Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2336/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), , Protokolant, starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania S. S. (dalej: "skarżący"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ I instancji") z [...] lipca 2018 r. nr [...] o odmowie wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby za okres od [...] stycznia 2006 r. do [...] grudnia 2012 r. w wymiarze 3380 godzin.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.

KWP rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2017 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r.

Raportem z [...] lipca 2017 r. skarżący, powołując się na art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.; dalej: "u.p.") wystąpił do organu I instancji o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, udzielany mu na podstawie art. 33 ust. 3 u.p. za okres od [...] stycznia 2006 r. do [...] grudnia 2012 r. w wymiarze 3380 godzin. Skarżący podał, że w ww. okresie pełnił służbę w charakterze kierowcy KWP, a podstawę do rozliczenia czasu służby stanowiła ewidencja czasu pracy samochodu służbowego (co także potwierdzano każdorazowo wpisem w książce dyspozytora). Skarżący nie miał możliwości odebrania wszystkich nadpracowanych nadgodzin, przy czym godziny nadliczbowe od dnia [...] stycznia 2013 r. do końca służby zostały odebrane w całości.

Do raportu skarżący załączył: kopię książki kontroli pracy sprzętu transportowego za lata [...]-[...], kopię prowadzonego zgodnie z kartami książki kontroli pracy sprzętu transportowego, zeszyt z ewidencją służb w okresie od [...] czerwca 2007 r. do [...] maja 2008 r. (zaznaczył przy tym, iż liczbę przepracowanych godzin można także zweryfikować na podstawie książek dyspozytora).

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, KWP decyzją z [...] września 2017 r., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 u.p., odmówił wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby za okres od [...] stycznia 2006 r. do [...] grudnia 2012 r. w wymiarze 3380 godzin. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, które KGP uwzględnił rozkazem personalnym z [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, KGP wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy zgodnie z pismem KWP z [...] kwietnia 2013 r. zestawienie godzin służby w wymiarze ponadnormatywnym za rok 2013 miało zawierać wyłącznie dane za rok 2013 czy także za lata poprzednie. KGP zobowiązał również organ I instancji do zweryfikowania procedury związanej z prowadzeniem rocznych zestawień godzin służby w wymiarze ponadnormatywnym oraz zbadania, czy skarżący znał podstawy do dokonania odpowiednich wpisów do zestawień i czy zgłaszał jakiekolwiek zastrzeżenia do ich treści.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji (pismem z [...] kwietnia 2018 r.) zwrócił się do Naczelnika Sztabu Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o udzielenie informacji, czy poszczególne zaświadczenia roczne, o których mowa w treści pisma KWP z [...] kwietnia 2013 r. l.dz. [...] zawierały wyłącznie liczbę godzin służby danego funkcjonariusza, które nie zostały rozliczone w danym roku służby czy też zawierały ilość godzin nierozliczonych w danym roku oraz okresach poprzedzających ten rok, a także opisanie procedury związanej z prowadzeniem rocznych zestawień godzin w wymiarze ponadnormatywnym w Sztabie Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Mając zaś na uwadze twierdzenia skarżącego zawnioskowano o podanie, czy w zaświadczeniu z [...] stycznia 2014 r. uwzględniono wyłącznie okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. czy też konieczne było uwzględnienie okresu poprzedzającego rok 2013, w którym nie prowadzono zestawień godzin nadliczbowych; podanie ilości godzin ponadnormatywnych wypracowanych przez skarżącego w 2013 r. i ilości udzielonych dni wolnych od służby oraz innych absencji w 2013 r. Wskazano również na konieczność ponownej weryfikacji ilości godzin służby w wymiarze ponadnormatywnym skarżącego za okres pełnienia służby w Sztabie Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na podstawie dostępnej dokumentacji archiwalnej.

W odpowiedzi (udzielonej pismem z [...] kwietnia 2018 r.) Naczelnik Sztabu Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] poinformował, że z dniem [...] stycznia 2014 r. ówczesny Naczelnik Sztabu Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] polecił stosowanie nowej formy ewidencji nadgodzin kierowcy KWP oraz kierowcy jego zastępców, tj. codzienną rejestrację godzin nadliczbowych oraz comiesięczne sporządzanie grafików służby. Wskazał, iż zestawienie roczne zawiera liczbę godzin w wymiarze ponadnormatywnym danego funkcjonariusza w danym roku oraz latach poprzedzających po odliczeniu godzin, które funkcjonariusz otrzymał w zamian za służbę w godzinach nadliczbowych, a podpisany przez Naczelnika Sztabu Policji dokument każdorazowo przedstawiany jest funkcjonariuszowi w celu ustosunkowania się do jego treści merytorycznej. Dodał też, że dotychczas nie odnotowano przypadku zgłoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń w danym zakresie. Przesłano informacje dotyczące absencji skarżącego oraz wskazano, że w celu zweryfikowania liczby nadgodzin wypracowanych w 2013 r. dokonano analizy zapisów w książce dyspozytora, listach obecności i raportach o urlop/wolne za pracę w godzinach nadliczbowych.

Ponadto pismem z [...] kwietnia 2018 r. (które wpłynęło do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu [...] maja 2018 r.) Naczelnik Sztabu Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wyjaśnił, iż z uwagi na niepełną dokumentację, mogącą stanowić podstawę do obliczenia dokładnej liczby nadgodzin skarżącego w okresie jego służby w Sztabie Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], brak jest możliwości wskazania konkretnych danych w tym zakresie.

Ponadto pismem z [...] kwietnia 2018 r. KWP wystąpił do Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o wskazanie, czy poszczególne zaświadczenia roczne, o których mowa w treści ww. pisma z [...]kwietnia 2013 r. l.dz. [...] zawierały wyłącznie liczbę godzin służby danego funkcjonariusza, które nie zostały rozliczone w danym roku służby czy też zawierały ilość godzin nierozliczonych w danym roku oraz okresach poprzedzających ten rok, a także opisanie procedury związanej z prowadzeniem rocznych zestawień godzin w wymiarze ponadnormatywnym w tejże komórce organizacyjnej. W odpowiedzi (pismo z [...] kwietnia 2018 r.) podano, iż zgodnie z poleceniem KWP zawartym w piśmie z [...] kwietnia 2013 r. wdrożono procedurę ewidencjonowania wypracowanych przez policjantów nadgodzin i ich wykorzystania poprzez założenie rejestru. W takim rejestrze odnotowywane były przez każdego policjanta informacje dotyczące wypracowanych nadgodzin, których zasadność potwierdzano przez przełożonego; następnie odnotowywane były rozliczone nadgodziny. Jako stan początkowy przyjmowano liczbę nadgodzin dotychczas wypracowanych i nierozliczonych na chwilę założenia rejestru. Wskazał również, że rozliczanie nadgodzin prowadzone było w systemie miesięcznym, każdorazowo policjant po zapoznaniu się z rejestrem potwierdzał ten fakt własnoręcznym podpisem, skarżący nigdy nie wnosił uwag do treści zaświadczeń, nie było także przypadków wnoszenia uwag do rozliczania nadgodzin wśród innych policjantów Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].

W dniu [...] lutego 2018 r. przesłuchano w charakterze świadka [....] T. S. - p.o. Komendanta Powiatowego Policji w [...], pełniącego w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] kwietnia 2018 r. służbę na stanowisku Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Świadek zeznał, że pod pojęciem "zbilansowanej liczby nadgodzin", użytym w zaświadczeniach wystawianych zgodnie z poleceniem KWP kryje się liczba "wypracowanych godzin w latach poprzednich oraz w danym roku po odjęciu godzin nadliczbowych oddanych policjantowi". Wskazał również, iż zarówno skarżący, jak i pozostali policjanci Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] nie zgłaszali żadnych uwag do treści wystawianych zaświadczeń.

Decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...], w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 2 u.p., KWP odmówił wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby za okres od [...] stycznia 2006 r. do [...] grudnia 2012 r. w wymiarze 3380 godzin.

Z zachowaniem ustawowego terminu, skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie, akcentując niezgodność ww. rozstrzygnięcia ze stanem faktycznym oraz brak odniesień do wskazań rozkazu personalnego KGP z [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji, ponownego rozliczenia niewykorzystanego przez niego czasu wolnego od służby w oparciu o dostępne dokumenty oraz wypłaty należnego ekwiwalentu za naliczone godziny w wymiarze 3380 godzin, pomniejszonego o wykazane w raportach godziny odebrane. Skarżący zarzucił, iż KWP nie poddał analizie obliczeń dokonanych przez byłego funkcjonariusza oraz pominął dokumenty archiwalne mające znaczenie dla sprawy, jak również nie przeprowadził postępowania zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. rozkazie personalnym z [...] stycznia 2018 r. Zdaniem skarżącego, brak prowadzenia przez komórkę organizacyjną Komendy Wojewódzkiej Policji ewidencji czasu pracy nie może skutkować automatycznie odrzuceniem jego roszczeń, gdyż istnieją dokumenty, mogące stanowić taką ewidencję, czyli książki kontroli pracy sprzętu transportowego, zeszyt z ewidencją służb czy książki dyspozytora oraz kontrolki pracy sprzętu.

Powołaną na wstępie decyzją KGP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji powołał się na dokumenty znajdujące się w aktach osobowych skarżącego, a mianowicie:

- zaświadczenie z [...] lipca 2017 r. dotyczące należności związanych ze zwolnieniem go ze służby w Policji, zgodnie z którym skarżący na dzień [...] lipca 2017 r. nie posiadł godzin nadliczbowych do wykorzystania;

- pismo KWP z [...] kwietnia 2013 r. zawierające wytyczne w zakresie rozliczania wypracowanych w służbie godzin nadliczbowych;

- zaświadczenie z [...] stycznia 2014 r. wystawione przez ówczesnego przełożonego skarżącego - Zastępcę Naczelnika Sztabu Policji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], które potwierdza, że na dzień [...] grudnia 2013 r. skarżący posiadał 631 godzin nadpracowanych zgodnie z rozliczeniem czasu pracy we wskazanej komórce organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...];

- zaświadczenie z [...] stycznia 2015 r. wystawione przez Naczelnika Wydziału Ruchu

Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], które potwierdza, że na dzień [...] grudnia 2014 r. skarżący posiadał 889 godzin i 20 minut nadpracowanych zgodnie z rozliczeniem czasu pracy we wskazanej komórce organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] ;

- zaświadczenie (brak daty) sporządzone najprawdopodobniej przez Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] (nie jest opatrzone podpisem wystawiającego), potwierdzające, że na dzień [...] grudnia 2015 r. skarżący posiadał 441 godzin i 30 minut nadpracowanych zgodnie z rozliczeniem czasu pracy we wskazanej komórce organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...];

- zaświadczenie z [...] lutego 2017 r. wystawione przez Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], które potwierdza, że na dzień [...] grudnia 2016 r. wymieniony posiadał 1 godzinę i 30 minut nadpracowanych zgodnie z rozliczeniem czasu pracy we wskazanej komórce organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].

Zdaniem organu odwoławczego, ww. zaświadczenia, wystawione przez właściwych przełożonych uprawnionych do prowadzenia ewidencji czasu służby policjantów, są jedynymi wiarygodnymi dowodami w przedmiotowej sprawie, potwierdzającymi liczbę godzin przepracowanych przez skarżącego w wymiarze ponadnormatywnym. Ponadto skarżący do ww. zaświadczeń nie wnosił w danym czasie żadnych uwag, potwierdzając to własnoręcznym podpisem. Jednocześnie brak jest dowodów świadczących przeciwko treści tych dokumentów.

Organ nie uwzględnił jako dowodu książki kontroli pracy sprzętu transportowego, ponieważ na podstawie jej wpisów dotyczących pobrania i zdania przez skarżącego samochodu osobowego nie można precyzyjnie określić ilości godzin, w których skarżący wykonywał czynności. W oparciu o taki dokument można jedynie w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, o której godzinie skarżący odjechał pojazdem służbowym i o której powrócił. Jednakże dokument ten nie uwzględnia udzielenia policjantowi czasu wolnego w okresie formalnego dysponowania pojazdem służbowym. Nie można bowiem uznać, jak domaga się tego skarżący, aby np. podczas kilkudniowej delegacji skarżący pozostawał do dyspozycji ówczesnego KWP przez całą dobę, bez prawa do jakiegokolwiek odpoczynku. Takie rozumowanie prowadzi do konieczności przyjęcia, iż 16 godzin każdej doby stanowi pracę w godzinach ponadnormatywnych.

Powyższą decyzję skarżący uczynił przedmiotem skargi do tut. Sądu, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji KWP z powodu naruszenia mającego istotny wpływ na wynik postępowania. Zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym;

- art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niepodjęcie kroków do wyjaśnienia sprawy, przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej i brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy,

- art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez oceny całokształtu materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaświadczenie z [...] stycznia 2014 r., które ma być podstawą stwierdzenia rozliczenia wszystkich jego godzin nadpracowanych na dzień [...] grudnia 2013 r. w żaden sposób nie potwierdza stanu faktycznego. Zaświadcza jedynie o zapoznaniu się skarżącego z ilością godzin nadpracowanych, przeliczoną przez przełożonego. I to na organie spoczywa rzetelne sprawdzenie stanu faktycznego widniejących w zaświadczeniu nadgodzin. W piśmie z [...] sierpnia 2017 r. Zastępca Naczelnika Sztabu, dodatkowo potwierdził dokonywanie analizy czasu służby skarżącego na podstawie książki kontroli pracy sprzętu transportowego. Negowanie takiego sposobu rozliczenia czasu pracy powodowałoby zatem brak podstaw do wykazania godzin także we wspomnianym zaświadczeniu, co wskazuje jednoznacznie na stosowanie takich procedur rozliczeń we wnioskowanych latach. Treść ww. pisma jednoznacznie potwierdza też brak wypłaty ekwiwalentu za godziny nadpracowane w okresie [...] - [...]. Tym samym oczywistym staje się fakt braku uwzględnienia lat [...] - [...] w zaświadczeniu z [...] stycznia 2014 r., co można w sposób rzetelny potwierdzić kontrolkami i innymi posiadanymi przez KWP dokumentami. Zatem sporządzający ww. zaświadczenie musiał być świadomy faktu ujęcia w rozliczeniu jedynie roku 2013.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 u.p. policjant zwalniany ze służby w Policji otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 u.p. W myśl art. 33 ust. 1 u.p. czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Według art. 33 ust. 2 u.p., zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Z kolei art. 33 ust. 3 u.p. przewiduje, że w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1.

Rozkład czasu służby funkcjonariuszy Policji i tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym 40 godzin tygodniowo reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do 8 października 2014 r.) przedłużenie czasu służby policjanta mogło nastąpić w szczególności ze względu na konieczność:

1) wykonywania rozpoczętych czynności dochodzeniowo-śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane;

2) zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymywanie pełnienia służby w sposób ciągły;

3) realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki.

Natomiast zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia, przedłużenie czasu służby następuje na polecenie kierownika komórki organizacyjnej, w której policjant pełni służbę, a o wydanym poleceniu kierownik zawiadamia przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia, za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 u.p. policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego. Według § 9 ust. 5 rozporządzenia, czas wolny w zamian za służbę pełnioną poza rozkładem czasu służby policjant jest obowiązany wykorzystać do dnia zwolnienia ze służby, a przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek mu to zapewnić. Z kolei § 9 ust. 6 rozporządzenia wskazuje, iż przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych.

Sąd aprobuje stanowisko KGP, że wyliczenia skarżącego dokonane w oparciu o dokumentację związaną z pracą samochodu służbowego nie stanowią wiarygodnego dowodu w kwestii liczby nadgodzin. Nie obrazują one bowiem czasu wykonywania zadań służbowych, lecz czas, w którym samochód pozostawał we władaniu i pod pieczą skarżącego. Nawet fakt potwierdzania przez KWP tych godzin nie zmienia ich charakteru. Jak słusznie organ zauważa, godziny te nie mogą odzwierciedlać faktycznych godzin służby, gdyż nie odnoszą się do czynności wykonywanych, czyli kierowania pojazdem. Nie można bowiem przyjąć, że przez cały okres władania pojazdem skarżący nim kierował, czyli wykonywał zadania służbowe.

Kwestia wypracowania nadgodzin zwłaszcza w trakcie delegacji wymaga wykazania, iż czynności służbowe są wykonywane poza harmonogramem czasu pracy. Jeśli więc zadaniem było udanie się na delegację wraz z KWP, to w przypadku wykonania tego zadania - kierowania pojazdem w ramach 8-godzinnego dnia służby, nie doszło do wypracowania nadgodzin. Sam zaś fakt przebywania w delegacji bez podejmowania zadań przewozu w poszczególne dni nie prowadzi do powstania nadgodzin.

Nie sposób uwzględnić argumentu skarżącego, iż w 2013 r. potwierdził wyłącznie liczbę nadgodzin wypracowanych w roku 2013 r., a nie liczbę tzw. zbilansowanych nadgodzin za okresy poprzednie. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w 2013 r. zasadą było rozliczenie nadgodzin także za okresy poprzednie, a nie tylko za rok 2013. Nie są w tej mierze miarodajne wewnętrzne przekonania skarżącego, który - jak podał na rozprawie przez tut. Sądem w dniu [...] maja 2019 r. – sądził, że zaświadczenie za 2013 r. zostało sporządzone rzetelnie, a dopiero po odejściu na emeryturę uzyskał większą wiedzę odnośnie swoich praw i sam zajął się wyliczeniem liczby nadgodzin wypracowanych przed 2013 r.

Należy też podkreślić, że organ I instancji nie dysponował pełną dokumentacją za lata [...] - [...]. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zeszytu wynika, iż skarżący w okresie od [...] czerwca 2006 r. do [...] maja 2008 r. wypracował 554,5 godzin, z czego odebrał 376 godzin (pozostało 178,5 godz.), zaś z zapisów kontroli pracy pojazdu (książki) za lata [...] - [...] wynika, iż wypracował 2569,5 godz., a odebrał 832 godz. (pozostało 1737,5 godz.). Jak już wyżej podano, ewidencja oparta na czasie pracy pojazdu służbowego nie jest wiarygodna, ponieważ nie uwzględnia czasu wolnego jakim niewątpliwie skarżący dysponował w czasie wyjazdów służbowych. Skarżący bowiem, dokonując swoich wyliczeń, sumował cały przeznaczony na dane zadanie czas (np. cały okres pobytu w delegacji), uznając, że realizując zadanie przez np. trzy dni, jego czas służby wynosi 72 godziny. Tym samym do tego czasu wliczał okresy przeznaczone na wypoczynek, służący niezbędnej regeneracji organizmu, w tym posiłek, czy sen. Zgodzić należy się z organami Policji, iż tego typu wyliczenia są niedopuszczalne, chociażby ze względu na przepisy rozporządzenia (§ 4 ust. 7 i 8, § 5 ust. 3), które wyraźnie określają wymiar czasu przerwy wliczanego do czasu służby, przesądzając, że pozostałe przerwy udzielane policjantom nie są wliczane do czasu służby.

Orzecznictwo sądowe także opowiada się za niedopuszczalnością wliczania do czasu pracy (analogicznie w przypadku policjantów do czasu służby) całego okresu przebywania w delegacji (podróży służbowej). Sąd Najwyższy; dalej: "SN" stwierdził, że sama podróż służbowa nie stanowi wykonywania pracy, jednak jej odbywanie - na polecenie przełożonego - w "normalnym czasie pracy" jest równoznaczne z wykonywaniem w tym czasie pracy, ale nie odwrotnie, tj. odbywanie podróży służbowej poza "czasem pracy" nie przekształca podróży w pracę ani czas pracy w rozumieniu art. 128 Kodeksu pracy (vide wyroki SN z 27 października 1981 r., sygn. akt I PR 85/81, publ. OSNC 1982/5-6/76 oraz z 1 września 1982 r., sygn. akt I PR 85/81, publ. Służba Pracownicza z 1983 r. Nr 1, str. 29). Odbywanie podróży służbowej poza rozkładowym czasem pracy nie rodzi obowiązku wypłacenia pracownikowi dodatkowego wynagrodzenia. Do czasu pracy wlicza się faktyczny czas wykonywania zadania (czynności) podczas podróży służbowej. Taki sam pogląd wyraził również Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 4 maja 2017 r., sygn. akt III APa 18/16, publ. LEX nr 2344178, wskazując na definicję pracy w godzinach nadliczbowych jako pracę wykonywaną. Pozostawanie w dyspozycji pracodawcy nie może więc zastąpić wymogu wykonywania pracy, a tylko taka sytuacja uprawnia do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Zatem czas przebywania w delegacji, kiedy nie są wykonywane obowiązki służbowe, nie może być potraktowany jako czas służby. Takie stanowisko zaprezentował także tut. Sąd w wyroku z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1976/13, odwołując się ww. orzeczeń SN, a następnie zaaprobował je Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2266/14 jako logiczne i uzasadnione regułami wykładni (CBOIS).

W tym miejscu zaakcentować należy, że w zaświadczeniu z [...] stycznia 2014 r. wskazano, iż na dzień [...] grudnia 2013 r. skarżący posiadał 631 godzin nadpracowanych. Zdaniem Sądu, organy Policji prawidłowo przyjęły, że liczba ta oznacza godziny w wymiarze ponadnormatywnym wypracowane przez skarżącego zarówno w roku 2013, jak i w latach poprzednich. Z kolei zaświadczenie z [...] lutego 2017 r. potwierdza, że na dzień [...] grudnia 2016 r. skarżący nadpracował 1 godzinę i 30 minut, a wedle zaświadczenia z [...] lipca 2017 r., na ten dzień (tj. [...] lipca 2017 r.) skarżący nie posiadał już godzin nadliczbowych do wykorzystania. Stanowisko organów orzekających w sprawie znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym koreluje z zeznaniami świadka. Okoliczność, iż skarżący kwestionuje rozliczenie nadgodzin za lata [...] – [...] (wskazując na własne obliczenia w tym zakresie) nie może stanowić podstawy do wypłaty mu ekwiwalentu pieniężnego w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 2 u.p. Wobec braku dowodów potwierdzających, że skarżący posiada niewykorzystany czas wolny od służby należny na podstawie art. 33 ust. 3 u.p., przyznanie mu prawa do ekwiwalentu pieniężnego byłoby sprzeczne z ważnym interesem społecznym, w którym niewątpliwie mieści się racjonalne oraz oparte na jednoznacznych podstawach faktycznych i prawnych wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.