Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 619/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder /spr./ Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk - Gawęcka Protokolant Edyta Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2005r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie rejestracji pojazdu I u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...]. Nr [...] II orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu III z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Starosta na podstawie art. 145 § 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rejestracji samochodu osobowego marki [...]nr rej. [...], nr nadwozia [...], nr silnika [...] na rzecz M. M.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że otrzymał decyzje Starosty z dnia [...]r. wydaną w wyniku wznowienia postępowania i uchylającą własną decyzję z dnia [...]r. w sprawie rejestracji pojazdu [...]o numerze rejestracyjnym [...], nr nadwozia [...], nr silnika [...] na rzecz F. J.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Starosta na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zmianami) uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...]r. Nr [...]o rejestracji pojazdu marki [...]nr rejestracyjny [...], nr nadwozia [...], nr silnika [...] należącego do M. M. i orzekł o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego serii [...], karty pojazdu nr [...]oraz tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...], które organ ten wydał przy rejestracji przedmiotowego pojazdu.

W uzasadnieniu decyzji organ powtórzył argumenty przytoczone w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M.M. podniósł, że dokonał wszystkich czynności urzędowych i skarbowych w odniesieniu do samochodu, który kupił od F. J. Odwołujący się podał również, że samochód został sprowadzony z [...], natomiast sprzedawca przekazał mu wszystkie dokumenty dotyczące samochodu potwierdzające jego przywóz i dokonanie stosownych opłat.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zmianami), w związku z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. Nr 133, poz. 1123 ze zmianami), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że wydanie przez Starostę w wyniku wznowienia postępowania decyzji z dnia [...]r. uchylającej własną decyzję z dnia [...]r. o rejestracji pojazdu [...]należącego do M. M., unieważnieniu dowodu rejestracyjnego oraz tablic rejestracyjnych oznacza brak w obrocie prawnym poprzedniego dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych, co czyni uzasadnionym po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa uchylenie decyzji o wcześniejszej jego rejestracji.

Kolegium zwróciło nadto uwagę na brak rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji wniosku strony w przedmiocie rejestracji pojazdu, który na skutek uchylenia decyzji o rejestracji nie został rozpoznany. Zdaniem Kolegium brak ten nie ma wpływu na ocenę prawną skuteczności zaskarżonej decyzji w zakresie objętym przedmiotem rozstrzygnięcia.

M. M. w dniu [...]r. wywiódł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się uchylenia decyzji w całości.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 6, 7,8, 9 i 10 § 1 Kpa.

W uzasadnieniu skargi M. M. zarzuca, że organ wydając decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kpa nie wskazał na okoliczności potwierdzających, że dokumenty, na których podstawie należący do niego pojazd został zarejestrowany, okazały się fałszywe. Z tego powodu skarżący nie wie, które dokumenty są rzekomo sfałszowane i czy mają istotne znaczenie dla sprawy.

Skarżący kwestionuje również decyzję Starosty ze względu na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, do czego obliguje ten organ art. 107 § 1 Kpa.

W ocenie M. M., skoro przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym wymagają wniosku do zarejestrowania pojazdu, to wyrejestrowanie winno następować również na wniosek właściciela.

Skarżący podnosi nadto, że zgodnie z art. 155 Kpa, ostateczna decyzja administracyjna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą uchylona lub zmieniona, jeżeli uchyleniu nie sprzeciwia się interes społeczny lub słuszny interes strony. Tymczasem organ nie dotrzymał warunków określonych w tym przepisie.

M. M. zarzuca również, że po upływie dwóch lat od nabycia pojazdu został pozbawiony możliwości skorzystania z uprawnień przysługujących mu na gruncie prawa cywilnego, albowiem jako kupujący dochował należytej staranności nabywając pojazd.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o uwzględnienie skargi.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że decyzja Starosty z dnia [...]r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, albowiem pomimo uchylenia decyzji dotychczasowej organ ten nie rozstrzygnął co do istoty sprawy. Błąd ten został dostrzeżony przez organ odwoławczy jednakże z pominięciem skutków procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów w niej podniesionych i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonego aktu lub czynności.

Takie uregulowanie nakazuje Sądowi stosować z urzędu właściwy sposób rozstrzygnięcia (por. W. Siedlecki: glosa do wyroku NSA z dnia 15 września 1982 r. sygn. akt II SA 909/82, PiP 1983, nr 9, s. 150), a żądanie skarżącego powinno być traktowane jedynie jako niewiążący dla Sądu wniosek, projektujący tylko jego orzeczenie.

Na naruszenie prawa w decyzji Starosty z dnia [...]r. zwrócił uwagę organ odwoławczy na etapie wniesienia odpowiedzi na skargę i z tego powodu wniósł o uwzględnienie skargi. Podniósł również, że pomimo dostrzeżenia wady proceduralnej na etapie postępowania odwoławczego, nie podjął czynności procesowych zmierzających do jego wyeliminowania.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że decyzja ta narusza prawo, albowiem obarczona jest – jak słusznie zauważył organ odwoławczy- wadą proceduralną.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną kończy się wydaniem decyzji.

Zgodnie z art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Art. 151 § 1 pkt 2 Kpa stanowi o obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej. Rozstrzygnięcie to może być samoistnym rozstrzygnięciem merytorycznym jak i niemerytorycznym (umorzenie postępowania).

Starosta decyzją z dnia [...]r. wydaną w wyniku wznowienia postępowania uchylił swoją decyzję z dnia [...]r. o rejestracji samochodu należącego do skarżącego oraz unieważnił wydany dowód rejestracyjny, kartę pojazdu i wydane tablice rejestracyjne. Wbrew dyspozycji art. 151 § 1 pkt 2 Kpa organ ten nie wydał nowej decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy, czyli nie rozpatrzył wniosku M. M. w przedmiocie rejestracji pojazdu.

Rozstrzygnięcie to winno uwzględniać stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania decyzję Starosty z dnia [...]r. w przedmiocie uchylenia decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela F. J.

Racje przyznać należy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że wada proceduralna decyzji organu I instancji powinna zostać wyeliminowana na etapie postępowania odwoławczego, albowiem samo dostrzeżenie naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 Kpa nie sanuje tej sytuacji procesowej.

Dodać również należy, że organy orzekające ponownie w sprawie w postępowaniu administracyjnym jako podstawę wznowienia postępowania winny zastosować- na co słusznie w swojej decyzji zwróciło uwagę Kolegium- art. 145 § 1 pkt 8 Kpa.

Powyższe wynika jednoznacznie ze stanu faktycznego sprawy oraz z decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...]r. uchylającej decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na poprzedniego właściciela, co skutecznie podważa możliwość rejestracji samochodu przez skarżącego na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku zgody M. M. na wyrejestrowanie pojazdu, który stanowi jego własność stwierdzić należy, że wzruszenie ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu nastąpiło w trybie nadzwyczajnym, tj. w oparciu o przepisy regulujące wznowienie postępowania administracyjnego. Podana przez organy orzekające w sprawie podstawa wznowienia nie uzależnia prowadzenia postępowania od wniosku czy zgody strony, Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu.

Sąd stwierdza nadto, że podnoszone przez skarżącego zarzuty o charakterze cywilnoprawnym wykraczają poza kognicję tego Sądu i z tego powodu nie były przedmiotem rozpatrzenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.