Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 240/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Asesor WSA Renata Kantecka (spr.) Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 622 ( sześćset dwadzieścia dwa ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 lutego 2005r. i określił "A" wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w kwocie 20.722,80 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego zwiększył przychody Spółki podlegające opodatkowaniu o kwoty:

-73.492,71 zł - przychód z tytułu wykonywania usług i sprzedaży towarów, ustalony w oparciu o zgromadzone dowody źródłowe,

- 1200 zł - przychód z tytułu wynajmu dla "A" samochodu osobowo-dostawczego marki V,

- 18.805,30 zł - przychód z tytułu czynszu efektywnego wynikającego z zawartej umowy najmu ww. samochodu.

Nie uznał zaś za przychód kwoty 245,54 zł zaksięgowanej na koncie "odsetki", gdyż wynika ona z rachunku bankowego założonego w Banku "[...]" na nazwisko S. W..

Organ pierwszej instancji zakwestionował także, zaliczenie przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów, wydatków:

- za zakup odzieży,

- za korzystanie z "[...]" TV ,

- z tytułu ubezpieczenia S. W. od odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywanej działalności doradczej,

- podwójnego ujęcia kwoty 251,56 zł z tytułu zużycia energii elektrycznej w księgach podatkowych,

- prowizji z tytułu zaciągnięcia kredytu mieszkaniowego przez B. i S. W.,

- za zakup kabla pod system alarmowy oraz wykonanie ekspertyzy przewodów kominowych,

- za wynajęcie samochodu,

- za zakup pieczątek firmowych dotyczących "A",

- za zakup ozdób choinkowych.

Zwiększył natomiast koszty uzyskania przychodu o kwotę stanowiącą podatek od towarów i usług nie podlegający odliczeniu, wykazany w fakturach wystawionych przez: "F", Zakład Energetyczny w B., Telekomunikację Polską S.A., Kancelarię w B., a wynikający z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 maja 2005r. nr "[...]".

Organ odwoławczy stwierdził, iż analiza dowodów źródłowych w postaci dowodów kasowych, dowodów bankowych, faktur oraz konta - rozrachunki z odbiorcami wykazała, że wystawione przez Spółkę faktury za sprzedaż ww. usług nie odpowiadają wpłatom dokonanym przez odbiorców tych usług. W celu wyjaśnienia rozbieżności organ pierwszej instancji przesłuchał w charakterze świadków niektórych kontrahentów, dla których Spółka świadczyła opisane usługi, a od części kontrahentów otrzymał faktury, dowody zapłaty i umowy zawarte ze Spółką na wykonanie ww. usług. Nadto zgromadzono deklaracje (VAT-7, PIT-5, PIT-4, CIT-2) usługobiorców Spółki podpisane przez S. W. i opieczętowane pieczątką "A" jako dowód, że Spółka "A" świadczyła dla tych podmiotów usługi. Organ odwoławczy zaznaczył, że ustalenia przychodu należnego dokonano w oparciu o zgromadzone dowody źródłowe. Postępowanie kontrole nie miało na celu oszacowania przychodu podlegającego opodatkowaniu, w oparciu o art.11 u.p.d.o.p. Nie zgodził się ze stanowiskiem podatniczki, że ustalony dla celów podatku od towarów i usług moment powstania zobowiązania podatkowego powinien być tożsamy z momentem powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług określają inny moment powstania obowiązku podatkowego, niż przepisy u.p.d.o.p. Zgodnie z art.12 ust.3 u.p.d.o.p. za przychód uważa się przychód należny, choćby nie został faktycznie otrzymany. Stwierdził, iż w przypadku usług świadczonych przez biura rachunkowe i doradztwa podatkowego wykonanie usługi następuje z dniem zakończenia miesiąca kalendarzowego, a nie za dany miesiąc rozliczeniowy oraz, że do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się wpłat na poczet umowy o wykonanie usług, jeżeli w danym okresie sprawozdawczym nie przystąpiono w ogóle do wykonywania tych usług.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż dokonał ponownej weryfikacji ustalonego przez organ pierwszej instancji przychodu należnego za 2001r. w oparciu o: rzeczywisty okres świadczonych na rzecz poszczególnych kontrahentów usług, stawkę miesięczną wynikającą z umowy o świadczenie usług lub wystawionych przez Spółkę faktur, dowody wpłat lub oświadczenia kontrahentów o uiszczeniu "opłaty wstępnej" oraz ustalenia wynikające z umów na świadczenie usług dotyczące terminu płatności oraz terminu przekazania dokumentów stanowiących podstawę dokonywania wpisów w księdze i ewidencjach. Wartość świadczeń za usługi prowadzenia kadr ustalono na podstawie wystawionych w 2001r. przez "A" faktur. Za zasadne uznał ustalenia, dokonane przez organ I instancji, w zakresie obniżenia przychodów należnych o kwotę podatku VAT należnego z tytułu archiwizacji danych.

Rozstrzygając sprawę organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie kosztów uzyskania przychodów.

Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu 2001r. kwotę 3520 zł związaną z ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej doradcy podatkowego S. W. Organ odwoławczy podzielił zasadność wyłączenia przez organ I instancji ww. kwoty z kosztów uzyskania przychodu Spółki, powołując się na art.15 ust.1 w zw. z art.16 ust.1 pkt 59 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 1993r., nr 106, poz.482 ze zm., zwana dalej w skrócie u.p.d.o.p.). Stwierdził, iż z treści polisy nr "[...]" wynika, że gwarancją ubezpieczenia objęty był doradca podatkowy S. W., a nie "A" Sp. z o.o., która była podmiotem świadczącym usługi. Stwierdził, że art.43 ust.2 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. nr 102, poz.475 ze zm.) określa podmiot odpowiadający za szkodę wyrządzona przy wykonywaniu czynności doradztwa podatkowego, a art. 44 ww. ustawy reguluje obowiązek ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że z materiału dowodowego wynika, iż S. W. nie prowadził samodzielnej działalności gospodarczej, ale w ramach Spółki z o.o. i uznał, że kosztem uzyskania przychodu mógłby być wydatek na ubezpieczenie Spółki, a nie ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej jej pracownika.

W skardze Spółka "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art.12 ust.3 i ust.4 pkt 1, art.15 ust.1 u.p.d.o.p., art.44 ust.3 ustawy o doradztwie podatkowym i art.121 i 131§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Podniosła, iż zgodnie z art.44 ust.3 ustawy o doradztwie podatkowym obowiązek ubezpieczenia zatrudnionego przez podmioty uprawnione do wykonywania czynności doradztwa podatkowego doradcy spoczywa na tych podmiotach. Nie zgodziła się też ze stanowiskiem organów podatkowych, iż w przypadku usług świadczonych przez biura rachunkowe i doradztwa podatkowego wykonanie usługi następuje z dniem zakończenia miesiąca kalendarzowego, a nie za dany miesiąc rozliczeniowy. Stwierdziła, że organ nie podał podstawy prawnej swojego stanowiska, a w uzasadnieniu decyzji w sprawie podatku VAT za 2001r. zajął inne stanowisko. Podtrzymała zarzut ustalenia przychodów w oparciu o ich oszacowanie na podstawie wybranych postanowień zawieranych przez Spółkę z klientami umów. Organy nie wzięły, jej zdaniem , pod uwagę faktu, iż zgodnie z umowami Spółka wykonywała także roczne zeznania podatkowe zleceniodawcy, w związku z czym okres rozliczeniowy wynosił 16, a nie 12 miesięcy. Wywiodła, iż szacunkowe i niejako ryczałtowe opodatkowanie umowy, a nie osiąganych przychodów jest sprzeczne z treścią posiadanych przez organ dowodów oraz art.12 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. Nadto zaznaczyła, że decyzja jest sprzeczna z art.210§4 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zawiera wskazania przyczyn, dla których innym dowodom (fakturom i pokwitowaniom) nie dano wiary. Zarzuciła także naruszenie art.12 ust.3 u.p.d.o.p., bowiem określone w treści tego przepisu przychody należne muszą wynikać z treści wystawionego dowodu księgowego, a nie z treści innych dokumentów. Podniosła, iż w treści zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek wyliczeń pozwalających na zweryfikowanie poprawności kwot przychodu ustalonego w stosunku do poszczególnych klientów Spółki. Podała przykładowe wyliczenia przychodu, które w jej ocenie, wskazują na zupełną dowolność w ustaleniach poczynionych przez organ odwoławczy, których to ustaleń nie można zweryfikować i sprawdzić ich poprawności.

Dyrektor Izby Skarbowej, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Podał także w jaki sposób ustalił przychód należny od pięciu klientów, odnośnie których Spółka zawarła w skardze swoje wyliczenia. Nadto podniósł, iż nieuprawnione jest żądanie pełnomocnika zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego, gdyż jest on członkiem zarządu Spółki "A" uprawnionym do jej reprezentowania.

Na rozprawie skarżąca Spółka wniosła o przeprowadzenia dowodów z kserokopii dokumentów: wniosku o ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej doradcy podatkowego S. W., umowy o pracę S. W. z dnia 12 marca 1998r., umowy przekazania stacji abonenckiej z dnia 20 stycznia 1998r. zawartej między S. W., a "A" oraz umowy przekazania stacji abonenckiej z dnia 20 stycznia 1998r. zawartej między Korporacją "B" Sp. z o.o., a "A".

Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o niedopuszczenie ww. dowodów z uwagi na to, że strona miała możliwość złożenia ich w toku postępowania dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód, który stanowi nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągniętą w roku podatkowym. Na wysokość dochodu wpływ mają dwa czynniki: przychód oraz koszty uzyskania przychodu. Przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach jedynie sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem tych, których ustawa nie uznaje za koszty, a które wymienione zostały w jej art.16 ust.1 (art.15 ust.1 u.p.d.o.p.). O zakwalifikowaniu danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu decyduje więc poniesienie wydatku w celu uzyskania przychodu i niezakwalifikowanie wydatku do grupy wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodów. Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca nie posługuje się kategorią kosztów prowadzonej działalności, lecz wiąże pojęcie kosztu z pojęciem przychodu. Koszt jest wydatkiem i zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od wykazania bezpośredniego związku wydatku z prowadzoną działalnością i odpowiedniego udokumentowania. Utrwalonym w orzecznictwie jest pogląd, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 1992 roku, sygn. akt SA/Po 1393/92).

Zasadne, w ocenie Sądu, są zarzuty dotyczące nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na ubezpieczenie zatrudnionego w Spółce doradcy podatkowego. Zgodnie z art.44 ust.3 ustawy o doradztwie podatkowym obowiązek ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności ciąży na doradcach podatkowych wykonujących zawód we własnym imieniu i na własny rachunek oraz w formie spółek niemających osobowości prawnej, a w przypadkach określonych w art.27 ust.1 pkt 2 ustawy, na podmiotach zatrudniających doradców podatkowych. Z kolei art.43 ust.1 powołanej ustawy stanowi, że w razie wyrządzenia szkody przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art.2 ust.1 oraz art.31 ust.2-4, doradca podatkowy oraz osoby, z których pomocą te czynności wykonuje lub którym powierza ich wykonanie, ponoszą odpowiedzialność za szkodę na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Przepis ten stosuje się odpowiednio do osób prawnych uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego (art.43 ust.2). Podkreślić w tym miejscu należy, iż w 2001r. S. W. zatrudniony był, na podstawie umowy o pracę, jako doradca podatkowy w "A" Spółka z o.o.. Z treści zakwestionowanej polisy ubezpieczeniowej nr "[...]" wynika, iż ubezpieczeniem objęty był doradca podatkowy S. W., a ubezpieczającym "A", w której był zatrudniony. Jednocześnie z umowy o pracę wynika, iż Spółka "A", oprócz wynagrodzenia, zobowiązała się do ubezpieczenia ww. doradcy podatkowego od odpowiedzialności cywilnej i uiszczania z tego tytułu składki OC za każdy rok pracy. Zatem kwestionowany wydatek jest wydatkiem Spółki na rzecz jej pracownika, a zarazem przychodem pracownika ze stosunku pracy. Takie wydatki nie zostały zawarte w katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, określonym w art.16 u.p.d.o.p. i wobec powyższego nie można przyjąć, iż wydatek ten nie jest kosztem uzyskania przychodu skarżącej.

W rozpoznanej sprawie Sąd stwierdził również istotne uchybienia przepisom postępowania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada bowiem wymogom zawartym w art.210§4 Ordynacji podatkowej, konsekwencją czego stało się naruszenie, wyrażonej w art.124 Ordynacji podatkowej, zasady przekonywania.

Kwestią sporną w toku całego postępowania administracyjnego był moment powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do usług świadczonych przez skarżącą Spółkę. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jak ustalono ten moment w stosunku do poszczególnych usługobiorców. Zgromadzony materiał dowodowy jest natomiast różny w odniesieniu do poszczególnych kontrahentów - w niektórych przypadkach są to faktury, a w innych dowody zapłaty, zeznania kontrahentów, umowy zawarte ze skarżącą. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podał jedynie kwoty przychodu należnego od poszczególnych usługobiorców, bez wyliczeń pozwalających na zweryfikowanie poprawności tych kwot, bez podania dokładnego okresu, za który przychód ustalono. Wyliczenia takie zawiera decyzja organu pierwszej instancji, która jednakże została przez zaskarżoną decyzję uchylona. Podkreślić przy tym należy, iż organ odwoławczy, na podstawie tego samego materiału dowodowego (w postępowaniu odwoławczym nie uzyskano nowy dowodów w zakresie przychodów Spółki z tytułu świadczonych usług), dokonał innych ustaleń faktycznych. Pięć przykładowych wyliczeń znajduje się natomiast w sporządzonej przez organ odpowiedzi na skargę.

Zgodnie zaś z ustalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedź na skargę nie może być traktowana jako uzupełnienie uzasadnienia decyzji. W wyroku NSA z dnia 14 grudnia 1999r., sygn. akt III SA 1756/99 Sąd stwierdził: "Brak podania w uzasadnieniu decyzji (orzeczeniu) motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie próba uzasadnienia wydanych decyzji została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę, która nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowo-administracyjnego, a nie administracyjnego.". Podobnie w wyrokach: z dnia 25 maja 2001r., sygn. akt III SA 2024/00, z dnia 30 października 2000r., sygn. akt I SA/Łd 588/98, z dnia 27 czerwca 2001r., sygn. akt V SA 3659/00.

Nadto podnieść należy, iż zgodnie z ogólną zasadą przekonywania, ustanowioną w art.124 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu. W ocenie Sądu zasada ta winna być stosowana przede wszystkim poprzez właściwe motywowanie decyzji. Szczegółowe opisanie ustalonego stanu faktycznego (w tym: wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności) wraz z prawidłowym wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji ma zasadnicze znaczenie, gdyż użycie trafnych argumentów interpretacyjnych przytoczonych przez organ przepisów w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego może doprowadzić do dobrowolnego wykonania przez stronę decyzji. W konsekwencji powyższego nie można uznać za zgodną z prawem decyzji, która nie została właściwie uzasadniona.

Skarżąca Spółka zarzuciła również naruszenie art.121 i art.131§1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi jednakże nie wskazała na czym naruszenie tych przepisów polega. Sąd natomiast nie stwierdził naruszenia powołanych przepisów w rozpoznanej sprawie.

Zaznaczyć jednocześnie należy, iż Sąd nie uwzględnił złożonego na rozprawie wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Zgodnie z art.106§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a.), Sąd może, na wniosek strony, przeprowadzić takie dowody, tylko gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W rozpoznanej sprawie, po pierwsze przedłożone Sądowi dokumenty miały formę nieuwierzytelnionych kserokopii, a po wtóre skarżąca mogła dowody te przedstawić w toku postępowania podatkowego. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, według stanu istniejącego na dzień wydania decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. W sprawie nie zachodziły też wątpliwości, które mogłyby być wyjaśnione za pomocą przedłożonych kserokopii dokumentów prywatnych (umów między podmiotami powiązanymi).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została ze wskazanym naruszeniem prawa materialnego (art.15 ust.1 u.p.d.o.p.) oraz prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.124, art.210§4 Ordynacji podatkowej) i na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Orzekając o zwrocie kosztów postępowania Sąd rozważył, zgłoszone w odpowiedzi na skargę zastrzeżenia Dyrektora Izby Skarbowej, odnośnie podstawy prawnej, na jakiej S. W. reprezentował skarżącą Spółkę w postępowaniu sądowym i doszedł do przekonania, że skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów postępowania według reguł określonych w art.205§2 p.p.s.a., a na zasadzie określonej w art.205§1 w związku z art.200 i 199 p.p.s.a. oraz w związku z art.34 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi, że strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Z powyższego bezpośrednio wynika, że będąca stroną postępowania osoba prawna mogła być reprezentowana przez swój zarząd bądź ustanowionego przez zarząd pełnomocnika. Ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru handlowego (k.17-19) wynika, że S. W. jest jednym z dwóch członków zarządu skarżącej Spółki, z których każdy jest uprawniony jednoosobowo do załatwiania spraw Spółki oraz do reprezentowania jej w sądzie i poza sądem - stosownie do art.201§1, art.204, art.205§1, art.208§1 i §2 Kodeksu spółek handlowych. Okoliczność, że S. W. posiada uprawnienia doradcy podatkowego (co zresztą obligowało go do bycia członkiem zarządu Spółki zajmującej się doradztwem podatkowym według art.4 ust.1 pkt 3a ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym), a także jest radcą prawnym świadczącym usługi prawnicze w swojej odrębnej Kancelarii Radcy Prawnego nie może prowadzić do uznania, że w sprawach zobowiązań podatkowych Spółki występuje jako jej pełnomocnik procesowy, a nie przedstawiciel ustawowy - członek zarządu spółki. Pełnomocnictwo procesowe udzielone mu przez drugiego członka zarządu - B. W. jest nieważne w świetle art. 210 Kodeksu spółek handlowych, może być uznane jedynie jako porozumienie członków zarządu Spółki, co do tego, który z nich będzie reprezentował Spółkę przed sądem, gdyby uznać, że spór z organami podatkowymi nie mieści się w zakresie "zwykłych czynności spółki" (art.208 K.s.h.). Wobec powyższego Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej tylko zwrot kwoty poniesionych opłat sądowych, mając na uwadze §3 art.205 p.p.s.a. i podzielając wyrażony w komentarzu do ustawy autorstwa A.Kabata, B.Gruszczyńskiego, M. Niezgódki-Medek i B.Dautera (Wyd. Zakamycze 2005, str. 519) pogląd, że zwrot kosztów podróży i ewentualnie utraconego zarobku przysługuje stronie (przedstawicielowi ustawowemu) wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu.

Na podstawie art.152 p.p.s.a. orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem jej wykonanie mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody.