Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 447/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt. 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1,  załacznik nr 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. O. - Międzynarodowy i Krajowy Transport Drogowy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nakładającą na M. O., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "O. M. Międzynarodowy i Krajowy Transport Drogowy" karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniach [...] marca 2013 r. - [...] kwietnia 2013 r., przeprowadzono kontrolę w przedsiębiorstwie M. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "O. M. Międzynarodowy i Krajowy Transport Drogowy". Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przepisów o ruchu drogowym, ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] lutego 2013 r. Ustalenia kontroli zostały opisane w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...]. W załączniku do powyższego protokołu wskazano szereg naruszeń stwierdzonych w toku kontroli.

Po wszczęciu postępowania, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., organ zawiadomił skarżącego o ujawnieniu dodatkowych naruszeń.

Pismem bez daty, które wpłynęło do organu w dniu [...] czerwca 2013 r., skarżący odniósł się do stwierdzonych naruszeń. Uznając część wyjaśnień za przekonywującą, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego umorzył postępowanie w zakresie naruszeń wskazanych w pkt 3b i 3c oraz 1a, 1b, 1c, 1d, 1 g, 2c, 3h, 3i, 5d i 8a załącznika do protokołu kontroli.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. O. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący dopuścił się naruszenia Lp. 5.1, 5.2, 5.3, 5.4, 6.2.1, 6.3.7, 6.3.9 oraz 6.3.11 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za powyższe naruszenia wyliczono karę pieniężną w wysokości 97 050 zł, jednak z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, ograniczono jej wysokość do kwoty 15 000 zł.

W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków i warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, w tym zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy, obowiązków lub warunków wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r., str. 1).

Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że organ pierwszej instancji niezasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie:

- Lp. 5.1 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie dziennego okresu odpoczynku P. K. w 24 godzinnym okresie rozliczeniowym 15/16 listopada 2012 r. oraz 16/17 listopada 2012 r., M. M. w dniach 2-4 i 7 listopada 2012 r. oraz dziennego okresu odpoczynku P. T. w dniu 19 grudnia 2012 r. i 2 lutego 2013 r.;

- Lp. 5.1 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez M. J. w okresie rozliczeniowym 20/21 września 2012 r. oraz przez M. M. w dniu 21/27 lipca 2012 r. i w dniu 2/3 listopada 2012 r.;

- Lp. 5.2 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie okresu prowadzenia pojazdu przez M. J. w okresie rozliczeniowym 9/10 sierpnia 2012 r.;

- Lp. 5.4 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie tygodniowego odpoczynku M. M. w dniach 30 października – 5 listopada 2012 r.;

- Lp. 6.3.7 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie nie udokumentowania aktywności kierowców E. S. w dniach 23 sierpnia 2012 r., i 26-28 lutego 2013 r., P. K. w dniach 30-31 stycznia 2013 r. i 1-28 lutego 2013 r. oraz Z. P. w dniach 31 stycznia 2013 r. i 1-28 lutego 2013 r.;

- Lp. 6.3.9 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie nie udokumentowania aktywności kierowców P. K. w dniu 15 lipca 2012 r., 23 lipca 2012 r., 5 sierpnia 2012 r., 29/30 sierpnia 2012 r., 10 września 2012 r., 29 i 30 stycznia 2013 r., A. M. w dniu 23 listopada 2012 r., M. J. w dniu 23 sierpnia 2012 r. i 5 października 2012 r., E. S. w dniach 20 lipca 2012 r, 4 sierpnia 2012 r., 12 sierpnia 2012 r., 7 października 2012 r., 21 listopada 2012 r., 11 grudnia 2012 r., 21 grudnia 2012 r. i 19 stycznia 2013 r. oraz 22 i 24 sierpnia 2012 r., 26, 27, 29 i 30 stycznia 2013 r. i 25 lutego 2013 r., Z. P. w dniu 5 i 15 października 2012 r. oraz 22 listopada 2012 r., a także A. K. w dniu 5 sierpnia 2012 r., 12 października 2012 r., 24 listopada 2012 r., 7, 16 i 27 grudnia 2012 r.;

- Lp. 6.2.1 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W pozostałym zakresie Główny Inspektor Transportu Drogowego podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, tj.:

- w kwestii naruszenia Lp. 5.1 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie dziennego okresu odpoczynku M. J. w okresie rozliczeniowym 16/17 listopada 2012 r. oraz 17/18 listopada 2012 r. organ stwierdził, że kierowca skrócił wymagany czas odpoczynku o godzinę, zaś w dniu 3/4 grudnia 2012 r. i 4/5 grudnia 2012 r. o dwie godziny i 9 minut, P. K. w dniu 17/18 lipca 2012 r. skrócił wymagany czas odpoczynku o 1 godzinę i 28 minut, w dniu 2/3 sierpnia o 1 godzinę i 20 minut, zaś w dniu 20 stycznia 2013 r. o 5 godzin i 12 minut, M. M. w dniu 14 lipca 2012 r. skrócił wymagany czas odpoczynku o 2 godziny i 5 minut, w dniu 16 września 2012 r. o 1 godzinę i 49 minut, natomiast w dniu 17 listopada 2012 r. o 4 godziny i 56 minut, A. M. w dniu 29/30 listopada 2012 r. i 30 listopada/1 grudnia 2012 r. skrócił wymagany czas odpoczynku o 2 godziny i 16 minut, w dniu 26/27 stycznia 2013 r. i 27 stycznia 2013 r. o 4 godziny i 58 minut, P. O. w dniu 11/12 grudnia 2012 r. oraz 12/13 grudnia 2012 r. skrócił wymagany czas odpoczynku o 4 godziny i 59 minut, w dniu 24 stycznia 2013 r. o 1 godzinę i 15 minut, zaś w dniu 25 stycznia 2013 r. o 28 minut, Z. P. w okresie rozliczeniowym 22/23 listopada 2012 r. skrócił wymagany czas odpoczynku o 1 godzinę i 33 minuty, zaś w dniu 21 sierpnia 2012 r. o 1 godzinę i 5 minut. W związku z powyższym zasadnie nałożono na przedsiębiorcę karę 7 800 zł za stwierdzone naruszenia. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że przejazd przez granicę państwa i związane z tym kolejki oraz wjazd na prom nie uzasadniają odstąpienia od stosowania przepisów dotyczących dziennego okresu odpoczynku kierowców;

- w kwestii naruszenia Lp. 5.1 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez A. M. w dniu 15 grudnia 2012 r. organ stwierdził, że kierowca prowadził w tym okresie pojazd przez 10 godzin i 24 minuty, co oznacza, że przekroczył dopuszczalny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 24 minuty. Podczas kontroli nie okazano ponadto wydruku z tachografu opisanego w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W związku z powyższym nałożono na przedsiębiorcę karę 100 zł;

- w kwestii naruszenia Lp. 5.2 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie okresu prowadzenia pojazdu przez M. J. w dniu 4/5 lutego 2012 r. organ stwierdził, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 50 minut, nie wykonując przerwy w jeździe, a zatem przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 20 minut, A. M. przekroczył ten czas w dniu 8/9 października 2012 r. o 23 minuty, zaś Z. P. w dniu 24/25 lipca 2012 r. o 2 godziny i 30 minut. Organ nałożył karę 1 300 zł za powyższe uchybienie;

- w kwestii naruszenia Lp. 5.4 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie tygodniowego odpoczynku P. O. w dniach 21-27 stycznia 2013 r. organ stwierdził, że kierowca skrócił wymagany 45 godzinny regularny tygodniowy czas odpoczynku o 20 godzin i 45 minut, zaś P. K. w dniach 5-11 sierpnia 2012 r. skrócony tygodniowy czas odpoczynku o 5 godzin, za co nałożono na przedsiębiorcę karę 2 500 zł.;

- w zakresie naruszenia Lp. 6.3.9 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie nie udokumentowania aktywności kierowców organ stwierdził, że P. K. w dniu 30 lipca i 30 października 2012 r. nie zarejestrował sposobu przemieszczania się na trasie G. – Ł., w dniu 23 października 2012 r. na trasie D. – S., w dniu 27 listopada 2012 r. na trasie G. – S., zaś w dniu 1 grudnia 2012 r. na trasie P. – G., kierowca M. J. nie zarejestrował sposobu przemieszczania się na trasie R. P. – G. w dniu 30 lipca 2012 r. oraz w dniu 14 września 2012 r. na trasie M. M. – G., Z. P. w dniu 4/5 sierpnia, 2 i 16 listopada 2012 r. nie zarejestrował sposobu przemieszczania się na trasie Ł. – G., w dniu 19 września 2012 r. na trasie J. – Ł., w dniu 27 września 2012 r. Ł. – G., w dniu 27 października G. – Ł., zaś w dniu 2 grudnia 2012 r. na trasie M. P. – G. Natomiast A. K. nie zarejestrował sposobu przemieszczania się na trasie G. – K. w dniu 17 lipca 2012 r. i w dniu 1 września 2012 r. na trasie G. – M. P. Za powyższe naruszenia organ nałożył na przedsiębiorcę karę 4 500 zł.

- w kwestii naruszenia Lp. 6.3.11 załącznika nr. 3 do ustawy o transporcie drogowym w zakresie braku danych cyfrowych wczytanych z karty kierowcy M. O. nałożono na przedsiębiorcę karę 500 zł;

Organ wskazał również, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 92c oraz w art. 92b ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto, organ podniósł, że celem prowadzonego postępowania odwoławczego jest ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego w świetle obowiązujących przepisów, zaś zakres tego postępowania nie jest determinowany przez kwotę kary pieniężnej, ale przez ilość i rodzaj stwierdzonych naruszeń. W przypadku ujawnienia w wyniku kontroli określonych naruszeń, nie można zaniechać ich stwierdzenia w rozstrzygnięciu kończącym postepowanie, nawet wówczas, gdy suma kar pieniężnych wynikających z tych naruszeń przekraczałaby kwotę 15 000 zł. Wówczas zastosowanie ma art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Pomimo poczynienia przez organ odwoławczy odmiennych ustaleń i stwierdzenia naruszeń uzasadniających karę pieniężną w wysokości 16 700 zł, wobec treści art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, organ utrzymał w mocy decyzję nakładającą na stronę karę w wysokości 15 000 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. O. zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 92b, art. 92c ust. 1 i art. 93 ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 7 w zw. z art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym i nieuwzględnieniem wyjaśnień złożonych w toku postepowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z prawem.

W rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] marca – [...] kwietnia 2013 r. w przedsiębiorstwie skarżącego stwierdzono naruszenia polegające na: skróceniu dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, przekroczeniu maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków i warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy, dotyczy to również obowiązków lub warunków wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

Stosownie zaś do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi art. 92a ust. 6 ustawy. Kary te są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność jest niezależna od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzianego, a powstałym skutkiem (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1257/06).

Odstępstwo od tej reguły przewidziane zostało w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. W myśl przepisu art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Natomiast stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ;

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że przesłanki egzoneracyjne określone w przepisie art. 92c nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. Chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie związane z niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa transportowego. Przedsiębiorca jest bowiem zobowiązany, do takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa transportowego, aby w przyjętym modelu i schemacie jego działania, uwzględnione zostały wszystkie określone w przepisach obowiązującego prawa zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju działalności. Oznacza to, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców.

Podkreślenia wymaga również, że skarżący nie kwestionuje wystąpienia naruszeń polegających na: przekroczeniu maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu oraz naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Stwierdzenie przez organ tych naruszeń nie budzi także zastrzeżeń Sądu. Skarżący kwestionuje jedynie naruszenia polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku oraz udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy skarżący wskazał, że w dwóch przypadkach organ dokonał błędnych obliczeń zrealizowanych przez kierowców 45 minutowych przerw przypadających na 4,5 godziny jazdy. Zdaniem skarżącego, rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w złączniku nr I, rozdz. III lit. f ust 3c, dopuszcza błąd graniczny przyrządów wskazujących i rejestrujących 2 minut w zakresie czasu. Skoro zatem kierowcy odbyli przerwę 43 minut, organ powinien uwzględnić dopuszczalny błąd urządzenia rejestrującego. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Należy bowiem zauważyć, że dopuszczalny błąd graniczny 2 minut dotyczy całego dnia, nie zaś konkretnego przypadku. W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że skarżący dopuścił się w tych przypadkach naruszenia Lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W dalszej części skargi skarżący zakwestionował prawidłowość ustaleń organu w zakresie skróconego dziennego czasu odpoczynku. Skarżący odniósł się do przypadków naruszenia przepisów dotyczących dziennego czasu odpoczynku kierowców z uwagi na przekraczanie przez nich granicy państwa i związanym z tym postojem w kolejkach do przejścia granicznego oraz konieczność przestawienia pojazdu w czasie odpoczynku, na polecenie ochrony parkingu.

W ocenie Sądu wskazane przez skarżącego okoliczności nie stanowią jednak okoliczności obiektywnych, niezależnych od podmiotu odpowiedzialnego za przewóz drogowy i od kierowcy prowadzącego pojazd, wyłączających odpowiedzialność kierowcy za powstałe naruszenie. Wystąpienie kolejki na granicy nie mogło być zaskoczeniem dla skarżącego, który zajmuje się profesjonalnie transportem drogowym o charakterze międzynarodowym. Wystąpienie długiej kolejki pojazdów oczekujących do odprawy na przejściu granicznym nie jest bowiem okolicznością nieprzewidywalną. Przewoźnik trudniący się międzynarodowym przewozem powinien mieć zawsze na uwadze ewentualność długiego oczekiwania na wyjazd z kraju. Za taką okoliczność nie może być również uznana konieczność przestawienia pojazdu na polecenie ochrony parkingu w czasie odpoczynku kierowcy. Jak już wyżej podkreślono, przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, ewentualne kolejki na granicach państw, roboty na drodze, jak również godziny załadunków/rozładunków.

Nie znajdują usprawiedliwienia również zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego ustalenia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny oraz stwierdził naruszenie obowiązków i warunków wykonywania transportu drogowego.

Odnosząc się natomiast do naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy skarżący powołuje się na treść art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2009, zgodnie z którym czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca". Należy jednak zauważyć, że we wskazanych przez skarżącego przypadkach zastosowanie ma ust. 2 tego przepisu, który stanowi, że czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki. W przypadkach wskazanych przez skarżącego kierowcy udawali się do miejsca rozpoczęcia pracy lub powracali do domu po jej zakończeniu lub poruszali się w obszarze zastosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zatem nie dysponowali swobodnie swoim czasem i byli zobowiązani do rejestracji przejazdu.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zapewnił on w swoim przedsiębiorstwie właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa. Podkreślić raz jeszcze należy, że przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zauważyć także należy, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego, między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy, prowadzonej dokumentacji pojazdów i stosowanie, w przypadku stwierdzenia, naruszeń właściwych środków dyscyplinujących.

W ocenie Sądu, organy wykazały naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniało nałożenie kary na skarżącego. Prawidłowo również przyjęły, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 92c oraz w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego są zdaniem Sądu bezzasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób wyczerpujący i zgodny z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.