Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1100/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G/ M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania G. M. od decyzji Prezydenta W. z [...] grudnia 2016 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że nieruchomość przy ul. [...] (obecnie [...]) w W., ozn. hip. [...] położona jest na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Grunt przedmiotowej nieruchomości stanowi własność W.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, względnie osoby prawa ich reprezentujące uprawnieni byli w ciągu sześciu miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego (dawniej prawa własności czasowej) za czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Gmina miała obowiązek uwzględnienia wniosków, jeżeli korzystanie z gruntów przez dotychczasowych właścicieli dało się pogodzić z przeznaczeniem tych gruntów określonym w planie zabudowania. W przypadku nieruchomości zabudowanej, budynki przechodziły na własność gminy wówczas, gdy dotychczasowi właściciele lub ich następcy prawni nie złożyli w terminie wniosków o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub gdy wnioski te zostały załatwione odmownie.

Kolegium wyjaśniło, że objęcie niniejszego gruntu przez gminę nastąpiło 25 listopada 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 27 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W. Zatem termin na złożenie wniosku upływał 25 maja 1949 r.

Zgodnie ze świadectwami Oddziału Ksiąg Wieczystych Sądu Grodzkiego w [...] nr [...] z [...] kwietnia 1949 r. nieruchomość uregulowana była jawnym wpisem na rzecz A. i J. małżonków K., w równych częściach niepodzielnie - na mocy aktu kupna z [...] maja 1936 r. W dniu 28 lutego 1949 r. wpłynął wniosek o przepisanie prawa własności z małżonków K. na P. M., z tytułu nabycia na mocy aktu z [...] lutego 1949 r. (Rep. Nr [...]). W imieniu nabywcy działał jego ojciec – Z. M. Wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej do tej nieruchomości, w trybie art. 7 dekretu, został złożony i opłacony przez P. M. 29 kwietnia 1949 r.

Pismem z 20 października 2008 r. skierowanym do Prezydenta W., J. M. zażądał zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Swoim pełnomocnikiem ustanowił syna G.

W trakcie prowadzonego postępowania wydana została decyzja o podziale nieruchomości w rejonie ulic [...] i [...], w celu wydzielenia dawnych nieruchomości, do których zostały zgłoszone roszczenia dawnych właścicieli. W wyniku tej decyzji powstała m.in. działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...].

Spadek po zmarłym [...] stycznia 2012 r. J. M. nabyli z mocy ustawy żona, J. M. oraz syn G. M. (postanowienie SR w K. z [...] czerwca 2014 r., sygn. akt [...]).

Do postępowania przystąpił P. [...], użytkownik nieruchomości, posiadający roszczenie ustanowienia użytkowania wieczystego użytkowanych nieruchomości.

Decyzją Prezydenta W. z [...] grudnia 2016 r., nr [...] odmówiono J. M. i G. M. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, uregulowanego w księdze wieczystej [...], położonego przy ul. [...], obecnie ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta żadnym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W obowiązującym studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwala nr [...] Rady W. z [...] października 2006 r.) nieruchomość znajduje się w strefie oznaczonej symbolem ZP2 (tereny zieleni urządzonej z udziałem terenów sportu i rekreacji).

Jednym z ustaleń dla terenów ZP2 jest przekształcenie [...] oraz terenów użytkowanych rolniczo na zieleń urządzoną o charakterze publicznym.

Zgodnie z art. 214a pkt. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016r., poz. 2147, z późn. zm.) można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6.

Zgodnie z art. 6 ww. ustawy celami publicznymi są: wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa. Nie jest możliwe więc ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli hipotecznych, ponieważ grunt wymienionych działek stanowi zieleń publiczną.

Od decyzji Prezydenta odwołanie złożył G. M. Zarzucił naruszenie art. 10 kpa, art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m.st. Warszawy oraz art. 214a ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędne przyjęcie, że działka stanowi zieleń publiczną. Przytoczono pogląd orzecznictwa, że przeznaczenie nieruchomości na cele publiczne nie przesądza o niemożliwości odmowy przyznania prawa własności czasowej. Wskazano również, że z powodu braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie można określić przeznaczenia gruntu, ponieważ, zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu niezbędny jest obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania.

Pismem z 7 lutego 2017 r. pełnomocnik P. [...] ustosunkował się do argumentów odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę przytoczyło treść art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Organ wyjaśnił, że orzecznictwo oraz doktryna z lat przed wejściem w życie ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U z 2016 poz. 1271) były pod tym względem jednolite i nakazywały oparcie się wyłącznie na obowiązujących planach zagospodarowania przestrzennego uznając, że tylko one odpowiadają dawnym "planom zabudowania" z art. 23-38 rozporządzenia Prezydenta RP z 16.02.1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (t.j. Dz. U. Rp. z 1939 r., Nr 34 poz. 216).

Przepisy znowelizowanej ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, której konstytucyjność została zbadana przez Trybunał Konstytucyjny, nie nowelizując samego dekretu warszawskiego, wprowadzają dodatkowe przesłanki umożliwiające orzekanie w sprawach na podstawie dekretu z 26 października 1945 r., chroniące dobro wspólne, interesy Skarbu Państwa lub gminy lub zapobiegające naruszeniom praw osób trzecich. Przepisy te są samodzielną podstawą do wydawania decyzji odmownych w sprawach toczących się w trybie dekretu.

Zgodnie z art. 214a ustawy można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie nieruchomości na cele określone w art. 6; sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich; zabudowę przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego dokonaną po dniu wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, której wartość przenosi znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu; odbudowę lub remont, dokonany ze środków publicznych, budynków, o których mowa w art. 5 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, zniszczonych w latach 1939-1945 więcej niż w 66%; brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości, której jedynie część jest przedmiotem roszczenia określonego w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

Art. 6 ustawy wymienia cele publiczne w rozumieniu ustawy, a wśród nich w punkcie 9c: wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe: ciągi piesze, place, parki, promenady lub bulwary, a takie ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa. Na ten przepis powołuje się organ I instancji, wskazując, że studium zagospodarowania zakłada realizację celu publicznego w formie przekształcenia istniejących [...] w zieleń urządzoną o charakterze publicznym.

W ocenie Kolegium taka interpretacja przepisów jest dopuszczalna i realizuje cel znowelizowanej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że założeniem art. 214a ustawy było dodanie kryteriów pozadekretowych do rejestru ograniczeń zawartych w art. 7 ust. 2, toteż nieuwzględnienie tych regulacji byłoby pominięciem ustawy.

Organ odwoławczy powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2016 r., sygn. akt Kp 3/15, w którym Trybunał stwierdził, że skoro cele publiczne wskazane w art. 6 ustawy uzasadniają pozbawienie prawa własności nieruchomości, to - tym bardziej - mogą stanowić podstawę nieuwzględnienia roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego. Skrajnie nieracjonalne byłoby przyznawanie prawa rzeczowego po to, by następnie wszczynać właściwą procedurę wywłaszczeniową. Realizacja celu publicznego w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji może uzasadniać odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela. W tej sytuacji, zdaniem Trybunału, zachowanie konstytucyjnego standardu proporcjonalności zależy od ustalenia - na tle konkretnego stanu faktycznego - czy grunt wywłaszczony na podstawie dekretu był bądź jest konieczny do realizacji celu publicznego (o jego przydatności zwykle świadczą fakty dokonane). O konstytucyjności art. 214a pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami decyduje fakt, że porządek prawny gwarantuje uprawnionemu sądową weryfikację przesłanek odmowy ustanowienia prawa.

Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie nieruchomość podobnie, jak nieruchomości sąsiadujące, jest użytkowana przez P. [...], jako [...]. Ustawodawca stanowi, że uznaje się za konieczne zapewnienie dalszego istnienia i rozwoju rodzinnych ogrodów działkowych, jako stałych elementów infrastruktury gmin, które powinny być uwzględniane w procesie ich rozwoju dla dobra obecnego i przyszłych pokoleń (preambuła do ustawy z 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U.2014.40).

Kolegium podniosło, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2012 r., sygn. II OSK 550/12 wskazano, że przeznaczenie terenu pod zieleń publiczną niewątpliwie nie jest przeznaczeniem terenu pod inwestycję celu publicznego w rozumieniu ustawy (art. 6). Nie oznacza to jednak, iż rada gminy w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego nie może wskazać w studium przeznaczenia terenów pod zieleń miejską z tego powodu, że nie będzie mogła właściciela tego terenu wywłaszczyć. Władztwo planistyczne gminy obejmuje nie tylko prawo przeznaczania terenów na realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy, które następnie umożliwia wywłaszczenie terenu, ale również przeznaczenie terenów na takie cele publiczne, co do których wywłaszczenie nie jest możliwe. (lex nr 1252102)

Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, organ I instancji rozstrzygnął sprawę w sposób właściwy i opierając się na obowiązujących przepisach.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 10, 7, 77 i 80 kpa Kolegium wskazało, że nie są one zasadne. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, zatem strony miały możliwość zaznajomienia się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzieć się co do całości zebranego materiału dowodowego i całości sprawy. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Natomiast zarzut naruszenia art. 35 kpa nie może być podstawą uchylenia decyzji, bowiem skutkiem takiego uchylenia byłoby dalsze wydłużenie postępowania.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2017 r., nr [...] skargę wniósł G. M.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 10 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie, polegające na niepoinformowaniu stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co w konsekwencji uniemożliwiło stronom odniesienie się do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz złożenie ewentualnych wniosków dowodowych w sprawie.

- art. 15 kpa, poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

- art. 35 § 1 kpa w zw. z 12 kpa, poprzez ich niezastosowanie i bezczynność organu I instancji, a tym samym rozpoznanie sprawy po upływie 8 lat od dnia złożenia podania inicjującego postępowanie w sprawie.

Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 214a pkt 1 w zw. z art. 6 pkt 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że teren, na którym położona jest nieruchomość przeznaczony jest na cele publiczne. Wskazał także na naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. uchwalonego przez Radę W. Uchwalą nr [...] z [...] października 2006 r., zmienione Uchwalą nr [...] z [...] lutego 2009 r., uzupełnioną Uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., ponownie zmienione Uchwałą nr [...] z [...] października 2010 r., Uchwałą nr [...] z [...] lipca 2013 r. oraz Uchwałą nr [...] z [...] października 2014 r., w części dotyczącej załącznika graficznego, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w strefie oznaczonej jako ZP2 (tereny zieleni urządzonej z udziałem terenów sportu i rekreacji), podczas gdy znajduje się w strefie oznaczonej jako ZD (tereny ogrodów działkowych).

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej oraz decyzji przez Prezydenta Miasta W. z [...] grudnia 2016 r. oraz zasadzenie kosztów postępowania. Zarzuty skarżący rozwinął w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowiskom przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 21 listopada 2017 r. uczestnik postępowania – P. [...] wniósł o oddalenie skargi. Wniósł także o dopuszczeniu dowodu z dokumentów: wypisu i wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego załączonych do pisma z 20 listopada 2017 r. Naczelnika Wydziału Polityki Przestrzennej w Biurze Architektury i Planowania przestrzennego Urzędu W. Jak wynika z załączonych do tego pisma dokumentów stanowią one wypis i wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwałą nr [...] Rady W. z [...] października 2006 r.

Na rozprawie w dniu 29 listopada 207 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ppsa, dopuścił dowód z tych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przepis art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego stanowi, że gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Jednakże nowelizacją z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U z 2016 r. poz. 1271) został dodany art. 214a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jego celem jest umożliwienie wydawania decyzji o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, w przypadkach wymienionych w tym przepisie. Dotychczas bowiem decydujące dla orzekania o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego były przesłanki dekretowe.

Wymienione w przepisie art. 214a ustawy przesłanki odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z 26 października 1945 r., to m.in. przeznaczenie lub wykorzystywania gruntu na cele publiczne określone w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami

Przesłanki wskazane w art. 214a ustawy mają być stosowane niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu z 1945 r., tj. niezależnie od tego, czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego dawało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania.

Przepis art. 214a ustawy powoduje, że jeśli spełniona jest którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym artykule (w punktach 1-5), można odmówić ustanowienia prawa wieczystego użytkowania na rzecz poprzedniego właściciela lub jego następców prawnych bez badania, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 7 ust. 2 dekretu. Przepisy nowelizacji z 25 czerwca 2015 r. były przed ich wejściem w życie przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 19 lipca 2016 r., Kp 3/15, uznał m.in., że art. 1 pkt 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, w części dotyczącej dodawanego do ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami art. 214a, w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3 oraz z art. 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji.

W uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny odniósł się szerzej do przepisów art. 214a ustawy o gospodarce nieruchomościami i stwierdził, że wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela - po pierwsze – do 1 sierpnia 1985 r. były ustawowymi przesłankami odmowy (na podstawie ustawy) i - po drugie - w okresie późniejszym, w sprawach rozpatrywanych przez sądy wielokrotnie, były podstawą nieuwzględnienia wniosku restytucyjnego. Trybunał odniósł się kolejno do wszystkich pięciu przesłanek odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego, przewidzianych w art. 214a ustawy.

Stwierdzając konstytucyjność przewidzianej w art. 214a pkt 1 ustawy odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przeznaczonych na cel publiczny wskazany w art. 6 tej ustawy, Trybunał przypomniał, że wykonywanie zadań publicznych przez administrację państwową i samorządową jest obligatoryjne. Skoro cele publiczne wskazane w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami uzasadniają pozbawienie prawa własności nieruchomości (art. 21 ust. 2 Konstytucji), to - tym bardziej - mogą stanowić podstawę nie uwzględnienia roszczenia o ustanowienie użytkowania wieczystego. W ocenie Trybunału skrajnie nieracjonalne byłoby przyznawanie prawa rzeczowego po to, by następnie wszczynać właściwą procedurę wywłaszczeniową. Trybunał uznał więc, że realizacja celu publicznego - w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji - może uzasadniać odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela. Odmowę tą należy jednak badać w każdym konkretnym przypadku. Podsumowując konstytucyjną ocenę art. 214a ustawy Trybunał stwierdził, że mocą tego przepisu ustawodawca dokonał ujednolicenia i uporządkowania obowiązujących i stosowanych w praktyce przesłanek odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz byłego właściciela gruntu. Dzięki temu nastąpi wyjaśnienie stanu prawnego nieruchomości położonych w centrum W. Bezpieczeństwo prawne i stabilizacja sytuacji prawnej, zwłaszcza gdy chodzi o nieruchomości, stanowią wartość konstytucyjną.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 nowelizacji z 25 czerwca 2015 r. do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tej nowelizacji.

Jak wynika z akt sprawy oraz przeprowadzonego przez Sąd dowodu z dokumentów, sporna działka, zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. uchwalonego przez Radę W. uchwałą nr [...] z [...] października 2006 r., zlokalizowana jest w strefie miejskiej w zasięgu Systemu Przyrodniczego [...] oraz w korytarzu wymiany powietrza. Położona jest na terenach zieleni (ZP2). Ponadto nieruchomość mieści się w:

- zasięgu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu,

- otulinie rezerwatu przyrody "[...]",

- obszarze zagrożenia powodziowego wskazanych na mapach opracowanych przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Dla obszaru na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość ustalono:

- zachowanie min. 70% powierzchni biologicznie czynnej o charakterze zieleni urządzonej, z adaptacją wartościowych zadrzewień i roślinności naturalnej,

- ochronę walorów przyrodniczych i krajobrazowych.

Na terenie tym dopuszcza się m. in. przekształcenie ogrodów działkowych oraz gruntów użytkowanych rolniczo na zieleń urządzoną o charakterze publicznym.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 6 pkt 9c ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiący, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielenie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe ciągi piesze, place, parki, promenady i bulwary, a także ich urządzenie, w tym budowa i przebudowa wskazać należy, że zaistniały przesłanki z art. 214a tej ustawy uniemożliwiające ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz spadkobiercy byłego przeddekretowego właściciela. Nie ma przy tym znaczenia, że obecnie teren zajmowany jest przez [...] Ogród Działkowy. Wobec tego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 214a pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są chybione.

Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa, wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia tego przepisu może odnieść skutek tylko wtedy, gdyby strona wykazała, że to uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wyrażano pogląd, że niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i w związku z tym pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do tego oraz składania wniosków mogłoby być skuteczne tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienie to nie pozwoliło jej na dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA: z 2.02. 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, z 18.05.2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 z 10.09. 2014 r., sygn. akt II OSK 574/13). Skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy.

Z kolei zarzuty naruszenia art. 12 i art. 35 kpa nie mogą być skutecznie podnoszone w niniejszym postępowaniu, bowiem decyzja została wydana. Zarzut ten mógł być podnoszony w postępowaniu ze skargi na bezczynność.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 15 kpa. Organ odwoławczy ponownie rozpoznał sprawę w jej całokształcie i odniósł się do zarzutów odwołania. Podnieść należy, że skarżący zarzucając naruszenie wyżej wskazanego przepisu nie wyjaśnił na czym naruszenie to miałoby polegać, a ograniczył się do powołania orzecznictwa dotyczącego dwuinstancyjności postępowania.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 151 ppsa.