Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4687/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA B. Gorczycka-Muszyńska (spr.), Sędziowie NSA T. Kobylecka, Asesor WSA A. Szymańska, Protokolant A. Foks-Skopińska, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A., S., A. i S. M. na decyzję Rady Gminy D. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie : odrzucenia protestów do projektu zmiany planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 31 lipca 2003 r. A., S., A. i S. M. zgłosili zastrzeżenia do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. dotyczącego części wsi D. – powierzchniowa eksploatacja surowców, złoża kopalin piasku. W piśmie tym wnoszono o zastosowanie strefy ochronnej " o szerokości 30 m od granicy działek Nr [...] i [...], stanowiących własność rodziny M. graniczących z kopalnią piasku oraz o pozostawienie drogi dojazdowej która przechodzi przez teren kopalni. Zdaniem zgłaszających zastrzeżenia nie wyznaczenie " strefy ochronnej" grozi obsunięciem się terenu ich działek i degradację terenu tych działek, a w związku z tym – utratą ich wartości. Może także utrudnić dojazd do tych działek.

Zgłoszone zastrzeżenia zakwalifikowane zostały przez Radę Gminy jako protest i uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. Rada Gminy D. protest odrzuciła.

Na powyższą uchwałę Rady Gminy o odrzuceniu protestu wnieśli skargę A., S., A. i S. M..

Zdaniem skarżących zgłoszone przez nich zastrzeżenia do projektu planu są zarzutem, a nie protestem. Protest planu narusza bowiem interes prawny skarżących. Podtrzymują przy tym zastrzeżenia zawarte w piśmie z dnia 31 lipca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie wyjaśniając dodatkowo, że droga przebiegająca przez należący do skarżących teren kopalni nie jest drogą dojazdową do działek Nr [...] i [...]. Skarżący mają zapewniony dojazd do działek drogą gminną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.) zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Tak skonstruowany przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym istotnie rzutuje na legitymację skargową wnioskodawcy zarzutu. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie , uprawnionym do wniesienia zarzutu może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone. Innymi słowy - przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu planistycznym kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami kpa.

W przeciwieństwie do strony w postępowaniu administracyjnym, toczącym się w trybie przepisów kpa, wnoszący zarzut musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. To zaś oznacza, że w postępowaniu kwestionującym w formie zarzutu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotowość uczestnika tego postępowania jest kształtowana inaczej, niż w postępowaniu administracyjnym, obejmując nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie tego interesu lub uprawnienia. To zaś oznacza, że w postępowaniu kwestionującym w formie zarzutu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotowość uczestnika tego postępowania jest kształtowana inaczej, niż w postępowaniu administracyjnym, obejmując nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie tego interesu lub uprawnienia.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia staje się przesłanką dopuszczalności zarzutu i dopiero wówczas otwiera drogę do jego merytorycznej oceny.

W rozpatrywanej przez Sąd sprawie, choć zdaje się być niewątpliwe, ze skarżący mają interes prawny w kwestionowaniu zamierzonej zmiany planu ( ich działki sąsiadują z działką, której przeznaczenie jest przedmiotem zarzutów), to mając na uwadze, iż mogą oni korzystać ze swoich działek w sposób dotychczasowy( w tym sensie, że nie ulega ograniczeniom ich dotychczasowe przeznaczenie), trzeba stwierdzić, że interes prawny nie został naruszony. Takie zmiany planu, jak w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu nie stanowią naruszenia interesu prawnego skarżących chronionego przepisami prawa cywilnego, choć niewątpliwie dotyczą ich interesu.

Jeżeli zatem interes prawny skarżących nie został naruszony projektowaną zmianą planu, to nie zostały wyczerpane przesłanki z art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do wniesienia zarzutu i dlatego Rada Gminy zasadnie zakwalifikowała zgłoszone uwagi do projektu zmiany przedmiotowego planu jako protest, który może wnieść w myśl art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu lub jego zmiany.

Uwzględniając z kolei, że na uchwałę Rady Gminy o odrzuceniu protestu skarga do NSA nie przysługuje, Sąd orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270).