Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 210/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  273 ust. 1 pkt 4, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2, art. 288 ust. 2, art. 293 ust. 1 , art. 281 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./, Protokolant Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 października 2009r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 21 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wydaną, z upoważnienia Starosty Powiatu W., przez Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego we W. decyzją z dnia 31 grudnia 2002 r. (Nr [...]), Gmina K. uzyskała zatwierdzenie instrukcji eksploatacji, urządzonego w wyrobisku po byłej piaskowni, składowiska odpadów w C.. Instrukcja ta została zatwierdzona na okres zamknięty, tj. do dnia 30 czerwca 2004 r. Od dnia 1 lipca 2004 r. Gmina K. nie posiadała instrukcji eksploatacji składowiska odpadów w C.. Po tym terminie na składowisko odpadów w C., nadal były przyjmowane odpady, które Gmina kwalifikowała częściowo jako odpady składowane, a częściowo jako odpady odzyskiwane. Gmina K., jako podmiot korzystający ze środowiska, przedkładała Marszałkowi Województwa D. informacje wymagane przepisem art. 286 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, o rodzaju i ilości odpadów składowanych na składowisku w C., w tym za IV kwartał 2004 r., wnosząc jednoczenie na rachunek Urzędu Marszałkowskiego opłaty zwykłe jak za składowanie odpadów. Strona zadeklarowała, że w IV kwartale 2004 r., poddała procesowi składowa nieselektywnego, w ilości 389,5 Mg, odpady o kodzie 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, za które wyliczona przez Gminę opłata wyniosła 5 737,75 zł.

Decyzją z dnia 15 września 2004 r. (Nr 91/ZS/2004) Starosta W. - Dyrektor Wydziału Ochrony Środowiska na podstawie art. 54 ust. I, ust, 2 pkt 2, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.) udzielił Gminie K. zezwolenia na zamknięcie składowiska odpadów w C. z dniem 31 grudnia 2005 r. W pkt II decyzji ustalono warunki zamknięcia składowiska. Obejmowały one wykonanie okrywy rekultywacyjnej poprzez:

a) uzupełnienie ubytków, zagłębień bryły składowiska wymienianymi w decyzji odpadami;

b) wyrównanie bryły składowiska poprzez:

- rozplantowanie dostarczanych odpadów w warstwie max do 1,0 m, a następnie zagęszczenie przez dziesięciokrotny przejazd maszyny zagęszczającej,

- stosowanie warstwy izolacyjnej o grubości min. 20 cm - max. 25 cm w postaci obojętnych odpadów mineralnych np, gruz, ziemia, kamienie itp.

c) zamontowanie:

- kominów odgazowujących umożliwiających kontrolę gazu składowiskowego,

systemu odprowadzania odcieków łącznie ze zbiornikiem odcieków.

Podstawę wydania niniejszej decyzji stanowiła dokumentacja opracowana w czerwcu 2004 r. przez A..

Decyzja z dnia 15 września 2004 r. została następnie zmieniona decyzją Wojewody D. z dnia 11 stycznia 2006 r. ([...]) m.in. w ten sposób, że datę 31 grudnia 2005 r. zamieniono na datę 31 grudnia 2007 r. oraz przewidziano w niej eksploatację uzupełniającą składowiska do dnia 31 grudnia 2007 r. Ponadto, decyzją Wojewody D. z dnia 12 stycznia 2006 r. ([...]), zatwierdzona została dla składowiska odpadów w C. instrukcja eksploatacji składowiska odpadów, z datą ważności do dnia 31 grudnia 2007 r.

Natomiast wydaną w dniu 4 maja 2006 r. decyzją Wojewody D. ([...]) udzielono Gminie K. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów, poprzez składowanie (D 5) na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne. Określając miejsce i dopuszczone metody odzysku wskazano, że odpady będą odzyskiwane poprzez tworzenie warstw izolacyjno-przykrywających na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętnych w C. oraz po zamknięciu składowiska do jego rekultywacji. Odpady unieszkodliwiane przesypywane będą warstwami izolacyjnymi w celu zapobiegania rozwiewaniu odpadów lekkich, ograniczenia wydzielaniu się odorów, utrudniania żerowaniu ptactwa i gryzoni oraz w celach przeciw pożarowych. Warstwy izolacyjno-przykrywające po usypaniu zagęszczane będą spychaczem. Określono także, że odpady przeznaczone do bieżącej eksploatacji składowiska magazynowane będą na kwaterze.

W tym stanie faktycznym organ pierwszej instancji wszczął zawiadomieniem z dnia 30 sierpnia 2006 r. postępowanie w sprawie prawidłowości naliczania opłat za korzystanie ze środowiska. Na rozprawie administracyjnej w dniu 14 września 2006 r., obecni na niej przedstawiciele Gminy K., oświadczyli do protokołu, że za okres od 1 lipca 2004 r. do 15 września 2004 r. "byty naliczone i wniesione opłaty podwyższone", zaś "od dnia 15 września 2004 r., z chwilą uzyskania decyzji Starosty Nr [...] (...) naliczane były bez potrzeby opłaty za składowanie odpadów, gdyż składowisko nie było eksploatowane, a odpady były wyłącznie wykorzystywane w celach rekultywacji zgodnie z w/w decyzją". W związku z powyższym Wójt Gminy K. złożył korektę zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów za lata 2004 i 2005. Oświadczył, że w zestawieniach dobowej ewidencji niesegregowanych odpadów komunalnych omyłkowo wpisano "dzień składowania" zamiast "dzień przyjęcia odpadów do rekultywacji'. Podał, że odpady przyjęte na składowisko, w kontrolowanym okresie, były wykorzystywane do rekultywacji w procesie R - 14, "do uzupełnienia ubytków, zagłębień bryty składowiska oraz wykorzystywane byty do wyrównania bryty składowiska poprzez rozplanowanie dostarczonych odpadów i stosowanie warstw izolacyjnych w postaci obojętnych odpadów takich jak w/w gruz, ziemia i kamienie". Dodatkowo w korekcie karty składowiska odpadów, sporządzonej według stanu na dzień 31 grudnia 2006 r. oświadczył, że na wykonanie warstw przekrywających odpady wykorzystano odpady o kodach 17 05 04 (tj. gleba i ziemia - włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych oraz urobek z pogłębiania - inne niż wymienione w 17 05 03*) oraz 17 01 02 (tj. odpady materiałów i elementów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów). Z kolei odpady o kodach 17 01 01, 17 01 02, 17 01 03, 17 05 04, 17 09 04, 19 08 01, 19 08 02, 19 08 05, 20 01 08, 20 02 01, 20 02 02, 20 02 03, 20 03 01, 20 03 02 i 20 03 03 wykorzystano do rekultywacji związanej z wyrównywaniem bryły składowiska oraz uzupełnieniem ubytków i zagłębień.

Decyzją z dnia 7 grudnia 2007 r. Marszałek Województwa D. ([...]) określił Gminie K. wysokość opłaty za składowanie odpadów na składowisku w C. za IV kwartał 2004 r. w wysokości 42.045,00 zł w tym opłata podwyższona za brak decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska w wysokości 42.045,00 zł.

W wyniku odwołania Gminy K., Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W. decyzją z dnia 26 marca 2008 r. (NR [...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, mającego świadczyć o takiej, a nie innej wysokości opłaty podwyższonej.

Pismem z dnia 13 czerwca 2008 r. Gmina K. wniosła o umorzenie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania. Podniosła w nim, że w okresie od 1 października 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. Gmina użytkowała składowisko odpadów w C. w oparciu o decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 15 września 2004 r. o zamknięciu składowiska w C., która określała techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów. Miał on polegać na wykonaniu okrywy rekultywacyjnej poprzez uzupełnienie ubytków i zagłębień bryły składowiska, odpadami wymienionymi w decyzji (wśród odpadów tych wymieniono również niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie klasyfikacji 20 03 01) oraz wyrównanie bryły składowiska i zamontowanie odpowiedniego sprzętu. Wobec powyższego, na podstawie ww. decyzji Strona miała prawo i obowiązek rekultywacji składowiska przez umieszczanie tam ww. odpadów. Wskazano także, że składane na bieżąco zestawienia ewidencyjne, począwszy od 1 października 2004 r., wynikały z pomyłki, co doprowadziło do nieuzasadnionego wymierzenia kwestionowanej opłaty. Podniesiono także, że okoliczność, iż odpady umieszczane na składowisku były poddane rekultywacji, potwierdził Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, który w wyniku kontroli przeprowadzonej za okres od początku 2005 r. stwierdził m.in., że do dnia 31 grudnia 2005 r. prowadzony był odzysk bez zezwolenia wszystkich przyjmowanych na składowisko odpadów. Wskazano, że zostało to potwierdzone w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 8 maja 2007 r. ([...]). Podkreślono przy tym, że za prowadzenie odzysku bez wymaganego zezwolenia, Wójt został już ukarany karą grzywny. Wskazano także, że pogląd o rekultywacji odpadów został także wyrażony w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2008r.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji decyzją z dnia 15 lipca 2008 r. ([...]) wymierzył Gminie K. opłatę za składowanie odpadów w IV kwartale 2004 r. bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w C., w wysokości 42.045,00 zł, w tym opłatę podwyższoną - za brak decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska - w wysokości 42.045,00 zł. Organ I instancji wskazał, że dokonane w sprawie ustalenia pozwalały przyjąć, że Gmina K. użytkowała składowisko odpadów, które do dnia jego zamknięcia było czynnym, eksploatowanym składowiskiem. Strona prowadziła na nim gospodarkę odpadami jedynie w oparciu o decyzję z dnia 15 września 2004 r. o zamknięciu składowiska. Gmina K. - jako podmiot korzystający ze środowiska - od dnia 1 lipca 2004 r. nie posiadała wymaganej przepisem art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) decyzji starosty, zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w C.. Bezsporne są również ilości odpadów przyjmowanych na składowisko i okres składowania. Bezspornym był też faktyczny sposób wykorzystania odpadów na składowisku. Przedmiotowymi odpadami uzupełniano ubytki, zagłębienia bryły składowiska oraz wykorzystywano do wyrównania bryły składowiska poprzez rozplantowanie dostarczonych odpadów i stosowanie warstw izolacyjnych w postaci obojętnych odpadów. Ponadto organ wskazał, że wniosek Strony o umorzenie przedmiotowego postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Pismem sporządzonym w dniu 4 sierpnia 2008 r. Gmina K. - reprezentowana przez radcę prawnego K. K. - wniosła odwołanie, zarzucają rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 273, art. 276 i art. 288 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 54 ustawy o odpadach, poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 6 i art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nienależyte i niepełne zbadanie stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;

- art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia decyzji okoliczności oraz ustaleń faktycznych i prawnych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia 21 stycznia 2009 r. ([...]), po rozpatrzeniu odwołania Gminy K., Samorządowe Kolegium odwoławcze uchyliło wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa D., decyzję z dnia 15 lipca 2008 r. ([...]), wymierzającą Gminie K. opłatę za składowanie odpadów w IV kwartale 2004 r. bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w C., w wysokości 42.045,00 zł, w tym opłatę podwyższoną

- za brak decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska - w wysokości 42 045,00 zł, i orzekając co do istoty sprawy wymierzyło Gminie K. opłatę podwyższoną za składowanie odpadów, na składowisku w C., w IV kwartale 2004 r., bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w C., w wysokości 42.045,00 zł.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w decyzji organu i instancji wskazujące, że Gmina K. była zobowiązana do ponoszenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez instrukcji eksploatacji składowiska. Organ I instancji rozważał w pierwszej kolejności, czy Gmina posiadała decyzję zezwalającą jej na gospodarowanie odpadami, i jaki wpływ na ocenę działań prowadzonych przez nią miał fakt uzyskania decyzji zezwalającą jej na zamknięcie składowiska w C. z dnia 15 września 2004 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 4 ustawy o odpadach. Przepis ten stanowi, że zgoda na zamknięcie składowiska odpadów określa: 1) techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej części; 1a) datę zaprzestania przyjmowania odpadów do składowania na składowisku odpadów (dodany przez art. 1 pkt 41 lit. b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., Dz. U. Nr 175, poz. 1458, zmieniającej ustawę o odpadach z dniem 13 października 2005 r.); 2) harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów; 3) warunki sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów (art. 54 ust. 4 ustawy o odpadach). Z decyzji tej wynikały warunki zamknięcia składowiska odpadów w C. i wykonania okrywy rekultywacyjnej, poprzez:

- uzupełnienie ubytków i zagłębień bryły składowiska, wymienionymi w decyzji odpadami,

- wyrównanie bryły składowiska poprzez: rozplantowanie dostarczonych odpadów i ich zagęszczenie.

- stosowanie warstwy izolacyjnej o grubości min. 20 cm - max. 25 cm w postaci obojętnych odpadów mineralnych np. gruz, ziemia, kamienie itp.,

- zamontowanie kominów odgazowujących i systemu odprowadzania ścieków,

- przykrycie odpadów warstwą okrywającą- ziemią,

- wyrównanie skarp i powierzchni korony składowiska, poprzez równomierne rozplantowanie okrywy rekultywacyjnej i zabezpieczenie jej przed erozją,

- zabiegi agrotechniczne, wysiew traw i nasadzenie roślin.

Harmonogram działań miał obejmować: 1) rekultywację techniczną: a) prace związane z wyrównaniem bryły składowiska - do końca 2005 r.; b) formowanie czaszy składowiska - 2005 - 2008 przez przykrycie odpadów warstwą okrywającą - ziemią oraz wyrównanie skarp i powierzchni korony składowiska, poprzez równomierne rozplanowanie okrywy rekultywacyjnej, zapewniającej jednocześnie właściwe zabezpieczenie przed erozją wodną i wietrzną oraz umożliwiającą powstanie i utrzymanie pokrywy roślinnej; 2) rekultywację biologiczną (zabiegi agrotechniczne, wysiew traw i nasadzenia roślinności -2008 r. - 2009 r.); 3) zakończenie rekultywacji - 31 grudnia 2009 r. W decyzji stwierdzono, że "poszczególne działania prowadzące do rekultywacji, wraz z harmonogramem ich wykonania" wskazała Strona w dokumentacji opracowanej w czerwcu 2004 r., załączonej przez nią do wniosku o wydanie opisanej decyzji. Chodzi tu o "Projekt budowlano -wykonawczy zamknięcia i rekultywacji gminnego składowiska odpadów, sporządzony na zlecenie gminy K.. Zakładał on prowadzenie do końca roku 2005 tzw. eksploatacji uzupełniającej, obejmującej składowanie odpadów i plantowanie złoża odpadów (str. 13), a po zakończeniu eksploatacji składowiska i jego zamknięciu dwuetapową rekultywację: wstępną (przykrycie zdeponowanych odpadów warstwą ziemi) oraz ostateczną (obejmującą obsianie terenu trawami i wykonanie nasadzeń (str. 14). Organ odwoławczy zauważył, że decyzja z dnia 15 września 2004 r. w swojej treści wprost nie kwalifikowała wskazanych w niej procesów gospodarowania odpadami jako składowania lub odzysku. Zdaniem organu II instancji Gmina nie miała więc przyznanego wprost decyzją uprawnienia do prowadzenia odzysku lub składowania odpadów. Organ odwoławczy wskazał na wątpliwości dotyczące tego, czy przepis art. 54 ust. 4 ustawy o odpadach pozwalał Staroście W. na wydanie decyzji z dnia 15 września 2004 r. w związku z istnieniem przepisu przejściowego szczególnego - art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) -dotyczącego składowisk, co do których brak było możliwości dostosowania ich funkcjonowania do wymogów przepisów o odpadach w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. (co też wprost stwierdzono w uzasadnieniu decyzji). Organ odwoławczy przyznał, że powyższe wątpliwości nie zmieniają jednak faktu, że Gmina w IV kwartale 2004 r. faktycznie dysponowała decyzją zezwalającą jej na wykorzystanie odpadów. Decyzja ta była więc w istocie decyzją zezwalającą na gospodarowanie odpadami, choć w treści nie kwalifikowała opisanych w niej procesów - jako składowania, czy jako odzysku. Wobec braku formalnego kryterium pozwalającego zaliczyć wymienione w decyzji procesy gospodarowania odpadami do składowania lub odzysku, ich kwalifikacji organ odwoławczy dokonał w oparciu o przesłanki ustawowe. Organ II instancji podniósł, że Wójt Gminy K. przyznał, że "odpady wykorzystywane były, do uzupełnienia ubytków, zagłębień bryły składowiska oraz wykorzystywane były do wyrównania bryły składowiska poprzez rozplantowanie dostarczonych odpadów i stosowanie warstw izolacyjnych w postaci obojętnych odpadów takich jak w/w gruz, ziemia i kamienie". Ponadto Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W., w trakcie kontroli przeprowadzonej w styczniu 2005 r., stwierdzili eksploatację składowiska, w ramach, której były wykonywane tylko prace związane z wyrównaniem bryły składowiska, polegające na jej uzupełnieniu odpadami (dowód: protokół kontroli nr [...], k. 37, str. 3). W podsumowaniu innego dowodu stwierdzono, że "w okresie od 15 września 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. na terenie wysypiska były prowadzone prace rekultywacyjne związane z uzupełnieniem ubytków i zagłębień bryły składowiska" (dowód: "Ekspertyza dotycząca przebiegu prac rekultywacyjnych na składowisku odpadów w C. od III kwartału 2004 r. do I półrocza 2006 r", k. 49). Z innych zaś dowodów przedstawionych przez Stronę wynika, że ww. prace wykonywano co najmniej do końca 2005 r. (dowody: "Opinia o zachowaniu warunków technicznych rekultywacji składowiska odpadów w C.", k. 39, str. 1; "Ekspertyza dotycząca przebiegu prac rekultywacyjnych na składowisku odpadów w C. od III kwartału 2004 r. do I półrocza 2006 r", k. 49, str. 17, akapit 2 zd. 1). Z kolei z wydanych przez Wojewodę D. w 2006 r. decyzji administracyjnych wynika, że uzupełnianie składowiska trwało do końca 2007 r. Ponadto w dokumencie sporządzonym z monitoringu składowiska odpadów za 2005 r. stwierdzono, że "na kwaterze deponowane zostały (...) odpady o następujących kodach 200301 - niesegregowane odpady komunalne" (str. 17). "Na podstawie pomiaru geodezyjnego i wizji terenowej stwierdzono, że odpady w 2005 r. byty deponowane w północnej części kwatery' (str. 19). Na załączniku graficznym przedstawiono obszar objęty eksploatacją uzupełniającą (dowód: "Monitoring składowiska - sprawozdanie za rok 2005, sporządzony w marcu 2006 r.).

Odnosząc się do stanowiska Gminy utrzymującej, że na podstawie decyzji z dnia 15 września 2004 r. umieszczała na składowisku odpady w celu rekultywacji składowiska, a tym samym - w jej ocenie, wykorzystywane w tym celu odpady były poddane procesowi odzysku, organ odwoławczy przede wszystkim zauważył, że żaden przepis ustawy o odpadach oraz ustawy Prawo ochrony środowiska nie zdefiniował pojęcia rekultywacji składowiska odpadów. Organ odwoławczy posłużył się przy wykładni tego pojęcia § 17 rozporządzenia z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. Nr 61, poz. 549), zgodnie z którym w procesie zamknięcia składowiska odpadów lub jego części wykonuje się prace rekultywacyjne w sposób zabezpieczający składowisko odpadów przed jego szkodliwym oddziaływaniem na wody powierzchniowe i podziemne oraz powietrze, integrujący obszar składowiska odpadów z otaczającym środowiskiem oraz umożliwiający obserwację wpływu składowiska odpadów na środowisko (por. § 17 ust. 1). Po zakończeniu eksploatacji składowiska odpadów niebezpiecznych lub jego części wykonuje się uszczelnienie powierzchni składowiska i okrywę rekultywacyjną. Uszczelnienie powierzchni składowiska ma zabezpieczać składowisko przed infiltracją wód opadowych (por. § 17 ust. 2) i jest złożone z określonych rozporządzeniem warstw: syntetycznej, mineralnej, żwirowo - piaszczystej i ziemnej (por. §17 ust. 3). Z kolei skarpy oraz powierzchnię korony składowiska porządkuje się i zabezpiecza przed erozją wodną i wietrzną przez wykonanie odpowiedniej okrywy rekultywacyjnej, której konstrukcja uzależniona jest od właściwości odpadów (por. § 17 ust. 4). Minimalna miąższość okrywy rekultywacyjnej dla składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, powinna umożliwić powstanie i utrzymanie trwałej pokrywy roślinnej (por. § 17 ust. 5).

Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, że rekultywacja składowiska jest działalnością mającą na celu przywrócenie środowisku, zniszczonemu przez człowieka, jego biologicznych funkcji. Jest to proces złożony, obejmujący prace prowadzone po zamknięciu składowiska, polegające na wykonaniu uszczelnienia, okrywy rekultywacyjnej, pokrywy roślinnej. Rekultywacja jest procesem wykonywanym po zakończeniu eksploatacji składowiska (po jego zamknięciu) i obejmuje opisane w rozporządzeniu działania. Ponadto w ocenie organu odwoławczego w celu wykonania uszczelnienia i okrywy rekultywacyjnej mogą być wykorzystane odpady (ale tylko określonego rodzaju), co jest kwalifikowane jako odzysk odpadów (por. załącznik nr 1 pkt 13 rozporządzenia z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, Dz. U. Nr 49, poz. 359). Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przepis ten nie obowiązywał w 2004 r., ale może być wskazówką interpretacyjną co do sposobu kwalifikowania procesu wykorzystywania odpadów do budowy okrywy rekultywacyjnej.

Podsumowując, dla organu II instancji rekultywację poprzedzają procesy związane z wypełnieniem eksploatowanej kwatery składowiska. Mogą to być procesy składowania, odzysku lub magazynowania odpadów, prowadzone na eksploatowanym składowisku, do czasu jego zamknięcia. Są one związane z rekultywacją w tym sensie, że poprzedzają rekultywację. Same w sobie nie są jednak działaniami rekultywacyjnymi. Pomiędzy nimi, a pracami polegającymi na wykonaniu uszczelnienia, okrywy rekultywacyjnej i pokrywy roślinnej nie występuje adekwatny związek przyczynowy, pozwalający zakwalifikować procesy prowadzone w ramach eksploatacji składowiska jako prace rekultywacyjne. Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, że decyzja z dnia 15 września 2004 r. opisywała przedsięwzięcia mające być podjęte zarówno w fazie eksploatacyjnej (uzupełnienie ubytków i zagłębień bryły składowiska, wymienionymi w decyzji odpadami, wyrównanie bryły składowiska poprzez: rozplantowanie dostarczonych odpadów i ich zagęszczenie, stosowanie warstwy izolacyjnej o grubości min. 20 cm - max. 25 cm w postaci obojętnych odpadów mineralnych np. gruz, ziemia, kamienie itp.), jak i poeksploatacyjnej (wykonanie okrywy rekultywacyjnej). Zatem to, że w decyzji z dnia 15 września 2004 r. wskazano, jako niezbędne do wykonania okrywy rekultywacyjnej, działania prowadzone z wykorzystaniem odpadów, poprzedzające wykonanie okrywy rekultywacyjnej nie oznacza, że działania te były działaniami rekultywacyjnymi.

Organ odwoławczy zaznaczył także, że ilekroć prawodawca chce, aby konkretne działanie rekultywacyjne, prowadzone z wykorzystaniem odpadów, było traktowane ex lege jako proces odzysku, dokonuje wprost stosownego zaliczenia. Przykładowo, działania polegające na rozprowadzaniu odpadów na powierzchni ziemi, w celu rekultywacji gleby i ziemi, są odzyskiem (por. pkt R10, załącznika nr 5 do ustawy o odpadach, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o zamknięciu składowiska odpadów w C.), podobnie jak działania polegające na wypełnieniu odpadami terenów niekorzystnie przekształconych oraz wykonaniu okrywy rekultywacyjnej zamkniętego składowiska odpadów (pkt 1 i 13 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, Dz. U. Nr 49, poz. 356). Zdaniem organu odwoławczego, żaden z przepisów prawa, nie rozstrzyga (tak jak ww. przykładach) tego, czy sposób wykorzystania odpadów, polegający na eksploatacji uzupełniającej, kwatery obejmujący: wykonanie warstw odpadowych; osiągnięcie określonego zagęszczenia odpadów i rzędnej składowania; wyrównanie wierzchowiny złoża odpadów, likwidację lokalnych zagłębień i nierówności; stosowanie warstw izolacyjnych zapobiegających rozwiewaniu odpadów, żerowaniu ptactwa i gryzoni, emisji odorów i pożarom - był działaniem rekultywacyjnym, a wykorzystane w tym celu odpady, były poddane procesowi odzysku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało także za istotne, że na składowisku odpadów w C., w III kwartale i IV kwartale 2004 r., okrywy rekultywacyjnej w ogóle nie wykonywano, a jedynie uzupełniano ubytki i zagłębienia w bryle składowiska, plantując i zagęszczając składowane odpady. Jednocześnie decyzja z dnia 15 września 2004 r. przewidywała wykonanie okrywy rekultywacyjnej z ziemi. Z kolei rozporządzenie z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, nie przewiduje wykorzystania do budowy okrywy rekultywacyjnej niesegregowanych odpadów komunalnych - o kodzie 200301. Jak wynika akt sprawy, na składowisko przyjmowano w III kwartale i IV kwartale 2004 r. odpady nienadające się do budowy okrywy rekultywacyjnej tj. niesegregowane odpady komunalne - o kodzie 200301. Odpady przyjmowane w tym czasie nie nadawały się do budowy okrywy rekultywacyjnej w myśl warunków ustawowych, jak i wynikających z decyzji z dnia 15 września 2004 r.

Organ odwoławczy odniósł się również do problemu wykonania warstw izolacyjnych, wskazując, że są one wykonywane na etapie eksploatacji składowiska (por. art. 53 ust. 2 pkt 9 i ust. 4 pkt 7 ustawy o odpadach), a obowiązek ich budowania wynika z przepisu art. 59 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach. Warstwy te nie są tworzone w celu unieszkodliwienia odpadów. Warstwy te zapobiegają rozwiewaniu lekkich frakcji odpadów, żerowaniu ptactwa i gryzoni, emisji odorów i pożarom. Wykorzystywane do ich budowy odpady zastępują inne naturalne materiały inertne, jakie musiałyby być zamiennie użyte do wykonania warstw izolacyjno - przesypowych na eksploatowanej kwaterze składowiska, np. piasek, ziemia, żwir. Zdaniem organu, ilość odpadów umieszczonych na składowisku, która zostałaby wykorzystana - na podstawie decyzji z dnia 15 września 2004 r. - na budowę warstw izolacyjnych o grubości min. 20 cm - max. 25 cm, mogłaby być traktowana jako poddana procesowi odzysku. Niemniej, z akt wynika, że na składowisku odpadów w C., w III i IV kwartale 2004 r. warstw izolacyjnych w ogóle nie wykonywano, a jedynie uzupełniano ubytki i zagłębienia w bryle składowiska, plantując i zagęszczając składowane odpady. Ponadto w korekcie karty składowiska odpadów, sporządzonej według stanu na dzień 31 grudnia 2006 r., Wójt Gminy K. oświadczył, że na wykonanie warstw przykrywających odpady wykorzystano odpady o kodach 17 05 04 (tj. gleba i ziemia - włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych oraz urobek z pogłębiania - inne niż wymienione w 17 05 03*) oraz 17 01 02 tj. odpady materiałów i elementów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów). Z kolei odpady o kodach 17 01 01, 17 01 02, 17 01 03, 17 05 04, 17 09 04, 19 08 01, 19 08 02, 19 08 05, 20 01 08, 20 02 01, 20 02 02, 20 02 03, 20 03 01, 20 03 02 i 20 03 03, wykorzystano do rekultywacji związanej z wyrównywaniem bryły składowiska oraz uzupełnieniem ubytków i zagłębień (dowód: k. 38, str. 7 i 9). Jeśli chodzi o III i IV kwartał 2004 r., to jak wynika z akt sprawy, na składowisko przyjmowano jedynie niesegregowane odpady komunalne - o kodzie 200301. Nie były więc one wykorzystywane do budowy warstw izolacyjnych oraz okrywy rekultywacyjnej.

Rekapitulując, organ odwoławczy przyjął, że na podstawie analizowanych przepisów, działania polegające na: "uzupełnieniu ubytków i zagłębień bryły składowiska" i "wyrównaniu bryły składowiska poprzez: rozplantowanie dostarczonych odpadów i ich zagęszczenie" z wykorzystaniem niesegregowanych odpadów komunalnych o kodzie 200301, prowadzone na eksploatowanej kwaterze składowiska odpadów, były niewątpliwie działaniami polegającymi na trwałym umieszczeniu i przechowywaniu odpadów, w wyznaczonym do składowania miejscu. Działania prowadzone w IV kwartale 2004 r. były związane z eksploatacją uzupełniającą zamykanego składowiska, polegającą na wypełnieniu wyrobiska, w którym urządzona była kwatera do składowania odpadów przed zakończeniem jej eksploatacji i rekultywacją. Były one w tym miejscu umieszczane w celu poddania ich procesom unieszkodliwienia. Strona była więc zobowiązana ponosić opłatę za składowanie. Wobec bezspornego faktu braku decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, Strona powinna ponieść opłatę podwyższoną.

Ponadto, w zaskarżonej do sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego szczegółowo opisało sposób ustalenia wysokość opłaty podwyższonej, który wymagał ustalenia podstawy jej obliczenia, stawki, techniki obliczenia i poboru. Przy obliczaniu opłaty podwyższonej organ uwzględnił ilość odpadów umieszczonych na składowisku bez instrukcji eksploatacji, w poprzednim okresie rozliczeniowym (tj. w III kwartale 2004 r.) oraz ilość odpadów umieszczonych bez instrukcji eksploatacji w IV kwartale 2004 r. Ilość odpadów umieszczoną w III kwartale 2004 r. na składowisku w C., bez uzyskania instrukcji eksploatacji składowiska, obliczono na podstawie dostarczonej przez Stronę "Ewidencji niesegregowanych odpadów komunalnych (kod. 200301) na składowisku w C. - III - IV kw. 2004"). Natomiast ilość odpadów umieszczoną w IV kwartale 2004 r. na składowisku w C., bez uzyskania instrukcji eksploatacji składowiska oraz datę ich umieszczenia na składowisku (a co z tym jest związane - ilość dób składowania, z pominięciem dnia, w którym odpad umieszczono na składowisku), obliczono na podstawie dostarczonej przez Stronę "Ewidencji niesegregowanych odpadów komunalnych (kod 200301) na składowisku w C. - III - IV kw. 2004". Postawą do wyliczenia opłat stanowią obowiązujące w 2004 r. stawki opłat za składowanie poszczególnych rodzajów odpadów określone w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 15 października 2003 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska za rok 2004 (M. P. Nr 50, poz. 782).

Samorządowe Kolegium odwoławcze zauważyło, że składowisko odpadów w C. powstało bez pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie. Uwzględniając jednak podjęte działania mające na celu jego legalizacje opłatę podwyższoną obliczono na podstawie art. 293 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (z zastosowaniem współczynnika 0,05), a nie na podstawie art. 293 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska (z zastosowaniem współczynnika 0,1). Po zsumowaniu i zaokrągleniu, łączna opłata za czwarty kwartał 2004 r. wynosi 42 045,00 zł (czterdzieści dwa tysiące i czterdzieści pięć złotych) (5 917,07 + 2 747,93 + 33 380,32 = 42 045,32 zł, zaokrąglone do pełnych złotych).

W końcowej części decyzji Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało z jakich powodów nie uwzględniło dowodów na które powoływała się strona w odwołaniu od decyzji. Dotyczyło to stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 8 maja 2007 r. ([...]) oraz dostarczonej przez stronę "Opinii o zachowaniu warunków technicznych rekultywacji składowiska odpadów w C." w części, w jakiej zajmuje się oceną wykonania prac rekultywacyjnych i zgodności z decyzją z dnia 15 września 2004 r., a także "Ekspertyzy dotyczącej przebiegu prac rekultywacyjnych na składowisku odpadów w C. od III kwartału 2004 r. do I półrocza 2006 r.".

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyła Gmina K., reprezentowana przez pełnomocnik – radcę prawnego K. K. . Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- prawa materialnego, tj. przepisów art. 273, 276 i 288 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. Nr 25 poz. 150 z 2008 r., zwana dalej "Prawem ochrony środowiska") oraz art. 54 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r o odpadach . (t.j. Dz. U. Nr 39 poz. 251 ze zm, zwana dalej "ustawą o odpadach") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą wykładnię,

- prawa procesowego, tj. przepisów:

1) art. 6 i 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zbadanie zaistniałego stanu faktycznego i prawnego przez organ odwoławczy, w tym w szczególności poprzez nienależyte (niepełne i niewystarczająco wnikliwe) zbadanie zebranego w sprawie materiału dowodowego,

2) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady tam wskazanej w taki sposób, że w jednym postępowaniu ten sam organ rozstrzygający (SKO) w pierwszej wydanej decyzji w tej samej sprawie uzasadnia swoje orzeczenie w sposób zgoła odmienny niż uzasadnieniu drugiego rozstrzygnięcia, zaskarżonego obecnie przez stronę postępowania,

3) art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w szczególności poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia decyzji, z jakich powodów organ rozstrzygający sprawę pominął i odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego popartym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy,

5) art.106 k.p.a. Organ, mimo dużego skomplikowania sprawy oraz mimo braku jednoznacznych regulacji prawnych, nie zasięgnął opinii specjalistów w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącego, z uwagi na specyfikę sprawy oraz istotę sporu (czy mamy do czynienia ze składowaniem czy rekultywacją oraz co te pojęcia w istocie oznaczają), a także z uwagi na fakt, że organ nie przywiązał należytej uwagi do przedłożonych przez skarżącego w sprawie opinii i ekspertyz specjalistów i sam dokonał analizy niektórych pojęć (analizy odmiennej z resztą niż poprzednio w uzasadnieniu decyzji z dnia 26 marca 2008 r.).

Uzasadniając zawarte w skardze zarzuty strona skarżąca podniosła, że bezsporne jest, iż w okresie od 1 października 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. Gmina K. użytkowała składowisko odpadów w C. w oparciu o decyzję Starosty Powiatu W. Nr [...] z dnia 15 września 2004 r. o zamknięciu składowiska w C.. Ponadto bezsporne jest, że w ww. okresie skarżący nie posiadał decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska w C.. Niemniej jednak w decyzji o zamknięciu składowiska Starosta Powiatu W. szczegółowo ustalił warunki zamknięcia przedmiotowego składowiska odpadów, postanawiając, m.in. że techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów obejmować ma wykonanie okrywy rekultywacyjnej poprzez uzupełnienie ubytków, zagłębień bryły składowiska odpadami wymienionymi w decyzji (wśród odpadów tych wymieniono również niesegregowane /zmieszane/ odpady komunalne o kodzie klasyfikacji 200301) oraz wyrównanie bryły składowiska i zamontowanie odpowiedniego sprzętu. Proces wyrównywania bryły składowiska, na który składały się czynności uzupełniania ubytków, czyli umieszczania na składowisku odpadów wymienionych w decyzji, miał trwać do 31 grudnia 2005 r.

Zdaniem strony z analizowanej decyzji jasno i czytelnie wynikało, że skarżący miał wręcz obowiązek rekultywacji odpadów umieszczonych na składowisku w C.. Gmina K. miała tym samym podstawę do określonego korzystania ze środowiska, którą była wskazana decyzja. Zdaniem skarżącej Gminy decyzja ta jest aktem administracyjnym, o którym mowa w art. 276 Prawa ochrony środowiska.

Skarżąca strona podtrzymała w pełni dotychczas przedstawiane stanowisko, że składowisko w C., w oparciu o decyzją z dnia 15 września 2004r. mogło być i było rekultywowane. Strona wskazała, że twierdzenie SKO, że w okresie IV kwartału 2004 składowisko było "czynnym, eksploatowanym składowiskiem" (s. 5 uzasadnienia decyzji z 21 stycznia 2009r) w żaden sposób nie może być uznane za prawidłowe w świetle stanu faktycznego i zebranego w sprawie materiału dowodowego. W decyzji o zamknięciu składowiska nie ma mowy o eksploatacji składowiska i składowaniu odpadów. Przedmiotowa decyzja zawiera natomiast konkretne warunki zamknięcia składowiska odpadów w C., takie m.in. jak: techniczny sposób zamknięcia składowiska obejmujący wykonanie okrywy rekultywacyjnej. W ocenie skarżącej strony, decyzja ta sankcjonowała (była podstawą) rozpoczęcie i prowadzenie prac rekultywacyjnych. Również stwierdzenia dotyczące prowadzonych na składowisku w IV kwartale działań są nieuzasadnione, stanowią subiektywną i niczym nie popartą interpretacją zaistniałych faktów w oparciu o subiektywną i niewynikającą z przepisu prawa definicją pojęcia "rekultywacja". Dodatkowo organ sztucznie i bezpodstawnie podzielił działania związane z wykonaniem okrywy rekultywacyjnej na dwie części. Zdaniem skarżącej Gminy, nieuzasadnione jest określenie jakichkolwiek działań, które w istocie składają się na proces wykonania okrywy rekultywacyjnej — jako działania je poprzedzające. Skarżąca podniosła, że działania, które organ w sposób nieuzasadniony uznał za działania poprzedzające wykonanie "okrywy rekultywacyjnej" w istocie, zgodnie z treścią decyzji z 15 września 2004 r. - składają się na tą czynność. Decyzja ta bowiem w sposób jasny i czytelny określiła sposób zamknięcia składowiska i wykonanie okrywy rekultywacyjnej poprzez wskazane powyżej działania (m.in. uzupełnienie ubytków i zagłębień bryły składowiska wymienionymi w decyzji odpadami i wyrównanie bryły składowiska m.in. poprzez rozplantowanie dostarczanych odpadów, zagęszczanie, stosowanie warstwy izolacyjnej, itd.).

Skarżący podnosi także, że w decyzja Starosty W. z 15 września 2004 r. nie wskazuje na jakąkolwiek eksploatację uzupełniającą, o której z kolei była mowa w Projekcie budowlano-wykonawczym zamknięcia i rekultywacji gminnego składowiska odpadów, sporządzonym przez A.. W przedmiotowej decyzji znalazły się natomiast, o czym była mowa powyżej, warunki zamknięcia przedmiotowego składowiska odpadów m.in. techniczny sposób zamknięcia składowiska obejmujący wykonanie okrywy rekultywacyjnej. Decyzja ta była więc podstawą do rozpoczęcia prac rekultywacyjnych na składowisku. Stanowiła również podstawę do późniejszego wystąpienia Gminy do odpowiedniego organu z wnioskiem o zezwolenie na odzysk, jak również - w związku z potrzebą wykonania eksploatacji uzupełniającej - do późniejszego wystąpienia Gminy z wnioskiem o zmianę decyzji Starosty Powiatu W. na zamknięcie składowiska i wnioskiem o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska.

Strona skarżąca podniosła, że zapisy o eksploatacji uzupełniającej pojawiły się w decyzji na zamknięcie składowiska dopiero z chwila zmiany decyzji Starosty Powiatu W. nr [...]z 15 września 2004 r. przez Wojewodę D. i wydania decyzji nr [...] z 11 stycznia 2006 r. zmieniającej warunki zamknięcia składowiska w C. oraz wydania decyzji Wojewody D. nr [...] z 12 stycznia 2006 r. zatwierdzającej instrukcje eksploatacji składowiska w C..

Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że w swoich rozważaniach posiłkował się aktem prawnym, który w IV kwartale 2004r. w ogóle nie istniał i nie obowiązywał. Dlatego też za niedopuszczalne uznać należało twierdzenie organu, że ten akt prawny nie przewidywał wykorzystania przy budowie (wykonywaniu) okrywy rekultywacyjnej niesegregowanych odpadów komunalnych — o kodzie 200301. Skarżący podniósł, że przepisy obowiązujące w IV kwartale 2004r. w żaden sposób nie ograniczały ani nie zabraniały dokonywanie czynności rekultywacyjnych również takimi odpadami. Działania takie (dopuszczenie do rekultywacji odpadów komunalnych) zostały zabronione dopiero ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 175 poz. 1458 ze zm.). Z uwagi na powyższe czynności rekultywacyjne z wykorzystaniem również takich odpadów komunalnych było w IV kwartale 2004r. prawnie dozwolone.

Skarżąca Gmina wskazała także na niekonsekwencję, jeśli chodzi o stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie, a uwidocznioną w uzasadnieniach decyzji z dnia 26 marca 2008 r. oraz w skarżonej niniejszą skargą decyzji z dnia 21 stycznia 2009 r. W szczególności organ w żaden sposób nie uzasadnił, jaki materiał dowodowy w niniejszej sprawie zadecydowało o zmianie poprzednio zajmowanego stanowiska w sprawie przez organ, w szczególności w zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. Poprzednio bowiem organ przyjął, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wydanie stosownego orzeczenia co do istoty sprawy i postanowił przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Co więcej, w decyzji z dnia 26 marca 2008 r. organ odwoławczy podzielił argumentacje strony, że wykorzystanie przyjmowanych odpadów mieściło się w ramach prac rekultywacyjnych. Nadto w decyzji z dnia 26 marca 2006 r. SKO wskazało, że "opłata nie mogłaby być naliczona za te odpady, które zostały odzyskane w ramach rekultywacji prowadzonej na podstawie decyzji Starosty W. z dnia 15 września 2004 r."

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy w zasadzie bagatelizuje dowody, z których de facto jednoznacznie wynika, że na przedmiotowym składowisku były w IV kwartale 2004 r. prowadzone czynności rekultywacyjne. W szczególności dotyczy to stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. -pismo z dnia 8 maja 2007 r. Skarżący podniósł, że stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. ma kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie. Skarżący przypomniał, że Marszałek Województwa uzależniał wydanie decyzji w sprawie od informacji uzyskanych po kontroli WIOŚ i zawiesił z tego m.in. powodu postępowanie w przedmiotowej sprawie (postanowienie Marszałka Województwa D. nr [...] z dnia 24 listopada 2006r.).

Pełnomocnik strony także wskazał, że do dnia 27 lipca 2005 r. (tj. dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. zmieniającej ustawę Prawo ochrony środowiska oraz niektóre inne ustawy - Dz. U. nr 113, poz. 954), a więc również w IV kwartale 2004 r., zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 288 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, ,,(...) marszałek województwa wymierza opłatę w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub kontroli oraz wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.". Z takiego zapisu jednoznacznie wynika, że bez wyników kontroli WIOŚ, na podstawie tylko własnych ustaleń nie można byłoby wymierzyć opłaty. Dopiero od dnia 28 lipca 2005 r., zgodnie ze zmienionym brzmieniem art. 288 ust. l cyt. wyżej ustawy, ,,(...) marszałek województwa wymierzą opłatę,, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska". Zdaniem skarżącego, wyniki przedmiotowej kontroli WIOŚ powinny być więc podstawą (obok własnych ustaleń Marszałka) do wydania decyzji wymierzającej opłatę, zgodnie z art. 288 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity z 2008 r. Dz. U. nr 25, poz. 150 ze zm.). W świetle więc poprzedniego brzmienia art. 288, zdaniem skarżącego należy przyjąć, że została złamana zasada wskazana w art. 106 k.p.a., która nakazuje organowi wydać decyzję po uprzednim zajęciu stanowiska przez inny organ. Nadto wskazane wyżej fakty, zdaniem skarżącego uzasadniają także twierdzenie, że w sposób bezsprzeczny i ewidentny została w niniejszym postępowaniu naruszona także zasada pogłębiania zaufania wskazana w art. 8 k.p.a. oraz zasada prawdy obiektywnej, wskazana w art. 7 k.p.a.

Pełnomocnik Gminy poddał ocenie sądu także zmianę stanowiska organu odwoławczego dotyczącego oceny charakteru czynność umieszczania odpadów na składowisku w celu ich rekultywacji, która to czynność zewnętrznie nie różni się od czynności umieszczania na składowisku odpadów w ramach procesu unieszkodliwiania ich. W tym kontekście ocena, która z wyżej wymienionych czynności wykonywana była przez Gminę K., należy dokonywać w świetle obowiązującej decyzji o zamknięciu składowiska, która uprawniała i zobowiązywała Gminę K. do umieszczania odpadów na składowisku w C. do dnia 31 grudnia 2005 r. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że w stanie prawnym obowiązującym w momencie wydawania cytowanej decyzji, ustawa o odpadach nie wymagała, aby decyzja o zamknięciu składowiska zawierała określenie daty zaprzestania przyjmowania na składowisko odpadów. Deponowanie odpadów na składowisku w C. było zatem dopuszczalne (a wręcz wymagane ze względu na konieczność wykonania okrywy rekultywacyjnej) aż do momentu określonego w decyzji jako data zamknięcia składowiska tj. do dnia 31 grudnia 2005 r.

Strona wykazywała, że w IV kwartale 2004r. na składowisku w C. nie prowadzono procesu unieszkodliwiania odpadu poprzez składowanie odpadów (kod D-5). lecz umieszczano na nim odpady jako cześć procesu odzysku w ramach rekultywacji (R- 14). Podkreślono, że deponowanie to nie miało charakteru składowania sensu stricte, lecz odbywało się w celu wykonania okrywy rekultywacyjnej, w myśl decyzji o zamknięciu składowiska w C.. Gmina podkreśliła, że sam fakt naliczania opłaty za składowanie odpadów, czy też przedkładanie innych dokumentów, takich jak sprawozdania z monitoringu, czy zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi nie świadczy o tym, że odpady były składowane. Skarżący wyjaśnił, że opłaty wnoszone były przez omyłkę i wynikały raczej z nadgorliwości pracownika, który się tym zajmował. Skarżący zażądał zwrotu tych opłat oraz sprostował również wszystkie dokumenty, w których omyłkowo pojawiały się zapisy dotyczące składowania.

Potwierdzeniem prezentowanego stanowiska oprócz opinii spółki B. Sp. z o.o., czy ekspertyzy wykonanej przez pracowników Uniwersytetu W. - przede wszystkim prowadzony od 2005r. monitoring składowiska, który nie wykazał (i w dalszym ciągu nie wykazuje) znacznych przekroczeń zanieczyszczeń zarówno w wodach podziemnych i powierzchniowych. Z tych też powodów stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 21 stycznia 2009 r., że opłata podwyższona ma na celu rekompensację strat, jakie ponosi środowisko w wyniku składowania odpadów jest więc w przedmiotowej sprawie gołosłowne i nieuzasadnione.

Nadto strona podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wbrew swoim twierdzeniom rozpatrując przedmiotową sprawę nie rozpatrzyło rzetelnie i obiektywnie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Świadczy o tym choćby uzasadnienie (zwłaszcza w treść na stronie 23 i 24 uzasadnienia decyzji z dnia 21 stycznia 2009 r.). Organ przede wszystkim pominął część dowodów świadczących o prowadzonej rekultywacji składowiska, przeciwstawiając im w zasadzie wyłącznie swoje i nie poparte konkretnym stanowiskiem - np. orzecznictwa bądź doktryny - rozważania. Organ często dokonywał w uzasadnieniu subiektywnej oceny - interpretacji pewnych pojęć i przyjmując ich znaczenie za słuszne — odrzucał stanowiska przedstawione w opiniach i ekspertyzach składających się na materiał dowodowy w aktach sprawy. Dla przykładu, ekspertyza przygotowana przez Uniwersytet W. oraz ekspertyza sporządzona przez dr J. J., zostały w zasadzie całkowicie pominięte w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Zdaniem skarżącego dla prawidłowego rozpoznania sprawy powinna mieć znaczenie zwłaszcza ostania opinia, znanego w całej Polsce eksperta w dziedzinie gospodarki odpadami, który po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego jednoznacznie wypowiedział się, że "w okresie od 15.09.2004 r. do 12.01.2006 r. należało nie wnosić żadnych opłat, bowiem odpady były wówczas poddawane odzyskowi, a nie składowane".

Ponadto, skarżąca gmina zarzuciła organowi, że ten przy wyliczeniu określonej opłaty wziął pod uwagę w zasadzie wyłącznie odpady niesegregowane o kodzie 200301. Skarżąca strona podniosła, że obowiązujące w 2004r. przepisy nie zabraniały używać takich odpadów przy czynnościach rekultywacyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skargi o stosowaniu nieobowiązujących przepisów, organ odwoławczy zauważył, że powołując się w zaskarżonej decyzji na przepis rozporządzenia z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, Dz. U. Nr 49, poz. 359), wyraźnie stwierdzono, że przepis ten nie obowiązywał w dacie wydania decyzji z dnia 15 września 2004 r. Organ II instancji powołało go jako wskazówkę interpretacyjną dla ustalenia sposobu rozumienia przepisów prawa obowiązujących w IV kwartale 2004 r., a nie jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącej strony, decyzja Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska z dnia 15 września 2004 r., nie zwalniała Gminy z obowiązku uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska. Oprócz pozwolenia na korzystanie ze środowiska Gmina powinna była uzyskać decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska. Jest to "inna decyzja" w rozumieniu art. 276 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jak wskazuje się w orzecznictwie, artykuł 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) nie uzależnia obowiązku ponoszenia podwyższonych opłat od tego, z jakich przyczyn podmiot korzystający ze środowiska bez pozwolenia nie posiadał takiego pozwolenia. Nie uprawnia także organu właściwego i zobowiązanego do ustalania opłat podwyższonych od odstąpienia od ustalenia tych opłat ze względu na czynności i akty wydane przez inny organ (wyrok NSA z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 646/05, LEX nr 198331).

Odpowiadając na zarzut dotyczący błędnej kwalifikacji działalności prowadzonej w IV kwartale na wysypisku w C., organ odwoławczy podał, że różnica pomiędzy nim a skarżącą stroną, sprowadza się nie do tego, co faktycznie robiono z opadami, ale jak działania te zakwalifikować z prawnego punktu widzenia. Zawarte w skarżonej decyzji twierdzenie, że proces prowadzony w IV kwartale 2004 r. na składowisku w C., był procesem unieszkodliwiania odpadów (dokładnie ich składowania), organ odwoławczy oparł na szczegółowej analizie zgromadzonych i wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórzyło, że kwatera składowiska odpadów jest instalacją służącą unieszkodliwianiu odpadów przez ich składowanie. Czynność polegająca na zdeponowaniu odpadów na czynnej kwaterze składowiska, do czasu jej zamknięcia, polegająca na uzupełnieniu ubytków i zagłębień niesegregowanymi odpadami komunalnymi, jest ich unieszkodliwianiem, a nie odzyskiem odpadów. Deponowanie niesegregowanych odpadów w wyrobisku po byłej kopalni piasku, powstających w gospodarstwach domowych, a także odpadów niezawierających odpadów niebezpiecznych pochodzących od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych (por. art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o odpadach), nie służy żadnemu gospodarczo użytecznemu sposobowi ich wykorzystania. Takie działanie ma jeden podstawowy cel - trwałe umieszczenie odpadów na kwaterze składowiska urządzonej w wyrobisku po byłej kopalni piasku, w celu ich unieszkodliwienia.

Organ II instancji zwrócił także uwagę, że sama strona, wnioskując o wydanie decyzji z dnia 15 września 2004 r., przedstawiła Staroście W. dokumentację sporządzoną w czerwcu 2004 r., do której, decyzja z dnia 15 września 2004 r., wyraźnie się odwołuje. W dokumentacji precyzyjnie opisano, planowane na składowisku odpadów w C., procesy. Do końca roku 2005 miała być prowadzona tzw. eksploatacja uzupełniająca, obejmująca składowanie odpadów i plantowanie złoża odpadów (str. 13), a po zakończeniu eksploatacji składowiska i jego zamknięciu - dwuetapowa rekultywacja: wstępna (przykrycie zdeponowanych odpadów warstwą ziemi) oraz ostateczna (obejmującą obsianie terenu trawami i wykonanie nasadzeń (str. 14). Opis planowanych działań pasuje idealnie do opisu późniejszych, faktycznie podjętych działań na składowisku odpadów w C. w IV kwartale 2004 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało także stanowisko, że niesegregowane odpady komunalne nie mogły być przeznaczone do budowy okrywy rekultywacyjnej, w myśl obowiązujących w IV kwartale 2004 r. przepisów prawa, jak i warunków wynikających z decyzji z dnia 15 września 2004 r. Strona nie posiadała także zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów na składowisku. Posiadana przez nią decyzja z dnia 15 września 2004 r. dotyczyła zamknięcia składowiska i sposobu przeprowadzenia rekultywacji. Decyzja ta nie zezwalała na prowadzenie odzysku niesegregowanych odpadów komunalnych, polegającego na ich deponowaniu na kwaterze składowiska urządzonego w wyrobisku po byłej kopalni piasku w C.. W żadnej jej części (osnowie, uzasadnieniu, pouczeniu) nie przyznano Stronie takiego uprawnienia.

Odpowiadając na szereg zarzutów dotyczących rozbieżności pomiędzy decyzją z dnia 26 marca 2008 r., a decyzją zaskarżoną, organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawy administracyjne są rozpatrywane przez trzyosobowe składy, które związane są wyłącznie przepisami prawa. Trzyosobowy skład Kolegium, jako kolegialny organ administracji publicznej, nie jest związany wcześniejszymi orzeczeniami Kolegium. Ponadto Kolegium przypomina, że jak każdy organ administracji publicznej, dokonuje swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym wyników kontroli przedstawionych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

Wraz z odpowiedzią na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu: "Dokumentacji określającej techniczne warunki zamknięcia składowiska odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne w miejscowości C.", sporządzonej przez B. Sp. z o.o. w czerwcu 2005 r. oraz "Wytycznych eksploatacji uzupełniającej oraz warunków zamknięcia składowiska odpadów obojętnych i innych niż niebezpieczne w miejscowości C.", wykonanych przez B. Sp. z o.o. w grudniu 2005 r.

Na rozprawie w dniu 2 października 2009 r. Sad na podstawie art. 163 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uwzględnił wniosku dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają wymogom przepisów prawa.

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje i nie budzi wątpliwości Sądu, że prowadzone przez skarżącą gminę składowisko, we wskazanym w decyzji okresie, funkcjonowało bez wymaganej prawem decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. W związku tym, skarżącej wymierzona została opłata podwyższona w wysokości 42.045,00 zł za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów przyjmując współczynnik 0,05 za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania za okres IV kwartału 2004 r.

W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie brak było podstaw do nałożenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska. Gmina podnosi, że w IV kwartale 2004r. bezwzględnie deponowała odpady na składowisku w C. w ramach procesu rekultywacji prowadzonego w oparciu o decyzje Starosty Powiatu W. o zamknięciu składowiska z dnia 15 września 2004 r. Dlatego też w IV kwartale 2004 r. należało nie wnosić żadnych opłat, bowiem odpady były wówczas poddawane odzyskowi, a nie składowane.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowił m.in. art. 276 ust. 1 w zw. z art. 293 ust. 1 ustawy dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska stanowiący, że podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Zgodnie z art. 293 ust .1 cytowanej ustawy, za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

Obowiązek uiszczania opłat za korzystanie ze środowiska jest konsekwencją przyjętych zasad Prawa ochrony środowiska. Ustawa ta określa, bowiem wewnętrzny katalog czynności (wśród nich wymieniając m.in. składowanie odpadów) składających się na korzystanie ze środowiska, które z mocy prawa rodzą zobowiązanie do poniesienia ciężaru finansowego. Opłaty te podzielić można na opłaty "zwykłe" oraz opłaty podwyższone. Przedmiotowa sprawa dotyczy opłaty podwyższonej. Opłaty te określone zostały normatywnie i dotyczą, co do zasady, korzystania ze środowiska bez stosownego pozwolenia, w sytuacji, gdy decyzja w tym przedmiocie jest wymagana prawem (por. J. Stelmasiak, Prawo ochrony środowiska, Lexis Nexis, Warszawa 2009, s. 182). W rozumieniu Prawa ochrony środowiska opłaty podwyższone są sankcją finansową, jaką podmiot korzystający ze środowiska ponosi m.in. w przypadku nieprawidłowego postępowania z odpadami (art. 292 w zw. z art. 293). Obowiązek poniesienia opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 293 ust. 1 Prawa ochrony środowiska powstaje w związku ze składowaniem odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. Bez znaczenia dla powstania tego obowiązku pozostają natomiast przyczyny braku takiej decyzji, jak również stopień zawinienia takiego stanu rzeczy przez podmiot korzystający ze środowiska. Stąd, dla oceny legalności zaskarżonej decyzji istne było wyłącznie to czy skarżąca gmina składowała odpady bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. Okoliczność ta okazała się na gruncie rozpoznawanej sprawy bezsporna. Bez wpływu dla oceny zgodności z prawem wydanej decyzji pozostają natomiast przyczyny takiego stanu rzeczy, bowiem ustawodawca nie przewidział takich przesłanek powstania obowiązku poniesienia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez stosownej decyzji, o której mowa w art. 293 ust. 1 Prawa ochrony środowiska.

Z tych też powodów bezpodstawną jest przedstawiona w skardze argumentacja. Rację ma organ odwoławczy wskazując, że wydana przez Starostę decyzja dnia 15 września 2004 r. nie zwalniała Gminy K. jako podmiotu zarządzającego składowiskiem odpadów od obowiązku uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska. Oprócz pozwolenia na korzystanie ze środowiska Gmina powinna była uzyskać decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska. Jest to "inna decyzja" w rozumieniu art. 276 ustawy Prawo ochrony środowiska. Słusznie organ odwoławczy powołał się na wyrażony w orzecznictwie pogląd, opowiadający się za taką interpretacją artykuł 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) który nie uzależnia obowiązku ponoszenia podwyższonych opłat od tego, z jakich przyczyn podmiot korzystający ze środowiska bez pozwolenia nie posiadał takiego pozwolenia. Nie uprawnia także organu właściwego i zobowiązanego do ustalania opłat podwyższonych od odstąpienia od ustalenia tych opłat ze względu na czynności i akty wydane przez inny organ (wyrok NSA z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 646/05, LEX nr 198331).

Ponadto, gdyby nawet przyjąć, że Gmina K. posiadała decyzję, o której mowa w art. 276 ust. 1 Prawa ochrony środowiska - decyzja z dnia 15 września 2004 r. – choć Sąd orzekający w składzie w niniejszej sprawie nie podziela tego poglądu - to jednak całkowicie podzielić należy stanowisko organu odwoławczego dotyczące wynikających z niej uprawnień. Z tej decyzji, która jako podstawę wydania wskazuje dokumentację opracowaną w czerwcu 2004r. przez A. wynika, że do końca roku 2005 miała być prowadzona tzw. eksploatacja uzupełniająca, obejmująca składowanie odpadów i plantowanie złoża odpadów (str. 13), a po zakończeniu eksploatacji składowiska i jego zamknięciu - dwuetapowa rekultywacja: wstępna (przykrycie zdeponowanych odpadów warstwą ziemi) oraz ostateczna (obejmującą obsianie terenu trawami i wykonanie nasadzeń (str. 14). Opis planowanych działań pasuje idealnie do opisu późniejszych, faktycznie podjętych działań na składowisku odpadów w C. w IV kwartale 2004 r.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie można uznać za sztuczny i bezpodstawny zabieg polegający na podzieleniu działań mających doprowadzić do zamknięcia składowiska odpadów na dwie części: działania poprzedzające wykonanie "okrywy rekultywacyjnej" oraz te dotyczące wykonania samej okrywy.

Organ odwoławczy zatem prawidłowo przyjął, że prowadzone przez Gminę działania polegające na uzupełnieniu ubytków, zagłębień bryły składowiska i wyrównaniu bryły składowiska poprzez: deponowanie odpadów, rozplantowanie dostarczonych odpadów i ich zagęszczenie z wykorzystaniem niesegregowanych odpadów komunalnych o kodzie 200301, prowadzone na eksploatowanej kwaterze składowiska odpadów, były działaniami polegającymi na trwałym umieszczeniu i przechowywaniu odpadów, w wyznaczonym do składowania miejscu. Działania prowadzone w IV kwartale 2004 r. były związane z eksploatacją "uzupełniającą" zamykanego składowiska, polegającą na wypełnieniu wyrobiska, w którym urządzona była kwatera do składowania odpadów przed zakończeniem jej eksploatacji i rekultywacją. Były one w tym miejscu umieszczane w celu poddania ich procesom unieszkodliwienia. Posiadana przez Gminę decyzja z dnia 15 września 2004 r. dotyczyła zamknięcia składowiska i sposobu przeprowadzenia rekultywacji po zamknięciu składowiska. Decyzja ta nie zezwalała na prowadzenie odzysku niesegregowanych odpadów komunalnych, polegającego na ich deponowaniu na kwaterze składowiska urządzonego w wyrobisku po byłej kopalni piasku w C..

Po zapoznaniu się z treścią uzasadnienia decyzji z dnia 21 stycznia 2009 r. nie można uwzględnić zarzutu skargi o stosowaniu nieobowiązujących przepisów, należy bowiem zauważyć, że powołując się w zaskarżonej decyzji na przepis rozporządzenia z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, Dz. U. Nr 49, poz. 359), organ powołał go tylko jako dodatkowe potwierdzenie prawidłowości prezentowanego w decyzji poglądu.

Również nie ma racji strona skarżąca zarzucając organowi rozbieżności pomiędzy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2008 r., a decyzją zaskarżoną do Sądu. Podzielić należy stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że sprawy administracyjne są rozpatrywane przez trzyosobowe składy, które związane są wyłącznie przepisami prawa. Trzyosobowy skład Kolegium, jako kolegialny organ administracji publicznej, nie jest związany wcześniejszymi orzeczeniami Kolegium.

Sąd nie znalazł podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów procedury administracyjnej z art. 6, 7 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący i wnikliwie rozpoznany. Organy obydwu instancji przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, przestrzegały przepisów procesowych oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, uwzględniając przy tym zasady bezstronności w swoim postępowaniu. Wydane w sprawie orzeczenia organów obu instancji administracyjnych zostały szeroko umotywowane, a przedstawiona w ich uzasadnieniach argumentacja poparta została konkretnymi dowodami oraz okolicznościami dotyczącymi rozpatrywanych spraw. Stąd zarzut, że w sprawie w sposób nienależyty i niewyczerpujący zbadano stan faktyczny i prawny sprawy należało uznać za całkowicie chybiony. Nie można także się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w szczególności poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia decyzji, z jakich powodów organ rozstrzygający sprawę pominął i odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego popartym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. W końcowej części w uzasadnieniu decyzji z dnia 21 sierpnia 2009 r., wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ odwoławczy szeroko odniósł się do wskazanych w skardze dowodów w tym sporządzonych w sprawie opinii.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 106 k.p.a. W ocenie Sądu, w poprzednim jak i obowiązującym brzmieniu art. 288, przepis art. 106 k.p.a. nie ma zastosowania. W art. 288 ust. 1 i 2 ustawy określono bowiem środki dowodowe, które mogą być wykorzystane w postępowaniu. Ustalenie stanu faktycznego następuje na podstawie własnych ustaleń oraz wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Z postanowień powyższych wynika więc, że organ administracji w ramach prowadzonego postępowania może automatycznie wykorzystywać ustalenia własne oraz ustalenia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Przepis ten nie uzależniał natomiast wydania decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zastosowanie przez organy obydwu instancji przepisów art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 284 ust. 1, art. 285 ust. 1 i 2, art. 288 ust. 2, art. 293 ust. 1 oraz art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), w związku z art. 8 ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 50, poz. 360), obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 15 października 2003 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska za rok 2004 (M. P. Nr 50, poz. 782), art. 21 § 3, art. 53 § 1, 3, 4, art. 55 § 1, 2, art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), było w niniejszej sprawie prawidłowe, a skutkiem zastosowania tychże przepisów było wymierzenie skarżącej podwyższonej opłaty za składowanie odpadów na składowisku odpadów w miejscowości C..

Wobec powyższego, skargę jako bezzasadną należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.