Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3752/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia s. WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie s. WSA Olga Żurawska-Matusiak Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant apl.prok.Maciej Nowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2004 r. sprawy ze skargi "C." S.p.A. z siedzibą w R. - Włochy na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] w przedmiocie uznania za wygasłe prawa z rejestracji znaku towarowego słowno- graficznego [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek włoskiej firmy C. P.p.A. R., /Włochy/ o uznanie za wygasłe w części dotyczącej towarów w klasie 12, praw z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...], służących holenderskiej firmie S. B.V. /Holandia/.

Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 1997r. Urząd Patentowy RP za numerem [...] dokonał rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...] na rzecz przedsiębiorstwa "S." B.V. Holandia, zwanego dalej "S." dla towarów w klasie 6, 12 i 20, z pierwszeństwem od [...] lutego 1994r. Towary w klasie 12 to: części zamienne, części i akcesoria do pojazdów i innych środków transportu, o ile nie są zawarte w innych klasach, jak lusterka wsteczne wewnętrzne i lusterka wsteczne zewnętrzne do pojazdów, pasy bezpieczeństwa, osłony na koło kierownicy, urządzenia rozdzielcze do pojazdów, linki bagażowe, osłony blaszane, liny holownicze, osłony przeciwsłoneczne do pojazdów.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2000r. firma "C." P.p.A. R., Włochy, zwana dalej "C.-Włochy" wystąpiła do Urzędu Patentowego RP o uznanie za wygasłe dla towarów w klasie 12, wskazanego wyżej prawa z rejestracji, z powodu nieużywania znaku w okresie od [...] listopada 1997r. do [...] listopada 2000r. Powołała się na art.28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 z 1985r. poz. 17 z późn. zmianami/. Na w uzasadnienie swego interesu prawnego wskazała, że używa oznaczenia [...] w nazwie swojej spółki i uzyskała międzynarodową rejestrację znaku [...] w odniesieniu do towarów w klasie 12, za numerem [...], chciałaby rozszerzyć tę rejestrację na Polskę, jednak Urząd Patentowy uznał, że wobec istnienia kwestionowanej rejestracji zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia konsumentów w błąd co do pochodzenia towarów i [...] marca 1999r. odmówił rozszerzenia rejestracji międzynarodowej na Polskę. Obecnie [...] listopada 2000r. firma C.-Włochy ponowiła wniosek o rozszerzenie rejestracji międzynarodowej i dlatego ma interes prawny w wygaszeniu przeszkadzającego tej rejestracji znaku.

Uprawniona do znaku holenderska firma "S." w odpowiedzi na wniosek wskazała, że ponieważ znak został zarejestrowany [...] kwietnia 1997r. to dopiero od tej daty powstał obowiązek jego używania. Dla udokumentowania używania znaku przynajmniej od tej daty do daty wniosku o wygaszenie tj. do dnia [...] listopada 2000r. przedstawiła 15 faktur dokumentujących sprzedaż w tym okresie przez "S." towarów z klasy 12 ze znakiem [...] polskiej firmie "B." s.c. z [...] oraz odpowiadające tym fakturom, wystawione przez "B." polskie faktury zakupu w formie importu od "S.". Przedstawia również faktury świadczące o dalszej odsprzedaży przez "B." towarów ze znakiem [...] odbiorcom w Polsce. Przedstawiła także katalog towarów [...] dostępnych w firmie "B.". Podniosła, że "B." jest głównym dystrybutorem towarów oznaczanych znakiem [...] w Polsce i na dowód tego złożyła oświadczenie Dyrektora Generalnego "S.", z którego wynika również, że akcesoria samochodowe ze znakiem [...] są obecne na polskim rynku od 1992r. a także oświadczenie właściciela "B." potwierdzające ten fakt.

Na pierwszej rozprawie przed Urzędem Patentowym wnioskodawca podniósł, że zgodnie z art.28 ustawy o znakach towarowych znak musi być używany przez uprawnionego lub osobę wywodzącą od niego swe prawa. W sprawie niniejszej towary ze znakiem były wprowadzane do obrotu na terytorium Holandii, bowiem miejscem sprzedaży była Holandia. Z chwilą sprzedaży w Holandii następowało wyczerpanie prawa z rejestracji i nabywca miał prawo wprowadzić ponownie towar do obrotu i reklamować go. Sprzedaż następowała za granicą a sprowadzanie do Polski kupionych za granicą towarów przez "B." nie było używaniem znaku przez uprawnionego, czyli "S.".

Uprawniony ze znaku przedstawił wówczas korespondencję z lat 1996-1997 między uprawnionym ze znaku a firmą "B.", z której wynika, że sprzedaż towarów uprawnionego polskiej firmie "B." była wielokrotna, a współpraca była stała. Z faktu tego wywiódł istnienie "dorozumianej umowy dystrybucyjnej" między uprawnionym ze znaku a "B.". Przedstawił również kolejne faktury a także dowody przeprowadzenia przez granicę Polski towarów ze znakiem [...] sprzedanych przez "S." firmie "B.". Dowody te dotyczyły okresu objętego wnioskiem, wcześniejszego i późniejszego.

Na drugiej rozprawie przed Urzędem Patentowym wnioskodawca wywodził, że "B." kupujący towary za granicą i wwożący je do Polski nie jest osobą, której działania są działaniami uprawnionego. Towary wprowadzone do obrotu przez "S." na terenie Holandii wyszły spod kompetencji tej firmy i dalsze działania co do nich nie były już działaniami uprawnionego. Między "S." a "B." brak było umowy licencyjnej, która musi mieć szczególną formą i brak było także stałej umowy dystrybucyjnej, której istnienie mogłoby świadczyć o tym, iż "B." używa znaku w imieniu uprawnionego. Złożone faktury i korespondencja nie świadczą o umowie dystrybucyjnej, regulującej m.in. używanie znaku towarowego przez dystrybutora. Znak był więc w Polsce używany, ale nie przez uprawnionego, a wobec tego ziściły się warunki do wygaszenia prawa do znaku.

Uprawniony do znaku wnosząc o oddalenie wniosku wywodził, że towary były przesyłane przez "S." do "B." i były sprzedawane w Polsce za wiedzą i zgodą "S.". Towary ze znakiem [...] były długo obecne na polskim rynku i zyskały renomę, a wnioskodawca chce obecnie skorzystać z tej renomy. Pomiędzy Polską a Holandią nie było strefy wolnego handlu a wobec tego nie doszło do wyczerpania międzynarodowego.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] Urząd Patentowy RP powołując się na art.25 p.3 , 28 ust.1 i 4 oraz art. 30 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych w związku z art. 315 ust.1 i 2 oraz 256 ust.2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej /Dz.U. nr 49 z 2001r. poz. 508 z późn. zmianami/ a także 98 KPC - oddalił wniosek.

W uzasadnieniu wskazał, że do sprawy stosuje się ustawę o znakach towarowych, która obowiązywała w dacie złożenia wniosku, a interes prawny wnioskodawcy, który chce rozszerzyć swoją rejestrację międzynarodową na Polskę nie budzi wątpliwości. Uprawniony udowodnił, że w okresie trzech kolejnych lat, licząc wstecz od daty złożenia wniosku, wprowadzane były na rynek Polski towary w klasie 12 opatrzone znakiem [...], zatem znak ten zaistniał na rynku polskim. Kolegium Orzekające przyjęło, że używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego, jest używaniem znaku przez samego uprawnionego. Zgoda ta nie musi mieć żadnej szczególnej formy, może mieć więc także formę ustną lub może być "dorozumianym porozumieniem". Z całokształtu dowodów wynika, że "B." jest oficjalnym dystrybutorem uprawnionego, a towary za znakiem były dystrybuowane w Polsce za wiedzą i zgodą uprawnionego, używanie znaku przez uprawnionego odbywało się więc w Polsce poprzez osobę trzecią.

Skargę do NSA na powyższą decyzję wniosła wnioskodawczyni. Zarzucała naruszenie prawa materialnego tj. art.28 ustawy o znakach towarowych /dalej uzt/ i prawa procesowego tj. art.77 i 107 § 3 KPA.

W ocenie skarżącej uprawniony nie używał znaku towarowego [...] w Polsce, a "B." nie używał tego znaku z upoważnienia uprawnionego. W świetle treści art.28 uzt. zgoda na używanie znaku przez osobę trzecią w imieniu uprawnionego musi mieć formę umowy licencyjnej lub innej umowy, w której ta zgoda jest wyrażona wprost w sposób jasny, zrozumiały i bezdyskusyjny. W przeciwnym wypadku nabywca towarów ze znakiem działa we własnym imieniu, we własnym interesie i na własne ryzyko. Ponieważ takiej umowy w sprawy niniejszej nie było, "B." używał znaku we własnym imieniu a nie w imieniu uprawnionego. Upoważnienie do używania znaku wymaga formy pisemnej, a ustanowienie użytkowania pisma z datą pewną. W tym stanie rzeczy uprawniony nie wykazał, że używał znaku na terytorium Polski osobiście, przez licencjobiorcę lub użytkownika.

W ocenie skarżącej Urząd naruszył też art.77 KPA jednostronnie interpretując materiał dowodowy i w sposób nieuprawniony wysnuwając wniosek, że "B." był osobą trzecią używającą znaku za zgodą uprawnionego. Faktury są tylko dowodami sprzedaży nie zaś dystrybucji, a stałe nabywanie nie pociąga za sobą zgody na używanie znaku. Nieuprawnione było przyjęcie przez Urząd istnienia dorozumianej zgody na używanie znaku. Złożone post factum oświadczenia kierownictwa "S." i "B." nie stanowią dowodu istnienia umowy dystrybucyjnej. Strony łączyły tylko zwykłe umowy sprzedaży.

W ocenie skarżącej uzasadnienie decyzji narusza art.107 § 3 KPA bowiem organ nie wykazał dlaczego przyjął, że "S." i "B." łączyła umowa dystrybucyjna ani jaka była jej treść. Organ nie ocenił też wiarygodności przedstawionych dowodów, ani nie ustosunkował się do twierdzenia wnioskodawczyni, że "B." nie musiał mieć żadnego upoważnienia od uprawnionego do używania znaku, bowiem prawo do znaku uległo wyczerpaniu z momentem sprzedaży. Urząd nie ustosunkował się też do twierdzeń wnioskodawczyni, że przypisanie uprawnionemu ze znaku działań podejmowanych przez nabywcę towarów ze znakiem wymaga wyraźnego upoważnienia. Urząd nie rozważył też w ogóle faktu, że mimo obietnic złożonych na pierwszej rozprawie przez uprawnionego, umowa dystrybucyjna nigdy nie została Urzędowi przedstawiona, co dowodzi że umowa taka nie istniała.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie. Podnosił, że uprawniony ze znaku poprzez faktury i katalog wykazał, iż na rynek polski wprowadzane były przez kolejne 3 lata licząc wstecz od daty złożenia wniosku, towary w klasie 12 opatrzone znakiem [...]. Zdaniem Urzędu fakt istnienia na polskim rynku znaku [...] jest niesporny, a sporne jest jedynie czy towary te wprowadzał uprawniony, czy też osoba nieuprawniona. Organ uznał, że w sprawie niniejszej miało miejsce używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Urząd powołał art. 169 ust.4 p.3 prawa własności przemysłowej dla uzasadnienia prawidłowości zastosowanej interpretacji art. 28 ust.1 uzt. W ocenie Urzędu żaden przepis nie wymaga dla zgody na używanie znaku formy pisemnej i dlatego można przyjąć także ustną postać tej zgody i dorozumiane porozumienie. Uprawniony z rejestracji używał więc znaku w sposób wymagany art.28 uzt. I dlatego żądanie wygaszenia znaku było bezzasadne.

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 153 p.1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / dalej zwane p.p.s.a. , Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Urzędu Patentowego, którego siedziba znajduje się w Warszawie sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a postępowanie toczy się na podstawie p.p.s.a.

W złożonym na rozprawie załączniku do protokołu rozprawy skarżący powtórzył zarzuty skargi wnosząc o uchylenie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby jej uchylenie, skarga nie jest więc uzasadniona.

W sprawie niniejszej zgodnie z art.315 ust. 1 i 2 p.w.p. znajdują zastosowanie przepisy cytowanej wyżej ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985r. /uzt/ Zgodnie z art.4 ust. 1 cytowanej ustawy istota znaku towarowego polega na możliwości odróżniania oznaczonych nim towarów i usług jednego przedsiębiorstwa od towarów i usług innego przedsiębiorstwa. Zgodnie z art.13 ust.1 uzt przedsiębiorstwo, na rzecz którego został zarejestrowany znak nabywa wyłączne prawo używania znaku w obrocie gospodarczym na całym terytorium państwa dla towarów objętych rejestracją. Zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu używanie znaku polega w szczególności na 1/ umieszczaniu tego znaku na towarach i ich opakowaniach, 2/ wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu, 3/ umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu albo 4/ posługiwaniu się nim w polskich środkach masowego przekazu w celu reklamy. Używanie znaku musi charakteryzować się łącznym występowaniem trzech cech: 1/ używanie w celu odróżniania towarów , 2/ używanie z zamiarem wywołania u klienteli i konkurentów reakcji kojarzenia znaku z towarem, 3/ stosowanie znaku dla towarów zarejestrowanych /por. por. Urszula Promińska "Ustawa o znakach towarowych" Komentarz Wyd.Pr. PWN Warszawa 1998 str.55/ .

Wskazanie w art.13 ust. 2 uzt. sposobów używania znaku nie jest wyczerpujące jednak niewątpliwie przepis wymienia najważniejsze sposoby używania znaku. Takim sposobem jest wprowadzanie towarów ze znakiem do obrotu. Znak jest obecny w obrocie gospodarczym i używany w rozumieniu ustawy wówczas, gdy dochodzi do rzeczywistego kontaktu znaku z klientelą /U.Promińska tamże s.57 /. Wprowadzenie do obrotu następuje z chwilą łącznego spełnienia dwóch warunków: przejścia faktycznego władztwa nad konkretnym egzemplarzem produktu ze znakiem oraz woli udostępnienia tego produktu osobie trzeciej. Wprowadzenie do obrotu następuje na skutek wykonania różnych umów cywilnoprawnych : sprzedaży, darowizny, zamiany, najmu, dzierżawy itp. /por. Ryszard Skubisz "Prawo znaków towarowych" Komentarz W.P. Warszawa 1997 str.128/. Cytowany komentator nie ma wątpliwości, że eksport lub import towarów ze znakiem należy uznać za wprowadzenie do obrotu /tamże str. 128/. Eksport lub import towarów jest więc używaniem znaku towarowego.

W ocenie Sądu prawidłowy jest pogląd, wyrażony w cytowanej pracy U.Promińskiej /s.61/, że na gruncie jednej ustawy oznaczone pojęcie musi być jednolicie rozumiane, co zapewnia przejrzystość i chroni przed dowolnością interpretacji. Pojęcie "używanie znaku" musi więc być jednolicie rozumiane w art. 13 uzt określającym zakres uprawnień płynących z rejestracji znaku jak i w art.28 uzt określającym skutki nie używania znaku. Niezależnie jednak od poglądów doktryny na zakres pojęcia "używanie znaku" w art.28 uzt, jest niesporne, że chodzi o to, aby przeciętny odbiorca na rynku mógł łączyć określony towar z oznaczeniem /por. R.Skubisz tamże s. 211/ i takie rozumienie pojęcia "używanie znaku" będzie wskazówką interpretacyjną do wszelkich dalszych rozważań.

Zgodnie z art.28 ust.1 uzt nie używanie znaku w okresie kolejnych trzech lat prowadzi do jego wygaśnięcia. W sprawie niniejszej jest niesporne, że znak [...] był zarejestrowany w Polsce, a towary opatrzone tym znakiem były w obrocie w Polsce w okresie kolejnych trzech lat wskazanych we wniosku o wygaszenie znaku.

Przedmiotem sporu jest jedynie zagadnienie czy używającym znak w Polsce był podmiot uprawniony do tego znaku tj. holenderska firma "S." czy też znaku używał w Polsce tylko nabywca towarów ze znakiem tj. polska firma "B." i to w sposób nie wywołujący żadnych skutków dla zbywcy.

Skarżący swoje stanowisko o nieużywaniu znaku przez uprawnionego opiera na konstrukcji wyczerpania prawa z rejestracji znaku i wywodzi, że zbycie towarów ze znakiem powoduje wygaśnięcie /konsumpcję/ praw z rejestracji. Stanowisko to jest tylko w części prawidłowe. Skutkiem wyczerpania jest bowiem prawo nabywcy do samodzielnego kolejnego wprowadzania produktu ze znakiem do obrotu czy to przez przeniesienie własności, czy w inny sposób oraz reklamowania go. Skutkiem wyczerpania jest zatem wyłączenie uprawnień do kontrolowania dalszego wprowadzania towaru do obrotu. Pozostałe uprawnienia podmiotu praw z rejestracji nie ulegają żadnym zmianom /por. R.Skubisz tamże s. 172, U.Promińska tamże s. 60/. Na skutek zbycia towarów ze znakiem i wyczerpania prawa do znaku, uprawniony traci tylko jedno uprawnienie płynące z rejestracji znaku tj. prawo decydowania o dalszym wprowadzaniu towarów ze znakiem do obrotu. Zachowuje jednak uprawnienie do nakładania znaków na towar i może sprzeciwić się przerobieniu towaru, przepakowaniu lub innym zmianom, które powodowałyby utratę lub utrudnienie pełnienia przez znak towarowy jego funkcji odróżniającej. Wskazane wyżej uprawnienia płynące z rejestracji znaku [...] nadal, mimo sprzedaży towarów ze znakiem, służyły więc uprawnionemu czyli firmie "S.".

W sprawie niniejszej, wadliwe jest stanowisko skarżącego, że ceho "S." sprzedawał towary w Holandii, co prowadziło do wyczerpania jego prawa do znaku i niejako utraty wszelkiej kontroli nad używaniem tego znaku, a wszelkie dalsze działania, co do towarów ze znakiem, nabywca podejmował w swoim imieniu i na swój rachunek. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego uprawniony prowadzi stały i wieloletni eksport swoich towarów do Polski. Jego wiedzą i wolą było objęte nie tylko wyprowadzenie towarów z jego zakładu w Holandii, ale także a może przede wszystkim, wprowadzenie towarów ze znakiem na rynek Polski. Działalność gospodarcza uprawnionego obejmowała bowiem nie jakąkolwiek sprzedaż towarów, tylko eksport towarów do Polski. Jak wskazano wyżej eksport i import stanowi wprowadzenie towarów do obrotu. W ocenie Sądu eksportując towary do Polski uprawniony wprowadzał je do obrotu w Polsce.

Uprawniony używał więc swojego prawa do znaku towarowego w Polsce poprzez wprowadzanie towarów do obrotu przez eksport do Polski a także, mimo wyczerpania prawa przez pierwszą sprzedaż, poprzez korzystanie z wszelkich innych aspektów swego prawa w Polsce /oprócz prawa do decydowania o dalszej dystrybucji/.

W ocenie Sądu istnienie umowy licencyjnej jest zagadnieniem nie związanym w żaden sposób ze sprawą niniejszą, nikt się na jej istnienie nie powoływał, a więc można ten problem pominąć w dalszych rozważaniach. Natomiast istnienie umowy dystrybucyjnej mogłoby być jednym z elementów stanu faktycznego, dowodzącym istnienia towarów ze znakiem na polskim rynku i używania znaku towarowego przez dystrybutora za zgodą i w imieniu uprawnionego. Dowód taki w sprawie niniejszej nie był konieczny, bowiem z faktur, katalogu i oświadczeń kierownictwa obu firm ze sobą handlujących wynika, że towar ze znakiem przez cały sporny okres był w obrocie w Polsce, a znak na towarze spełniał swoją ustawową funkcję tj. służył odróżnianiu towarów i powiązaniu towarów z producentem. Ustawa /uzt/ nie posługuje się pojęciem umowy dystrybucyjnej i nie wiąże z jej zawarciem żadnych szczególnych skutków prawnych, dlatego jest nieuprawnione przypisywanie jej szczególnego znaczenia, wymaganie od niej szczególnej formy, bądź szczególnej treści, regulującej zasady używania znaku towarowego przez dystrybutora. Brak umowy dystrybucyjnej między stronami świadczy jedynie o tym, że jeśli chodzi o znaki towarowe, znajdują zastosowanie reguły ogólne związane z wprowadzeniem towarów do obrotu i wyczerpaniem, które z tego się wywodzi. Brak umowy dystrybucyjnej regulującej kwestie używania znaku nie powoduje skutku w postaci utraty wszelkich praw do znaku przez uprawnionego a w szczególności nie wywołuje skutku nieużywania przez niego znaku w innych aspektach niż objęte wyczerpaniem.

Nieprawidłowe jest zatem stanowisko skarżącego, że wobec braku pisemnej umowy dystrybucyjnej, regulującej używanie znaku w Polsce, znak był w Polsce używany tylko przez nabywcę towarów i tylko we własnym imieniu. Znak był używany w Polsce i przez uprawnionego wprowadzającego towar do obrotu przez eksport i przez nabywcę, sprzedającego go w Polsce dalszym odbiorcom. Obaj używali znaku w granicach uprawnień im przysługujących i w tym stanie rzeczy nie było konieczności wykazywania, że nabywca używał znaku w imieniu uprawnionego, bowiem nawet gdyby używał znaku tylko w swoim imieniu, wniosek o wygaszenie znaku byłby nieuprawniony.

W ocenie Sądu wadliwe jest stanowisko skarżącego, że sprzedaż towarów ze znakiem i wiążące się z tym wyczerpanie znaku, spowodowało coś w rodzaju przejścia wszystkich uprawnień ze znaku na nabywcę i utraty tych uprawnień przez zbywcę. Tak się oczywiście nie stało i zbywcy nadal służyły wszystkie uprawnienia ze znaku, poza jednym tj. prawem decydowania o dalszej dystrybucji i reklamie sprzedanych towarów opatrzonych znakiem. Gdyby jednak "B." towary te np. przepakował towar w swoje opakowania i nowe opakowania opatrzył znakiem [...], to uprawniony ze znaku - "S." mógłby to oprotestować zgodnie z art. 20 uzt, bowiem jego uprawnienia do ochrony znaku w Polsce nie wygasły, a "B." nie nabył prawa do nakładania znaku [...] na towary.

Przy interpretacji wszelkich przepisów o znakach towarowych należy mieć na względzie również ich funkcje: mają one służyć identyfikacji towarów, chronić związek oznaczenia z towarem i zapobiegać niebezpieczeństwu wprowadzenia w błąd co do pochodzenia towarów. Proponowana przez skarżącego interpretacja prowadziłaby do całkowitego uniemożliwienia spełnienia tych funkcji i pozwalałaby na wygaszenie znaku funkcjonującego na rynku i kojarzonego przez konsumentów z konkretnym producentem.

W świetle wskazanych wyżej wywodów wykładnia i zastosowanie art. 28 uzt przez Organ było prawidłowe a decyzja oddalająca wniosek o wygaszenie odpowiada prawu.

Niezasadne są też zarzuty procesowe dotyczące naruszenia art.77 KPA, bowiem stan faktyczny w sprawie niniejszej został w pełni wyjaśniony, a wnioski wywiedzione przez organ ze zgromadzonych dowodów są prawidłowe. Nieprawidłowe są natomiast wywiedzione z poczynionych ustaleń wnioski skarżącego, że w sprawie niniejszej miała miejsce "zwykła /bezumowna/ (!) sprzedaż towarów ze znakiem [...] w Holandii do Polski, a następnie sprowadzenie takich towarów do Polski", bowiem z dokumentów wynika, że zawierane były liczne transakcje eksportowe z Holandii do Polski.

Uzasadnienie decyzji opierające się na istnieniu "dorozumianej umowy dystrybucyjnej" świadczącej o zgodzie zbywcy na używanie znaku przez nabywcę nasuwa pewne zastrzeżenia, bowiem istnienie tej umowy nie było konieczne dla zachowania uprawnień do znaku na terytorium Polski przez "S.", który sam i w swoim imieniu eksportował /wprowadzał do obrotu/ towary ze znakiem do Polski. Jednak prawidłowe było stanowisko Organu, że z całokształtu okoliczności sprawy niniejszej wynika, iż wolą i wiedzą uprawnionego objęte było wprowadzanie przez wiele lat na rynek Polski jego towarów opatrzonych znakiem [...] a obecność tych towarów na rynku wyklucza możliwość wygaszenia znaku. Oceniając uzasadnienie decyzji w tym aspekcie Sąd uznał, że mimo pewnych niedoskonałości, spełnia ono wymogi art.107 § 3 KPA. Niezasadny jest też zarzut skarżącego, iż organ na poparcie swojego stanowiska nie przytoczył żadnego wcześniejszego orzecznictwa ani doktryny, gdyż ustawa nie stawia takich wymagań uzasadnieniom decyzji administracyjnych. Dobrze jest gdy uzasadnienie reprezentuje wysoki poziom i odwołuje się do wcześniejszego orzecznictwa i doktryny, ale gdy tego nie czyni, nie staje się przez to wadliwe.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione i w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.