Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1842/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. dotyczącej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]o nieodpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w L. przy ul. G. [...] w prawo własności oraz decyzji Wojewody z dnia [...]stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję Wojewody D. z dnia [...]stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]. Odpis tej decyzji doręczono m. in. odwołującym się K.T. oraz G. i A. S. z pouczeniem o możności wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze z dnia [...]K. T. nie zaznaczył, że zaskarża opisaną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, natomiast wniósł o przyznanie mu zwrotu kosztów poniesionych na opłaty wieczystoksięgowe w następstwie uzyskanego na mocy decyzji Prezydenta przekształcenia. następnie uchylonej decyzją Wojewody.

Dokonując oceny przedmiotu zaskarżenia według treści skargi, przewodniczący NSA w Warszawie zarządził przekazanie sprawy według właściwości do Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu. Zarządzeniem z dnia [...] skarżący został bezskutecznie wezwany do uzupełnienia skargi przez nadesłanie kopii zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wyjaśnił, że możność zaskarżenia do sądu dotyczyć może jedynie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, nie zaś wydanej w pierwszej instancji decyzji Wojewody D. z dnia [...]. Podał jednocześnie, że na decyzję organu odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. i A. S. i sprawa ta jest w toku pod sygn. akt I SA 1906/03. W związku z tym skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy przedmiotem skargi była decyzja organu odwoławczego, lecz pomimo doręczenia zarządzenia w dniu [...] skarżący nie uzupełnił skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, w tym decyzje administracyjne, zaś w ramach przyznanej kompetencji sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję może orzec o jej uchyleniu bądź stwierdzić jej nieważność albo stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa (art. 4 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, dalej w skrócie p.s.a.).

Sąd administracyjny nie był zatem właściwy do przyznania skarżącemu zwrotu kosztów wydatkowanych w postępowaniu wieczystoksięgowym dla realizacji decyzji uznanej następnie za nieważny.

Skarżący nie mógł ponadto wnosić skutecznie o "anulowanie decyzji Wojewody" uprzednio zaskarżonej przez siebie do organu odwoławczego, który utrzymał ją w mocy, bowiem zgodnie z art. 52 § 1 p.s.a. zaskarżeniu podlega jedynie decyzja organu odwoławczego. Dopiero zaskarżenie tej decyzji umożliwia objęcie kontrolą sądową legalności wszelkich aktów podjętych w granicach sprawy (art. 134 § 1 i art. 135 p.s.a.). Sąd nie orzeka z urzędu, lecz na skutek skargi i nie jest władny do określenia przedmiotu zaskarżenia w zastępstwie skarżącego. Z treści skargi nie wynikało, aby zaskarżona została decyzja organu odwoławczego, zaś przewodniczący bezskutecznie wezwał skarżącego do wskazania zaskarżonej decyzji i oznaczenia organu, którego skarga dotyczy (art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.s.a.). W sposób pośredni przedmiot rozpoznania w nin. sprawie wyznaczony został ponadto zarządzeniem przewodniczącego NSA w Warszawie o przekazaniu sprawy, czego skarżący również nie kwestionował. Wymaga wskazania, że o ile skarżący byłby zainteresowany zaskarżeniem decyzji organu odwoławczego, to może zrealizować swój zamiar jako uczestnik na prawach strony w sprawie toczącej się na skutek skargi G. i A. S. (ar. 33 § 1 p.s.a., por. art. 51 i art. 111 § 1 p.s.a.). W tym stanie sprawy zbędne było rozważanie związku pomiędzy art. 58 § 1 pkt 4 p.s.a. a art. 111 § 1 i art. 51 p.s.a., czy zatem dopuszczalne było w ogóle prowadzenie nin. sprawy z uwagi na toczące się postępowanie przed innym sądem, w którym decyzja organu odwoławczego podlega kontroli, ze skutkiem również w odniesieniu do skarżącego. Natomiast mając na uwadze art. 58 § 1 pkt 1 (postulowane orzekanie o zwrotu kosztów), art. 58 § 1 pkt 3 (brak precyzyjnego wskazania zaskarżonej decyzji i organu) oraz art. 58 § 1 pkt 6 (gdyby zgodnie z treścią skargi dotyczyła ona decyzji organu pierwszej instancji) p.s.a. należało orzec jak na wstępie.