Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 52/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art.249a w zw. z art. 239 par. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 254 par. 1 i art. 262 oraz art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie wniesienia skargi J.N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów postanawia 1. przyznać J.N. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

J.N. wnioskiem z dnia 31 października 2018 r. (data wpływu do tut. Sądu) złożonym na urzędowym formularzu PPF, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie wniesienia skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podał, że nie jest w stanie samodzielnie dochodzić praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Zaznaczył, że jest osobą samotną w podeszłym wieku (89 lat). Posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu o powierzchni 50 m2 oraz na współwłasność z zięciem samochód osobowy [...] z 2006 r. Jego jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w kwocie 1.900 zł. Do stałych miesięcznych zobowiązań i wydatków zaliczył czynsz za mieszkanie – 360 zł, opłaty za: leki – 400 zł, media i telefon komórkowy – 200 zł, żywność – 500 zł, ubezpieczenie za samochód – około 42 zł. Oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności i przedmiotów wartościowych.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.

Natomiast art. 262 P.p.s.a. stanowi, że przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Stosownie zaś do treści art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika ze złożonego wniosku skarżący jest osobą schorowaną (choroba [...]), samotną i w podeszłym wieku. Jedynym jego źródłem utrzymania jest emerytura w kwocie 1.900 zł. Skarżący jako stałe miesięczne koszty wskazał czynsz – 360 zł, opłaty za: leki – 400 zł, media i telefon komórkowy – 200 zł, żywność – 500 zł, ubezpieczenie za samochód – około 42 zł, co stanowi średnio ponad 1.500 zł. Z powyższego zatem wynika, że uzyskiwane przez skarżącego środki finansowe w większości są przeznaczane na bieżące zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto skarżący nie posiada żadnych oszczędności.

W ocenie referendarza sądowego, mając na względzie informacje i dane wykazane w formularzu PPF należy uznać, że w przypadku skarżącego zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy. Biorąc bowiem pod uwagę podeszły wiek skarżącego, a także trudną sytuację finansową i zdrowotną należy stwierdzić, że nie jest stanie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym.

Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 i art. 262 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.