Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 326/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok sędzia NSA Leszek Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Huty [...] S.A. w upadłości układowej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 1601/11 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 1601/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi W. M. uchylił decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 17 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia 2 września 2011r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90 poz. 575 z późn. zm.) oraz art. 235¹, art. 235², art. 237 Kodeksu pracy, a także § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz.869) stwierdził u W. M. chorobę zawodową – obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, która to choroba wymieniona została w poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych. Na podstawie kart narażenia zawodowego ustalono, iż W. M. pracował w latach 1979 - 2006 na stanowisku murarza pieców przemysłowych, przygotowywacza wsadu, operatora suwnicy, operatora mostu przeładunkowego, operatora urządzeń wsadowych i przygotowywacza wsadu brygadzisty. Od 2006 r. zatrudniony jest natomiast w [...] Sp. z o.o w Ł.G. na stanowisku wytapiacza żelazostopów. Ustalono, iż w całym okresie zatrudnienia wykonywał on pracę w warunkach narażenia na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu.

Przeprowadzona w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Katowicach Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu diagnostyka audiologiczna obejmująca audiometrię progową tonalną APT, nadprogową typu SISI i impedancyjną oraz badanie obiektywne słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu ABR wykazała obustronny niedosłuch odbiorczy o lokalizacji czuciowo-nerwowej. Przesunięcie progu słuchu określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz wykazało dla ucha prawego 62 dB, a w uchu lewym 58 dB. Mając na względzie charakter stwierdzonego niedosłuchu, trwałe podwyższenie progu słuchu obustronnie oraz wieloletnią pracę w narażeniu na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu lekarze diagnozujący badanego rozpoznali u W. M. zawodową etiologię choroby.

W piśmie z dnia 1 września 2011r. pełnomocnik H. Ł. S.A. w upadłości z siedzibą w Ł.G., po zapoznaniu się z aktami sprawy oświadczył, iż w aktach tych brak jest wyników badań, na które powołują się lekarze wydający orzeczenie lekarskie, zatem nie ma możliwości merytorycznie zweryfikować i racjonalnie odnieść się do stanowczych tez tam postawionych, ponadto nie jest możliwie zweryfikowanie orzeczenia lekarskiego przez innego specjalistę. Podniesiono nadto, iż H. Ł. nie była stroną prowadzonego postępowania i nie miała możliwości zakwestionowania ustaleń dokonanych przez palcówkę medyczną.

Odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach złożyła H. Ł. S.A. w upadłości oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.G..

Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia 17 października 2011r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a oraz art. 235¹ Kodeksu Pracy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do jej ponownego rozpatrzenia. Inspektor stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, przed zapoznaniem się z pismem H. Ł. S.A. zawierającym wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego. Uznał także, iż zasada czynnego udziału stron w postępowaniu naruszona została również wobec Spółki [...]. Przyjął jednocześnie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Skargę na powyższą decyzję wniósł W. M., w której podniósł, iż wydana w jego sprawie decyzja jest niesłuszna. Wskazał, iż uchylenie decyzji organu I instancji spowodowane naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego nie ma znaczącego wpływu na poprawę jego stanu zdrowia, a jedynie pozbawia go świadczeń z tytułu nabytej choroby zawodowej.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy inspekcji sanitarnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną, choć z przyczyn innych niż w niej przedstawione.. Wyjaśnił, że przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskutek wniesionej przez W. M. skargi, nie jest rozstrzygnięcie merytoryczne, a rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, w którym organ nie przesądzał o istocie sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się w takim przypadku do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W tym wypadku Sąd jest władny uwzględnić skargę tylko wtedy, gdy uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy pozostawało w sprzeczności z regulacją zawartą w wymienionym przepisie. W ramach kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie jest bowiem możliwe odnosić się do meritum sprawy. Ocena legalności działania organu administracji sprowadza się więc w istocie do oceny przestrzegania przez organ odwoławczy przepisów procesowych regulujących dopuszczalność wydawania rozstrzygnięcia kasacyjnego. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przyczyną skorzystania przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. było naruszenie przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, a więc zasady, o której mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora, pracodawcy W. M. występujący jako strony postępowania o stwierdzenie u niego choroby zawodowej, pozbawieni zostali możliwości przedstawienia swego stanowiska przed jej zakończeniem i wydaniem rozstrzygnięcia. Niezbędny wywód, co do tego, jakie konkretnie okoliczności nie zostały w związku z uniemożliwieniem stronom udziału w sprawie wyjaśnione i co organ I instancji powinien wziąć pod uwagę ponownie rozpatrując sprawę, zastąpiony został przytoczeniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a. in fine, a to wskazaniem, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Analizując treść uzasadnienia decyzji Sąd Wojewódzki przyjął, iż organ II instancji objął swoim postępowaniem jedynie kontrolę sprawy z punktu widzenia zarzutów postawionych w obu złożonych odwołaniach i nie zastosował się do zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 k.p.a. Dla realizacji tej zasady nie wystarcza poddanie kontroli rozstrzygnięcia organu niższego stopnia, organowi wyższego stopnia. Konieczne jest bowiem, by oba rozstrzygnięcia zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Nadto w ramach kompetencji organu odwoławczego pozostaje możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego lub zlecenie ich przeprowadzenia organowi I instancji na podstawie art. 136 k.p.a. Bezsprzecznie w tym trybie mogą zostać rozważone wnioski strony pozbawionej udziału przed organem I instancji z naruszeniem art. 10 k.p.a. Dopiero po stwierdzeniu, iż zakres tych wniosków nie mieści się w granicach wyznaczonych treścią art. 136 k.p.a. jest dopuszczalne przekazanie sprawy do jej ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy nie dokonał analizy zebranych w sprawie dowodów i nie wykazał, by istniał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie podjął przy tym rozważań, co do tego jakie znaczenie dla sprawy mogą mieć twierdzenia pracodawców W. M. zawarte w ich odwołaniach, a także w piśmie z dnia 1 września 2011r. sporządzonym przez pełnomocnika H. Ł. S.A. w upadłości. Nie odniósł się w świetle regulacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych do zasadności twierdzeń pełnomocnika H. Ł. o uniemożliwieniu zakładowi pracy odwołania się od znajdującego się w aktach orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej. Jak stanowi § 7 ust.1 przywołanego rozporządzenia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia może wystąpić pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego. Brak jest natomiast przyznania takiego uprawnienia zakładowi pracy. Słuszność nakazania prowadzenia ponownego postępowanie organowi I instancji w celu umożliwienia złożenia odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu przez zakład pracy budzi zatem daleko idące wątpliwości. Organ II instancji nie rozważył również, czy postawione w odwołaniu zarzuty, co do braku możliwości zapoznania się z wynikami badań pracownika, na których oparte zostało orzeczenie placówki medycznej znajdują uzasadnienie w materiale sprawy. Oba zakłady pracy były zawiadomione o wszczęciu postępowania i zapewniono im dostęp do akt sprawy. W aktach tych znajdują się przedstawione w orzeczeniu medycznym wyniki badań obejmujących diagnostykę audiologiczną obejmującą audiometrię progową tonalną APT, nadprogową typu SISI i impedancyjną oraz badanie obiektywne słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu ABR wykonanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach Poradnię Chorób Zawodowych w Sosnowcu.

Następnie Sąd wskazał, że jako jednolity i w pełni utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się pogląd, iż naruszenie zasady zawartej w art. 10 § 1 k.p.a. zgłoszone w skardze nie stanowi automatycznie w każdym przypadku podstawy do uchylenia decyzji. Zarzut naruszenia tej normy może odnieść skutek tylko wówczas, gdy jego naruszenie polegające na niepowiadomieniu strony o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych rzeczywiście uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych - np. zgłoszenia wniosków dowodowych z zeznań świadków i dokumentów. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przywołane stanowisko należy również odnieść do zgłoszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu uchybienia treści art. 10 § 1 k.p.a. i przyjąć, iż nie stanowi on automatycznie, w każdym przypadku, podstawy do uchylenia decyzji tego organu. Pominięcie uprawnienia strony do wypowiedzenia się w postępowaniu pierwszoinstancyjnym może być bowiem usunięte w postępowaniu odwoławczym, gdyż w nim ponownie rozpatruje się merytorycznie sprawę, zakończoną decyzją nieostateczną. Zgłoszenie w odwołaniu zarzutu pozbawienia czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji nakazuje zatem organowi odwoławczemu w pierwszej kolejności skontrolowanie, czy uchybienie to w istocie nastąpiło i czy istnieje możliwość naprawienia tego uchybienia w postępowaniu odwoławczym. Jeśli jest to możliwe, organ wzywa stronę do przedstawienia swego stanowiska i ewentualnych wniosków dowodowych i oceni je przez pryzmat ich znaczenia dla sprawy (art. 78 k.p.a.). Następnie rozpatrzy sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, z uwzględnieniem złożonych przez stronę, a nierozpoznanych dotychczas wniosków. Regułę określoną w art. 10 § 1 k.p.a. określić można jako przejaw zasady wysłuchania przez organ stanowiska stron. Jeżeli następuje to dopiero na etapie postępowania odwoławczego ocena zasadności przedstawionego stanowiska należy do tego organu i on musi zadecydować, czy brak wypowiedzenia się strony przed organem I instancji stanowi o konieczności prowadzenia ponownego postępowania. Tylko w sytuacji, gdy organ odwoławczy uzna wnioski strony za znaczące dla sprawy, a jednocześnie za niedopuszczalne zrealizowanie ich w trybie art. 136 k.p.a., zachodzi przesłanka wydania decyzji kasacyjnej. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. zbudowany został w formie koniunkcji. Powoduje to, iż zastosowanie decyzji kasacyjnej jest możliwe wtedy, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i jednocześnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wszystkie te okoliczności muszą zostać racjonalnie wykazane w jej uzasadnieniu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji kontrolowana decyzja nie czyni zadość tym wymaganiom. Organ odwoławczy nie wykazał, dlaczego wydanie decyzji I instancji bez uwzględnienia stanowiska H. Ł. przedstawionego w piśmie z dnia 1 września 2011 r., nie pozwoliło na rozpatrzenie sprawy w postępowaniu przed tym organem. Nie wykazał także, że istnieje jednocześnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 i art. 15 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Uchylając się od jej merytorycznego rozpoznania bez wykazania niezbędnych w tym celu przesłanek, Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przekazał ją bezzasadnie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła H. Ł. Spółka Akcyjna w upadłości układowej. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 235 Kodeksu pracy zw. z § 7 ust. 1 oraz § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez nietrafne przyjęcie, że uczestnik postępowania złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania pracownika W. M. przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (czego rzekomo miał domagać się w piśmie z dnia 1 września 2011r.), gdy tymczasem tenże uczestnik postępowania zarówno w piśmie procesowym z dnia 1 września 2011 r. oraz odwołaniu od decyzji organu I stopnia z dnia 9 września 2011 w związku powziętymi wątpliwościami w zakresie materiału dowodowego i jego treści w oparciu o § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia wnosił do organu o rozważenie skorzystania ze środków prawnych, przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Powyższe żądanie uczestnika postępowania nie mogą być utożsamiane z wnioskiem o skierowanie pracownika na ponowne badania lekarskie, jako że wniosek o przeprowadzenie może zostać złożony jedynie w trybie § 7 ust. 1 tego rozporządzenia wykonawczego, wyłącznie przez pracownika.

W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) w związku z art. 78, 136 i 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż decyzja organu I stopnia nie wymagała jej wzruszenia w trybie kasacji gdyż – w ocenie WSA w Gliwicach sporna decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz, że brak było konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalono, że uczestnik postępowania rzekomo domagał się tylko niedopuszczalnego w kontekście § 7 rozporządzenia skierowania pracownika na ponowne badanie przez lekarza orzecznika, gdy tymczasem nie można uznać za czyniące zadość podstawowym wymaganiom praworządności zawiadomienie zakładu pracy w tym samym dniu o wszczęciu postępowania dowodowego, a następnie wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji o stwierdzeniu choroby zawodowej w dwa dni po zapoznaniu się przez zakład pracy z materiałem dowodowym w sprawie, nie dając możliwości realnego wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Bowiem to strona wnosząca skargę kasacyjną wyznacza sądowi kasacyjnemu ramy dla prowadzonej analizy zaskarżonego orzeczenia. Wykluczone jest wobec tego badanie ewentualnych innych wadliwości wyroku, poza te granice wykraczających.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest podstawami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność prawidłowego określenia tych podstaw. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem, zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polega. Wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone oznacza konieczność określenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada klika jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu. Skarga kasacyjna pozbawiona tych elementów uniemożliwia ocenę jej zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w zastępstwie wnoszącego skargę kasacyjną dookreślać, który przepis prawa został naruszony. Braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny (wyrok NSA z dnia 18 września 2007 r., II FSK 1007/06 - LEX nr 377587). Pogląd ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ma on częściowo zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Odnosząc się bowiem do zarzutu naruszenia art. 235 Kodeksu pracy, należy stwierdzić, że składa się on z siedmiu paragrafów i kilku punktów, które ogólnie rzecz ujmując odnoszą się do obowiązków pracodawcy z rozpoznaniem i zgłoszeniem choroby zawodowej u pracownika. Pomijając już to, że autor skargi kasacyjnej nie podał, który z kilkunastu przepisów zawartych w art. 235 Kodeksu pracy został naruszony to nawet z uzasadnienia zarzutu nie sposób domyślić się o który przepis chodzi, bowiem wydaje się, że uzasadnienie naruszenia tego przepisu w ogóle nie odnosi się do tej regulacji. Zatem nie sposób odnieść się do tego zarzutu.

Przechodząc do zarzutu błędnej wykładni z § 7 ust. 1 oraz § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, należy wskazać, że ten pierwszy przepis stanowi, iż pracownik badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Natomiast § 8 ust 1 i 2 reguluje postępowanie dowodowe w sprawach chorób zawodowych i możliwości wystąpienia przez organ do jednostek orzeczniczych o uzupełnienie materiału dowodowego. W kontekście brzmienia tych przepisów nie można zarzucić Sądowi Wojewódzkiemu ich błędnej wykładni. Sąd ten opierając się na bardzo nieprecyzyjnych zarzutach zawartych w piśmie H. z 1 września 2011r. oraz w odwołaniu, przyjął, że H. zarzuciła niemożliwość udziału w postępowaniu przed jednostką orzeczniczą I stopnia i w konsekwencji niemożliwość wniesienia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania pracownika i uznał, że z uwagi na to, iż wniosek taki może złożyć tylko pracownik, zarzut ten nie mógł być przyczyną kasacyjnego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji. Przy czym należy tu zauważyć, że był to tylko jeden i to jeden z mniej istotnych argumentów przemawiających w ocenie Sądu Wojewódzkiego, z uwzględnieniem skargi. Sąd prawidłowo przyjął, że taki wniosek może złożyć tylko pracownik. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że Sąd nieprawidłowo odczytał intencje H. zawarte w piśmie z 1 września 2011r. oraz w odwołaniu, to nie można uznać, że było to naruszenie § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia i co najważniejsze, ta okoliczność nie miała wpływu na wynik sprawy, bowiem jak już przedstawiono wyżej, był to tylko jeden z argumentów skutkujących uwzględnieniem skargi. Sąd pierwszej instancji nie zaprzecza też aby wątpliwości skarżącej H. wskazane w tym piśmie i odwołaniu należy wyjaśnić, ale uznał, że może nastąpić to w postępowaniu przed organem odwoławczym, który powinien w miarę potrzeb przeprowadzić postępowanie w trybie art. 136 k.p.a. i § 8 ust 1 i 2 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny tą ocenę Sądu Pierwszej instancji podziela. Zbędnym było uchylanie decyzji organu pierwszej instancji i przekazywanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Przyczyną skorzystania przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. było naruszenie przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, a więc zasady, o której mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji bardzo szeroko uzasadnił zarówno od strony teoretycznej jak i praktycznej wadliwość tego stanowiska a dodatkowo uznał, że organ odwoławczy nie wykazał także, że istnieje jednocześnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co jest wymogiem koniecznym do zastosowania uregulowania zawartego w art. 138 § 2 k.p.a. Z uwagi na to, że autor skargi kasacyjnej nie przedstawił, żadnej argumentacji na poparcie zarzutu skargi kasacyjnej podważającego to stanowisko Sądu Wojewódzkiego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jedynie, że podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je za własne, bez potrzeby jego tu powtarzania. Poglądy te od dawna są jednolicie akceptowane zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie. Należy tylko wskazać, że w skardze kasacyjnej nawet nie wskazano, dlaczego naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 k.p.a. musiało skutkować koniecznością uchylenia jego decyzji.

W rezultacie należy uznać, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 78, 136 i 138 § 2 k.p.a., bowiem przeprowadził prawidłową kontrolę działalności administracji publicznej i zasadnie uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. zaskarżoną decyzję.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.