Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 674/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej
article: art. 145,  art. 145a,  art. 146  par. 2,  art. 147-152,  art. 154  par. 2,  art. 155,  art. 159,  art. 161-163,  art. 28,  art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 212  ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Mirosław Gdesz Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. R., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] potwierdzającej uprawnienie T. R. do otrzymania ekwiwalentu z tytułu pozostawienia przez jej ojca W. R. w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. zabudowanej nieruchomości w miejscowości L. w województwie [...].

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. stwierdził, że T. R. posiada uprawnienie do otrzymania ekwiwalentu z tytułu pozostawienia przez jej ojca W. R. zabudowanej nieruchomości o powierzchni [...] ha w miejscowości L. w województwie [...], określając wartość pozostawionej nieruchomości na kwotę [...] zł. W dniu [...] grudnia 2008 r. T. R. złożyła wniosek o ujawnienie w rejestrze wojewódzkim przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K. o posiadaniu przez nią uprawnienia do otrzymania ekwiwalentu. Wojewoda [...] pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. zawiadomił stronę postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. Ponadto wezwał T. R. do dostarczenia dokumentów dotyczących nabycia przez nią uprawnień po bracie T. R. bądź złożonego przez niego oświadczenia o wskazaniu jej jako osoby uprawnionej. Organ zauważył przy tym, że z protokołu rozprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w K. z dnia [...] sierpnia 2001 r. dotyczącej sprawy spadkowej po M. R., w której uczestniczyła T. R. i T. R. nie wynika, aby T. R. wskazał T. R. jako osobę uprawnioną do prawa do rekompensaty z tytułu zostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W. R. Oświadczeniem z dnia [...] maja 2009 r. T. R. wskazał T. R. jako jedyną uprawnioną do ekwiwalentu za pozostawioną przez W. R. mienie. Ponadto z oświadczenia tego wynika również, że w Urzędzie Miejskim w K. w listopadzie 2001 r. T. R. złożył oświadczenie podobnej treści. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. potwierdzającej uprawnienie T. R. do otrzymania ekwiwalentu z tytułu pozostawienia mienia przez W. R. Wojewoda stwierdził, że w dniu wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. osobami uprawnionymi do ekwiwalentu za opisaną nieruchomość byli T. R. i T. R. po 1/2 części każde z nich. Mimo tego decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. stwierdza posiadanie uprawnień do przedmiotowego ekwiwalentu w całości przez T. R., czym organ ten rażąco naruszył przepisy prawa.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem T. R. złożyła odwołanie.

Po jego rozpatrzeniu organ nadzoru stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska Minister wyjaśnił, że M. R. pismem z dnia [...] lutego 1990 r., skierowanym do Prezydenta Miasta K., wniosła o przyznanie ekwiwalentu za mienie pozostawione przez jej ojca W. R. na byłych terenach Polski. Z postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] listopada 1985 r. sygn. akt [...] wynika, że spadek po W. R. nabyli jego żona M. R. oraz dzieci: T. K. i T. R. po 1/3 części każdy. Zgodnie z oświadczeniem z dnia [...] lipca 1986 r. T. K. i T. R. przekazali na rzecz M. R. swoje uprawnienia do zaliczenia wartości mienia nieruchomego pozostawionego w [...] wypływające z praw spadkowych po zmarłym W. R. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia [....] grudnia 2001 r. sygn. akt [...] uzupełniając własne postanowienie z dnia [...] listopada 1985 r. wydane w sprawie [...] orzekł, że wchodzący w skład spadku po W. R. udział w gospodarstwie rolnym z mocy ustawy nabyła żona M. R. w całości. Z kolei stosownie do postanowienia tego Sądu z dnia [...] sierpnia 2001 r. sygn. akt [...] spadek po M. R. nabyli T. R. i T. R., każde po ½ części, z tym że wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne nabyła T. R. w całości. Zgodnie z operatem szacunkowym przedmiotowej nieruchomości sporządzonym w dniu [...] września 2001 r. wartość pozostawionej nieruchomości wyniosła [...] zł. Minister wskazał, że z akt sprawy wynika, że na dzień wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. w aktach sprawy nie było żadnego oświadczenia T. R. o wskazaniu T. K. jako osoby uprawnionej do otrzymania prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Organ nadzoru przytoczył treść art. 212 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z którego wynika, że uprawnienia wynikające z ust. 1 tej ustawy przysługują łącznie wszystkim spadkobiercom właściciela pozostawionych nieruchomości lub jednemu z nich - wskazanemu przez osoby uprawnione. W tej sytuacji w ocenie Ministra decyzja Prezydenta Miasta K. przyznająca prawo do rekompensaty tylko jednemu ze spadkobierców W. R., tj. T. R. a nie T. R. i T. R. narusza w sposób rażący art. 212 ust. 5 ustawy dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Minister wskazał, że z akt sprawy wynika, że wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty złożyła M. R. - spadkobierczyni W. R. i jednocześnie poprzedniczka prawna T. R. i T. R. T. R. oświadczeniem z dnia [...] maja 2009 r. wskazał swoją siostrę T. R. jako jedyną uprawnioną do ekwiwalentu za nieruchomość pozostawioną przez swojego ojca W. R. Jednakże wskazanie to wobec faktu, że nie zostało dokonane przed wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. nie wywarło wstecznych skutków prawnych, gdyż prawidłowość wydania tej decyzji można oceniać jedynie na dzień jej wydania, czyli na dzień [...] stycznia 2002 r. Wobec powyższego Minister stwierdził, że Prezydent Miasta K. wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r. w sposób rażący naruszył art. 212 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, bowiem w sposób oczywisty pominął prawa jednego spadkobiercy, czyli T. R., ograniczając w ten sposób krąg osób uprawnionych do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W. R. oraz przyznał prawo do rekompensaty T. K. w całości, podczas gdy uprawnienie to powinno jej przysługiwać tylko w ½ części. W tej sytuacji Minister wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [..] listopada 2009 r. prawidłowo rozstrzygnął sprawę uznając, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. narusza rażąco art. 212 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Dodatkowo Minister wskazał, że stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. nie zamyka stronie drogi do otrzymania rekompensaty za utracone mienie, a jedynie z obrotu prawnego zostanie wyeliminowany akt administracyjny, który został wydany z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym nie będzie mógł stanowić podstawy do realizacji prawa rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami państwa Polskiego.

Mając powyższe na uwadze, Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r.

Na decyzję Ministra Skarbu Państwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. R. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. W ocenie skarżącej nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 212 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ ani treść tego przepisu, ani orzecznictwo sądów administracyjnych nie wskazują, w ocenie skarżącej, trybu ustalenia kręgu uprawnionych ani łącznego przysługiwania uprawnień wszystkim spadkobiercom. Podniosła, że wbrew ocenie organu nadzoru złożone przez brata w 2009 r. oświadczenie może mieć jakąkolwiek formę i przepis nie określa daty złożenia takiego oświadczenia. W ocenie skarżącej jej brat złożył już takie oświadczenie na dzień wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K., co potwierdza treść postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] sierpnia 2001 r. sygn. akt [...] oraz znajdujące się w aktach sprawy sądowej oświadczenie, którego treść była identyczna z treścią oświadczenia złożonego na rozprawie administracyjnej z listopada 2001 r. w Wydziale [...]. Ponadto skarżąca podniosła, że na dzień wydania kwestionowanej decyzji było już prawomocne postanowienie Sądu z dnia [...] grudnia 2001 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu, zgodnie z którym wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne odziedziczyła jedynie skarżąca, ponieważ tylko ona posiada uprawnienia do dziedziczenia gospodarstwa rolnego. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi nadzoru niewłaściwe zastosowanie art. 7 pkt 3a, art. 9 i art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania nadzorczego.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.) do postępowań zakończonych wydaniem decyzji lub zaświadczeń potwierdzających prawo do rekompensaty stosuje się art. 145, art. 145a, art. 146 § 2, art. 147-152, art. 154 § 2, art. 155-159 oraz art. 161-163 kpa, z tym że w przypadku zaświadczeń przepisy te stosuje się odpowiednio. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę uprawnione były do podjęcia działań w trybie nadzoru. Jednakże wyjaśnić należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowaniem administracyjnego, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu administracyjnego dotkniętego kwalifikowaną wadą nieważności. Organ administracji publicznej prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Oznacza to, że rozstrzyga on tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia, w dacie wydania kontrolowanego aktu, przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru uznały, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [..] stycznia 2002 r. potwierdzająca uprawnienie jedynie T. R. do otrzymania ekwiwalentu z tytułu pozostawienia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. przez jej ojca W. R., w miejscowości L. w województwie [...], zabudowanej nieruchomości rażąco narusza przepis art. 212 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym w razie śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych za granicą wynikające z ust. 1 uprawnienie przysługuje łącznie wszystkim jego spadkobiercom lub jednemu z nich, wskazanemu przez osoby uprawnione. Jak bowiem wynika z akt sprawy obecnie następcami prawnymi W. i M. R. są ich dzieci, czyli T. R. oraz jej brat T. R. Im to zatem łącznie przysługuje prawo do uzyskania przedmiotowej rekompensaty, a nie tylko samej skarżącej. Oznacza to, że stanowisko organów nadzoru znajduje pełne poparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy oraz zebranym w sprawie materiale dowodowym.

W tej sytuacji wyjaśnić należy, że sądy administracyjne wielokrotnie, wbrew przekonaniu skarżącej wyrażonym w złożonej skardze, wypowiadały się w kwestii charakteru prawnego regulacji zawartej w art. 212 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przywołać można np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 159/06 (opubl. Lex nr 290693), który zdaniem Sądu orzekającego zachował do dziś swoją aktualność, mimo że dotyczy poprzedniego stanu prawnego, ponieważ to właśnie w tym stanie prawnym toczyło się postępowanie w sprawie wniosku M. R. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "jeżeli uprawnienia przysługują łącznie wszystkim spadkobiercom i nie wskazano jednego z nich, to interes prawny mają łącznie wszyscy, którzy łącznie wszyscy stanowią (jedną i tę samą) stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. i tylko łącznie wszyscy mogą żądać czynności organu (wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia wartości pozostawionych za granicą nieruchomości). Nie ma zatem wielości stron - rodzącej obowiązek prowadzących postępowanie organów do zapewnienia każdej stronie czynnego w nim udziału - lecz wielość będących jedną stroną podmiotów, z których nikt nie jest uprawniony do działania z wyłączeniem pozostałych, nie może więc sam żądać czynności organu." Oznacza to, że prowadząc postępowanie z wniosku M. R. Prezydent Miasta K. niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pominął w tym postępowania prawa T. R., jako następcy prawnego W. i M. R., co skutkowało wydaniem przez ten organ wadliwej decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. potwierdzającej uprawnienie jedynie T. R. do otrzymania ekwiwalentu z tytułu pozostawienia przez W. R. mienia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. Skoro bowiem w aktach sprawy brak jest oświadczenia T. R. wskazującego skarżącą jako jedyną uprawnioną, brak jest jakichkolwiek dowodów (poza w żaden sposób nieuprawdopodobnionymi twierdzeniami skarżącej), że przed wydaniem zakwestionowanej decyzji brat jej takie oświadczenie złożył w formie prawnie skutecznej, a także, wbrew przekonaniu skarżącej, brak jest takich dowodów w znajdujących się w aktach sprawy kserokopiach dokumentów z prowadzonych przez skarżącą spraw spadkowych po rodzicach, to zasadnie organy nadzoru przyjęły, że na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta K. nie była ona wskazana jako jedyna uprawniona do otrzymania przedmiotowego ekwiwalentu. Zatem Prezydent Miasta K. wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r. w sposób rażący naruszył art. 212 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, bowiem pominął prawa jednego spadkobiercy, czyli T. R., ograniczając w ten sposób krąg osób uprawnionych do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W. R. Treść kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta K. jest zatem niezgodna z treścią art. 212 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a zatem spełniona jest przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ decyzja Prezydenta Miasta K. rażąco narusza prawo. W tej sytuacji organ nadzoru prawidłowo uznał, że jako obarczona kwalifikowaną wadą prawną decyzja ta musi zostać w trybie nadzoru wycofana z obiegu prawnego.

Należy zauważyć, że decyzja o stwierdzeniu nieważności aktu administracyjnego wywołuje skutek ex tunc, czyli od dnia wydania aktu. Następuje wówczas powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego przed dniem wydania decyzji, której nieważność stwierdzono. Treść skargi wskazuje, że skarżąca nie rozumie istoty i charakteru nadzorczego trybu postępowania i obawia się, że aktualnie nie uzyska rekompensaty za pozostawione przez jej ojca mienie. Tego rodzaju rozumowanie nie jest jednak właściwe. Zastosowanie bowiem trybu nadzorczego powoduje tylko to, że obecnie została wyeliminowana z obrotu prawnego rażąco wadliwa decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. Oznacza to, że aktualnie "odżywa" pierwotny wniosek M. R. z dnia 1 lutego 1990 r., który zapoczątkował całe postępowanie, zakończone wydaniem zakwestionowanej decyzji. Wniosek ten będzie obecnie przedmiotem ponownego merytorycznego rozpoznania przez organ w trybie przepisów ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Postępowanie to organ ma natomiast obowiązek prowadzić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a przede wszystkim z poszanowaniem praw i uprawnień wszystkich następców prawnych W. i M. R., czyli zarówno skarżącej, jak i jej brata.

Dodatkowo odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu, że na dzień wydania kwestionowanej decyzji było już prawomocne postanowienie Sądu z dnia [...] grudnia 2001 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu skarżącej, zgodnie z którym wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne odziedziczyła jedynie skarżąca, ponieważ tylko ona posiada uprawnienia do dziedziczenia gospodarstwa rolnego, wyjaśnić należy, że rozumienie tego orzeczenia przez skarżąca jest nieprawidłowe. Postanowienie to, w uzupełnionej części, nie może dotyczyć bowiem gospodarstwa rolnego, które ojciec skarżącej pozostawił poza obecnymi granicami Państwa. Wynika to z faktu, że na dzień śmierci ojciec skarżącej nie był już właścicielem tego gospodarstwa, nie stanowiło ono zatem części masy spadkowej i nie mogło być objęte postanowieniem sądu, na które powołuje się skarżąca. Dziedziczenie dotyczy bowiem jedynie tych praw i składników majątkowych, które należały do spadkodawcy w dniu jego śmierci. Z treści znajdującego się w aktach sprawy protokołu z dnia [...] sierpnia 2001 r., spisanego przez Sąd Rejonowy w K. na rozprawie, wnioskować jedynie można, że rodzice skarżącej byli w dniu śmierci ojca współwłaścicielami innego gospodarstwa rolnego o powierzchni około [...] ha położonego w Polsce, które weszło w skład spadku po ojcu skarżącej. Jedynie tego gospodarstwa rolnego, którego ojciec był w dniu swojej śmierci współwłaścicielem dotyczy zatem uzupełniony w dniu [...] grudnia 2001 r. sygn. akt [...] zapis postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po ojcu i matce skarżącej. W tej sytuacji również ten postawiony w skardze zarzut uznać należy za nieuzasadniony. Skarżąca zwróciła również uwagę, że w decyzji Minister stwierdził, że kwestionowaną decyzję wydał "Prezydent Miasta S." a nie "Prezydent Miasta K.". Rzeczywiście na stronie 5 decyzji Ministra Skarbu państwa z dnia [...] lutego 2010 r. Minister użył zwrotu "Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2004 r." zamiast "Prezydenta Miasta K. z dnia [..] stycznia 2002 r." Jednakże w ocenie Sądu, w świetle treści całej decyzji oraz zebranych w sprawie materiałów dowodowych, uznać należy, że jest to oczywista omyłka, która nie miała żadnego wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Omyłka ta, zgodnie z treścią art. 113 kpa, z urzędu lub na wniosek strony może zostać sprostowana w drodze postanowienia. W kwestii postawionego dopiero na etapie postępowania sądowego zarzutu naruszenia przez organ nadzoru przepisu art. 156 § 2 kpa, Sąd orzekający uznał, że zarzut ten również uznać należy za nieuzasadniony. W złożonej skardze skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła ani na czym opiera tak postawiony zarzut, gdzie w jej ocenie nastąpiły nieodwracalne skutki prawne decyzji Prezydenta Miasta K., ani dlaczego zarzut ten postawiła dopiero na etapie postępowania sądowego. Brak jest zatem możliwości pełnego ustosunkowania się Sądu do tak lakonicznie sformułowanego zarzutu. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 156 § 2 kpa organ nie stwierdza nieważności decyzji m.in. w sytuacji, w której kontrolowana decyzja wywołała nieodwracane skutki prawne. W ocenie Sądu orzekającego decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. potwierdzająca uprawnienie T. R. do otrzymania ekwiwalentu z tytułu pozostawienia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. mienia przez jej ojca W. R. nie wywołała żadnego nieodwracalnego skutku prawnego, brak jest zatem podstaw do zastosowania przepisu art. 156 § 2 kpa. Nie można w tej sytuacji zasadnie postawić organowi nadzoru zarzutu, że pominął fakt, który w ogóle nie wystąpił.

Z analizy akt sprawy wynika, że wbrew zarzutom skargi organy nadzoru wydane rozstrzygnięcia oparły o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, prawidłowo zinterpretowane przepisy prawa oraz właściwą analizę właściwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych przez te organy decyzji nadzorczych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.