Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 740/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: załącznik nr 2 do rozporządzenia
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (spr.) Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej uchyla decyzję II instancji.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania Ł. P. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r., nr [...], Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., orzeczeniem z dnia [...]r., nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdzono nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Ze zgromadzonych dokumentów wynika bowiem, że stwierdzone schorzenia ze strony dróg oddechowych oraz podmiotowe dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa nie stanowią istotnego upośledzenia sprawności ustroju, pozwalającego uznać odwołującego się za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. Według organu II instancji, stwierdzone w postępowaniu I instancji schorzenia odwołującego się mieszczą się w zakresie pojęciowym § 26 pkt 4 oraz § 36 pkt 6 z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 151, poz. 1595). Organ II instancji nie stwierdził potrzeby wzywania odwołującego się oraz przeprowadzenia dodatkowych badań. Organ I instancji zlecił bowiem wykonanie na potrzeby orzecznicze szeregu specjalistycznych konsultacji lekarskich (laryngologiczna, neurologiczna, okulistyczna, ortopedyczno-trumatologiczna) oraz specjalistycznych lekarskich badań dodatkowych (rentgenograficzne i laboratoryjne). Na tej podstawie i na podstawie załączonej dokumentacji medycznej pozwala to zakwalifikować odwołującego się w grupie I - zdolny do służby wojskowej (kat. A).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ł. P. opisał stan faktyczny sprawy. Załączył kserokopie dokumentacji lekarskiej na okoliczność jego schorzenia kręgosłupa. Podkreślił, że w postępowaniu przed wojskowymi komisjami lekarskimi także przedstawił dokumentację lekarską, z której wynika, że cierpi na nieuleczalne, nasilające się schorzenie kręgosłupa, które uniemożliwia mu czynną służbę wojskową. Opisał zakres oraz przebieg specjalistycznych konsultacji i badań lekarskich zleconych na potrzeby orzecznicze. Zarzucił, że w trakcie tych badań zrobiono mu tylko rentgenologiczne badanie klatki piersiowej, a z uwagi na jego schorzenie należało zbadać kręgosłup. Nie zbadał go lekarz ortopeda-traumatolog. Organ II instancji powołał się więc bezpodstawnie na wyniki badań przeprowadzonych w tym zakresie. Skarżącego nie wezwano przed Rejonową Wojskową Komisję Lekarską mimo to, że o to wnosił. Uniemożliwiono mu w ten sposób przedstawienie zdjęć rentgenowskich kręgosłupa. Skarżący podniósł, że załączył do odwołania dokumentację lekarską, która nie została uwzględniona, a z której wynika, że jest od dzieciństwa alergikiem. Skarżący zarzucił też, że organ II nie zapoznał się z odwołaniem, a kierował się tylko stanowiskiem organu I instancji. Stwierdził, że nie umożliwiono mu czynnego udziału w postępowaniu, a jego sprawa nie została rzetelnie rozpatrzona.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie twierdząc, że wydane decyzje były zgodne z prawem. Organ powołał się przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - wraz z załącznikiem nr 2. Wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa (Dz.U. Nr 151, poz. 1595). Zgodnie z § 14 rozporządzenia, orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych.

Wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu wymaganej dokumentacji (§ 16 ust. 1 rozporządzenia). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 23 ust. 2 rozporządzenia). Biorąc to pod uwagę, Sąd stwierdza, że wezwanie odwołującego się przed wojskową komisję lekarską II instancji oraz zlecenie przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich zależy od uznania takiej potrzeby przez tę komisję.

Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności rozpoznanie; ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej; w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z czynną służbą wojskową (§ 17 ust. 1 rozporządzenia). Orzeczenie w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia (§ 17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Zgodnie z pkt 12 tego wzoru, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich powinny zawierać uzasadnienie.

Sąd podkreśla, że warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 kpa.). Organ administracji państwowej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa.).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przedstawionych zasad procedury administracyjnej. Mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji oparł się na specjalistycznych badaniach lekarskich zleconych przez organ I instancji. Skarżący podkreślał w odwołaniu swój zły stan zdrowia oraz dołączył na tę okoliczność stosowną dokumentację medyczną dotyczącą jego schorzenia kręgosłupa. Jest to ułomność szczególnie istotna w ocenie zdolności określonej osoby do czynnej służby wojskowej. Organ II instancji nie zbadał należycie tej kwestii. Postępowanie organu II instancji narusza zatem powołane wyżej przepisy art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa.

Sąd nie podziela zatem nieprecyzyjnie wyrażonego stanowiska organu II instancji, że z przedstawionych przez skarżącego wyników badań z Poradni Neurologicznej i Ortopedycznej nie wynika, by aktualny stopień nasilenia dolegliwości za strony kręgosłupa upośledzał sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie skarżącego za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. Zważając na poważne schorzenie kręgosłupa, podnoszone przez skarżącego, należało zatem, opierając się na § 23 ust. 2 powołanego rozporządzenia, zlecić w postępowaniu II instancji przeprowadzenie stosownych uzupełniających lekarskich badań specjalistycznych, których nie przeprowadzono w postępowaniu I instancji. Skarżący jest osobą czynną zawodowo. Sytuacja ta może nasuwać wątpliwości co do podkreślanego przez skarżącego ciężkiego schorzenia kręgosłupa, grożącego trwałym kalectwem. Organ II instancji może zatem ocenić wyniki badań przeprowadzonych przez lekarzy specjalistów, na podstawie których skarżący został dopuszczony do pracy.

Należy także podkreślić, że nieprawidłowe wyjaśnienie przesłanek podjęcia zaskarżonej decyzji poprzez niezamieszczenie właściwego uzasadnienia odpowiadającego wymogom pkt 12 wzoru orzeczenia, zawartego w załączniku nr 2 powołanego rozporządzenia MON, w związku z art. 107 § 3 kpa, uniemożliwiło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu pełne odtworzenie procesu myślowego, który doprowadził organ orzekający do uznania, że skarżący jest zdolny do służby wojskowej z kategorią A. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zatem przeprowadzić postępowanie zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a w szczególności spełnić w wydanym orzeczeniu dyspozycję pkt 12 powołanego wzoru z załącznika nr 5 rozporządzenia, w związku z art. 107 § 3 kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.