Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 764/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 23 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.),, Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni A w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na montaż i eksploatację lokalnej sieci telekomunikacyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Spółdzielni A w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

III SA/Łd 764/05

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni A w B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] odmawiającej wydania zezwolenia na montaż (założenie) i eksploatację lokalnej sieci telekomunikacyjnej umożliwiającej dostęp do internetu na osiedlu Słonecznym w blokach mieszkalnych nr 2,5 i 7, na osiedlu O. w blokach mieszkalnych nr 1,4 i 5, na osiedlu Z. w blokach nr 3 i 6 stanowiących własność [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. oraz w bloku nr 1 przy ul. S. stanowiącego własność Gminy Miasta B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda [...] ustalił, iż decyzją z dnia [...] znak [...], Starosta [...] działając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz.543 ze zm.) w związku z art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. –Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2000 r., Nr 73, poz. 852 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni A w B. o zezwolenie na montaż, eksploatację i konserwację lokalnej sieci telekomunikacyjnej umożliwiającej dostęp do internetu na nieruchomościach należących do [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na osiedlu Słonecznym w blokach mieszkalnych nr 2,5 i 7 , na osiedlu O. w blokach mieszkalnych nr 1,4 i 5, na osiedlu Z. w blokach nr 3 i 6 i w bloku nr 1 przy ul. S. w B. stanowiącego własność Gminy Miasta B. - postanowił odmówić wydania zezwolenia na montaż, eksploatację i konserwację lokalnej sieci telekomunikacyjnej na nieruchomościach położonych w obrębie m. B. opisanych powyżej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółdzielnia A w B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 97 ustawy prawo telekomunikacyjne oraz art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wojewoda [...] , rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości, wskazując, iż w przedmiotowej sprawie zachodziła konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do właściwej interpretacji art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 97 ust.4 ustawy-prawo telekomunikacyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, prawomocnym wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie o sygn. akt 3 II SA/Łd 1378/02, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż ,, w postępowaniu administracyjnym organ winien dokonać własnej oceny faktów po uwzględnieniu stanu faktycznego oraz wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie, a zwłaszcza własnej oceny prawidłowości zastosowania obowiązujących przepisów prawa..."

Ponownie rozpatrując sprawę w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2004 r. Wojewoda [...] wskazał, iż w przedmiotowej sprawie Spółdzielnia A w B. wystąpiła do Starosty [...] o wydanie zezwolenia na założenie (montaż) i eksploatację lokalnej sieci telekomunikacyjnej umożliwiającej dostęp do internetu w blokach mieszkalnych [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) w związku z art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. –Prawo telekomunikacyjne ( Dz.U. z 2000 r., Nr 73, poz. 852 ze zm.) W toku postępowania przed organami administracji zmieniły się przepisy ustawy prawo telekomunikacyjne. Wojewoda [...] wskazał, iż w przypadku zmiany przepisów prawa, organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Wojewoda [...] podkreślił, iż zgodnie z art. 140 ust. 1 obowiązującej ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800)-(uprzednio art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. –Prawo telekomunikacyjne –Dz.U. z 2000 r., Nr 73, poz. 852 ze zm.) właściciel lub użytkownik wieczysty jest obowiązany umożliwić operatorom publicznym instalowanie na nieruchomości urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzenie linii kablowych pod, na albo nad nieruchomością, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości. Wyjaśnił, że warunki korzystania z nieruchomości przez operatora ustala się w umowie, która powinna być zawarta w terminie 30 dni od dnia wystąpienia operatora o jej zawarcie , w przeciwnym wypadku stosuje się art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami. Następnie wskazał, że zgodnie z nowym brzmieniem art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalonym w ustawie z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004r. Nr 141 poz. 1492), która weszła w życie z dniem 22 września 2004r. (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) starosta może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ odwoławczy stwierdził, że pojęcie “ cel publiczny" jakim posługuje się ustawa nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można odwoływać się do potocznego jego znaczenia. Katalog celów publicznych jest zamknięty i wymieniony został w art. 6 pkt 1-10 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie organu orzekającego, cel publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony i dostępny dla wszystkich.

Wniosek Spółdzielni A w B., dotyczący rozprowadzenia kabli do lokali mieszkalnych części mieszkańców budynków wielorodzinnych, nie jest już interesem ogółu, służyć ma ograniczonej, ściśle określonej grupie osób i tym samym nie może zostać uznany za cel publiczny. W ocenie organu odwoławczego spełnienie przesłanki realizacji celu publicznego należy traktować jako warunek konieczny i podstawowy. Wobec powyższego zdaniem Wojewody [...] w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione materialnoprawne przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co uzasadnia podjęte rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na montaż, eksploatację i konserwację lokalnej sieci telekomunikacyjnej przez Spółdzielnię A w B..

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółdzielnia A wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i obciążenie organu kosztami postępowania, w tym kosztami ewentualnego zastępstwa prawnego.

Zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 112 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r.( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), błędną wykładnię art. 97 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) i art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niezastosowanie art. 97 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego , a nadto naruszenie zasad wynikających z art. 7,8 i 11 k.p.a.

W obszernym uzasadnieniu Spółdzielnia przedstawiła swoje stanowisko, argumentując, że interpretacja Wojewody [...] wskazująca jako konieczny i podstawowy warunek spełnienie przesłanek wynikających z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest błędna. W ocenie skarżącego nie można w poszukiwaniu materialnoprawnej podstawy uprawnień operatora w jakikolwiek sposób odwoływać się do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, skoro ustawodawca wyczerpująco uregulował te uprawnienia w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Powoływany w zaskarżonej decyzji art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się na podstawie art. 97 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego posiłkowo tylko i wyłącznie dla ustalenia, że operator publiczny jest uprawniony do korzystania z cudzej nieruchomości i na jakich warunkach. Skarżący podnosi, że organ odwoławczy winien zastosować przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku, a nie w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W przedmiotowej sprawie skargę należało uwzględnić z uwagi na naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa materialnego, które niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy.

Na początku rozważań merytorycznych należy odnieść się do zmiany przepisów powołanej w decyzji ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W niniejszej sprawie w dacie orzekania przez Starostę [...] o odmowie wydania zezwolenia na montaż (założenie) i eksploatację lokalnej sieci telekomunikacyjnej umożliwiającej dostęp do internetu w wymienionych w decyzji blokach mieszkalnych położonych w B. (tj. w dniu [...]) obowiązywały przepisy ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.-Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2000 r., Nr 73, poz. 852 ze zm.)

W dacie wydania orzeczenia przez Wojewodę [...] tj. w dniu [...] obowiązywały przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –Prawo telekomunikacyjne ( Dz.U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800). Ustawa Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r. weszła w życie w dniu 3 września 2004 r., z wyjątkiem przepisów powołanych w art. 235 ustawy, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.

Stosownie do treści art. 222 ust.1 ustawy-Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800) z zastrzeżeniem art. 226, do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Do spraw wszczętych na podstawie przepisów art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. –Prawo telekomunikacyjne i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy – art. 222 ust. 2 powołanej ustawy. Art. 222 ust. 3 cytowanej powyżej ustawy stanowi, iż w zakresie spraw zakończonych w ramach postępowania administracyjnego, a nie zakończonych w toku postępowania odwoławczego stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wobec powyższego, po analizie powołanych przepisów przejściowych ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r., uwzględniając fakt, iż zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2004r. sygn. akt 3 II SA/Łd 1378/02 poprzednio wydanej decyzji, która była decyzją kasacyjną, należało uznać, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy poprzednio obowiązującej ustawy –Prawo telekomunikacyjne z dnia 21 lipca 2000 r. Błędnie zatem w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego powołano art. 140 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. –Prawo telekomunikacyjne, w miejsce uprzednio obowiązującego art. 97 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.-Prawo telekomunikacyjne. Na marginesie sprawy należy jednak podnieść, że brzmienie przepisu art. 140 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku –Prawo telekomunikacyjne jest identyczne jak poprzednio obowiązującego i mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu art. 97 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.-Prawo telekomunikacyjne.

Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. -Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 73 poz. 852 ze zm. ), właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany umożliwić operatorom publicznym instalowanie na nieruchomości urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod, na albo nad nieruchomością oraz umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości. Art. 97 ust. 2 ustawy stanowi, że korzystanie z nieruchomości w zakresie określonym w ustępie 1 jest odpłatne, chyba że linia lub urządzenia telekomunikacyjne służą zapewnieniu telekomunikacji właścicielowi lub użytkownikowi nieruchomości, na ich wniosek.

Warunki korzystania z nieruchomości przez operatora ustala się w umowie, która powinna być zawarta w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora o jej zawarcie ( ust. 3)

W przypadku , gdy strony nie zawrą umowy w terminie, stosuje się przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 Nr 46, poz. 543) – art. 97 ust. 4 wskazanej na wstępie ustawy.

W świetle art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu ustalonym w ustawie z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004r. Nr 141 poz. 1492), która weszła w życie z dniem 22 września 2004r. (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych , naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z analizy powołanych powyżej przepisów wynika, iż art. 97 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne przewiduje posiłkowe zastosowanie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami , tylko w przypadku, gdy strony nie zawrą umowy określającej warunki korzystania z nieruchomości przez operatora , w terminie 30 dni, od dnia wystąpienia operatora o zawarcie takiej umowy. W ocenie Sądu nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż przepis art. 97 ust 4 odsyła, poprzez art. 124, do całej ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym do art. 6 tej ustawy, czyniąc spełnienie przesłanki realizacji celu publicznego warunkiem podstawowym i koniecznym wydania decyzji administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zastosowania w sprawie tych przepisów i dokonywania oceny złożonego przez Spółdzielnię Awniosku pod tym kątem, czy stanowi on jeden z wymienionych w art. 6 ustawy celów publicznych. Art. 97 ustawy Prawo telekomunikacyjne ogranicza prawo własności, nakładając na właściciela nieruchomości obowiązek umożliwienia operatorom publicznym instalowanie na nieruchomości urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach a także ich eksploatację i konserwację, formułując przy tym tylko jedną przesłankę negatywną , tj. jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości. Trafnie więc wywodzi strona skarżąca, że nie można poszukiwać materialnoprawnej podstawy uprawnień operatora publicznego do dokonania określonych czynności związanych z instalowaniem urządzeń telekomunikacyjnych, w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec powyższego, Sąd nie podziela również stanowiska organu odwoławczego iż spełnienie przesłanek z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi podstawowy i konieczny warunek wydania decyzji, tym bardziej, że zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej (...).

Wprawdzie organ odwoławczy słusznie powołał nowe brzmienie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalone mocą ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004r. Nr 141 poz. 1492), bowiem z uwagi na brak przepisów przejściowych odmiennie regulujących fakt obowiązywania nowej ustawy weszła ona w życie z dniem 22 września 2004r. (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) nie ma to jednak w ocenie Sądu znaczenia dla dokonanej interpretacji art. 97 ustawy Prawo telekomunikacyjne, który w opinii składu orzekającego określa przesłanki i tryb skorzystania przez operatora publicznego z nieruchomości. W tej kwestii zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy co do zasady właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości mają obowiązek umożliwienia operatorom publicznym instalowanie na nieruchomości m.in. urządzeń telekomunikacyjnych pod jednym warunkiem ograniczającym, że nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości. Art. 97 ust. 3 w zakresie ustalenia warunków korzystania z nieruchomości daje pierwszeństwo umownym ustaleniom między stronami. W przypadku nie zawarcia takiej umowy w określonym terminie, zachodzą podstawy do zastosowania art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wydania na jego podstawie decyzji administracyjnej.

Podnieść należy, że taką interpretację przedstawił również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 16 marca 2005r. sygn. akt III SA/Łd 385/04.

W tym stanie rzeczy Wojewoda [...] winien rozpoznać merytorycznie odwołanie od decyzji Starosty [...] i odnieść się do podniesionych w nim zarzutów.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wydania zezwolenia na montaż, eksploatację i konserwację lokalnej sieci telekomunikacyjnej, orzekanie na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd uznał za bezprzedmiotowe.