Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 42/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 659
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność [...] Inspektora Nadzoru [...] Powiatu [...] w T. w przedmiocie rozbudowy garażu bez wymaganej zgody organu 1. zobowiązuje [...] Inspektora Nadzoru [...] Powiatu [...] w T. do rozpoznania wniosku skarżącego T. K. z dnia [...] lutego 2016 r., w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia temu organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że [...] Inspektor Nadzoru [...] Powiatu [...] w T. dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, 3. stwierdza, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 4. przyznaje od [...] Inspektora Nadzoru [...] Powiatu [...] w T. na rzecz T. K. sumę pieniężną w kwocie [...]([...]) złotych, 5. wymierza [...] Inspektorowi Nadzoru [...] Powiatu [...] w T. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych, 6. oddala skargę w pozostałej części, 7. zasądza od [...] Inspektora Nadzoru [...] Powiatu [...] w T. na rzecz T. K. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T. K. (zwany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (dalej "PINB"), wnosząc o:

- zobowiązanie ww. organu do załatwienia sprawy dotyczącej rozbudowy garażu na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w T., bez wymaganej zgody organu architektoniczno-budowlanego (znak [...]) w terminie miesiąca od dnia doręczenia temu organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, przy czym miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...]zł,

- zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania,

- przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z załączonych do skargi dokumentów w postaci zażalenia skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz pocztowego dowodu doręczenia zażalenia skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r., na okoliczność wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, daty doręczenia zażalenia skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r.,

- rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ [...] marca 2016 r. zawiadomił strony, w tym skarżącego, o wszczęciu postępowania w sprawie rozbudowy garażu bez wymaganej zgody organu architektoniczno-budowlanego. Jak wskazał, od tego czasu organ nie załatwił sprawy ani nie poinformował skarżącego o przyczynach zwłoki i nie wskazał nowego terminu. Skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., doręczonym [...] maja 2019 r., złożył zażalenie, zarzucając bezczynność organowi, przy czym pomimo jego wniesienia organ nie załatwił sprawy ani nie poinformował o terminie jej załatwienia. W ocenie skarżącego zarzucana bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wskazany stan rzeczy trwa od 3 lat. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania przejawia się, jak wskazał skarżący, w tym, że organ przez ponad 3 lata nie dokonał niezbędnych czynności do załatwienia sprawy, przy czym nie stanowi takiej czynności wystąpienie organu o treść planu miejscowego dla powyższej nieruchomości, biorąc pod uwagę, że akt ten jest przepisem prawa obowiązującego powszechnie. Argumentując wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej skarżący wskazał na wyrok wydany w innej sprawie, w którym zasądzono kwotę [...]zł przy stwierdzonej pięciomiesięcznej zwłoce organu w załatwieniu sprawy, a więc z racji na trzyletni okres zwłoki suma [...] – po [...] zł za każdy miesiąc – jest w jego ocenie zasadna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie [...] lutego 2016 r. przeprowadził czynności kontrolne, podczas których ustalono, że na terenie wskazanej w skardze posesji znajduje się dom jednorodzinny z częścią podpiwniczoną, budynek gospodarczy o wymiarach 4m x 3m i wiata o wymiarach 2m x 3m, przy czym właściciel nie okazał pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia robót na pobudowany budynek gospodarczy, wiatę oraz przedłużenie garażu. Organ podniósł, że w sprawie podjęto czynności związane ze zgromadzeniem materiału dowodowego i ustalenia przepisów prawa materialnego, o czym świadczą dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Wskazał, że wpływ na termin załatwienia sprawy miały rotacje pracowników urzędu obsługującego organ, oddelegowanie pracowników inspektoratu do wyznaczonych powiatów dotkniętych skutkami nawałnicy z 2017 r. oraz wykonywanie przez nich czynności kontrolnych obiektów, w których prowadzone były tzw. escape roomy, co związane było z pożarem z 4 stycznia 2019 r. w Koszalinie. Organ podniósł, że sprawa, w której zarzuca mu się bezczynność, jest skomplikowana pod względem dowodowym i sam czas jej trwania nie może świadczyć o zaistniałej przewłoce organu. Organ za bezzasadny uznał nadto wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, wskazując, że skarżący nie wykazał krzywdy wywołanej zarzucaną bezczynnością lub przewlekłością postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności, i czy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w przewidzianym prawem terminie. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a., który w § 1 określa, że sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1);

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2);

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).

Po myśli art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Ustawową definicję pojęcia przewlekłości postępowania wprowadziła do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), określając ten stan jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Zauważyć przy tym należy, że w przywołanej wyżej ustawie, dokonano wyraźnego rozdzielenia pojęcia ,,bezczynności" organu od ,,przewlekłego prowadzenia postępowania" przez organ, ustanawiając oddzielne definicje legalne tych pojęć. Bezczynność zdefiniowano jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych. Bezczynność stwierdzana jest zatem na podstawie kryterium sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość zaś według kryterium ocennego. W postępowaniu dotyczącym przewlekłości ocenić należy, czy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy. Ze względu na obowiązujące w postępowaniu administracyjnym terminy załatwiania spraw administracyjnych (kodeksowe i określone w przepisach szczególnych) przewlekłości postępowania nie należy utożsamiać z niezałatwieniem sprawy w terminie, to bowiem wyczerpuje znamiona bezczynności (vide: A. Wróbel, Komentarz do art. 37 k.p.a., baza Lex, stan prawny: 1 marca 2018). Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy będzie można mu skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzenia czynności pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwało dłużej niż to jest konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

O przewlekłości postępowania przed organem administracji można zatem mówić, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony. Podobnie przewlekłość postępowania zdefiniował Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, że z przewlekłością postępowania, która narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10 – dostępne na stronie http//orzeczenia. nsa.gov.pl – baza CBOSA). Pogląd ten pomimo, że sformułowany przed wejściem w życie opisanej wyżej nowelizacji k.p.a. bezsprzecznie zachowuje aktualność także w obecnym stanie prawnym.

Przedmiotem postępowania ze skargi na przewlekłość jest zatem kontrola toku i poprawności czynności organu, ich natężenia oraz koncentracji materiału dowodowego, przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej poglądów.

W ocenie Sądu wynikający z akt sprawy przebieg objętego niniejszą kontrolą sądową postępowania wskazuje, że istnieją uzasadnione podstawy do postawienia organowi zarzutu przewlekłości postępowania w przedstawionym wyżej rozumieniu.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, bezczynności i przewlekłości prowadzonego postępowania, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie ponaglenia. Powyższy środek zaskarżenia wynika z art. 37 § 1 k.p.a., w myśl którego stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność) oraz kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania. Podkreślenia wymaga, że środek ten strona była uprawniona złożyć do dnia 31 maja 2017 r., jak stanowił o tym przepis art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Natomiast po tej dacie wymaganym środkiem zaskarżenia stało się – w miejsce zażalenia – ponaglenie. Jakkolwiek zgodnie z art. 16 tej ustawy do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (Kodeksu postępowania administracyjnego. – przyp. Sądu), w brzmieniu dotychczasowym (...), to jednak przepis art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej wprowadził obowiązek stosowania m.in. art. 52 i art. 53 p.p.s.a. – przepisów warunkujących dopuszczalność skargi - w brzmieniu nowym do aktów i czynności organów dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Skoro więc przedmiotem skargi strony nie jest ani akt, ani czynność organu, lecz jego bezczynność, to wymaganym środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., który został złożony po dniu 1 czerwca 2017 r. winien był być środek w postaci ponaglenia - który składa się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie - a nie zażalenia. Fakt złożenia – w miejsce ponaglenia - zażalenia i to bezpośrednio do organu administracji publicznej wyższego stopnia, jak przewidywał to art. 37§ 1 k.p.a., sprzed ww. nowelizacji, nie stanowi jednak uchybienia, które winno było skutkować uznaniem braku wyczerpania trybu z art. 53 § 2b p.p.s.a. Wynika to z okoliczności, że o charakterze pisma procesowego strony nie decyduje ani jego nazwa, ani też powołanie przez nią takiej, czy innej podstawy prawnej, lecz jego treść. Z treści zaś pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r., zatytułowanego: "zażalenie na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania", wynikało, że jego istotą jest osiągnięcie tych samych celów, które uzyskuje się wskutek złożenia ponaglenia. Fakt natomiast złożenia omawianego środka zaskarżenia niewłaściwemu organowi, nie ma znaczenia w kontekście wynikającego z art. 65 § 1 k.p.a., obowiązku organu badania swojej właściwości z urzędu i przekazania podania strony organowi właściwemu. Dlatego tez należało uznać, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia został spełniony i w związku z tym możliwe było merytoryczne rozpatrzenie wniesionej skargi.

Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza następujące terminy załatwienia sprawy: "bez zbędnej zwłoki" (art. 35 § 1 k.p.a.), "niezwłocznie" (§ 2 tego artykułu), gdy sprawa może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, "w ciągu miesiąca", jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego (§ 3 zd. pierwsze tego artykułu), "nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania" (§ 3 zd. drugie ww. artykułu), gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, zaś w postępowaniu odwoławczym – "w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania" (§ 3 zd. ostatnie). Do terminów określonych powyżej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.).

Zdaniem składu orzekającego przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości i ma na celu wymuszenie na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. Bez znaczenia jest natomiast przyczyna niezałatwienia sprawy, w tym twierdzenia organu o usprawiedliwionej czy nieusprawiedliwionej bierności. Swej bezczynności organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów czy też środków wynikającymi z dużej liczby spraw czy też środków pieniężnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a. albowiem przekroczył ustawowy termin na załatwienie sprawy. Bezsporną okolicznością jest, że wszczęcie postępowania nastąpiło [...] lutego 2016 r. (wpływ do PINB) i do chwili orzekania przez Sąd nie zostało ono zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem. Zdaniem Sądu okres ponad trzech i pół roku stanowi znaczną zwłokę w załatwieniu sprawy, zwłaszcza, że z jej akt nie wynika, by sprawa ewentualnej samowoli budowlanej na przedmiotowej nieruchomości była sprawą szczególnie skomplikowaną, a ustalenie stanu faktycznego pozwalającego na jej rozstrzygnięcie szczególnie utrudnione. Przeciwnie, z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarówno strony postępowania, jak i organ zaangażowany w sprawę (Prezydent M. T.), aktywnie brały udział w postępowaniu, udzielając wyjaśnień i dostarczając materiałów żądanych przez organ prowadzący postępowanie. Wytknąć należy organowi, że w toku prowadzonego postępowania, przez wskazany ponad 3-letni okres, ani razu nie poinformował stron o przyczynach zwłoki i o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, czym rażąco naruszył art. 36 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu powyższe okoliczności jako naganne i godzące w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), należy zakwalifikować jako świadczące o rażącym naruszeniu prawa przez organ.

Należy stwierdzić, że w sprawie zaistniały niczym nieuzasadnione okresy bezczynności w podejmowaniu czynności procesowych, które obejmują okres od dnia [...] lutego 2016 r. - wpływ wniosku skarżącego do PINB, w którym zwrócił się o przywrócenie stanu prawnego przy nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] odnośnie obiektów pobudowanych z tyłu domu oraz tarasu od strony fasady domu łącznie z rozbudową garażu, do dnia [...] maja 2019 r., tj. wpływu do organu zażalenia skarżącego na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.

W szczególności bezczynność ujawniła się w okresach:

1/ od [...] lutego 2016 r., tj. oględzin nieruchomości przy ul. [...] w T.; do [...] marca 2016 r., tj. wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania w ww. sprawie (22 dni bezczynności);

2/ od [...] marca 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r., tj. zwrócenia się przez organ do Urzędu M. w T. o materiały geodezyjne (26 dni bezczynności);

3/ od [...] czerwca 2016 r., tj. wpływu odpowiedzi Prezydenta M. T. z dnia [...].05.2016 r. o braku planu miejscowego co do obszaru ul. [...] do [...] lipca 2016 r. tj. zwrócenia się przez organ do Urzędu M. T. o informację, czy zostało wydane pozwolenie na budowę dla analizowanych obiektów budowlanych (32 dni bezczynności);

4/ od [...] lipca 2016 r., tj. wpływu odpowiedzi Prezydenta M. T. informującej o braku wydania pozwolenia na budowę do [...] sierpnia 2016 r., tj. zwrócenia się organu do Urzędu M. T. o informację w przedmiocie zapisów na mapie (19 dni bezczynności);

5/ od [...] września 2016 r., tj. wpływu odpowiedzi Dyrektora Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu M. T., wyjaśniającej zapisy na mapie do dnia [...] września 2018 r., tj. czynności kontrolnych dokonanych na nieruchomości przy ul. [...] w T. (2 lata i 25 dni bezczynności);

6/ od [...] października 2018 r., tj. wpływu pisma strony wraz z załącznikami do [...] kwietnia 2019 r., tj. zwrócenia się organu do Urzędu M. T. o wypis i wyrys z planu miejscowego (182 dni bezczynności).

Mając na uwadze powyższe, analizując celowość podejmowanych czynności procesowych przez organ, należy stwierdzić, że w okresie od wszczęcia postępowania do złożenia zażalenia na bezczynność, doszło do przewlekłości postępowania.

Odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę należy stwierdzić, że nie może stanowić usprawiedliwienia dla organu powoływanie się na niewystarczające zasoby kadrowe, techniczne, czy organizacyjne. Na organie ciąży obowiązek dostosowanie do skali i liczby spraw obsady kadrowej i takie zorganizowanie pracy, aby zapewnić terminową realizację zadań. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji za błędy w funkcjonowaniu i organizacji urzędu administracji państwowej.

Wobec tego, że sprawa żądania zawartego we wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2016 r., nie została załatwiona i na dzień rozpoznania sprawy przez Sąd stwierdzona bezczynność nie ustała, koniecznym stało się zobowiązanie organu do załatwienia ww. wniosku skarżącego, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność i przewlekłość postępowania miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co wynika ze stwierdzonych długich okresów braku podejmowania przez organ czynności procesowych. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894), co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Mając również na uwadze powyższe okoliczności sprawy Sąd uwzględnił żądanie skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej do wysokości [...] zł, uznając ją za adekwatną do zadośćuczynienia za ignorowanie jego uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy, oddalając jego żądanie co do wyższej kwoty żądanej sumy. W ocenie Sądu przyznana kwota w wystarczającym stopniu rekompensuje negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia postępowania, a ze skargi nie wynika by uzasadniona była konieczność rekompensacji tych przeżyć dochodzoną kwotą.

Sąd uznał również, że zaszły przesłanki wymierzenia z urzędu organowi grzywny, w wysokości [...] złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymierzona organowi grzywna w ocenie Sądu, będzie pełniła funkcję prewencyjną i powinna przeciwdziałać bezczynności organu prowadzącego postępowanie. Realne zagrożenie sankcją powinno przede wszystkim zdyscyplinować organ i doprowadzić do zakończenia postępowania. Wymierzona organowi grzywna powinna także przywrócić zaufanie skarżącego do organów władzy publicznej i skłonić organ do sprawnego i efektywnego prowadzenia każdego postępowania administracyjnego.

O kosztach postępowania (wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego - [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - [...] zł, wpis – [...] zł), orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).