Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1044/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Dorota Dąbek SO (del.) Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. S., A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala.


UZASADNIENIE

A. i A. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 maja 2012r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzje Nr [...] Starosty z [...] 2012 r. znak: [...] o odrzuceniu zarzutów dotyczących granicy działek nr [...] z nr [...] wniesionych do projektu operatu modernizacji ewidencji gruntów obrębu B. Organy ustaliły w sprawie następujący stan faktyczny i prawny.

Starosta decyzją Nr [...] z [...] 2009 r. po rozpatrzeniu zarzutów z 10 i 16 kwietnia 2009 r. do projektu operatu ewidencyjnego opisowo-kartograficznego dla obrębu B, gmina W wniesionych przez pełnomocnika A. i A. S. oraz A. S. orzekł o ich odrzuceniu. Organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania A. S. i pełnomocnika A. S. i A. S. decyzją z [...] 2010r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Nr [...] z [...] 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Starosta decyzją z [...] 2012 r. Nr [...], orzekł ponownie o odrzuceniu zarzutów A. i A. S. z dnia 10 i 16 kwietnia 2009 r. wniesionych do projektu operatu ewidencyjnego opisowo-kartograficznego dla obrębu B, odnośnie przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...].

Organ I instancji uwzględniając zalecenia organu odwoławczego zawarte w decyzji z [...] 2010 r. znak: [...] nakazał wykonawcy modernizacji ewidencji gruntów i budynków sporządzić odpowiednią dokumentację dotyczącą ustalenia przebiegu granic działki [...] z [...] oraz [...] z [...]. Wykonana dokumentacja została przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 29.12.2011 r.

Uwzględniając złożone przez strony postępowania uwagi i zastrzeżenia organ stwierdził, że porównując odległości pomiędzy granicami działek, obliczone ze współrzędnych z odległościami wynikającymi z mapy katastralnej są zgodne. Odległości od punktu [...] do pkt [...] (pkt pomiędzy działkami [...] a [...]) obliczona ze współrzędnych wynosi 12, 05 m, pomierzona z mapy katastralnej cyrklem i podziałką transwersalną w skali 1: 2880 wynosi około 11, 80 m, a od punktu [...] do punktu [...] (pkt pomiędzy działkami [...] a [...]) obliczona ze współrzędnych wynosi 15, 68 m, zaś pomierzona z mapy katastralnej cyrklem i podziałką transwersalną w skali l : 2880 wynosi około 15,5 m ".

Opierając się na danych zawartych w operacie pomiarowym nr [...] z 29 grudnia 2011 r. organ I instancji stwierdził, że podjęto w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2 maja 2001r. z póz. zm.) dalej zwanym w skrócie Rozporządzenie, próbę ustalenia w terenie przebiegu granicy działki [...] z działką [...]. Z protokołu ustalenia przebiegu granic działek wynika, że strony uczestniczące w ustaleniu granic nie są jednomyślne, co do przebiegu granic. Zatem granica pomiędzy powyższymi działkami jest sporna.

Nie doszło, więc do zgodnego ustalenia przebiegu granicy działki [...] z działką [...] na gruncie według stanu posiadania. W tym stanie faktycznym wykonawca prac modernizacji pozostawił powyższą granicę wg mapy ewidencji gruntów i budynków. Przebieg powyższej granicy opisano w protokole ustalenia przebiegu granic w następujący sposób "Granica wg mapy e g i b na odcinku [...] pokrywa się z granicą katastralną. Dalszy przebieg granicy wyznaczają punkty [...], [...], [...], powstały one w ramach modernizacji e g i b - dokonano korekty wynikającej z ograniczonej dokładności wektoryzacji mapy katastralnej pomiędzy pkt [...] a [...] ... " Organ I instancji uzasadnił, że "punkty [...], [...], [...] są oznaczeniami roboczymi, są równoznaczne z punktami [...], [...] i [...] wykazanymi na mapie opracowanej w ramach projektu Phare 2003r., punkty [...], [...], [...] są oznaczeniami roboczymi, są równoznaczne z punktami [...], [...] i [...]. Punkty te powstały podczas ponownej kalibracji mapy ewidencyjnej wykonanej zgodnie z zaleceniem w protokole kontroli terenowej inspektora nadzoru przeprowadzonej w dniu 14.07.2008 r. w trakcie modernizacji".

Organ I instancji ustalił na podstawie operatu przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] z dnia 24.09.2009 r., wykonanego niezależnie od prac modernizacyjnych, że "granice użytkowania (po ogrodzeniu) pomiędzy działkami [...] i [...] nie są zgodne z wniesionymi na mapę granicami działek ewidencyjnych" Konkludując organ stwierdził, że "ustalenie granicy prawnej między działkami [...] z [...] może nastąpić jedynie w wyniku przeprowadzenia rozgraniczenia nieruchomości w trybie art. 29 - 34 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego. Rozgraniczenia nieruchomości nie były przedmiotem prac modernizacyjnych "

Od powyższej decyzji złożył odwołanie pełnomocnik A. i A. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Złożone odwołanie zostało poparte: kopią załącznika w skali 1: 1000 do decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia 25.07.2007 r., kopiami mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1: 500 z dnia 28.03.2008 r. i z dnia 18.10.2006 r. Ponadto w trakcie postępowania odwoławczego organowi II instancji zostały przedłożone przez A. S. kopie wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z 29.06.2011 r. (wraz z uzasadnieniem) oraz kopia wyroku Sądu Okręgowego sygn. akt [...] z 9.03.2012 r.

Odwołujący zarzucił organowi I instancji oparcie decyzji na nieprawdziwych informacjach dotyczących odległości pomiędzy poszczególnymi granicami działek wynikającymi z mapy katastralnej, naruszenie § 82 ust., 1 Rozporządzenia wskutek pominięcia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji istotnej dokumentacji geodezyjnej w postaci 1) mapy sytuacyjno wysokościowej zaklauzulowanej w dniu 18.10.2006 r., 2) mapy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy zaklauzulowanej w dniu 14.03.2007r., 3) mapy sytuacyjno wysokościowej zaklauzulowanej w dniu 28.03.2008 r.,- naruszenie § 39 rozporządzenia jw. Wskutek nie dokonania ustaleń granic w wyniku pomiaru stanu posiadania na gruncie, mimo iż granice te są sporne. W uzasadnieniu odwołania skarżący kwestionował w projekcie operatu modernizacyjnego położenie punktów granicznych oznaczonych numerami: - [...] i [...] wyznaczające odległość wynoszącą 34, 65 metra podaną w decyzji, co zdaniem skarżącego odcinek ten na mapie katastralnej w skali 1: 2880 wynosi 31, 68 metra,

- [...] i [...] wyznaczające odległość wynoszącą 12, 05 metra podaną w decyzji, co zdaniem skarżącego odcinek ten na mapie katastralnej w skali 1: 2880 wynosi 10, 05 metra, ,

- [...] i [...] wyznaczające odległość wynoszącą 15, 68 metra podaną w decyzji, co zdaniem skarżącego odcinek ten na mapie katastralnej w skali 1: 2880 wynosi 13, 8 metra.

Powyżej podane rozbieżności w odległościach obrazują zdaniem odwołującego okoliczność, że "Według mapy katastralnej linia graniczna rozdzielająca działki [...] (skarżących) z sąsiednią działką [...] (należącą do Z. Z.) dochodzi na północy do drogi oznaczonej numerem [...]. Ponad nią patrząc na północ znajduje się działka [...], której wschodnia granica nie stanowi przedłużenia linii rozdzielającej działki [...] i [...], lecz w stosunku do niej przesunięta jest na wschód o około 2 mm, a więc, o co najmniej 6 metrów. Natomiast w uzupełniającej mapie modernizacji ewidencji gruntów granica między działką [...] i [...] stanowi jedną linię ze wschodnią granicą działki [...], tak jakby tamta granica była jej przedłużeniem. Wprawdzie odnośnie granicy między działką [...] i [...] zarzuty zostały przyjęte, niemniej jednak powyższa uwaga dobitnie przekonuje o przesunięciu całej siatki granic na wschód, które to przesunięcie wynoszące w okolicach działki [...] około 3 metry zwiększa się w północnej części mapy w wyniku innego kąta, pod jakim przebiegać miałaby wschodnia granica działki [...], ze znacznie większym nachyleniem w kierunku północnym. Ponadto logika wskazuje, że skoro uwzględniono błąd polegający na wadliwym wskazaniu granicy między działkami [...] i [...], od której wyliczano pozostałe odległości, to zmiana tej granicy i prawidłowe przyjęcie jej pierwotnego przebiegu powinna spowodować także zmiany odnośnie pozostałych punktów granicznych, a takich zmian nie dokonano".

Odwołujący się zarzucił wykonawcy prac modernizacji ewidencji gruntów i budynków, że do numerycznego opisu nieruchomości nie wykorzystano: mapy sytuacyjno wysokościowej zaklauzulowanej 18.10.2006 r. i 28.03.2008 r. oraz mapy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy zaklauzulowanej 14.03.2007 r. Jak stwierdza Skarżący "W roku 2007 i 2008 wszelkie pomiary dokonane według mapy katastralnej były zgodne ze stanem istniejącym na gruncie. Granice działek stron przebiegały w miejscu istniejących od lat trwałych ogrodzeń, a nie po ścianach lub wręcz przez części istniejących budynków mieszkalnych czy gospodarczych. Po dokonaniu pomiarów przez geodetów sytuacja miałaby ulec zmianie i wszystkie granice zostałyby przesunięte na wschód. Jest to pomyśl tak niedorzeczny i nasuwający tak oczywiste wątpliwości, że po prostu aż się prosi aby geodeta wykonujący modernizację znalazł przyczynę błędu, a nie powielając ten błąd nanosił tego rodzaju efekty swojej pracy na modernizowane mapy" .

Odwołujący zarzuca organowi I instancji, że "W zaskarżonej decyzji wskazano, że istotnie granica między działkami stała się sporna, ale mimo to nie skorzystano z możliwości jej ustalenia w oparciu o stan posiadania, "ponieważ współwłaściciele działki [...] nie byli zgodni, co do przyjęcia granicy z działką [...]"... Stanowisko to jest całkowicie błędne i wynika z niewłaściwej interpretacji cytowanego przepisu (§ 39 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Stan posiadania ustala się w razie istnienia sporu, co do przebiegu granicy, a wiec nie następuje to w wyniku uzgodnień stron, lecz stanowi rodzaj decyzji przeprowadzającego czynności geodety. Do wydania takiej decyzji nie jest wymagana zgoda stron, wręcz przeciwnie - istniejący spór, będący warunkiem takiego rozstrzygnięcia, eliminuje możliwość wydania decyzji zgodnej z woła wszystkich stron. Dlatego można było i należało tak w tym przypadku postąpić, ustalając granice zgodnie z oczywistym, stwierdzonym przebiegiem trwałych ogrodzeń stanem posiadania".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie podzielił stanowiska odwołujących. Natomiast wskazał, że w niniejszej sprawie Starosta wydał decyzje Nr [...] z [...] 2012 r. znak: [...] i orzekł o "przyjęciu zarzutów dotyczących granicy działki [...] z [...] oraz powierzchni działki [...] położonych w B, wniesionych do projektu operatu modernizacji ewidencji gruntów obrębu B, w dniu 10.04.2009 r. i 16.04.2009 r. przez pełnomocnika A. i A. S. w ten sposób, że przywrócona została granica działek [...] z [...] do stanu przed modernizacją ewidencji gruntów obrębu B. Wobec niezaskarżenia powyższej decyzji stalą się ona ostateczna. Natomiast w sprawie zarzutów dotyczących granicy działek [...] z [...] została wydana decyzja Nr [...]. Operat pomiarowy ustalenia przebiegu granic działki [...] z działkami [...] i [...] po dokonanej kontroli technicznej został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 30 grudnia 2011 r. za numerem [...], Z protokołu ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków sporządzonym 8 listopada 2011 r. w kolumnie 6 istnieje zapis geodety uprawnionego o następującej treści: "Afa wskazaną granicą wyniesioną ze współrzędnych e g i b oraz współrzędnych WMK ( przedstawioną na integralnym do protokołu załączniku graficznym) zgody nie wyrażają Państwo K. H. J. i żona K. A. M. oraz Państwo S. A. i żona S. A. J. jak również Pan W. A. F. Strony oświadczają, że według nich granica jest przesunięta równolegle ok. 4 m w kierunku zachodnim w stosunku do wyniesionych punktów ze współrzędnych WMK, strony twierdzą, że jest ona zgodna z mapą katastralną przed przetworzeniem WMK...Na wskazaną granicę wyznaczaną z operatu e g i b pomiędzy punktami [...], [...], [...], [...], [...] zgodę wyrażają: Pani B. J. K., Pani W. L., Pani P. M. Z. oraz mąż P. J." W kolumnie 7 istnieje zapis geodety uprawnionego o następującej treści: "Wyrażają zgodę na ustalenie granic wg stanu spokojnego użytkowania" (pomierzone ogrodzenie działki [...] - ( pomiar kontrolny na szkicu polowym) - przedstawione na integralnym do protokołu załączniku graficznym): Państwo H. i A. K. oraz Państwo A. i A. S.

Organu odwoławczego nie podzielił stanowiska skarżącego, że organ I instancji naruszył § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskutek nie dokonania ustaleń granic w wyniku pomiaru stanu posiadania na gruncie, mimo iż granice te są sporne nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa i zgromadzonych aktach sprawy. Albowiem zgodnie z § 37 rozporządzenia "w razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie'" i dopiero w oparciu o § 38 ust.1 "O czynnościach ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych wykonawca zawiadamia właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt.1. Do zawiadomień stosuje się przepisy art.32 ust.1-4 ustawy"., zaś § 38 ust. 2 brzmi "Ustalenia przebiegu granic na gruncie dokonuje wykonawca w oparciu o złożone do protokołu granicznego zgodne oświadczenia woli osób, które stawiły się w określonym w zawiadomieniu miejscu i terminie", dalej § 38 ust.3 wskazuje dalszy tryb "Ustalone punkty graniczne wykonawca oznacza na gruncie w sposób umożliwiający ich pomiar. Trwała ich stabilizacja może nastąpić wyłącznie z inicjatywy i na koszt zainteresowanych".

Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie było zgodnego oświadczenia woli osób, które stawiły się w określonym zawiadomieniu miejscu i terminie w celu ustalenia na gruncie przebiegu granicy pomiędzy działką [...] (stanowiącą własność skarżących) a działką nr [...] stanowiącą drogę i będącą we współwłasności osób fizycznych, co potwierdzają protokoły ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków z dnia 8.11.2011 r. Warunek zgody i jednomyślności stron postępowania, co do ustalenia przebiegu granicy na gruncie w postępowaniu ewidencyjnym musi być spełniony, by dokonywać jej pomiaru na osnowę geodezyjną i wykazać w operacie ewidencyjnym.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że nastąpiło naruszenie § 82 ust. 1 rozporządzenia wskutek pominięcia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji istotnej dokumentacji geodezyjnej w postaci: mapy sytuacyjno wysokościowej zaklauzulowanej w dniu 18.10.2006 r., mapy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy zaklauzulowanej w dniu 14.03.2007r oraz mapy sytuacyjno wysokościowej zaklauzulowanej w dniu 28.03.2008 r., bowiem stosownie do § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są między innymi :numer działki stanowiący część składową identyfikatora działki ewidencyjnej, numeryczny opis granic działki ewidencyjnej. Numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej dokonuje się za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych.

Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut skarżącego, iż organ I instancji oparł decyzję na nieprawdziwych informacjach dotyczących odległości pomiędzy poszczególnymi granicami działek wynikającymi z mapy katastralnej. Nie znajduje on, bowiem potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Stwierdzenie skarżącego, że roku 2007 i 2008 wszelkie pomiary dokonane według mapy katastralnej były zgodne ze stanem istniejącym na gruncie. jest na braku znajomości całokształtu specjalistycznego, fachowego przetwarzania materiałów analogowych (między innymi mapa ewidencyjna - katastralna w skali 1: 2880) do postaci numerycznej. Ponadto mapa ewidencyjna (austriacki kataster gruntowy założony podczas zaborów na terenach [...] na mocy ustawy z dnia 8 kwietnia 1919 r.) w skali 1: 2880 powstała w wyniku pomiarów stolikowych i podlegała deformacji w wyniku upływu czasu (skurcz) i wymaga specjalistycznej wiedzy o jej kartometryczności, tak, więc odczytana odległość na mapie pomnożona przez skalę 1: 2880 nie daje prawidłowego wyniku. Także sam skarżący nie wykazał w oparciu, o jaką dokumentację geodezyjną postawione zostały ogrodzenia działek.

Zdaniem organu odwoławczego zgodność przebiegu granic wykazanych na obecnie obowiązującej mapie ewidencyjnej - numerycznej zmodernizowanego operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu B w gminie W dla działki nr [...] (stanowiącej własność Skarżących) i działki stanowiącej drogę oznaczonej numerem [...] z jej przebiegiem wykazanym na mapie katastralnej w skali 1: 2880 obrazuje fragment obowiązującej mapy ewidencyjnej sporządzonej w systemie informatycznym, wyplotowanej na kalce w skali 1: 2880 i kopia mapy ewidencyjnej w skali 1: 2880 dla przedmiotowych działek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik A. i A. S. decyzji organu odwoławczego zarzucili:

1. obrazę przepisów art. 6, 7,8,77 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. wskutek:

1. Zaakceptowania decyzji organu l instancji, która ustalając granice gruntów w sposób całkowicie sprzeczny ze stanem istniejącym na miejscu wydana została z naruszeniem podstawowych zasad w tym praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.),

2. Nieustosunkowania się merytorycznego do większości podniesionych zarzutów w szczególności do zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia odległości poszczególnych punktów geodezyjnych i niewyciągnięcia wniosków z konsekwencji popełnionego błędu dotyczącego wadliwego wskazania granicy między działkami [...] i [...],

3. Nieuwzględnienia wniosku o oparcie rozstrzygnięcia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym o dokumenty geodezyjne dołączone do odwołania skarżących z 7 marca, 2012r., co pozostaje w sprzeczności także z § 82 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

4. Nieustosunkowanie się do zarzutu dotyczącego przesunięcia przez wykonawcę granicy między działkami [...] i [...] w stosunku do granicy między działkami [...] i [...],

5. Naruszenie § 39 zdanie 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., wskutek niedostrzeżenia, że organ l instancji nie zastosował tego przepisu, a także wskutek jego niewłaściwej interpretacji i powołania się na niewłaściwą argumentację przy zaaprobowaniu stanowiska wyrażonego w decyzji Starosty.

W konkluzji skargi wniósli o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty, oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących. Skarżący podnieśli zarzuty, które przedstawili w odwołaniu od decyzji Starosty z [...] 2012 r. Nr [...], o odrzuceniu zarzutów. Skarżący podnieśli, że w wyniku prac modernizacji ewidencji gruntów i budynków okazało się , że utrwalone granice działek zostały przesunięte o około 3 metry na wschód, w ten sposób, że zachodnia granica działki [...] przebiega przez budynek mieszkalny skarżących, a wschodnia przez stodołę znajdującą się na sąsiedniej działce [...]. Szukając przyczyny popełnionego w oczywisty sposób błędu, wskazano w zarzutach do operatu z 15 kwietnia 2009r. przyczyną tego błędu, która dotyczy sposobu wykreślenia granicy między działkami położonymi na południowy wschód od nieruchomości skarżących o nr [...] i [...].

Dotychczas granica między tymi działkami przebiegała linią będącą przedłużeniem granic pomiędzy przylegającymi do nich od strony południowej działkami [...] i [...]. Wyraźnie wynika to z wszystkich dotychczasowych map ewidencyjnych. W projekcie operatu opisowo-kartograficznego granica między działkami [...] i [...] została nakreślona nie, jako przedłużenie granicy pomiędzy działkami [...] i [...], lecz jako przedłużenie granicy działek [...] i [...], a więc została ona tym samym przesunięta o kilka metrów na wschód. Tym samym przesunięciu na wschód uległy granice pozostałych działek, a w szczególności znajdującej się najbliżej działki skarżących nr [...].

Po wielu zabiegach i staraniach błąd ten sprostowano i uwzględniono wskazane przez skarżących sugestie. Tak więc granica pomiędzy działkami [...] i [...] została z powrotem przesunięta na wschód, jednakże w ślad za tym nie uczyniono nic z pozostałymi granicami, w tym z granicami działki [...] i [...], które wraz z granicami działki skarżących [...] także powinny zostać przesunięte na wschód, wracając do swojego rzeczywistego położenia uwidocznionego na wszystkich dotychczasowych mapach.

W szczególności chodzi o odległość między punktem określonym jako [...], a punktem rozgraniczającym działki [...] i [...] określonym jako [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosty nr [...] twierdzi się, że odległość ta wynosi 34,65 metrów natomiast mapa katastralna nie ma określonej skali. Tymczasem mapa katastralna sporządzona jest w skali 1: 2880, odległość między tymi punktami wynosi według niej dokładnie 11 mm, co przy skali 1: 2880 daje 31, 68 metra, a więc o 3 metry mniej od tego samego odcinka ujętego w mapie uzupełniającej.

To samo dotyczy porównania odległości między punktem [...] a [...] stanowiącym granicę między działkami [...] i [...], a więc wschodniej granicy drogi określonej jako [...]. Według mapy uzupełniającej odległość ta wynosi 12,05 metra, a zdaniem Starostwa według mapy katastralnej 11,8 metra. W rzeczywistości jednak według mapy katastralnej odległość ta wynosi 3,5 mm, co w skali 1:2880 daje ok. 10,05 metra, a więc jest to odcinek o co najmniej 2 metry krótszy od ustalonego w mapie uzupełniającej. Podobnie wygląda porównanie odległości między punktem [...] i [...] (granica między działką [...] i działką skarżących [...]. Według mapy uzupełniającej jest to 15,68 metra, a według mapy katastralnej 4,8 mm, to jest 13,8 metra. Zaskarżona decyzja WINGK nie ustosunkowała się w sposób merytoryczny i szczegółowy do tych zarzutów, podnosząc ogólnikowe, niczego niewyjaśniające stwierdzenia w tym zakresie.

Nie wyjaśniono także zdaniem skarżących faktu, że w operacie ewidencyjnym wkreśla się błędnie jedną granicę, w stosunku do tej granicy ustala się odległości pozostałych punktów granicznych, a następnie po stwierdzeniu błędu przesuwa się tą granicę o kilka metrów na wschód bez przesuwania pozostałych punktów granicznych i nadal się twierdzi, że wszystkie odległości są prawidłowo ustalone.

Skarżący wskazywali, że granica pomiędzy działkami [...] i [...] nie jest przedłużeniem granicy działek [...] i [...], bowiem istnieje między nimi uskok o długości ok. 2-3 mm, co daje obraz przesunięcia granicy między [...] i [...] o kilka metrów na wschód. Jest to także bardzo istotny argument dobitnie świadczący o fakcie i skali popełnionego błędu. Podnieśli, że wprawdzie na mocy decyzji nr [...] przyjęto zarzuty dotyczące granicy działki [...] z działką, [...] ale dotyczy to granicy rzekomo ustalonej przez strony w protokole graniczny. Nadal jednak zarówno zachodnia jak i wschodnia granica działki [...] wskazana w kwestionowanych mapach jest dla ich wykonawców miarodajna, w związku z czym podniesiony wcześniej zarzut jest w pełni aktualny, mimo uwzględnienia zarzutów w decyzji nr [...]. Poza tym zgodnie z treścią § 37, w razie braku dokumentacji lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, (...) dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie. Zgodnie z § 39 spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiarów stanu posiadania na gruncie. Prawidłowa interpretacja tych przepisów prowadzi do wniosku, że nie chodzi o to aby tworząc mapy według aktualnych parametrów utrudniać życie właścicielom nieruchomości lecz o to, aby w przypadku gdy dane wynikające z dokumentacji nie są wiarygodne zastępować je ustaleniami przebiegu granic na gruncie i zgodnymi oświadczeniami stron (§ 38 ust. 2), a w przypadku sporu co do przebiegu granicy, aby granice ustalać według wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie.

Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie stan posiadania na gruncie jest oczywisty. W związku z tym należało, nawet przy pozostawieniu błędnych obliczeń dotyczących przebiegu granic, ustalić te granice na podstawie stanu posiadania, a to wobec sporu pomiędzy skarżącymi i właścicielami działki [...], który postanowili skorzystać z możliwości przesunięcia ich granicy na wschód kosztem nieruchomości skarżących. Skoro, więc zaproponowano stronom zgodne ustalenie granic między działkami [...] (skarżących) i [...] (Z. Z.), to należało także przyjąć granice działki [...] z [...] zgodnie ze stanem posiadania, a nie poprzestać na przyjęciu tylko jednej granicy i tym samym sztucznie i wbrew prawu zmniejszać powierzchnię działki skarżących. Nadal możliwe jest takie rozwiązanie, bo w przypadku pozostawienia dotychczasowej granicy między [...] i [...], skarżący zgodzą się na pozostawienie istniejącej granicy także od wschodu między [...] i [...]. Musi to być jednak wynikiem kompleksowych uzgodnień granic, a nie tylko z jednej strony. Zdaniem skarżących dołączone dokumenty,1) mapa sytuacyjno wysokościowa zaklauzulowana w dniu 18.10.2006r, 2) mapa stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy zaklauzulowana w dniu 14.03.2007r 3) mapa sytuacyjno wysokościowa zaklauzulowana w dniu 28.03.2008r,.które nie zostały wykorzystane w postępowaniu w l instancji, a w zaskarżonej decyzji powołano tylko w odpowiedzi treść § 36, nie wyjaśniając dlaczego wskazane dokumenty nie spełniają przewidzianych z przepisach kryteriów. Były to dokumenty wydane na potrzeby postępowań administracyjnych i wykorzystane w ostatecznych decyzjach administracyjnych, spełniają, więc wymogi z § 36 pkt 5 rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. Nr 2012, poz. 270) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2005r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kryterium kontroli zaskarżonej decyzji, jako aktu wydanego przez organ administracji publicznej, stanowi jej zgodność z prawem. W myśl przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej w skrócie p.p.s.a. - sprawując tę kontrolę rozstrzyga sąd w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na powyższych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wyrażonego na wstępie wniosku. Uzasadniając brak podstaw do uwzględnienia skargi wyjść należy od przypomnienia, że ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2010, Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) - dalej ustawa - w przepisie art. 2 ust. 8 definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości), jako jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informację dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład, której wchodzą grunty,

2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych, 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej. Te informacje mają tzw. charakter przedmiotowy.

W myśl natomiast art. 20 ust. 2 w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także:1) właściciela a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty budynki lub ich części,

2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1, 3) informację o wpisaniu do rejestru zabytków, 4) wartość nieruchomości.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Przepis art. 22 ust. 2 nakłada na osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ( dotyczy władających gruntem w chwili wejścia w życie ustawy) obowiązek zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian, z tym, że obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków wynikających z decyzji właściwych organów. Na żądanie starosty - w myśl ust. 3 - zgłaszający zmianę obowiązany jest dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Zarazem w przepisie art. 23 ustawa nakłada na właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne obowiązek przesyłania staroście prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Ustawa w przepisie art. 24 ust. 1 definiuje operat ewidencyjny. W myśl przepisu art. 24 ust. 1 in princp w obowiązującym od 7 czerwca 2010r. brzmieniu, informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z: 1) bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1 a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności: a) odpowiednio zabezpieczone przechowywanie danych i ich aktualizację, b) udostępnianie oraz wspólne korzystanie z danych na zasadach, c) wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej,

2) zbiorów dokumentów uzasadniających wpis do bazy danych.

Ustawa w zasadzie nie określa zasad zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Czyni to wydane na podstawie przepisów ustawy Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, póz. 454) - dalej w skrócie Rozporządzenie.

Przepisy Rozporządzenia . regulują w Rozdziale 2 ( §§ 19 - 43) zakładanie ewidencji gruntów i budynków, a w Rozdziale 3 ( §§ 44 -58) prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. W ramach tego rozdziału zawarte są także przepisy dotyczące modernizacji ewidencji gruntów. W szczególności przepis § 55 tego Rozporządzenia definiuje modernizację ewidencji:, jako zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.

Rozporządzenie nakładając na starostę przepisem § 44 m.in. ( pkt 2) obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, zarazem definiuje aktualizację operatu ewidencyjnego, jako wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych ( z urzędu lub na wniosek - § 46). Zgodnie z ukształtowanym stanowiskiem sądownictwa administracyjnego wprowadzanie - w trybie aktualizacji - zmian w danych ewidencyjnych może następować w dwojakim trybie. Po pierwsze w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia ( art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, o czym organ tylko zawiadamia ( § 49 ust. 1 i 2 ) albo w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust. 3). Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji wprowadzającej zmianę lub odmawiającej jej wprowadzenia.

Przepis § 56 Rozporządzenia określa dwie formy działań modernizacyjnych. Pierwsza z nich jest realizowana w sposób ciągły w ramach bieżącej aktualizacji operatu, na zasadach określonych wyżej powołanymi przepisami § 45 - 49 Rozporządzenia. Druga z nich ma charakter kompleksowy i tej formy dotyczy przepis art. 24a ust. 1 ustawy. Wyjaśniono w orzecznictwie ( por. np. wyrok WSA w Krakowie z 7 lutego 2008r, sygn. III SAB/Kr 30/07), że w ramach kompleksowej modernizacji obejmującej, co najmniej jeden obręb ewidencyjny ustawa w przepisie art. 24a wyróżnia różne środki służące osobom mającym interes prawny w jej rozumieniu, zależne od etapu prac modernizacji operatu ewidencyjnego. Należą do nich uwagi (art. 24a ust.6), które można zgłaszać do projektu w okresie jego wyłożenia, następnie zarzuty (art. 24a ust.9) do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, a więc w operacie, który po okresie wyłożenia, jako projekt stał się z mocy prawa (art. 24a ust.8) operatem ewidencyjnym, a które zgłoszono w ustawowo określonym terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji o tym, że projekt stał się operatem.

Skarżący złożyli zarzuty 10 i 16 kwietnia 2009r. do projektu modernizacji operatu opisowo-kartograficznego dla obrębu B odnośnie przebiegu granic działki [...]. Starosta decyzją Nr [...] z dnia 10 lutego 2012 r. znak : [...] orzekł o "przyjęciu zarzutów dotyczących granicy działki [...] z [...] oraz powierzchni działki [...] położonych w B, wniesionych do projektu operatu modernizacji ewidencji gruntów obrębu B, przez pełnomocnika A. i A. S. w ten sposób, że przywrócona została granica działek [...] z [...] do stanu przed modernizacją ewidencji gruntów obrębu B. Decyzja ta jest ostateczna.

Przedmiotem aktualnego sporu jest natomiast decyzja Nr [...] Starosty z dnia [...] 2012 r. znak : [...] o odrzuceniu zarzutów dotyczących granicy działek [...] z [...]. Skarżący kwestionują w projekcie operatu modernizacyjnego położenie punktów granicznych, zarzucają organom, że istotnie granica między tymi działkami jest sporna, ale organy nie skorzystały z możliwości jej ustalenia w oparciu o stan posiadania.

Stanowisko skarżących nie jest słuszne. W przedmiotowej sprawie nie było zgodnego oświadczenia woli osób, które stawiły się w określonym zawiadomieniu miejscu i terminie w celu ustalenia na gruncie przebiegu granicy pomiędzy działką [...], a działką nr [...] stanowiącą drogę i będącą we współwłasności osób fizycznych, co potwierdzają protokoły ustalenia przebiegu granic działek z dnia 8.11.2011 r. Warunek zgody i jednomyślności stron postępowania, co do ustalenia przebiegu granicy na gruncie w postępowaniu ewidencyjnym musi być spełniony, by dokonywać jej pomiaru na osnowę geodezyjną i wykazać w operacie ewidencyjnym.

Błędnie interpretują skarżący również przepisy Rozporządzenia, że organ w trakcie prac modernizacyjnych powinien dokonać ustaleń granic w wyniku pomiaru stanu posiadania na gruncie, mimo, iż granice te są sporne. Przepisy są jasne. Zgodnie z § 37 rozporządzenia "w razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie'" i dopiero w oparciu o § 38 ust.1 "O czynnościach ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych wykonawca zawiadamia właściwe podmioty ewidencyjne oraz osoby, jednostki organizacyjne i organy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt.1, natomiast § 38 ust. 2 określa konieczne przesłanki "Ustalenia przebiegu granic na gruncie dokonuje wykonawca w oparciu o złożone do protokołu granicznego zgodne oświadczenia woli osób, które stawiły się w określonym w zawiadomieniu miejscu i terminie". Niewątpliwie warunkiem koniecznym takiego ustalenia granic jest zgoda, co do ich przebiegu. W niniejszej sprawie nie doszło do zgodnego ustalenia przebiegu granicy działki [...] z działką [...] na gruncie według stanu posiadania. W związku z czym wykonawca prac modernizacji pozostawił powyższą granicę wg mapy ewidencji gruntów i budynków. Wykonana dokumentacja modernizacji ewidencji gruntów i budynków dotyczącą ustalenia przebiegu granic działki [...] z [...] oraz [...] z [...] została przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 29.12.2011r.

Organ stwierdził, że porównując odległości pomiędzy granicami działek, obliczone ze współrzędnych z odległościami wynikającymi z mapy katastralnej są one zgodne. Ustalił także na podstawie operatu przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] z dnia 24.09.2009r. wykonanego niezależnie od prac modernizacyjnych, że "granice użytkowania (po ogrodzeniu) pomiędzy działkami [...] i [...] nie są zgodne z wniesionymi na mapę granicami działek ewidencyjnych"

W ocenie Sądu organ słusznie stwierdził, że "ustalenie granicy prawnej między działkami [...] z [...] może nastąpić jedynie w wyniku przeprowadzenia rozgraniczenia nieruchomości w trybie art. 29 - 34 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego. Rozgraniczenia działek nie były przedmiotem prac modernizacyjnych. Dodatkowo należy stwierdzić, że analizując szkic graniczny z 8 listopada 2011r. wykonany przez uprawnionego geodetę (k-308) ewidentnie wskazuje, że granice działki skarżących po ogrodzeniu nie odpowiadają mapie ewidencyjnej, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że organy naruszyły § 82 ust. 1 Rozporządzenia wskutek pominięcia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i dokumentacji geodezyjnej w postaci: mapy sytuacyjno wysokościowej zaklauzulowanej w dniu 18.10.2006r, mapy stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy zaklauzulowanej w dniu 14.03.2007r mapy sytuacyjno wysokościowa zaklauzulowanej w dniu 28.03.2008r., bowiem stosownie do § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Natomiast dokumenty wskazane przez skarżących, nie są tymi, o których mowa w wyżej wskazanym przepisie.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa wykazały zgodność przebiegu granic wykazanych na obecnie obowiązującej mapie ewidencyjnej - numerycznej zmodernizowanego operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu B w gminie W dla działki nr [...] (stanowiącej własność skarżących) i działki stanowiącej drogę oznaczonej numerem [...] z jej przebiegiem wykazanym na mapie katastralnej w skali 1: 2880 obrazującej fragment obowiązującej mapy ewidencyjnej sporządzonej w systemie informatycznym w skali 1: 2880. Zatem dane ewidencyjne wykazane w obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków określające przebieg granicy działki [...] z działką [...] powstały w wyniku odtworzenia przebiegu granicy wykazanej na mapie ewidencyjnej w skali 1: 2880. Zarzut skargi odnośnie różnic odległości organ przekonywująco wyjaśnił. W tych okolicznościach wszystkie zarzuty skarżących są chybione. Organy wszechstronnie zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego właściwej oceny pod względem faktycznym jak i prawnym. Skarżący, skoro są niezadowoleni z przebiegu granic, mogą w stosownym trybie prawnym wystąpić o rozgraniczenie działek.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę. Podstawą orzeczenia jest art. 151 p.p s.a.