Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 723/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 53 ust. 5, art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 106, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie : Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch (spr.) Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2005 r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania inwestycji dotyczącej robót budowlanych 1/ stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia Burmistrza z dnia 4 maja 2005 r., nr [...], 2/ orzeka, że wyżej wymienione postanowienia nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 723/05

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 maja 2005 r. Burmistrz, na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 53 ust 4 pkt 9 w związku z art. 60 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 39 ust 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ustosunkowując się do pisma Burmistrza z dnia 27 kwietnia 2005 r. w przedmiocie uzgodnienia inwestycji polegającej na rozbudowie z nadbudową i zmianą kształtu dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. K. w C., pozytywnie zaopiniował tę inwestycję.

Organ odstąpił od uzasadnienia tego rozstrzygnięcia w trybie art. 107 § 4 k.p.a.

Zażalenie na to rozstrzygnięcie wnieśli K. i Z. S., zarzucając pogorszenie warunków w funkcjonowaniu i obsłudze komunikacji w zakresie infrastruktury technicznej. żalący się wskazywali, że w miejscu planowanej inwestycji tworzy się jezioro wód opadowych. Ponadto wywodzili, że burmistrz, jako zarządca drogi zobowiązany jest do większej staranności i dbałości o prawidłowe funkcjonowanie drogi, zabudowę i zagospodarowanie terenu.

Nie uwzględniając zarzutów tego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 31 maja 2005 r. utrzymało zaskarżone rozstrzygniecie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnienie to dotyczy określenia przez właściwego zarządcę warunków ewentualnej przebudowy drogi i wjazdu na nieruchomość będącą przedmiotem zabudowy zlokalizowanej przy danej drodze publicznej. Biorąc pod uwagę, iż żalący się czynili szereg zarzutów do Burmistrza, czyniąc go odpowiedzialnym za całokształt gospodarki wodno - ściekowej w obszarze ul. K., Kolegium uznało, ze wniesione zażalenie jest w istocie brakiem zgody na planowana inwestycję, nie jest zaś skierowane przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji.

K. i Z. S. wnieśli skargę, w której domagali się "wnikliwego zbadania i rozstrzygnięcia sprawy oraz zapobieżenia realizacji wyrządzanych skarżącym szkód przez wadliwą pracę pracowników samorządowych". Skarżący kwestionowali możliwość przeprowadzenia inwestycji na przewidzianym pod nią terenie oraz wskazywali, iż istniejąca na tym obszarze samowola budowlana powoduje utrudnienia w komunikacji, oraz niekorzystną dla nich gospodarkę wodno - kanalizacyjną.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, wskazując, iż przedmiotem skargi jest postanowienie o uzgodnieniu inwestycji z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, na których będzie ona realizowana.

Kolegium podkreśliło, iż zarządca drogi nie odpowiada za inwestycje i remonty sieci, które przebiegają w drogach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 59 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w razie braku planu miejscowego każda zmiana zagospodarowania terenu, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Stosownie do art. 53 ust 4 pkt 9 i ust 5 w związku z art. 60 ust 1 tej ustawy decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego lub obszarów przyległych do ujętej w planie projektowej inwestycji uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.

Obowiązek współdziałania wynika z przepisów prawa materialnego. Pojawia się on najczęściej w sprawach, w których występuje wiele stron, gdy rozstrzygnięcie może wpływać nie tylko na prawa i obowiązki stron postępowania, ale także na prawa i obowiązki osób trzecich, wreszcie gdy realizacja decyzji może wywoływać skutki o istotnym znaczeniu społecznym, a także w sprawach wymagających udziału organów sprawujących funkcje kontrolne (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005).

W sytuacji, gdy o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wystąpił burmistrz miasta do siebie, jako organu pełniącego funkcje zarządcy drogi, rozstrzygnięcie należałoby uznać za błędne.

Za błędny bowiem należałoby uznać pogląd, iż burmistrz, jako organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zobowiązany byłby dokonywania odrębnego uzgodnienia z burmistrzem jako zarządcą drogi. Podzielenie takiej tezy prowadziłoby do zbędnego przedłużenia postępowania w przypadkach, gdy organ występujący o uzgodnienie i organ uzgadniający są w istocie tożsame. W uchwale 5 sędziów NSA z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt OPK 26/00, ONSA 2001/4/153 wskazano, że tryb przewidziany w art. 106 k.p.a. ma zastosowaniu w przypadku współdziałania dwóch różnych organów. Nie ma on zastosowania w sytuacji, gdy nie występują dwa różne organy, a tylko jeden o rozszerzonych kompetencjach.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie organ wydał zaskarżone postanowienie bez podstawy prawnej, albowiem żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez dany organ z samym sobą.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.