Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 297/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata skarbowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par.1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121 par.1, art. 127, art. 200 par. 1, art. 210 par. 4, art. 220 - art. 235
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 105 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 1 ust.1 pkt 1 lit.b, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 253 poz 2532
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej - tekst jednolity.
article: art. 90
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi P. S. i T. R. A. Spółka cywilna w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej oddala skargę /-/M. Ławniczak /-/M. Lorych – Olszanowska /-/W. Długaszewska


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 13 listopada 2009 r. skierowanym do Prezydenta Miasta P. S. i T. R. prowadzący przedsiębiorstwo pod nazwą A. wnieśli o stwierdzenie nadpłaty w opłacie skarbowej w kwocie 2.360 zł pobranej od zaświadczeń VAT-25 potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu nabywanych na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż terytorium Rzeczpospolitej Polskiej pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 207 i art. 210 w związku z art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 że zm.) oraz art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1635 że zm.), decyzją z dnia 28 grudnia 2009 r., nr WFN.RPL.3120 – 159.3/09, odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej w wysokości 2.360,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego potwierdził, iż firma A. w latach 2004 – 2008 występowała z wnioskami o wydanie zaświadczeń VAT-25, które zostały uwzględnione. Wydane zaświadczenia, były niezbędne dla dopuszczenia pojazdu do ruchu na terytorium Polski. Obowiązek powyższy określony został w art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), natomiast wysokość opłaty wynika z pkt 11 części II załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, a przed wejściem w życie tej ustawy obowiązek wynikał z pkt 10 a, w części III ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 86, poz. 960 ze zm.).

W konkluzji rozstrzygnięcia Prezydent Miasta stwierdził, że opłata skarbowa za wydane zaświadczenia stanowi ekwiwalent za faktycznie świadczoną przez administrację usługę, leży w interesie importera, gdyż umożliwia mu rejestrację pojazdu oraz odpowiada faktycznie poniesionym kosztom związanym z załatwieniem sprawy i wydaniem zaświadczenia. Opłata skarbowa uiszczana za wydanie zaświadczenia VAT-25 nie stanowi również obciążenia podatkowego w rozumieniu art. 90 TWE, a jest jedynie opłatą za dokonanie konkretnej czynności administracyjnej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. R. zarzucając naruszenie przepisów:

1) art. 7 oraz art. 91 ust. 2 Konstytucji RP;

2) art. 75 § 2 pkt 1 lit. c Ordynacji podatkowej;

3) art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską – tekst skonsolidowany uwzględniający zmiany wprowadzone traktatem z Nicei (TWE).

Mając na uwadze wskazane naruszenia prawa wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nadpłaty w opłacie skarbowej w kwocie 2.360,00 zł. wraz z należnym oprocentowaniem od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia jej zwrotu.

W uzasadnieniu odwołania P. S. i T. R. podnieśli, że argumentacja organu podatkowego jest chybiona, ponieważ przy interpretacji spornego przepisu art. 90 TWE nie uwzględnił on wykładni celowościowej oraz systemowej zewnętrznej w związku z rozszerzeniem po wejściu Polski do Unii Europejskiej o prawo wspólnotowe pierwotne i wtórne. Odwołujący wskazali, że organ I instancji na poparcie swojego stanowiska przywołuje orzecznictwo ETS, które dotyczy jednak odmiennych stanów faktycznych, gdyż zostało wydane na tle art. 28 TWE, a nie art. 90 TWE. Przedsiębiorcy powołali orzeczenia ETS, w których Trybunał uznał, że obciążenia pieniężne wynikające z ogólnego systemu podatków wewnętrznych, obejmujących systematycznie grupy towarów według jednakowych, obiektywnych kryteriów i niezależnie od ich pochodzenia lub przeznaczenia należą do zakresu zastosowania art. 90 WE. Dodatkowo podkreślili, że ETS uznał, iż co do zasady art. 90 WE nie zobowiązuje państw członkowskich do zniesienia obiektywnie uzasadnionych różnic ustanowionych przez przepisy krajowe pomiędzy podatkami krajowymi, ciążącymi na produktach krajowych, to nie jest tak w przypadku, gdy takie zniesienie jest jedynym środkiem umożliwiającym uniknięcie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji produktów przywożonych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 12 marca 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności Kolegium, powołując dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm.), uzasadniło zasadność wydawania zaświadczeń – VAT- 25. Z kolei przytaczając przepis art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wskazało podstawę prawną pobierania opłaty skarbowej od wydania zaświadczenia VAT – 25 oraz jej wysokość wynikającą z pkt 11 części II załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej zaznaczając, że przed wejściem w życie tej ustawy obowiązek wynikał z pkt 10 a, w części III ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 86, poz. 960 ze zm.).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r.(P6/02 OTK 2002, nr 7 poz. 91) podkreślono, iż opłaty publiczno prawne pobierane są w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów państwowych lub samorządowych, które są dokonywane w interesie konkretnych podmiotów. Stanowią one zatem swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. Kolegium podkreślił, że w klasycznej postaci opłaty odznaczając się pełną ekwiwalentnością, co oznacza, że wartość świadczenia administracyjnego odpowiada wysokości pobranej opłaty. Ponadto czynności, za które jest pobierana opłata skarbowa dokonywane są wyłącznie na wniosek i w interesie wnioskodawcy. Organ odwoławczy zaznaczył również, iż orzecznictwo ETS dopuszcza możliwość, aby władze krajowe pobierały opłaty za czynności, które równocześnie stanowią rodzaj usługi świadczonej importerom i eksporterom. Wskazało jednak, że w każdym przypadku należy zbadać, czy taka opłata nie jest pobierana jako wynagrodzenie za czynność, która w świetle Traktatu jest zakazana (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18.11.2009 r., sygn. akt III SA/Po 655/09).

Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, uiszczona opłata skarbowa za wydanie zaświadczenia VAT – 25, nie stanowi obciążenia podatkowego w rozumieniu art. 90 TWE, a jedynie jest opłatą za dokonanie konkretnej czynności administracyjnej. Zdaniem Kolegium opłata skarbowa nie został objęta zakazem wynikającym z art. 90 TWE i nie ma w omawianej sprawie zastosowania zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym. Zatem w tym zakresie zarzut naruszenia art. 91 Konstytucji jest niezasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. S. i T. R. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów:

1) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) przez zmienność rozstrzygnięć;

2) art. 127 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez brak ponownego rozpoznania sprawy i wadliwe uzasadnienie faktyczne decyzji;

3) art. 200 Ordynacji podatkowej przez brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

4) art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez jego błędną interpretację.

W uzasadnieniu skarżący zarzucili organowi odwoławczemu zmienność rozstrzygnięć, gdyż w 2009 r. i na początku 2010 r. Kolegium wydało już kilkadziesiąt decyzji stwierdzających nadpłatę w opłacie skarbowej z tytułu wydania zaświadczeń VAT – 25. Zaznaczyli ponadto, że w zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wyjaśniającego diametralną zmianę wcześniejszego stanowiska SKO. Zdaniem skarżących powyższe narusza wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. W ich ocenie takie rozstrzygnięcie organu podatkowego narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. Przedsiębiorcy stwierdzili, że organ odwoławczy wprawdzie rozpoznał odwołanie, ale nie rozpoznał sprawy ponownie, jak tego wymagają zasady postępowania odwoławczego. Wskazali również na wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, gdyż ich zdaniem SKO nie ustosunkowało się do dowodów w postaci powołanych przez nich w odwołaniu licznych orzeczeń ETS.

Skarżący podnieśli ponadto, że Kolegium przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyznaczyło stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czym naruszyło wyrażoną w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 90 TWE poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, iż nie dotyczy on spornej opłaty skarbowej, skarżący w przeważającej części powołali argumentację zawartą w odwołaniu. Podnieśli ponadto, że rozstrzygnięcie organów podatkowych nie uwzględnia stanowiska ETS wyrażonego w licznych orzeczeniach. Wskazali, że ETS jednoznacznie uznał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obciążenia pieniężne wynikające z ogólnego systemu podatków wewnętrznych, obejmujących systematycznie grupy towarów według jednakowych, obiektywnych kryteriów i niezależnie od ich pochodzenia lub przeznaczenia, należą do zakresu zastosowania art. 90 WE. Dodatkowo powołując się na orzecznictwo ETS zakwestionowali pogląd Kolegium – oparty na nieprawomocnych wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2009 r., III SA/Po 582/09 i III SA/Po 583/09, że w zakresie określania opłat za czynności administracyjne państwa członkowskie zachowują całkowitą autonomię a zasada niedyskryminacji dotyczy zakazu różnego traktowania takich samych sytuacji, z wyjątkiem różnego traktowania obiektywnie uzasadnionego.

W konkluzji uzasadnienia skargi skarżący wskazali, że prezentowane przez nich stanowisko znalazło swoje potwierdzenie w analogicznej sprawie rozstrzygniętej w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi (wyrok z dnia 23.04.2008 r., sygn. akt I SA/Łd 164/08), który uznał, że "z całą pewnością sporna opłata skarbowa objęta jest zakazem z art. 90 TWE".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonana w oparciu o powyższe przepisy ocena legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu prowadzi do wniosku, iż została ona wydana zgodnie z prawem.

Badając w pierwszej kolejności prawidłowość postępowania odwoławczego przeprowadzonego przez Kolegium, za niezasadny należy uznać zarzut skarżących dotyczący naruszenia wyrażonej w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66) wskazał m.in., że naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższego wynika, iż w każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Nie wystarczy więc, że strona w skardze do sądu administracyjnego podniesie zarzut naruszenia powołanego przepisu, niezbędne jest wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W przedmiotowym postępowaniu wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiadomiło odwołującego T. R. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednak zauważyć należy, iż Kolegium nie przeprowadziło nowych, dodatkowych dowodów, a ponadto skarżący w żaden sposób nie wykazali wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Dodatkowo Sąd również nie stwierdził, by to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, narusza zasadę zaufania wyrażoną w art. 121 Ordynacji podatkowej, to jednak nie zawsze uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji (B. Gruszczyński, w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. 4, str. 494). Zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (por. wyroki NSA: z dnia 01.06.2001 r., I SA/Gd 1145/99, niepubl.; z dnia 30.09.2005 r., FSK 2528/04, Lex Polonika). Korzystniejsze, ale niezgodne z prawem orzeczenie w stosunku do innej osoby, znajdującej się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, nie rodzi po stronie podatnika prawa do potraktowania go w ten sam sposób (por. wyrok NSA z dnia 19.04.2005 r., FSK 1660/04, GP 2005, nr 77, s. 6). W konsekwencji nie można zarzucić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że w przedmiotowej sprawie odmawiając zwrotu opłaty skarbowej zmieniło swoje rozstrzygnięcie i inaczej orzekło niż we wcześniejszych – wskazanych przez skarżących – decyzjach.

Wobec powyższego, bezpodstawny jest także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności i wadliwego uzasadnienia decyzji. Analiza zaskarżonej decyzji, nie pozostawia wątpliwości, iż została ona wydana zgodnie z wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej zasadą dwuinstancyjności postępowania oraz przepisami regulującymi tryb odwoławczy - art. 220 – art. 235 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium – stosownie do art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej - przedstawiło stan sprawy, wskazało na dowody uzyskane w postępowaniu pierwszoinstnacyjnym, które stanowiły również podstawę jego rozstrzygnięcia, powołało i wyjaśniło przepisy prawne znajdujące w niniejszej sprawie zastosowanie. Należy zaznaczyć, iż wbrew twierdzeniom skarżących, organ odwoławczy wprawdzie nie odniósł się do poszczególnych orzeczeń ETS wskazanych w odwołaniu, ale powołał stanowisko ETS, które jego zdaniem w niniejszej sprawie winno być podstawą rozstrzygnięcia. W rezultacie Kolegium ponownie merytorycznie rozpoznało sprawę, a nie tylko ograniczyło się do kontroli zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do oceny merytorycznego rozstrzygnięcia organu odwoławczego należy wskazać, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy opłata skarbowa od zaświadczeń VAT – 25 dotyczących podatku od towarów i usług jest opłatą za czynności administracyjne, czy też stanowi dyskryminujący podatek wewnętrzny zakazany przez art. 90 TWE. W konsekwencji zaś, czy opłata skarbowa uiszczona przez skarżących była w istocie opłatą nienależnie zapłaconą, a zatem ma status nadpłaty, co obligowałoby organ do jej zwrotu na podstawie art. 72 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 105 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535) naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających:

1) uiszczenie przez podatnika podatku – w przypadkach, o których mowa w art. 103 ust. 3 i 4, lub

2) brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju.

Przy czym, zgodnie z ust. 2 wskazanego przepisu, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego.

Z kolei, jak stanowi art. 1 ust. 1 pkt 1 lit b i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2004r. nr 253, poz. 2532 ze zm.), zastąpionej ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U .Nr 225, poz. 1635 że zm.), zaświadczenie wydane na wniosek podlega opłacie skarbowej, którą zobowiązany jest zapłacić wnioskodawca. Obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej powstaje z mocy prawa z chwilą wydania zaświadczenia (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy). Należy przy tym podkreślić, że obowiązek ten powstaje niezależnie od tego, w jakim celu zaświadczenie ma zostać wydane (tutaj dla celów związanych z rejestracją środków transportu), niezależnie od treści wydanego zaświadczenia, bądź tego, czy zaświadczenie zostanie wykorzystane w celu założonym przez wnioskodawcę. Analiza załącznika do ustawy (częśc II) wskazuje, że na równi z zaświadczeniami, na potrzeby opłaty skarbowej, traktowane są także inne czynności organów o podobnym charakterze – takimi, jak poświadczenia zgodności duplikatu, odpisu, wyciągu, wypisu lub kopii dokonane przez organy administracji, legalizacje dokumentów, etc. Zgodnie z art. 9 ustawy szczegółowy wykaz przedmiotów opłaty skarbowej, wysokość stawek opłaty skarbowej od poszczególnych jej przedmiotów określa tabela stanowiąca załącznik do ustawy.

Dokonując oceny rozstrzygnięcia organu odwoławczego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę miał na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 674/10, gdzie w podobnym stanie faktycznym i prawnym, Sąd ten stwierdził, iż " (,,,) pobrana opłata skarbowa była – w analizowanym przypadku – rodzajem daniny publicznoprawnej związanej ze świadczeniem odpłatnym ze strony państwa (organu administracji publicznej). Uiszczając ją, ponoszący opłatę może oczekiwać konkretnego wymiernego świadczenia ekwiwalentnego, odpowiadającego co do wartości wysokości opłaty. Płynie z tego wniosek, że opłata skarbowa pobrana w związku z wydaniem zaświadczenia VAT-25 nie stanowi obciążenia podatkowego w rozumieniu art. 90 TWE. Ten ostatni przepis zakazał bowiem nakładać bezpośrednio lub pośrednio na towary pochodzące z innych państw członkowskich Unii Europejskiej jakichkolwiek podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakładane są na podobne towary krajowe. Skoro opłata skarbowa jest ponoszona z racji dokonania konkretnej czynności administracyjnej (wykonania świadczenia na rzecz występującego o wydanie zaświadczenia), a nie jest podatkiem nakładanym na towar pochodzący z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, nie sposób mówić o naruszeniu art. 90 TWE przez jego błędną wykładnię. Wypada dodać, że wysokość opłaty nie jest związana z wartością towaru i nie oddziałuje na ostateczną cenę towaru tak, aby można było postawić skuteczny zarzut dyskryminacji danego produktu (eliminowania konkurencji z produktami rodzimymi). Od obciążeń typu podatkowego (w rozumieniu art. 90 TWE) trzeba zatem odróżnić obciążenia stanowiące pochodną wykonywania rozmaitych zadań w dziedzinie reglamentacji administracyjnej, wymagających ponoszenia ich kosztów przez podmioty zainteresowane, w tym osoby występujące o wydanie określonego zaświadczenia"

Przedstawiony w ww. wyroku pogląd Sąd w pełni podziela.

Mając na względzie powyższe, zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, iż uiszczona opłata skarbowa za wydanie zaświadczenia VAT – 25, nie stanowi obciążenia podatkowego w rozumieniu art. 90 TWE, a jedynie jest opłatą za dokonanie konkretnej czynności administracyjnej.

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.

/-/M. Ławniczak /-/ M. Lorych - Olszanowska /-/ W. Długaszewska