. Z całą stanowczością podnieść również należy w tym miejscu, że takie działania organów zezwalających, które nie respektują równego traktowania podmiotów gospodarczych znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej w procesie koncesyjnym nie tylko, że jest wysoce naganne

ale i podważa zaufanie podmiotów do organów Państwa, z którymi "w dobrym administrowaniu" powinny pozostawać w relacji całkowitej bezstronności.

Podkreślić należy, że skutki orzeczenia sądu administracyjnego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego i rozciągają się na przyszłe postępowanie administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1466/200, LexPolonica nr 2094097). Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on tworzyć nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne

z wyrażonym wcześniej w sprawie poglądem. Sąd jest zobligowany do stosowania przyjętej uprzednio wykładni w całości oraz do konsekwentnego reagowania

w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wytycznych w zakresie dalszego postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1365/2008, LexPolonica nr 2138089).

Naruszenie przez organy administracyjne przepisu art. 153 p.p.s.a.

w niniejszych sprawach musi więc skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji

oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji i uznaniem skarg jako zasadnych. Nieprzestrzeganie tej reguły prowadziłoby bowiem do zakwestionowania obowiązującej w prawie polskim zasady sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. IV SA 1681/97, LEX nr 47848).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak punkcie I sentencji wyroku.

Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobowiązywała Sąd do orzeczenia, jak w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł,

na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w punkcie III sentencji wyroku.