Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2051/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a  ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2013 r. sprawy ze skargi T. G. i Z. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 61a ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku T. i Z. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].10.2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na częściową rozbiórkę z budową budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...] - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].10.2010 r.

W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotową decyzją z dnia [...].10.2010 r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na częściową rozbiórkę budową budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...].

W dniu [...].12.2011 r. T. i Z. G. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Odnosząc się do tego wniosku organ wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeżeli z żądaniem występuje strona, której legitymacja procesowa nie budzi wątpliwości, rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania następuje decyzją administracyjną. Natomiast zgodnie z art. 61 a § 1 Kpa gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma miejsce, gdy wystąpi niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych.

Do przyczyn podmiotowych należy wystąpienie z wnioskiem przez podmiot nie będący stroną w sprawie.

Stosownie do treści art. 28 Kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawy ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowiącej lex specialis w stosunku do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

W omawianym przypadku mieć interes prawny to posiadać określony tytuł prawny do nieruchomości, której możliwość zagospodarowania, w związku z naruszeniem normy prawa materialnego, zostanie ograniczona. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt: II SA/Go 708/07).

W ocenie organu wojewódzkiego z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynikalo, aby wnioskodawcom przysługiwał przymiot strony. Organ wezwał Z. i T. G. do przedłożenia dokumentów, z których wynikać będzie tytuł prawmy do nieruchomości znajdujących się "w obszarze oddziaływania obiektu" oraz wskazanie skonkretyzowanego przepisu prawa materialnego, z którego wywodzą swój interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].10.2010 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie T. i Z. G. udzielili wyjaśnień, lecz zdaniem organu ich ocena oraz materiał sprawy nie wykazały, aby zainteresowanym przysługiwał interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności, a jego brak wykluczał możliwość prowadzenia postępowania.

Organ wskazał, że Z. G. jest właścicielem działki nr ew. [...] z obrębu [...] oraz wraz z T. G. właścicielem działki nr ew. [...] i [...]. Wyżej wymienione działki graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną, na której został zaprojektowany budynek gospodarczy.

Z przedmiotowego projektu zagospodarowania terenu wynikało, że budynek gospodarczy jest oddalony od granicy działki nr ew. [...] (przed podziałem) ok. 16m, od działki nr ew. [...] (przed podziałem) o około 25m.

Mając na uwadze usytuowanie projektowanego budynku gospodarczego, jak również jego gabaryty oraz przeznaczenie, organ stwierdził, iż nieruchomości należące do T. i Z. G. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Spełnione zostały wymagania z § 12 oraz 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Kwestionowana inwestycja nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałaby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działek o nr ew. [...],[...] (przed podziałem). W ocenie organu Z. i T. G. mogą bez przeszkód zagospodarować działki będące ich własnością, zaś bezpośrednie sąsiedztwo kwestionowanej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpłynie negatywnie na zakres, wyznaczony przepisami prawa, dopuszczalnego zagospodarowania.

Organ argumentował, że na legitymację procesową do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].10.2010 r. nie miała również wpływu podnoszona kwestia nielegalnie wybudowanych na działce inwestycyjnej obiektów budowlanych czy użytkowanie ich niezgodnie z przeznaczeniem. W prowadzonym postępowaniu badane było jedynie, czy rozbudowa budynku gospodarczego oddziałuje na nieruchomości sąsiednie.

W związku z powyższymi ustaleniami, biorąc pod uwagę przepisy techniczno- budowlane, ochrony środowiska oraz ocenę posadowienia obiektu, obszar oddziaływania projektowanego budynku ogranicza się wyłącznie do działek objętych inwestycją tj. działki nr [...] z obrębu [...]. Krąg podmiotów posiadających status strony postępowania ogranicza się do inwestora.

Poza tym organ stwierdził, że wnioskodawcy nie powołali się na naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego administracyjnego przewidującego ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie projektowanej inwestycji.

Zażalenie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r. wnieśli Z. i T. G. twierdząc, że kwestionowana przez nich decyzja wydana została wbrew ustaleniom miejscowego planu dla [...] i [...], projekt zagospodarowania działki był niezgodny ze stanem faktycznym.

Postępowania w sprawie wydania dla inwestora pozwoleń na budowę, były prowadzone bez udziału stron, pomimo wniosku w tym zakresie złożonego do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...] i pomimo protestu okolicznych mieszkańców, którym ta inwestycja pogarsza warunki życia.

Budynek gospodarczy wraz z przylegającą przybudówką usytuowany pomiędzy budynkiem mieszkalnym i murowaną stodołą, na projekcie zagospodarowania działki nie odpowiada faktycznym wymiarom, co zostało stwierdzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w trakcie przeprowadzania inwentaryzacji tych obiektów.

Istnieją przesłanki do unieważnienia kwestionowanej decyzji z uwagi na niezgodną z ustaleniami miejscowego planu budowę zorganizowanego przedsięwzięcia służącego do hodowli koni, a użytkowanego jako ośrodek sportu i rekreacji pod nazwą "[...]", w skład, którego wchodzą obiekty pobudowane w trakcie obowiązywania miejscowego planu, bez wykonania oceny środowiskowej o negatywnym oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. , po rozpatrzeniu zażalenia T. i Z. G., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., odmawiające wszczęcia, na wniosek T. i Z. G., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2010r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na częściową rozbiórkę z budową budynku gospodarczego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że T. i Z. G. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2010r.

Wnioskodawca Z. G. wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania prawa własności działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] w [...] (księga wieczysta nr [...]) a także z tytułu posiadania prawa własności działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w obrębie [...] w [...] (księga wieczysta nr [...]), które powstały z działki nr ew. [...] (decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2009r., Nr [...]).

Wbrew twierdzeniom T. G. z akt sprawy wynika, że nie jest ona współwłaścicielką działek nr ew. [...] i [...] (księga wieczysta nr [...]). Z akt sprawy nie wynika również, aby T. G. była właścicielką innej działki znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Analiza projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu k. 29) wykazała, iż przedmiotowa inwestycja usytuowana na działce nr ew. [...], nie wprowadza ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu ww. działek skarżącego nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. Z opisu do projektu budowlanego (opis do projektu zagospodarowania k. 27 oraz rys. nr [...] Przekrój [...], k. 44) wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje częściową rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego a następnie jego rozbudowę. Projekt określa następujące wymiary planowanego budynku: 8,00 m x 11,00 m oraz wysokość 6,48 (w kalenicy).

Pomiędzy działką inwestycyjną a działkami skarżącego nr ew. [...] i [...], usytuowanymi na zachód od przedmiotowej inwestycji, znajduje się droga (ul. [...]). Natomiast działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] sąsiadują bezpośrednio od strony południowej z działką inwestycyjną.

Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporny budynek znajduje się w odległości ok. 25 m od granicy z najbliżej położonymi działkami wnioskodawcy nr ew. [...],[...].

Biorąc pod uwagę rozmiary i charakter inwestycji, jak również jej odległość od nieruchomości skarżącego organ stwierdził, że nie powoduje ona ograniczenia zabudowy na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...], w szczególności ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczącego sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną, oraz warunków wynikających z § 13, § 57 oraz § 60 ww. rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1 ww. rozporządzenia, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego, § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia dotyczącego sytuowania miejsc postojowych.

Sporna inwestycja nie oddziałuje na środowisko, w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397), nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001r. Prawo 2009r., wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 - tekst jedn.), nie emituje pól elektromagnetycznych (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. 2003 Nr 192, poz. 1883) nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.). Brak było podstaw, w ocenie organu, do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że sami skarżący nie wskazali przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę żądania oraz w jaki sposób przedmiotowa inwestycja narusza ich indywidualny, konkretny interes prawny.

Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (wyrok NSA z dnia 14 października 2010r., sygn. akt II OSK 1572/09).

Organ powołał także twierdzenia strony zawarte w zażaleniu - "Można się zgodzić, iż sam budynek gospodarczy, nie oddziałuje na sąsiednie działki. Nie można natomiast zgodzić się, że zamierzenie budowlane na przedmiotowej działce, w skład którego wchodzi przedmiotowy budynek gospodarczy, służące do hodowli koni (stadnina koni), a użytkowane jako ośrodek sportu i rekreacji nie oddziałuje na działki sąsiednie"

Podkreślił, że postanowienie dotyczy odmowy wszczęcia postępowania w stosunku do decyzji zezwalającej na budowę wyłącznie ww. budynku gospodarczego i w tylko takim zakresie możliwa jest ocena interesu prawnego wnioskodawców.

Odnosząc się do argumentu, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 731/10; uchylił decyzję GINB z dnia [...] lutego 2010r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "biegalnia dla koni" przy ul. [...] na działce nr [...] w obrębie [...] w [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż pozostaje on bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Wyrok ten dotyczy innej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem innego zamierzenia inwestycyjnego. Natomiast merytoryczne zarzuty zażalenia, pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Merytoryczna ocena decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2010r., może mieć bowiem miejsce wyłącznie w ramach wszczętego postępowania administracyjnego.

Natomiast podnoszona kwestia samowolnego prowadzenia robót budowlanych należy do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.

T. G. Z. G. wnieśli skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. Zarzucili, że postanowienie zostało nieprawidłowo wydane w oparciu o art. 61a § 1 Kpa.

Wskazali na szereg wadliwości związanych z wdanymi przez organ architektoniczno-budowlany na rzecz inwestora decyzjami o pozwoleniu budowlany, wadliwe dokonanymi zgłoszeniami oraz samowolami budowlanymi na działce nr [...].

Wywodzili, że wadliwe ustalenie przez organ stanu faktycznego dotyczącego zagospodarowania działki nr [...] skutkowało zastosowaniem nieprawidłowej normy prawnej.

Organ twierdził, że pozwolenia na budowę biegalni dla koni i budynku gospodarczego dotyczą odrębnych zamierzeń budowlanych. Nie można się zgodzić z takim stanowiskiem.

Tymczasem wbrew ustaleniom miejscowego planu, inwestor zrealizował na działce nr [...] zespoł funkcjonalnie powiązanych obiektów służących do prowadzenia stadniny koni. Inwestycja powoduje uciążliwości i jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu.

Skarżący twierdzili, że mają przymiot strony w odniesieniu do pozwolenia na budowę całego zamierzenia budowlanego zrealizowanego na przedmiotowej działce w myśl art. 33 ust. 1 Prawo budowlane.

Zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie przyjął, że T. G. posiadając współwłasność w nieruchomościach nr [...] i [...], nie jest ich właścicielką, a jako współwłaścicielce nie przysługuje jej przymiot strony.

Wskazali, że istnieje zakaz zwężającej interpretacji przepisów umożliwiających wszczęcie postępowania, oraz rozszerzająca wykładnia przepisów uzasadniających istnienie interesu prawnego. Ewentualne wątpliwości w przedmiocie jego obecności w konkretnym postępowaniu powinny być rozstrzygane na rzecz występowania interesu prawnego po stronie jednostki chcącej być uczestnikiem danego postępowania administracyjnego.

Powoływali się na liczne postępowania toczące się przed organami nadzoru budowlanego oraz sądem administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skargę należało oddalić.

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie należało zastosować art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Należy bowiem przypomnieć , że stosownie do art. 28 Kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06).

W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane który, jako przepis szczególny względem art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Niewątpliwie T. i Z. G. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2010r.

Z. G. wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania prawa własności działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] w [...] (księga wieczysta nr [...]), a także z tytułu posiadania prawa własności działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], w obrębie [...] w [...] (księga wieczysta nr [...]), które powstały z działki nr ew. [...].

Mimo twierdzeń T. G. z akt sprawy wynika, że nie jest ona współwłaścicielką działek nr ew. [...] i [...] (księga wieczysta nr [...]), ani innej działki znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Analiza projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu) wykazała, iż przedmiotowa inwestycja usytuowana na działce nr ew. [...], nie wprowadza ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu ww. działek skarżącego nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...].

Z opisu do projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje częściową rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego a następnie jego rozbudowę. Projekt określa wymiary planowanego budynku na: 8,00 m x 11,00 m oraz wysokość 6,48 (w kalenicy).

Dokumentacja techniczna zatwierdzona kwestionowaną decyzją wskazuje, że pomiędzy działką inwestycyjną a działkami skarżącego nr ew. [...] i [...], usytuowanymi na zachód od przedmiotowej inwestycji, znajduje się droga (ul. [...]). Natomiast działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] sąsiadują bezpośrednio od strony południowej z działką inwestycyjną.

Sporny budynek znajduje się w odległości ok. 25 m od granicy z najbliżej położonymi działkami wnioskodawcy nr ew. [...],[...].

Uwzględniając rozmiary i charakter inwestycji, jak również jej odległość od nieruchomości skarżącego prawidłowo organ uznał, że nie powoduje ona ograniczenia zabudowy na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...], w szczególności ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczącego sytuowania budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną, oraz warunków wynikających z § 13, § 57 oraz § 60 ww. rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1 ww. rozporządzenia, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego, § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia dotyczącego sytuowania miejsc postojowych.

Kwestionowana inwestycja nie oddziałuje na środowisko, w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397), nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 200lr. Prawo 2009r., wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 - tekst jedn.), nie emituje pól elektromagnetycznych (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. 2003 Nr 192, poz. 1883) ) nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.)

Brak było podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Nie ma prawnego znaczenia okoliczność, że kwestionowane zamierzenie budowlane na przedmiotowej działce, wchodzi w skład przedsiębiorstwa służącego hodowli koni (stadnina koni), użytkowanego jako ośrodek sportu i rekreacji.

Postanowienie dotyczyło bowiem odmowy wszczęcia postępowania w stosunku do decyzji zezwalającej na budowę wyłącznie budynku gospodarczego i tylko w takim zakresie dokonywana była ocena interesu prawnego wnioskodawców.

Zainteresowanie T. i Z. G. sposobem funkcjonowania całej nieruchomości o powierzchni 2, 5 ha świadczy o posiadaniu przez nich interesu faktycznego, który nie może być podstawą do przyznania im statusu strony w omawianym przypadku.

Mając na uwadze powyższą argumentację i to, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).