Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 430/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. z dnia [...] w przedmiocie dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawienia możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu postanawia: 1. odrzucić skargę: 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz M. S. kwotę 200,- (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu [...] roku pod pozycją [...]. e.g.


UZASADNIENIE

M. S. przystępował do Lekarskiego Egzaminu Końcowego, który odbył się [...] r. w K.. Egzamin ten przeprowadzał Zespół Egzaminacyjny pod przewodnictwem dr n. med. D. T.. W trakcie egzaminu u skarżącego, udającego się do toalety, został ujawniony telefon komórkowy, co poskutkowało dyskwalifikacją zdającego. Rozstrzygnięcie to podjął Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego, odnotował ten fakt wraz z uzasadnieniem w protokole egzaminacyjnym, który został podpisany przez wszystkich członków Zespołu.

Konsekwencją tego rozstrzygnięcia było przerwanie egzaminu skarżącemu oraz zakaz przystępowania do LEK w kolejnym terminie.

1 marca 2021 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora CEM z pismem, w którym wskazał, że nie słyszał komunikatów ogłaszanych przez Przewodniczącego a dotyczących obowiązujących zakazów i ich konsekwencji, w tym posiadania telefonów komórkowych. Skarżący nie kwestionował rozstrzygnięcia dyskwalifikacji, lecz wniósł o uchylenie zakazu przystępowania do LEK w terminie wrześniowym 2021 r.

W związku z otrzymaniem tego wniosku i wniosku od drugiego zdyskwalifikowanego zdającego, Dyrektor CEM w celu wyjaśnienia sprawy zwrócił do Przewodniczącego Zespołu Egzaminacyjnego dr n med. D. T. o odniesienie się do powyższego.

8 marca 2021 r. CEM otrzymało odpowiedź od Przewodniczącego Zespołu, który wyjaśnił, że komunikaty były przekazywane za pomocą urządzeń nagłaśniających. Nikt ze zdających nie podnosił, że były one niedostatecznie słyszalne i nie domagał się ich powtórzenia.

Po otrzymaniu tych wyjaśnień Dyrektor CEM skierował do skarżącego pismo z dnia 10 marca 2021 r., w którym przedstawił uwarunkowania prawne przeprowadzania LEK oraz poinformował, że zakaz przystępowania do egzaminu w następnym terminie powstaje z mocy samego prawa. Dyrektor CEM nie posiada zaś kompetencji decyzyjnych w tym zakresie. Nie może więc sprostać oczekiwaniom skarżącego i umożliwić mu przystępowanie do LEK w terminie wrześniowym 2021 r.

M. S. wniósł skargę na czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego w Ł. z [...] r. polegającą na dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawienia możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu. Skarżący zarzucił naruszenie art. 14 d ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty przez jego niewłaściwe zastosowanie i zdyskwalifikowanie skarżącego, w sytuacji w której skarżący nie "korzystał" z urządzenia służącego do kopiowania przekazywania i odbioru informacji, a wyłącznie "posiadał" w toku egzaminu takie urządzenie (która nota bene było wyłączone), co - zgodnie z treścią ustawy - nie jest niedozwolone i nie stanowi przesłanki dyskwalifikacji egzaminowanego.

W ocenie skarżącego czynność podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, że w razie rozstrzygnięcia w formie aktu czy czynności o dyskwalifikacji, osoba, która pozbawiona będzie prawa do przystąpienia do kolejnego egzaminu LEK, uprawniona jest do złożenia skargi do WSA, celem zbadania zgodności takiego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor CEM w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu pismo skarżącego z 1 marca 2021 r. miało charakter skargi z art. 227 k.p.a. Skarżący wskazywał w nim bowiem, że zostały pogwałcone procedury dotyczące przeprowadzenia egzaminu, co poskutkowało naruszeniem interesów strony przez uniemożliwienie mu przystąpienia do LEK w terminie wrześniowym 2021 r. Zdaniem organu ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty ani Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują środków zaskarżenia rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi uczyniła czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. z [...] r. polegającą na dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawienia możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu lekarskiego. Zdaniem skarżącego sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych.

Wobec powyższego przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na niebędące decyzjami ani postanowieniami akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z przywołanego przepisu konstytuującego elementy pojęcia aktu lub czynności, o których w nim mowa wynika, jak podkreśla się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie (por. np. J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Przegląd Prawa Publicznego" 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06), że akty i czynności te: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, gdyż te są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, albowiem akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny; dotyczą (bezpośrednio lub pośrednio) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co odnosi się zarówno do działań pozytywnych dla ich adresata, jak i działań negatywnych wyrażających się w odmowie wydania aktu, czy podjęcia innej czynności (por. również B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2006, nr 2, s. 18 - 19, a także np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1247/97, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 1999, z. 2, poz. 25).

W sytuacji, gdy akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane - co należy podkreślić - poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, to odpowiadają one formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która - co należy podkreślić - wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 - 351; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, "Państwo i Prawo" 2010, z. 11, s. 29).

W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe uwagi z przedstawionego rozumienia pojęcia "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", zaskarżona w sprawie czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego w Ł. z [...] r. polegająca na dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawieniu możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu - nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W myśl art. 14c ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2019 r. poz. 537 ze zm.), dalej "u.z.l.d.", LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie zagadnień objętych LEK i LDEK. Stosownie do art. 14c ust. 5 u.z.l.d. udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane na potrzeby LEK albo LDEK, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

Z kolei art. 14e ust. 1 u.z.l.d. wskazuje, że zdający LEK albo LDEK w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie do pytania testowego wykorzystanego podczas tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenie składa się dyrektorowi CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1, rozpatruje w terminie 3 dni od dnia, w którym odbył się egzamin, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia pytanie testowe objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów (14e ust. 2 u.z.l.d.).

Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa jest nieważne (14e ust. 3 u.z.l.d.).

Pozytywny wynik LEK albo LDEK otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej 56% maksymalnej liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (14e ust. 4 u.z.l.d.).

W myśl art. 14 d ust. 4 u.z.l.d. test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEK i LDEK zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego. Z kolei art. 14 d ust. 5 u.z.l.d. wskazuje, że w przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje fakt dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole egzaminacyjnym.

Zgodnie z art. 14d ust. 7 u.z.l.d. o dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 6, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza w SMK.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do LEK albo LDEK w kolejnym najbliższym terminie egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji (art. 14 d ust. 9).

Na dzień przeprowadzenia Lekarskiego Egzaminu Końcowego obowiązywało rozporządzenie Ministra Zdrowia z 2 października 2017 r. w sprawie Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego (Dz. U. 2017r. poz. 1877 ze zm.). W myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia zdający LEK albo LDEK zajmuje w sali egzaminacyjnej miejsce oznaczone wcześniej numerem kodowym nadanym przez CEM. Z kolei § 11 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że po zajęciu miejsc w sali egzaminacyjnej przez wszystkich zdających LEK albo LDEK Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego, o którym mowa w art. 14b ust. 5 ustawy:

1) informuje o organizacji i przebiegu LEK albo LDEK;

2) informuje o zakazach obowiązujących podczas LEK albo LDEK i konsekwencjach ich naruszenia, w szczególności o dyskwalifikacji, o której mowa w art. 14d ust. 4-6 ustawy.

Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia w celu sprawdzenia, czy zdający posiada przy sobie urządzenia służące do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji, członkowie Zespołu Egzaminacyjnego mogą posługiwać się elektronicznym wykrywaczem takich urządzeń.

§ 16 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że ustalenie wyników LEK i LDEK następuje po rozpatrzeniu zastrzeżeń, o których mowa w art. 14e ust. 1 ustawy. Unieważnienie zadania zostaje uwzględnione przy ustalaniu liczby punktów umożliwiających złożenie LEK albo LDEK. Ustalenie wyników LEK i LDEK następuje za pomocą systemu informatycznego przez odczyt kart testowych oznaczonych numerem kodowym. Udostępnienie zdającemu wyniku jego LEK albo LDEK następuje przez podanie wyniku procentowego do dwóch miejsc po przecinku i liczby poprawnie udzielonych odpowiedzi (§ 16 ust. 2-4 rozporządzenia).

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe zakwestionowanie działania Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na czynność polegającą na dyskwalifikacji z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i pozbawieniu możliwości przystąpienia do kolejnego terminu egzaminu. Zarówno u.z.l.d. jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie nie przewidują takiego trybu, ale i również kognicji sądu administracyjnego w tym zakresie. Stosownie do treści art. 14e ust. 4 zd. 2 u.z.l.d. wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Nie jest także aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ze względu na brak związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, które dotyczą takiego uprawnienia lub obowiązku.

W tym miejscu wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 września 2009 r. sygn. II OSK 1336/09 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że "nie można, więc uznać za prawidłowy poglądu skarżącej, iż czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia, polegająca na nieuznaniu za zdany egzamin specjalizacyjny z zakresu urologii i nieprzyznanie tym samym skarżącej uprawnień do wykonywania zawodu lekarza - specjalisty, mieszczą się w katalogu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. innych, niż określone w pkt 1- 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Koniecznym jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisów prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązek. Oznacza to, iż musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Natomiast w świetle przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia, polegająca na nieuznaniu za zdany egzamin specjalizacyjny z zakresu urologii i nieprzyznanie tym samym skarżącej uprawnień do wykonywania zawodu lekarza - specjalisty, nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym nie będą one zaskarżalne do sądu administracyjnego i nie przysługuje skarga na wskazaną powyżej czynność" (podobnie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. II OSK 1586/07). Sąd orzekający w sprawie powyższy pogląd podziela.

Zauważyć też należy, że w postanowieniu z 11 marca 2021 r. sygn. II GSK 227/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 14e ust. 4 zd. 2 ustawy o zawodach lekarza wynik LEK nie stanowi decyzji w rozumieniu przepisów k.p.a. Jeżeli zatem wydanie wyniku egzaminu nie następuje w formie decyzji administracyjnej, to tym bardziej charakteru takiego nie ma stanowisko Dyrektora CEM, w którym informuje on osobę zdającą o braku możliwości zweryfikowania takiego wyniku oraz jego zmiany na pozytywny. Jak już wyżej wskazano, zaskarżone pismo stwierdzało jedynie brak możliwości zweryfikowania egzaminu konkretnej osoby z przyczyn w nim wskazanych, nie będąc jednakże pismem wydanym w przedmiocie odmowy przyznania jej prawa wykonywania zawodu lekarza – jak sugeruje skarżąca w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarówno wynik egzaminu, jak i pismo o nieuwzględnieniu wniosku o ponowną ocenę i zweryfikowanie wyniku LEK, nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego, a więc skarga w omawianych sprawach również nie przysługuje. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowe pismo, do którego odnosiła się skarga strony, nie stanowiło aktu władczego, rozporządzającego prawem skarżącej do wykonywania zawodu lekarza, ani też nie było aktem wyrażającym działania organu dokonywane w zakresie przyznania lub odebrania osobie zdającej Lekarski Egzamin Końcowy takiego uprawnienia. W ocenie NSA nie można zatem twierdzić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jakiekolwiek pismo organu wydane w sprawie, której przedmiot dotyczy wyniku zdawanego Lekarskiego Egzaminu Końcowego.

Ponadto wskazać należy, że przed sądem administracyjnym dopuszczalna jest kontrola legalności uchwały samorządu zawodowego o odmowie przyznania prawa do wykonywania zawodu. Kontroli sądu administracyjnego podlega także udostępnienie na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej pytań testowych wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane na potrzeby LEK albo LDEK.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona czynność Przewodniczącego Komisji Lekarskiego Egzaminu Końcowego Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. nie może zostać uznana za czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegającą kontroli merytorycznej sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skargi.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

E.G.