Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 365/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3295/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3295/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w wysokości 50836,80 zł.

Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji podał, że L. C. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący podniósł, że nie ma zgromadzonych środków pieniężnych, zaś kara jest bardzo wysoka, a jej wykonanie spowodowałoby nieodwracalne skutki. Dodatkowo w piśmie z dnia 4 lutego 2016 r. stwierdził, że egzekucja kary nie pozwoli skarżącemu i jego 4-osobowej rodzinie na zaspokojenie podstawowych potrzeb, ponieważ aktualne obciążenie w postaci kredytu we frankach szwajcarskich zaciągniętego na zakup mieszkania w dużym stopniu obciąża budżet domowy. Skarżący nie posiada środków finansowych, a zajęcie wynagrodzenia pozbawiłoby skarżącego i jego rodzinę środków do życia.

Sąd I instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdził, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu I instancji, skarżący nie udokumentował, że nałożenie kary jest okolicznością, która świadczyłaby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej. Argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. zeznania podatkowego, wyciągów z rachunku bankowego, dokumentów potwierdzających zaciągnięte kredyty) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi egzystencji skarżącego i jego rodziny.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. C., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że egzekucja administracyjna grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jego ocenie kara została nałożona na niego niesłusznie.

Do zażalenia skarżący dołączył kopię zeznania podatkowego za 2014 r., kopię umowy kredytowej oraz informację o zadłużeniu z tytułu umowy kredytowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Dołączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został bowiem w sposób wystarczający uzasadniony.

Należy mieć na uwadze, że Sąd I instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżący uzasadnił swój wniosek jedynie w sposób ogólny, nie odwołując się do konkretnych i odpowiednio udokumentowanych okoliczności, Sąd I instancji został pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, należy stwierdzić, że dokonana dopiero w zażaleniu próba udokumentowania zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności dotyczących sytuacji materialnej skarżącego nie może zostać uznana za wystarczającą. Skarżący dołączył do zażalenia zeznanie podatkowe PIT 36, z którego wynika, że w roku 2014 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej poniósł stratę w wysokości 2070 zł, a także informację o wysokości zadłużenia z tytułu kredytu mieszkaniowego w wysokości ponad 63000 CHF. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione informacje są dalece niewystarczające do dokonania miarodajnej oceny sytuacji finansowej skarżącego. W pierwszej kolejności skarżący nie podał innych źródeł dochodu, z których utrzymuje on siebie i swoją rodzinę oraz dokonuje spłaty kredytu. Według oświadczenia skarżącego ma on 4-osobową rodzinę, jednak w aktach sprawy brak jest informacji, czy pozostali członkowie rodziny osiągają jakieś dochody oraz z jakich źródeł finansowane są ponoszone przez rodzinę wydatki. Skarżący nie przedstawił również wysokości tych wydatków. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że zarówno Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny zostały pozbawione możliwości dokonania oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei argumenty dotyczące prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji nie mogą zostać uwzględnione na etapie badania przez sąd, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie jej wykonania określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W związku z nieuzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżący nie wykazał, iż w jego przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie nie zasługiwało zatem na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.