Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 862/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. W. i Z. W., solidarnie, kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") – po rozpoznaniu odwołania M. W., Z. W., D. W., W. W., E. S., J. L., K. A. – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza N. T. z [...] września 2019 r. (znak: [...]) odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji tego organu nr [...] z [...] czerwca 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Przywołaną wyżej decyzją nr [...] z [...] czerwca 2018 r. (znak: [...]; zwaną dalej "Decyzją ULICP") Burmistrz N. T. (dalej jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") ustalił na rzecz Spółki A warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], Spółki A na działce nr [...] (obręb J. S., gmina N. T.).

Dnia [...] marca 2019 r. do Burmistrza wpłynęły wnioski J. L., K. A., D. i W. W., E. S., M. i Z. W. (zwanych dalej łącznie "Wnioskodawcami") o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego Decyzją ULICP.

Postanowieniem z [...] marca 2019 r. (znak: [...]) Burmistrz wznowił postępowanie w tej sprawie.

Dnia [...] maja 2019 r. Burmistrz wydał decyzję (znak: [...]) o odmowie uchylenia ostatecznej Decyzji ULICP. Decyzja ta została uchylona w całości przez SKO, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (decyzja z [...] lipca 2019 r., znak: [...]).

Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania administracyjnego, Burmistrz – przywołaną na wstępie decyzją z [...] września 2019 r. – ponownie odmówił uchylenia ostatecznej Decyzji ULICP.

W odwołaniu od tej decyzji M. W., Z. W., D. W., W. W., E.S., J. L., K. A. zarzucili naruszenie art. 28, art. 49, art. 49a, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 k.p.a., a także art. 50–art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie "u.p.z.p.").

Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza z [...] września 2019 r. – przywołaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2020 r. – SKO w uzasadnieniu wskazało, że organ I instancji ustalił, iż osoby składające wniosek o wznowienie postępowania, o Decyzji ULICP dowiedziały się [...] marca 2019 r., a wniosek o wznowienie wpłynął do organu I instancji w dniu [...] marca 2019 r., zatem został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 149 § 1 k.p.a.

Dalej SKO podkreśliło, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Stąd też zarzuty odwołania odnoszące się do merytorycznej oceny analizy urbanistycznej – naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 50-59 u.p.z.p. – nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszej decyzji. Przedmiotowe postępowanie toczy się tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a., przy czym we wnioskach Wnioskodawcy wskazali, że zostali pominięci jako strony we wskazanym postępowaniu administracyjnym, zatem zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do tej przyczyny wznowienia, SKO wyjaśniło, że w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy albo lokalizacji inwestycji celu publicznego, stroną postępowania są, obok właściciela i użytkownika wieczystego gruntu objętego zainwestowaniem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy nieruchomości położonych w dalszej odległości, jeżeli znajdują się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. W ocenie SKO organ I instancji słusznie ustalił, że oddziaływanie planowanej inwestycji występować będzie wzdłuż głównych anten sektorowych w odległości 70 m na wysokości minimalnej 52,6 m (w najniższym miejscu), a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Dlatego też zasadnie uznano, że działkami, na które może oddziaływać w jakikolwiek sposób planowana inwestycja, są działki: nr ewid.[...] (obr. J. S., gm. N. T.), nr ewid.[...] (obr. J. S., gm. N. T.), nr ewid.[...] (obr. J. S., gm. N. T.), nr ewid.[...] (obr. J. S., gm. N. T.), nr ewid.[...] (obr. J. S., gm. N. T.) oraz nr ewid. [...] (obr. N. J. , gm. Z.). W związku z tym uznano, że cztery osoby występujące z wnioskiem o wznowienie postępowania posiadają status strony postępowania: M. W. i Z. W. (właściciele działki nr [...]), J. L. (właściciel działki nr [...]) i K. A. (właściciel działki nr [...]). Natomiast D. W. i W. W. oraz E.S., posiadający tytuł prawny do działki nr [...] oraz działki nr [...], nie są stronami w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.

Dalej SKO stwierdziło, że – jak wykazał organ I instancji – inwestor, właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego, zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania administracyjnego listem poleconym. Natomiast pozostali uczestnicy postępowania, w tym strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia z [...] maja 2018 r., wywieszonego na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w N. T. oraz zamieszczonego w Biuletynie Informacji Publicznej ("BIP") tego urzędu. Dodatkowo, jak wynika z akt postępowania, wysłano obwieszczenie do Urzędu Miejskiego w Z. oraz sołtysa miejscowości J. S. z prośbą o umieszczenie go na tablicy ogłoszeń w miejscowości J. S., Urzędzie Miejskim w Z. oraz w BIP tego urzędu. Zatem, zdaniem SKO, dopełniono wszelkiej staranności, aby zawiadomić wszystkich zainteresowanych uczestników postępowania, a strony tylko i włącznie z własnej winy nie zapoznały się z dokumentami. Organ podkreślił, że Wnioskodawcy nie zaliczają się do grupy podmiotów, które powinny zostać zawiadomione na piśmie, gdyż nie są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których ma być lokalizowana przedmiotowa inwestycja. Uwzględniając powyższe, słusznie, zdaniem SKO, Burmistrz uznał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zastosował art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wnioskodawcy sprawy o wznowienie (ci, którzy byli uznani za strony) nie zostali pominięci w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO podkreśliło, że:

- w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie wznowieniowe, nie bada się wszystkich przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., tylko analizuje się tę przesłankę, którą wskazano we wniosku o wznowienie postępowania;

- przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jest "przepisem szczególnym" w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.a., stąd zarzuty naruszenia art. 49 i art. 49a k.p.a. nie mają miejsca w niniejszej sprawie. Brak bezpośredniego (tj. za pośrednictwem poczty na adres domowy) doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, czy doręczenia decyzji dla inwestycji, wobec prawnie dopuszczonej możliwości zastosowania zawiadomienia w trybie obwieszczenia, nie może świadczyć o pozbawieniu strony możliwości udziału w postępowaniu i ziszczeniu się przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4.

Skargi na opisaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli, jednym pismem z [...] kwietnia 2020 r., M. i Z. W., D. i W. W., E.S., J. L., K. A., którzy – zarzuciwszy naruszenie:

a/ art. 28, art. 49, art. 49a, art. 77, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w związku z art. 151 k.p.a.;

b/ art. 50–art. 59 u.p.z.p.;

c/ art. 149 § 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

– wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wnoszący skargi wyjaśnili, że decyzja Burmistrza, podtrzymana przez SKO, oparta została o bezkrytyczne uznanie, a wręcz przepisanie w uzasadnieniu decyzji, danych technicznych wskazanych przez wnioskodawcę, z pominięciem wykonania jakiejkolwiek czynności mających na celu weryfikację wskazanych przezeń parametrów technicznych oraz stref oddziaływania. W ocenie autorów skarg nierzetelność w prowadzeniu postępowania przejawia się także w stwierdzeniu, że strony występujące z żądaniem wznowienia postępowania wskazały tylko przesłankę do wznowienia, natomiast nie przedstawiły argumentów, które mogłyby stanowić podstawę do wznowienia. Tymczasem we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w pismach adresowanych do Burmistrza z [...] kwietnia 2019 r. oraz [...] maja 2019 r. strony wyraźnie wskazały na argumenty, które mogłyby stanowić przesłankę do wznowienia (pominięcie odwołujących jako strony, pomimo że w załączniku do Decyzji ULICP wyraźnie określony został obszar oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiadujące działki). Jednak Burmistrz, a także SKO stoją na stanowisku, że "postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej kontroli decyzji ostatecznej". Jest to pogląd sprzeczny z prawem, na co wskazuje art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., który stwierdza, że organ właściwy uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z [...] września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargi D. W., W. W., E.S., J. L. i K. A..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.).

Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sad miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z [...].03.2008 r., I OSK [...]; z [...].04.2008 r., II GSK [...]; z [...].10.2010 r., I OSK [...]; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA") – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2020 r. nr [...] – utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza N. T. z [...] września 2019 r. znak: [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z [...] czerwca 2018 r. ("Decyzji ULICP") – Sąd doszedł do przekonania, że skarga M. W. i Z. W. (zwanych dalej "Skarżącymi") zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Podstawę odmowy uchylenia Decyzji ULICP stanowiło ustalenie przez organy obu instancji, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, na którą powoływali się Wnioskodawcy, w tym Skarżący, żądając wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją – tj. przesłanka opisana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu").

W związku z tym w pierwszej kolejności należy wskazać, że samo złożenie podania o wznowienie postępowania nie powoduje "automatycznie" wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Takie podanie inicjuje najpierw postępowanie wstępne, w ramach którego organ sprawdza: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a. dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, czy wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, itd.), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie (nie dotyczy podania opartego na przesłance wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., o czym niżej), czy została w nim powołana przyczyna (przyczyny) wznowienia spośród określonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie, liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), a w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ten etap procedury kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) – gdy ww. warunki wstępne są spełnione – albo, w przeciwnym wypadku, zaskarżalnego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.).

Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że w kontrolowanej sprawie, po pierwsze, został spełniony warunek terminowego złożenia wniosku o wznowienie postępowania (bezsporne), jak również – po drugie – że wśród osób składających ten wniosek były osoby (w tym Skarżący) wykazujące przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej Decyzją ULICP.

Zgodnie z 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast w myśl art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 293, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.") o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego [dalej w skrócie "decyzji u.l.i.c.p."] oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

Treść art. 53 ust. 1 u.p.z.p. uzasadnia wniosek, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Inne podmioty mogą być także stronami tego postępowania, ale tylko wówczas, gdy spełnione są ogólne warunki z art. 28 k.p.a.

Na tle cytowanych przepisów w orzecznictwie sądowym zasadnie wskazuje się, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są: inwestor (który nie musi mieć tytułu prawnego do nieruchomości, której wniosek dotyczy) oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją. Stronami tego postępowania mogą być również właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich oraz, w zależności od okoliczności, właściciele i użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych ostatnich przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por.: wyrok WSA z [...].01.2017 r., IV [...] [...], CBOSA; wyrok WSA z [...].04.2017 r., II SA/Po [...], CBOSA, i tam przywołane dalsze orzeczenia).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności z mapki pokazującej zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego wynika, że prawnie relewantne oddziaływanie planowanej inwestycji obejmuje działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], (wszystkie: obręb J. S., gm. N. T.) oraz [...] (obręb N. J. , gm. Z.).

Wypada w tym miejscu zauważyć, że organ I instancji (a za nim bezkrytycznie SKO) w uzasadnieniu swej decyzji wymienił wśród działek objętych obszarem oddziaływania planowanej inwestycji również działkę nr ewid.[...] (obręb J. S., gm. N. T.). Natomiast w dalszej części uzasadnienia stwierdził, że tylko cztery osoby występujące z wnioskiem o wznowienie postępowania posiadają status strony postępowania – tj. M. W., Z. W., J. L. i K. A. – zaś D. i W. W. oraz E. S., posiadający tytuły prawne do działek odpowiednio nr ewid.[...] oraz nr ewid.[...], nie są stronami w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego należy uznać, że organ opisując wcześniej obszar oddziaływania planowanej inwestycji jedynie omyłkowo zaliczyły doń również działkę nr ewid.[...], która w rzeczywistości w tym obszarze się nie znajduje.

W ocenie Sądu zasięg oddziaływania planowanej inwestycji został przez organy określony prawidłowo (z powyższym zastrzeżeniem dotyczącym działki nr ewid.[...]), a co za tym idzie – również krąg stron postępowania został ustalony w sposób prawidłowy.

Wobec tego organ I instancji słusznie uznał, że część wniosków o wznowienie postępowania – mianowicie te złożone przez M. i Z. W., J. L. oraz K. A. – pochodzi od osób posiadających interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W konsekwencji organ zasadnie wznowił postępowanie i przystąpił do zbadania czy wskazana we wniosku przesłanka wznowieniowa rzeczywiście zaistniała.

Należy tu wyjaśnić, że "właściwe" postępowanie wznowieniowe, toczące się po wydaniu postanowienia o wznowieniu, dzieli się na dwa etapy, wzmiankowane w przepisie art. 149 § 2 k.p.a. (w brzmieniu: "Postanowienie [o wznowieniu postepowania – uw. Sądu] stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy"). W ramach pierwszego etapu (verba legis: "postępowania co do przyczyny wznowienia") organ administracji winien ustalić, czy zarzucana wada stanowiąca przesłankę wznowienia rzeczywiście wystąpiła. Jeżeli stwierdzi wystąpienie takiej wady, wówczas przechodzi do etapu drugiego, określonego przez ustawodawcę mianem "postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy". Natomiast jeżeli organ uzna, że podstawa wznowieniowa jednak nie wystąpiła – co w przypadku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. będzie wiązało się z ustaleniem, że podmiot żądający wznowienia nie miał przymiotu strony postępowania, bądź że przymiot taki wprawdzie miał, ale nie został on pozbawiony udziału w postępowaniu, a w każdym razie nie bez własnej winy – nie przechodzi już do drugiego etapu, tj. nie bada sprawy co do jej istoty, lecz zobligowany jest wydać decyzję przewidzianą w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.

W świetle powyższych uwag stanowisko SKO wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu wznowieniowym nie przeprowadza się "pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej" (verba legis: decyzji dotychczasowej), jest tylko o tyle prawdziwe, o ile dotyczy pierwszego z wyżej wymienionych etapów postępowania wznowieniowego, w którym – jak to wyżej wspomniano – bada się tylko wystąpienie wskazanych przez wnioskodawcę przesłanek wznowieniowych. Natomiast jeżeli zajdą podstawy do przejścia do etapu drugiego, to wówczas kontrola decyzji dotychczasowej jest już jednak pełna w tym sensie, że ponownie organ rozstrzyga co do istoty sprawę pierwotnie załatwioną tą decyzją.

Ponieważ w kontrolowanej sprawie organy zakończyły postępowanie wznowieniowe na etapie pierwszym – a to wobec stwierdzenia braku wystąpienia zarzucanej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – to tym samym również kontrola Sądu w tej sprawie musiała ograniczyć się do oceny prawidłowości stanowiska organu tylko w tym zakresie. Dlatego Sąd na obecnym etapie wyjaśnienia sprawy nie jest władny skontrolować Decyzji ULICP w jej całokształcie, a jedynie postępowanie poprzedzające jej wydanie, i to wyłącznie przez pryzmat przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., i tylko w odniesieniu do M. i Z. małżonków W., gdyż tylko oni skutecznie wnieśli skargę do Sądu na decyzję SKO.

Zdaniem organów, w niniejszej sprawie nie wystąpiła, wskazywana we wznowieniowych wnioskach (m.in. Skarżących) przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem wnioskodawcy sprawy o wznowienie – ci, którzy byli uznani za strony (w tym Skarżący) – nie zostali pominięci w toku postępowania zakończonego Decyzją ULICP. Motywując swoje stanowisko, organ I instancji – a w ślad za nim także SKO – wskazali, że na mocy art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji wnioskodawcy zostali zawiadomieni w drodze obwieszczenia, co w ocenie organów ma uzasadniać stwierdzenie, że mieli oni możliwość wzięcia udziału w sprawie.

W związku z tym należy zaznaczyć, że w świetle art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji u.l.i.c.p. organ zawiadamia na piśmie tylko inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana planowana inwestycja celu publicznego. Pozostałe strony o wszczęciu takiego postępowania zawiadamiane są w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W ten sam sposób organ dokonuje zawiadomień o postanowieniach wydawanych w toku postępowania lokalizacyjnego oraz o decyzji kończącej to postępowanie. Jak z powyższego wynika, art. 53 ust. 1 u.p.z.p. reguluje w istocie dwie kwestie. Po pierwsze, rozstrzyga o zakresie przedmiotowym zawiadomień – nakłada mianowicie na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji u.l.i.c.p. obowiązek zawiadamiania o wszczęciu postępowania, o wydanych postanowieniach oraz o decyzji kończącej postępowanie. Po drugie, formułuje warunki prawidłowości ww. zawiadomień, jako że obliguje do zawiadamiania poprzez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odmiennie zatem od ogólnej reguły wynikającej z treści art. 49 k.p.a., w omawianym postępowaniu lokalizacyjnym organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu trybach ("sposobach") wskazanych w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z [...].05.2013 r., II OSK [...]; z [...].11.2019 r., II OSK [...] – CBOSA).

Dlatego należy podzielić stanowisko, w myśl którego "wywieszenie informacji o wszczęciu takiego postępowania czy też wydaniu decyzji kończącej postępowanie wymaga dokonania obwieszczenia na tablicy urzędu miasta ale także poinformowania mieszkańców okolicy, w której ma być realizowana ta inwestycja w inny sposób. Może to nastąpić np. przez publikację komunikatu w lokalnej prasie, umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron, tak jak zwykle dzieje się to w przypadkach wyborów do Sejmu lub też umieszczenie informacji na stronie internetowej urzędu, jeżeli jest to sposób zwyczajowo przyjęty" (wyrok NSA z [...].05.2013 r., II OSK [...], CBOSA).

W kontrolowanej sprawie organy obu instancji błędnie nie wyjaśniły, czy i jaki na danym terenie (jeśli idzie o Skarżących: w miejscowości J. S.) obowiązuje zwyczajowy sposób zawiadamiania o czynnościach w postępowaniu lokalizacyjnych, w tym o wydanych decyzjach administracyjnych – naruszając tym samym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (w zw. z art. 140 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Można jedynie przypuszczać, że takim "zwyczajowym" sposobem może być, w praktyce dość szeroko rozpowszechnione, umieszczanie stosownego obwieszczenia przez sołtysa na tablicy ogłoszeń we właściwym miejscowo sołectwie.

Jak bowiem wynika z akt sprawy inwestor, właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego, zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania administracyjnego listem poleconym. Natomiast pozostali uczestnicy (strony) postępowania, w tym Skarżący zostali zawiadomieni w drodze obwieszczenia z [...] maja 2018 r. wywieszonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w N. T. oraz zamieszczonego w BIP tego urzędu. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ I instancji o umieszczenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń zwrócił się do Urzędu Miejskiego w Z. oraz właśnie do sołtysa miejscowości J. S..

Jeśliby zatem założyć, że pośrednictwo właściwego sołtysa gwarantuje w tym przypadku dopełnienie wymaganego w świetle art. 53 ust. 1 u.p.z.p. "zwyczajowego" sposobu obwieszczania o czynnościach organu w postępowaniu lokalizacyjnym – które to założenia prawdziwość powinna zostać zweryfikowana przez SKO przy ponownym rozpoznaniu sprawy – to wówczas można by zgodzić się z organami, że co do zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej Decyzją ULICP spełnione zostały wszystkie wymogi określone w ww. przepisie.

Jednocześnie jednak uszło uwagi organów, że art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wymaga również, aby w taki sam sposób (czyli m.in. "zwyczajowo") zawiadamiać również o wydaniu decyzji kończącej postępowanie (tu: Decyzji ULICP).

Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, o wydaniu Decyzji ULICP organ I instancji zawiadomił pozostałe strony postępowania przez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w N. T. oraz w BIP tego urzędu. Natomiast w aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na to, że organ zwrócił się – tak, jak to miało miejsce przy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania – również do Urzędu Miejskiego w Z. oraz do sołtysa miejscowości J. S. o wywieszenie obwieszczenia o wydaniu Decyzji ULICP na tablicy ogłoszeń.

Już to nasuwa istotne wątpliwości co do tego, czy i jaki "zwyczajowo przyjęty" sposób zawiadamiania obowiązuje w danej miejscowości (w przypadku Skarżących; w miejscowości J. S.), a tym samym – czy został on w tym przypadku zachowany.

Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organu II instancji będzie uzupełniające ustalenie, jaki to zwyczaj zawiadamiania o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji u.l.i.c.p. obowiązuje na terenie danej miejscowości (w przypadku Skarżących: w J. S.). Następnie organ ponownie rozważy, czy wobec tego wymogi z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., także co do zawiadomienia o wydaniu Decyzji ULICP, faktycznie zostały dochowane. Dopiero te ustalenia pozwolą na dokonanie rzetelnej oceny, czy w niniejszej sprawie skarżący M. W. i Z. W. nie zostali pozbawieni możliwości udziału w postępowaniu na etapie wydawania Decyzji ULICP.

Nie przesądzając o zaistnieniu, bądź nie, zarzucanej przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – gdyż na obecnym etapie wyjaśnienia sprawy byłoby to przedwczesne – należy podkreślić, że sam fakt prawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, bez dalszego prawidłowego zawiadamiania o późniejszych czynnościach organu, w tym o wydaniu decyzji kończącej postępowanie, jeszcze nie dowodzi, że strona nie została jednak pozbawiona, bez swej winy, udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powód do wznowienia postępowania opisany w ww. przepisie może bowiem wystąpić nie tylko w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie miała możliwości uczestniczenia w całym postępowaniu administracyjnym, ale także wówczas, gdy nie brała udziału w jego istotnej części (por. wyrok NSA z [...].05.1998 r., I SA [...], CBOSA) – jaką, w ocenie Sądu, może być w konkretnym przypadku etap wydawania i komunikowania decyzji kończącej postępowanie w danej instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając koszt uiszczonego solidarnie przez Skarżących wpisu od skargi w wysokości [...] zł.