Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 493/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1, 4, 6, art. 248, art. 289
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
article: art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych wraz z odsetkami 1) oddala skargę; 2) przyznaje radcy prawnemu M.K. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Łodzi przy ul. A. 126 lok. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M.K. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012, poz. 749 ze zm.), art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r.- Prawo celne (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 727 z późn. zm.), art. 246 § 1, § 4, § 6, art. 248, art. 252 § 1, art. 262, art. 289, art. 297 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny - (tekst jednolity Dz.U. z 2001r., Nr 75, poz. 802 z póz. zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. z 2004r, Nr 68, poz.623 z poz. zm), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia Z. K. należności celnych wraz z odsetkami wynikającymi z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego zawartej w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD nr [...] z dnia [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. decyzją z dnia [...] wydaną na Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD nr [...] określił Z. K. należności celne w kwocie 20.347 zł z tytułu przywozu na polski obszar celny samochodu ciężarowego marki Skoda 706 o nr nadwozia[...], rok produkcji 1968. Decyzja stała się ostateczna z dniem 31 marca 1992r.

Pismem z dnia 31 października 2014r., uzupełnionym kolejnym pismem z dnia 17 grudnia 2014r. Z. K. wystąpił o umorzenie należności celnych wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego powstałymi z tytułu importu samochodu ciężarowego marki Skoda 706 argumentując, że w wyniku egzekucji z majątku dłużnika zostanie pozbawiony niezbędnych środków utrzymania.

W uzasadnieniu wskazał, że w oparciu o decyzję z dnia [...] w dniu 1 kwietnia 2005r. wystawiony został tytuł wykonawczy wobec zobowiązanego, a zawiadomieniem z dnia 5 kwietnia 2005r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego w Urzędzie Skarbowym Ł.-P. oraz świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego. Wszystkie składane do organu egzekucyjnego wnioski o wstrzymanie, czy umorzenie postępowania egzekucyjnego zostały rozpatrzone negatywnie. Zdaniem skarżącego należności celne powstałe z tytułu importu samochodu ciężarowego Skoda 706, określone dokumentem [...] z 5 marca 1992 roku uległy przedawnieniu. Podstawę prawną do określania wymiaru długu celnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 grudnia 1989 roku Prawo celne. Zgodnie z art. 83 ustawy, nie można wydać decyzji w sprawie wymiaru należności celnych po upływie 2 lat od dnia, w którym powstał obowiązek ich uiszczenia. Nadpłaty wynikłe w związku z uchyleniem lub zmianą decyzji ustalającej wysokość należności celnych oraz kwoty nadpłacone i nienależnie uiszczonego cła - podlegają z urzędu zaliczeniu na zaległe lub bieżące zadłużenie z tego tytułu, a w razie braku takiego zadłużenia - podlegają zwrotowi z urzędu w ciągu roku licząc od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna lub wniesiono niewłaściwą wpłatę. Należności celnych można dochodzić w ciągu 3 lat licząc od dnia, w którym decyzja o ich wymiarze stała się ostateczna. Bieg przedawnienia, o którym mowa w ust. 3, przerywa:

1) wszczęcie egzekucji,

2) wszczęcie postępowania karnego lub postępowania przed sądem administracyjnym.

Po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo począwszy od terminu:

1) wniesienia wpłaty,

2) ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna,

3) uprawomocnienia się wyroku sądu lub innego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie karnej skarbowej albo wyroku, lub postanowienia sądu administracyjnego.

Przedawnienie uwzględnia się z urzędu.

Termin przedawnienia liczyć należało od dnia przekroczenia granicy. Z tą chwilą bowiem powstawał obowiązek uiszczenia należności celnych ciążący na podmiocie dokonującym obrotu towarowego z zagranicą. W niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia należności celnych powstał w 1992 roku. Przez ponad 22 lata organ prowadził postępowanie przeciwko zobowiązanemu, a następnie w kwietniu 2005r. na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] wszczął przeciwko zobowiązanemu postępowanie egzekucyjne, zajmując świadczenie emerytalne oraz wierzytelności znajdujące się na rachunkach bankowych. Skarżący podkreślił, że nie uchylał się od obowiązku zapłaty nałożonego na niego cła, jednakże przez cały czas toczącego się postępowania nie miał możliwości zapoznania się z treścią dokumentacji znajdującej się w posiadaniu Urzędu Celnego w Ł., ponieważ organ notorycznie nie wyrażał zgody na udostępnienie akt. Zajęta emerytura i wierzytelności z rachunków bankowych stanowi nadmierną uciążliwość. Wniosek o umorzenie zaległości celnych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania uzasadniony jest trudną sytuacją życiową i ekonomiczną zobowiązanego. Odwołując się do treści art. 87 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy wskazał, że w niniejszej sprawie organ celny powinien w sposób wnikliwy przeprowadzić postępowanie wyjaśniająco-dowodowe w celu ustalenia sytuacji majątkowej dłużnika. Instytucja prawna, jaką jest umorzenie należności celnych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania, ma charakter uznaniowy i jej celem jest ochrona dłużnika znajdującego się w trudnej sytuacji materialnej przed pozbawieniem go składników majątkowych. Zajęte rachunki bankowe oraz świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego uniemożliwiają skarżącemu normalną egzystencję. Wskazał, że nie posiada innego źródła utrzymania ani jakichkolwiek oszczędności, ponadto w żaden inny sposób nie zabezpieczył środków finansowych przeznaczonych na bieżące utrzymanie niż zajęte rachunki bankowe i emerytura, w związku z powyższym w chwili obecnej pozostał bez środków do życia. Zajęcie wierzytelności przez organ egzekucyjny spowodowało, że nie może dokonywać żadnych bieżących płatności związanych z utrzymaniem. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca wolną od zajęć część emerytury, która jest następnie zablokowana przez Komornika Skarbowego poprzez zajęcie rachunku bankowego.

Dodatkowo wskazał, że organ w sposób nieprawidłowy wyliczył wartość odsetek za zwłokę i kosztów postępowania obciążając nimi dłużnika Należność celna powstała w 1992 roku. Wartość samego cła, czyli kwota należności głównej nie przekraczała 5.500 zł, a organ w bezprawny sposób obciążył skarżącego odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania niemalże 10-krotnie wyższymi niż kwota należności głównej, co potwierdzają wystawione w dniu 28 sierpnia 2014 roku oraz w dniu 26 sierpnia 2014 roku zawiadomienia. Organ w żaden sposób nie starał się przedstawić zobowiązanemu podstawy naliczania tak wysokich kosztów, tłumacząc się zmianą obowiązującego prawa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, z uwagi na trudną sytuację majątkową i życiową wniósł o umorzenie należności celnych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami objętych tytułem wykonawczym nr [...].

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił umorzenia Z. K. należności celnych wraz z odsetkami wynikającymi z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego zawartej w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD nr [...] z dnia 5 marca 1992r.

Od powyższej decyzji Z. K. złożył odwołanie, w którym zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.;

- art. 87 Prawa celnego, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 17 grudnia 2014r. nie jest kontynuacją postępowania w sprawie wymiaru cła lecz stanowi odrębne nowe postępowanie, do którego winny mieć zastosowanie przepisy Kodeksu celnego i przepisy wykonawcze;

- art. 246 i art. 248 Kodeksu celnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że powyższe przepisy nie pozwalają na umorzenie należności celnych pomimo, że w ogóle nie powinny być brane pod uwagę.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. umorzenie należności celnych wraz z odsetkami oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] na okoliczność zastosowania przez organ przepisów ustawy –Prawo celne.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że wniosek z dnia 17 grudnia 2014r. stanowi kontynuację postępowania o umorzenie należności celnych wraz z odsetkami, który nie może być rozpatrywany jako nowe postępowanie, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu celnego. Wskazał, że nie złożył wniosku o umorzenie należności celnych w ustawowym terminie 3 lat, albowiem był przekonany, że złożenie wniosku nie jest ograniczone żadnym terminem.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że należności celne w niniejszej sprawie zostały wymierzone decyzją nr [...] z dnia [...], która stała się ostateczna z dniem 31 marca 1992r. Obowiązująca wówczas ustawa z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne ustanawiała dyrektora urzędu celnego organem administracji państwowej w sprawach celnych, do którego zadań należało dokonywanie wymiaru i poboru należności celnych. Zgodnie z art. 83 w/w ustawy, należności celnych można dochodzić w ciągu 3 lat licząc od dnia, w którym decyzja o ich wymiarze stała się ostateczna oraz że bieg przedawnienia przerywa wszczęcie egzekucji, wszczęcie postępowania karnego lub postępowania przed sądem administracyjnym.

Ustawa z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne dopuszczała możliwość umorzenia należności celnych. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 tej ustawy, należności celne mogą być umorzone w całości lub w części, jeżeli:

1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że dłużnik nie posiada majątku, z którego można by dochodzić należności,

2) w wyniku egzekucji z majątku dłużnika lub jego wynagrodzenia za pracę albo z innych dochodów dłużnik lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byliby pozbawieni niezbędnych środków utrzymania,

3) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym tych należności celnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne,

4) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów.

Umorzenie należności mogło być częściowe i pociągało za sobą umorzenie odsetek za zwłokę. Przepisy prawa celnego nie ograniczały natomiast terminu do złożenia wniosku o umorzenie należności.

Prawo celne obowiązywało do dnia 1 stycznia 1998r, tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 9 stycznia 1997r Kodeks celny. W myśl art. 289 Kodeksu celnego postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie kodeksu podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Kwestia umorzenia należności celnych została uregulowana w art. 246 i 248, natomiast art. 252 ustanawiał delegację dla Rady Ministrów do wydania przepisów wykonawczych w tym zakresie. Nowy kodeks celny nie przewidywał możliwości umorzenia należności celnych ze względu na sytuację materialną dłużnika lecz jedynie z powodu następujących przesłanek:

- gdy w chwili zarejestrowania kwota należności nie wynikała z obowiązujących przepisów lub gdy kwota ta została zarejestrowana niezgodnie z art.229 § 3 (tj. przepisem dotyczącym zaksięgowania retrospektywnego),

- zarejestrowana kwota cła dotyczyła towarów objętych procedurą celną i nieprzyjętych przez osobę wprowadzającą, ze względu na to, że w chwili, o której mowa w art.69 (data przyjęcia zgłoszenia przez organ celny), towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami kontraktu. Nowa ustawa wprowadzała ograniczenie co do terminu na złożenie takiego wniosku (art. 246 § 4 i art.248 § 5 ).

Kodeks celny został uchylony z dniem 1 maja 2004r. na mocy przepisów ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzających ustawę - Prawo Celne (Dz.U. z 2004r., Nr 68 poz.623). Zgodnie jednak z art. 26 tej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Oznacza to, że do postępowań dotyczących długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2004r. należy stosować obowiązujące przed tą datą zarówno przepisy materialne, jak i procesowe. Zasada ta dotyczy zarówno spraw, które w dniu 1 maja 2004r. były w toku, jak i spraw, które zostały wszczęte po tej dacie, ale dotyczą długu celnego, który powstał przed datą akcesji.

Z uwagi na fakt, że wniosek Z. K. z 17 grudnia 2014r. (poprzedzony pismem z 31 października 2014r.) dotyczył umorzenia należności celnych i spowodował wszczęcie odrębnego postępowania, do jego merytorycznego rozpatrzenia należy zastosować przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny. Nowe postępowanie nie jest kontynuacją postępowania zakończonego decyzją wymiarową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2002r., sygn. akt V SA 1950/01). Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał ponadto, że toczące się przed tym samym organem postępowanie egzekucyjne, prowadzone w oparciu o ustawę z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na podstawie tytułu wykonawczego nr [..] z [...] jest odrębnym postępowaniem i nie dotyczy materii prawa celnego.

Zgodnie z art.246 § 4 Kodeksu celnego, należności celne są zwracane na wniosek dłużnika złożony przed upływem 3 lat, licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. Termin ten, może ulec przedłużeniu, jeżeli dłużnik udowodni, że niezłożenie wniosku przed upływem 3 lat od dnia powiadomienia go o tych należnościach było spowodowane nieprzewidzianymi okolicznościami lub działaniem siły wyższej, co wynika z treści § 6 powołanego przepisu. W rozpatrywanej sprawie wniosek o umorzenie należności został złożony po upływie 3 -letniego terminu na jego złożenie. Dyrektor Izby Celnej w Ł. rozpatrzył przedmiotowy wniosek, przyjmując że złożenie wniosku z przekroczeniem ustawowego 3- letniego terminu znajduje swoje uzasadnienie, jednakże nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do umorzenia należności celnych, zawarte w Kodeksie celnym i w wydanym na jego podstawie rozporządzeniu. W § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2003r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych (Dz.U.z 2003r., nr 170 , poz. 1653) enumeratywnie wymienione przypadki, w których należności celne są zwracane lub umarzane.

Ponadto, w myśl § 4 należności celne mogły zostać umorzone w całości lub w części:

1) jeżeli nie ściągnięto ich w toku zakończonego postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego;

2) w wypadku zawarcia układu z dłużnikiem w postępowaniu układowym, w granicach przewidzianych w układzie.

Dyrektor Izby Celnej w Ł., ponownie rozpatrując sprawę stwierdził, że w opisanym stanie prawnym nie ma podstaw do umorzenia należności celnych. Wniosek taki mógł być uwzględniony pod rządami ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne, jednakże jak wykazano wcześniej w sprawie należy zastosować przepisy ustawy Kodeks celny i wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie może wziąć pod uwagę argumentacji skarżącego odnoszącej do jego sytuacji materialnej i nie może się także zgodzić z tezą, że instytucja prawna, jaką jest umorzenie ma charakter uznaniowy i jej celem jest ochrona dłużnika, pozbawionego niezbędnych środków utrzymania. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2008r., sygn. akt III SA/Po 859/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2006r., sygn. akt I SAPo 2297/03). W analogicznych sprawach sąd orzekł, iż okoliczności związane z trudną sytuacją rodzinną i majątkową mogły być uwzględnione przy umarzaniu należności celnych pod rządami ustawy z 28 grudnia Prawo celne, jednakże stosownie do art.289 Kodeksu celnego rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych podlegają postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie kodeksu, a więc przed dniem 1 stycznia 1998r. Zawarte w Kodeksie celnym przepisy dotyczące umorzenia należności celnych mają charakter przedmiotowy i są związane z sytuacją prawną towaru. Kodeks nie przewiduje podmiotowych przesłanek warunkujących umarzanie należności celnych, tj. przesłanek odnoszących się do sytuacji ekonomicznej strony zobowiązanej do ich uiszczenia.

Odnosząc się zawartego w odwołaniu wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem tym Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Z. K. Badając kwestię przedawnienia posłużył się przepisami ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne, ponieważ decyzja o wymiarze należności celnych stała się ostateczna w dniu 31 marca 1992r, a więc pod rządami ustawy Prawo celne i ustawa ta określała termin dochodzenia należności celnych oraz sytuacje w których bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany oraz biegnie na nowo. Z uwagi na fakt, że zgodnie z art.59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, tylko w tym zakresie przepisy ustawy Prawo celne znalazły zastosowanie w postępowaniu dotyczącym umorzenia egzekucji. Dyrektor Izby Celnej w Ł. ustalił, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do przedawnienia należności celnych i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Postępowanie dotyczące umorzenia należności celnych zostało zainicjowane pismem z dnia 31 października 2014r., a więc w okresie gdy postępowanie egzekucyjne było w toku. We wniosku Z. K. wystąpił z żądaniem zajęcia stanowiska w sprawie przedawnienia należności celnych. Pismem z dnia 1 grudnia 2014r wniósł także o umorzenie postępowania egzekucyjnego, również powołując się na fakt przedawnienia obowiązku zapłaty cła. Dyrektor Izby Celnej w Ł. jest równocześnie organem egzekucyjnym i wobec tego jest właściwy zarówno w sprawie umorzenia należności jak i umorzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast kwestia przedawnienia należności nie była przedmiotem dwóch odrębnych postępowań, lecz została rozstrzygnięta przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że badając kwestię zasadności umorzenia należności nie można automatycznie stosować przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne, wobec powyższego zarzuty zawarte w odwołaniu są bezzasadne. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art.87 w/w ustawy ponieważ w niniejszej sprawie nie znajduje on zastosowania, jak również zarzut naruszenia art.246 i 248 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny, ponieważ w decyzji nr [...] zostały zastosowane w sposób prawidłowy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymując zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. - Prawo celne poprzez jego niezastosowanie do niniejszej sprawy i uznanie, że postępowanie, zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 17 grudnia 2014 roku, nie jest kontynuacją postępowania w sprawie wymiaru cła, a stanowi odrębne nowe postępowanie do którego winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny i wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze,

- art. 83 ust. 3 Prawa celne go poprzez jego niezastosowanie i nieuznanie przez organ zarzutu przedawnienia i dochodzenie należności celnych od zobowiązanego ,

- art. 246 i 248 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, że powyższe przepisy winny mieć zastosowanie do niniejszej sprawy.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy –tj. umorzenie należności celnych wraz z odsetkami oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że decyzja wymiarowa stała się ostateczna z dniem 31 marca 1992 roku i została wydana pod rządami ustawy z dnia 28 grudnia 1989r.- Prawo celne, która obowiązywała od dnia 1 stycznia 1990 roku. Powyższa ustawa określała m.in. termin na dochodzenie przez organ należności celnych oraz sytuacje związane z przedawnieniem roszczeń. Zgodnie z art. 83 ust.3 tej ustawy należności celnych można dochodzić w ciągu 3 lat, licząc od dnia w którym decyzja o ich wymiarze stała się ostateczna. Wobec powyższego, organ celny powinien wszcząć postępowanie w ciągu 3 lat od dnia 31 marca 1992r., a więc w terminie do 31 marca 1995r., czego jednak nie uczynił. W dniu 1 kwietnia 2005r. został wydany tytuł wykonawczy nr[...] , a więc postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte po upływie 10 lat, tj. przekroczeniem powyższego 3- letniego terminu. W ocenie skarżącego termin przedawnienia liczyć należało od dnia przekroczenia granicy. Z tą chwilą bowiem powstał obowiązek uiszczenia należności celnych ciążących na zobowiązanym. W niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia należności celnych powstał w 1992 roku. Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo celne należności celne mogą być umorzone w całości lub w części, jeżeli: w wyniku egzekucji z majątku dłużnika lub jego wynagrodzenia za pracę, albo z innych dochodów dłużnik lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byliby pozbawieni niezbędnych środków utrzymania.

Wszczynając postępowanie egzekucyjne w 2005 roku organ zajął skarżącemu emeryturę oraz wierzytelności znajdujące się na rachunkach bankowych. Skarżący podkreślił, że nigdy nie uchylał się od obowiązku zapłaty nałożonego na niego cła, wielokrotnie próbował wyjaśnić zaistniałą sytuację, jednakże organ notorycznie nie wyrażał zgody na udostępnienie mu akt. Zajęta emerytura i wierzytelności z rachunków bankowych stanowią dla niego nadmierną uciążliwość oraz uniemożliwiają normalne egzystowanie. Wskazał, że nie posiada innego źródła utrzymania ani jakichkolwiek odłożonych oszczędności, ponadto w żaden inny sposób nie zabezpieczył środków finansowych przeznaczonych na bieżące utrzymanie niż zajęte rachunki bankowe i emerytura, w związku z powyższym w chwili obecnej pozostał bez środków do życia.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nastąpiło przedawnienie egzekwowanego zobowiązania z tytułu należności celnych, jak również przedawnienie samego postępowania egzekucyjnego. Niezrozumiałym jest, że organ przez ponad 22 lata prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że wniosek o umorzenie należności celnych inicjuje nowe postępowanie w stosunku do postępowania, w którym te należności zostały wymierzone, w związku z czym podlega on rozpatrzeniu w oparciu o aktualne przepisy prawne. W przedmiotowej sprawie wniosek o umorzenie należności celnych został sporządzony w dniu 31 października 2014r. uzupełniony w dniu 17 grudnia 2014r, a więc w pierwszej kolejności należało sięgnąć do regulacji obowiązującej po przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Zgodnie z punktem 14 działu 5 - Unia celna załącznika IV - Tom I załącznika nr l do Traktatu akcesyjnego podpisanego w Atenach, w dniu 16 kwietnia 2003r. (Dz.U. z 2004r., Nr 90, poz. 864) zwrot i umorzenie należności celnych jest dokonywane na warunkach określonych w ustawodawstwie wspólnotowym, jednakże w przypadku, gdy należności celne, których dotyczy wniosek o zwrot lub umorzenie, odnoszą się do długu celnego, który powstał przed dniem l przystąpienia, zwrot i umorzenie należności zostanie przeprowadzone zgodnie z warunkami l obowiązującymi w nowym Państwie Członkowskim, przez to Państwo oraz na jego koszt. Stosownie natomiast do art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo celne, przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Powyższe oznacza, iż zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny oraz wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze. Przesłanki umorzenia należności celnych zostały zawarte w Dziale V Kodeksu celnego - Zwrot i umorzenie należności celnych. Zgodnie z art. 246 § 1 Kodeksu celnego należności celne są umarzane, jeżeli w chwili zarejestrowania kwota należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Z kolei w myśl art. 248 § 1 Kodeksu celnego, umorzenie cła może nastąpić również po ustaleniu, że zarejestrowana kwota tych należności dotyczy towarów objętych procedurą celną i nieprzyjętych przez osobę wprowadzającą ze względu na to, iż w chwili, o której mowa w art. 69, towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami kontraktu, w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów. Z powyższej regulacji wynika, iż przepisy Kodeksu celnego pozwalają na umorzenie należności celnych jedynie z przyczyn dotyczących sytuacji prawnej towaru, natomiast nie pozwalają na umorzenie tychże należności ze względów podmiotowych, a więc odnoszących się do sytuacji rodzinnej i materialnej wnioskodawcy. Takiej możliwości nie przewidują również wydane na podstawie art. 252 Kodeksu celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2003 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych Powołane przez skarżącego okoliczności związane z trudną sytuacją majątkową mogły być uwzględnione przy umarzaniu należności celnych pod rządami ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r.-Prawo celne, jednakże w niniejszej sprawie brak było podstaw do rozpatrzenia wniosku w oparciu o przepisy tejże ustawy, gdyż stosownie do art. 289 Kodeksu celnego, rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych podlegają postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie kodeksu, a więc przed dniem 1 stycznia 1998r. Tymczasem skarżący złożył wniosek o umorzenie należności celnych dopiero w dniu 31 października 2014r, a postępowanie zainicjowane tym wnioskiem - jak zaznaczono powyżej, nie jest kontynuacją postępowania dotyczącego wymiaru należności.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. dodatkowo wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych określonych decyzją z 1992r., podniesione natomiast w skardze zarzuty dotyczą prowadzonej egzekucji, żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego było przedmiotem odrębnie prowadzonego postępowania, zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] znak [...]. Postanowieniem tym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...], uznając, że w sprawie nie doszło do przedawnienia należności celnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 zwana dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, w wypadku stwierdzenia co najmniej jednego z uchybień (materialnoprawnych lub procesowych) wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeżeli zakwestionowana decyzja odpowiada prawu, skargę należy oddalić, stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 151 tej samej ustawy. Należy podkreślić, że sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W świetle powyższych zasad oceny dokonywanej przez sądy administracyjne skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż stan faktyczny nie był między stronami sporny, a Sąd także nie dopatrzył się uchybień w jego ustaleniu.

Przystępując do rozważań należy podkreślić, że Sąd podziela zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 28 maja 2002 r., w sprawie V SA1950/01 (LEX nr 109278) i utrwalony już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego o umorzenie należności nie jest kontynuacją postępowania zakończonego decyzją wymiarową. Jest to postepowanie nowe, a jego reżim prawny wyznacza prawo obowiązujące. Wbrew zarzutom skargi niewłaściwego zastosowania prawa, organy celne trafnie więc przyjęły jako punkt wyjścia ustalenia prawa będącego podstawą rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy, że na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), do spraw dotyczących długu celnego powstałego przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. W rozpatrywanej sprawie wystąpiła taka sytuacja. Jak bowiem wynika z akt sprawy faktem bezspornym jest, że decyzja dotycząca długu celnego została wydana 5 marca 1992r i stała się ostateczna z dniem 31 marca 1992r. W tym miejscu należy podnieść, że przepis w/w art. 26 pwpc stanowi wykonanie przepisów intertemporalnych określonych w Akcie Przystąpienia.

Zgodnie bowiem z punktem 14 tytułu 5 – Unia celna załącznika IV – Tom I załącznika nr 1 do Traktatu akcesyjnego podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) zwrot i umorzenie należności celnych jest dokonywane na warunkach określonych w ustawodawstwie wspólnotowym, jednakże w przypadku, gdy należności celne, których dotyczy wniosek o zwrot lub umorzenie, odnoszą się do długu celnego, który powstał przed dniem przystąpienia, zwrot i umorzenie należności zostanie przeprowadzone zgodnie z warunkami obowiązującymi w nowym Państwie Członkowskim, przez to Państwo oraz na jego koszt. W wykonaniu powyższej regulacji polski ustawodawca postanowił, stosownie do art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), że przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Powyższe oznacza, iż zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze, bowiem art. 289 Kodeksu celnego regulował z kolei, że rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych podlegają postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie kodeksu, a więc przed dniem 1 stycznia 1998 r. Tymczasem skarżący złożył wniosek o umorzenie należności celnych dopiero 14 października 2014r., a postępowanie zainicjowane tym wnioskiem – jak zaznaczono powyżej, nie jest kontynuacją postępowania dotyczącego wymiaru tychże należności, nie obejmuje go więc regulacja art. 289 Kodeksu celnego, a tym samym brak jest podstaw do rozpoznania wniosku w oparciu o przepisy Prawa celnego z 1989r.

W tym stanie prawnym przesłanki umorzenia należności celnych wynikają zatem z przepisów zawartych w Dziale V Kodeksu celnego – Zwrot i umorzenie należności celnych. Zgodnie z art. 246 § 1 Kodeksu celnego należności celne są umarzane, jeżeli w chwili zarejestrowania kwota należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Z kolei w myśl art. 248 § 1 Kodeksu celnego umorzenie cła może nastąpić również po ustaleniu, że zarejestrowana kwota tych należności dotyczy towarów objętych procedurą celną i nieprzyjętych przez osobę wprowadzającą ze względu na to, iż w chwili, o której mowa w art. 69, towary były wadliwe lub niezgodne z warunkami kontraktu, w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów. Z powyższej regulacji wynika, iż przepisy Kodeksu celnego pozwalają na umorzenie należności celnych jedynie z przyczyn dotyczących sytuacji prawnej towaru, natomiast nie pozwalają na umorzenie tychże należności ze względów podmiotowych, a więc w szczególności odnoszących się do sytuacji rodzinnej i materialnej wnioskodawcy. Takiej możliwości nie przewidują również wydane na podstawie art. 252 Kodeksu celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2003 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych (Dz. U. Nr 170, poz. 1653.).

Taka możliwość przewidziana była wcześniej w ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (tekst jednolity - Dz. U. z 1994 r., Nr 71, poz. 12 ze zm.). Art. 87 Prawa celnego przewidywał umorzenie należności celnych, czy to w całości czy w części, powiązane z postępowaniem egzekucyjnym (uprzednie wszczęcie egzekucji i ustalenia stopnia skuteczności i perspektyw egzekucji).

W szczególności powyższy przepis stanowił, że umorzenie może mieć miejsce, jeżeli w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że dłużnik nie posiada majątku, z którego można by dochodzić należności, albo gdy w wyniku egzekucji z majątku dłużnika lub jego wynagrodzenia za pracę, albo z innych dochodów dłużnik lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byliby pozbawieni niezbędnych środków utrzymania, jak również wtedy, gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym tych należności celnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Jednakże w niniejszej sprawie co wykazano wyżej poprzez analizę stanu prawnego, brak było podstaw do rozpatrzenia wniosku skarżącego w oparciu o przepisy ustawy Prawo celne z 1989r.

Odnosząc się więc do ustalonego stanu prawnego Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie ostateczna decyzja z dnia 31 marca 1992r. zakończyła postępowanie w sprawie wymiaru należności celnych z tytułu przywozu na polski obszar celny samochodu Skoda 706. Postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 14 października 2014r. (uzupełniony w dniu 17 grudnia 2014r.) o umorzenie należności celnych należało zatem rozpoznać na podstawie Kodeksu celnego z 1997r. stosownie do treści art. 289 tego Kodeksu w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne, a nie ustawy Prawo celne z dnia 28 grudnia 1989 r., jak błędnie przyjmuje skarżący. Przepis w/w art. 26 nie stanowi podstawy do przywrócenia mocy obowiązującej ustawy Prawo celne z 1989 r. Przyjął to Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z dnia 28 maja 2002 r. (sygn. akt V SA 1950/01, LEX nr 109278). Takie stanowisko zajął również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2006 r. SK 25/2005 (Dz.U. 2006 r. Nr 229 poz. 1675). Trybunał stwierdził, że z mocy art. 26 Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne zostały utrzymane w mocy przepisy dotychczasowe w stosunku do spraw długu celnego, jeżeli powstał on przez uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Ogólne sformułowanie "przepisy dotychczasowe" z art. 26 Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne należy więc interpretować poprzez zakres regulacji zawartej w Kodeksie celnym. Zgodnie z art. 1 Kodeksu celnego przedmiotem jego regulacji są zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny i wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych.

Przechodząc do analizy przepisów Kodeksu celnego Sąd podziela zaprezentowany przez organ pogląd, że ani Kodeks celny, ani akty wykonawcze do Kodeksu celnego nie zawierają przepisów mogących być podstawą umorzenia długu celnego z uwagi na trudną sytuację majątkową czy też zdrowotną zobowiązanego do zapłaty cła, czy z innych przyczyn o charakterze osobistym zobowiązanego. Argumentacja skarżącego w tym zakresie nie mogła więc odnieść spodziewanego skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Obowiązujące w sprawie przepisy uzależniają bowiem możliwość umorzenia należności celnych tylko z przyczyn leżących po stronie towaru tj. z przyczyn przedmiotowych, a nie z przyczyn podmiotowych związanych z sytuacją dłużnika.

Należy także podkreślić, że twierdzenia skarżącego sprowadzające się do kwestionowania zasadności obciążenia go należnościami celnymi oraz prowadzenia egzekucji tych należności mogły być podnoszone we właściwych postępowaniach, a mianowicie w postępowaniu dotyczącym wymiaru tych należności oraz w postępowaniu egzekucyjnym, ewentualnie w trybach nadzwyczajnych. Natomiast nie mają one znaczenia z punktu widzenia przesłanek umorzenia należności celnych, wobec czego nie mogły być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu, które nie służy eliminacji skutków decyzji w przedmiocie wymiaru należności celnych ani podjętych na jej podstawie czynności egzekucyjnych. Warto w tym miejscu podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...](karta 55-57 akt admin.) odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu tego postanowienia organ szczegółowo przeanalizował przebieg postępowania i okoliczności mające wpływ na bieg terminu przedawnienia. Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w jego sprawie nastąpiło dopiero w 2005 roku, a więc po upływie terminu przedawnienia dochodzenia należności celnych, lektura uzasadnienia tego postanowienia wskazuje jednoznacznie na fakt, że postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego zostało po raz pierwszy wszczęte w czerwcu 1993r. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 3 czerwca 1993r., doręczonego mu w dniu 9 czerwca 1993r., a więc przed upływem 3 letniego obowiązującego terminu na dochodzenie należności celnych. Następnie miały miejsce szczegółowo opisane przez organ okoliczności i czynności procesowe, mające wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia, po których termin ten biegł na nowo. Ostatecznie, po analizie wszystkich tych okoliczności, organ skonstatował, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienia należności celnych. Z akt sprawy nie wynika, czy skarżący podważył te ustalenia wnosząc zażalenie od przedmiotowego postanowienia, a następnie skargę do sądu, jednak sam fakt wystąpienia z wnioskiem o umorzenie należności celnych wskazuje, że skarżący ma świadomość istnienia i wymagalności zapłaty tychże należności.

Reasumując dla umorzenia należności celnych konieczne jest spełnienie przesłanek przewidzianych w powołanych przepisach prawnych Kodeksu celnego (art. 246 § 1 i 248 § 1) i w tym zakresie nie jest dopuszczalne żadne odstępstwo ani uznanie organu celnego. Ponadto skarżący nie wskazał żadnych innych okoliczności (oprócz tych natury ekonomicznej i osobistej) ani dowodów, które mogłyby uzasadniać umorzenie należności celnych w świetle wyżej powołanych przepisów prawnych znajdujących zastosowanie w sprawie. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż organ celny zastosował właściwe przepisy prawne w niniejszej sprawie oraz dokonał prawidłowej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku Z. K. o umorzenie należności celnych, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Godzi się również podkreślić, że organy celne stosując bardzo liberalną wykładnię art. 246 § 6 Kodeksu celnego przyjęły, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zachowany został termin 3-letni do złożenia wniosku o umorzenie należności celnych, wynikający z art. 246 § 4 Kodeksu celnego – jako podstawowa przesłanka rozpoznania wniosku.

Na zakończenie wypada również podnieść, jako, że Sąd zgodnie z art. 134 p.p.s.a. orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną, że Kodeks celny oraz przepisy wykonawcze całościowo regulują problematykę celną, również w zakresie umarzania należności celnych (dział V Kodeksu celnego). Do ewentualnego umorzenia należności celnych wraz z odsetkami nie mają więc zastosowanie przepisu Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa nie dotyczą wszelkich zobowiązań wobec Państwa zarówno podatkowych, jak i niepodatkowych. Wynika to z treści art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III (Zobowiązania podatkowe) stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. W przedmiotowej sprawie "przepisy odrębne", tj. przepisy Kodeksu celnego z 1997 r. oraz równoległa regulacja zawarta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 września 2003 r. w sprawie zwrotu lub umorzenia należności celnych, "stanowią inaczej", gdyż samodzielnie regulują kwestie umorzenia należności celnych i odsetek, a zatem przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie mogą mieć w tej sprawie zastosowania.

Ponadto, Kodeks celny zawiera wprawdzie w art. 262 odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej, ale jedynie do jej art. 12 dotyczącego terminów oraz przepisów działu IV dotyczącego postępowania podatkowego. Brak jest zatem podstaw do zastosowania regulacji zawartych w dziale III Ordynacji podatkowej, przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego o umorzenie należności celnych.( por. Wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2012r. w sprawie I GSK 812/11 , wyrok z dnia 20 stycznia 2015r. w sprawie I GSK 1291/13 )

Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

dj.