Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 692/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 6, art. 7
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz związku stwierdzonych chorób lub ułomności z czynną służbą wojskową I. odrzuca skargę w części dotyczącej związku poszczególnych chorób lub ułomności z czynną służbą wojskową; II. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...]maja 2011 r. nr [...], powołując się na art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 4, 16, 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80), Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w P. rozpoznała u R. T., zwanego dalej skarżącym, następujące schorzenia nie powodujące niezdolności do zawodowej służby wojskowej: 1) § 68 p. 1 cechy nieprawidłowej osobowości, 2) § 66 pkt 1 – zaburzenia nerwicowe nieznacznie nasilone, 3) § 73 okt 1 – cerebrastenie pourazową z bólami głowy, 4) § 21 p. 2 – obustronne osłabienie słuchu, 5) § 26 p. 11 – naczyniowy nieżyt nosa, 6) § 5 – przebyty uraz głowy bez długotrwałych następstw, 7) § 39 p. 1 – nadciśnienie tętnicze okresu pierwszego, 8) § 62 p. 4 – porażenie nerwu twarzowego lewego.

Komisja orzekła o zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej – kategoria "Z" w grupie II załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

W pkt 10 orzeczenia orzekła również, że schorzenie wymienione w ppkt 6) pozostaje w związku ze służbą wojskową - w następstwie wypadku z dnia 25 lutego 2009 r., a pozostałe schorzenia ad. pkt 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8 rozpoznania nie pozostają w związku ze służba wojskową.

W pkt 11 orzeczenia dotyczącym określenia inwalidztwa zaznaczyła – nie dotyczy.

W pkt 12 organ uzasadnił, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania nie stanowią przeciwwskazań do pełnienia służby wojskowej, a związek schorzeń ad. pkt 1, 2, 3, 4, 5, 6 rozpoznania ustalono w oparciu o orzeczenie TWLK w P. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Schorzenia ad. pkt 7, 8 rozpoznania nie pozostają w związku ze służba wojskową, ponieważ brak jest danych aby warunki i właściwości służby wojskowej orzekanego miały dcyzdujący wpływ na ich ujawnienie się czy powstanie.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący podał, że nie zgadza się z jego treścią i uzasadnieniem pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7 ww. orzeczenia. Podniósł, że jego stan zdrowie, a zwłaszcza psychicznego, nie pozwala mu na normalne funkcjonowanie w społeczeństwie, a o zdolności do służby zawodowej nie ma mowy. Podkreślił, że jest pod stałą opieką lekarza psychiatry, od czasu służby w b. Jugosławii. Podkreślił także, że schorzenia powstały w związku ze służbą wojskową.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., powołując się na art. 5 ust. 1, 6, i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 5, § 16, § 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 oraz § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu podała, że TWKL w P. prawidłowo ustaliła rodzaj i stopień nasilenia zaburzeń ze strony stanu psychicznego rozpoznając: "Cechy osobowości nieprawidłowej oraz zaburzenia nerwicowe nieznacznie nasilone" mieszczące się w zakresie pojęciowym § 68 p 1 i § 66 p 1 z zał. Nr 1 rozp. MON. z dn. 8 stycznia 2010 r., co w Gr II osób badanych uzasadnia kwalifikację do kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej.

W kwestii związku ze służbą wojskową schorzeń ad pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 6 rozpoznania RWKL we W. stwierdziła, iż ustalenia odnośnie związku schorzeń dokonano w oparciu o prawomocne orzeczenie Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. TWKL w P., a schorzenie ad pkt 7 i 4 rozpoznania, jak wynika z posiadanych dokumentów zostało stwierdzone w trakcie czynności orzeczniczych w lutym 2010 r. (po zwolnieniu ze służby wojskowej), a ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika by właściwości i warunki służby wojskowej miały wpływ na jego powstanie i przebieg.

Również z posiadanej dokumentacji medycznej nie wynika by skarżący w czasie służby wojskowej leczył się z powodu nadciśnienia tętniczego, a badanie lekarskie specjalistyczne nie potwierdziło zmian na dnie oka w związku z tym TWKL w P. prawidłowo ustaliła brak związku ze służbą wojskową.

RWKL we W. nie stwierdziła konieczności obserwacji szpitalnej psychiatrycznej, ponieważ wyniki przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych badań lekarskich specjalistycznych nie budzą wątpliwości co do rodzaju i stopnia nasilenia schorzeń, a skarżący nie przedstawił innej dokumentacji medycznej mogącej powodować uzasadnione wątpliwości co do ich prawidłowości.

Powołując się na powyższe, organ ten orzekł jak w zaskarżonym orzeczeniu.

W orzeczeniu tym zawarto pouczenie o służącym od niego prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu II instancji w terminie 30 dni od dnia jego orzeczenia.

Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu powyższe orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. oraz poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P., podnosząc, że jego stan psychiczny jest na tyle zły, że nie może być zdolny do zawodowej służby wojskowej. Podniósł także, że wszystkie schorzenia wywołane zostały specyfiką służby woskowej w trudnych warunkach podczas trzech misji wojskowych w których brał udział w czasie jego służby w armii. Stwierdził także, że wstępując w jej szeregi był okazem zdrowia, a teraz jest wrakiem człowieka. Podniósł, że w trakcie komisji lekarskiej w TWKL w P. nie zostały przeprowadzone żadne badania ani nawet testy psychologiczne których się domagał.

Powołując się na powyższe zaskarżył całą decyzję i wniósł o ponowne skierowanie go na szczegółowe badania i testy w celu realnego i rzeczywistego orzeczenia jego stanu zdrowia, ponieważ orzeczenia TWKL P. i RWKL we W. są dla niego krzywdzące.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej, natomiast kwestia związku jego schorzeń z czynną służbą wojskową pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. W konkluzji wywodów skargi skarżący stwierdza, że wszystkie schorzenia zostały u niego wywołane specyfiką służby wojskowej w trudnych warunkach podczas trzech misji wojskowych, w których brał udział w czasie jego służby w armii, ponieważ wstępując w jej szeregi był okazem zdrowia, a teraz jest wrakiem człowieka. Skarżący nie zgadza się z uzasadnieniem RWKL we W., w którym stwierdzono, że schorzenia zostały wykryte po zwolnieniu ze służby w 2010 r. podkreślając, że został zwolniony ze służby wojskowej 1 marca 2011 r.

W tej części skarga podlegała jednak odrzuceniu.

Należy bowiem stwierdzić, iż w dniu 27 października 1999 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III ZP 9/99), w której uznał, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (OSNP 2000/5/167).

Mimo, iż w 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego (obok NSA wyodrębnione zostały wojewódzkie sądy administracyjne) pogląd Sądu Najwyższego (który nie sprawuje już nadzoru judykacyjnego nad sądownictwem administracyjnym) nie stracił swej aktualności. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekający w powyższym składzie, w niniejszej sprawie, w pełni go podziela.

Wobec tego skargę R. T. domagającego się uznania związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Sąd Najwyższy we wspomnianej uchwale, jako Sąd właściwy w tych sprawach wskazał Sąd pracy i ubezpieczeń społecznych.

2. Skarżący wniósł skargę "od orzeczenia nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W.", co Sąd rozpoznający sprawę uprawniało do oceny, że skarga zwrócona została przeciwko całemu orzeczeniu Komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Należy w tym miejscu dodać, iż sąd administracyjny, nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarżący uzasadniając skargę stwierdził, że jego stan psychiczny nie pozwala mu normalnie egzystować w społeczeństwie, gdyż jest pod stałą opieką psychiatry, ma też obustronne uszkodzenia słuchu i leczy się na nadciśnienie tętnicze. Podniósł także zarzut, że w trakcie komisji lekarskiej w TWKL w P. nie zostały przeprowadzone żadne badania ani testy psychologiczne, których się domagał. Nie czynił natomiast zarzutu komisjom lekarskim złego rozpoznania dotyczącego chorób wykrytych u niego. W związku z powyższym brak jest podstaw by rozpoznania te podważać. Rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniach obu komisji lekarskich nie naruszają prawa. Komisje te prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i istotne fakty ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyniki tych badań, nie budzą wątpliwości, a skarżący - jak już wcześniej stwierdzono, nie zarzucił, że rozpoznanie lekarskie nie odpowiada dolegliwościom jakie odczuwa.

Dodać należy także, że wszystkie schorzenia wykryte i zdiagnozowane dla potrzeb orzeczniczych, przez komisje lekarskie, a więc: 1) § 68 p. 1 cechy nieprawidłowej osobowości, 2) § 66 pkt 1 – zaburzenia nerwicowe nieznacznie nasilone, 3) § 73 okt 1 – cerebrastenie pourazową z bólami głowy, 4) § 21 p. 2 – obustronne osłabienie słuchu, 5) § 26 p. 11 – naczyniowy nieżyt nosa, 6) § 5 – przebyty uraz głowy bez długotrwałych następstw, 7) § 39 p. 1 – nadciśnienie tętnicze okresu pierwszego, 8) § 62 p. 4 – porażenie nerwu twarzowego lewego, według załącznika numer 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. dla II Grupy osób badanych, kwalifikują go do kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Z tych względów skargę w tej części, tylko ogólnie kwestionującą opisane wyżej orzeczenia, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.