Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 302/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odpady
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.  3 ust. 2a, art. 4, art. 6 j, 6k, 6r,
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi D. M. na uchwałę Zgromadzenia Związku Międzygminnego "E. S." w K. z dnia [...] września 2018 roku Nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gmin; postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

D. M. (dalej jako strona lub skarżący) reprezentowany przez r. pr. G. W. wniósł skargę na uchwałę nr XIX/83/2018 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" (dalej również jako Związek) z dnia 24.09.2018 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" (Dziennik Urz. Województwa Wielkopolskiego z dnia 28 września 2018 r. poz. 7306, dalej: regulamin) podnosząc zarzut nieważności § 9 pkt 3 Załącznika do ww. uchwały.

W skardze wniósł o:

I. uwzględnienie skargi w całości przez Związek Międzygminny "Eko Siódemka" na podstawie art. 54 § 3 ppsa tj. w trybie autokontroli, poprzez stwierdzenie nieważności § 9 pkt 3 Załącznika do Uchwały nr XIX/83/2018 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" z dnia 24.09.2018 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" ( Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z dnia 28 września 2018 r. poz. 7306),

2. stwierdzenie nieważności § 9 pkt 3 Załącznika do Uchwały nr XIX/83/2018 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" z dnia 24.09.2018 w spawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z dnia 28 września 2018 r. poz. 7306) przez WSA w Poznaniu w przypadku nie uwzględnienia skargi przez Związek Międzygminny "Eko Siódemka" w trybie autokontroli,

3. zasądzenie od Związku Międzygminnego "Eko Siódemka" na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania

W uzasadnieniu skargi wskazano, że z dniem 1 stycznia 2019 r. weszła w życie Uchwała nr XIX/83/2018 Zgromadzenia Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" z dnia 24.09.2018 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku Międzygminnego "EKO SIÓDEMKA" (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z dnia 28 września 2018 r. poz. 7306).

Uchwałą tą dokonano zmiany w częstotliwości odbioru odpadów komunalnych zmieszanych z nieruchomości jednorodzinnych na terenach miast, gdzie dotychczas odpady komunalne zmieszane odbierane były co tydzień, natomiast od 1 stycznia 2019 r. są odbierane co dwa tygodnie (§ 9 pkt 3 regulaminu).

W ocenie skarżącego odbiór odpadów komunalnych zmieszanych z nieruchomości jednorodzinnych, co dwa tygodnie nie jest wystarczający.

Wprowadzona zmiana nie dotyczy budynków wielolokalowych: kamienic, bloków na osiedlach, wspólnot mieszkaniowych, gdzie odbiór odpadów komunalnych zmieszanych odbywa się bez zmian, tzn. co najmniej raz w tygodniu. Zmniejszona o połowę częstotliwość odbioru odpadów nie spowodowała jakichkolwiek zmian w zakresie opłat osób, dla których zmiana ta, z oczywistych powodów, nie jest dobra.

W ocenie skarżącego przyjęty regulamin w sposób rażący narusza art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jedyny ustawowo dopuszczony sposób różnicowania stawki opłat, to podział na osoby segregujące oraz niesegregujące odpady. Podział ze względu na miejsce zamieszkania w sposób rażący łamie jedną z podstawowych, jeśli nie podstawową, zasadę równości wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę Związek wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi w trybie autokontroli.

Związek wskazał, że ustawodawca w art. 6r ust. 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2018 poz. 10454 ze zm., dalej ucpig) w sposób wyraźny przyznał gminom kompetencję zróżnicowania częstotliwości odbierania zmieszanych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w ramach ponoszonej opłaty, wskazując jednocześnie dokładną minimalną częstotliwość jaką należy zachować aby dostosować podejmowane regulacje do zakresu upoważnienia ustawowego tj. dopuszcza się zróżnicowanie częstotliwości odbierania odpadów w szczególności w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzajów, z tym że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania zmieszanych odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z zabudowy jednorodzinnej; w przypadku gmin wiejskich oraz części wiejskiej gmin miejsko-wiejskich częstotliwość odbierania zmieszanych odpadów Komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne może być rzadsza".

Częstotliwości określone w regulaminie Związku spełniają wymogi zawarte w ww. artykule ucpg i w takim zakresie obowiązują w wielu gminach w Polsce. Odnoszą się do kwestii opłaty organ podał, że art. 6 j ust. 1ucpg wskazuje, że nieruchomości zamieszkałe nie uiszczają opłaty od ilości odebranych pojemników. W przypadku nieruchomości zamieszkałych ustawowe determinanty wysokości opłaty nie są w sposób jednoznaczny powiązane z ilością wytwarzanych odpadów oraz zakresem usług, jakie na rzecz właścicieli nieruchomości zobowiązana jest świadczyć gmina. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji organ podał, że zasada równości oznacza obowiązek prawodawcy, również gminnego takiego tworzenia norm, aby podmioty uznane za podobne były poddane podobnym sytuacjom prawnym. Jednocześnie tak rozumiana zasada równości dopuszcza możliwość różnego traktowania różnych adresatów lub podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej. `organ wskazał, że sam ustawodawca w przepisie art. 6r ust. 3b wyróżnił właścicieli nieruchomości wielolokalowych, nieruchomości o zabudowie jednorodzinnej i nieruchomości na terenie wiejskim. Na podstawie przedstawionego rozróżnienia wskazał na możliwość ustalania innych częstotliwości odbioru odpadów od nieruchomości od każdej z kategorii. Zaskarżona uchwala jest sporządzona więc na podstawie rozróżnienia cech istotnych nieruchomości narzuconego przez ustawodawcę.

W ocenie Związku skarżący wykazuje tylko swój indywidualny interes faktyczny, a nie prawny. Sama zmiana w częstotliwości odbioru odpadów komunalnych, która jest zgodna z częstotliwością określoną w ucpig, nie narusza w sposób określony przepisami prawa interesu właściciela nieruchomości ani tym bardziej ww. przepisu Konstytucji.

Do pisma procesowego z 13 maja 2019r. skarżący dołączył kserokopię artykułu prasowego z którego wynikało, że kilkuset mieszkańców jest niezadowolonych ze zmniejszenia częstotliwości odbioru odpadów z dotychczasowego raz w tygodni do co dwa tygodnie.

Obecny na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi. Podał, że opłata za odbiór odpadów nie jest opłatą za usługę a finansuje cały system i nie ulegnie ona zmianie jeżeli np. skarżący w miejsce kubła o pojemości 120l odbieranego 4 razy w miesiącu wystawi kubeł o pojemności 240l odbierany 2 razy w miesiącu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest uchwała XIX/83/2018 z dnia 24 września 2018 r. Zgromadzenia Związku Międzygminnego "Eko Siódemka" w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku Międzygminnego "Eko Siódemka". Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowią przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust.1 i art. 41 ust.1 w zw. z art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm., dalej "u.s.g.") § 6 ust. 1 pkt 17 w zw. z § 8 ust. 6 pkt 4 Statutu Związku Międzygminnego "Eko Siódemka" (Dz. Urz. Woj. Wkp. z 2013 r. poz. 3013, poz. 4618, poz. 4984) oraz art. 4 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454, przywoływana jako ucpg). Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z dnia 28 września 2018 r. poz. 7306) i zgodnie z § 5 uchwały weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019r. Jak wynika z jej treści została podjęta po zaopiniowaniu przez właściwych miejscowo państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ucpg regulamin jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 3 ust. 2 a ucpg w razie wykonywania przez związek międzygminny zadań, o których mowa w ust. 2 (zapewnienie czystości i porządku na swoim terenie i tworzenie warunków niezbędnych do ich utrzymania- uw. Sądu), określone w ustawie prawa i obowiązki organów gminy, w tym uchwalanie aktów prawa miejscowego, wykonują właściwe organy tego związku.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej uchwały, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, najistotniejszym zagadnieniem okazała się ocena, czy skarżący posiada interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. 2019.506, dalej powoływanej jako u.s.g.), którego naruszenie uzasadnia dokonanie przez sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonej uchwały.

W ocenie Sądu kluczowe w sprawie jest zagadnienie związane z ustaleniem legitymacji skargowej wnoszącego skargę. Środek prawny określony w art. 101 u.s.g. jest wyraźnie nakierowany na ochronę praw podmiotowych i nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Mając na uwadze treść przywołanego przepisu, podkreślić należy, że "legitymacja skargowa" została ukształtowana przez ustawodawcę w sposób szczególny. W przeciwieństwie do legitymacji w innych postępowaniach administracyjnych (np. w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej) - w których stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie - uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., może być jedynie taki podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały zaskarżonym aktem naruszone. To skarżący winien wykazać, że zaskarżona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwała narusza sferę gwarantowanych mu ustawami uprawnień, przy czym stan owego naruszenia powinien być aktualny i nie może odnosić się do przyszłych i ewentualnych sytuacji (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II FSK 817/14; dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie akcentuje się, że skarga wnoszona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Podmiot, skarżąc uchwałę organu gminy, musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O powodzeniu takiej skargi przesądza bowiem wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 powołanej ustawy, musi być więc oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2013 r., I OSK [...], LEX nr 1391696 i powołane tam orzecznictwo). Określając cechy interesu prawnego wskazuje się też, że winien on być normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny (wyroki NSA: z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 1183/11, LEX nr 1340094; z dnia 27 kwietnia 2012 r., I OSK 98/12, LEX nr 1295818).

Nie ulega też wątpliwości, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., pozostającego w związku z konkretną normą prawną, a który jest naruszany przez skarżony akt (wyrok NSA z dnia 22 września 2011 r., II OSK 1333/11, LEX nr 965179). Samo zaś naruszenie wystąpi wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 października 2012 r., II SA/Wr 169/12, LEX nr 1249172). Zwrócić bowiem należy uwagę, że interesowi prawnemu w rozumieniu analizowanej tu normy, przeciwstawia się interes faktyczny. Występuje on wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, dotyczącego jego sytuacji prawnej.

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Z treści skargi wnioskować można, że jest on mieszkańcem K., którego teren obejmują regulacje przedmiotowego regulaminu, co nie jest wystarczające dla stwierdzenia istnienia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.

Skarżący kwestionował treść § 9 ust. 3 regulaminu, z rozdziału IV zatytułowanego : Częstotliwość i sposoby pozbywania się odpadów komunalnych z terenu nieruchomości oraz terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Nie wskazał żadnego przepisu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który jego zdaniem został przez organ naruszony. Wskazał, że zmniejszenie częstotliwości odbioru odpadów z domów jednorodzinnych narusza zasadę równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji. Podał, że nie spowodowała jakichkolwiek zmian w zakresie opłat dla osób, dla których zmiana, z oczywistych względów nie jest dobra. Nadto wskazał, że odbiór odpadów komunalnych zmieszanych z domów jednorodzinnych co dwa tygodnie nie jest wystarczający. Zarzuty te, jakkolwiek zrozumiałe w kontekście niezadowolenia ze zmniejszenia częstotliwości odbioru odpadów, nie wskazują na istnienie interesu prawnego w rozumieniu wyżej wskazanym.

Kwestionowany przez Skarżącego przepis regulaminu znajduje się w rozdziale dotyczącym problematyki wynikającej z art. 4 ust. 2 pkt 3 ucpg, zgodnie z którym regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego.

W § 9 ust. 3 ustalono następującą częstotliwość odbierania odpadów komunalnych z terenów nieruchomości oraz terenów przeznaczonych do wspólnego użytku publicznego: (pkt 3) niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne z terenów nieruchomości zamieszkałych- co dwa tygodnie, w przypadku budynków wielolokalowych- co najmniej raz w tygodniu. Jak wskazuje się w orzecznictwie słowo "częstotliwość" oznacza systematyczne powtarzanie się jakiejś czynności. "Częstotliwość" należy też rozumieć jako cykliczne powtarzanie się jakiejś czynności, jakiegoś zjawiska (por. wyrok NSA z dnia 29.11.2016 r. sygn. II OSK 531/15, CBOSA). Eko Siódemka określiła w regulaminie utrzymania czystości i porządku, w jakich odstępach czasowych będą odbierane odpady zmieszane z terenów, na których znajdują się nieruchomości zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej i uczyniła to zgodnie z dyspozycją ustawową.

Kwestia częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych z terenu nieruchomości winna być spójna z regulacjami dotyczącymi odbioru odpadów komunalnych znajdującymi się w uchwale podejmowanej na podstawie art. 6 r ust. 3 ucpg. Tym samym uznać należy, że minimalna częstotliwość pozbywania się odpadów komunalnych z terenu nieruchomości winna odpowiadać minimalnej częstotliwości odbierania odpadów, o której mowa w w/w przepisie. Zgodnie z art. 6r ust. 3 ucpg dopuszcza się zróżnicowanie częstotliwości odbierania odpadów w szczególności w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzajów, z tym że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania zmieszanych odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z zabudowy jednorodzinnej; w przypadku gmin wiejskich oraz części wiejskiej gmin miejsko-wiejskich częstotliwość odbierania zmieszanych odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne może być rzadsza.

Z powyższego wynika, że wprowadzona w § 9 ust. 3 regulaminu częstotliwość jest zgodna z redakcją ustawową, nie wprowadza rzadszej niż minimalna częstotliwości Zróżnicowanie częstotliwości w zależności od tego czy dotyczy budynków jednorodzinnych czy wielolokalowych nie narusza zasady równości wynikającej z art. 32 Konstytucji. Jak słusznie podał organ w odpowiedzi na skargę zróżnicowanie sytuacji mieszkańców zabudowy jednorodzinnej i wielolokalowej wynika z ustawy a także z faktu, że mieszkańcy bloków, kamienic, budynków wielolokalowych w zakresie ilości pozbywanych odpadów do pojemników przy tych budynkach znajdują się w innej sytuacji niż mieszkańcy domów jednorodzinnych.

Skarżący podawał w skardze, że zmiana częstotliwości odbioru odpadów nie przełożyła się na zmniejszenie opłaty. Wobec tego należy wskazać, że kwestia stawki opłaty za odbiór odpadów ustalana jest na podstawie art. 6j ucpg, wedle którego w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1 pkt 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Nieruchomości zamieszkałe nie uiszczają więc opłaty od ilości pojemników. Zgodnie z § 5 ust. 1 regulaminu właściciele nieruchomości mają obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych odpowiadające obowiązującej normie PN-EN 840 w ilości zapewniającej ich nieprzepełnienie przy uwzględnieniu częstotliwości odbierania odpadów określonych w rozdziale IV. Jak wyjaśnił pełnomocnik organu na rozprawie zmniejszenie częstotliwości pozbywania się i odbierania odpadów nie wpływa na zmniejszenie ilości odbieranych odpadów przy utrzymanej takiej samej opłacie.

Nadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów. Ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 ucpg ustanowił bowiem domniemanie, że w zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, co jest zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1579/15, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt. 542/16 czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. I SA/Ke 377/16, wyroki dostępne w CBOSA na stronie internetowej www.nsa. orzeczenia.gov.pl). Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego zmiana częstotliwości odbioru odpadów nie jest związana z opłatą. Opłata ta nie jest bowiem opłatą za usługi a daniną publicznoprawną ustalaną odrębnie zgodnie z dyspozycją art. 6j i 6k ucpg.

W ocenie Sądu zawarte w skardze argumenty nie wykazały aby skarżący legitymował się interesem prawnym do zaskarżenia spornej uchwały, a jedynie interesem faktycznym. To skarżący powinien wykazać, że zaskarżona uchwała, jako akt o charakterze władczym, godzi w sposób bezpośredni w interes prawny lub uprawnienie Skarżącego powodując, że jego sfera prawna w wyniku przyjęcia tego aktu została naruszona, ze wskazaniem konkretnej normy prawa materialnego, z której interes prawny jest wywodzony. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała narusza konkretny, aktualny i realny interes prawny lub uprawnienie strony. Skarżący ograniczył się w istocie do ogólnych stwierdzeń, że zmiana częstotliwości odbioru odpadów dla mieszkańców zabudowy jednorodzinnej jest zbyt rzadka, jednak ta okoliczność potwierdza jedynie interes faktyczny Skarżącego, a nie jego interes prawny.

Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji.