Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2396/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 165a § 1, art. 14h O.p., art. 14b § 1 i 14c § 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Renata Kantecka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 167/19 w sprawie ze skargi D. [...]. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 2396/19

Uzasadnienie

Wyrokiem z 23 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 167/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej jako: "Strona", "Spółka") uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "Organ") z 3 grudnia 2018 r. i poprzedzające je postanowienie z 3 września 2018 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł, reprezentowany przez radcę prawnego, Organ. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 w zw. z art. 151 oraz w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "O.p.") polegające na uchyleniu przez Sąd l instancji na skutek skargi Spółki zaskarżonego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 grudnia 2018 r. i poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 września 2018 r., zamiast oddalenia skargi, w wyniku uprzedniego błędnego uznania, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., a Organ stosując ten przepis bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania i merytorycznego rozpoznania wniosku prowadzącego do wydania interpretacji, naruszając tym samym przepisy proceduralne, tj. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 i 2 O.p., gdyż według Sądu nie zachodziła inna przeszkoda do wszczęcia postępowania i wydania interpretacji, o której mowa w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., wynikająca z dopuszczalnego zakresu przedmiotowego interpretacji w postaci wymagającego uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, którego dotyczy wniosek, tj. oceny kwestii dopuszczalności zbycia nakładów na cudzą nieruchomość w świetle przepisów prawa cywilnego, powodująca, iż wydana interpretacja nie byłaby interpretacją przepisów prawa podatkowego oraz wyłączająca ocenę przez Organ stanowiska Strony w ramach postępowania interpretacyjnego, a co za tym idzie bezpodstawne obciążenie Organu jako strony przegrywającej sprawę kosztami postępowania;

2. art. 141 § 4 i art. 153 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 14b § 1 i art. 14c § 1 i § 2 O.p. polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji wadliwego uzasadnienia wyroku, które nie spełnia wymogów ustawowych określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia na skutek zawartej w nim niejasnej i niespójnej oceny prawnej co do przedmiotu będącego istotą sporu oraz braku właściwej subsumcji powołanych w uzasadnieniu wyroku tez orzeczeń sądowych do okoliczności stanu faktycznego tej sprawy, a także nie zawiera jednoznacznych i nadających się do wykonania wskazań prawnych, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., co w konsekwencji uniemożliwia ustalenie rzeczywistych przesłanek merytorycznych, jakimi kierował się Sąd I instancji przy wydaniu rozstrzygnięcia oraz wyklucza możliwość poznania i zrozumienia motywów orzeczenia Sądu I instancji i kontrolę merytoryczną wydanego wyroku przez Sąd II instancji. Zdaniem Organu w niniejszej sprawie przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, sformułowane na jego tle pytania oraz sposób zaprezentowania przez Spółkę własnego stanowiska dają uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że w sprawie wystąpiła przeszkoda do wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., bowiem wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego i ocena skutków prawnopodatkowych w tym trybie wymagałyby ze strony Organu uprzedniej oceny dopuszczalności transakcji zbycia nakładów na cudzą nieruchomość na gruncie przepisów prawa cywilnego, jako zagadnienia wstępnego, co nie podlegało rozstrzygnięciu w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji, bowiem wykraczałoby poza kompetencje organu interpretacyjnego, należąc już do sfery uprawnień sądów cywilnych oraz organów podatkowych i kontrolnych, realizowanych w zupełnie innym trybie postępowania.

Organ, stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznanie skargi Spółki i jej oddalenie w całości. Jeżeli natomiast NSA uznałby, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, to wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie od Spółki na rzecz Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie procesowym z 26 kwietnia 2022 r. Spółka podtrzymała wniosek o oddalenie w całości skargi kasacyjnej. Zdaniem Spółki, Sąd I instancji słusznie wskazał, że Organ ma obowiązek dokonać wykładni prawa cywilnego, jeśli uznaje, że jest ona niezbędna dla oceny podatkowej, a także ma obowiązek wystąpić o uzupełnienie stanu faktycznego, jeśli zakreślony we wniosku stan faktyczny nie pozwala na dokonanie oceny prawnej. Organ dokonał w istocie oceny cywilnoprawnej planowanego zdarzenia, lecz mimo to odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Organ nie żądał wyjaśnienia w jakiej formie i w oparciu o jakie przepisy prawa cywilnego, Spółka chce przeprowadzić planowaną czynność, choć z góry przyjął, że jest ona niedopuszczalna.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i skoncentrować swoją uwagę na rozważaniach dotyczących oceny zarzutów postawionych zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, w tym art. 165a § 1 w zw. z art. 14h, art. 14b § 1 i art. 14 c § 1 i 2 O.p. stwierdzając, że nie było podstaw do wydania postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji podatkowej.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 165a § 1 O.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Cytowany przepis znajduje, na podstawie art. 14h O.p., odpowiednie zastosowanie do spraw dotyczących interpretacji indywidualnych.

Ordynacja podatkowa nie wyjaśnia ani nie wskazuje choćby przykładowo "jakichkolwiek innych przyczyn", które stanowią przeszkodę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania. Zwrot ten nie może być interpretowany rozszerzająco, gdyż oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenie merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Niewątpliwie na gruncie postępowania o wydanie indywidulanej interpretacji podatkowej, do zakresu tych innych przyczyn należy sytuacja, w której żądanie wydania interpretacji dotyczy przepisów innych niż podatkowe.

Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z art. 3 pkt 2 O.p. wynika, że pod pojęciem przepisów prawa podatkowego należy rozumieć m.in. przepisy ustaw podatkowych. Znaczenie tego ostatniego pojęcia zostało zaś zdefiniowane w punkcie 1 art. 3 O.p. Są to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiałyby wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na wniosek złożony przez uprawniony podmiot. Tym samym brak było przesłanek do zastosowania przez Organ art. 165a w związku z art. 14h i art. 14b § 1 O.p., co niezasadnymi czyni podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Odmowa wszczęcia postępowania z tego względu, że organ musiałby (ewentualnie) oceniać stan faktyczny sprawy, stosując również przepisy innych ustaw niż przepisy ustaw podatkowych była bowiem wadliwa.

W tym zakresie należy podnieść, że wydając interpretacje podatkowe organ interpretacyjny zazwyczaj przecież dokonuje wykładni przepisów różnych gałęzi prawa, w tym także prawa cywilnego, czy prawa handlowego. Jak trafnie stwierdzono w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 1737/07, Mon. Pod. 2008, nr 3, s. 45): "nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość". W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego organy, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, muszą niekiedy posiłkować się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa. Podkreślić należy, że ilekroć ustawa podatkowa odsyła do przepisów, np. prawa bankowego, budowlanego, kodeksu cywilnego itd., to stosowne przepisy ustaw niepodatkowych stanowią uzupełnienie lub wręcz wypełnienie normy podatkowej. Wówczas organ podatkowy ma obowiązek dokonywać wykładni tychże norm na tyle, na ile jest to niezbędne do stworzenia definicji lub pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa podatkowego. Nie ma znaczenia, czy dane pojęcie definiuje np. słowniczek zawarty w ustawie podatkowej czy też przepis szczególny odsyła do ustawy z innej dziedziny prawa. Należy wówczas uznać, że sens normatywny, który danemu pojęciu umiejscowionemu w ustawie podatkowej nadaje odrębna ustawa, stanowi integralną część przepisu podatkowego, który nie został umiejscowiony w ustawie podatkowej wyłącznie ze względu na przyjęte techniki legislacyjne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano pogląd, że jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały uwzględnione czy wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, które się do nich bezpośrednio lub w sposób dorozumiany odwołują, to i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia zaczerpnięte z pozostałych gałęzi prawa. Norma prawnopodatkowa będzie wówczas zbudowana nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej, ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2016 r. II FSK 3028/14, publ. CBOSA). Innymi słowy w ugruntowanym już orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a działu II O.p. podlegać będą wszystkie przepisy tworzące konkretną normę prawną, w tym przepisy niepodatkowe, których ocena i wykładnia są niezbędne do zinterpretowania normy prawnopodatkowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r. II FSK 1019/09, z 28 czerwca 2012 r. I FSK 1465/11, z 27 listopada 2013 r. II FSK 27/12, z 14 listopada 2014 r. II FSK 2524/12, z 18 lutego 2020 r., I FSK 16/19, z 19 listopada 2020 r., I FSK 17/19,, z 3 lutego 2021 r., I FSK 525/19, z 4 lutego 2021 r., I FSK 45/19, z 25 lutego 2021 r., I FSK 815/19, publ. CBOSA).

W rozpoznanej sprawie nie ulega wątpliwości, że w złożonym wniosku o wydanie interpretacji Spółka przedstawiła zagadnienie z zakresu prawa podatkowego - ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a dokładnie przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazała, jaki charakter podatkowy będzie miał zakup nakładów poniesionych na cudzą nieruchomość (hotel) przez spółkę komandytową od spółki wspólnika (inwestycja w obcy środek trwały), a także czym jest to umotywowane. Przedstawiła również własne stanowisko w sprawie i oparła je na wskazanych we wniosku przepisach prawa podatkowego – m.in. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazała też powody, które zdecydowały o uznaniu zakupu nakładów za inwestycję w obcy środek trwały oraz argumenty, które m.in. przemawiają za stanowiskiem Spółki o rozpoznaniu wydatków na zakup tych nakładów jako kosztu podatkowego w momencie nabycia (koszt pośredni ujmowany w momencie poniesienia), a także wyjaśniła dlaczego nabyty składnik majątku nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, pytania Spółki w zakresie sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup inwestycji w obcym środku trwałym (nakładów) oraz wskazania czy nabyta inwestycja w obcym środku trwałym (nakłady) może być uznana za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, również zostały w sposób jednoznaczny sformułowane na tle przepisów prawa podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W tej sytuacji, Organ powinien był ocenić prawidłowość tego stanowiska. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że Spółka przedstawiła Organowi do rozstrzygnięcia ściśle określoną część swojej działalności, związaną z konkretną transakcją, zaznaczając jednocześnie, że przedmiotem pytań nie jest ocena dopuszczalności czy też kwalifikacji przedmiotu planowanej transakcji (zakup nakładów poniesionych na cudzą nieruchomość – podatkowo inwestycja w obcym środku trwałym), lecz ocena jej konsekwencji podatkowych. Jeżeli zatem Spółka miała wątpliwości co do prawidłowości stanowiska w zakresie wskazanych konsekwencji podatkowych odnośnie sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup inwestycji w obcym środku trwałym oraz wskazania, czy nabyta inwestycja w obcym środku trwałym może być uznana za zorganizowaną część przedsiębiorstwa to rolą Organu wydającego interpretacje indywidualne było dostarczenie podatnikowi rzetelnej informacji w tym zakresie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślić należy funkcję, jaką w obrocie prawnym pełnić mają indywidualne interpretacje prawa podatkowego. Nie ulega wątpliwości, że celem tej instytucji ma być uzyskanie przez rzeczywistego bądź potencjalnego podatnika pewności co do słuszności prezentowanego przezeń sposobu rozumienia oznaczonych przepisów prawa podatkowego, odniesionych – co niezmiernie istotne – do wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego. Skoro zaś tak, to winno być poza sporem, że organ wydający interpretację indywidualną powinien dokonać analizy tego stanu również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach z innego zakresu prawa, nie ograniczając się wyłącznie do prawa podatkowego, zawsze wtedy, gdy od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego (wyrok NSA z 28 czerwca 2012 r., I FSK 1465/11, publ. CBOSA).

W związku z powyższym, należało uznać, że Organ miał obowiązek rozważyć, czy wskazane przez Spółkę przepisy znajdują lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Jeżeli zaś Organ miał wątpliwości, to mógł skorzystać z wezwania do usunięcia wątpliwości, które w ocenie Organu miały miejsce. W konsekwencji – jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji - Organ interpretacyjny w sposób istotny naruszył art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p., a także art. 14b § 1 i 14c § 1 i 2 O.p., bowiem niezasadnie odmówił wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się również z zarzutami skargi kasacyjnej, dotyczącymi naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 i art. 153 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 i § 2 O.p. polegającymi na sporządzeniu przez Sąd I instancji wadliwego uzasadnienia wyroku, które nie spełnia wymogów ustawowych określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia na skutek zawartej w nim niejasnej i niespójnej oceny prawnej co do przedmiotu będącego istotą sporu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Organ odniósł się do wybranych stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarzucając wewnętrzną sprzeczność wywodów Sądu I instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzone uzasadnienie zawiera wszelkie elementy wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. i w sposób kompleksowy odnosi się do wszystkich kwestii związanych ze sprawą i podniesionych w skardze zarzutów. Nie jest również niespójne, lecz odnosi się do niekonsekwentnego stanowiska Organu w zakresie wniosku Spółki o wydanie indywidualnej interpretacji. Z akt sprawy wynika bowiem, że Organ odmawiając wydania interpretacji wskazywał zarówno na niedopuszczalność wykładni przepisów prawa innych niż prawo podatkowe, jak również zawarł ocenę cywilnoprawną planowanej czynności, której chce dokonać Skarżąca. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd odnosił się zatem do całości argumentacji Organu w tym zakresie, wskazując że w niniejszej sprawie powinna zostać wydana interpretacja podatkowa i ocenione stanowisko Spółki. Podniósł m.in., że kwestia analizy dopuszczalność transakcji będącej przedmiotem wniosku, nie była objęta sformułowanymi we wniosku pytaniami. W konsekwencji, w ogóle nie powinna być przedmiotem rozważań Organu. Wskazał również, że Organ interpretacyjny będąc związanym zakresem przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, przyjmując kwalifikację prawnopodatkową przedmiotu transakcji (nabycie nakładów na poniesionych na cudzą nieruchomość) jako inwestycja w obcym środku trwałym, powinien wypowiedzieć się co do prawidłowości stanowiska Spółki w zakresie wskazanych konsekwencji podatkowych oraz wskazania, czy nabyta inwestycja w obcym środku trwałym może być uznana za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że Organ ma prawo do własnej oceny skutków podatkowych przedstawionego zdarzenia przyszłego, w tym oceny prawidłowości zakwalifikowania opisanej czynności nabycia nakładów na cudzą nieruchomość jako inwestycji w obcym środku trwałym, chociażby w kontekście zagadnienia uznania nabytych nakładów za zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Powyższa ocena powinna jednak odbywać się w ramach merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji, nie zaś badania kwestii jego dopuszczalności.

W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchylając wydane w rozpoznanej sprawie postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania na wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, Sąd pierwszej instancji nie naruszył ani art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., ani też art. 151 p.p.s.a. Zasadnie również Sąd uchylając postanowienia zasądził od Organu na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Organu, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).