Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 747/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10, art. 77 § 1, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 18 ust. 2 pkt 4 i5
journal: Dz.U. 2011 nr 84 poz 455
law: Ustawa z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o  stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", "organ nadzoru") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] stwierdzającą nieważność uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] (dalej: "Rada Wydziału", "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w sprawie nadania [...] R. S. (dalej: "strona", "skarżący") stopnia naukowego [...] w dziedzinie nauk [...]. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", oraz w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej: "ustawa o stopniach naukowych (...)".

W uzasadnieniu powyższej decyzji Centralna Komisja wskazała, co następuje:

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. Centralna Komisja wszczęła z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w sprawie nadania [...] R. S. stopnia naukowego [...] w dziedzinie nauk [...].

W toku postępowania Centralna Komisja ustaliła, że postępowanie [...] zostało wszczęte na wniosek strony z dnia [...] września 2013 r. Zgodnie z oświadczeniem strony, postępowanie to miało być prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 października 2011 r. stosownie do art. 33 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm ).

Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] w dniu [...] października 2017 r. wydała uchwałę w sprawie dopuszczenia do kolokwium [...] [...] R. S.. Następnie, jak wynika z protokołu z naukowego posiedzenia Rady Wydziału, które odbyło się w dniu [...] grudnia 2017 r., Rada Wydziału nie przyjęła kolokwium [...] (s. 18 protokołu). W głosowaniu wzięło udział 25 osób, w tym za głosowało 7 osób, przeciw głosowało 12 osób, a 6 osób wstrzymało się od głosu.

Następnie odbyło się głosowanie nad tematem wykładu. Ostatecznie przegłosowano temat nr 2 pt. "[...]" (s. 19 protokołu). Kolejno przeprowadzono wykład [...] (s. 19 protokołu), po którym przewodniczący zarządził głosowanie nad uchwałą o nadanie stopnia [...]. W głosowaniu tym udział wzięło 25 osób: za głosowało 12 osób, przeciwko było 10, a 3 osoby wstrzymały się do głosu. W konsekwencji Rada Wydziału nie nadała stronie stopnia [...].

Następnie złożono wniosek o powtórzenie obu głosowań. Jako argument za powtórzeniem głosowania wskazano opuszczenie posiedzenia przez. J. N. Przewodniczący zarządził reasumpcję obu głosowań i w konsekwencji podjęto uchwałę o nadaniu stronie stopnia [...] (s. 23-25 protokołu).

Centralna Komisja wskazała następnie, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2011 r., czynności przewodu [...] kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu [...]; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) dopuszczenia do kolokwium [...]; 4) przyjęcia kolokwium [...]; 5) nadania stopnia [...]. W przypadku podjęcia przez radę jednostki organizacyjnej uchwały o niedopuszczeniu do kolokwium [...] rozprawa [...] nie może stanowić podstawy do wszczęcia przewodu [...] w innej jednostce organizacyjnej (ust. 3).

Mając powyższe na względzie stwierdziła, że procedowanie Rady Wydziału w postępowaniu [...] stanowi określoną sekwencję czynności, w których Rada Wydziału może przystąpić do następnego etapu procedury tylko w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia podjętego w poprzednim etapie. Tymczasem Rada Wydziału, mimo podjęcia uchwały w sprawie odmowy przyjęcia kolokwium [...], procedowała dalej i podjęła uchwałę w sprawie nadania stopnia naukowego [...]. Oznacza to zasadnicze złamanie art. 18 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o stopniach naukowych (...) w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2011 r. W przypadku odmowy przyjęcia kolokwium [...] nie może być mowy o głosowaniu na podstawie art 18 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy.

Dalej Centralna Komisja stwierdziła, iż brak było uzasadnionych przyczyn do podjęcia przez Radę Wydziału reasumpcji głosowania. Powołując poglądy orzecznictwa wskazała, że głosowanie uznaje się bowiem w doktrynie i orzecznictwie za swoisty akt, w trakcie którego dochodzi do złożenia przez każdą osobę uprawnioną i według określonej prawem procedury - oświadczenia woli, w myśl którego opowiedziała się ona za wnioskiem, przeciw wnioskowi, wstrzymała się od głosu albo oddała głos nieważny. Oczywistym jest, że skutki prawne aktu głosowania są wobec tego wiążące i nie mogą być dowolnie znoszone w całkowicie swobodny sposób poprzez reasumpcję głosowania, aż do osiągnięcia "pożądanego" z różnych względów rezultatu. Stąd jakakolwiek reasumpcja głosowania może być dopuszczalna tytko wyjątkowo i wyłącznie w razie stwierdzenia w jego toku oczywistych uchybień i omyłek, co jednak nie miało miejsca podczas przebiegu podejmowania zaskarżonej uchwały.

W przypadku obu pierwotnych głosowań nie doszło bowiem do żadnych zdarzeń, które można byłoby zaliczyć do oczywistych uchybień, czy omyłek. Okoliczność opuszczenia posiedzenia Rady Wydziału przez [...] J. N. nie może być uznana za wystarczającą podstawę do reasumpcji głosowania zwłaszcza w sytuacji, gdy w pierwszym głosowaniu nad nadaniem stopnia [...] udział brało 25 osób, zaś w powtórzonym głosowaniu tylko 22 osoby. W zestawieniu tych liczb brak jest jakiejkolwiek logicznej argumentacji, która usprawiedliwiałaby reasumpcję głosowania nad nadaniem stopnia [...], a tym bardziej nad przyjęciem kolokwium [...].

Uwzględniając powyższe Centralna Komisja stwierdziła, że wobec poprawnie przegłosowanej uchwały w sprawie przyjęcia kolokwium [...] (uchwała negatywna) przewód [...] należało na tym etapie zakończyć. Bezprawnie została głosowana uchwała nad nadaniem stopnia [...], jak również bez podstawy prawnej i faktycznej przeprowadzono reasumpcję wcześniejszych głosowań. Oznacza to, że uchwała Rady Wydziału z dnia [...] grudnia 2017 r. o nadaniu stronie stopnia [...] nauk [...]podjęta została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...). Z tych względów, Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze sprawą postanowiło w głosowaniu tajnym stwierdzić nieważność ww. uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za stwierdzeniem nieważności uchwały - 11 głosów, przeciw stwierdzeniu nieważności uchwały - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Pismem z dnia 29 lutego 2020 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2019 r. zarzucając:

1) nieważność zaskarżonej decyzji wobec braku wskazania podstawy prawnej, tj. zaniechanie podania przepisu, którego dyspozycję miała rażąco naruszyć Rada Wydziału w uchwale z dnia [...] grudnia 2017 r.,

2) naruszenie art. 10 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału i wydanie zaskarżonej decyzji w dniu [...] listopada 2019 r., tj. w dacie otrzymania przez skarżącego pisma stanowiącego zawiadomienie o możliwości wglądu w akta sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału, a także pominięcie stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz braku adnotacji w aktach dlaczego odstąpiono od wysłuchania strony,

3) naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że doszło do rażącego naruszenia prawa stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji,

4) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i zaniechanie szerszej analizy stanu faktycznego prowadzące do zaniechania ustalenia prawdy obiektywnej w sprawie oraz braku wskazania okoliczności, na podstawie których organ czynił swe ustalenia w sprawie.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, że wydając zaskarżoną decyzję Centralna Komisja nie wskazała przepisu prawa, który został naruszony w stopniu rażącym. Stwierdził również, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie zabrania dokonania reasumpcji głosowania w postępowaniu [...] zwłaszcza w sytuacji, gdy zaistniały wątpliwości związane z liczeniem oddanych głosów, ustalaniem quorum i tym samym kryterium do określenia większości bezwzględnej. Wskazał przy tym, że głos oddany przez [...] J. N., mimo wcześniejszego opuszczenia przez nią sali, został policzony, co implikowało konieczność uwzględnienia jej obecności przy ustaleniu quorum. To zaś stanowiłoby poświadczenie nieprawdy wobec jej realnej absencji w trakcie głosowania. Powołując się na poglądy orzecznictwa skarżący wskazał również, że istotą głosowania jest oddanie głosu poprzez wzięcie udziału w głosowaniu, a zatem nieobecna na sali [...] J. N. nie mogła oddać skutecznie głosu, gdyż nie brała fizycznie udziału w tym głosowaniu. Jej nieobecność w chwili głosowania miała wpływ na ustalenie quorum, a ponadto nie było możliwości ustalenia w głosowaniu tajnym jakiej treści oświadczenie w formie głosu złożyła.

W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, nie sposób w działaniu Rady Wydziału znaleźć zachowania wypełniające znamiona i przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.

Dalej skarżący podniósł, że Centralna Komisja nie poddała należytej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nadto pominęła stanowisko skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe i lakoniczne, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto Centralna Komisja dopuściła się naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, bowiem wydała zaskarżoną decyzję w dniu [...] listopada 2019 r., tj. przed upływem zakreślonego w piśmie z dnia [...]listopada 2019 r. 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, które zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] listopada 2019 r. Tymczasem w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że jakkolwiek czynny udział strony w postępowaniu jest jedynie jej uprawnieniem, a nie obowiązkiem - to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek umożliwienia stronie skorzystania z jej procesowych uprawnień, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2020 r. skarżący odniósł się do treści odpowiedzi na skargę. Wskazał ponownie, że w zaskarżonej decyzji organ nie podał podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a ponadto uniemożliwił skarżącemu skorzystanie z uprawnienia wynikającego z art. 10 k.p.a.

Postanowieniem z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 747/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2019 r. nie narusza prawa.

Powyższa decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który znajduje w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie z mocy art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o stopniach naukowych (...). Przepis ten stanowi, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia [...] i [...] albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji administracyjnej w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj.: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania a jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym, w którym organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości dotyczących prawa materialnego, jak również w mniejszym stopniu procedury administracyjnej. Co istotne, organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1657/11, publ. CBOSA).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 570/95 (publ.: OSNP 1996/18/258), istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy.

Nadzwyczajny tryb postępowania przewidziany w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. służy do eliminowania z obrotu decyzji wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, gdy brak jest przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji, przy czym takiej podstawy nie stanowi przepis instrukcji, wytycznych, czy samoistnej uchwały Rady Ministrów, ani też akt normatywny niepublikowany pomimo obowiązku jego promulgacji (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 wydanie, C. H. Beck, Warszawa 2008 r.). Nadmienić przy tym należy, iż decyzja, która - pomimo istnienia przepisu prawa powszechnie obowiązującego - nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest wydana bez podstawy prawnej, a dotknięta jest tylko wadą formy z racji naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji administracyjnej.

Z rażącym naruszeniem prawa mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisem prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyroki NSA: z dnia 8 marca 2012r. sygn. akt I OSK 363/11, publ.: LEX nr 1145109; z dnia 20 października 2011r. sygn. akt II GSK 1056/10, publ.: LEX nr 1056/10). O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na istnieniu sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, jakie wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji. W orzecznictwie i piśmiennictwie uznaje się, że oczywisty charakter naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, o tym bowiem, czy naruszenie prawa jest rażące, decyduje również ocena skutków społecznych lub gospodarczych wywołanych kontrolowaną decyzją (por. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Komentarz Kpa, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 s. 895 - 900 i powołane tam orzecznictwo).

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uprawnione jest stanowisko Centralnej Komisji, że wydając uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie nadania [...]. R. S. stopnia naukowego [...] nauk społecznych w zakresie nauk o polityce Rada Wydziału dopuściła się rażącego naruszenia przepisów ustawy o stopniach naukowych (...).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2011 r. (stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm.) przewód [...] przeprowadza i stopień [...] nadaje: 1) w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej; 2) w innej placówce naukowej - rada naukowa. Czynności przewodu [...] kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu [...]; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) dopuszczenia do kolokwium [...]; 4) przyjęcia kolokwium [...]; 5) nadania stopnia [...] (ust. 2). W przypadku podjęcia przez radę jednostki organizacyjnej uchwały o niedopuszczeniu do kolokwium [...] rozprawa [...] nie może stanowić podstawy do wszczęcia przewodu [...] w innej jednostce organizacyjnej (ust. 3). Przed podjęciem przez radę jednostki organizacyjnej uchwały o nadaniu stopnia [...] osoba ubiegająca się o nadanie tego stopnia wygłasza na posiedzeniu tej rady wykład [...] (ust. 4).

Z kolei w myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Do głosowania, o którym mowa w ust. 1, w przewodach o nadanie stopnia naukowego [...] i [...] są uprawnieni członkowie rady właściwej jednostki organizacyjnej posiadający tytuł naukowy [...] lub stopień naukowy [...], a w przewodach o nadanie stopnia [...] i [...] sztuki - członkowie rady właściwej jednostki organizacyjnej posiadający tytuł [...] lub stopień [...] (ust. 2).

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] października 2017 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] podjęła uchwałę w sprawie dopuszczenia [...] R. S. do kolokwium [...]. Natomiast w dniu [...] października 2017 r. odbyło się posiedzenie Rady Wydziału w sprawie podjęcia uchwały o nadaniu ww. stopnia [...] nauk [...] . Z treści "Protokołu z naukowego posiedzenia Rady Wydziału (...)" wynika, że Rada nie przyjęła kolokwium [...]. W głosowaniu wzięło udział 25 spośród 33 osób uprawnionych do głosowania, tj. członków Rady [...] i recenzentów, przy czym za podjęciem uchwały głosowało 7 osób, przeciw głosowało 12 osób, a 6 osób wstrzymało się od głosu. [...] nie uzyskał więc wymaganej bezwzględnej większości głosów wynoszącej 13 głosów (s. 18 Protokołu). Następnie, po wygłoszeniu przez kandydata wykładu [...], poddano pod głosowanie uchwałę w sprawie nadania ww. stopnia [...]. W głosowaniu tym udział wzięło 25 osób: za głosowało 12 osób, przeciw 10 osób, a 3 osoby wstrzymały się do głosu. W konsekwencji Rada Wydziału nie podjęła uchwały o nadaniu skarżącemu stopnia [...]. W wyniku reasumpcji obu ww.

głosowań (s. 25 Protokołu) Rada Wydziału nie przyjęła kolokwium [...] (w głosowaniu nad uchwałą o przyjęciu kolokwium [...] brało udział 21 osób, z czego 6 osób głosowało za, 11 przeciw, a 4 osoby wstrzymały się od głosu), jednak przyjęła uchwałę o nadaniu stopnia [...] (w głosowaniu na uchwałą w sprawie nadania stopnia [...] głosowały 22 osoby, z czego 12 osób głosowało za, 9 przeciw i 1 osoba wstrzymała się od głosu).

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Centralnej Komisji, że Rada Wydziału dopuściła się rażącego naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o stopniach naukowych (...), bowiem pomimo nieprzyjęcia kolokwium [...] procedowała dalej i głosowała nad uchwałą w sprawie nadania stopnia naukowego [...]. Z przepisów pkt 1 - 5 art. 18 ust. 2 ww. ustawy wynika określona sekwencja zdarzeń i tylko w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia etapu poprzedzającego (tj. przyjęcia kolokwium [...] - pkt 4) Rada Wydziału może podjąć czynności właściwe dla kolejnego etapu procedury (nadania stopnia naukowego - pkt 5 ww. ustawy). Zatem w przypadku nie przyjęcia kolokwium [...] nie było podstaw do dalszego prowadzenia przez Radę przewodu [...]i głosowania nad uchwałą w sprawie nadania stopnia naukowego [...]. Powyższej oceny, zdaniem Sądu, nie podważa art. 18 ust. 4 ww. ustawy. Z przepisu tego nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że Rada Wydziału ma obowiązek wysłuchania wykładu [...] kandydata w każdym przypadku, również w sytuacji uprzedniego nieprzyjęcia kolokwium [...], a następnie głosowania uchwały w sprawie nadania stopnia naukowego.

Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że Rada Wydziału (w pierwotnym głosowaniu) nie podjęła uchwały o nadaniu skarżącemu stopnia [...], natomiast późniejsza reasumpcja głosowania (a także głosowania w sprawie przyjęcia kolokwium [...]) była pozbawiona faktycznych i prawnych podstaw. Ustawa o stopniach naukowych (...) nie zawiera norm odnoszących się do możliwości reasumpcji głosowania, a biorąc pod uwagę wiążące skutki prawne aktu głosowania nad ww. uchwałami, instrument ten winien być stosowany jedynie wyjątkowo i w razie stwierdzenia istotnych, nie dających się usunąć wątpliwości co do przebiegu głosowania, obliczenia jego wyników lub wprowadzenia głosujących w błąd co do zasad głosowania (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 marca 2011r., sygn. II SA/Go 104/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2005 r., sygn. II SA/Wr 2586/03; wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 587/16; publ. CBOSA).

Tymczasem żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Podnoszona w Protokole z naukowego posiedzenia Rady Wydziału (...) okoliczność opuszczenia posiedzenia Rady Wydziału przez [...] J. N. nie stanowiła wystarczającej podstawy do reasumpcji głosowania. Z Protokołu bowiem jasno wynika, że nad przyjęciem kolokwium [...] głosowało 25 osób uprawnionych (uprzednio na sali obecnych było 26 osób), a wynik głosowania był jednoznacznie negatywny. Z Protokołu nie wynika, aby podnoszone były jakiekolwiek wątpliwości co do ważności oddanych głosów. Nie było też żadnych podstaw do zgłaszania wątpliwości co do zachowania kworum w sytuacji, gdy uchwały zapadają "przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania", zaś z Protokołu jednoznacznie wynika, że uprawnione do głosowania były łącznie 33 osoby. Co istotne, w powtórzonym głosowaniu nad przyjęciem kolokwium [...]brało udział 21 osób uprawnionych, zaś nad nadaniem stopnia naukowego [...] 22 osoby, a więc (przy zachowaniu kworum) mniej niż podczas pierwotnego głosowania. Jak trafnie wskazała Centralna Komisja w zestawieniu tych liczb brak jest jakiejkolwiek logicznej argumentacji, która usprawiedliwiałaby reasumpcję głosowania w obu opisywanych przypadkach. Jak już wyżej wskazano, skutki aktu głosowania nie mogą być dowolnie znoszone poprzez reasumpcję głosowania. Jest to bowiem instrument o charakterze wyjątkowym i nie może być stosowany swobodnie przez organ w celu uzyskania określonego wyniku. Zatem propozycja powtórzenia głosowania "z ostrożności procesowej" (s. 25 Protokołu) jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Dodatkowo Sąd zauważa, że w z treści uchwały rady Wydziału z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] wynika, że "uchwała została podjęta (...) w obecności 26 z 35 osób uprawnionych do głosowania", co pozostaje w sprzeczności z łączną liczbą osób uczestniczących w głosowaniu nad przyjęciem kolokwium oraz nad nadaniem stopnia (pkt 1 i 2 uzasadnienia uchwały oraz s. 25 Protokołu).

Konkludując stwierdzić należy, że Rada Wydziału w przewodzie [...] skarżącego dopuściła się istotnych uchybień, a podejmując uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. dopuściła się rażącego naruszenia w art. 18 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o stopniach naukowych (...). Uchwała ta dotknięta jest wadą kwalifikowaną skutkującą jej nieważnością z przyczyn określonych art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś przeciwne w tym względzie stanowisko strony skarżącej pozbawione jest podstaw faktycznych i prawnych.

Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., bowiem Centralna Komisja zebrała i rozpatrzyła materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera należytą argumentację i tym samym spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Sąd stwierdza, że w istocie zaskarżona decyzja została wydana w dacie doręczenia skarżącemu pisma Centralnej Komisji z dnia 5 listopada 2019 r., a zatem przed upływem zakreślonego terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Jak już bowiem wskazano powyżej, postępowanie w sprawie nieważności decyzji (uchwały) jest ograniczone do samej jej weryfikacji z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Zatem zawarty w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. wniosek skarżącego o udostępnienie mu nagrania audio dokumentującego przebieg i procedurę nadania stopnia naukowego w dniu [...] grudnia 2017 r. w celu skonfrontowania z pisemnym Protokołem z posiedzenia Rady Wydziału z tej samej daty, nie mógłby zostać uwzględniony przez Centralną Komisję. Wskazany materiał dowodowy nie był przedmiotem rozpatrzenia przez Radę Wydziału w postępowaniu w "zwykłym" trybie zakończonym uchwałą z dnia [...] grudnia 2017, a zatem nie mógł być również przedmiotem oceny w postępowaniu w trybie nadzwyczajnym, tj. w sprawie stwierdzenia nieważności ww. uchwały. W pozostałej części pisma z dnia [...] grudnia 2019 r. skarżący ustosunkował się do wystąpienia członka Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2018 r., jednak w ocenie Sądu przedstawiona argumentacja, rozwinięta następnie w skardze, nie mogła mieć istotnego wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie naruszą prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyrok