Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 890/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 55 § 1, 178 . art 194 § 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy Miejskiej L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SO/Wa 2/10 odrzucające skargę kasacyjną Gminy Miejskiej L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt I SO/Wa 2/10 oddalającego wniosek Gminy Miejskiej L. o wymierzenie Wojewodzie M. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nie przekazanie sądowi skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I SO/Wa 2/10 oddalił wniosek Gminy Miejskiej L. o wymierzenie Wojewodzie M. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) za nie przekazanie sądowi skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...]. Postanowienie z dnia 6 maja 2010 r. wraz z błędnym pouczeniem o przysługującym od tego postanowienia środku odwoławczym w postaci skargi kasacyjnej doręczone zostało reprezentującemu skarżącą radcy prawnemu w dniu 31 maja 2010 r.

W dniu 12 lipca 2010 r. ponownie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej wskazane postanowienie wraz z pouczeniem o przysługującym środku odwoławczym – zażaleniu.

Od powyższego postanowienia, skarżąca Gmina Miejska L. w dniu 30 czerwca 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. wskazał, że zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sąd podał, że wobec tego, iż ustawa nie przewiduje skargi kasacyjnej na postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną, uznał wniesioną w sprawie skargę kasacyjną za niedopuszczalną.

Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2010 r. wniosła Gmina Miejska L., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając w całości powyższe postanowienie i zarzucając naruszenie art. 178 w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 i art. 49 p.p.s.a. poprzez niewezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych pisma (skargi kasacyjnej), co skutkowało jego odrzuceniem. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

W uzasadnieniu podniesiono, że z uwagi na fakt nieprawidłowego pouczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, pełnomocnik Gminy skierował do Sądu nieprawidłowy środek zaskarżenia. Zdaniem Gminy Sąd powinien wezwać ją do poprawienia braków formalnych skargi lub uznać ją za zażalenie i nadać dalszy bieg. Pismo błędnie zatytułowane, jednak czyniące zadość wymaganiom formalnym, powinno wywołać skutki od dnia jego wniesienia.

Zdaniem skarżącej, postępowanie Sądu polegające na ponownym doręczeniu postanowienia, pozbawiło ją możności obrony swoich praw, bowiem Gmina wniosła już wtedy środek odwoławczy i uznała, że wobec spełnienia zadość wymaganiom pisma procesowego, zostanie on potraktowany przez sąd, zgodnie z wymogami przepisów postępowania administracyjnego, jako zażalenie oraz rozpoznany.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) : "Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej."

Zgodnie zaś z art. 194 § 1 pkt 10 tej ustawy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest ukaranie grzywną.

W świetle powyższej regulacji stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który uznał, że wniesiona w sprawie skarga kasacyjna jest niedopuszczalna uznać należało za prawidłowe.

Zauważyć na marginesie należy, że pojawiające się w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności co do trybu zaskarżania postanowień, o których mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. zostały rozstrzygnięte uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08 (ONSA i WSA z 2008 r., Nr 3, poz. 42), zgodnie z którą: "od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. zgodnie z art. 173 § 1 in fine p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. służy stronie zażalenie a nie skarga kasacyjna.", pogląd ten skład orzekający w sprawie podziela.

Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, także ten przepis został przez Sąd I instancji właściwie zastosowany, skoro skarga kasacyjna została uznana za niedopuszczalną.

Odnosząc się do zarzutu, że Sąd winien "wezwać stronę do poprawienia braków formalnych skargi lub uznać ją za zażalenie i nadać jej dalszy bieg" stwierdzić należy, że wskazane przez stronę działanie Sądu nie mogłoby odnieść oczekiwanego skutku w postaci merytorycznego rozpoznania zażalenia. Wniesienie przez stronę skargi kasacyjnej na postanowienie, które podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, gdy skarga ta złożona została po upływie wskazanego w art. 194 § 2 ustawy terminu siedmiu dni od doręczenia postanowienia przewidzianego na wniesienie zażalenia, nawet w przypadku uznania, jak sugerowała strona, że pismo to jest zażaleniem, powodowałoby skutek w postaci odrzucenia tego zażalenia jako wniesionego po terminie. Nie można więc w tym przypadku mówić o możliwości nadania pismu biegu jako zażaleniu, skoro zażalenie to byłoby wniesione po terminie, podobnie jak i o braku, który mógłby być uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 176 p.p.s.a.

Okoliczność, że postanowienie z dnia 6 maja 2010 r. doręczone zostało Gminie Miejskiej L. reprezentowanej przez radcę prawnego z błędnym pouczeniem co do przysługującego środka odwoławczego w żaden sposób nie może uchylić prawidłowości oceny, że wniesiona przez tę Gminę w sprawie niniejszej skarga kasacyjna była niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.