Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 595/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-07-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 260 par. 1-3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W. N. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 595/16 o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 595/16, oddalił wniosek W. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy, sporządzonym w dniu 29 kwietnia 2016 r., wnioskodawca oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, z dwoma córkami i z teściem. Wnioskodawca wskazał, że nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności, przedmiotów o wartości powyżej [...] zł. Jego żona natomiast posiada nieruchomość, w której mieszka cała rodzina oraz we współwłasności z bankiem samochód kupiony na kredyt o wartości około [...] zł. Skarżący podał, że z tytułu wynagrodzenia za pracę w 2015 r. uzyskał dochód w wysokości [...] zł, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, małżonka w 2015 r. uzyskała dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. Wnioskodawca wskazał, że opłaty za wodę wynoszą [...] zł, prąd [...] zł, gaz [...] zł, kablówkę [...] zł, odpady [...] zł, telefon [...] zł, ubezpieczenie [...] zł, rata za samochód [...] zł, podatek od nieruchomości [...] zł, komornik [...] zł, wyżywienie i inne około [...] zł. Do wniosku załączył kserokopie: faktur za telefon, gaz, energię elektryczną, wodę i kanalizację, decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, pokwitowania wpłaty kwoty w wysokości [...] zł do Izby Celnej, potwierdzenia zapłaty za kablówkę.

Skarżący, na wezwanie referendarza z dnia 11 maja 2016 r. do uzupełnienia braków wniosków, w piśmie z dnia 30 maja 2016 r. poinformował, że wszystkie dokumenty, jakie mógł dostarczyć już przekazał Sądowi w sprawach o sygn. akt: I SA/Po 284/16, I SA/Po 285/16, I SA/Po 286/16, I SA/Po 287/16, I SA/Po 288/16 i I SA/Po 289/16.

Referendarz sądowy podkreślając, że skarżący, pomimo wezwania w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), nie udzielił odpowiedzi na żadne z zadanych mu pytań, a w związku z tym niemożliwe okazało się ustalenie jaka jest rzeczywista sytuacja materialna skarżącego i osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, a od tego zależało ewentualne przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji powyższego, referendarz stwierdził, że brak współpracy strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy skutkować musi odmową przyznania prawa pomocy.

W sprzeciwie z dnia 30 czerwca 2016 r. skarżący zarzucił powyższemu rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych, jakie odnoszą się do poczynionych ustaleń w przedmiocie zdolności do poniesienia kosztów sądowych, tj. oceny sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, a także osób z którymi pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący w pełnym zakresie przedstawił Sądowi nie tylko własną sytuację finansową, ale także oświadczył, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje też z teściem. Wobec tego, że pomiędzy nim a teściem nie układają się najlepiej stosunki, to trudno skarżącemu podać, czy i w jakiej wysokości i z jakiego tytułu teść uzyskuje miesięczne dochody. Brak tej informacji, nie powinien rzutować na ostateczny wniosek w przedmiocie przyznania prawa pomocy, tym bardziej, że skarżący nie może obiektywnie uzyskać środków finansowych w postępowaniu sądowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wyjaśnić, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 P.p.s.a. zgodnie, z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Ponadto instytucja ta, która ma gwarantować stronie możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi nie tylko odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony, ale także od zasady powszechnego i równego partycypowania w daninach publicznych, do których zalicza się wszelkie opłaty sądowej, wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP. Skoro przyznanie takiej pomocy skutkuje wydatkami z budżetu państwa, to korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 324/13, LEX nr 1335108; wyrok NSA z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 406/13, LEX nr 1319089). Podkreślić też należy, że obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej, ani prawa do zwolnienia od kosztów. Wymóg ponoszenia kosztów sądowych nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 313/13, LEX nr 1320752).

Stosownie do treści art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że prawo pomocy ma służyć osobom najuboższym, a więc takim, dla których konieczność poniesienia kosztów postępowania oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie dostępu do sądu. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo wąski zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach i tylko wówczas, gdy spełnienie przez stronę przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy nie budzi wątpliwości.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, ponieważ skarżący nie wykazał przesłanek do zwolnienia od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania wynoszą [...] zł wpisu od skargi.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to winno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na finansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Wyjątkowy charakter tej instytucji prawnej pociągający za sobą konieczność obiektywizacji sytuacji majątkowej podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy sprawia, że uchylenie się strony od przedstawienia stosownej dokumentacji, bądź przedstawienie niepełnych lub sprzecznych ze sobą danych skutkuje brakiem wystarczających podstaw do jego przyznania. Strona winna więc podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd, co do zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 546/13, LEX nr 1347140). Ponadto z uwagi na wyjątkowość tej instytucji, przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy muszą być interpretowane ściśle (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 406/13, LEX nr 1319089).

Podkreślenia wymaga, że Sąd wydaje orzeczenie na podstawie oświadczenia strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w przedstawionych przez stronę dokumentach. Wymaga to przedstawienia przez stronę wszelkiej możliwej dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej, a zwłaszcza, gdy została do tego zobowiązana przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 260/13, LEX nr 1320697). Przytoczone w oświadczeniu okoliczności i przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie wnioskodawcy, a do sądu kierującego się wskazaniami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy, należy ocena, czy takie okoliczności zachodzą. Oceniając sytuację materialną strony sąd bada nie tylko jej dochody, ale również, czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 382/13, LEX nr 1319080).

Należy także zauważyć, że dla uzyskania prawa pomocy nie wystarczy subiektywne przekonanie wnioskodawcy o zasadności jego otrzymania. W świetle utrwalonego orzecznictwa i poglądów doktryny wskazać też należy, że całkowite zwolnienie od kosztów sądowych jest możliwe wyjątkowo w przypadku osób żyjących w ubóstwie, które są pozbawione środków do życia, a pozyskanie przez nie kwoty na finansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie niemożliwe (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 604/13, LEX nr 1345059 i powołane tam piśmiennictwo). Wskazuje się też, że strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli dysponuje jakimkolwiek stałym miesięcznym dochodem lub wolnym od obciążeń majątkiem, który może przynosić potencjalne pożytki, jak również służyć jako zabezpieczenie kredytu, czy pożyczki (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 406/13, LEX nr 1319089).

Sąd podkreśla, że w przypadku badania przesłanek przyznania prawa pomocy uwzględnienia wymaga całokształt sytuacji wnioskodawcy, na którą wpływ mogą mieć także inne osoby (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 84/13, LEX nr 1296829). Dopiero stwierdzenie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy rodziny strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, pozwala rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 104/13, LEX nr 1299412).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że oświadczenie skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy i przedłożone wraz z nim dokumenty, są niewystarczające do dokonania rzetelnej oceny sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. W związku z tym skarżący został wezwany przez referendarza do uzupełnienia braków wniosku, których nie uzupełnił, a jedynie wskazał, że wszystkie dokumenty, które mógł, to już sądowi dostarczył w innych sprawach. Powyższych braków skarżący nie uzupełnił również w uzasadnieniu rozpoznawanego przez Sąd sprzeciwu. Podkreślenia wymaga, że skarżący, wbrew wyraźnemu żądaniu referendarza, nie przedstawił wielu ważnych informacji dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej własnej, żony oraz teścia. Jako przyczynę odmowy udzielania żądanych informacji wskazał na wcześniejsze dostarczenie sądowi żądanych dokumentów w innych jego sprawach. W tym miejscu podnieść należy, że skarżący złożył wnioski o przyznanie prawa pomocy również w innych sprawach toczących się z jego udziałem. Sytuacja taka zaistniała m.in. w sprawach o sygn. akt: I SA/Po 284/16, I SA/Po 285/16, I SA/Po 286/16, I SA/Po 287/16, I SA/Po 288/16 i I SA/Po 289/16, w których WSA w Poznaniu utrzymał w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu, argumentacja zawarta w tych postanowieniach zasługuje na aprobatę, zatem Sąd w dalszej części uzasadnienia powoła się również na wywody przedstawione w tych orzeczeniach.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego przedstawionego w piśmie z dnia 30 maja 2016 r., według którego, Sąd powinien z urzędu znać sytuację majątkową skarżącego i rozstrzygnąć kwestię wpadkową przyznania prawa pomocy na jego korzyść, stwierdzić należy, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Po pierwsze, przyznanie prawa pomocy następuje w konkretnej sprawie i nie rozciąga się na inne postępowania, jak również Sąd nie jest związany ewentualnymi rozstrzygnięciami wydanymi w innych sprawach. Po drugie zaś, rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia stronie prawa pomocy następuje z uwzględnieniem aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy (i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym), która może ulec zmianie w porównaniu do czasu, w którym był rozpoznawany wcześniejszy wniosek.

Odnosząc się do meritum wniosku o przyznania prawa pomocy, Sąd wskazuje, że ze złożonych przez skarżącego oświadczeń (w tym, w innych sprawach rozpoznawanych przez Sąd) wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, z dwoma córkami w wieku [...] i [...] lat oraz z teściem. Żona skarżącego posiada dom oraz samochód [...], rok prod. 2008, wartość rynkowa [...] zł kupiony na raty, wnioskodawca i jego teść nie posiadają żadnego majątku. Skarżący podał, że uzyskuje dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę. Skarżący mimo wezwania nie podał, czy jego teść uzyskuje dochody, jeżeli tak to w jakiej wysokości i z jakiego tytułu.

Zarówno skarżący, jak i jego żona prowadzą działalność gospodarczą. Z załączonych przez skarżącego kserokopii zeznań rocznych podatkowych wynika, że z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej uzyskał on w 2014 r. przychód w wysokości [...] zł (średniomiesięcznie w wysokości [...] zł), poniósł koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł i uzyskał dochód w wysokości [...] zł, małżonka skarżącego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w 2014 r. uzyskała przychód w wysokości [...] zł (średniomiesięcznie w wysokości [...] zł), poniosła koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł i uzyskała dochód w wysokości [...] zł. Z kolei w 2015 r. przychód skarżącego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej wyniósł [...] zł (średniomiesięcznie [...] zł), koszty uzyskania przychodów [...] zł, dochód [...] zł, małżonka z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej uzyskała przychód w wysokości [...] zł (średniomiesięcznie [...] zł), poniosła koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł i uzyskała dochód w wysokości [...] zł. Z podsumowania z księgi przychodów i rozchodów wynika, że skarżący w okresie od stycznia 2016 r. do marca 2016 r. uzyskał przychód w wysokości [...] zł (średniomiesięcznie [...] zł), poniósł koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł, jego żona w ww. okresie uzyskała przychód w wysokości [...] zł (średniomiesięcznie [...] zł), poniosła koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł. Sąd akcentuje, że w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria dochodu, lecz przychodu. Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotniejsze zatem jest to, że strona uzyskuje przychody z działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 280/12, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wskazane powyżej przychody z tytułu prowadzonej przez skarżącego i jego żonę działalności gospodarczej w sposób jednoznaczny wykluczają go z grona osób uprawnionych do uzyskania wsparcia w formie zwolnienia od kosztów sądowych, które w rozpoznawanej sprawie na obecnym etapie wynoszą [...] zł (wpis od skargi).

Ponadto należy podkreślić, że skarżący określił koszt utrzymania rodziny na kwotę [...] zł miesięcznie. Oznacza to zatem, że skarżący i jego żona ponoszą koszty miesięcznego utrzymania nie tylko z wynagrodzenia wnioskodawcy za pracę, ale również z uzyskiwanych przez nich przychodów z tytułu prowadzonych przez nich działalności gospodarczych.

Sąd wskazuje także, że obowiązek spłaty zobowiązań kredytowych nie stanowi przesłanki, która przesądza o przyznaniu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zgodnie z orzecznictwem sądowym zobowiązania cywilnoprawne, w tym raty kredytów, nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I FZ 189/12, publikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kontekście powyższych wywodów i ustaleń za całkowicie chybione należy uznać podniesione w sprzeciwie argumenty skarżącego, że nie jest prawdą aby uchylał się on od obowiązku nałożonego na niego w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy. Należy także zauważyć, że skarżący w sprzeciwie wskazuje, iż nie podał tylko informacji dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej jego teścia, a to - jego zdaniem - nie powinno rzutować na ostateczną ocenę jego wniosku. W zakresie powyższego Sąd stwierdza, że w toku postępowania zainicjowanego w niniejszej sprawie wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy, skarżący nie tylko nie podał informacji dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej jego teścia, ale nie podał również żadnych informacji dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej jego oraz żony, których to informacji zażądał referendarz w wezwaniu z dnia 11 maja 2016 r. Odmawiając przekazania informacji w ww. zakresie skarżący pozbawił Sąd możliwości oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. Należy także podkreślić, że informacje przekazane przez skarżącego w innych sprawach nie były wystarczające do rzetelnej oceny jego sytuacji majątkowej i finansowej, albowiem, co już wyżej podkreślono, nie tylko nie zawierały one odpowiedzi na wszystkie zadane przez referendarza pytania, ale także odnosiły się one do okresów wcześniejszych.

Sąd utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie zaznacza, że skoro wnioskodawca twierdzi, iż potrzebuje pomocy w realizacji swoich praw (w tym przypadku w postaci poniesienia kosztów sądowych), to - w realiach niniejszej sprawy - istnieje konieczność oceny, czy żona skarżącego i jego teść mogliby udzielić mu pomocy w celu zaspokojenia tej potrzeby. Dopiero jednoznaczne stwierdzenie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym, tj. żony i teścia, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny, pozwalałoby rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa. Niedostarczenie przez wnioskodawcę szczegółowych informacji odnośnie sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej jego żony oraz jego teścia, nie pozwala w istocie na ocenę rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

Sąd zaznacza także, że strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny i wszechstronny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie przedstawiając części informacji pozwalających na rzetelną, pełną i obiektywną ocenę możliwości płatniczych żony i jego teścia, nie uczynił zadość tym wymaganiom.

Jak już wskazano, obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania, a tym samym przedstawienia i wykazania wszelkich okoliczności potwierdzających ten fakt obciąża wnioskującego o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w badanej sprawie. Zdaniem Sądu, strona - pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy - nie udzieliła pełnej odpowiedzi, która pozwoliłaby na ustalenie, że nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych. Także w złożonym sprzeciwie skarżący nie uzupełnił wyżej wskazanych braków poprzez złożenie stosownych oświadczeń bądź dokumentów, a tym samym nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Sąd zaznacza, że uchylanie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy jest przeszkodą wyłączającą możliwość przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., o sygn. akt I FZ 476/13, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Konkludując, za zasadne należy uznać stwierdzenie, że skoro skarżący, pomimo wezwania, nie udzielił pełnych wyjaśnień, to nie jest możliwe dokonanie rzetelnej i obiektywnej oceny jego stanu majątkowo-finansowego. Tymczasem przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne tylko wtedy, jeżeli strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy przedstawi w sposób wyczerpujący informacje dotyczące jej sytuacji materialnej i finansowej. To właśnie na skarżącym ciążył obowiązek wykazania zasadności złożonego przez niego wniosku w kontekście ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Sąd jeszcze raz podkreśla, że w analizowanej sprawie, sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy oceniania jest również przez pryzmat sytuacji majątkowej jego żony i jego teścia. Do tej oceny z kolei niezbędne jest podanie przez wnioskodawcę informacji wskazanych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawo pomocy (ewentualnie złożenie odpisów stosownych dokumentów). Brak powyższych danych i bierna postawa wnioskodawcy w tym zakresie (również na etapie sprzeciwu) uniemożliwiły Sądowi uwzględnienie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 254 § 1 i art. 260 § 1 - § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.