Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 230/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: par. 5 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 89 poz 851
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. B.V. z siedzibą w H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. B.V. z siedzibą w H. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2006 r. Skarżąca – M. B.V. zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o zwrot podatku VAT za okres styczeń – grudzień 2005 r. w wysokości 52.671 zł.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia. Wskazał, że wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm., dalej: rozporządzenie). W związku z tym organ wezwał Skarżącą – w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) – do uzupełnienia wniosku o tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia wskazującego, że podmiot uprawniony do zwrotu VAT jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności. Zaświadczenie dołączone do wniosku Skarżącej nie zostało bowiem wystawione w języku polskim w związku z czym organ nie mógł zweryfikować jego treści.

Przedłożenie tłumaczenia przysięgłego treści zaświadczenia na język polski jest niezbędne, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) w zw. z art. 180 § 1 O.p. obcojęzyczne dokumenty nie mogą być uznane za dowód w sprawie ponieważ posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem. Dostarczenie informacji o rejestracji podatnika podatku VAT w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo prowadzenia działalności gospodarczej oraz o rodzaju prowadzonej działalności jest natomiast niezbędne dla oceny, czy dany podmiot jest uprawniony do zwrotu podatku VAT.

W wystosowanym do Skarżącej wezwaniu pouczono stronę, że nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na to wezwanie z dnia 29 listopada 2006 r. Skarżąca w dniu 1 marca 2007 r. przesłała szereg dokumentów w tym m.in. kserokopię zaświadczenia wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym na język polski oraz wyciąg z rejestru handlowego wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski.

W ocenie organu pierwszej instancji z zebranych w sprawie materiałów dowodowych jednoznacznie wynika, że wymagane od Skarżącej dokumenty wpłynęły do organu z rażącym naruszeniem wyznaczonego terminu na ich złożenie. Wezwanie z 29 listopada 2006 r. zostało bowiem odebrane przez Skarżącą 13 stycznia 2007 r., natomiast odpowiedź wpłynęła do organu 1 marca 2007 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła mu naruszenie art. 169 § 1 O.p. w zw. z § 5 ust. 1 oraz ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 6 Ośmej Dyrektywy Rady z 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych – zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom nie posiadającym siedziby na terytorium kraju (Dz. U. UE L z 1979 r. Nr 331, poz. 11, dalej: VIII Dyrektywa) poprzez uznanie, iż złożony przez Skarżącą wniosek o zwrot podatku od towarów i usług nie spełniał wymogów określonych przepisami prawa i w rezultacie niezasadne pozostawienie tego wniosku bez rozpatrzenia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W ocenie Skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego dysponując kompletem dokumentów (w tym oryginałem zaświadczenia potwierdzającego, iż Skarżąca jest podatnikiem VAT, który został złożony wraz z wnioskiem) posiadał pełną wiedzę do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o zwrot podatku od towarów i usług. Żądanie uzupełnienia wniosku o tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia nie znajdowało oparcia w § 5 rozporządzenia. Ponadto – biorąc pod uwagę brzmienie art. 6 VIII Dyrektywy – stało w sprzeczności z prawem unijnym oraz europejskim standardami. Zdaniem Skarżącej wezwanie jej do uzupełnienia braków formalnych wniosku było niezasadne i nie było oparte na obowiązujących przepisach prawa.

Skarżąca stwierdziła, że przepisy rozporządzenia wskazują jedynie na wymóg sporządzenia w języku polskim wniosku o zwrot VAT. Zatem, z uwagi na fakt, iż przepisy te nie nakładają na wnioskodawcę obowiązku złożenia tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia, jego brak nie może być traktowany jako brak formalny wniosku, który może spowodować pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Skoro tak, to wzywanie Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku pozbawione było podstaw prawnych.

Jednocześnie – zdaniem Skarżącej - z faktu, że ustawa o języku polskim nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, nie można wywodzić zakazu dopuszczenia nie przetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu podatkowym. Czym innym jest bowiem dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organ administracji publicznej. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu podatkowego polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie.

W konsekwencji złożony przez Skarżącą wniosek o zwrot podatku od towarów i usług spełniał wszystkie wymagania formalne określone w przepisach O.p. oraz rozporządzenia.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest to, czy nieprzedłożenie tłumaczenia zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 rozporządzenia stanowi brak formalny wniosku o zwrot VAT i tym samym, czy organ pierwszej instancji zasadnie pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia, w sytuacji, gdy Skarżąca doręczyła tłumaczenie z uchybieniem wskazanego przez ten organ terminu.

Organ odwoławczy przytoczył treść § 2 ust. 1 rozporządzenia, po czym stwierdził, że w toku postępowania w sprawie zwrotu VAT organ podatkowy bada, czy podatnik składający wniosek złożył go w prawidłowym terminie, czy wniosek ten został podpisany przez uprawnioną osobę i czy złożone zostały stosowne pełnomocnictwa do reprezentowania podatnika w tym konkretnym postępowaniu, ewentualnie czy przedstawiono dokumenty, z których wynika prawo do występowania w imieniu podatnika. Organ podatkowy sprawdza również, czy podatnik do złożonego wniosku załączył wszystkie wymagane prawem dokumenty oraz czy zawierają one wszystkie niezbędne dane do zweryfikowania ich treści.

Dalej Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z § 5 ust. 4 rozporządzenia nie wynika obowiązek przedłożenia tłumaczenia zaświadczenia, niemniej bez tego tłumaczenia załącznik w postaci oryginału zaświadczenia w ogóle nie mógłby posiadać waloru dowodu, a tym samym bezzasadne byłoby prowadzenie postępowania w sprawie zwrotu podatku. Powyższe wynika z art. 180 § 1 O.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tym kontekście organ stwierdził, że obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, nie mogą być uznane za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim oraz art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Oznacza to, że nie tylko rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, ale również cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie musi być sporządzony w języku polskim, co obliguje organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów. Dokonywanie ustaleń dowodowych o kluczowym dla sprawy znaczeniu w oparciu o obcojęzyczny materiał dowodowy stanowi naruszenie art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p.

W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji wzywając Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 169 § 1 O.p. zastosował właściwy tryb w celu uzyskania urzędowego tłumaczenia dołączonego do wniosku zaświadczenia. Ponieważ Skarżąca brak ten uzupełniła po upływie wyznaczonego dla tej czynności terminu, zasadnie pozostawiono jej wniosek o zwrot VAT bez rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej powołał się także na wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt I FSK 432/07, w którym Sąd ten potwierdził, że brak tłumaczenia przysięgłego obcojęzycznego zaświadczenia powoduje, że wniosek o zwrot podatku nie spełnia wszystkich wymogów formalnych i zasadne jest wezwanie do jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 O.p. Wymogi formalne wynikają natomiast nie tylko z przepisów prawa podatkowego, lecz również z ustawy o języku polskim oraz z art. 27 Konstytucji RP.

Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzuciła mu naruszenie:

- art. 169 § 1 O.p. w zw. § 5 ust. 1 oraz ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 2, art. 3 i art. 6 VIII Dyrektywy poprzez uznanie, iż złożony przez Skarżącą wniosek o zwrot podatku od towarów i usług nie spełniał wymogów określonych przepisami prawa, co spowodowało niezasadne pozostawienie tego wniosku bez rozpatrzenia;

- naruszenie art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 4 ustawy o języku polskim poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie wniosku o zwrot podatku od towarów i usług oryginału zaświadczenia wskazującego, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym w kraju swojej siedziby.

W ocenie Skarżącej zastosowanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego art. 169 § 1 O.p. było w przedmiotowej sprawie niezasadne.

Wezwanie strony do usunięcia braków formalnych w trybie wskazanego przepisu jest możliwe wyłącznie w przypadku, kiedy podanie nie spełnia co najmniej jednego z wymagań formalnych przewidzianych przez przepisy prawa. Braki formalne występują natomiast wówczas, gdy przepis prawa w sposób jasny i oczywisty nakłada na podatnika obowiązek złożenia określonych dokumentów, w określonej formie lub zawarcie w piśmie określonych informacji a podatnik obowiązku tego nie wypełnia.

Wezwanie do przedstawienia określonych dokumentów w formie i treści odpowiedniej dla wezwania do usunięcia braków formalnych, w przypadku gdy przepisy prawa tego nie wymagają, jest przejawem rozszerzającego stosowania normy prawnej określonej w art. 169 § 1 O.p., a zatem działaniem niezgodnym z prawem.

Niezbędne elementy podania zostały określone w art. 168 § 2 O.p. oraz w przepisie szczególnym dotyczącym wniosków o zwrot VAT, tj. w § 5 ust. 1 – 4 rozporządzenia. Przepis ten formułuje w odniesieniu do wniosku o zwrot VAT składanego przez podmiot mniemający siedziby w Polsce, obowiązek dołączenia wyłącznie oryginałów faktur, oryginału zaświadczenia o posiadaniu przez wnioskodawcę przymiotu podatnika podatku od wartości dodanej oraz dokumentu potwierdzającego identyfikację na potrzeby tegoż podatku (w określonych przypadkach). W przypadku Skarżącej lista wymaganych prawem załączników ograniczała się do oryginałów faktur oraz oryginału zaświadczenia wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności. Obowiązek ten został przez Skarżącą spełniony.

Ustawodawca w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia użył sformułowania "oryginał zaświadczenia". Zdaniem Skarżącej, gdyby wolą ustawodawcy było sformułowanie wymogu przedstawienia przez wnioskodawcę tłumaczenia przedmiotowego zaświadczenia, to dałby on temu wyraz wprost, zamieszczając takie sformułowanie w przepisie. Dla przykładu Skarżąca powołała przepisy art. 287 O.p. oraz art. 3 ust. 2 ustawy o administrowaniu obrotem krajowym z zagranicą, gdzie wskazano na obowiązek dołączenia tłumaczenia dokumentów.

Tymczasem przepisy O.p. oraz rozporządzenia, określając warunki formalne wniosku o zwrot VAT, które umożliwiają jego merytoryczne rozpoznanie, nie zawierają expressis verbis wymogu przedstawienia przysięgłego (ani zwykłego) tłumaczenia zaświadczenia stwierdzającego, że określony podmiot jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w kraju, w którym posiada siedzibę. Przepisy te nakładają na podatnika obowiązek złożenia oryginału zaświadczenia. W konsekwencji, wniosek o zwrot, do którego dołączono oryginał zaświadczenia stwierdzającego, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w kraju swojej siedziby, spełniał wymogi przewidziane przepisami prawa. Niezasadne było więc wzywanie Skarżącej do uzupełnienia jego braków formalnych.

Zdaniem Skarżącej zaskarżone postanowienie narusza również art. 3 i art. 6 VIII Dyrektywy. Zgodnie z art. 3 lit. b VIII Dyrektywy, aby uzyskać zwrot podatku, podatnik powinien, między innymi, przedstawić dowód w formie zaświadczenia wystawionego przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę, że jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie. VIII Dyrektywa nie zawiera przepisów, które zobowiązywałyby do jednoczesnego przedłożenia wraz z wnioskiem przysięgłego tłumaczenia stosownego zaświadczenia.

Z regulacji zawartej w art. 6 VIII Dyrektywy wynika natomiast, że dyrektywa ta zakazuje państwom członkowskim nakładania w prawie krajowym obowiązków przedstawiania wraz z wnioskiem innych dokumentów poza przypadkami określonymi w VIII Dyrektywie. W razie wystąpienia szczególnych przypadków, o których mowa w art. 6 VIII Dyrektywy, kiedy konieczne jest zdobycie dodatkowych informacji, obowiązek przedstawiania jakichkolwiek dokumentów musi jasno wynikać z przepisów prawa krajowego a nie być wynikiem władczego działania organów administracji. Przepisy polskie nie przewidują natomiast obowiązku przedstawienia tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia.

Zdaniem Skarżącej nieprzedstawienie przez podatnika wraz z wnioskiem przysięgłego tłumaczenia załącznika nie może stanowić "wymogu określonego przepisami prawa", o którym mowa w art. 169 § 1 O.p. W konsekwencji, wezwanie Skarżącej do przedstawienia przysięgłego tłumaczenia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia pozbawione jest podstaw prawnych.

W ocenie Skarżącej wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej naruszył ponadto art. 180 O.p. poprzez przyjęcie, że z art. 4 ustawy o języku polskim można wywieść obowiązek Skarżącej dołączenia do wniosku o zwrot VAT tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia.

Sformułowany w ustawie o języku polskim obowiązek dokonywania przez organy administracji publicznej wszelkich czynności w języku polskim nie oznacza konieczności składania przez podatnika tłumaczenia oryginału dokumentu w postępowaniu podatkowym.

Zdaniem Skarżącej, tłumaczenie przysięgłe dokumentu ma charakter pomocniczy w stosunku do jego oryginału w tym sensie, że umożliwia jedynie poznanie jego rzeczywistej treści. Nie ma natomiast odrębnej od samego zaświadczenia wartości poznawczej w ustaleniu stanu faktycznego.

Ustawa o języku polskim stanowiąc w art. 4 pkt 3, że język polski jest językiem urzędowym oraz w art. 5 ust. 1, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim ustanawia obowiązek posługiwania się wyłącznie językiem polskim przy wykonywaniu czynności urzędowych. Nie oznacza to jednak, że w przypadku, gdy prawo wymaga przedstawienia oryginalnego zaświadczenia wydanego przez władze innego państwa, nie wymagając jednocześnie przedstawienia stosownego tłumaczenia, możliwe jest na podstawie tych przepisów domaganie się od podmiotu zagranicznego przedłożenia odpowiedniego tłumaczenia w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Na potwierdzenie prezentowanego przez siebie stanowiska Skarżąca powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3331/06.

W ocenie Skarżącej zaskarżone postanowienie narusza także art. 2 VIII Dyrektywy, który nadaje podmiotom zagranicznym prawo do zwrotu podatku od wartości dodanej zapłaconego w kraju, w którym nie posiadają siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Celem wprowadzenia tych przepisów jest zagwarantowanie takim podmiotom zwrotu zapłaconego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podatku od wartości dodanej, a tym samym zagwarantowanie neutralności opodatkowania VAT - fundamentalnej zasady podatku od wartości dodanej obowiązującym w państwach członkowskich.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o zwrot podatku od towarów i usług, w oparciu o zarzut naruszenia wymogów formalnych, niesformułowanych wprost w przepisach prawa krajowego i wspólnotowego, organ odwoławczy naruszył więc art. 2 VIII Dyrektywy, ponieważ Skarżąca nie otrzymała zwrotu zapłaconej kwoty podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy nie przedłożenie tłumaczenia zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 rozporządzenia stanowi brak formalny, do usunięcia którego organ podatkowy może wezwać wnoszącego wniosek o zwrot podatku w trybie art. 169 § 1 O.p. pod rygorem wynikającym z art. 169 § 4 tej ustawy.

Odpowiedź na to pytanie winna być poprzedzona analizą § 5 rozporządzenia. Według postanowień tego przepisu zwrot podatku następuje na sporządzony według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia wniosek podmiotu uprawnionego (ust. 1 i 3). Zgodnie z ust. 4 do wniosku dołącza się:

1) oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku;

2) oryginał zaświadczenia, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności;

3) dokument potwierdzający identyfikację na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, jeżeli zwrot podatku dotyczy przypadku, o którym mowa w § 2 ust. 3, i podmiot zagraniczny jest zidentyfikowany dla świadczenia usług elektronicznych poza terytorium kraju.

Omawiany przepis zawiera pełny katalog dokumentów, których dołączenie do wniosku o zwrot podatku jest niezbędne dla skuteczności tego wniosku. Słusznie Skarżąca podnosi, iż przepis ten nie nakłada obowiązku dołączenia do wniosku tłumaczenia dokumentów wymienionych w ust. 4 § 5. Jedynie z objaśnień do wzoru wniosku o zwrot podatku stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług wynika, że wniosek o zwrot podatku powinien być sporządzony w języku polskim.

W niniejszej sprawie Skarżący spełnił warunki określone w § 5 ust. 4 rozporządzenia, tj. do wniosku o zwrot podatku (wniosek sporządzony według wymaganego wzoru) dołączył oryginały faktur i oryginał zaświadczenia wskazującego, że jest zarejestrowanym na terytorium H. podatnikiem podatku od wartości dodanej. Zatem w świetle postanowień omawianego § 5 Skarżący spełnił wszystkie wymogi formalne warunkujące zwrot podatku. Tym samym nie ma żadnych podstaw prawnych, by twierdzić, że wniosek Skarżącego o zwrot podatku był dotknięty brakami formalnymi.

Z brakami formalnymi mamy do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma, może również odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w powołanym przez Skarżącego wyroku z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3331/06 (takie samo stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z 9.10.2008 r. sygn. akt I FSK 1166/07 oddalającym skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej od tego wyroku WSA), iż konsekwencji wynikających z przepisu art. 169 § 1 O.p. nie można zastosować do każdej zwłoki strony w zakresie dopełnienia czynności istotnych dla postępowania wyjaśniającego. Jeżeli przepisy prawa nie określają ich jako wymogi formalne wniosku, konieczność współdziałania strony w postępowaniu nie może być egzekwowana z uwzględnieniem sankcji przewidzianej w art. 169 § 4 O.p. Tak szerokie pojmowanie pojęcia braków formalnych wniosku, jak przyjęte w niniejszej sprawie dawałoby możliwość uznania za tego rodzaju brak każdą niekompletność materiałów w sprawie, a każde żądanie organu złożenia dodatkowych dowodów, dokumentów lub oświadczeń potrzebnych do wyjaśnienia sprawy w konsekwencji mogłoby prowadzić do pozbawienia strony możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy.

Reasumując, stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy przepisy prawa nie stawiają wymogu przedłożenia przysięgłego tłumaczenia dokumentu, który zgodnie z przepisami strona ma obowiązek przedłożyć organowi, brak tłumaczenia nie może być traktowany jako brak formalny. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie dowodem jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie.

Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że dokonywanie ustaleń dowodowych o kluczowym dla sprawy znaczeniu w oparciu o obcojęzyczny materiał dowodowy, stoi w sprzeczności z art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. Jednakże z tego faktu nie można wywodzić, iż brak tłumaczenia w sytuacji takiej jaka występuje w rozpoznanej sprawie możliwe jest wezwanie strony do przedłożenia tłumaczenia dokumentu w trybie art. 169 § 1 O.p. pod rygorem wynikającym z § 4 tego artykułu. Dodać trzeba, że powołane w zaskarżonym postanowieniu przepisy art. 27 Konstytucji RP i art. 4 ustawy o języku polskim są normami na tyle ogólnymi, że nie mogą być uznane za przepisy określające wymogi formalne wniosku o zwrot podatku. Z przepisów tych wynika obowiązek prowadzenia wszelkich czynności w języku polskim. Czynności te obejmują m.in. prowadzenie w tym języku pełnej dokumentacji postępowania, zwłaszcza posługiwania się w postępowaniu tłumaczeniami dokumentów oraz wydawania w tym języku rozstrzygnięć organów administracji publicznej.

Z powyższych względów zarzuty skargi należy uznać za zasadne. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonywania wykładni przepisów prawa polskiego w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług, naliczonego przy nabyciu towarów i usług, podmiotom nieposiadającym siedziby, miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, niezarejestrowanym na potrzeby podatku od towarów i usług na terytorium kraju w oparciu o przepisy wspólnotowe, gdyż spór w niniejszej sprawie nie powstał w związku z przyjęciem przez Polskę rozwiązań prawnych sprzecznych z tymi przepisami, lecz u jego podstaw legło niewłaściwe zastosowanie przez organ podatkowy przepisu proceduralnego oraz nieuwzględnienie regulacji zawartej w przepisach materialnych normujących kwestię zwrotu podatku. Powstały w niniejszej sprawie spór dał się rozstrzygnąć w oparciu o obowiązujące w kraju przepisy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 ww. ustawy.