Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 155/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), , , po rozpatrzeniu w dniu 3 marca 2009 r. wniosku R.K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik skarżącego – R.K. - wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. znak: [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powołał się na ważny interes skarżącego, "(...) albowiem argumenty zawarte w skardze pozwalając uznać, ze egzekucja ustalonego skarżącemu podatku, stanowiłaby pozbawienie podatnika środków do życia".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z przytoczonej powyżej regulacji prawnej wynika bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 -niepubl.).

W złożonym przez pełnomocnika wniosku powołał się on na "argumenty zawarte w skardze", dotyczące wadliwości decyzji oraz na fakt, iż egzekucja zobowiązania ustalonego decyzją może pozbawić podatnika środków do życia.

Zdaniem Sądu są to okoliczności niewystarczające do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Zamieszczony w skardze zarzuty i stanowiące w istocie uzasadnienie skargi, świadczą o wadliwości zaskarżonej decyzji, natomiast nie stanowią uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowią dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby z kolei kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, a tego pełnomocnik nie uczynił. Wymogu takiego nie spełnia bowiem powołanie się na ogólne stwierdzenie, iż ewentualna egzekucja zobowiązania podatkowego może pozbawić podatnika środków do życia. Pełnomocnik nie przedstawił sytuacji materialnej podatnika, zaś Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku.

W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, orzeczono jak w sentencji.