Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 133/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].12.2011 r. nr [...]Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S. B. od decyzji Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...].11.2011 r. nr [...]o wymeldowaniu A. S. B. z pobytu stałego

w lokalu przy ul. [...]m [...] w B. P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne.

Na skutek wniosku E. B. z dnia [...].11.2011 r. o wymeldowanie

z pobytu stałego w lokalu ul. [...]m [...] w B. P. byłego męża A. S. B. (zwanego też dalej Skarżącym), Burmistrz Miasta B. P. zawiadomieniem z dnia [...].11.2010 r. poinformował o wszczęciu postępowania wyjaśniającego.

Decyzją z dnia [...].02.2011 r. nr [...]Burmistrz Miasta B. P. orzekł o wymeldowaniu Skarżącego z lokalu przy ul. [...] m [...]

w B. P. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...].03.2011 r. nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w celu ustalenia, czy Skarżący, powziął zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu czy zamiar ten zrealizował należy przesłuchać matkę Skarżącego, syna –M. B. oraz lokatorów mieszkających po sąsiedzku w budynku przy ul. [...]. Ponadto organ podniósł, że należy ustalić czy zakończona została sprawa o eksmisję Skarżącego z przedmiotowego lokalu.

Decyzją z dnia [...].11.2011 r. nr [...]Burmistrz Miasta B. P. orzekł o wymeldowaniu Skarżącego z pobytu stałego przy ul. [...]m [...] w B. P. Z uzasadnienia decyzji wynika, że współwłaścicielami przedmiotowego lokalu byli małżonkowie E. B. i A.S.B. (obecnie rozwiedzeni). Na podstawie umowy o ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej, zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...].05.2007 r.

w Kancelarii Notarialnej w B. P. Rep. A Nr [...], wyłącznym właścicielem przedmiotowego lokalu została E. B. W związku

z powyższym Skarżący wystąpił o unieważnienie powyższej umowy do Sądu Okręgowy w B. I Wydział Cywilny , który wyrokiem z dnia [...].10.2011 r. sygn. akt: [...] orzekł o unieważnieniu ww. umowy (wyrok jest nieprawomocny – E. B. pismem z dnia [...].10.2011 r. zapowiedziała złożenie apelacji w tej sprawie).

W trakcie postepowania wyjaśniającego przesłuchano S. P. B. (brata) w dniu [...].12.2010 r. i M. P. B. (syna) w dniu

[...].04.2011 r. Z zeznań ww.wynika, że Skarżący mieszka w lokalu matki

w Ł., oraz że w lokalu przy ul. [...]m [...] w B. P. przebywa kilka razy w miesiącu. Również z zeznań E. B. z dnia [...].11.2010 r. oraz z dnia [...].10.2010 r. wynika, że Skarżący nie mieszka

w przedmiotowym lokalu od końca sierpnia 2010 r., nie ma tam rzeczy osobistych oraz, że ww. wpuszcza go do ww. lokalu pod warunkiem, że jest trzeźwy. Z kolei sąsiadka L. T. w dniu [...].04.2011 r. zeznała, że nic nie wie

o przedmiotowej sprawie, zaś sąsiadka H. I., że widuje go rzadko

i sądzi, że przebywa w innym miejscu. Natomiast z zeznań H. B. (matki)

z dnia [...].04.2011 r. wynika, że Skarżący mieszka w lokalu przy ul. [...]

m [...] w B. P., natomiast u niej przebywa czasowo. Także w dniu

[...].11.2010 r. Skarżący wyjaśnił, że mieszka w przedmiotowym lokalu w B. P. oraz, że około dziesięciu dni w miesiącu przebywa u brata we wsi Ł.

W dniu [...].04.2011 r. Skarżący w trakcie przesłuchania oświadczył, że

[...].03.2011 r. była żona poinformowała go o wymianie zamków do przedmiotowego lokalu. Natomiast w trakcie przesłuchania w dniu [...].07.2011 r. zeznał, że nie ma osobistych rzeczy w przedmiotowym lokalu oraz, że obecnie prowadzi działalność gospodarczą i biuro w S. Wyjaśnił również, że od chwili wymiany zamków mieszka we wsi Ł., w domu rodziców.

Ponadto w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego w B. P. I Wydział Cywilny dnia [...].12.2010 r. sygn. akt [...]nakazano Skarżącemu opróżnienie i wydanie E. B. lokalu położonego przy ul. [...]m [...] w B. P. oraz, że na skutek apelacji wniesionej przez Skarżącego, Sąd Okręgowy w B. II Wydział Cywilny Odwoławczy wyrokiem z dnia [...].03.2011 r. sygn. akt [...]nakazał wstrzymanie wykonania opróżnienia przedmiotowego lokalu do czasu przyznania Skarżącemu lokalu socjalnego.

W dniu [...].04.2011r. strona skarżąca przedłożyła w Urzędzie Miasta B. P. pismo, w którym poinformowała, że skoro ma prawo mieszkać

w przedmiotowym lokalu to musi być tam zameldowana. Natomiast E. B. pismem z dnia [...].05.2011 r. poinformowała, iż jej były mąż wynajmuje lokal biurowy w S. Fakt ten potwierdziła S. M. w S. pismem

nr [...] z dnia [...].06.2011r.).

Poza tym ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego w B. P.

I Wydział Cywilny z dnia [...].06.2011 r. oddalone zostało powództwo Skarżącego przeciwko E. B. o ochronę naruszonego posiadania lokalu. Postępowanie apelacyjne zostało zaś umorzone (pismo z Sądu Rejonowego w B. P.

I Wydział Cywilny z dnia [...].09.2011 r. sygn. akt [...]- dołączone do akt sprawy).

W dniu [...].10.2011 r. w trakcie ponownego przesłuchania Skarżącego zeznał on że nie opuścił przedmiotowego lokalu dobrowolnie, ale nie ma tam jego rzeczy osobistych. Jako powód opuszczenia lokalu wskazał wymianę, przez byłą żonę, zamków we drzwiach wejściowych

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Burmistrz M, B. P. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki

z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.). Organ pierwszej instancji argumentując swoje stanowisko wskazał, że Skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu co najmniej od marca 2011 r. Podniósł, że zarzut Skarżącego, iż opuszczenie lokalu nie było dobrowolne, podważa orzeczenie Sądu Rejonowego w B. P. z dnia [...].06.2011 r. oddalające jego powództwo o ochronę naruszonego posiadania. Ponadto organ wskazał, że wynajęcie w dniu [...].04.2011 r. na czas nieokreślony lokalu na biuro w zakresie projektowania i nadzoru prac budowlanych

w S. oraz zabranie i przewiezienie wszystkich rzeczy osobistych do domu

w Ł. daje podstawę do stwierdzenia, że centrum życiowe Skarżącego jest w ww. miejscowości. Zdaniem organu wynajęcie przez Skarżącego lokalu w dniu [...].04.2011 r. było zaplanowane jeszcze przed wymianą zamków przez jego byłą żonę w dniu [...].03.2011 r.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że wymiana zamków przez E. B. jest niezgodna z wyrokiem Sądu Okręgowego w B. II Wydział Cywilny Odwoławczy, który to wstrzymał eksmisję

przedmiotowego lokalu do czasu otrzymania przez niego oferty lokalu socjalnego. Strona skarżąca podniosła, że skoro do chwili obecnej nie otrzymała takiej oferty,

to ma prawo mieszkać w lokalu, którego jest współwłaścicielem. Zaznaczył również, że przedmiotowego lokalu nie opuścił w sposób dobrowolny, lecz został do tego zmuszony poprzez wymianę zamków przez byłą żonę w marcu 2011 r.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewoda P. stwierdził,

że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące wymeldowanie. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący od co najmniej marca 2011 r. nie mieszka w przedmiotowym lokalu. Organ wskazał również że z wyroku Sądu Rejonowego w B. P. I Wydział Cywilny z dnia [...].06.2011 r. oddalającym powództwo Skarżącego przeciwko E. B. o ochronę naruszonego posiadania lokalu wynika, m .in. że już [...].08.2010 r. strony ustaliły, że Skarżący faktycznie nie będzie mieszkał w przedmiotowym lokalu i zabierze swoje rzeczy osobiste. Wojewoda P. podniósł także, że Skarżący wycofał apelację od przedmiotowego wyroku oraz, że w trakcie przesłuchania w dniu [...].10.2011 r. przyznał, że nie mieszka w przedmiotowym lokalu, nie ma tam rzeczy osobistych

i aktualnie miesza we wsi Ł. Jako adres do korespondencji podał S., [...]. Organ odwoławczy wskazał, że Skarżący podjął działalność zawodową (zaświadczenie z dnia [...].04.2011 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej). Reasumując Wojewoda P. stwierdził, że w realiach konfliktu z byłą żona Skarżący sam podjął decyzję o zorganizowaniu swojego centrum życiowego w innym miejscu. Powyższe, zdaniem organu, spowodowało, iż nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie fakt, iż nakaz opróżnienia i wydania przez Skarżącego przedmiotowego lokalu został wstrzymany do czasu otrzymania oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, ze kwestie sporne dotyczące utrzymania czy zniesienia prawa współwłasności wykraczają poza zakres sprawy o wymeldowanie.

W skardze do tutejszego Sądu, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż ostała wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu strona skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazała, że nie opuściła

w sposób dobrowolny przedmiotowego lokalu, lecz została do tego zmuszona na skutek wymiany zamków przez byłą żonę. Skarżący podniósł, podobnie jak

w odwołaniu od decyzji, że z perspektywy kilku miesięcy można stwierdzić, ze opuścił lokal w sposób trwały, ale powodem tego nie była jego decyzja, lecz brak możliwości wejścia do mieszkania z powodu braku kluczy. Wskazał, że z jednej strony Wojewoda P. decyzją z dnia [...].12.2011 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza B. P. o wymeldowaniu go z pobytu stałego, a z drugiej strony jest współwłaścicielem przedmiotowego lokalu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Podczas rozprawy w dniu 19.04.2012 r. Skarżący oświadczył, że urzędnicy Burmistrza Miasta B. P. na początku bieżącego roku zaproponowali mu lokal socjalny, ale była to rudera i nie zgodził się na zamieszkanie w takim lokalu socjalnym (odmówił przyjęcia tego lokalu). Oświadczył również, że zawiadomienie Burmistrza leżało około dwóch miesięcy w skrzynce przy ulicy [...]

w B. P., gdyż mieszka w S. od marca 2011 r. z powodu braku możliwości wejścia do mieszkania w B. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa

i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji Wojewody P. z dnia [...].12.2011 r. nr [...]utrzymującej w mocy decyzje Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...].11.2011 r.

nr [...] o wymeldowaniu A. S. B. z pobytu stałego

w lokalu przy ul. [...]m [...] w B. P., zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał przepis art. 15 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące

i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W świetle powyższego przepisu, jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji publicznej, czy osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który podziela również Sąd w niniejszym składzie, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego art. 15 ust. 2, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy, chodzi tu o sytuację, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz, gdy nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (tak m.in. wyrok NSA z dnia 23.04.2001r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 7.12. 2005r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok WSA z dnia 18.12.2001r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, niepublik.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest także stanowisko, w pełni akceptowane przez tutejszy skład Sądu, zgodnie z którym za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (tak m.in.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10.11.2010 r. sygn. akt III SA/Gd 474/10, LEX nr 756366, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 01.12.2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 420/10, LEX nr 759156, wyrok NSA z dnia 25.10.2005r. sygn. II OSK 127/05, LEX nr 201427, wyrok NSA z dnia 18.04.2000 r. sygn. akt V SA 1424/99, LEX nr 79243, wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r. sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937, wyrok WSA w Lublinie z 299.11.2007r., III SA/Lu 332/07, niepublik.). Nieskorzystanie z tych środków prawnych, ewentualnie oddalenie powództwa przez sąd powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej. Wymóg dobrowolności opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie może być przyjmowany bezkrytycznie i automatycznie, ale oceniany według kryteriów obiektywnych. Nawet, jeśli osoba zameldowana na pobyt stały zostanie

z lokalu usunięta wbrew jej woli, ale nie podejmuje żadnych kroków umożliwiających powrót do lokalu, faktycznie zaś mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe

w innym lokalu, odmowa wymeldowania stałaby się utrzymywaniem fikcji, naruszającej sens i wiarygodność ewidencji ludności. Jedynie prawomocny wyrok sądu przywracający posiadanie lokalu osobie bezprawnie z niego usuniętej oznacza brak spełnienia przesłanki dobrowolności i trwałości opuszczenia takiego lokalu.

Rozpatrując niniejszą sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne

z obowiązującymi w tym zakresie - przepisami prawa. Wojewoda P.i po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, prawidłowo przyjął,

iż spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania (o których mowa w art.15 ust.2 ww. ustawy) A.S. B. z pobytu stałego w lokalu przy

ul. [...]m [...] w B. P.

Za niesporne w sprawie należy uznać, iż Skarżący od sierpnia 2010 r.

w lokalu przy ul. [...]m [...]w B. P. przebywał bardzo rzadko, natomiast od co najmniej końca marca 2011 r. nie mieszka w ww. lokalu, gdyż E. B. wymieniła zamki w drzwiach i nie wydała kluczy Skarżącemu.

Kwestią sporną było natomiast ustalenie, czy opuszczenie przez Skarżącego mieszkania miało charakter dobrowolny i trwały. Oceniając powyższe przesłanki należy mieć na uwadze, iż przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy (wyrok WSA w Warszawie

z dnia 15.09.2006r., IV SA/Wa 1073/2006, Lex nr 255681).

W toku postępowania administracyjnego ustalono okoliczności, które potwierdzają, iż opuszczenie przez Skarżącego dotychczasowego miejsca pobytu miało charakter trwały. Jak wynika z zeznań E. B. z dnia [...].11.2010 r. oraz z dnia [...].10.2011 r. , jej były mąż nie mieszka w przedmiotowym lokalu , nie ma tam rzeczy osobistych oraz, że wpuszcza go do mieszkania, pod warunkiem , że jest trzeźwy (k. 12 i k. 126 akt administracyjnych). Fakt ten znalazł potwierdzenie

w zeznaniach większości przesłuchanych w toku postępowania administracyjnego świadków: M. P. B., S. P. B., H. I. (k.61, k. 20 i k. 65 akt administracyjnych). Również sam Skarżący podczas przesłuchania w dniu [...].07.2011 r. i [...].10.2011 r. zeznał, że obecnie nie ma rzeczy osobistych w przedmiotowym lokalu (k. 99 i 125 akt administracyjnych). Ponadto stwierdził, że aktualnie mieszka we wsi Ł., a jako adres do korespondencji wskazał S.,[...]. Jedynie matka strony skarżącej (H. B.) podczas przesłuchania w dniu [...].04.2011 r. oświadczyła, że syn mieszka w lokalu przy ul. [...] m [...] w B. P., natomiast u niej przebywa czasowo (k.68 akt administracyjnych). Słusznie organ nie dał wiary temu świadkowi, skoro jego zeznania są sprzeczne nawet z wyjaśnieniami samego skarżącego.

O tym, iż opuszczenie lokalu przez Skarżącego miało trwały, a nie tymczasowy – charakter, świadczy również upływ czasu, jaki minął od momentu "wyprowadzki". Skarżący, co zostało już wyżej stwierdzone, od co najmniej końca marca 2011 r. nie mieszka przy ul. [...]m [...] w B. P., gdyż E. B. wymieniła zamki w drzwiach i nie wydała mu kluczy . Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy Skarżący w realiach konfliktu z byłą żona sam podjął decyzję o zorganizowaniu swojego centrum życiowego w innym miejscu. Podczas przesłuchania w dniu [...].07.2011 r. i [...].10.2011 r. zeznał, że aktualnie mieszka we wsi Ł., a jako adres do korespondencji wskazał S.,[...]. Także z akt sprawy wynika, że ww. podjął działalność zawodową

w S. (zaświadczenie z dnia [...].04.2011 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej -k. 84 akt administracyjnych). Również z pisma E. B. z dnia [...].05.2011 r. wynika, że jej były mąż wynajmuje lokal biurowy w S. (k. 82 akt administracyjnych). Ww. fakt potwierdziła S. M. w S.

w piśmie nr [...]z dnia [...].06.2011 r. (k. 88 akt administracyjnych). Powyższe zdaniem Sądu, dowodzi że Skarżący skoncentrował swoje życie rodzinne i osobiste poza miejscem stałego zameldowania.

W ocenie Sądu słuszne jest zatem stanowisko organu odwoławczego,

że skoro Skarżący nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i ulokował centrum spraw życiowych poza nim, to nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie fakt,

iż wyrokiem Sądu Okręgowego w B. II Wydział Cywilny Odwoławczy

z dnia [...].03.2011 r. nakaz opróżnienia i wydania przez Skarżącego przedmiotowego lokalu został wstrzymany do czasu złożenia przez Gminę Miejską B. P. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (k. 66 akt administracyjnych). Co więcej, podczas rozprawy w dniu [...].04.2012 r. Skarżący oświadczył, że urzędnicy Burmistrza Miasta B. P. na początku bieżącego roku zaproponowali mu lokal socjalny, ale była to rudera i nie zgodził się na zamieszkanie w takim lokalu socjalnym (odmówił przyjęcia tego lokalu). Jest to, w ocenie Sądu, nowa okoliczność, lecz potwierdzająca dotychczasowe ustalenia organu, że skarżący zaspokoił we własnym zakresie potrzeby mieszkaniowe skoro odmówił przyjęcia lokalu socjalnego.

W świetle przedstawionego Sądowi materiału dowodowego sprawy należy podzielić również stanowisko organu odwoławczego, że opuszczenie przedmiotowego lokalu, miało charakter dobrowolny. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że Skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w B. P.

z powództwem przeciwko E. B. o ochronę naruszonego posiadania lokalu, jednakże powyższe powództwo zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego

I Wydział Cywilny z dnia [...].06.2011 r. (k. 94-98 akt administracyjnych). Z ww. wyroku wynika również, m .in. że już [...].08.2010 r. strony ustaliły, że Skarżący faktycznie nie będzie mieszkał w przedmiotowym lokalu i zabierze swoje rzeczy osobiste. Co więcej, z akt sprawy wynika, że Skarżący wycofał apelację od przedmiotowego wyroku (k. 125 akt administracyjnych). Ponadto z pisma Sądu Rejonowego w B. P. Wydział I Cywilny wynika, że postanowieniem

z dnia [...].09.2011 r. w sprawie [...]z powództwa A. S. B. przeciwko E. B. o ochronę naruszonego posiadania umorzono postępowanie w sprawie wywołane apelacją powoda A. S. B.

(k. 117 akt administracyjnych). Skoro skarżący zabrał swoje rzeczy osobiste z lokalu ( co sam potwierdził kilkakrotnie w zeznaniach) przed datą wymiany zamków przez byłą żonę to, zdaniem Sądu, nie zasługuje na wiarę jego twierdzenie, że został zmuszony do opuszczenia mieszkania wskutek braku kluczy do nowych zamków. Sytuacja ta oraz brak pozytywnego orzeczenia sądowego przywracającego posiadanie lokalu świadczą o dobrowolnym opuszczeniu przez Skarżącego miejsca stałego pobytu.

W świetle powyższych wywodów zarzuty Skarżącego dotyczące błędnej oceny przesłanek wymeldowania, tj. trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu, Sąd ocenił jako chybione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do przyjęcia, iż Skarżący miejsce stałego pobytu opuścił trwale i dobrowolnie, a tym samym do wydania przez Wojewodę P. decyzji o wymeldowaniu w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ podjął, bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Rzetelnie zabrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które jest trafne, spójne i logiczne.

Wbrew zarzutom skargi, nie ma znaczenia w sprawie o wymeldowanie również fakt, że Skarżący jest współwłaścicielem przedmiotowego lokalu. Decyzja

o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Nie ogranicza ona prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do tego lokalu (vide: postanowienie NSA z dnia 29.06.2011 r. sygn. akt II OZ 530/11, LEX nr 8444606). Nie ma też znaczenia w przedmiotowej sprawie fakt unieważnienia aktu notarialnego (nieprawomocne) przez Sąd Okręgowy w B. I Wydział Cywilny wyrokiem z dnia [...].10.2011 r. sygn. akt [...], który dotyczy przyznania prawa własności, a nie zameldowania

Podsumowując, Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania,

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych powodów zarzuty skargi nie mogły odnieść oczekiwanego skutku

i skargę należało oddalić - na mocy art. 151 p.p.s.a.