Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 7/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w Z. na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie uzupełnienia protokołu kontroli postanawia : - skargę odrzucić -


UZASADNIENIE

W dniu 7 września 2009 r. K. Sp. z o.o. w Z., działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do tut. Sądu na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie uzupełnienia protokołu kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za 2007 rok (omyłkowo wskazano w treści skargi rok 2004). Strona skarżąca wniosła w związku z tym o nakazanie Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej uzupełnienia protokołu o brakujące elementy oraz doręczenia dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych dowodów, o których mowa w art. 290§2 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej określanej skrótem "O.p.".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł min. o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, gdyż nie dotyczy ona żadnego z przypadków określonych w art. 3 §2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zatem zgodnie z art. 58§1 pkt 1 p.p.s.a., jako skarga wniesiona w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego winna ulec odrzuceniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z art. 4 p.p.s.a. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Podkreślić należy, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia czynności. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30).

Z powyższych uwag wynika, iż nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.

W niniejszej sprawie treść skargi na bezczynność organu kontroli skarbowej sprowadza się do wykazania, iż protokół kontroli z dnia 30 kwietnia 2009 r. nie spełnia wymagań określonych w art. 290 O.p., gdyż brak jest w nim pewnych elementów. W tym zakresie strona - wskazując na bezczynność organu - domaga się jego uzupełnienia.

Dopuszczalność skargi na bezczynność w niniejszej sprawie należy rozpatrywać w kontekście treści pkt 4 §2 art. 3 p.p.s.a., jako że skarżący zarzuca organowi kontroli skarbowej bezczynność wyrażającą się w nieuzupełnieniu protokołu kontroli. Podkreślić należy, iż istotą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. jest to, że musi to być czynność lub akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc takich, których konkretyzacja ma swe źródło w przepisach prawa materialnego i nie następuje za pomocą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 (decyzje, postanowienia) p.p.s.a. Przepis ten nie obejmuje zatem przypadku, jaki wystąpił w rozpatrywanej sprawie. Spółka skarży bezczynność organu, polegającą na nieuzupełnieniu protokołu kontroli przez organ kontroli skarbowej. Realizacja jednak żądania Spółki nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Konsekwencją bowiem uzupełnienia protokołu nie jest konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku odnoszącego się do skarżącego. Podkreślić także należy, iż żaden przepis prawa nie nakładał na organ obowiązku działania w zakresie uzupełnienia protokołu. Jak o tym wspomniano wyżej zarówno uprawnienie, jak i obowiązek winny wynikać z przepisów prawa materialnego, ponieważ tylko prawo materialne może uznać uprawnienie lub nałożyć obowiązek. Niewykonanie zatem takiej czynności jaką jest uzupełnienie protokołu, nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a.

Z uwagi na treść skargi zauważyć należy, iż także protokół kontroli nie jest aktem, do którego może mieć zastosowanie pkt 4 §2 art. 3 p.p.s.a. Po pierwsze nie kończy on postępowania kontrolnego, a jedynie odzwierciedla przebieg, dokumentuje dokonane ustalenia w toku kontroli, po drugie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków ani nie przyznaje żadnych uprawnień. Także więc i on nie może być przedmiotem skargi do sądu.

Jeżeli zatem strona skarżąca miała zastrzeżenia co do tego protokołu, to mogła dokonane w nim ustalenia kwestionować poprzez przedstawienie zastrzeżeń, a postępowanie w tym przedmiocie uregulowane jest w art. 291 O.p. Spółka z możliwości takiej skorzystała, wskazując zresztą min. na te same uchybienia, które podniosła w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa czy skardze do tut. Sądu. Ponadto strona może podnosić zarzuty dotyczące popełnionych uchybień przy sporządzaniu protokołu także po zakończeniu postępowania kontrolnego, wnosząc środki zaskarżenia od wydanego rozstrzygnięcia.

Domaganie się natomiast uzupełnienia protokołu, we wskazanym przez stronę skarżącą zakresie, w trybie skargi na bezczynność organu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.

Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.