Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 277/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 134
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 240 § 1 pkt 8, art. 243
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę.


UZASADNIENIE

R.S., reprezentowany przez radcę prawnego M.W., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. od dochodów nieznaudujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Zaskarżona decyzja została wydana, na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Wnioskami z dni [...] września 2013 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) R.S. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2002 r. nr [...]. Jednocześnie wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i umorzenie postępowania w sprawie.

Uzasadniając wniosek skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09. Wskazał, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest obarczony poważnymi wadami legislacyjnymi dotyczącymi jego konstrukcji i treści nie spełniając nawet zwykłego standardu poprawności legislacyjnej. W ocenie skarżącego przepis ten nie może być podstawą do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe.

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia skarżącemu wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie 22.228 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 36.303,75 zł.

Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2003 r.

W motywach uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. SK 18/09 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. Organ zauważył, że materialnoprawną podstawę decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2003 r. stanowił m.in. przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie została zatem spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Organ podkreślił, że działania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w zakresie stosowania art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można rozciągnąć na inny okres, niż to wynika z treści ww. wyroku, a w szczególności na okres przed 1 stycznia 1998 r.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 245 § 1 pkt 2, art. 187 § 1 i § 3 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, materialnoprawnej podstawy decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. nie stanowił przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997r., lecz w brzmieniu zakwestionowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. Nadto zaznaczył, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 roku do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz w okresie poprzedzającym miały podobne brzmienie i ten sam sens. W ocenie skarżącego oznacza to, że przepis ten obarczony był tymi samymi wadami konstrukcyjnymi co przepis w zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny brzmieniu.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że działania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. w zakresie stosowania art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można rozciągnąć na inny okres, niż to wynika z jego treści, a w szczególności na okres przed 1 stycznia 1998 r. Podkreślił, że niezgodność z Konstytucją ww. przepisu została odniesiona do jego brzmienia w ściśle określonym przedziale czasowym, bez względu na obowiązującą w danym roku treść art. 20 ust. 3 ww. ustawy podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej przepis art. 20 ust. 3 w stanie prawnym obejmującym 1997 r. nie został przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowany, a tym samym stanowi podstawę do wydania objętej wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. (również z dnia [...] września i [...] września 2013 r.) decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r. oraz decyzji ją poprzedzającej.

Organ odwoławczy podkreślił, że uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego służy w szczególności przedstawieniu argumentacji i wyjaśnieniu powodów podjęcia zapadłego rozstrzygnięcia. Nie stanowi natomiast rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia sama w sobie nie wywołuje skutków prawnych. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku, w szczególności odnoszących się do brzmienia art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na przestrzeni lat, nie należy wywodzić skutków w sposób sprzeczny z samym wyrokiem. W ocenie organu odwoławczego nie mogą one modyfikować (np. rozszerzać) wydanego przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia. Wobec tego bez znaczenia pozostaje okoliczność brzmienia art. 20 ust. 3 ww. ustawy podatkowej w poszczególnych latach. Mimo podobieństw konstrukcyjnych pomiędzy zasadami opodatkowania wynikającymi z art. 20 ust. 3 ww. ustawy podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. i w brzmieniu nadanym nowelizacją obowiązującym po tym dniu, na które wskazywał sam Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., bądź też w brzmieniu obowiązującym w okresie przed 1 stycznia 1998 r. nie zachodziła żadna z przesłanek uzasadniająca uznanie przepisu w brzmieniu późniejszym, czy też wcześniejszym za nieobowiązujący, czy to na mocy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, czy też z innych przyczyn.

Powyższą decyzję R.S., w ustawowym terminie, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 245 § 1 pkt 2, art. 187 § 1 i 3 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2013 r.

Uzasadniając skargę podniósł, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, materialnoprawnej podstawy decyzji ostatecznej Izby Skarbowej nie stanowił (choć powinien był stanowić) przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r., lecz w brzmieniu zakwestionowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. wskazując, że wynika to z treści tej decyzji.

Skarżący zaznaczył, że w przedmiotowej decyzji oraz w decyzjach dotyczących kolejnych lat 1998 i 1999 Izba Skarbowa stosowała przepis w zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny brzmieniu, które było aktualne w czasie prowadzenia postępowania w obu instancjach i wydania decyzji.

Podkreślił również, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz w brzmieniu poprzedzającym obarczony był tymi samymi wadami konstrukcyjnymi co przepis w zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny brzmieniu.

W dopowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze. Po raz kolejny podkreślił, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. nie stanowił (choć powinien) materialnoprawnej podstawy decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. lecz w brzmieniu zakwestionowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z regulacją art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.- powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd obowiązany jest wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a)-c) P.p.s.a.) lub też w razie stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu w badanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek pozwalających na uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaznaczyć należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą bądź wystąpiły szczególne zdarzenia mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, wyliczone wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Wymieniony przepis stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, określonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Jest to zasada służąca ochronie ogólnego porządku prawnego, chroniąc również przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Z tego powodu odstąpienie od zasady trwałości decyzji podatkowej może nastąpić w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 407/13 i WSA w Szczecinie z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 145/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać również trzeba, że postępowanie zmierzające do podjęcia nowego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej ostateczną decyzją podatkową składa się z dwóch faz. W pierwszym etapie rozpatrzeniu podlega kwestia dopuszczalności wdrożenia trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 Ordynacji podatkowej. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3). Wydanie wskazanego postanowienia jest równoznaczne z rozpoczęciem drugiego etapu, w którym organ, zgodnie z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, ustala przede wszystkim, czy w sprawie istotnie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 tej ustawy podstaw wznowienia postępowania. W razie pozytywnego wyniku tych czynności organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2010, s. 996-999).

Po myśli art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

Wznowienie postępowania przewidziane wyżej wymienionymi przepisami jest zatem szczególną instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpatrzenia danej sprawy na podstawie zmienionego stanu prawnego, ukształtowanego w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jest to sytuacja wyjątkowa, w której mimo prawidłowo przeprowadzonego postępowania i wydania decyzji na podstawie obowiązującego w chwili orzekania przepisu decyzja okazała się wadliwa.

W rozpoznawanej sprawie R.S. jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazał art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.

Skarżący domagał się uwzględnienia treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. , sygn. SK 18/09, w którym Trybunał m.in. stwierdził, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał, że możliwość prowadzenia postępowań w sprawie podatku od dochodów nieujawnionych na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. ustanie z chwilą ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw (pkt 8 uzasadnienia wyroku TK).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszej sprawie nie zaistniała jednak podstawa do wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, gdyż skarżący powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które nie dotyczyło przepisu będącego podstawą wydania w 2003 r. decyzji ostatecznej.

Wskazać należy, że decyzja ostateczna Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003 r., której uchylenia we wznowionym postępowaniu żąda skarżący została wydana w przedmiocie ustalenia skarżącemu wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Zatem materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowił art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujący w 1997 r.

W ocenie skarżącego okoliczność powołania przez organy w uzasadnieniu ww. decyzji treści tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, tj. w 2003 r. powoduje, że decyzja została wydana na podstawie przepisu o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny.

Z taką interpretacją skarżącego jednak nie sposób się zgodzić, bowiem stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lipca 2013 r. o sygn. SK 18/09, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z Konstytucją, powoduje odpadnięcie podstawy prawnej do prowadzenia postępowań podatkowych i określania podstawy opodatkowania w zakresie nieujawnionych źródeł przychodów jedynie za ten okres.

W ocenie Sądu przytoczenie przez organ w treści decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w nieprawidłowym brzmieniu nie spełnia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, gdyż Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował tej podstawy prawnej obowiązującej do końca 1997 r. Ponadto tego rodzaju naruszenie w przypadku skargi wniesionej w normalnym trybie postępowania, na wydaną przez organ odwoławczy decyzję nie stanowiło by także podstawy do uwzględnienia skargi z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) P.p.s.a., albowiem naruszenie prawa materialnego w tym przypadku polegające na zacytowaniu w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nieprawidłowego brzmienia art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wskazać należy, co też słusznie zauważył skarżący, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujący od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. oraz w okresie poprzedzającym miały podobne brzmienie i ten sam sens. Zatem powołanie przez organ przepisu, którego treść nieznacznie odbiegała do tej obowiązującej w 1997 r. nie miało wpływu na określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Na marginesie zaznaczyć należy, że gdyby organ ponownie miał określić skarżącemu wysokość przedmiotowego zobowiązania za 1997 r. i tak obowiązany by był orzekać na podstawie 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nieobjęty zakresem stwierdzonej niekonstytucyjności, przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 1997 r., nadal bowiem pozostaje w mocy i ma zastosowanie do stanów faktycznych innych niż objęte normą prawną uznaną za niezgodną z Konstytucją.

Treści art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej nie można interpretować w ten sposób, że będzie stanowić przesłankę wznowienia postępowania także w przypadku, gdy podstawę wydania decyzji stanowił przepis o analogicznej treści, co zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny. Możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, podlega ścisłej wykładni i nie może być interpretowana w sposób rozszerzający (por. wyroki NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt. I GSK 83/11oraz z dnia 2 grudnia 2004 r., FSK 429/04).

Za niewątpliwy należy uznać fakt, że aby decyzja podjęta przez organ odpowiadała wymogom legalizmu, musi on posiadać ustawowo określoną kompetencję do działania w danym zakresie. Ponadto obowiązek działania organów podatkowych na podstawie obowiązujących przepisów prawa nakazuje stosowanie wszystkich przepisów, które korzystają z domniemania konstytucyjności. Tylko w przypadku, zakwestionowania przez Trybunał Konstytucyjny konkretnego przepisu prawa, organy podatkowe są zwolnione z obowiązku jego stosowania. W konkluzji należy zauważyć, że skoro stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego niezgodność art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowiła przesłanki wznowieniowej, to brak było podstaw do rozpatrzenia sprawy co do istoty, z uwzględnieniem zawartych w uzasadnieniu Trybunału rozważań dotyczących wadliwości zasad opodatkowania dochodu z nieujawnionych źródeł. Tym samym organ odmawiając uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. nie naruszył przepisu art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu chybiony jest również zarzut jakoby Dyrektor Izby Skarbowej naruszył art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wystarczający sposób organ wyjaśnił i wskazał podstawę faktyczną i prawną decyzji. Podobnie usprawiedliwienia nie znalazł zarzut naruszenia przez organ art. 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy zaś fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu a fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie, należy mieć bowiem na uwadze, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszła któraś z wyjątkowych okoliczności wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej wskazana we wniosku strony, a to organ w niniejszej sprawie uczynił.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.