Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 72/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.254
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 kwietnia Burmistrz ustalił M.K. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2018 w kwocie 6.805 zł.

Pismem z dnia 19 listopada 2018 r. organ pierwszej instancji wezwał podatnika do przedłożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości dla potrzeb wymiaru podatku w związku z aktem notarialnym [...] z dnia 21 września 2018 r..

W wyniku uzyskanej korespondencji pismem z dnia 7 lutego 2019 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do "A" w B. o udzielenie informacji na temat udziału M.K. w gruntach nieruchomości położonej w B. przy ul. K. lokal [...], udziału w częściach wspólnych, powierzchni użytkowej części mieszkalnej lokalu nr [...], powierzchni użytkowej części przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...], powierzchni użytkowej części wspólnych przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...].

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2019 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r..

"A" odpowiedziała pismem z dnia 28 lutego 2019 r. podając informacje, o które zwrócił się organ pierwszej instancji.

W dniu 8 marca 2019 r. organ pierwszej instancji zwrócił się ponownie do ww. Spółdzielni z pytaniem o wysokość wykazanych pomieszczeń. W odpowiedzi Spółdzielnia wskazała, że wysokości wykazanych pomieszczeń wynosi powyżej 2,2 m.

Postanowieniem z dnia 14 marca 2019 r. organ pierwszej instancji wyznaczył stronie 7 dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2019 r. [...] Burmistrz zmienił swoją decyzję ostateczną z dnia 20 kwietnia 2018 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 r. w kwocie 6.805,00 zł poprzez ustalenie nowej kwoty podatku za wskazany okres w wysokości 6.811,00 zł.

Od powyższej decyzji odwołała się strona wnosząc o uchylenie decyzji wydanej w ocenie strony z naruszeniem ustawy i niezgodnie ze stanem faktycznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem, decyzją z dnia 12 lipca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powołując się na treść art. 254 O.p. organ odwoławczy wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowią zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków M.K. jest właścicielem lokalu o funkcji niemieszkalnej przy ul. W. w B., lokalu o funkcji niemieszkalnej przy ul. M. w B. i lokalu mieszkalnego przy ul. K. Ponadto jest współużytkownikiem wieczystym udziału w gruncie przy ul. M. o wielkości 65/800, współużytkownikiem wieczystym udziału w gruncie nieruchomości przy ul. K. o wielkości 237/48285 oraz współwłaścicielem udziału w gruncie przy ul. W. o wielkości 310/1000. Co do nieruchomości położonych przy ul. M. oraz ul. W. stan faktyczny nie uległ zmianie. W lokalach tych podatnik prowadzi działalność gospodarczą (CEIDG wydruk z dnia 8 marca 2019 r.). W dniu 21 września 2018 r., czyli po doręczeniu decyzji wymiarowej z dnia 20 kwietnia 2018 r. (doręczenie w dniu 4 maja 2018 r.) M.K. kupił lokal mieszkalny przy ul. K. nr [...]. Organ pierwszej instancji ustalił, że łączna powierzchnia nieruchomości o funkcji mieszkalnej to 25,50 m2, zaś udział w gruncie strony wynosi 24,35 m2. Z uwagi na to, że po doręczeniu decyzji wymiarowej, która stała się ostateczna, nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał zmiany swojej decyzji ostatecznej w oparciu o art. 254 O.p., dokonując wymiaru podatku przy uwzględnieniu zakupionej nieruchomości w miesiącu wrześniu 2018 r..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że decyzja została wydana bez przeprowadzenia postępowania obwodowego i z pominięciem stanowiska strony.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią przepisu art. 254 ustawy Ordynacja podatkowa:

§ 1. Decyzja ostateczna ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

§ 2. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podatnikami w podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym).

Podstawę wymiaru podatków stanowią zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały powyższe przepisy do stanu faktycznego sprawy.

Jak bowiem wynika z akt sprawy zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków M.K. jest właścicielem lokalu o funkcji niemieszkalnej przy ul. W. w B., lokalu o funkcji niemieszkalnej przy ul. M. w B. i lokalu mieszkalnego przy ul. K. Ponadto jest współużytkownikiem wieczystym udziału w gruncie przy ul. M. o wielkości 65/800, współużytkownikiem wieczystym udziału w gruncie nieruchomości przy ul. K. o wielkości 237/48285 oraz współwłaścicielem udziału w gruncie przy ul. W. o wielkości 310/1000. Co do nieruchomości położonych przy ul. M. oraz ul. W., stan faktyczny nie uległ zmianie. W lokalach tych podatnik prowadzi działalność gospodarczą. W dniu 21 września 2018 r., czyli po doręczeniu decyzji wymiarowej z dnia 20 kwietnia 2018 r. M.K. kupił lokal mieszkalny przy ul. K. nr [...]. Organ pierwszej instancji ustalił, że łączna powierzchnia nieruchomości o funkcji mieszkalnej to 25,50 m2, zaś udział w gruncie strony wynosi 24,35 m2. Z uwagi na to, że po doręczeniu decyzji wymiarowej, która stała się ostateczna, nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo dokonały zmiany swojej decyzji ostatecznej stosując się do normy art. 254 O.p. w związku z zakupem nieruchomości we wrześniu 2018 r..

Mając to na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym. Analiza akt sprawy wskazuje ponadto, że w sprawie nie naruszono przepisów procedury podatkowej.

Z tego względu Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.