Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1377/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder /spr./ Protokolant st. sekr.sąd. Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. u c h y l a zaskarżoną decyzję II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2000 r. Nr 87, poz. 960) odmówił wymeldowania E. H. wraz z córkami A. i M. H. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 powołanej ustawy oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. - sygn. akt K 20/01, należało wyjaśnić, czy E. H. wraz z córkami dobrowolnie opuściła miejsce stałego pobytu w [...] przy ul. [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że powodem opuszczenia lokalu przez E. H. i jej córki były awantury i przemoc ze strony męża - L. H. oraz związane z tym interwencje Policji. Organ podał również, że przemoc w rodzinie stała się powodem założenia niebieskiej karty oraz to, że pomiędzy małżonkami H. toczy się sprawa o rozwód.

W tej sytuacji, wobec nie spełnienia przesłanki dobrowolnego opuszczenia mieszkania, Prezydent Miasta nie uwzględnił wniosku L. H. o wymeldowanie z lokalu przy ul. [...] w [...] jego żony i córek.

W odwołaniu od decyzji L. H. podniósł, że E., A. i M. H. od [...] r. nie przebywają w lokalu przy ul. [...] w [...], zamieszkują natomiast przy ul. [...] w [...].

Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uchylił w całości decyzję organu I instancji i wymeldował E. H. wraz z córkami A. i M. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...].

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ I instancji prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postępowanie w sprawie, jednakże rozstrzygnięcie w świetle zebranych dowodów nie jest zgodne z obowiązującą ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2002 r.

Organ II instancji przyznał, że E. H. opuściła miejsce stałego pobytu ze względu na awantury i przemoc ze strony męża, czego dowodem jest wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...], uznający L. H. winnego stosowania przemocy w rodzinie.

Skoro -zdaniem tego organu- obowiązkiem organów ewidencji ludności jest porządkowanie i aktualizowanie tej ewidencji, a E. H. wraz z córkami opuściła lokal przy ul. [...] w [...], to wymeldowanie w tej sytuacji zapobiega utrzymywaniu fikcyjnej rejestracji meldunkowej.

Organ odwoławczy przyznał wprawdzie , że E. H. zeznała w toku postępowania administracyjnego, iż nie opuściła dobrowolnie mieszkania przy ul. [...] w [...], to jednak nie podjęła żadnych działań zmierzających do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu oraz nie przedłożyła prawomocnego wyroku przywracającego posiadanie tego lokalu. W ocenie organu sytuację taką uznać należy za dobrowolne opuszczenie mieszkania.

E. H. wniosła skargę na decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie.

Skarżąca wniosła o wydanie wyroku unieważniającego decyzje organu II instancji w przedmiocie wymeldowania jej wraz z córkami z lokalu przy ul. [...] w [...].

Według skarżącej, przyjęta przez organ II instancji argumentacja jest absurdalna albowiem sankcjonuje sytuację, w której uzależnia się utrzymanie posiadania mieszkania w zamian za znoszenie przemocy ze strony męża i długotrwałe procesy sądowe o przywrócenie utraconego posiadania . E. H. zarzuca, że opuściła lokal w obawie o bezpieczeństwo dzieci i własne.

Skarżąca podaje również, że u matki w [...] zameldowała się na pobyt czasowy na żądanie Sądu Okręgowego, który domagał się podania miejsca zamieszkania skarżącej. W [...] zamieszkała u znajomych, albowiem nie była w stanie finansować swoich dojazdów do pracy w [...] oraz dojazdów dzieci do szkół.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa obowiązującymi w dniu jej wydania stwierdził, że skarga E. H. jest zasadna.

Materialnoprawną podstawą wymeldowania osoby, która bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Organy obu instancji zgodnie przyznały, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, iż skarżąca nie opuściła wraz z córkami lokalu przy ul. [...] w [...] dobrowolnie, lecz z obawy o bezpieczeństwo własne i swoich dzieci.

Organ I instancji brak dobrowolności w opuszczeniu miejsca pobytu potraktował jako argument przemawiający za odmową wymeldowania skarżącej i jej dzieci z pobytu stałego.

Wojewoda uznał tymczasem , że jakkolwiek opuszczenie lokalu przez skarżącą nie było dobrowolne, to jednak istota sprawy sprowadza się do egzekwowania rzeczywistej funkcji organów administracji publicznej w procesie ewidencji ludności, a co za tym idzie unikanie fikcyjnej rejestracji meldunkowej.

W ocenie Sądu, nie sposób podważyć wyrażony w decyzji Wojewody ogólny pogląd odnoszący się stosowania przez organy administracji publicznej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, to jednak ocena prawna dokonana przez ten organ w tej sprawie, w odniesieniu do sytuacji skarżącej nie jest prawidłowa.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który skład orzekający w sprawie w pełni podziela, iż opuszczenie bez wymeldowania miejsca pobytu stałego winno być rozumiane w świetle art. 15 ust. 2 jako dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyrażać będzie taką wolę danej osoby.

Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów, zamiar, który da się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności

( por. wyrok NSA z dnia 19.02.2002 V SA 1917/01- nie publ).

E. H. w toku postępowania administracyjnego przed organami obu instancji, jak i w skardze do Sądu wielokrotnie podnosiła, że nie było jej zamiarem ani stałe, ani czasowe opuszczenie wraz z dziećmi lokalu przy ul. [...] w [...]. Rezygnacja z przebywania w tym lokalu podyktowana była względami bezpieczeństwa, konfliktami na tle rodzinnym, w których skarżąca występowała jako osoba pokrzywdzona.

Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia i jako udowodniona w postępowaniu administracyjnym winna kształtować treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych kilkakrotnie wyrażany był pogląd, zgodnie z którym osoba pozbawiona swobodnego korzystania z lokalu winna podejmować kroki niezbędne do przywrócenia naruszonego posiadania jako przeszkody w dysponowaniu lokalem i wynikającymi z tego skutkami w sferze meldunkowej. Stany prawne na tle których poglądy takie były wyrażane nie mogą być jednak dowolnie przywoływane przez organy stosujące prawo i traktowane jako obowiązująca reguła.

Uprawnienia sądu administracyjnego ograniczone są do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z tego punktu widzenia badane rozstrzygnięcie Wojewody oparte zostało na niewłaściwej ocenie stwierdzonych faktów, a także wadliwej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych .

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

W kwestii wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy.