Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 779/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Sędzia NSA Zofia Flasińska Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie przejęcia nieruchomości na własność Państwa na podstawie dekretu o reformie rolnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymana nią w mocy decyzję organu I instancji,


UZASADNIENIE

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem J. T. z dnia [...] listopada 1990 r. o uchylenie decyzji o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości stanowiących własność rodziny T., które zostały przejęte na podstawie przepisów dekretu z 6.09.1944 o przeprowadzeniu reformy rolnej. Przykładowo w tym wniosku oraz kolejnych pismach J.T. wskazał na bezprawne- jego zdaniem -przejęcie takich nieruchomości jak: zespół pałacowo-parkowy w D., nieruchomości budynkowych i gruntowych w T. m.in. przy ul.[...], stawy, zakłady przemysłowe wraz z wyposażeniem takie jak browar w T., młyn, tartak i cegielnia w C., nieruchomości w W., W.i M.. We wniosku podał, że nieruchomości te nie służyły do produkcji rolnej i nie były związane z pozostałą częścią majątku ziemskiego.

Organy administracji obu instancji wielokrotnie orzekały w niniejszej sprawie. Była ona również przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 11 grudnia 2000 r. w sprawie IV S.A. 456/99 uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] lutego 1999 r. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania zasada, ignorantio iuris nocet a co za tym idzie wskazanie przez wnioskodawcę wadliwej podstawy prawnej żądania w sytuacji gdy z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy i określenia jednoznacznego celu, dla którego wniosek ten został złożony nie jest wiążące dla organu orzekającego. Nie budzi wątpliwości w ocenie Sądu , że rozstrzygnięcie sprawy co do istoty wymaga oceny zgłoszonego żądania w oparciu o przepisy §5 i 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. Przepisy §5 i 6 nie dają podstaw do przyjęcia, że orzekanie w tym trybie o tym czy określona nieruchomość podpada czy nie podpada pod działanie przepisów dekretu o reformie rolnej może mieć miejsce wyłącznie wówczas gdy sporny jest obszar przejętej nieruchomości ziemskiej o charakterze rolniczym a nie ma zastosowania w przypadku kwestionowania charakteru nieruchomości. Orzekając w trybie §5 rozporządzenia wykonawczego organy administracji badając czy dana nieruchomość podpada pod działania przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6.09.1944 r. obowiązane są ustalić, czy zostały spełnione 2 przesłanki wynikające z treści tego przepisu. Przede wszystkim czy nieruchomość jest nieruchomością ziemską o charakterze rolniczym a następnie czy przekroczone zostały zawarte we wskazanym przepisie normy obszarowe. Dopiero bowiem łączne zaistnienie tych przesłanek pozwala na uznanie, że dana nieruchomość podlega przepisom dekretu o reformie rolnej.

Decyzją z dnia [...].07.2001 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpoznaniu odwołania J.T. uchylił decyzję b. Wojewody [...] z dnia [...] marca 1997 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi stopnia wojewódzkiego.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że do rozstrzygnięcia, że dana nieruchomość podlega przejęciu w trybie art. 2 ust. 1 lit.e dekretu niezbędne jest ustalenie nie tylko obszaru nieruchomości ziemskiej na dzień 1 września 1939 r. i 13 września 1944 r. i wyjaśnienie czy miała charakter nieruchomości ziemskiej ale również ustalenie własności tej nieruchomości w tych terminach. Akta sprawy administracyjnej nie zawierają wypisów z ksiąg hipotecznych dotyczących własności przedmiotowych nieruchomości w wymienionych datach.

Organ odwoławczy wskazał zatem na konieczność ustalenia przez organ stopnia wojewódzkiego czy sporne nieruchomości miały charakter rolny i kto był ich właścicielem.

Po kolejnym rozpoznaniu wniosku J.T. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2002 r. stwierdził, że wnioskowane nieruchomości położone na terenie gminy T., N., G., które były w dniu 13.09.1944 r. własnością rodziny T., podpadały pod działanie przepisów dekretu PKWN z dnia 6.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust.1lit.e dekretu o reformie rolnej na cele reformy rolnej przeznaczone były nieruchomości ziemskie stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych lub prawnych jeżeli ich rozmiar łączny przekracza bądź 100 ha powierzchni ogólnej bądź 50 ha użytków rolnych a na terenie województw [...], [...] i [...] jeżeli ich rozmiar przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni. Wniosek J.T. dotyczył nieruchomości o łącznej powierzchni ok. 3837 ha z czego 260 ha użytków rolnych, 3540 ha lasów, 37 ha gruntów budowlanych, wód i nieużytków. Wypisy hipoteczne oraz wypisy z rejestru gruntów nie obejmują całości obszarów byłego majątku rodziny T.. Natomiast według zestawienia nieruchomości podlegających dekretowi nieruchomości, które były własnością T. miały 5929 ha powierzchni w tym 3055 ha lasów, 2115 ha użytków rolnych, 583ha wód, 45 ha nieużytków, 27,5 ha rowów i 6,1 ha gruntów zabudowanych. Nieruchomości te położone były w T., Z., W., M., B., C... Z protokołów przejęcia nieruchomości wynika, że z przejętej powierzchni 2693 ha gruntów od rodziny T. -165 ha w T. było własnością R. T., 1849 ha A. T., 319 ha w Z.- T. a 360 ha w W.- M. P..

Nieruchomość rodziny T. przejęta na rzecz Skarbu Państwa miała 2693 ha powierzchni z tego 2424 ha czyli 90% całej powierzchni to użytki rolne tj. grunty orne, łąki, pastwiska i stawy. Pozostałe 10% powierzchni gruntów stanowiły lasy, nieużytki i grunty zabudowane w tym także takie, które nie służyły bezpośrednio do produkcji rolnej m.in. dom w D. i niektóre obiekty w T.. Były one jednak przedmiotem własności tej samej osoby i stanowiły część posiadanych przez tę osobę nieruchomości. Z tego też powodu organ I instancji przyjął, że cała nieruchomość miała charakter rolniczy.

Po rozpatrzeniu odwołania J.T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że J. T. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej, że zespół pałacowo- parkowy położony w D. wchodzący w skład majątku ziemskiego o powierzchni 5929 ha będący własnością rodziny T. nie podlegał działaniu przepisu art. 2 ust. 1 lit.e dekretu. Przedmiotowa nieruchomość ziemska wraz z zabudowaniami obejmowała obszar 5929 ha a zatem spełniała wymogi obszarowe. Wobec tego z mocy samego prawa z dniem wejścia w życie w/w dekretu tj 13.09.1944 r. majątek przeszedł na rzecz Skarbu Państwa w całości bez odszkodowania. Skarżący nie kwestionuje ogólnej powierzchni majątku oraz obszaru użytków rolnych wchodzących w jego skład. Przedmiotem sporu jest natomiast zespół pałacowo -parkowy. Skarżący podnosi, że zabudowania nie były nieruchomością ziemską w rozumieniu dekretu lecz były obiektem służącym właścicielom majątku na cele mieszkalne, pozostającym bez związku funkcjonalnego z pozostałym majątkiem. §5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej stanowi, że orzekanie w sprawach czy dana nieruchomość podpada pod działanie dekretu należy w I instancji do kompetencji wojewódzkich urzędów ziemskich. Przepis ten jasno wskazuje, że organ orzeka o całej nieruchomości nie zaś o jej części. Jeśli strona zarzuciła, że nieruchomość ziemska, której była właścicielem niesłusznie przeszła na własność państwa z mocy prawa musiała udowodnić, że nieruchomość ta nie spełniała norm obszarowych. Skarżący nie podważa jakichkolwiek ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji a w tym najistotniejszego- iż powierzchnia majątku ziemskiego stanowiąca własność A. T. przejętego na cele reformy rolnej znacznie przekraczała powierzchnię 100 ha. To ustalenie przesądza o legalności zaskarżonej decyzji bez potrzeby prowadzenia dalszych rozważań.

J.. T. wniósł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W skardze zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej;

- naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 6,7,8,12 i 107 kpa, które miały wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie art. 2,7,8 ust. 1, art. 64 i art.83 Konstytucji.

Podniósł także, że uzasadnienie decyzji nie odnosi się do wszystkich nieruchomości, których postępowanie dotyczy, organ nie odniósł się także do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego.

W konkluzji wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji lub jej uchylenie i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153 poz. 1270). Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z następujących względów:

Zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 99 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r,. Przepisy wprowadzające ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz.U. nr 153 poz. 1271), zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2000 r. wskazał, że podstawą żądania jest §5 i 6 rozporządzenia wykonawczego do dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej oraz że nie podziela poglądu reprezentowanego przez organ w zaskarżonej decyzji co do zakresu orzekania w trybie §5 tego rozporządzenia. Sąd ocenił, że wydając decyzję w trybie §5 i 6 co do tego czy dana nieruchomość podpada pod działanie tego przepisu organy obowiązane są ustalić czy spełnione zostały 2 przesłanki: czy nieruchomość jest nieruchomością ziemską o charakterze rolniczym a następnie czy przekroczone zostały normy obszarowe. Łącznie spełnienie tych 2 przesłanek pozwala na uznanie, że dana nieruchomość podlega działaniu przepisów dekretu o reformie rolnej.

Natomiast organ odwoławczy ustalił jedynie, że została spełniona jedna przesłanka- nieruchomość przekraczała normy obszarowe wskazane w dekrecie co w jego ocenie przesądza o legalności zaskarżonej decyzji.

Tym samym organ nie ustalił, czy nieruchomość będąca przedmiotem postępowania była nieruchomością ziemską w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Dekret o reformie rolnej nie zawierał wprawdzie definicji pojęcia " nieruchomość rolna" . Pojęcie to zostało zdefiniowane w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 1990 r. ( W.3/89 OTK 1990/1/26). Wprawdzie z dniem wejściu w życie konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwały Trybunału Konstytucyjnego utraciły moc powszechnie obowiązującą to jednak nie pozbawia tych uchwał zupełnie waloru wykładni jeżeli są one zgodne z regułami interpretacyjnymi przyjętymi w teorii prawa. Analiza przepisów dekretu oraz rozporządzenia wykonawczego z dnia 1 marca 1945 r. prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było przeznaczenie na cele reformy rolnej tych nieruchomości lub ich części, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji rolniczej, zwierzęcej lub sadowniczej. Taka wykładnia została zaakceptowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( m.in. wyrok NSA z dnia 8.06.2001r. IV SA 2724/98 LEX nr 75563, wyrok NSA z dnia 6.11.2000 r. IV SA 801/99 LEX nr 53402).

W zakresie podpadania pod działanie powołanego dekretu zespołów pałacowo- parkowych Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje w licznych orzeczeniach na konieczność badania czy tego typu zespoły pozostawały w funkcjonalnym związku ( stanowiły gospodarczą całość) z nieruchomością ziemską o charakterze rolniczym czy też były wyodrębnione i przeznaczone na inny cel.

Sam związek podmiotowy - przez osobę właściciela był niewystarczający. Również fakt zamieszkiwania właściciela w obiektach mieszkalnych był niewystarczający do przyjęcia istnienia związku funkcjonalnego pomiędzy zespołem pałacowo- parkowym a pozostałą częścią przejmowanej nieruchomości ziemskiej.

Taki związek funkcjonalny, gospodarczy i finansowy winien był wykazany w postępowaniu wyjaśniającym i przedstawiony w uzasadnieniu decyzji z przywołaniem, na podstawie których dowodów dokonano tych ustaleń. Zaskarżona decyzja w ogóle nie odnosi się do w/w kwestii.

Obowiązkiem organu orzekającego w trybie §5 i 6 rozporządzenia wykonawczego jest w pierwszej kolejności ustalenie zakresu wniosku. Postępowanie co do tego czy dana nieruchomość podpada pod działanie dekretu toczy się bowiem " na wniosek" osoby zainteresowanej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że " J.T. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej, że zespół pałacowo-parkowy położony w D. wchodzący w skład majątku ziemskiego o powierzchni 5929 ha będący własnością rodziny T. nie podlegał działaniu przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu". Tymczasem - wbrew w/w ustaleniom organu - wniosek J. T. z dnia 15.11.1990 r. jak też jego późniejsze pisma wskazują na żądanie rozstrzygnięcia dodatkowo co do szeregu innych nieruchomości takich jak: nieruchomości położone w T., C., B., M., W. i innych. Obowiązkiem organu było dokładne oznaczenie nieruchomości, których wyłączenia spod działania dekretu żąda skarżący i wydanie orzeczenia co do każdej z nich. Nie oznacza to oczywiście, że co do każdej z tych nieruchomości powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie.

Nie może też ujść uwadze, że część przejętego majątku ziemskiego stanowiły lasy. Organ zatem winien wskazać, o ile takie nieruchomości będą objęte wnioskiem, czy podlegały one przejęciu na podstawie przepisów omawianego dekretu.

Art. 2 ust. 1 lit. e dekretu wskazuje również na konieczność ustalenia osoby właściciela ( współwłaścicieli ) majątku podlegającego przejęciu. Obowiązek organu orzekającego w tym zakresie dostrzegł również Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który uchylając decyzję Wojewody [...] decyzją z dnia [...].07.2001 r. wskazał m.in. na konieczność ustalenia własności tych nieruchomości. Ze zgromadzonych w aktach materiałów dowodowych nadesłanych z Archiwum Akt Nowych -w szczególności z protokołów przejęcia poszczególnych części majątku na cele reformy rolnej wynika, że właścicielami poszczególnych części majątku byli: A. T., R.T., M.P. i T.. Decyzja organu I instancji którą Wojewoda określił, ze pod działanie przepisów dekretu podpadają nieruchomości "stanowiące własność rodziny T." została podjęta z naruszeniem przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu.

Badając komu przysługuje tytuł własności do poszczególnych części majątku organ jednocześnie będzie mógł ustalić legitymację J.T. do występowania z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie §5 i 6 rozporządzenia wykonawczego. Powyższe jest również niezbędne do prawidłowego ustalenia kręgu osób posiadających przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa.

Art. 61§4 kpa nakłada na organ obowiązek zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie. Prawidłowe ustalenie kręgu osób, które powinny brać udział w tym postępowaniu będzie możliwe po ustaleniu komu przysługiwał tytuł własności do przejętego majątku ziemskiego.

Dodatkowo wskazać należy, że organ nie wyjaśnił, czy J.T. posiada w niniejszym postępowaniu przymiot strony i czy występował w toczącym się postępowaniu w imieniu własnym - w ochronie swojego interesu prawnego, czy też jako pełnomocnik R.T. na podstawie udzielone dnia [...] lipca 1988 r. pełnomocnictwa. Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych notatki urzędowej z dnia 5.09.1996 r. ( k. 81 akt postępowania administr. ) toczyło się w tym czasie postępowanie spadkowe po A. T.- odpowiednio mężu i ojcu R.T. i J.T.. Brak jest jednak dalszych informacji co do zakończenia tego postępowania oraz treści rozstrzygnięcia co ma kapitalne znaczenie dla ustalenia podniesionych wyżej kwestii co do posiadania własnego interesu prawnego do występowania z wnioskiem w trybie §5 i 6 przez J. T.. Należy wszak zwrócić uwagę, że A. T., od którego swoje prawa wywodzi R. T. (i ewentualnie skarżący) był- jakby wskazywały protokoły przejęcia majątku na cele reformy rolnej )właścicielem tylko części majątku podlegającego przejęciu.

Zaskarżona decyzja została również wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 kpa. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy na brak spójności pomiędzy decyzją organu I i II instancji. Wojewoda [...] stwierdził wszak w decyzji z dnia [...] marca 2002 r., że "wnioskowane nieruchomości położone na terenie gminy T., N., G., które(...) były własnością rodziny T. podpadały pod działanie przepisów dekretu(...)" Ani sentencja ani uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wymienia enumeratywnie nieruchomości będących przedmiotem rozstrzygnięcia jednakże nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie to dotyczy szeregu nieruchomości.. Natomiast decyzja organu odwoławczego odnosi się jedynie do zespołu pałacowo-parkowego położonego w D.. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2002 r. stwierdził, że nieruchomość ziemska położona w gm. T. podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit.e dekretu z dnia 6.09.1944r. i jednocześnie odmówił wyłączenia spod działania dekretu zespołu pałacowo- parkowego wchodzącego w skład w/w nieruchomości. Takie odniesienie organu odwoławczego do decyzji organu I instancji wskazuje, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznał sprawę, której zakres nie był przedmiotowo tożsamy ze sprawą zakończoną wydaniem decyzji przez Wojewodę [...]. Co więcej odwołanie od decyzji Wojewody złożone przez J.T. nie ograniczało się jedynie do kwestionowania treści decyzji co do zespołu pałacowo- parkowego, skarżący podnosił zarzuty co do całej decyzji..

Reasumując powyższe Sąd uznał, że w przedmiotowym postępowaniu mimo kilkakrotnego rozpoznawania sprawy organy orzekające obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób jak o tym stanowi art. 77 kpa całego materiału dowodowego. Wobec naruszenia przepisów prawa materialnego - art.-2 ust. 1 lit. e dekretu oraz szeregu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treśc rozstrzygnięcia zaskarżona decyzja jak też utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] jako naruszające prawo winny być wyeliminowane z obrotu prawnego dlatego też podlegają uchyleniu.

W dalszym postępowaniu administracyjnym rzeczą rozstrzygających organów będzie - zgodnie z wymogami art. 7, 77§1 kpa dokonanie koniecznych ustaleń w zakresie stanu faktycznego ( w tym: ustalenie zakresu wniosku skarżącego, komu przysługuje tytuł własności ( współwłasności ) do przejętego majątku, kręgu spadkobierców po A.T., kręgu osób posiadających przymiot strony i ewentualne zawiadomienie ich o toczącym się postępowaniu,) a następnie - mając na uwadze treść art.99 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające i przy kierowaniu się podanymi wskazówkami oceny czy konkretne nieruchomości objęte wnioskiem podpadały pod działanie przepisów dekretu.

Dopiero ustalenie powyższych okoliczności pozwoli na wydanie prawidłowej decyzji.

Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności - na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 )- Sąd orzekł jak w sentencji.