Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 195/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 34 ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 2213
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1480/18 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1480/18 w sprawie ze skargi J. K. (Skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 maja 2018 r. nr EA 1-497/407/18 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 16 marca 2018 r., w punkcie 2. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 6 marca 2014 r. Skarżący został wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej przez Komendanta Stołecznego Policji.

W dniu 24 października 2017 r. Skarżący złożył organowi orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia 24 października 2017r., stwierdzające posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, wydane przez uprawnionego lekarza oraz psychologiczne nr (...) z dnia 24 października 2017 r. Złożone orzeczenia zostały wydane przez Wojskową Specjalistyczną Przychodnię Lekarską "S." Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w W.. Natomiast w dniu 31 października 2017 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych KSP wpłynęło z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie inne orzeczenie lekarskie o nr (...) z 20 października 2017 r., stwierdzające, że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej wydane przez uprawnionego lekarza.

W związku z tym Komendant Stołeczny Policji (dalej KSP) 7 listopada 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o skreślenie Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w oparciu o art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017r. poz. 2213, ze zm. - dalej u.o.m.). Jednocześnie organ pouczył stronę, że przysługuje mu jako osobie posiadającej wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr (...) z 20 października 2017r.

Komendant Główny Policji (KGP) zaskarżoną decyzją z 28 maja 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego utrzymał mocy decyzję KSP z 16 marca 2018 r.

W oparciu informację uzyskaną od Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie organ ustalił, że Skarżący nie złożył odwołania od negatywnego orzeczenia lekarskiego (pismo nr 61/18 z 11 stycznia 2018 r.).

Organ nadmienił, że z urzędu jest mu wiadome, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, co wynika z orzeczenia wydanego przez Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Oddział w Warszawie.

KGP wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że ważność wcześniejszego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego strony upłynęła odpowiednio: w dniu 28 sierpnia 2017r. (lekarskiego) i w dniu 29 sierpnia 2017r. (psychologicznego). Dlatego Skarżący zobowiązany był przedstawić organowi I instancji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że nie utracił zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. KGP podzielił stanowisko KSP , że - pomimo, że drugie orzeczenie lekarskie nr (...) z w 24 października 2017 r. jest korzystne dla strony, to nie ma decydującej mocy dowodowej ponieważ zostało wydane niezgodnie z trybem postępowania przewidzianym w przepisach prawa, tj. z pominięciem procedury odwoławczej.

Mając powyższe na uwadze, orzeczenie lekarskie nr 824/2017 z dnia 20.10.2017r. wydane przez lek. n. med. B. T. i stwierdzające, że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony i od którego wymieniony nie wniósł odwołania, jest ostateczne i wiążące dla organów Policji, a okoliczność ta wypełnia przesłankę do obligatoryjnego skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wskazaną przez ustawodawcę w art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. art. 26 ust. 3 pkt 7 u.o.m.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie WSA istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, które orzeczenie należało uwzględnić w toku postępowania administracyjnego: 1) orzeczenie z dnia 24 października 2017 r. nr(..), czy też 2) orzeczenie z dnia 20 października 2017 r. nr(...), które to orzeczenie zostało wydane cztery dni wcześniej aniżeli orzeczenie nr(...).

W ocenie Sądu I instancji w myśl art. 34 ust. 2 u.o.m. odwołanie, o którym mowa w ust. 1 nie tylko przysługuje osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis ale także pracodawcy oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym mowa w art. 29 ust. 1 tej ustawy. Sąd I instancji rozstrzygał problem dlaczego w zaistniałej sytuacji istnienia dwóch sprzecznych ze sobą orzeczeń lekarskich co do stanu zdrowia Skarżącego, KSP jako organ I instancji poniechał złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego z 24 października 2017 r. nr (...)potwierdzającego zdolność Skarżącego do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej.

Sąd I instancji podzielił zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie Sądu I instancji gdyby uprawniony organ Policji w zaistniałej sytuacji wniósł odwołanie od orzeczenia lekarskiego z 24 października 2017 r. nr (...) to wszczęta została by procedura kontrolna, o której mowa w art. 34 ust. 3 u.o.m., zaś kwestia przydatności Skarżącego do wykonywania zawodu pracownika ochrony zostałaby prawomocnie rozstrzygnięta w myśl art. 34 ust. 4-6 u.o.m. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd I instancji uznał, że w konsekwencji doszło także do naruszenia art. 32 pkt 3 u.o.m. bowiem skoro organy Policji nabrały uzasadnionego podejrzenia utraty przez Skarżącego zdolności fizycznej lub psychicznej do wykonywania zdań pracownika ochrony fizycznej to w takich sytuacjach ustawodawca przewidział procedurę odwoławczą także dla organu Policji. Natomiast nie do zaakceptowania jest takie postępowanie organu, który podejmuje niekorzystną decyzje dla strony, w sytuacji gdy istniejące wątpliwości mogły być wyjaśnione także przez organ przez wniesienie odwołania od orzeczenia nr(...).

W ocenie Sądu I instancji, ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane będą do zweryfikowania stanu zdrowia Skarżącego w oparciu o procedurę przewidzianą w art. 32 pkt 3 u.o.m. skoro terminy odwołania już upłynęły.

Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oddalenie skargi.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 34 ust. 2 u.o.m. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym - w stanie faktycznym sprawy - uznaniu, że organ Policji powziął wątpliwości co do istnienia dwóch sprzecznych ze sobą orzeczeń lekarskich w związku z tym obowiązany był wszcząć procedurę odwoławczą od orzeczenia nr(...), a tym samym organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 8, art. 7 i art. 77 k.p.a., bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.);

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niezastosowanie art. 34 ust. 6 u.o.m. i nieuwzględnienie, że orzeczenie lekarskie nr (...) wydane w trybie odwołania jest ostateczne i jako takie było wiążące dla organu Policji (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.);

3) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegające na wadliwej ocenie stanu faktycznego sprawy i błędnego przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 8, art. 7 i art. 77 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania przez Sąd I instancji przepisów określających procedurę odwoławczą od orzeczeń lekarskich określoną w art. 34 ust. 1-6 u.o.m.;

4) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym sprawy i przyjęcie, że organ Policji powiązał wątpliwość co do istnienia dwóch orzeczeń lekarskich i wszczął procedury odwoławczej, podczas, gdy organ Policji nie powziął takiej wątpliwości, bowiem wiążące dla niego było ostateczne orzeczenie lekarskie nr 824/2017.

Zarządzeniem z 12 kwietnia 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), o czym poinformowano pełnomocników stron.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że - jak wyżej wskazano - stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe uwagi do wniesionej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że podniesione w niej zarzuty nie zostały należycie uzasadnione, co w zasadniczy sposób uniemożliwia ocenę ich zasadności. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera uzasadnienia najdalej idącego zarzutu naruszenia przepisów postępowania to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 4 skargi kasacyjnej), a zatem nie może być uznany za usprawiedliwiony i przynieść efekt oczekiwany przez stronę skarżącą kasacyjnie. Na marginesie przypomnieć należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia, a zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem zarzut jego naruszenia uznaje się za zasadny, jeżeli pisemne motywy orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd I instancji.

Skarżący kasacyjnie organ, w pkt 2 skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji niezastosowanie art. 34 ust. 6 u.o.m. W związku z tym wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. zasadniczo nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako zarzutu naruszenia przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Niemniej jednak zarzutu takiego nie dyskwalifikuje wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu, jeżeli strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskaże przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Ponadto zauważyć należy, że WSA zarzucono niezastosowanie art. 34 ust. 6 u.o.m. i nieuwzględnienie, że orzeczenie lekarskie nr (...) wydane w trybie odwołania jest ostateczne i jako takie było wiążące dla organu Policji, w sytuacji gdy od wskazanego orzeczenia lekarskiego żaden uprawniony podmiot, wskazany w art. 34 ust. 2 u.o.m., odwołania nie składał.

Nieskuteczny jest również zarzut zawarty w pkt 3 skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej zarzucił w nim Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegające na wadliwej ocenie stanu faktycznego sprawy i błędnego przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 8, art. 7 i art. 77 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania przez Sąd I instancji przepisów określających procedurę odwoławczą od orzeczeń lekarskich określoną w art. 34 ust. 1-6 u.o.m. zarzut ten jest błędnie skonstruowany, albowiem zarzuca on, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, wskazując na art. 8, art. 7 i art. 77 k.p.a., które są przepisami procesowymi. Ponadto zauważyć należy, że art. 77 k.p.a. składa się z trzech jednostek redakcyjnych, a art. 8 k.p.a. z dwóch. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Bowiem ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować podstaw skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania podstaw kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Zauważyć również trzeba, że w omawianym zarzucie jej autor podniósł, iż naruszenie prawa materialnego doprowadziło do niezastosowania przez Sąd I instancji przepisów określających procedurę odwoławczą od orzeczeń lekarskich określoną w art. 34 ust. 1-6 u.o.m. Przy czym nie uzasadniono w czym autor skargi kasacyjnej upatruje uchybienia WSA przez niezastosowanie procedury odwoławczej określonej w art. 34 ust. 1-6 u.o.m., abstrahując, że Sąd I instancji nie naruszył tych przepisów, bo tych przepisów nie stosował i stosować nie mógł. Natomiast Sąd I instancji mógł naruszyć przepisy, które stosował, zatem przepisy p.p.s.a.

Podkreślić należy, że zawód pracownika ochrony jest zawodem podlegającym reglamentacji administracyjnej, który mogą pełnić osoby o określonych wymogach, a jednym z nich jest posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań, stwierdzonej orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Istotą badań lekarskich i psychologicznych osób wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, przewidzianych w art. 32 u.o.m. jest ustalenie czy osoba taka posiada zdolności fizyczne i psychiczne do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. W sytuacji, takiej jak miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, kiedy w chwili wydawania decyzji organ dysponował dwoma ostatecznymi orzeczeniami lekarskimi, jednym z dnia 20 października 2017 r. nr (...)stwierdzającym, że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej i drugim z dniu 24 października 2017r. nr 471/2017 wskazującym, iż Skarżący posiada wyżej określone zdolności, organ winien podjąć niezbędne środki aby jednoznacznie i precyzyjnie ustalić czy Skarżący w dalszym ciągu spełnia wymogi do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Należy bowiem mieć na uwadze, że skreślenie pracownika z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jest oczywistym ograniczeniem wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP), zatem decyzja taka winna być poprzedzona wnikliwą i pogłębioną oceną, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Dlatego zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W pkt 1 skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 34 ust. 2 u.o.m. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Zarzut ten jest wadliwy postawiony.

Zgodnie z art. 34 ust. 2 u.o.m. odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis, pracodawcy oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym mowa w art. 29 ust. 1. Jest to przepis prawa procesowego i ewentualne jego naruszenie winno być podnoszone w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Dlatego wskazany zarzut nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.