Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 164/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, Sędziowie WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), WSA /del./ Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska, po rozpoznaniu w dniu 07 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie służby celnej - zwolnienie ze służby o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /Dz.U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm./, Dyrektor Izby Celnej w C. zwolnił A.G., [...], ze służby stałej w Izbie Celnej w K. z dniem [...]r.

Decyzja powyższa zapadła w związku z otrzymaniem przez Izbę Celną zawiadomienia z dnia [...]r. pochodzącego od Prokuratury Rejonowej w W.Ś. o skierowaniu przeciwko A.G. aktu oskarżenia o czyn z art. [...] k.k.

Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu [...]r. A.G. zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w K. o uchylenie w trybie art. 155 k.p.a. wyżej opisanej decyzji ostatecznej. Wniosek ten został uwzględniony i decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. Nr [...] wydaną w trybie art. 155 k.p.a. uchylona została decyzja z dnia [...]r. o zwolnieniu A.G. ze służby i jednocześnie orzeczono o ciągłości jego stosunku służbowego.

Na uzasadnienie swego stanowiska organ wskazał, iż za takim rozwiązaniem przemawia słuszny interes społeczny.

Również i ta decyzja stała się ostateczna.

W dniu [...]r. wydana została przez Dyrektora Izby Celnej w K. kolejna decyzja Nr [...], którą na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a, art. 81 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 156 poz. 1641 z późn. zm./, organ zwolnił A.G. ze służby stałej w Izbie Celnej w K. z dniem doręczenia decyzji.

W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ powołał się na fakt nadal toczącego się przeciwko A.G. postępowania sądowego wszczętego na skutek wniesienia aktu oskarżenia zarzucającego mu popełnienie [...]. Organ wskazał, iż zapadł co prawda przed Sądem I instancji [...] A.G. od zarzucanych mu czynów, wyrok ten jednak został uchylony przez Sąd Okręgowy w G. a sprawa została przekazana do jej ponownego rozpoznania.

A.G., zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności wydanej w dniu [...]r. decyzji.

Jego zdaniem naruszony został przepis art. 104 § 2 i art. 110 k.p.a. przez wydanie decyzji w sprawie, która została zakończona decyzją ostateczną i którą organ jest związany od chwili jej ogłoszenia lub doręczenia, a nadto naruszenie art. 155 k.p.a. przez dokonanie zmiany wcześniej wydanej decyzji i nieprzytoczenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Uzasadniając swoje stanowisko A.G. podniósł, iż z chwilą przywrócenia go do służby po zwolnieniu go z niej na skutek wniesienia aktu oskarżenia, sprawa została w sposób ostateczny zakończona i organ związany swoją decyzją nie ma możliwości uchylić się od tego związania. Wobec faktu, iż nie wyrażał on zgody na zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia go do służby uznał, iż wydanie decyzji ponownie rozstrzygającej sprawę i zmieniającej zapadłe rozstrzygnięcie stanowiło rażące naruszenie prawa.

Ponad powyższe A.G. wskazał, iż przepis art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej nie mógł mieć do niego zastosowania, gdyż nie obowiązywał w czasie, gdy skierowany przeciwko niemu akt oskarżenia wpłynął do Sądu a w konsekwencji decyzja przywracająca go do służby była poprawna merytorycznie. Z tej przyczyny zmianę stanowiska organu i ponowne zwolnienie go ze służby potraktował jako niezrozumiałe i rażąco naruszające prawo.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w K., działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 25 ust. 1 pkt 8a i art. 81 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /Dz.U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm./ decyzją wydaną z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r.

Z motywów rozstrzygnięcia wynikało, iż organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów strony.

Przede wszystkim złożony przez A.G. wniosek zawierający żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r. wobec braku cech ostateczności tej decyzji, potraktowany został jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Następnie, ustosunkowując się kolejno do zarzutów w nim zawartych, organ powołując się na treść art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /Dz.U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm./ wskazał, iż norma ta obliguje do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w wypadku wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o [...]. Przesłanka ta zdaniem organu występuje nadal, gdyż sprawa karna będzie ponownie rozpoznawana przez Sąd I instancji. Na poparcie swego stanowiska organ przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego uznający, iż treść przytoczonej normy prawnej nie narusza Konstytucji RP.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził nadto, iż decyzja, jaka zapadła w trybie art. 155 k.p.a. o przywróceniu A.G. do służby wydana została w chwili, gdy organ nie posiadał informacji o treści wyroku Sądu Okręgowego w G. uchylającego do ponownego rozpoznania sprawę zakończoną wyrokiem Sądu I instancji. Ponowne jego zwolnienie ze służby nastąpiło natomiast w oparciu o nowe ustalenia poczynione w okresie późniejszym a to w oparciu o przekazany do Izby Celnej wyrok Sądu Okręgowego w G.

Zdaniem organu nie został również naruszony przepis art. 104 § 2 k.p.a. jak i art. 110 czy 107 § 3 k.p.a., gdyż decyzja z dnia [...]r. została prawidłowo sporządzona i skutecznie doręczona.

Na powyższą decyzję, nie godząc się ze stanowiskiem organu administracji, A.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której wskazał, iż wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy rażąco narusza prawo, bowiem dotyczyło sprawy już zakończonej decyzją ostateczną, która nie została zmieniona ani w trybie art. 155 k.p.a. ani w trybie art. 145 kpa. Na skutek tego skarżący znajdujący się w identycznej sytuacji prawnej i faktycznej został potraktowany w sposób odmienny w dwóch rozstrzygnięciach organów administracyjnych zapadłych w jego sprawie. Narusza to jego zdaniem konstytucyjną zasadę równości opisaną w treści art. 32 Konstytucji RP.

Nadto zastosowanie wobec niego art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej /Dz.U. Nr 72 poz. 802 z późn. zm./ narusza zasadę nie działania prawa wstecz, a przywołany w zaskarżonej decyzji wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości zastosowania wobec niego normy nie obowiązującej w czasie, gdy akt oskarżenia wpływał do Sądu, gdyż, jak stwierdził skarżący, Trybunał Konstytucyjny nie zajmował się kwestią działania prawa wstecz.

Według skarżącego niezrozumiałym było przywrócenie go do służby decyzją z dnia [...]r. mimo, iż obowiązywały w tym czasie te same przepisy prawa, co w chwili wydawania zaskarżonej decyzji rozstrzygającej jego sprawę całkowicie odmiennie. Dlatego też domniemywał, iż pierwotne zwolnienie go ze służby nie miało podstawy w obowiązujących przepisach i organ dokonał zmiany swego stanowiska w trybie art. 155 k.p.a. przywracając go do służby. Nie był on bowiem [...] za [...], a tylko ta przesłanka pozwalałaby zwolnić go ze służby. Taki pogląd, zdaniem skarżącego, potwierdza treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy kodeks celny oraz o zmianie ustawy o służbie celnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. postulował jej oddalenie. Podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodatkowo wyjaśnił, iż podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a całokształt postępowania wskazuje, że było ono prowadzone na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Rozstrzygnięcie w sprawie nastąpiło w zgodności z przepisami procedury administracyjnej i nie naruszono zasad określonych w dyspozycjach art. 6 i 7 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Jak stanowi art. 2 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwanej dalej P.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola ta zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, w świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a., iż sądy te badają czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Przy czym, jak głosi art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności, nawiązując powtórnie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd zauważa, iż będąc związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę inną w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym rozstrzygnięciem. Z tych też względów nie może oceniać legalności decyzji ostatecznej wydanej w trybie art. 155 k.p.a. w przedmiocie przywrócenia skarżącego do służby, gdyż skarga skierowana została przeciwko decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby i granice tej właśnie sprawy wyznaczają zakres sądowej kontroli.

Odnosząc się po tym wyjaśnieniu do zarzutów zawartych w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż w istocie można określić je jako polemikę ze stanowiskiem organów w zakresie dwóch kwestii. Po pierwsze bowiem skarżący uważa, iż zastosowanie wobec niego przepisu nie obowiązującego w czasie, gdy skierowany przeciwko niemu akt oskarżenia wpłynął do Sądu stanowi naruszenie zasady lex retro non agit.

Po drugie uważa on, iż decyzja o zwolnieniu go ze służby narusza zasadę rex iudicata, bowiem sprawa ta została już raz rozstrzygnięta i zakończona przywróceniem go do służby decyzją ostateczną.

Odnosząc się do pierwszej z wskazanych spornych kwestii, trzeba zauważać, iż tak jak w doktrynie tak i w judykaturze wypracowano model rozwiązywania problemów intertemporalnych, jakiemu powinien odpowiadać wewnętrznie spójny system prawa. Rozwinięta przez Trybunał Konstytucyjny linia orzecznicza jest jednolita i zawiera czytelne rozwiązanie zagadnień związanych ze stosowaniem nowego prawa do zdarzeń sprzed jego wejścia w życie. Tak też Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż reguła nie działania prawa wstecz stanowi istotny składnik zasady zaufania obywateli do państwa, a jej treścią jest zakaz nadawania mocy wstecznej zwłaszcza przepisom normującym prawa i obowiązki obywateli, jeżeli prowadzi to do pogorszenia ich sytuacji w stosunku do stanu poprzedniego /por. wyrok TK z 29 stycznia 1992 r. K. 15/01, OTK 1992, cz. I, poz. 8/. Zasada nie działania prawa wstecz, jak przypomniał Trybunał Konstytucyjny w wyroku

z 31 marca 1998 r. K. 24/97 /OTK 1998, poz. 6/ polega na tym, aby nie stanowić prawa, które nakazywałoby stosowanie nowo ustanowionych norm do sytuacji powstałych przed wejściem tych norm w życie.

Natomiast zasada bezpośredniego działania nowego prawa, polegająca na tym, iż od dnia wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń czy też stanów rzeczy danego rodzaju – zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale trwają w czasie dokonywania zmian prawa – jest rozwiązaniem bardzo prostym, a jego zaletą jest to, iż od wejścia w życie owego prawa wszyscy uwikłani w sytuacje prawne i stosunki prawne danego rodzaju mają być traktowani jednakowo, według takich samych norm. Stanowisko takie znalazło wyraz m.in. w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 2 marca 1993 r. K. 9/92 /OTK 1993, cz. I, poz. 6/ oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 20 października 1997 r. FPK 11/97 /publ. w ONSA 1/1998, poz. 10/.

Bez wątpienia zdarzenie jakim było wniesienie przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia miało miejsce przed wejściem w życie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. Wywołany jednak tym zdarzeniem stan rzeczy trwał nadal, już w czasie obowiązywania znowelizowanego art. 25 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Zastosowanie zatem nowej regulacji prawnej nie łączyło się z przekroczeniem zakazu retroakcji sensu stricte. Należy tez zwrócić uwagę, iż zastosowanie w stosunku do skarżącego znowelizowanego art. 25 ustawy o Służbie Celnej nie pozbawiało A.G. praw nabytych, ani też nie godziło w bezpieczeństwo prawne zakłócając zasadę praworządności i zaufania obywateli do państwa. Wręcz przeciwnie, trudne do pogodzenia z zasadą równego traktowania obywateli wynikającą z treści art. 32 Konstytucji RP, byłoby uznanie, iż funkcjonariusze służb celnych, co do których wniesiony został akt oskarżenia o [...] przed dniem 10 sierpnia 2003 r., a sprawa karna nie została do tego dnia zakończona mogą być traktowani w sposób łagodniejszy niż funkcjonariusze, którzy zostali oskarżeni po wskazanym dniu.

Trzeba także zauważyć, iż ustawa nowelizacyjna zawiera intertemporalną regulację zabezpieczającą "interes w toku" służącą respektowaniu zasady zaufania.

Jak stanowi bowiem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks Celny oraz ustawy o Służbie Celnej /Dz.U. Nr 120 poz. 1122/, postępowania wszczęte i nie zakończone ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z zastrzeżeniem dotyczącym postępowań dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zwrotów lub umorzeń określonych przepisami działu V tytułu VII ustawy zmienianej w art. 1 oraz wyznaczenia lub uznania miejsca, w którym mogą być dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego.

Istotnym dla oceny słuszności stanowiska skarżącego byłoby przeto ustalenie daty wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją.

Za datę tę zdaniem Sądu należy przyjąć dzień [...]r., bowiem jak wynika z akt sprawy, w dniu tym wydana została decyzja orzekająca w sprawie o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia

24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.

Art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej wszedł w życie w dniu 11 sierpnia 2003 r.

Jak z powyższego wynika, postępowanie w sprawie o zwolnienie skarżącego ze służby toczyło się już w chwili obowiązywania tej normy prawnej, co w konsekwencji nie odpowiada dyspozycji art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Kodeks Celny oraz ustawy o Służbie Celnej.

Ponad powyższe należy zauważyć, iż z brzmienia wskazanej regulacji prawnej, a także z jej celu nie wynika, by wolą ustawodawcy było ograniczenie zastosowania przepisu art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej tylko wobec tych osób, przeciwko którym wniesiony został akt oskarżenia po dacie wejścia w życie ustawy. Podobne stanowisko, odnośnie co prawda innej przesłanki występującej w treści art. 25 ust. 1, a to skazania prawomocnym wyrokiem sądu za [...] zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2002 r. sygn. II SA 4012/01 publ. LEX nr 83724 stwierdzając, iż czas, w jakim doszło do skazania, nie ma żadnego znaczenia przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy, a przepisy ustawy nie wiążą możliwości zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 3 tego aktu prawnego z datą powzięcia przez organ administracji informacji o skazaniu.

Pogląd ten uzasadniają w szczególności wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych służby celnej, które muszą być tak wysokie, by umacniały podstawy ich autorytetu. W tym miejscu podążając za stanowiskiem doktryny /por. M.Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki wyd. Lexis Nexis 2002 r./ należałoby, mimo ustalenia jednoznaczności językowej przepisu, poddać go również interpretacji celowościowej i funkcjonalnej. Koncepcja taka, modyfikująca zasadę clara non sunt interpretanda w zasadę interpretatio cessat in claris sugeruje konieczność sprawdzenia, czy uzyskana jednoznaczność przepisu nie prowadzi do sprzeczności w systemie prawa lub czy nie burzy powszechnie akceptowanych społecznie wartości /por. M.Zieliński Wykładnia prawa/.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poprzestał wyłącznie na wykładni językowej przepisu art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej uznając za konieczne sięgnięcie do dalszych metod interpretacyjnych.

Przy interpretowaniu treści normy prawnej szczególną rolę odgrywa ustalenie celu normy, to znaczy rezultatu, jaki w sferze stosunków społecznych zamierzono osiągnąć za pomocą danej normy. Rezultat ten wydaje się oczywisty biorąc zwłaszcza pod uwagę stanowisko Trybunału Konstytucyjnego.

Wyrokiem sygn. SK 19/03 z dnia 21 grudnia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny wskazał na stojące przed Służbą Celną zadania wymagające od osób pełniących tę służbę posiadania cech dających gwarancję należytego wykonywania zadań w zakresie polityki państwa a w wyroku sygn. K 1/04 OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 9, Trybunał stwierdził, że zadania Służby Celnej mają wymiar wieloaspektowy. Stanowią one realizację celów przypisywanych tradycyjnie z jednej strony – służbom pionu śledczego, z drugiej zaś – skarbowego. Należy zwrócić uwagę na doniosłość prawidłowego wykonywania zadań Służby Celnej dla budżetu państwa, a "troska o dobro służby publicznej, w tym Służby Celnej, usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować je będzie duży stopień represyjności" vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego 19 października 2004 r. sygn. K 1/04 OTK-A 2004/9/93.

Reasumując, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego fakt wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi celnemu aktu oskarżenia o [...], jest zdarzeniem, które w świetle wymagań postawionych przez ustawodawcę osobom, które chcą pełnić służbę celną, w szczególności w świetle art. 2 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym funkcjonariusz celny musi posiadać nieposzlakowaną opinię, pociąga za sobą obowiązek zwolnienia go ze służby. W pojęciu natomiast "wniesienie aktu oskarżenia" mieszczą się również zdarzenia, które miały miejsce przed dniem wejścia w życie pkt 8a art. 25 ust. 1 wskazanej ustawy, jeżeli do dnia jej wejścia w życie sprawa karna tocząca się na skutek wniesienia aktu oskarżenia nie została prawomocnie zakończona.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego co do naruszenia przez organ zasady res iudicata zwrócić trzeba uwagę, iż zarzut taki mógłby zostać uznany za zasadny wyłącznie wtedy, gdyby zachodziła sytuacja wydania nowej decyzji w sprawie, bez wzruszenia poprzedniej decyzji ostatecznej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sytuacja taka w sprawie nie miała miejsca.

Decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. wydaną w trybie art. 155 k.p.a., abstrahując od słuszności takiego rozstrzygnięcia, którego ocena pozostaje poza kontrolą Sądu w niniejszym postępowaniu, wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję Dyrektora Izby Celnej w C. o zwolnieniu skarżącego ze służby.

W chwili zatem wydawania decyzji z dnia [...]r o zwolnieniu skarżącego ze służby nie istniała inna decyzja ostateczna w sprawie.

Analizując pozostałe, przedstawione w skardze zarzuty, a to zarzut uchybienia treści art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał ich również za zasadne.

Co prawda można zgodzić się ze skarżącym, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi zawarte w treści art. 107 § 3 k.p.a. jednakże nie można zarzutu takiego postawić już wobec zaskarżonej decyzji, w konsekwencji zauważone uchybienie proceduralne pozostało bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Tym samym Sąd nie mógł uznać stanowiska skarżącego za uzasadniającego wzruszenie zaskarżonej przez niego decyzji. Nie znalazł również, badając sprawę, ex officio przyczyn do jej uchylenia.

Z tych względów, w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

SJ/