Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 180/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2012 r. wpłynął do Sądu wniosek A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W jego uzasadnieniu skarżący podał, że w sprawie odmawiają udziału indywidualni adwokaci oraz kancelarie prawnicze z R.. Oświadczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a żona, z którą ma rozdzielność majątkową mieszka oddzielnie, natomiast posiadany majątek został rozkradziony przez urzędników i przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości w R..

Pismem dnia [...] marca 2012 r. zobowiązano skarżącego do uzupełniania wniosku poprzez wskazanie wszystkich źródeł utrzymania ewentualnie złożenie zaświadczenia o posiadaniu statusu osoby bezrobotnej, złożenie zeznań podatkowych oraz wyciągu z rachunku bankowego.

W odpowiedzi skarżący złożył pismo, w którym podał, że od czerwca 2011 r. nie posiada żadnych źródeł utrzymania, natomiast zeznania podatkowe zostały mu skradzione. Załączył kserokopię informacji o rozwiązaniu umowy rachunku bankowego z uwagi na brak obrotów na rachunku.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające może on wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub osób posiadających bardzo niski dochód, a więc takich, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.

Dodatkowo należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest także formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym, czy też ustanowienie we własnym zakresie pełnomocnika jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Jedyną zatem przesłanką decydującą o pozytywnym rozpoznaniu wniosku w przedmiocie prawa pomocy jest ustalona sytuacja materialna strony, a nie np. stopień skomplikowania sprawy, czy też trudności w zaangażowaniu pełnomocnika z wyboru. Jednocześnie ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie występującej z takim wnioskiem do Sądu natomiast należy ocena przedstawionych informacji.

Dokonując weryfikacji oświadczeń złożonych przez skarżącego uwzględnić należy zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a także wnioski płynące z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie. Dopiero na tej podstawie można bowiem obiektywnie stwierdzić, czy skarżący rzeczywiście wykazał, że nie ma możliwości ponoszenia kosztów wpisu sądowego od skargi.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także stan faktyczny sprawy, uznać należy, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Nie wykazał on bowiem w sposób przekonujący, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżący nie wyjaśnił, kto partycypuje w kosztach jego utrzymania oraz kosztach utrzymania [...] – metrowego domu, w którym według oświadczenia zamieszkuje. Nie wykazał też, że jest osobą posiadającą status bezrobotnego, albo korzystającą z pomocy opieki społecznej. Powołane we wniosku okoliczności nie zostały poparte żadnymi dowodami, wobec czego niemożliwa jest prawidłowa ocena sytuacji materialnej skarżącego na dzień złożenia wniosku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.