Postanowienie NSA, sygn. akt II FNP 11/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 285e par. 1, art. 285h par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz, Sędziowie Grażyna Nasierowska,, Krzysztof Winiarski (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi K. U. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015r. sygn. akt II FSK 1006/13 w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych w sprawie ze skargi K.U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: 1) odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, 2) zwrócić K. U. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonej opłaty stałej od skargi.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1006/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1198/12 w sprawie ze skargi K. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2012 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2015r. pełnomocnicy K. U. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając:

- rażące naruszenie prawa unii europejskiej w tym w szczególności naruszenie utrwalonej doktryny orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie wykładni prawnej pojęć, które zostały niezdefiniowane w aktach wspólnotowego prawa. Orzeczenia TSUE stanowią wiążący dla sądów krajowych precedens i uznawane są za źródła prawa unii europejskiej;

- naruszenie art. 220 TWE gdzie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądy pierwszej instancji zobowiązane są zapewnić w ramach swoich kompetencji przestrzeganie prawa podczas stosowania wykładni przepisów i stosowania postanowień Trybunału;

- naruszenie krajowego prawa materialnego w postaci przepisu z art. 9 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 229 poz. 1596 ze zm., dalej: u.p.c.c.), przez błędną wykładnię (niezgodną z utrwalonym uczestnictwem TSUE) polegającą na uznaniu, że termin "pośrednictwo" w sensie wskazanym w ustawie ogranicza się do działalności osób trzecich mającej na celu zawarcie umowy sprzedaży wskutek podjętych czynności maklerskich. Prawidłowa wykładnia polega, zdaniem skarżącego, na uznaniu, że pojęcie "pośrednictwo" należy rozumieć dużo szerzej w kontekście przywołanego wyżej przepisu jako wszelkie prawnie relewantne czynności podejmowane przez dom maklerski w celu skutecznego dokonania sprzedaży praw majątkowych na rzecz osób trzecich,

- naruszenie krajowego prawa materialnego w postaci art. 9 pkt 9 u.p.c.c. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że we wskazanym przepisie mowa o zawieraniu umów za pośrednictwem firmy inwestycyjnej, a nie jak wynika z przepisu expressis verbis o dokonywaniu sprzedaży praw majątkowych za pośrednictwem firm inwestycyjnych. W tym przypadku również wystąpiło rażące naruszenie utrwalonego orzecznictwa TSUE.

Mając powyższe na uwadze autor skargi na podstawie art., 285d oraz 285e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł o stwierdzenie niezgodności skarżonego orzeczenia z prawem. Wskazano także, że z uwagi na wyczerpanie prawnej drogi odwoławczej od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku niniejsza skarga jest jedyną możliwą drogą dla skarżącego wzruszenia wydanego orzeczenia. Autor skargi stwierdził też, że utrzymanie skarżonego orzeczenia w sprawie spowoduje istotne i nieodwracalne skutki finansowe dla skarżącego, z niewypłacalnością i bankructwem włącznie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 p.p.s.a. a zatem podlega odrzuceniu.

Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z art. 285a § 1 p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Natomiast w świetle regulacji zawartej w art. 285a § 2 P.p.s.a. skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Podkreślić należy, że skarga nie jest odrębnym środkiem zaskarżania orzeczenia. Jest to instytucja nadzwyczajna, mająca umożliwić realizację prawa, nadanego przez art. 77 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Celem wniesienia skargi nie jest zatem wzruszenie kwestionowanego orzeczenia, lecz uzyskanie prejudykatu w sprawie o odszkodowanie w ramach postępowania przed sądem powszechnym (zob. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2011 r., II FNP 2/11). Powyższego zdaje się nie zauważać pełnomocnik skarżącego wskazując, że "niniejsza skarga jest jedyną możliwą drogą dla skarżącego wzruszenia wydanego orzeczenia"(str. 2 skargi).

Omawiana skarga powinna spełniać wymogi właściwe dla każdego pisma w postępowaniu, przy czym oprócz odpisów pisma dla stron do skargi dołącza się dwa odpisy przeznaczone do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednakże przede wszystkim skarga powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 285e § 1 pP.p.s.a. Zgodnie z art. 285e § 1p.p.s.a. skarga powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części;

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie;

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne;

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy;

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 285a § 2 - że występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający wniesienie skargi;

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Zgodnie z art. 285h § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę, która nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 p.p.s.a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga powyższych wymagań nie spełnia. Nie sposób bowiem uznać lakonicznego stwierdzenia autora skargi, że utrzymanie skarżonego orzeczenia w sprawie spowoduje istotne i nieodwracalne skutki finansowe dla Skarżącego, z niewypłacalnością i bankructwem włącznie, za uprawdopodobnienie wyrządzenie szkody. Ponadto strona Skarżąca nie określiła wartości szkody, ani nie wskazała momentu jej powstania.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285e § 1 pkt 4 i 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonej opłaty stałej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 285l p.p.s.a.