Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 911/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 2, art. 14b par. 1 i 3, art. 14c par. 1-2, art. 165a, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 146 par. 1, art. 205 par. 2 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r., o nr [...]; II. zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz skarżącej [...] kwotę [...],- zł ([...] złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] r. X. Sp. z o.o. w Poznaniu (dalej jako: "spółka", "wnioskodawczyni", "strona" lub "skarżąca") wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy archiwizowanie i przechowywanie dokumentów wyłącznie w formie elektronicznej (zgodnie z opisaną we wniosku procedurą) nie ma wpływu na prawidłowość rozliczania podatku dochodowego od osób prawnych.

Prezentując stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi działalność w zakresie zarządzania platformą e-commerce. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności spółka otrzymuje i wystawia większość faktur VAT w formie elektronicznej. Jednocześnie wystawia i otrzymuje faktury VAT w wersji papierowej, a także otrzymuje lub sporządza w formie papierowej inne dokumenty związane z ponoszonymi kosztami (dokumenty konieczne dla prawidłowego wykazania zobowiązań podatkowych). Obecnie wszystkie dokumenty wysyłane, otrzymywane lub sporządzane w formie papierowej (dalej: "Dokumenty") przechowywane są w formie papierowej do momentu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W celu minimalizacji kosztów, a także usprawnienia obiegu i dostępu do Dokumentów, spółka zamierza wdrożyć rozwiązanie informatyczne polegające na archiwizowaniu i przechowywaniu wyłącznie w formie elektronicznej Dokumentów otrzymywanych, wysyłanych lub sporządzanych w formie papierowej (dalej: "Procedura archiwizowania i przechowywania Dokumentów"). Procedura ta będzie odpowiednio spisana i przekazana właściwym pracownikom spółki. W treści wniosku strona bardzo szczegółowo opisała jak będzie wyglądała Procedura archiwizacji i przechowywania Dokumentów, w przypadku faktur wysyłanych przez spółkę w formie papierowej oraz otrzymywanych w formie papierowej faktur, rachunków i innych dokumentów dokumentujących poniesiony koszt (niebędących podstawą do zwrotu wydatków poniesionych przez pracowników spółki). Oddzielnie też przedstawiła tę Procedurę archiwizowania i przechowywania Dokumentów co do otrzymywanych lub sporządzanych w formie papierowej dokumentów będących podstawą do zwrotu wydatków poniesionych przez pracowników spółki (w tym m.in. faktur VAT, paragonów, rachunków, dokumentów delegacji, ewidencji przebiegu pojazdów i innych dokumentów dokumentujących poniesione przez pracownika wydatki).

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego i opisu zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała organowi podatkowemu następujące pytanie (oznaczone we wniosku pod nr 3): czy prawidłowe jest stanowisko spółki, zgodnie z którym archiwizowanie i przechowywanie Dokumentów wyłącznie w formie elektronicznej (zgodnie z opisaną Procedurą) nie ma wpływu na prawidłowość rozliczania podatku dochodowego od osób prawnych, w szczególności czy spółce będzie przysługiwało prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów udokumentowanych Dokumentami w zakresie, w jakim prawo to przysługiwałoby na podstawie Dokumentu przechowywanego w formie papierowej?

Prezentując własne stanowisko w sprawie wnioskodawczyni stwierdziła, że zarchiwizowanie i przechowywanie Dokumentów w formie elektronicznej zgodnie z opisaną we wniosku Procedurą archiwizowania i przechowywania Dokumentów (w tym zniszczenie Dokumentów papierowych po zakończeniu procesu archiwizacji) nie ma wpływu na prawidłowość rozliczania podatku dochodowego od osób prawnych. W związku z tym uznała, że wprowadzenie Procedury archiwizowania i przechowywania Dokumentów nie wpłynie na jej prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów udokumentowanych Dokumentami w zakresie, w jakim prawo to przysługiwałoby na podstawie Dokumentu przechowywanego w formie papierowej. Zaznaczyła, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydanych przez organy podatkowe, w szczególności: w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 2 czerwca 2015 r., o sygn. IPTPB3/4510-79/15-4/GG, oraz w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 lipca 2012 r., o sygn. IBPBI/2/423-427/13/CzP.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w P. - działając w imieniu Ministra Finansów - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku spółki.

W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zakres wskazanej przez spółkę normy art. 15 ust. 1 i ust. 4e oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.d.o.p.") należy wyraźnie odróżnić od sposobu właściwego dokumentowania konkretnych operacji związanych z prowadzoną przez spółkę działalnością. Konieczność przedstawienia dowodów potwierdzających prawidłowość operacji gospodarczych nie jest elementem zastosowania powyższych przepisów, lecz może się pojawić dopiero na etapie późniejszych postępowań podatkowych lub kontrolnych. To postępowanie podatkowe, kontrolne - a nie interpretacyjne - umożliwia ocenę, czy archiwizowanie i przechowywanie Dokumentów wyłącznie w formie elektronicznej (zgodnie z opisaną Procedurą) nie ma wpływu na prawidłowość rozliczania podatku dochodowego od osób prawnych i czy spółce będzie przysługiwało prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów udokumentowanych Dokumentami w zakresie, w jakim prawo to przysługiwałoby na podstawie Dokumentu przechowywanego w formie papierowej. Organ interpretacyjny zaznaczył, że przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. odsyła jedynie do odrębnych przepisów prawa, zgodnie z którymi podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej. Według organu przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1047 ze zm. – dalej w skrócie: "u.r.") nie stanowią jednak przepisów podatkowych, do których odwołuje się art. 3 pkt 2 O.p. Z powyższego wywiedziono, że organ nie jest uprawniony do dokonywania w trybie instytucji interpretacji indywidualnych wykładni tychże przepisów.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w P. samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Istnieją bowiem zagadnienia, unormowane przepisami prawa podatkowego, których rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna. Należy odróżnić sytuację, gdy interpretowany przepis prawa podatkowego odsyła do przepisów innej dziedziny prawa, np. zawierającego definicję, od sytuacji, gdy interpretacja indywidualna miałaby dotyczyć np. przepisów u.r. Skoro zatem przepisy u.p.d.o.p. nie wskazują w żaden sposób wymaganej formy udokumentowania wydatków, aby dany wydatek można było ująć w kosztach uzyskania przychodów, to nie można udzielić interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Zdaniem organu, gdyby odpowiedział on na pytanie spółki to musiałby de facto dokonać oceny opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa, które to przepisy stanowią przedmiot wydawanych interpretacji podatkowych.

W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez wydanie interpretacji indywidualnej. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów: art. 14b § 1, art. 165a w zw. z art. 14h oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Argumentując zarzuty zażalenia strona podniosła, że istnieje przepis u.p.d.o.p., który stanowi podstawę do wydania żądanej interpretacji, tj. art. 9 tej ustawy. W związku z tym, nie oczekuje ona od organu interpretacji przepisów rachunkowych, lecz jej intencją jest otrzymanie interpretacji prawa podatkowego przy założeniu, że archiwizacja i przechowywanie dokumentów nie będzie naruszało przepisów i zasad dotyczących rachunkowości. Jednocześnie stanęła na stanowisku, że kwestie wskazane we wniosku mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej, a nie tylko późniejszego postępowania podatkowego lub kontrolnego. Spółka zwróciła przy tym uwagę, że otrzymała interpretację wydaną na gruncie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.t.u.") w analogicznym zdarzeniu przyszłym / stanie faktycznym, potwierdzającą, że stosowana przez nią metodologia nie narusza przepisów tej ustawy.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. - działając w imieniu Ministra Finansów, jako organ II instancji, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powielił argumentację podniesioną w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym. W szczególności zaznaczono, że w spornym postanowieniu organ przeanalizował powołane przez spółkę przepisy u.p.d.o.p. (art. 9, art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4e), pod kątem tego czy pozwalają one na udzielenie odpowiedzi na sformułowane we wniosku pytanie. Zdaniem organu, wskazane przepisy nie normują kwestii wątpliwych zawartych we wniosku spółki o wydanie interpretacji. Podkreślono, że przepisy te nie dotyczą technicznych wymogów dokumentacji podatkowej, stanowiącej podstawę prawidłowego przygotowania do rozliczeń podatkowych - nie odnoszą się do kwestii przesyłania, otrzymywania dokumentów elektronicznych, jak i ich przechowywania na elektronicznych nośnikach danych, czy archiwizowania. Ustawodawca w żadnym z powyższych przepisów nie odwołuje się także ani do definicji dokumentu, ani nie wskazuje jego formy, w której powinien być przesyłany, otrzymywany, archiwizowany czy przechowywany. Tym samym merytoryczne rozpatrzenie wniosku spółki oraz wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie było niemożliwe, gdyż organ musiałby ocenić stan faktyczny, a nie przepisy prawa.

Ustosunkowując się do powołanych przez spółkę interpretacji indywidualnych stwierdzono, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się odnoszących, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Natomiast w kwestii wydanej dla spółki interpretacji na gruncie przepisów u.p.t.u. w analogicznym zdarzeniu przyszłym / stanie faktycznym, organ podniósł, że u.p.d.o.p. oraz u.p.t.u. to dwie odrębne regulacje prawne. W jego ocenie, dokonanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w sposób analogiczny nie znajduje uzasadnienia i przeczy instytucji interpretacji indywidualnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka X., reprezentowana przez doradców podatkowych, wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono rażące naruszenie:

1) art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. poprzez uznanie, że żądanie udzielenia interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem nr 3 wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydanej w trybie art. 14b § 1 O.p.;

2) art. 165a w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie o wydanie interpretacji nie może zostać wszczęte w zakresie pytania nr 3, a w rezultacie brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku w tym zakresie;

3) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia i niewydanie interpretacji w zakresie pytania nr 3, a w rezultacie uniemożliwienie uzyskania przez spółkę ochrony, przewidzianej w O.p., wynikającej z zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej w zakresie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku.

W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że organ na podstawie art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. powinien rozstrzygnąć, czy archiwizowanie i przechowywanie Dokumentów w wersji elektronicznej jest zgodne z tą ustawą. Skarżąca podniosła, że nie wnosiła o wydanie rozstrzygnięcia na gruncie u.r. Przyjęcie, iż procedura archiwizacji i przechowywania Dokumentów będzie zgodna z tymi przepisami zostało zawarte w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Tym samym, organ w toku postępowania był zobowiązany w pierwszym rzędzie dokonać wykładni art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. i ocenić, czy ewidencja zdarzeń gospodarczych jest prowadzona przez spółkę w sposób zapewniający m.in. określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Spółka podkreśliła, że wnioskowała o przedstawienie poglądu organu w zakresie prawidłowej wykładni wskazanych przez nią przepisów u.p.d.o.p., a nie o ocenę sposobu udokumentowania konkretnych operacji związanych z jej działalnością. Ponadto wyraziła przekonanie, że zasada autonomii prawa podatkowego i przepisów rachunkowych nie oznacza całkowitej niezależności obydwu tych systemów, albowiem przepisy ustaw podatkowych nierzadko zawierają odesłania do przepisów rachunkowych. W związku z tym, w jej ocenie, organ bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżone postanowienia według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, odmówił wszczęcia postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 165a O.p., uznając, że wystąpiła przyczyna powodująca, że postępowanie to nie mogło być wszczęte. Powołany przez organ przepis stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 O.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyte w omawianym przepisie sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, albo gdy w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., o sygn. akt I SA/Po 1228/08 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., o sygn. akt I SA/Ol 551/08, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do przepisu art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacja zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Jednocześnie, co oczywiste, opisany stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi być zindywidualizowane i odnosić się do wnioskodawcy, czyli być związane z jego indywidualną sytuacją prawnopodatkową. Tylko wówczas bowiem możliwe jest wydanie przez organ indywidualnej, a nie ogólnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego stan faktyczny jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 O.p. we wniosku o udzielenie interpretacji wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych oraz własnego stanowiska w sprawie. Do takiego stanu jaki przedstawi, formułuje on własne stanowisko. Organ interpretacyjny dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ. W postępowaniu tym nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Postępowanie to nie może również zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Innymi słowy, organ dokonuje interpretacji przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny.

Z uzasadnień zaskarżonych postanowień wydanych w niniejszej sprawie w I i II instancji wynika, że organ odmówił wszczęcia postępowania interpretacyjnego, uznając, że nie może dokonywać interpretacji przepisów u.r. Według organu przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. odsyła jedynie do odrębnych przepisów prawa, zgodnie z którymi podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, a przepisy u.r. regulujące sposób prowadzenia tej ewidencji nie stanowią przepisów podatkowych, w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Zdaniem organu, gdyby odpowiedział on na pytanie spółki to musiałby de facto dokonać oceny opisanego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa, które to przepisy stanowią przedmiot wydawanych interpretacji podatkowych.

Powyższego stanowiska Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie aprobuje. Wbrew twierdzeniom organu interpretacyjnego wniosek, którego skutki podlegają weryfikacji w rozpoznawanej sprawie dotyczył w istocie interpretacji przepisów u.p.d.o.p., w tym art. 9 ust. 1 tej ustawy, a więc przepisów ustawy podatkowej regulującej opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych (art. 1). Zatem wniosek strony dotyczył interpretacji przepisów zawartych w ustawie podatkowej stanowiącej źródło prawa określone w art. 217 Konstytucji RP, a także objętej zakresem art. 3 pkt 2 O.p. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że przepis art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. należało odczytywać w związku z przepisami u.r., skoro w normie tej znalazło się wprost odwołanie do "przepisów odrębnych". W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zarówno przepisy u.p.d.o.p., jak i przepisy odrębne, np. u.r., do których u.p.d.o.p. wprost odsyłają należy uznać za przepisy ustaw podatkowych w szerokim tego słowa znaczeniu, albowiem normy tych ustaw adresowane są do podatnika, jako regulujące ich prawa i obowiązki.

Sąd stoi na stanowisku, że nie można dokonywać uproszczenia definicji pojęcia "prawo podatkowe" dla potrzeb regulacji art. 14b O.p. Przyjęcie, że interpretacja przepisów prawa podatkowego może odnosić się wyłącznie do zdefiniowanych w art. 3 O.p. ustaw podatkowych jest niedopuszczalnym sposobem zamykania drogi do uzyskania przez podatnika interpretacji indywidualnej. Na aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2007 r., o sygn. akt III SA/Wa 1737/07, Mon. Pod. 2008, nr 3, s. 45), zgodnie z którym nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość.

Na gruncie badanej sprawy istotne jest, że skarżąca spółka powzięła wątpliwości co do skutków w zakresie prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, a to uprawnienie bez wątpienia reguluje u.p.d.o.p. Stąd też wprost zapytała o prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów udokumentowanych Dokumentami w wersji elektronicznej (zgodnie ze szczegółowo opisaną we wniosku Procedurą). Zdaniem Sądu samo odwołanie w przepisie art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. do przepisów odrębnych, których łączne znaczenie (sposób rozumienia) zrodziło niepewność wnioskodawcy, a jednocześnie bezpośrednie odniesienie do stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, nie stanowi podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Rozpatrywane w powiązaniu ze sobą przepisy u.p.d.o.p i przepisy odrębne dotyczące ewidencji podatkowej odnoszą się w oczywisty sposób do sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy (podmiotu zainteresowanego udzieleniem interpretacji).

W opinii Sądu organ interpretacyjny pominął ratio legis unormowania rodz. 1a działu II O.p., bezpodstawnie powołując się na względy formalnoprawne, zamiast zmierzyć się z opisanym we wniosku zagadnieniem. W trosce o swoje bezpieczeństwo prawne, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać – jak w rozważanym przypadku – wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej się wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi (por. wyrok NSA z dnia [...] r, o sygn. akt II FSK [...], dostępny pod adresem: [...]).

Reasumując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że wnioskodawczyni opisując Procedurę archiwizowania i przechowywania Dokumentów w wersji elektronicznej mogła zasadnie oczekiwać oceny jej prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów udokumentowanych opisanymi Dokumentami. W tym zakresie organ błędnie odmówił stronie skarżącej prawa do ochrony, co uzasadnionym czyni podniesione w skardze zarzuty uchybienia przepisom prawa procesowego.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt I wyroku, uznając, że odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o interpretację przepisów u.p.d.o.p. naruszała art. 14 b § 1 O.p. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego, na które składają się: kwota [...]- zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi i koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego w kwocie [...]- zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...],- zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a., jak w pkt II wyroku.