Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 915/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. J. na czynność materialno-techniczną Starosty w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

E.J. wniósł skargę na czynność Starosty [...] polegającą na odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie kart pięciu pojazdów zarejestrowanych w okresie od [...] r. do [...] r.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu [...] r. złożył w Starostwie Powiatowym w [...] wnioski o zwrot nadpłaty za wydanie kart [...] pojazdów, ale w dniu [...] r. otrzymał odpowiedź odmowną. W związku z tym w dniu [...] r. wniósł do Sądu Rejonowego w [...] pozew o zwrot nadpłaty za wydanie kart pojazdów wraz z odsetkami. Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w [...] zasądził od Starostwa Powiatowego w [...] zwrot nadpłaty, jednakże Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt II Ca 831/08 uchylił ten wyrok i odrzucił pozew z powodu niedopuszczalności drogi sądowej.

W dniu [...] r. skarżący ponownie złożył wnioski o zwrot nadpłaty za wydanie kart [...] pojazdów, a w dniu [...] r. otrzymał ponownie odpowiedź odmowną.

W dniu [...] r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na odmowę zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów, jednakże postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 529/09 skarga ta została odrzucona, ponieważ przed wniesieniem skargi skarżący nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu [...] r. skarżący złożył w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które pismem z dnia [...] r. ponownie otrzymał odpowiedź odmowną.

Wobec powyższego skarżący w dniu [...] r. nadał w urzędzie pocztowym skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który przesłał skargę do organu za pośrednictwem którego powinna być wniesiona, tj. do Starosty [...].

Starosta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, ewentualnie o jej oddalenie z powodu braku przesłanek do uznania, że opłaty zostały pobrane w zawyżonej wysokości. Wskazał, że opłaty za wydanie kart pojazdów były pobrane w wysokości obowiązującej w dacie uiszczenia opłat określonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1310), a organ rejestrujący jest związany normą prawną obowiązującą w momencie pobierania opłaty i nie ma możliwości ustalania opłat w innej wysokości niż wynikająca z przepisu prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1310), jest sprawą administracyjną którą organ załatwia w drodze czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a).

Ze skargi wynika, że skarżący dowiedział się o odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie kart [...] pojazdów w dniu [...] r. kiedy to otrzymał odpowiedź odmowną na wnioski o zwrot nadpłaty złożone w siedzibie organu w dniu [...] r. Od tego więc dnia zaczął biec 14 dniowy termin do wezwania Starosty [...] do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzający wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Jednakże skarżący wezwania takiego nie złożył. W dniu [...] r. złożył natomiast pozew do sądu powszechnego, ostatecznie odrzucony.

Gdyby nawet przyjąć, że dopuszczalne było ponowne wezwanie Starosty [...] o zwrot opłaty za wydanie kart pojazdów, to i tak nie można uznać za skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na odmowę zwrotu opłat. Odpowiedź na wezwanie z dnia [...]r. skarżący otrzymał w dniu [...] r., a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył dopiero w dniu [...] r., a więc po upływie 14 dniowego terminu na złożenie tego wezwania.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa, który jak wskazano powyżej wynosi 14 dni i biegnie od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjętej w jego sprawie czynności z zakresu administracji publicznej. Wezwanie to poprzedza wniesienie skargi do sądu, a uchybienie terminowi do wniesienia wezwania powoduje, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W takiej bowiem sytuacji termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., w ogóle nie zaczyna biec.

Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.