Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 64/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. H. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. H. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

W dniu 5 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę S. H., a skarżąca pismem z dnia 8 maja 2011r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy i doręczenie odpisu zapadłego wyroku wraz z uzasadnieniem. Wobec powyższego, pismem z dnia 16 maja 2011r. wezwano skarżącą do złożenia wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pouczając ją jednocześnie, że nie zastosowanie się do treści wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej osobiście, w dniu 27 maja 2011r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej (k-24 akt sądowych). S. H. doręczyła wypełniony formularz wniosku za pośrednictwem poczty, w dniu 3 czerwca 2011r. (data stempla pocztowego na kopercie – por.: k-43 akt sądowych). Zwróciła się w nim o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, a uzasadniając swoje żądanie stwierdziła, że bez uszczerbku dla siebie i dzieci nie jest w stanie opłacić adwokata, w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. Podała także, że jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. od 1991r., jako osoba poszukująca pracy. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i dochodach S. H. podała, że tworzy wspólne gospodarstwo domowe wraz z szesnastoletnią córką D. i dwudziestojednoletnim synem D. Źródłem dochodów miesięcznych rodziny są: alimenty w wysokości 30 zł, zasiłek rodzinny w wysokości 91 zł i dodatek mieszkaniowy w wysokości 265,99 zł. (łączna wysokość dochodu: 386,90 zł). Skarżąca posiada także mieszkanie o powierzchni 48,65 m².; nie wykazała natomiast innych źródeł dochodu, ani składników majątkowych.

Pismem z dnia 20 czerwca 2011r. wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy przez przedłożenie: deklaracji podatkowej za 2010r. członków gospodarstwa domowego wnioskodawczyni wraz z potwierdzeniem ich złożenia we właściwym urzędzie skarbowym, a także wyciągów z rachunków bankowych członków gospodarstwa domowego skarżącej za miesiące marzec, kwiecień i maj 2011r., w przypadku posiadania takich rachunków. Zobowiązano także skarżącą do oświadczenia: czy wnioskodawczyni i P. H. posiadają rozdzielność majątkową, orzeczoną separację, bądź rozwód, a także czy w/w jest zameldowany pod tym samym adresem, co wnioskodawczyni, a ponadto: czy wnioskodawczyni uzyskuje dodatkową pomoc od osób trzecich i instytucji, wraz z podaniem rodzaju uzyskiwanej pomocy, a w przypadku pomocy finansowej – jej wysokość, a także udokumentowanie powyższego przez np. przedłożenie odpisu umowy pożyczki. Zażądano przesłania dowodu potwierdzającego odbycie przez P. H. leczenia stwardnienia rozsianego z uwzględnieniem kosztów tego leczenia. O przekazaniu części sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości w K. w wysokości 60.000 zł na leczenie męża, wnioskodawczyni oświadczyła bowiem m.in. w sprawie 334/10. Zażądano także przesłania dowodu otrzymania przez rodzeństwo P. H. pieniędzy z podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości rolnej z zabudowaniami o powierzchni 17,26 ha w K., dokonanej w 2009r. przez P. H. za cenę 360.000 zł, na podstawie aktu notarialnego Repertorium A numer [...], podpisanego w dniu 1 lipca 2008r. O przekazaniu pieniędzy rodzeństwu skarżąca oświadczyła natomiast w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy m.in. w sprawie II SA/Op 333/10, II SA/Op 337/10, II SA/Op 403/10, II SA/Op 405/10. Sąd wezwał także skarżącą do wyjaśnienia, dlaczego skarżąca nie wykazała w formularzu wniosku nieruchomości rolnej wykazywanej m.in. w sprawie II SA/Op 528/10, II SA/Op 686/10, a w przypadku sprzedaży tej nieruchomości, zażądał wskazania uzyskanej z tego tytułu kwoty i przedłożenia odpisu dokumentu potwierdzającego tę okoliczność. Skarżąca miała również wyjaśnić czy posiada zaległości z tytułu opłat za czynsz i media lokalowe wraz z przedłożeniem dowodu potwierdzającym ewentualne zadłużenie, a także przedłożyć specyfikację ponoszonych wydatków na utrzymanie miesięczne siebie i członków rodziny.

W dniu 22 czerwca 2011r. doręczono osobiście skarżącej odpis zapadłego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem.

Pismem z dnia 27 czerwca 2011r. skarżąca odniosła się do wezwania dotyczącego uzupełnienia wniosku, nie nadesłała jednakże żadnych dokumentów. Podała, że: od 1991r. jej mąż w rozumieniu art. 6 pkt 14 gospodaruje odrębnie i nie mają znaczenia więzi emocjonalne, jakie małżonków wiążą. P. H. nie jest zameldowany pod tym samym adresem co skarżąca. Wnioskodawczyni nie uzyskuje pomocy od osób trzecich, sama jest zmuszona do ponoszenia opłat z tytułu mediów lokalowych, "gdyż ma na wyłącznym utrzymaniu córkę"; nie posiada także zaległości z tego tytułu. Nie składała deklaracji podatkowej, gdyż jej dochód wynosi 0 zł. Skarżąca i jej córka nie posiadają lokat, a "członkowie nie mają obowiązku rozliczać się". Nie prowadzi również specyfikacji wydatków miesięcznych. Jej mąż nie ubiega się o przyznanie prawa pomocy, a zatem potwierdzenie jego leczenia nie było do niczego potrzebne. Dodała, że w siedmiu sprawach toczących się przed tut. Sądem uzyskała pomoc prawną, ponadto w pięćdziesięciu sprawach, wnioski są rozpoznawane po terminach do wniesienia skargi kasacyjnej, po otrzymaniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.

Do akt niniejszej sprawy zostały dołączone kserokopie dokumentów znajdujących się w sprawie II SA/Op 172/11, toczącej się przed tut. Sądem ze skargi S. H., a mianowicie kserokopie: zaświadczeń Urzędu Skarbowego w N., z których wynika, że małżonkowie S. i P. H. w 2008 r. oraz 2009 r. zostali opodatkowani łącznie i uzyskali dochód - odpowiednio - 9.107,95 zł i 9.066,72 zł.; aktów notarialnych umowy sprzedaży nieruchomości w K., z dnia 18 marca 2009r. i z dnia 1 lipca 2008r.; pisma skarżącej z dnia 23 maja 2011r.; dowodów odbioru korespondencji przez męża skarżącej P. H. z dnia 20 grudnia 2010r. i z dnia 20 stycznia 2011r.; pism skarżącej z dnia 4 sierpnia 2010r. i z dnia 19 sierpnia 2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, a zatem wnioskowanym przez skarżącą, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowowadministracyjnym poglądem (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I GZ 147/08 i z dnia 10 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 732/08 – obydwa umieszczone na stronie internetowej NSA: www.nsa.qov.pl), użyte w powołanym przepisie określenie "gdy wykaże" oznacza, że strona winna przekonać rozpoznających wniosek (sąd bądź referendarza sądowego), że znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej jej poniesienie kosztów postępowania. Strona powinna zatem należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także jeżeli zajdzie taka potrzeba, przedłożyć na wezwanie wydane w trybie art. 255 P.p.s.a., dodatkowe wyjaśnienia czy dokumenty, potwierdzające wykazywane we wniosku okoliczności. Podkreślić należy, że to strona posiada w tym zakresie inicjatywę dowodową, a rozpoznający wniosek na podstawie przedstawionych przez nią dowodów, dokonuje oceny czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

W niniejszej sprawie informacje zawarte we wniosku na urzędowym formularzu PPF były niewystarczające do oceny sytuacji rodzinnej i majątkowej S. H., w ramach kryteriów określonych w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W związku z powyższym wezwano skarżącą pismem z dnia 20 czerwca 2011r. do nadesłania stosownych dokumentów i złożenia dodatkowych wyjaśnień, które pozwoliłyby na dokonanie pełnej analizy sytuacji materialnej skarżącej. Sąd wzywając skarżącą do uzupełnienia wniosku oparł swoje żądanie na całości zebranego w sprawie materiału, a w szczególności na okolicznościach znanych Sądowi z urzędu z racji toczących się innych postępowań z wniosków skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Żądane dokumenty natomiast, w myśl § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), dokumentami źródłowymi, które potwierdzają sytuację majątkową wnioskodawcy mogą być w szczególności: 1) odpisy zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe; 2) wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; 3) wypisy z rejestrów urzędowych; 4) odpis aktualnych bilansów; 5) zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń z okresu ostatnich dwu lat; 6) zaświadczenie o sytuacji rodzinnej wnioskodawcy wydawane przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy. Podkreślić należy, że zawarty w powołanym przepisie katalog dokumentów potwierdzających sytuację majątkową wnioskodawcy nie jest katalogiem zamkniętym, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Dlatego też rozpoznający wniosek ma uprawnienie do żądania od wnioskodawcy również innych dokumentów, niewymienionych w omawianym przepisie, które jego zdaniem umożliwią pełną i rzetelną ocenę sytuacji materialnej osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Powtórzyć jeszcze raz wypada, że to właśnie na stronie, która ubiega się o prawo pomocy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie jej takiego prawa. Natomiast uchylając się od przedstawienia określonych dokumentów i oświadczeń na wezwanie sądu administracyjnego, strona powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 267/09, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest przy tym zobligowany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy pełna ocena stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, z uwagi na postawę wnioskodawczyni, nie jest możliwa.

W świetle powyżej powiedzianego należało stwierdzić, że S. H. nie stosując się do wezwania Sądu, nie wykazała, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy w świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nie przedstawiła żądanych dokumentów, a tym samym nie potwierdziła złej sytuacji materialnej, na którą się powołuje. Przede wszystkim nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani też nie złożyła bliższych wyjaśnień dotyczących sprzedaży przez jej męża nieruchomości rolnej za cenę 360.000 zł oraz rozdysponowania tej kwoty. Z jednej strony bowiem skarżąca oświadcza, że kwota powyższa została przekazana w części 60.000 zł na leczenie męża, który choruje na stwardnienie rozsiane (por. k-62 akt sądowych) i po 60.000 zł dla każdego z rodzeństwa męża. Z drugiej, nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów ten fakt potwierdzających (np. oświadczenie rodzeństwa). Przy czym podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje wyraźnie akcentowanej przez skarżącą okoliczności, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek odrębny jej męża, ale wyjaśnienie kwestii związanej z rozdysponowaniem tak znacznej kwoty uzyskanej z jej sprzedaży miało istotne znaczenie dla oceny sytuacji materialnej wnioskodawczyni oraz jej rodziny, w szczególności w kontekście występowania przez skarżącą o podwyższenie alimentów od męża jedynie na kwotę 30 zł. Zwrócić należy uwagę skarżącej, że w sytuacji gdy powołuje się na brak możliwości samodzielnego poniesienia kosztów postępowania, to konieczne jest zbadanie, czy również przy pomocy bliskich nie jest w stanie tego uczynić (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 262/09, Lex nr 552223). Dopiero bowiem stwierdzenie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy rodziny wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i rodziny, pozwalałoby rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa. Nieujawnienie sytuacji majątkowej współmałżonka nie pozwala na ocenę rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Natomiast rozdzielność majątkowa małżeńska w świetle przepisów prawa rodzinnego odnosi się, jak sama nazwa wskazuje, do majątków małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Rozdzielność majątkowa dotyczy kwestii zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 216/09, Lex nr 552212). Na mocy bowiem art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Z powyższych przyczyn równie istotne znaczenie miało wyjaśnienie w niniejszej sprawie wątpliwości związanych z powoływaną przez skarżącą okolicznością, iż nie prowadzi ze swoim mężem wspólnego gospodarstwa domowego. Powyższa okoliczność nie znalazła potwierdzenia w materiale dokumentacyjnym sprawy, gdyż - jak wynika z zaświadczenia Urzędu Skarbowego w N. (por.: k-54 i 55 akt sądowych) - małżonkowie S. i P. H. w 2008r. i w 2009r. zostali opodatkowani wspólnie. Natomiast za 2010r. skarżąca – na wezwanie Sądu - deklaracji nie przedstawiła, uzasadniając to brakiem dochodu. Ponadto wnioskodawczyni, biorąc udział w sprzedaży nieruchomości położonej w K., jako pełnomocnik swojego męża, podała, że P. H. umów majątkowych małżeńskich nie zawierał (por.: k-56 i k-57 akt sądowych). Również posiadana przez skarżącą wiedza na temat choroby męża, podziału majątku ze sprzedaży nieruchomości oraz fakt odbierania przez P. H. (jako dorosłego domownika) korespondencji do wnioskodawczyni kierowanej (por.: k-14, k-49, k-58 i k-59 akt sądowych), wskazują na łączącą ich relację o charakterze wspólnego gospodarstwa domowego. Z kolei, ustalenie rzeczywistego składu osób pozostających we wspólnym gospodarstwie ma bezpośrednie przełożenie na ustalenie sytuacji materialnej bliskich wnioskodawczyni. Dalej należy odnotować, że wnioskodawczyni nie przedłożyła również dowodów potwierdzających leczenie męża oraz wysokości wydatków z tym związanych, zatem Sąd nie jest w stanie określić, w jakim zakresie powyższe wpływa na sytuację materialną rodziny, tzn. jakie są z tego tytułu obciążenia finansowe. W ocenie Sądu, nie sposób uznać, że wezwanie do przedłożenia dokumentu potwierdzającego leczenie męża - w tym przykładowo dokumentacji medycznej, która jest dla pacjenta dostępna - nie jest możliwe do spełnienia. Niejasne są również oświadczenia skarżącej dotyczące osób tworzących z nią wspólne gospodarstwo domowe. We wniosku skarżąca bowiem wskazuje córkę i syna jako członków swojej rodziny. W piśmie z dnia 27 czerwca 2011r. natomiast stwierdza, że:"[...] sama zmuszona jestem zadbać o zapłatę części czynszu, energi i gazu gdyż mam na wyłącznym utrzymaniu córkę" i dalej:"[...] córka lat 16 nie posiada lokat tym bardziej ja". Skarżąca pomija zatem w swych wyjaśnieniach syna, uchylając się od przedstawienia danych z nim związanych. Ponadto skarżąca nie przedstawiła kosztów utrzymania miesięcznego siebie i rodziny podnosząc, że nie prowadzi specyfikacji ponoszonych wydatków. Sąd jednakże, posiadając wiedzę na temat przeciętnych kosztów utrzymania uważa, że uzyskiwany przez skarżącą dochód nie może pokryć opłat za korzystanie z 48 – metrowego mieszkania, nie wspominając już o innych wydatkach, np. ponoszonych na bieżące potrzeby członków gospodarstwa domowego. Jednocześnie jednak skarżąca podaje, że nie posiada zaległości z tytułu opłat za mieszkanie i nie udziela wyjaśnienia, w jakim zakresie uzyskuje pomoc od osób trzecich, ani w jaki sposób jest w stanie utrzymać swoją rodzinę przy tak niskich dochodach.

Zważyć także trzeba na informacje uzyskane przez Sąd z urzędu, w związku z toczącym się przed tut. Sądem postępowaniem wyjaśniającym w sprawie II SA/Op 414/10, że skarżąca posiada nieruchomości w R. stanowiące gospodarstwo rolne. Grunty te, na co wskazują dane wynikające z oświadczeń skarżącej, są dzierżawione nieodpłatnie do 2014r. Wskazać zatem należy, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem "Posiadanie majątku, w tym nieruchomości, rzutuje na ocenę potencjalnych możliwości płatniczych skarżącego, np. na jego zdolność kredytową czy możliwość zaciągania pożyczek" (patrz: teza II postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 31 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 146/04, publikowane "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzecznictwo" pod redakcją Bogusława Dautera, Oficyna a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, teza 137, s. 467). Trudno nie zauważyć, iż skarżąca z jednej strony podkreśla swoje ubóstwo, a jednocześnie z drugiej – nie podejmuje działań zmierzających do spożytkowania posiadanego majątku, przez np. podjęcie samodzielnej działalności z wykorzystaniem gospodarstwa rolnego, jego odpłatne wydzierżawienie, czy wynajęcie, bądź sprzedaż. Grunty w R. są bowiem dzierżawione nieodpłatnie, a skarżąca w piśmie z dnia 23 maja 2011r. (k-62 akt sądowych) oświadczyła, że nie zamierza sprzedawać tej nieruchomości, ponieważ ma czworo dzieci, które w przyszłości będą się na niej budować. Podkreślić należy, że to od skarżącej zależy w jaki sposób wykorzystuje swój majątek nieruchomy i nie można wymagać, aby skutki jej decyzji w tym przedmiocie powodowały kredytowanie jej przez budżet państwa, w celu pokrycia kosztów postępowania.

Reasumując powyższe stwierdzić trzeba, że wnioskodawczyni nie wykazała, aby nie była w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, czy też dla siebie i rodziny. Brak reakcji skarżącej na wezwanie Sądu w przedmiocie nadesłania żądanych dokumentów i złożenia jednoznacznych wyjaśnień, powoduje bowiem niemożność uznania jej prawa do pomocy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2009r., I OZ 744/09, zamieszczone w programie komputerowym LEX pod nr 552404).

Końcowo już zauważyć wypada, że podnoszona przez skarżącą okoliczność przyznania jej prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może skutkować, niejako automatycznie, podjęciem podobnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Celnie wywodzono w orzecznictwie, że nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę - dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej - rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, lecz kierował się stanowiskiem wyrażonym w podobnej sprawie przez inny skład orzekający (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 231/08, Lex nr 478981). Odnotować także wypada, że w sprawach, w których przyznano skarżącej prawo pomocy nieznany był jeszcze fakt sprzedaży nieruchomości w K., która to okoliczność ujawniła się dopiero w sprawach wszczętych ze skargi S. H., a prowadzonych w Wydziale I tut. Sądu. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącej dotyczącego terminów rozpatrywania przez Sąd jej wniosków o prawo pomocy, to wskazać należy, że strona składająca taki wniosek liczyć się musi z okolicznością, iż "wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika złożonym w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej nie wpływa na bieg tego terminu. Żaden z przepisów cytowanej ustawy nie przewiduje możliwości przedłużania czy skracania terminu do złożenia skargi kasacyjnej, a tym bardziej odmiennego niż to wynika z cytowanego przepisu określenia początku jego biegu. Niemniej jednak okoliczności związane z wyznaczeniem fachowego pełnomocnika mogą mieć wpływ na zasadność wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W tym też znaczeniu, interesy strony, której sytuacja finansowa nie pozwala na samodzielne ustanowienie pełnomocnika, są chronione w postępowaniu sądowoadministracyjnym - z jednej strony bowiem ma ona uprawnienie do skorzystania z bezpłatnych usług profesjonalnego pełnomocnika, a z drugiej dysponuje środkami prawnymi umożliwiającymi skuteczne uchylenie się od negatywnych skutków uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, które to uchybienie jest następstwem procedury związanej z wyznaczeniem pełnomocnika" (tak: w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2010r., sygn. akt II OZ 639/10, umieszczonym na stronie internetowej NSA: www.nsa.qov.pl ).

Uwzględniając powyższe, Sąd nie znalazł podstaw, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., do ustanowienia skarżącej adwokata z urzędu i orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy, jak w sentencji postanowienia.