Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 448/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw z a.rt. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h art. 29
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art. 75 ust. 1 art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. Y. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 października 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2898/15 w sprawie ze skargi H. Y. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 października 2016 r. , sygn. akt VII SA/Wa 2898/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. Y. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. zwanej dalej Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołań H. Y. oraz B. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty Wołomińskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą I. pozwolenia na budowę budynku usługowo - handlowego, parterowego, wolnostojącego usytuowanego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie [...] przy al. J. w R.

Organ odwoławczy oceniając zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz zgromadzony materiał dowodowy stwierdził, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, dołączyła wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor przedłożyła prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej).

Organ odwoławczy stwierdził, że planowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. Etap 2-A zatwierdzonego przez Radę Miejską w Radzyminie uchwałą Nr 389/XXXIV/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego z dnia 27 lutego 2014 r., poz. 1842). Działka inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem A.4.U/MW. Przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w § 23 ust. 3 pkt 1 lit. a) planu (tereny usług nieuciążliwych i zabudowa wielorodzinna).

Zdaniem organu odwoławczego, dla oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenu kluczowe jest wyjaśnienie pojęcia "usługi nieuciążliwe". Zgodnie z definicją pojęcia usług nieuciążliwych, zawartą w art. 2 pkt 13 planu przez usługi nieuciążliwe rozumie się usługi, dla których nie jest ani nie może być wymagany obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe stanowisko podzielają sądy administracyjne, które za usługi uciążliwe uznają taki rodzaj przedsięwzięcia, który, stosownie do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Biorąc pod uwagę powyższą definicję "usług nieuciążliwych", zdaniem organu, przyjąć należy, że projektowanej budowy pawilonu handlowo - usługowego (o charakterze usług podstawowych - sklep osiedlowy, co wynika z pisma Inwestora z dnia 27 lipca 2015 r.) nie można uznać za realizację usług uciążliwych, których realizacji zabraniają zapisy obowiązującego planu.

Organ odwoławczy wskazał, że projekt budynku usługowo - handlowego nie naruszył ustaleń planu w zakresie: powierzchni sprzedaży obiektów handlowych (1275,24 m2 przy dopuszczalnej max 2000 m2), nieprzekraczalnych linii zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy (1 kondygnacja - 7,78 m przy dopuszczalnej wysokości - 3 kondygnacje, nie więcej niż 12,0 m), wskaźnika intensywności zabudowy (0,34 przy dopuszczalnej 1,5), wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (25,15% przy dopuszczalnej min. 25%). Spełniony został również wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wg wskaźników zawartych w § 13 ust. 7 pkt 3 Zasady modernizacji i budowy infrastruktury komunikacyjnej: co najmniej 3 miejsca/100 m powierzchni użytkowej lokalu usługowego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż ww. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno - budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest ona wymagana), w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego projektant jest obowiązany dołączyć stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ nie sprawdza czy oświadczenie jest zgodne z prawdą, ma natomiast obowiązek sprawdzenia, czy takie oświadczenie zostało przez projektanta dołączone. Wobec powyższego przyjąć należy, iż za rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno - budowlanym odpowiada jego autor. Ponadto projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 462) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 462).

Do projektu dołączono oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej oraz wymaganą prawem informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane).

Projekt budowlany uzyskał uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcą ds. sanitarno - higienicznych, rzeczoznawcą ds. bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii.

Działka, na której planowana jest inwestycja posiada także dostęp do drogi publicznej - obsługa komunikacyjna inwestycji od al. J. (zgodnie z § 23 ust. 3 pkt 3 lit. a) planu) - decyzja Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] października 2014 r. zezwalająca na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej na działkę nr ew. [...] w miejscowości R., na której usytuowany jest budynek usługowo-handlowy (zjazd wg odrębnego opracowania).

Odnosząc się do kwestii wpływu inwestycji na zmianę stosunków wodnych dla terenu inwestycji oraz terenów sąsiednich organ wskazał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo wodne do urządzeń służących do kształtowania zasobów wodnych oraz korzystania z nich należą w szczególności: mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska. Z przywołanego przepisu wynika jednoznacznie, że urządzenie/obiekt/budowla, które nie spełnia powyższej przesłanki celowościowej, tzn. nie służy kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, nie jest urządzeniem wodnym, niezależnie od nazwy, nawet jednej z nazw wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 19. Z wyjaśnień udzielonych przez Inwestora (pismo z dnia [...] lipca 2015 r.) wynika, iż zaprojektowany murek oporowy na granicy działek ma parametry normalnego standardowego ogrodzenia. Murek oporowy zapobiega zalaniu sąsiedniej działki wodami opadowymi z pasa terenu o średniej szerokości 2,0 m - odwodnienie dachu budynku usługowo - handlowego projektowane jest bezpośrednio do kanalizacji deszczowej.

W ocenie Wojewody wody opadowe z pasa terenu o szerokości 2 m nie kształtują zasobów wodnych a zaprojektowany murek oporowy na granicy działek ma parametry normalnego standardowego ogrodzenia. Murek oporowy zapobiega zalaniu sąsiedniej działki wodami opadowymi z pasa terenu o średniej szerokości 2,0 m i tym samym nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niezawiadomienie stron o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków przed wydaniem decyzji (ww. zawiadomienie zostało doręczone skarżącym w dniu [...] czerwca 2015 r., tj. po dacie wydania skarżonego rozstrzygnięcia), Wojewoda stwierdził, iż naruszenie to ma miejsce wówczas, gdy uchybienie to uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1317/08). W analizowanym przypadku, zdaniem Wojewody, brak jest podstaw do przyjęcia aby którakolwiek ze stron postępowania została pozbawiona możliwości podjęcia konkretnych czynności procesowych, czym naruszone byłoby ich prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w stopniu uzasadniającym zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu stron odwołujących się organ odwoławczy nie zgodził się, że został naruszony wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. Z załączonych atestów wynika, że kratka "H." zapewnia powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 90%. Wskazał też, że wszelkie certyfikaty wydawane są przez odrębne jednostki certyfikujące po odpowiednich badaniach, w związku z czym podane parametry są dla organu wiążące.

Odnosząc się do podnoszonej przez odwołujących się kwestii pogorszenia warunków poprzez immisje uciążliwych dźwięków i nieprzyjemne zapachy, organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że zarzuty stron odwołujących się nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę. Wojewoda wyjaśnił natomiast, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Ww. decyzję Wojewody zaskarżyła H. Y. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 10 par. 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy i nieuwzględnienie zarzutu, iż organ I instancji nie poinformował jej o fakcie zebrania dowodów w sprawie i uniemożliwił jej, przed wydaniem decyzji przez Starostę wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

2. art. 29 ustawy z dnia 18 Iipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. , poz. 469) oraz art. 75 ust. 1 i art. 101 Ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych poprzez zmianę stosunków wodnych w wyniku realizacji inwestycji i zalanie gruntów sąsiednich wodą oraz ściekami z terenu inwestycji,

3. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt 1 Uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymin Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia postanowienia miejscowego planu, podczas gdy zgodności tej brak, gdyż przedmiotem inwestycji jest obiekt handlowy, a w planie nieruchomość jest przeznaczona pod usługi nieuciążliwe i zabudowę wielorodzinną,

4. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt. 2 lit. c Uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymin Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia postanowienia miejscowego planu, podczas gdy projekt jest niezgodny z planem w zakresie powierzchni biologicznie czynnej,

5. art. 122 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 29 Ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego w sytuacji, gdy wymagane jest pozwolenie wodnoprawne i pozwolenie na budowę na budowę murów oporowych mających zapobiegać zmianom stosunków wodnoprawnych w odniesieniu do działek sąsiadujących z planowaną inwestycją.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2898/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. Y. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę a decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu.

Stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia

W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji:

1. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

2. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi,

3. kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,

4. wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem Sądu, nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora.

Projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu w braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1) – patrz komentarz do Prawa budowlanego pod redakcją Andrzeja Glinieckiego wyd. I LexisNexis str.333.

W świetle treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie zmiany Prawa budowlanego dokonanego ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 pr.bud.). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 powołanej ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 pr.bud.). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 pr.bud. stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 pr.bud.).

Mimo wyłączenia w art. 35 ust. 1 możliwości badania projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c, jako jeden z podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego nadal wskazuje się nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności badanie zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2007, s. 119).

W niniejszej sprawie organ I instancji zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, zbadał ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b. Organ sprawdził również, czy dołączono zaświadczenie o wpisie projektanta (projektantów) na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, ważne na dzień opracowania projektu (art. 35 ust. 1 pkt 3). Nadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu, w ramach swoich obowiązków, określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego, a zatwierdzony projekt czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa.

Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, że zarzuty podnoszone przez skarżącą, w szczególności dotyczące naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy. Strony miały zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania, były poinformowane o jego wszczęciu, możliwości wypowiedzenia się i wnoszenia uwag i zastrzeżeń, korzystały z tego prawa wnosząc swoje uwagi i wątpliwości, a organy odnosiły się do nich w swoich decyzjach. Naruszenie przywołanego przepisu poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała, aby naruszenie art. 10 K.p.a. mogło mieć wpływ na wynik postępowania, czynnie ze swego prawa korzystała wnosząc liczne uwagi i zastrzeżenia do prowadzonego postępowania. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, należy uznać powyższy zarzut za nietrafny.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia innych przepisów postępowania w tym art. 7 i 77 K.p.a. mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do konkretnych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego tj art. 29 ustawy z dnia 18 Iipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 75 ust. 1 i art. 101 Ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Sąd stwierdził, że planowana inwestycja nie kształtuje stosunków wodnych i nie wymaga odrębnego pozwolenia wodnoprawnego. Słusznie podkreślono, że z dołączonych przekrojów znajdujących się w projekcie budowlanym wynika, że planowana inwestycja nie zaburzy naturalnego spływu wód i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wyjaśniono również, w jaki sposób inwestor zamierza odprowadzać wody opadowe z terenu planowanej inwestycji bez szkody dla gruntów sąsiednich.

Natomiast odnosząc się do przepisów Prawa ochrony środowiska powołanych w skardze Sąd stwierdził, iż zawierają one normy adresowane do inwestora w toku realizacji prac budowlanych, a nie do organów prowadzących postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę (art. 75), oraz opis, na czym polega ochrona powierzchni ziemi (art. 101). W świetle treści art. 35 ust. 1 właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dot. naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt. 1 Uchwały Rady Miejskiej w Radzyminie z w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymin Etap 2-A, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana na terenie tzw. usług nieuciążliwych, do których również zalicza się planowana w obiekcie działalność. Powoływane w skardze rozróżnienie w Planie na usługi handlu oraz usługi nieuciążliwe nie musi wcale prowadzić do kolizji między tymi pojęciami. Usługi nieuciążliwe są pojęciem szerszym (są to wszelkie usługi dla których nie jest ani nie może być wymagany obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko) i w ich zakresie mieszczą się usługi handlu.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dot. naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 23 ust. 3 pkt. 2 lit. c Uchwały Rady Miejskiej w Radzyminie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymin Etap 2-A Sąd stwierdził, że z zatwierdzonego projektu wynika, że powierzchnia biologicznie czynna inwestycji wynosi 25,15% przy dopuszczalnej min. 25%. Skarżąca twierdzi, że powierzchnia biologicznie czynna została przez inwestora wyliczona w sposób nieprawidłowy, a w efekcie wymóg ten nie został spełniony lecz nie przedstawiła na tę okoliczność przeciwdowodu. Zarzut ten, nie został poparty żadną rzeczową kontranalizą i nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 122 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 29 Prawo budowlane, Sąd ponownie wyjaśnił, że planowana inwestycja nie kształtuje stosunków wodnych i nie wymaga odrębnego pozwolenia wodnoprawnego. Słusznie podkreślono, że z dołączonych przekrojów znajdujących się w projekcie budowlanym wynika, że planowana inwestycja nie zaburzy naturalnego spływu wód i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wyjaśniono również w jaki sposób inwestor zamierza odprowadzać wody opadowe z terenu planowanej inwestycji bez szkody dla gruntów sąsiednich.

Strona skarżąca winna mieć na względzie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi. W ramach określonych w art. 35 ust. 1 ustawy obowiązków Wojewoda ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła H. Y. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 75 ust. 1 i art. 101 ustawy prawo ochrony środowiska zgodnie z którym w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest zobowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych poprzez zmianę stosunków wodnych w wyniku realizacji inwestycji i zalanie gruntów sąsiednich wodą oraz ściekami z terenu inwestycji poprzez niezastosowanie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i art. 75 ust. 1 i art. 101 ustawy Prawo ochrony środowiska i w efekcie błędne zastosowanie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego,

2. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 23 ust. 3 pkt 1 uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymina Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie i w efekcie błędne ustalenie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia postanowienia miejscowego planu, podczas gdy zgodności tej brak, gdyż przedmiotem inwestycji jest obiekt handlowy, a w planie nieruchomość jest przeznaczona po usługi nieuciążliwe i zabudowę wielorodzinną,

3. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 23 ust. 2 lit. c uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymina Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia postanowienia miejscowego planu, podczas gdy projekt jest niezgodny z planem w zakresie powierzchni biologicznie czynnej,

4. art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 29 ustawy Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego w sytuacji gdy wymagane jest pozwolenie wodnoprawne i pozwolenie na budowę murów oporowych mających zapobiegać zmianom stosunków wodnoprawnych w odniesieniu do działek sąsiadujących z planowaną inwestycją,

5. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez dokonanie przez Sąd niewłaściwej kontroli działania administracji publicznej wskutek niezasadnego przyjęcia, że decyzje organów I i II instancji są prawidłowe i zgodne z przepisami prawa, niedostrzeżenie wadliwości zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie niedozwolonej zmiany stosunków wodnych, braku wydania pozwolenia wodnoprawnego na budowę muru oporowego, niezgodności z ustaleniami planu miejscowego oraz powierzchni biologicznie czynnej i w efekcie odmowy uchylenie decyzji nr [...] Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2015 r. jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty Wołomińskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] znak [...] o pozwoleniu na budowę,

6. art. 151 P.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie przez Sąd skargi H. Y. na decyzję nr [...] Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2015 r. w sytuacji, gdy strona skarżąca wykazała, że postępowanie organu administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłową subsumcję przepisów prawa materialnego do stanu faktycznego ustalonego w sprawie,

7. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowanie skarżącej przed wydaniem decyzji Starosty Wołomińskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

8. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpującego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze z przytoczeniem podstawy prawnej - w zakresie zarzutów dotyczących braku pozwolenia wodnoprawnego na wybudowanie muru oporowego, zmiany stosunków wodnych na terenie inwestycji i gruntach przyległych, niespełnienia wymagań w zakresie powierzchni biologicznie czynnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że organ I instancji nie doręczył jej przed wydaniem decyzji zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Termin ten minął bowiem po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Tym samym zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a.

Skarżąca podniosła, że działki, na której planowana jest inwestycja znajdują się poniżej działki do niej należącej oraz działek stanowiących drogę gminną. Podniesienie poziomu terenu spowoduje zakłócenie gospodarki wodnej na terenie inwestycji oraz na terenach przyległych, a tereny znajdujące się poniżej projektowanego obiektu staną się mokradłami. Nie bez znaczenia dla stosunków wodnych jest też fakt zabudowania i wybetonowania znacznej części powierzchni działki, a pozostałej części zabetonowanie kratką betonową oraz obsadzenie trawą sprzyjającą spływaniu wody. Z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wynika zakaz zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na gruncie wody opadowej oraz kierunku odpływu ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz zakazujący odprowadzania wody oraz ścieków na grunty sąsiednie. Podobne zakazy wynikają z ustawy Prawo ochrony środowiska, to jest z art. 75 ust. 1 zgodnie z którym w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest zobowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych oraz art. 101 zgodnie z którym ochrona powierzchni ziemi polega na zapewnieniu jak najlepszej jej jakości, w szczególności poprzez ograniczenie zmian naturalnego ukształtowania. Zgodnie z treścią art. 35 Praw budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. W razie stwierdzenia naruszeń właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości określając termin do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Planowane przez inwestora podwyższenie terenu o ponad jeden metr zmieni stosunki wodne co wpłynie negatywnie na nieruchomości sąsiednie jak również będzie stanowiło naruszenie postanowień ww. przepisów. Wybudowanie sytemu odwodnienia nie zmieni tej sytuacji, gdyż nawet w przypadku wybudowania go nie będzie go gdzie wpiąć. Budowa systemu odwodnieniowego przez gminę nie jest planowana ani w bieżącym roku budżetowym ani nie została ujęta w wieloletnim planie inwestycyjnym gminy. Pozwolenie wodnoprawne uzyskane przez gminę nie dotyczy terenu inwestycji. Ponieważ na terenie inwestycji nie przewidziano zbiornika retencyjnego umożliwiającego odbieranie ścieków do czasu ich wywiezienia przez odpowiednie służby ścieki te będą zalewały sąsiednie nieruchomości. Skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że Burmistrz wyrażając zgodę na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z projektowanej kanalizacji deszczowo-drenażowej do realizowanej kanalizacji drenażowej w ulicy gminnej stwierdził nieprawdę, gdyż gmina w ogóle nie planowała budowy tej kanalizacji a nadto nie dysponował on ostateczną decyzją o pozwoleniu wodnoprawnym. Nie wiadomo też ile wód opadowych i ścieków będzie odprowadzane i może być odprowadzane. W piśmie znajduje się też zobowiązanie do retencjonowania ścieków opadowych w kanałach i zbiornikach retencyjnych podczas gdy w planie zagospodarowania działki brak jest jakichkolwiek kanałów i zbiorników retencyjnych, co również oznacza zalewanie działki. Projektowana kanalizacja deszczowo-drenażowa nie uwzględnia stacji Trafo znajdującej się na działce o nr ew. [...] chociaż uwzględniona jest ona przy powierzchni zabudowy i utwardzeń, a co za tym idzie i powierzchni biologicznie czynnej. Nie wiadomo co będzie się działo z wodami opadowymi z tego terenu.

W operacie dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego i opisie projektu kanalizacji powierzchnia działek, na których ma powstać budynek usługowo-handlowy wynosi [...] m2 zaś we wniosku o pozwolenie na budowę [...] m2. Oznacza to, że projekt odwodnienia ma mniejszą o 1000 m2 powierzchnię niż projekt inwestycji. Nie wiadomo zatem, dokąd będą odprowadzane wody opadowe z nieuwzględnionego 1000 m2.

Ponieważ z projektu budowlanego nie wynika, jaka ilość ścieków oraz wód opadowych ma być odprowadzana z terenu inwestycji, co oznacza, że zarówno organ II instancji jak również Sąd I instancji nie miał możliwości skontrolowania ile dokładnie wód opadowych oraz ścieków będzie odprowadzanych z terenu inwestycji oraz ile ścieków może przyjąć projektowana kanalizacja. Nadto z wyjaśnień wnioskodawcy wynika, że system odwodnienia nie będzie obejmował terenów nieutwardzonych, które mimo to mają być podniesione w stosunku do stanu faktycznego zastałego oraz w stosunku do sąsiednich działek. W uzasadnieniu wyroku brak jest odniesienia się do tej kwestii.

Sytuacji dotyczącej zmiany stosunków wodnych nie zmienia fakt zaprojektowania rzekomego muru oporowego na granicy z działką o nr ew. [...]. Sąd w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do zarzutu konieczności wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym na wybudowanie muru oporowego. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne mur ten jest zaś urządzeniem wodnoprawnym w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h tej ustawy. Mur nie jest wymieniony w art. 29 Prawa budowlanego i na jego realizację wymagane jest pozwolenie na budowę. Bez znaczenia przy tym są wymiary tego muru. Istotne jest to, że celem budowy ogrodzenia nie jest odgrodzenie się od działek sąsiednich tylko kwestie związane ze zmianą stosunków wodnoprawnych.

W ocenie skarżącej kasacyjnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego odróżnia "usługi nieuciążliwe" od "usług handlu" co oznacza, że nie są to tego samego rodzaju usługi. Planowana inwestycja, to śrdniopowierzchniowe centrum handlowe o powierzchni sprzedaży [...] m2 i powinna być ona zakwalifikowana jako usługi handlu. Jeśli planowana inwestycja jest inwestycją z dziedziny "usług handlu", to nie może być ona jednocześnie inwestycją ze sfery "usług nieuciążliwych". Gdyby uchwałodawca chciał zaliczyć usługi handlu do usług nieuciążliwych, to zapisałby to wprost bądź w legendzie bądź opisałby to jako "usługi nieuciążliwe - usługi handlu".

Nadto, zdaniem skarżącej kasacyjnie, realizacja planowanej inwestycji spowoduje, że zabudowa wielorodzinna nie będzie na tym terenie możliwa z uwagi na rozmiar planowanego sklepu wielkopowierzchniowego i ilości działek, które inwestycja obejmuje. Oznacza to tym samym, że teren nie będzie miał przeznaczenia pod zabudowę wielorodzinną.

Powyższe argumenty, zdaniem skarżącej kasacyjnie świadczą, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie skarżącej kasacyjnie, powierzchnia biologicznie czynna została wyliczona w sposób nieprawidłowy a w efekcie tego powierzchnia ta nie spełnia wynikającego z miejscowego planu wymogu zachowania minimum 25 % powierzchni biologicznie czynnej. Organ odwoławczy nie zbadał tej kwestii zaś Sąd I instancji nie odniósł się do związanego z tą kwestią zarzutu ograniczając się do stwierdzenia, że skarżąca nie wykazała, że powierzchnia ta jest istotnie większa.

Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że kwestionuje możliwość doliczenia do tej powierzchni terenu o powierzchni [...] m2 zajętego pod parking pokrytego tzw. Kratką trawnikową H. Załączone przez inwestora atesty tej kratki nie potwierdzają, że zapewnia ona powierzchnię biologicznie czynną na poziomie "co najmniej 90 %". Wyliczenia takie nie zostały załączone do projektu budowlanego i nie wiadomo jaki procent powierzchni pokrytej tą kratką można uznać za powierzchnię biologicznie czynną. Aprobata techniczna dla kratki H. ([...]) utraciła ważność z dniem 1 kwietnia 2014 r. i tym samym w dacie złożenia wniosku aprobaty takiej kratka nie posiadała. Z kolei deklaracja zgodności produktu z dnia 11 stycznia 2013 r. została sporządzona przez producenta kratki, a zatem dane w niej zawarte mające na celu także promowanie produktu nie są w całości wiarygodne. Aprobata techniczna I. nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. złożona przez pełnomocnika L. na rozprawie w dniu [...] września 2016 r. nie zawiera jakichkolwiek danych pozwalających na przyjęcie, że zastosowana kratka H. zapewnia powierzchnię biologicznie czynną na poziomie 90 %. Ponadto wątpliwości budzi to, czy teren parkingu używanego przez setki samochodów dziennie daje możliwość naturalnej wegetacji jakichkolwiek roślin.

Inwestor wskazał, że przewiduje budowę 84 miejsc parkingowych z czego 22 stanowiska na kratce H. Nie wiadomo za tym z czego będą wybudowane pozostałe miejsca parkingowe i jaki w związku z tym procent powierzchni biologicznie czynnej należy przyjąć dla tego terenu. Nadto droga pożarowa będzie utwardzona i będzie posiadała nośność min. 100 kN. Oznacza to, że nie będzie ona wyłożona kratką H, której nośność jest kilkakrotnie niższa. Zatem cała powierzchnia drogi pożarowej nie może zostać zaliczona do powierzchni biologicznie czynnej. Do tego zarzutu Sąd się nie odniósł w uzasadnieniu wyroku. Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że nie jest możliwe przedstawienie przez nią kontrdowodu, gdyż nie ma wiedzy z czego będą wykonane brakujące miejsca parkingowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez H. Y. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Podstawą prawną do wydania takiego rozstrzygnięcia jest zaś art. 151 P.p.s.a.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania przez organ administracji może być podstawą uwzględnienia skargi tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała w skardze kasacyjnej, że naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. przez organ I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, np. poprzez niemożność złożenia wniosku dowodowego bądź też niemożność podniesienia określonej treści zarzutu. Naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. nie obligowało tym samym Sądu I instancji do uwzględnienia skargi z powodu naruszenia tego przepisu. Stąd też naruszenie to nie mogło skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

Nie mogły być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. stwierdzić należy, że zarzut naruszenia tego przepisu także nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 912/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Artykuł 1 p.u.s.a., jako przepis ustrojowy, normujący zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu." Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Analogicznie odnieść należy się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Także ten przepis ma charakter na ustrojowy. Stanowi on, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na decyzję administracyjną dokonując tym samym jej kontroli. Sąd nie uznał się niewłaściwym do rozpoznania skargi. Skarżąca kasacyjnie może prezentować pogląd, że wyniki tej kontroli są błędne jednakże ewentualne dokonanie nienależytej kontroli nie może być utożsamiane z brakiem dokonania takiej kontroli albowiem są to dwie odmienne sytuacje.

Odnośnie do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stwierdzić należy, że zarzuty te również nie mogły być przedmiotem merytorycznej oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z art. 176 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Art. 35 ust. 1 Prawo budowlane składa się pięciu jednostek redakcyjnych (punktów). Tymczasem w skardze kasacyjnej wskazano ogólnie na naruszenie ww. przepisu nie wskazując, który jego punkt został naruszony. Nie jest zaś rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej i ustalanie, które w istocie przepisy wymienionych artykułów, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone.

Analogiczna sytuacja ma miejsce również w odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 29 i art. 101 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Przepisy tej ustawy składają się z trzech jednostek redakcyjnych (ustępów) a w skardze kasacyjnej nie wskazano, które jednostki redakcyjne tych przepisów zostały naruszone.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2016 , poz. 672 ze zm.), który to przepis stanowi, że w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych, stwierdzić należy, że przepis ten nie odnosi się do obowiązku organów architektoniczno-budowlanych oceny projektu budowlanego w zakresie ochrony środowiska w trakcie prowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Przepis ten zawiera normy adresowane do inwestora w toku realizacji prac budowlanych. Słusznie zauważył Sąd w zaskarżonym wyroku, że w świetle treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Z powyższego wynika, że organ właściwy w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o powyższy przepis nie może domagać się, żeby podczas prac budowlanych została zachowana ochrona środowiska bowiem nie jest on do tego uprawniony. Obowiązek ochrony środowiska ma jedynie inwestor. Tym samym organ na etapie wydawania pozwolenia na budowę nie ma kompetencji by wymóc na inwestorze takie prowadzenie robót budowlanych, które nie pogorszą stanu środowiska. Organ taki może jedynie ocenić czy projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania ochrony środowiska ale same rozwiązania projektu architektoniczno - budowlanego nie podlegają kontroli tego organu. Przepis ten nie był stosowany przez organy administracji w niniejszej sprawie jak również organy administracji nie miały obowiązku go stosować. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę zaakceptował decyzje wydane z naruszeniem tego przepisu.

Również w odniesieniu do naruszenia § 23 ust. 3 pkt 1 uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymina Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie także nie sprecyzowano należycie zarzutu. Ww. przepis składa się z trzech jednostek redakcyjnych (punkty a, b i c). w skardze kasacyjnej wskazano ogólnie na naruszenia § 23 ust. 3 pkt 1 uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. nie precyzując, którego punktu lub punktów zarzut dotyczy. Można jedynie przypuszczać, że prawdopodobnie skarżąca kasacyjnie zamierzała zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art. § 23 ust. 3 pkt 1 lit. a ww. uchwały, gdyż w tym przepisie mowa jest o tym, że dla terenu A.4.U/MW ustala się: przeznaczenie - usługi nieuciążliwe, zabudowa wielorodzinna. Zarzuty skargi kasacyjnej powinny być jednak sprecyzowane przez osobę wnoszącą skargę kasacyjną nie zaś przez Sąd rozpoznający tę skargę.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny § 23 ust. 2 lit. c uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymina Etap 2-A poprzez jego błędne zastosowanie. Przepis ten określa warunki zabudowy i zagospodarowania oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla terenu A.4.U/MW wskazując, że wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej powinien wynosić 25%.

Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można więc mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko ocena prawna tego stanu faktycznego. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów. Tymczasem skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, jakim jest § 23 ust. 2 lit. c uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r., wskazując na jego błędne zastosowanie w istocie kwestionuje poczynione przez organ administracji ustalenie faktyczne. Z ustaleń tych wynika, że powierzchnia biologicznie czynna na terenie inwestycji będzie wynosiła 25,15 %. Przy takim ustaleniu faktycznym brak jest podstaw do przyjęcia, że § 23 ust. 2 lit. c uchwały nr 389/XXXIV/2014 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 4 lutego 2014 r. został nieprawidłowo zastosowany.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie.

Art. 122 ust. 1 pkt 3 stanowi, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Z kolei art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h tej ustawy stanowi, że przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, w szczególności mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji uznał, że inwestor zaplanował budowę ogrodzenia nie zaś muru oporowego, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h tej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Celem budowy ogrodzenia nie jest kształtowanie zasobów wodnych.

Ww. ustawa nie zawiera ustawowej definicji "zasobów wodnych". W art. 9 ust. 1 pkt 1j zawarta jest jedynie definicja "dostępnych zasobów wód podziemnych" zaś w punkcie pkt 26 definicja "zasobów wodnych dorzecza". Z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne można wywieść, że "zasób wodny" to ogół wód powierzchniowych i podziemnych. Nadto stwierdzić należy, że pod pojęciem "zasób" rozumieć należy "pewną ilość czegoś zebraną, nagromadzoną w celu wykorzystania w przyszłości" (Uniwersalny Słownik języka polskiego pod red. prof. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo PWN, Warszawa 2008 r. Tom 4, str. 886).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając powyższe na uwadze wody opadowe mogą zostać zaliczone do zasobu wodnego wówczas gdy trafią do naturalnych lub sztucznych zbiorników wodnych powierzchniowych lub podziemnych albo, gdy opady wód będą skutkowały powstaniem zbiornika wodnego. Dopiero wówczas można bowiem mówić o zgromadzeniu tych wód. Tym samym nie można uznać, że planowany do realizacji płot może być uznany za urządzenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. h ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, to jest urządzenie służące do kształtowania zasobów wodnych nawet jeśli jego uboczną funkcją będzie uniemożliwienie przedostawania się wód opadowych na sąsiednią działkę.

Nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania może skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich argumentów podniesionych w skardze, w ocenie NSA, nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak to zostało już wcześniej wskazane inwestycja nie wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, gdyż planowany do realizacji płot nie może być uznany za urządzenie wodne w postaci muru oporowego.

Na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ uprawniony do wydawania pozwolenia nie może badać, czy i kiedy planowana przez gminę budowa systemu odwodnieniowego, do której mają być odprowadzane wody opadowe będzie zrealizowana. Jeśli system odwodnieniowy nie zostanie zrealizowany, to inwestor będzie ponosił ryzyko tego, że nie otrzyma pozwolenia na użytkowanie obiektu i aby je otrzymać będzie musiał zrealizować własny, autonomiczny system odprowadzania wody z terenu inwestycji. Twierdzenie, że do czasu wybudowania przez gminę systemu odwodnieniowego ścieki będą zalewały sąsiednie nieruchomości jest nieuzasadnionym domniemaniem skarżącej kasacyjnie i jako takie nie może być podstawą kwestionowania prawidłowości pozwolenia na budowę.

Jak wynika z pkt 1 ppkt g decyzji Starosty Wołomińskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego zagospodarowanie wód opadowych z terenu projektowanej inwestycji i budowa kanalizacji deszczowo-drenażowej ma nastąpić na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Wołomińskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Badanie prawidłowości rozwiązań projektowych w zakresie kanalizacji deszczowo drenażowej mogło być dokonywane tylko w ramach postępowania dotyczącego tej decyzji nie zaś decyzji Starosty Wołomińskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...].

Okoliczność, że aprobata techniczna dla kratki H. (I. Nr [...]) utraciła ważność z dniem 1 kwietnia 2014 r. nie oznacza, że automatycznie kratka ta utraciła parametry i właściwości określone tą aprobatą. Nadto brak ten został konwalidowany poprzez przedstawienie przez inwestora deklaracji zgodności produktu z dnia [...] grudnia 2014 r.

Okoliczność, że deklaracja zgodności produktu sporządzona została przez producenta nie stanowi wystarczającej podstawy do kwestionowania prawdziwości zawartych w niej danych. Nie ujawniły się żadne okoliczności, które uprawdopodobniałyby twierdzenie, że informacje zawarte w aprobacie są nierzetelne. Deklaracja ta mogła tym samym posłużyć jako dowód przydatny do dokonania ustaleń faktycznych.

Odnośnie do wymogu zachowania 25 % powierzchni biologicznie czynnej stwierdzić należy, że na załączonej do projektu budowlanego mapie obrazującej projekt zagospodarowania działki zaznaczono tereny oraz tereny pokryte kratką Huraton oraz sposób zagospodarowania pozostałego terenu inwestycji. Z kolei w tekście projektu budowlanego (str. 14) zawarte zostało szczegółowe rozliczenie powierzchni biologicznie czynnej. Uwzględniono w nim wszystkie powierzchnie utwardzone, m.in. opaskę budynku, powierzchnię dojść i dojazdów, powierzchnię dojść i dojazdów na kostce i odrębnie powierzchnię miejsc postojowych na kratkach Huraton. Zsumowane zostały powierzchnie wszystkie powierzchnie utwardzone i powierzchnia zabudowy i wartość ta została odjęta od powierzchni terenu inwestycji. Pozostała powierzchnia to jest powierzchnia na gruncie rodzimym oraz na kratkach H. wynosi łącznie [...] m2. Teren inwestycji ma powierzchnię [...] m2, co oznacza, że dla zachowania 25 % powierzchni biologicznie czynnej wymagane jest zachowanie wolnego od zabudowy terenu o powierzchni co najmniej 1474 m2. Tym samym wymóg ten został w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym spełniony.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

Art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak to zostało już wyżej wskazane budowa płotu nie wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego jak również nie został naruszony wymóg zachowania minimum 25 % powierzchni biologicznie czynnej. Nie można też mówić o tym, że projekt przewiduje niedozwoloną zmianę stosunków wodnych skoro przewidziano w nim rozwiązania zapobiegające przedostawaniu się wód opadowych z nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja na nieruchomości sąsiednie. Tym samym brak jest też podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oddalając skargę na zaskarżoną decyzję.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.