Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 833/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3, art. 58 ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej powoływana jako P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz.267 z poźn. zm., dalej powoływana jako K.p.a.) odmówił Z. D. (dalej zwana skarżącą) udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu usługowego przy ul. O. we W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., znak: [...], nakazano skarżącej doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. O. do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z dnia [...].02.1992 r., znak [...] i decyzji z dnia [...].11.1994 r., znak [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2002 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 5.05.2002 r., sygn. akt II SA/Gd 950/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W dniu [...].01.2015 r. do PINB Miasta wpłynęło pismo skarżącej informujące, że: "...założenia decyzji z dnia [...].01.2002 r. zostały wykonane...". W celu dokonania ustaleń w tym zakresie przeprowadzono kontrolę, którą w związku z nie stawieniem się skarżącej przeprowadzono jedynie na segmencie należącym do A. S. Dokonane pomiary potwierdziły stan, jaki stwierdzono podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...].03.2014 r. przez pracowników PINB Miasta i WINB - wyniki której nie potwierdziły wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Zatem rozpatrując wniosek stwierdzono, że w dalszym ciągu nie został wykonany obowiązek nałożony decyzją PINB Miasta z dnia [...] stycznia 2002 r.

Ponadto, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak:, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2011 r., znak: [...] Decyzją tą WINB utrzymał w mocy decyzję PINB Miasta dnia [...].04.2011 r., znak [...] odmawiającą skarżącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu usługowego przy ul. O. we W.

Stosownie do art. 59 ust. 5 P.b., właściwy organ z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. Treść przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że inwestor, który dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nie może otrzymać pozwolenia na użytkowanie bez doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Taka sytuacja ma miejsce w tym wypadku wobec niewykonania obowiązku nałożonego w decyzji dnia [...] stycznia 2002 r.

Zatem wobec nie wykonania obowiązku nałożonego w ostatecznej decyzji (w trybie art. 51 P.b.), w oparciu o art. 59 ust. 5 P.b. odmówiono skarżącej pozwolenia na użytkowanie w zakresie złożonego wniosku.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3, art. 149 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy postępowania dowodowego w sprawie, nierozpoznanie istoty sprawy, a także brak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia istoty postępowania, w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także całkowity brak rozważenia istoty sprawy, w szczególności zbadania, czy wyniki pomiarów z [...].03.2015 r. i aktualny stan budynku świadczą o tym, że budynek jest zgodny z projektem budowlanym;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 57, art. 59 ust. 1-7 i art. 59a P.b. poprzez nieprzeprowadzenie obowiązkowej kontroli obiektu oraz niewydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie w sytuacji, gdy budynek jest zgodny z projektem.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...],WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...].01.2002 r., znak [...], w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa P.b. nakazano skarżącej doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. O. we W. do stanu zgodnego z dokumentacją, będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z dnia [...].02.1992 r., znak: [...] i decyzji na dokończenie z dnia [...].11.1994 r., znak: [...].WINB. Postępowania nadzwyczajne zainicjowane wnioskami skarżącej o wznowienie postępowania w rzeczonej sprawie czy o stwierdzenie nieważności ww. decyzji zakończyły się rozstrzygnięciami pozostającymi bez wpływu na jej byt prawny. Obowiązek wynikający z ww. decyzji nie został dotychczas wykonany, co potwierdził organ I instancji w dniu [...].02.2015 r. przeprowadzając kontrolę, podczas której nie stwierdził zmiany lokalizacji spornej ściany wewnętrznej, zatem postępowanie naprawcze nie zostało zakończone.

Mając na uwadze powyższe, ustalony stan faktyczny w niniejszej sprawie uzasadniał odmowę przez organ I instancji udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Stosownie bowiem do art. 59 ust. 5 P.b., właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio.

W sytuacji, gdy inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nie może otrzymać pozwolenia na użytkowanie bez doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli inwestor nie spełnił wymagań określonych w art. 59 ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4 P.b. właściwy organ zobowiązany jest do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie i wszczęcia postępowania naprawczego na podstawie art. 51 P.b. Cytowany art. 59 ust. 5 P.b. znajduje zastosowanie także w sytuacji, gdy prowadzone jest postępowanie naprawcze i pomimo jego niezakończenia inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Nie ma możliwości równoległego prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 P.b. i postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie w oparciu o art. 59 ust. 1 P.b. Postępowanie naprawcze ma pierwszeństwo przed postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowania, a przedwczesny wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie w toku prowadzonego postępowania naprawczego stanowi barierę do wydania wnioskowanej decyzji i skutkuje odmową wydania pozwolenia na użytkowanie, co też zaskarżoną decyzją prawidłowo uczynił organ I instancji.

Dodać należy, że PINB Miasta już uprzednio, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, który wpłynął do powiatowego inspektoratu w dniu [...].06.2004 r., decyzją z dnia [...].04.2011 r., znak: [...], odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie pawilonu, która została utrzymana w mocy decyzją WINB z dnia [...].06.2011 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].11.2014 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji WINB. Skarga na ww. decyzję GINB została przekazana, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że bezpośrednią przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu było niewykonanie obowiązku nakazanego decyzją wydaną w postępowaniu naprawczym. Wobec stwierdzonych istotnych odstępstw od pozwolenia na budowę przy realizacji przedmiotowej nadbudowy i rozbudowy ww. pawilonu handlowego wszczęte zostało postępowanie naprawcze, w którym wydana została decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., zatem przeprowadzenie kontroli obowiązkowej, o której mowa w art. 59a P.b., nie miało na tym etapie postępowania znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Podkreślenia wymaga fakt, że w niniejszym postępowaniu organ nadzoru budowlanego nie rozstrzygał w kwestii zgodności realizowanej nadbudowy i rozbudowy pawilonu z zatwierdzonym projektem budowlanym, gdyż ta została już rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu w sprawie istotnych odstępstw prowadzonym w trybie art. 51 P.b. Mając na uwadze powyższe, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Nietrafnym jest przywołanie w odwołaniu naruszenia art. 149 § 2 K.p.a., który dotyczy postępowania nadzwyczajnego w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, tymczasem w przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowanie zwyczajne prowadzące dopiero do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy dotyczącej wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Z. D. zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 149 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, nierozpoznanie istoty sprawy, a także brak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia istoty postępowania, w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także całkowity brak rozważenia istoty sprawy poprzez sprawdzenie, czy zrealizowana nadbudowa i rozbudowa pawilonu jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 57, art. 59 ust. 1-7 i art. 59a P.b. poprzez nieprzeprowadzenie obowiązkowej kontroli obiektu oraz niewydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie w sytuacji, gdy budynek jest zgodny z projektem;

3. ewentualnie naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 51 i art. 59 ust. 1 P.b. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie w trakcie toczącego się postępowania naprawczego w sytuacji, gdy, zgodnie ze stanowiskiem WINB zawartym w uzasadnieniu decyzji, nie ma możliwości równoległego prowadzenia postępowania naprawczego i postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB z [...].03.2015 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że, jak wskazuje się w orzecznictwie, istotą zakończenia procesu inwestycyjnego, jakim jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie, jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że wzniesiony obiekt budowlany odpowiada parametrami obiektowi, którego projekt został zatwierdzony ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę (vide: wyrok W5A w Warszawie z 29.07.2011 r., VII SA/Wa 852/11). Tak więc w przedmiotowym postępowaniu PINB zobowiązany był ustalić, czy budynek odpowiada parametrami obiektowi, na który wydano pozwolenie na budowę.

Ponadto, mimo wskazania przez skarżącą, że w dniu, na który organ orzekający zaplanował badanie stanu faktycznego obiektu, nie będzie obecna na posesji i wnosi o wyznaczenie innego terminu, PINB dokonał jedynie kontroli budynku na działce sąsiedniej, która w żaden sposób nie przesądza o wymiarach budynku skarżącej i dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej sprawy jest zbędna. Do powyższych zarzutów WINB w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się w żaden sposób.

Zgodnie ze stanowiskiem WSA w Warszawie zawartym w wyroku z 3.04.2012 r., VII SA/Wa 2462/11, nieprzeprowadzenie obowiązkowej kontroli obiektu, nakazanej przepisem prawa należy określić jako rażące naruszenie prawa. W analizowanym przypadku kontrola taka była niezbędna.

Podkreślenia wymaga też fakt, że organy nadzoru budowlanego twierdzą, iż dysponowały pomiarami budynku dokonanymi [...].03.2014 r., skoro więc na nie się powołują i uznają je za wiarygodne, to w uzasadnieniu decyzji powinny wyjaśnić, dlaczego z pomiarów tych wynika, że budynek został wykonany niezgodnie z projektem i jakich odstępstw od projektu dokonano.

Organ orzekający, wbrew przedmiotowi postępowania, nie dokonał analizy materiału istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, skupiając całą swoją uwagę na tym, co nie było przedmiotem postępowania, czyli kwestii wykonania decyzji z [...].01.2002 r. Tak więc WINB nie analizował tego, czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z projektem, lecz a priori założył, że nie została wykonana decyzja z 2002 r., choć dodać należy, że również w powyższej kwestii uzasadnienie decyzji WINB nie jest spójne i jednoznaczne. Z jednej strony bowiem wskazuje się, że skoro trwa postępowanie naprawcze i decyzja z 2002 r. nie została wykonana, to budynek, choćby był zgodny z projektem, nie może zostać dopuszczony do użytkowania. W dalszej zaś części uzasadnienia wskazano, że nie ma możliwości równoległego prowadzenia postępowania naprawczego i postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Postępowanie naprawcze ma - zdanie organu orzekającego - pierwszeństwo przed postępowaniem w sprawie udzielenie pozwolenia na użytkowanie, a skoro tak, to przedmiotowe postępowanie winno zostać zawieszone na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., czego WINB nie uczynił.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż z dokonanych kompleksowych pomiarów z dnia [...].03.2014 r. wynika, że budynek skarżącej jest zgodny z projektem.

Organ w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

Materiał dowodowy wskazuje, że pismem z dnia [...].01.2015 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta skarżąca wniosła o pozwolenie na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu usługowego przy ul. O. we W. Bezsporne jest, że w sprawie przedmiotowego pawilonu zostało wcześniej wszczęte postępowanie w trybie art. 51 P.b. w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego inwestycji, i postępowanie to nie zostało do tej pory zakończone. W obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r., zobowiązująca skarżącą, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., do doprowadzenia ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. O. do stanu zgodnego z projektem budowlanym, w terminie do dnia [...] lipca 2002 r. Bezsporne jest również, co wynika z akt sprawy i stanowiska skarżącej, że obowiązek nałożony powyższą decyzją nie został wykonany przez skarżącą do dnia dzisiejszego. Skarżąca bowiem nie wskazała na wykonanie jakichkolwiek prac budowlanych w tym zakresie, a jedynie kwestionuje prawidłowość ww. decyzji z [...] marca 2002 r. W tym kontekście nie można w żaden sposób podzielić argumentów skargi, że wykonana nadbudowa i rozbudowa pawilonu jest zgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym. Dopóki istnieje w obrocie prawnym ww. decyzja z [...].072002 r. (i utrzymana nią w mocy decyzja PINB Miasta z dnia [...] stycznia 2002 r.), skarżąca nie może skutecznie podnosić ww. zarzutu. Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z 29.09.2015 r., VII SA/Wa 389/15 (wydanym w w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji WINB z [...].06.2011 r., znak: [...], którym utrzymał on w mocy decyzję PINB Miasta z [...].04.2011 r., znak: [...], odmawiającą skarżącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy przedmiotowego pawilonu), przepis art. 59 ust. 5 P.b. ma zastosowanie także w sytuacji, gdy prowadzone jest już postępowanie w trybie art. 51 P.b. i pomimo jego niezakończenia inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W tej kwestii można przywołać wyrok NSA z 1.08.2012 r., II OSK 814/11, w którym przyjęto, że fakt toczącego się postępowania prowadzonego w trybie art. 50-51 P.b. wyklucza możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie i stanowi przesłankę zastosowania art. 59 ust. 5 P.b. NSA stwierdził, że niedopuszczalne jest równoległe prowadzenie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie i postępowania naprawczego. Potrzeba bowiem dokonania w sprawie pozwolenia na użytkowanie samodzielnych ustaleń co do wystąpienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę doprowadziłaby w istocie do równoległego prowadzenia postępowań w tym samym przedmiocie, skoro przesłanką wszczęcia postępowania naprawczego jest uprzednie stwierdzenie, że obiekt został zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach. Prowadzenie postępowania naprawczego ma "pierwszeństwo" przed postępowaniem w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Prawidłowo zatem organ nadzoru uznał, że bezpośrednią przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie nadbudowy i rozbudowy pawilonu nie było stwierdzenie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, bo takich ustaleń organ nie dokonywał w tymże postępowaniu, ale fakt niewykonania przez skarżącą obowiązku wynikającego z decyzji wydanej w odrębnym postępowaniu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. W sytuacji, która miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, a więc gdy toczy się postępowanie w trybie art. 51 P.b, organ nie mógł zastępować tego odrębnego postępowania i niezależnie od jego przebiegu ustalać istnienia istotnych odstępstw w zrealizowanym obiekcie.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić trzeba, że nie były zasadne zarzuty skargi naruszenia przez organ przepisów postępowania, ponieważ organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe ustalając okoliczności, które były istotne dla wydania rozstrzygnięcia. W szczególności organ, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miał obowiązku, a wręcz nie mógł, badać kwestii zgodności wykonanych przez nią prac z projektem budowlanym, ponieważ skarżąca nie wykonała od 2002 r. żadnych nowych prac, a te wykonane wcześniej są sprzeczne z projektem budowlanym, co wynika z treści decyzji WINB z dnia [...] stycznia 2002 r., znak: [...], która nie została do tej pory wyeliminowana z obrotu prawnego.

W świetle powyższych rozważań nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego. Tylko w sytuacji, gdyby nie toczyło się odrębne postępowanie naprawcze, zasadnym byłby zarzut nieprzeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a ust. 1 i ust. 2 P.b. Nie wiadomo w istocie byłoby, czy rzeczywiście budynek został wykonany zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, nawet jeśli inwestor przedłożył wszystkie niezbędne dokumenty, bowiem podlegają one ocenie organu w konfrontacji z dokonanymi oględzinami obiektu (zob. wyrok WSA w Warszawie z 3.04.2012 r., VII SA/Wa 2642/11). Taka sytuacja nie miała jednakże miejsca w analizowanej sprawie.

Nie mógł również podlegać uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z nim, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sformułowanie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (tak np. wyrok WSA w Szczecinie z 23.01.2013 r., II SA/Sz 1205/12, LEX nr 1320910). Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe skargę należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić jako bezzasadną.