Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2275/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 § 1 pkt 2, 53 § 2, 52 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta [...] w dniu [...] listopada 2008 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...].

B. M. wezwaniem z 20 listopada 2015 r. wystąpił do Rady Miasta [...] o usunięcie naruszenia prawa spowodowanego ww. uchwałą z 13 listopada 2008 r.

W związku z tym, że organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie B. M. wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 651/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.M. wywodząc, że została złożona po upływie sześćdziesięciodniowego terminu do jej wniesienia, a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 670/16.

B. M. (dalej zwany "skarżącym") pismem z 16 sierpnia 2016 r. (nadanym w tym samym dniu) ponownie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po ponownym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 lipca 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu.

W świetle art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, którym w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta [...] z [...] listopada 2008 r., nr [...], wyczerpanie środków zaskarżenia - przed wniesieniem skargi do sądu - następuje poprzez wezwanie właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.; dalej zwanej "u.s.g.").

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., nie można pojmować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i skutkowało destabilizacją obrotu prawnego. Takie rozumienie omawianego wezwania stawiałoby wnoszących skargi - na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. W związku z powyższym, zdaniem Sądu ilekroć obowiązujące przepisy prawne stanowią o środkach odwoławczych, należy przez to rozumieć prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Tym samym nie ma podstaw aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktować inaczej niż inne środki odwoławcze w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Należy zatem przyjąć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (por. postanowienia: NSA z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, z 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08, z 6 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1516/12, z 13 marca 2012 r. II OSK 596/12, WSA w Olsztynie z 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, WSA w Łodzi z 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, WSA w Olsztynie z 26 lutego 2010 r., II SA/Ol 88/10).

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 lipca 2016 r. jest kolejnym wezwaniem skarżącego skierowanym do tego samego orangu opartym o treść art. 101 ust. 1 u.s.g. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 listopada 2015 r., na które Rada Miasta [...] nie udzieliła odpowiedzi.

W związku z powyższym, mając na uwadze art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę należało wnieść w terminie 60 dni od daty wniesienia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione przez skarżącego nie skutkowało zatem ponownym otwarciem terminu do wniesienia skargi. Pismo z 14 lipca 2016 r. miało charakter wtórny i nie ma znaczenia dla oceny, czy w sprawie wyczerpano środki zaskarżenia i zachowano termin do wniesienia skargi do sądu. Powyższe oznacza, że w sprawie istotne było złożenie pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na które organ nie udzielił odpowiedzi. Zauważyć przy tym należy, że już pierwsza skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co stwierdzono prawomocnym postanowieniem Sądu z 30 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 651/16.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że termin do wniesienia skargi na ww. uchwałę (w tym przypadku 60 dni) należało liczyć od daty wniesienia pierwszego wezwania tj. od dnia 20 listopada 2015 r. Tym samym należało uznać, że skarga złożona 16 sierpnia 2016 r. została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., odrzucił skargę, jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.