Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 201/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 1 ust. 4 pkt 1, art. 2 pkt 1 lit. g,
journal: Dz.U. 2010 nr 101 poz 649
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art. 1, art. 3 pkt 1 i 2, art. 40a
journal: Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

SENTENCJA

Dnia 8 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi IG na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kwotę 1553,- (jeden tysiąc pięćset pięćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. IG na podstawie art. 75 § 2 pkt pkt 1 lit c) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) w związku z art. 2 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. 2010r., nr 101, poz. 649, ze zm.,) zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o stwierdzenie nadpłaty i zwrot nienależnie uiszczonego podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z oprocentowaniem, wskazując w uzasadnieniu, iż na mocy aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2008 r. (Repetytorium A, nr [...]), została zawarta umowa o ustanowienie odrębnej własności i sprzedaży lokalu, w wyniku której Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P., działający w imieniu Skarbu Państwa, przeniósł prawo własności do nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], składającej się z działki o numerze [...] (teren zabudowany o obszarze [...] m2) w udziale wynoszącym [...] części we wspólnej nieruchomości, powierzchni lokalu mieszkalnego numer [...] o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz przynależnego pomieszczenia piwnicy o powierzchni [...] m2 na jej rzecz. Wnioskodawczyni wskazała, że wartość nieruchomości określona została na kwotę [...] zł, natomiast cena sprzedaży, po zastosowaniu ulgi w wysokości 95 %, wyniosła [...] zł. Notariusz, jako płatnik, obliczył i pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł tj. 2% od ustalonej wartości przedmiotu sprzedaży. Sprzedaż nieruchomości nastąpiła na podstawie art. 40a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 1991 r., nr 101, poz. 444, ze zm.) oraz na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami tj. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r., Nr 115, poz. 741, ze zm.), co w świetle treści art. 2 pkt. 1 lit. g ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych decyduje w jej ocenie, o wyłączeniu czynności przeniesienia własności nieruchomości z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Niniejsza czynność prawna, jako dotycząca sprawy podlegającej przepisom o gospodarce nieruchomościami, podlega wyłączeniu objętym wskazanym przepisem.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., działając na podstawie art. 207, art. 72 § 1 pkt 2. art. 73 § 1 pkt 2 i art. 75 § 1 oraz art. 208 § 1 w zw. z art. 78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., zwanej dalej: Op.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 69, poz. 450, ze zm., zwanej dalej: u.p.c.c.), odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie łącznej [...] zł oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie oprocentowania ww. nadpłaty.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.p.c. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem nie mają w niej zastosowania przepisy o gospodarce nieruchomościami stanowiące dla określonych podmiotów materialnoprawną podstawę działania. W niniejszej sprawie podstawą działania były przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 1991 r., nr 101, poz. 444, ze zm., zwanej dalej: u.l.) – art. 40, a nie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r., Nr 115, poz. 741, ze zm., zwanej dalej: u.g.n.). Nie zmienia tego również okoliczność odesłania w pewnych kwestiach do u.g.n., np. w art. 40a ust. 2, w którym ustalenie ceny nieruchomości przy sprzedaży następuje na zasadach określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Ponieważ zgodnie z art. 72 § 1 pkt 2 Op. za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej, co nie miało miejsca w omawianej sprawie, odmówiono zwrotu nadpłaty oraz umorzono postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W odwołaniu od powyższej decyzji IG zarzuciła błędną wykładnię art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., w zw. z art. 40a u.l. i wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie [...] zł wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu odwołująca wskazała ponownie, iż użyte przez prawodawcę pojęcie "przepisy o gospodarce nieruchomościami" jest szersze niż wskazanie jedynie u.g.n., bowiem zagadnienia dotyczące gospodarki nieruchomościami regulują także inne akty prawne tej samej rangi, w tym ustawy o lasach. W ocenie IG, organ I instancji dokonał nieuprawnionej zawężającej wykładni przepisu, nadto niedostatecznie uzasadniając merytorycznie dokonywanie wykładni, w przypadku gdy pod względem językowym nie budzi ona wątpliwości. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie szeregu reguł wykładni prawa, przede wszystkim w związku z zakazem wykładni zawężającej prawa podatkowego. Nadto, ze względu na fakt, iż chociażby wycena jest dokonywana na podstawie przepisów u.g.n. – nawet zawężenie przez organ podatkowy zakresu pojęcia "przepisy o gospodarce nieruchomościami" tylko do przepisów tej ustawy – nie uzasadnia odmownej decyzji organu. W ocenie odwołującej, wykładnia dokonana przez organ I instancji jest również sprzeczna z Konstytucją, bowiem prowadzi do szkody dla niektórych uczestników obrotu prawnego.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Op., po rozpatrzeniu odwołania IG, zamieszkałej w P., ul. [...], zwanej dalej: skarżącą, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że ustawodawca w art. 2 pkt 1 lit g) u.p.p.c. wśród katalogu wyłączeń wymienił czynności cywilnoprawne podlegające przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. Należy jednak mieć na uwadze rozróżnienie pomiędzy wyłączeniem – wyrazem całkowitego desinteressement ustawodawcy określonych stanów faktycznych lub prawnych – od zwolnień podatkowych dotyczących przedmiotu lub podmiotu podatku. W przeciwieństwie do zwolnień – wyłączenie ogranicza zakres stosowania określonej ustawy. Zakres gospodarki nieruchomościami reguluje u.g.n., która w myśl art. 2 pkt 3 nie narusza innych ustaw, w tym ustawy o lasach. Określenie użyte przez ustawodawcę, tj. "nie narusza" wskazuje, iż ustawa o gospodarce nieruchomościami. pełni funkcje uzupełniające względem u.l., nie jest to natomiast relacja lex generalis – lex specialis. Umowa sprzedaży nie jest zawierana na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz ustawy o lasach (art. 40a), zatem nie ma do niej zastosowania art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c.. Organ II instancji odniósł się również do art. 2 pkt 4 u.p.c.c. i przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r., nr 54, poz. 535, ze zm.) konkludując, iż przedmiotowa sprzedaż lokalu mieszkalnego, jako podlegająca zwolnieniu opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na zasadach ogólnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżąca IG, zarzucając błędną wykładnię art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. w zw. z art. 40a ustawy o lasach, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc w uzasadnieniu, iż nawet gdyby przyjąć, że określenie "przepisy o gospodarce nieruchomościami" odnieść wyłącznie do u.g.n., co w jej ocenie jest wynikiem nieprawidłowo przeprowadzonej wykładni, w związku z art. 40a ust. 2 ustawy o lasach, nie uprawnia organu do odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w pobranym od czynności cywilnoprawnych dokonanej przez skarżącą. Skarżąca przywołała stanowisko doktryny i orzecznictwa, wg. którego przepisy u.g.n. i u.l. się uzupełniają, a nie wyłączają.

W ocenie skarżącej fakt odwołania się przez art. 40a ust. 2 ustawy o lasach do ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi dowód na zastosowanie u.g.n. do czynności dokonanej przez skarżącą. Przyjęcie stanowiska, iż kwestia ustalenia ceny jest sprawą incydentalną jest, zdaniem Skarżącej, nieuprawnione. Ustalenie ceny, jako essentialia negotii umowy sprzedaży stanowi przedmiotowo istotny składnik czynności cywilnoprawnej, nie może zatem stanowić wyłącznie kwestii incydentalnej. Nadto, Skarżąca podkreśliła, iż w art. 40a ust. 2 u.l. ustawodawca posłużył się określeniem "cena", a nie "wycena" – wycena nie przesądza bowiem o cenie, stanowi co najwyżej jedynie punkt wyjściowy. W tym przypadku, ustawodawca jest ustalana arbitralnie, stronom umowy cywilnoprawnej nie pozostawiono swobody – dlatego należy uznać, iż nie jest to kwestia drugorzędna, lecz podlegająca również u.g.n. Skarżąca wskazała również, iż znane są jej decyzje organów skarbowych, zapadłe w analogicznej sytuacji, w której organ stwierdził nadpłatę w podatku od czynności cywilnoprawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe, odmawiając podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych, naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje przy tym orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu w tej sprawie jest to, czy dokonane przez Skarb Państwa w zarządzie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. ustanowienie odrębnej własności i sprzedaż lokalu nr [...] znajdującego się w budynku nr [...], przy ul. [...] w Poznaniu na rzecz IG, podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Powyższa ustawa przewiduje, że wymienione w niej czynności cywilnoprawne podlegają co do zasady podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Jedną z tych czynności, wymienioną w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, jest umowa sprzedaży rzeczy i praw majątkowych. Zgodnie z art. 1 ust. 4 pkt 1 tej ustawy warunkiem opodatkowania czynności cywilnoprawnej jest położenie przedmiotu czynności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W treści art. 2 u.p.c.c. zawarte zostały wyłączenia z opodatkowania. Między innymi, zgodnie z dyspozycją pkt 1 lit. g) tego artykułu, nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne w sprawach podlegających przepisom o gospodarce nieruchomościami lub przepisom o autostradach płatnych. Wskazać należy, że wyłączenie to, mające charakter przedmiotowy, polega na odwołaniu się do tematyki przepisów regulujących zagadnienia wymienione przez ustawodawcę, a nie do konkretnych aktów prawnych, przy czym w tej konkretnej sprawie istotne znaczenie ma odwołanie się do przepisów o gospodarce nieruchomościami, a poza zakresem rozważań pozostaje odwołanie się do przepisów o autostradach płatnych, bo umowa kupna nieruchomości nie była zawierana na podstawie tych przepisów. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenia związku zawartej przez skarżącą umowy cywilnoprawnej z określoną w powyższym przepisie kategorią spraw, a więc ustalenie, czy przedmiotowa umowa była zawarta na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. ogólnie do "przepisów o gospodarce nieruchomościami" powoduje, że należy uwzględniać wszystkie przepisy regulujące czynności cywilnoprawne w sprawach gospodarki nieruchomościami, niezależnie od tego, w jakich aktach prawnych się znajdują.

Podstawowym aktem prawnym regulującym m.in. zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego jest ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co wynika z art. 1 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Treść art. 2 tej ustawy stanowi, że nie narusza ona innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustaw wymienionych w punktach od 1 do 13.

Wśród nich wskazana została w punkcie 3 ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Wyliczenie tych innych ustaw zawierających również regulacje dotyczące gospodarowania nieruchomościami jest w tym zakresie przykładowe.

Z powyższych przepisów wynika jasno, że chociaż ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest podstawowym aktem prawnym zawierającym przepisy regulujące gospodarowanie nieruchomościami państwowymi lub samorządowymi, to regulacja tej tematyki znajduje się także w wielu innych aktach prawnych, w tym w ustawie o lasach, a w przypadku kolizji pomiędzy przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami a przepisami innej ustawy, zarówno wymienionej w art. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak i tam nie wymienionej, pierwszeństwo stosowania mają przepisy innych ustaw, które należy uznać za odrębne, natomiast przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami mogą być stosowane wtedy, gdy z treści innej ustawy nie można wnioskować, że się ich nie stosuje, oraz gdy w innej ustawie zawarto odesłanie typu "w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami" (zob. Ewa Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX 2013).

Wymieniona wyżej ustawa o lasach niewątpliwie zawiera m. in. regulacje prawne, których przedmiotem jest tematyka, którą można określić jako "gospodarka nieruchomościami", chociaż w tym zakresie przepisy ustawy o lasach mają charakter przepisów szczególnych, bo dotyczą pewnej określonej kategorii nieruchomości, a mianowicie nieruchomości zalesionych i związanych z gospodarką leśną (art. 3 pkt 1 i 2 u.l.). Z art. 1 tej ustawy wynika, że ustawa określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową. Rozdział 6a tej ustawy zatytułowany "Gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa będącym w zarządzie Lasów Państwowych" zawiera przepisy regulujące m. in. sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości Skarbu Państwa znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych, a w tym art. 40a dotyczący możliwości sprzedaży nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi i samodzielnych lokali mieszkalnych, oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie, nieprzydatnych Lasom Państwowym.

W zakresie pojęć "gospodarowania nieruchomościami" lub "gospodarki nieruchomościami" wchodzą różne czynności podmiotu gospodarującego, a wśród nich, zbywanie nieruchomości.

Przedmiotowy lokal mieszkalny położony w budynku przy ul. [...] w P. został zakupiony przez skarżącą aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2008 r. Podstawą prawną zbycia skarżącej przez Lasy Państwowe tej nieruchomości był art. 40a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz rozporządzenia Ministra ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 9 kwietnia 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteriów kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także trybu przeprowadzania przetargu ograniczonego (Dz. U. Nr 52, poz. 327), co nie jest sporne, a przepisy aktów wyżej wskazanych zostały powołane w akcie notarialnym.

Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów wymienionych w akcie notarialnym, tematykę przez nie regulowaną i wcześniejsze rozważania Sądu co do wykładni art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c., należy stwierdzić, że czynność cywilnoprawna w postaci umowy o ustanowieniu odrębnej własności i sprzedaży lokalu zawartej w formie aktu notarialnego jest czynnością dokonaną na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami, a zatem nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.

Odmienne wnioski w tym zakresie wyprowadzone z analizowanych wyżej przepisów i zawarte w decyzjach wydanych w tej sprawie są wadliwe, a argumentacja organów podatkowych nie jest logiczna. W decyzjach wskazano bowiem prawidłowo, że warunkiem wyłączenia czynności cywilnoprawnej z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnej jest dokonanie takiej czynności w sprawie podlegającej przepisom o gospodarce nieruchomościami, ale jednocześnie organy nie wyjaśniły, dlaczego do tej kategorii spraw zaliczają wyłącznie przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przyjmując jedynie, że umowa sprzedaży nie jest zawierana na podstawie wymienionej ustawy i z tego względu nie ma do niej zastosowania wyłączenie określone w art. 2 pkt 1 lit g u.p.c.c. Zdaniem organu ustawa o gospodarce nieruchomościami nie reguluje zagadnień związanych ze sprzedażą lokali mieszkalnych będących w zarządzie Lasów Państwowych.

Stanowisko przyjęte w tej sprawie przez Sąd wskazuje, że stosowanie ustawy o gospodarce nieruchomościami do sytuacji objętej regulacją innej ustawy jest zatem możliwe, gdy jednoznacznie nie wynika z niej wyłączenie stosowania przepisów komentowanej ustawy.

Ustalenie zakresu stosowania ustawy o gospodarce nieruchomościami do spraw i okoliczności objętych regulacją innej ustawy wymaga w pierwszej kolejności analizy przedmiotowego zakresu innej ustawy (zarówno gdy stosuje się wykładnię literalną, jak i funkcjonalną). Jeśli przy zastosowaniu wykładni funkcjonalnej okaże się, że dana kwestia nie została objęta przepisami innej ustawy, a powinna podlegać pewnej regulacji, to należy zastosować do niej przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zasada ta ma zastosowanie także do ustaw wymienionych w art. 2 u.g.n.

W związku z powyższym nie ma znaczenia, że przedmiotowa umowa sprzedaży lokalu została zawarta na podstawie przepisów ustawy o lasach, skoro przepisy te należą do kategorii przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Błędna wykładnia art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c. dokonana przez organy podatkowe spowodowała błędne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do czynności cywilnoprawnej zawartej pomiędzy Lasami Państwowymi, a skarżącą, a tym samym niezasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Fakt pobrania podatku przez notariusza w chwili zawierania umowy nie ma w tej sprawie znaczenia. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej, a stosownie do art. 75 § 1 tej ustawy podatnik kwestionujący zasadność pobrania przez płatnika podatku może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ podatkowy uwzględni przedstawioną powyżej przez Sąd wykładnię art. 2 pkt 1 lit. g) u.p.c.c.

Z uwagi na powyższe, należało uchylić zaskarżona decyzję na podstaw art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W zakresie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o treść art.152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy.