Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 723/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 217 zł (słownie: dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] odmawiającą A. Z. udzielenia informacji publicznej w zakresie obejmującym informację o podatku od nieruchomości w postaci kopii wszystkich wydanych decyzji w sprawie podatku od nieruchomości dla budynku lub samodzielnych lokali w budynku przy [...] w [...], w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wskazało, iż wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. A. Z. zwrócił się do Burmistrza Dzielnicy [...] o udzielenie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wydanych decyzji w sprawie podatku od nieruchomości dla budynku lub samodzielnych lokali w budynku przy [...]w [...], w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Burmistrz Dzielnicy [...], działając z upoważnienia Prezydenta [...], odmówił udzielenia informacji publicznej w tym zakresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w wyniku rozpatrzenia odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję oraz sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium wskazało, aby rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ pierwszej instancji rozważył potrzebę wezwania, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji, a następnie, w zależności od uzyskanych wyjaśnień, rozpoznał wniosek w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 17 października 2014 r. Burmistrz Dzielnicy [...], uznając żądaną informację za informację przetworzoną, wezwał wnioskodawcę, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji.

Wnioskodawca w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r., stwierdził, że żądana informacja jest informacją prostą, nie wymagającą przetwarzania, nawet jeśli znajduje się w wielu zestawieniach czy zbiorach, oraz wyjaśnił, że przygotowuje publikację prasową dotyczącą wnioskowanego zakresu, tj. opłat publicznych należnych samorządom terytorialnym, między innymi z podatku od nieruchomości. Intencją autora owej publikacji jest "usprawnienie procesów związanych z poborem podatków i innych opłat publiczno-prawnych od obywateli i zaproponowanie tańszych instrumentów i rozwiązań w poborach różnych opłat publicznych i podatkowych".

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Burmistrz Dzielnicy [...], działając z upoważnienia Prezydenta [...], odmówił udzielenia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Organ pierwszej instancji uznał, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał, że przedmiotowa informacja jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców i jednocześnie jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego w omawianym obszarze. Dodatkowo organ pierwszej instancji stwierdził, że w decyzji podatkowej objęte tajemnicą skarbową są nie tylko dane dotyczące podatnika, lecz także przedmiot opodatkowania oraz kwota podatku.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. Z., w którym w szczególności wskazał, że żądana informacja nie jest informacją przetworzoną, bowiem jedyną czynnością jaką organ musi dokonać to anonimizacja danych osobowych i ewentualnie przy kopiowaniu wydanych decyzji pozbawienie niektórych danych zawierających tajemnicę skarbową. Jednocześnie skarżący wskazał, iż w sytuacji, w której decyzja pozbawiona jest danych identyfikujących podatnika, nie dochodzi do ujawnienia tajemnicy skarbowej, bowiem chroniony jest jedynie podatnik (jego dane) w powiązaniu z przedmiotem opodatkowania oraz z kwotą należnego podatku.

Rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż udostępnienie kopii wszystkich wydanych decyzji w sprawie podatku od nieruchomości dla budynku lub samodzielnych lokali w budynku przy [...] w [...], w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., wymaga ich wyselekcjonowania, dokonania analizy i zestawień danych zebranych z różnych rejestrów i ewidencji oraz dokonania anonimizacji danych osobowych oraz danych stanowiących tajemnicę skarbową, co wiąże się także z koniecznością dokonania szczegółowej analizy całości wyselekcjonowanej dokumentacji pod kątem zakazów odnoszących się do udzielania informacji, przewidzianych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz usunięcia danych chronionych prawem. Wymaga to znacznie dalej idących czynności, aniżeli tylko skopiowanie pewnego zbioru decyzji. Udzielenie żądanej informacji publicznej nie jest zatem determinowane przez kryterium czysto technicznych możliwości przekształcenia jej formy. Zbiór takich informacji nie stanowiłby informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów.

Organ II instancji zwrócić również uwagę, iż dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika stanowią tajemnicę skarbową. Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, że w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być ujawnione dane podatników jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnego podatnika i decyzji podjętej przez organ podatkowy w jego sprawie (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r., sygn. II SA/Wa 414/10 – LEX nr 674497). Przedmiot tajemnicy skarbowej ogranicza dostęp do objętej tą tajemnicą informacji publicznej w zakresie indywidualnych danych o podatniku, co oznacza, że przez wzgląd na tę tajemnicę uzasadnioną byłaby odmowa udostępnienia danych podatnika korzystającego z danej nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do przesłanki warunkującej możliwość udzielenia informacji publicznej przetworzonej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło, że prawo do uzyskania takiej informacji jest ograniczone do przypadków, w których jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ograniczenie to stanowi konsekwencję zasady podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu, która ma za zadanie chronić podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji ich struktury i zasad pracy, w przypadku obowiązku przetwarzania posiadanych informacji udzielanych wnioskodawcom dla ich celów prywatnych. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma bowiem w istocie przeciwdziałać zalewom wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych, i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej.

Skoro wnioskodawca zażądał informacji przetworzonej, to był zobowiązany wykazać się szczególnie ważnym interesem publicznym uzasadniającym jego żądanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, iż A. Z. nie wykazał, że udzielenie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odwołujący się nie wyjaśnił bowiem, jak dzięki uzyskanym informacjom może wpłynąć realnie na poprawę funkcjonowania organów administracji, co uzasadnia odmowę udostępnienia żądanej informacji.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej,

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną,

3) art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, poprzez uznanie za prawidłowe żądanie wykazania szczególnego interesu publicznego dla informacji nie wymagających przetworzenia,

4) art. 7 oraz art. 107 k.p.a., poprzez brak właściwego i rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i wskazania dowodów na jakich organ oparł swe rozstrzygnięcie wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W związku z podniesionymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji oraz zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. zażądał udostępnienia informacji prostej poprzez przedstawienie nie tyle informacji o podatnikach, co informacji o wysokości wpłat z tytułu podatku od nieruchomości. Przedmiotem postępowania zainicjowanego tym wnioskiem były kopie wszystkich decyzji w podatku od nieruchomości przedstawione w formie informacji zbiorczej. Zatem wnioskodawcy nie interesowały dane podatników, ale dane obrazujące ile wpłynęło podatku z określonego budynku. Organ odwoławczy tymczasem przyjął, że dokonanie usunięcia danych osobowych, czy innych danych chronionych prawem, upoważnia do stwierdzenia, iż dotyczy to informacji przetworzonej i nie jest determinowane przez kryterium technicznych możliwości przekształcania formy udostępnianej informacji. Ponadto w uzasadnieniu decyzji jest mowa o opracowaniach, dokonywaniu analiz i zestawień, o które skarżący wcale nie wnosił. Zatem zaskarżona decyzja zupełnie nie odnosi się do faktów zawartych w odwołaniu, w którym szczegółowo wskazano w jaki sposób posiadana przez organ informacja jest dostępna i może być udostępniona w jednym z wielu wariantów, które są proste, szybkie i nie wymagają żadnych skomplikowanych zabiegów, o których mowa w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. W systemach informatycznych Dzielnicy [...], a także w rejestrach wydanych decyzji podatkowych w przedmiocie podatku od nieruchomości Urzędu znajdują się wszystkie wnioskowane informacje, a jedyną czynnością jaką organ musi wykonać w celu realizacji wniosku jest pozbawienie tej dokumentacji danych osobowych i chronionych prawem oraz ewentualnych danych zawierających tajemnicę skarbową, o ile taka tam występuje.

Odnośnie wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji kwalifikowanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] jako przetworzonej, skarżący podniósł, iż organ zupełnie nie odniósł się do argumentacji wnioskodawcy, iż jego intencją jest usprawnienie procesów związanych z poborem opłat publiczno-prawnych od obywateli, zaproponowaniem tańszych instrumentów i rozwiązań w poborze różnych opłat publicznych, co może przełożyć się na obniżenie wysokości tych opłat oraz zwiększenie efektywności ich poboru, dystrybucji i wykorzystania na cele publiczne, a w związku z tym istnieje konieczność rzetelnego zebrania i przygotowania materiału do publikacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 2 listopada 2015 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe pełnomocnika A. Z. wraz z pełnomocnictwem i dowodem uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 17 zł. W przedmiotowym piśmie pełnomocnik strony – radca prawny D. S. poparł skargę oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie istotne jest, czy żądana przez skarżącego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. informacja publiczna jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też informacją prostą.

Przechodząc do oceny powyższego zagadnienia, wskazać należy, że art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782) stanowi, iż poza informacją prostą istnieje możliwość żądania dostarczenia informacji przetworzonej. W powołanej ustawie brak jest definicji pojęcia "informacji przetworzonej", w związku z tym prawidłowe rozumienie tego terminu wiąże się z oceną konkretnego stanu faktycznego w danej sprawie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest już pogląd, zgodnie z którym "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Będzie to zatem taka informacja, co do której podmiot zobowiązany do jej udzielania nie dysponuje "gotową" informacją na dzień złożenia wniosku, ale jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1048/07; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 r. dotyczył udzielenia informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wydanych decyzji w sprawie podatku od nieruchomości dla budynku lub samodzielnych lokali w budynku przy [...] w [...], w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.

W doktrynie prezentowany jest zgodny pogląd, iż sięgnięcie do zbiorów dokumentów zawierających informacje proste i wyselekcjonowanie spośród nich żądanych dokumentów nie skutkuje przekształceniem informacji prostej w informację przetworzoną. Nie są to czynności prowadzące w rezultacie do powstania całkowicie nowej informacji. Przetworzenie informacji wymaga bowiem podjęcia przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia działań o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech całkowicie nowej informacji (vide: H. Izdebski, Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2001 r.). Takie czynności organu, jak selekcja dokumentów i ich analiza pod względem treści są zwykłymi czynnościami, które nie mają wpływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów, jako informacji przetworzonej (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 1072/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Także proces polegający na wykreśleniu z dokumentu elementów dotyczących danych osobowych bez naruszania samego rozstrzygnięcia, czyli anonimizacja, jak też ewentualnie innych danych prawnie chronionych, nie jest przetworzeniem informacji. Czynność ta polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu. Innymi słowy, informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacji (vide: wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 792/11 i I OSK 977/11 oraz wyroki WSA: w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1455/13; w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 marca 2012 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Go 48/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Również przekształceniem informacji, a nie jej przetworzeniem, jest zmiana nośnika danych informacji, czyli poddanie dokumentu procesowi kopiowania, czy skanowania (vide: wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 31/13; z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 11/13; z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 87/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie trudno w niniejszej sprawie zaakceptować stanowisko organów orzekających, iż skarżący żądał udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

W orzecznictwie przyjmuje się, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie podmiotu obowiązanego środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (patrz wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12). W niniejszej jednak sprawie, trudno w ilości wydanych w 2013 r. decyzji podatkowych upatrywać istnienia informacji publicznej przetworzonej skoro, jak podaje skarżący, jego żądanie dotyczy 35 lokali znajdujących się w budynku przy [...] w [...]. To zaś nie przemawia za znaczną ilością materiału do odszukania i skopiowania, czy wydrukowania.

W kręgu zainteresowania skarżącego znajduje się informacja o kwotach jakie wpłynęły do urzędu miejskiego z tytułu podatku od nieruchomości w budynku przy [...] w [...], nie zaś indywidualne dane podatników.

W świetle art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej, indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Tajemnicę skarbową stanowi wyłączenie jawności indywidualnych danych zawartych we wszelkich dokumentach, jakie podatnik, płatnik, inkasent składa organowi podatkowemu, a także, jakie znajdują się w dokumentach tego organu lub pozyskanych przez organ informacji na temat tych danych. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Obejmują one bowiem zawsze dane odnoszące się do danego podmiotu (w tym sensie są danymi indywidualnymi) i dotyczą źródeł i wysokości osiąganych przychodów oraz rodzajów i wysokości poniesionych wydatków (kosztów), a także zapłaconych zaliczek na podatek. Dane te obejmują również określenie danych osobowych podatnika (imiona i nazwisko, nazwisko rodowe, imiona rodziców), datę urodzenia, miejsce zamieszkania i miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub miejsce zatrudnienia (nauki), numer ewidencyjny (PESEL), numer identyfikacji podatkowej (NIP), stan cywilny, osoby pozostające na utrzymaniu podatnika, dane dotyczące spadkodawcy, zapisodawcy, pożyczkodawcy itp. – C. Kosikowski, Komentarz do art. 293 ustawy – Ordynacja podatkowa, LEX.

Pozbawienie ww. danych w decyzjach ustalających obowiązek podatkowy od nieruchomości, ewentualnie innych danych identyfikacyjnych np. nr decyzji, nr lokalu, itp. zdaje się czynić zadość potrzebie ochrony tajemnicy skarbowej i wskazywać na zbiorczą, a nie indywidualną formę udostępniania danych podatkowych. Jeżeli jednak organ uznaje anonimizaję tych danych jako niewystarczającą dla ochrony tajemnicy skarbowej, to powinien dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji odmownej, czego w niniejszej sprawie nie uczynił.

Zwrócić należy uwagę, że pochopne uznanie informacji publicznej za przetworzoną prowadzić może do niedopuszczalnego i bezzasadnego ograniczania obywatelskiego prawa do uzyskania informacji publicznej, o którym mowa zarówno w art. 61 Konstytucji RP, jak i w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w istocie ma na celu ograniczenie ilości wniosków o udostępnienie informacji o skomplikowanym charakterze, której wytworzenie wymaga od organu analizy wielu źródeł, w następstwie której powstaje nowa informacja niż ta zawarta w materiale źródłowym. Traktowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej, tylko z powodu jej przygotowania specjalnie dla wnioskującego podmiotu, gdy owo przygotowanie ogranicza się do odnalezienia odpowiednich dokumentów, ich zeskanowania, czy skopiowania i anonimizacji, pozostaje w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej. Tym samym wyjątki od owej zasady nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający.

Reasumując, z uwagi na powyższe obie decyzje w sprawie zostały wydane z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak też z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżącego Prezydent [...] winien mieć na względzie powyższe rozważania Sądu.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.

W przedmiocie kosztów rozstrzygnięcie oparto o przepis art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a. Zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot niezbędnych kosztów postępowania Sąd uwzględnił kwotę wpisu sądowego od skargi i opłaty skarbowej uiszczonej od udzielonego pełnomocnictwa. Natomiast Sąd nie uwzględnił wniosku strony o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w części dotyczącej wynagrodzenia radcy prawnego mając na uwadze, że pełnomocnik skarżącego został zgłoszony do udziału w postępowaniu dzień przez rozprawą, w piśmie procesowym z dnia 30 października 2015 r. (które wpłynęło do Sądu w dniu 2 listopada 2015 r.) w istocie przyłączył się do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, nie zapoznał się z aktami sprawy i nie uczestniczył w rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. Tym samym, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.), nie reprezentował w postępowaniu sądowym swego mocodawcy w sposób mający na celu ochronę prawną interesu podmiotu, na rzecz którego ta pomoc powinna być świadczona.

W tym miejscu należy wskazać, iż w świetle art. 206 p.p.s.a. (w brzmieniu zmienionym art. 1 pkt 60 ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz. U. z 2015 r., poz. 658) – Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Pojęcie uzasadnionego przypadku nie zostało zdefiniowane w ustawie procesowej, co oznacza, iż podjęcie rozstrzygnięcia w tym zakresie zostało pozostawione uznaniu Sądu. Jak też, w nowym stanie prawnym możliwość uznania przez Sąd, że zaistniał uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasady zwrotu kosztów postępowania, nie jest jak dotychczas uzależniony od konieczności częściowego uwzględnienia skargi. Dla dokonania wykładni pojęcia "uzasadnionego przypadku" z art. 206 p.p.s.a. będą pomocne poglądy doktryny i orzecznictwa wykształcone w oparciu o zastosowanie art. 207 § 2 p.p.s.a. I tak w przepisie § 2 art. 207 wprowadzono rozwiązanie, które pozwala w sytuacjach szczególnie uzasadnionych odejść od stosowania przez NSA reguły odpowiedzialności za wynik postępowania kasacyjnego wynikającej z art. 203 i 204 p.p.s.a. Sąd na podstawie tego przepisu działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 k.p.c., określane jest jako zasada słuszności (zob. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 383–384). H. Knysiak-Molczyk zwróciła uwagę, że NSA, stosując art. 207 § 2 p.p.s.a., powinien uwzględnić całokształt okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę zarówno fakty związane z przebiegiem postępowania, jak i fakty spoza postępowania, w szczególności odnoszące się do stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony (skarżącego). Przykład zastosowania art. 207 § 2 p.p.s.a., z uwagi na krytycznie ocenioną przez sąd postawę strony, która "wygrała" w postępowaniu kasacyjnym, zawiera wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2005 r., FSK 1324/04, LEX nr 147553. Mimo uchylenia w tym orzeczeniu wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego uwzględniającego skargę sąd nie orzekł o zwrocie kosztów od skarżącej na rzecz organu na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., gdyż stwierdził, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej zostały popełnione błędy, a ponadto pełnomocnik organu był nieobecny na rozprawie (patrz M. Niezgódka – Medek, Komentarz do art. 207 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX 2013 r.).

Z podobną sytuacją do opisanego powyżej przypadku mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem pełnomocnik skarżącego tylko "formalnie" reprezentując stronę w niniejszym postępowaniu, nie realizował celu ochrony prawnej interesu swego mocodawcy.