Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2786/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 61a § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku T. D. z dnia 19 lipca 2016 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T. D., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], nakazującą T. D. rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowiącą część o wymiarach w planie 2,82 m x 6,60 m położoną na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] gm. [...].

Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt: II SA/Po 586/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. D. na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r.

T. D. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2015 r.

Organ zaznaczył, że stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania, organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok Sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Dodał, że jakkolwiek na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), art. 157 § 3 k.p.a. został uchylony, to jednakże jego rolę w obecnie obowiązującym stanie prawnym pełni art. 61a § 1 k.p.a., na podstawie którego organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie jego wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z sytuacją unormowaną w art. 61a § 1 k.p.a. mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2015 r. zachodzi przeszkoda przedmiotowa do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Podkreślił przy tym, że jeśli przyczyny nieważności nie występowały w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zatem po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną, niedopuszczalne jest prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, organ nadzoru uznał, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na zasadność przedmiotowego rozstrzygnięcia organu nadzorczego.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła T. D.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], na podstawie 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie, ponawiając argumentację w nim przedstawioną.

Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. D., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- art. 61a § 1 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie w sprawie i uznanie, że z powodu istnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt II SA/Po 586/15, zachodzi przeszkoda przedmiotowa do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, choć poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdowały się przesłanki wskazane we wniosku z dnia 19 lipca 2016 r. o stwierdzenie nieważności, a także pomimo tego, że sąd w sprawie skarżącej nie sporządzał uzasadnienia wyroku z którego wynikałoby, że przesłanki nieważności w ogóle rozważył,

- art. 7 k.p.a., przez brak zastosowania w sprawie i oparcie się jedynie na tezie z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, bez głębszej analizy uzasadnienia tej uchwały i bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istniejącego w sprawie skarżącej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ nadzoru błędnie zastosował art. 61a § 1 k.p.a., albowiem nie zachodzi przeszkoda przedmiotowa do rozpoznania niniejszego wniosku, gdyż sąd administracyjny prawomocnie oddalający skargę nie rozważał okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłanek kwalifikujących do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k p a.). Dopuszczalne było zatem rozstrzygnięcie przez organ II instancji w zakresie wskazanym we wniosku skarżącej z dnia 19 lipca 2016 r. z uwagi na to, iż okoliczności wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności nie były objęte zakresem orzekania sądu administracyjnego. Organ II instancji zastosował bardzo duże uproszczenie powołując się jedynie na tezę z uchwały NSA z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, zapominając o uzasadnieniu ww. uchwały. Prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie zawsze jest przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracyjnego oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 p.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesiona skargę lub oddalając ją. Oceny te są zawsze rezultatem konstruowania tzw. zwrotów stosunkowych o zgodności/niezgodności z normą prawną zaskarżanych aktów lub czynności organów administracji publicznej (tak uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09). A zgodnie art. 171 p.p.s.a. prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej "tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia".

W ocenie skarżącej, wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rodziło po stronie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego konieczność wstępnego zbadania czy nie zachodziła przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uproszczając procedurę badania przeszkód do rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji, stwierdził jedynie: "Jeżeli zatem WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 23.10.2015 r. oddalił skargę Pani T. D. na decyzję WINB z dnia [...].05.2015 r., to powyższe oznacza, że ocenił, że decyzja ta jest zgodna z prawem". Dokonanie tego rodzaju ustalenia wymagałby zapoznania się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić czy składniki oceny prawnej sądu posiadającej przymiot powagi rzeczy osądzonej czynią żądanie niedopuszczalnym. W sprawie sądowodowoadministracyjnej nie sporządzono uzasadnienia. Żadna ze stron postępowania o to nie wnioskowała. Z sentencji wyroku nie wynika aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oceniał zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Trudno w tej sytuacji przychylić się do stanowiska organu II instancji, który również powołuje się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ ustalił istnienie przeszkody przedmiotowej. Nie wiadomo co legło u podstaw rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ani jakie przesłanki sąd rozważał.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie tego postępowania wymaga uprzedniej kontroli organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność – art. 61a § 1 k.p.a.

Na podstawie tego przepisu organ orzeka co do niedopuszczalności wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych.

W niniejszej sprawie T. D., wskazując na podstawę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., domaga się stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], nakazującą ww. rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowiącą część o wymiarach w planie 2,82 m x 6,60 m położoną na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] gm. [...]. Kluczowe dla oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego było ustalenie, że ww. decyzja z dnia [...] maja 2015 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 października 2015 r., w sprawie o sygn. II SA/Po 586/15 oddalił skargę T. D. na tę decyzję.

W tym miejscu wskazać należy, że zagadnienia tego dotyczy powołana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i skarżącą uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09.

W uchwale przyjęto, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez organ poprzez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) – [aktualnie postanowieniem zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a.] - wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym.

W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a.

W motywach tejże uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem była już pozytywnie zweryfikowana przez sąd administracyjny, podlega tylko takim ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd kontroli, z drugiej fakt korzystania przez kształtujące je wyroki z przymiotu powagi rzeczy osądzonej.

W uchwale wskazano, że związanie organu oceną prawną odnosi się do uzasadnienia zapadłego wyroku, gdyż w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Treść uzasadnienia pozwala na ustalenie, co sąd wziął pod uwagę uwzględniając lub oddalając skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, iż utrzymanie w mocy decyzji na skutek oddalenia wniesionej skargi przez sąd zamyka organom - w postępowaniu nieważnościowym - możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej. Następuje to jednak tylko "w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego".

W związku z tym w uchwale podkreślono niezbędność ustalenia, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd również okoliczności wskazanych w żądaniu stwierdzenia nieważności. Jeśli tak, to wyrok zamknie organowi drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej.

W uchwale wskazano na możliwość wystąpienia sytuacji, w której strona wnosząca o stwierdzenie nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. W przedstawionych okolicznościach obiektywny brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach spowoduje, że poza zakresem jego kontroli - objętej powagą rzeczy osądzonej - znajdzie się to, na co powoła się wnioskodawca. Tylko w takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie stanowiłby przeszkody dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu żądania.

W ocenie Sądu, we wniosku o stwierdzenie nieważności datowanym na dzień 19 lipca 2016 r. nie podniesiono żadnych zarzutów dotyczących kwalifikowanej wadliwości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., które nie byłyby objęte orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2015 r. Skarżąca w ww. wniosku wskazała, że w jej ocenie, sąd administracyjny nie wiedział, że zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej część budynku pobudowana została jako integralna część bryły budynku wzniesionego legalnie, o czym świadczy przeznaczenie dobudowanej części (pomieszczenia łazienki z toaletą, wiatrołap służą moim potrzebom mieszkaniowym oraz mojej rodziny), a także, że nie istnieje żadna bariera oddzielająca dobudowane pomieszczenia od przestrzeni mieszkaniowej budynku pierwotnego. Dokonanie rozbiórki elementu o takiej charakterystyce wiązałoby się, z ingerencją w substancję budynku zrealizowanego legalnie w stopniu istotnym. To z kolei w oczywisty sposób świadczyłoby o spowodowaniu istotnego uszczerbku dla budynku pierwotnego - pobudowanego na podstawie pozwolenia na budowę. W ocenie strony powyższe świadczy o niewykonalności decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a ponadto o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), albowiem art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane został zastosowany w sytuacji, w której nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanej części obiektu budowlanego może doprowadzić do istotnej ingerencji w tą części obiektu budowlanego, która została postawiona legalnie.

Stwierdzić zatem należy, iż zarzuty skarżącej odnoszą się jedynie do kwestii niewykonalności decyzji nakazującej rozbiórkę ze względów technicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. obejmuje zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna pojawia się wtedy, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. O niewykonalności w tym znaczeniu można mówić również wtedy, gdy wykonanie decyzji wiązałoby się z dokonaniem np. czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Działanie powodujące szkodę może być zawinione, jak też wynikać z odpowiedzialności za działania innych osób, za skutek działalności z użyciem rzeczy lub sił przyrody (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 760/08, Lex 477241). Natomiast nie stanowią powodu niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 590/07, Lex 484998).

Choć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2015 r. nie posiada uzasadnienia - to niewątpliwie oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd także możliwość wykonalności decyzji. Zresztą nawet gdyby sąd nie rozważał powyższej kwestii, to z uwagi na argumentację skarżącej zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która sprowadza się jedynie do tego zagadnienia oraz przedstawione wyżej stanowisko, zgodnie z którym, trudności techniczne nie stanowią o niewykonalności decyzji, to brak byłoby podstaw do wyeliminowania decyzji o nakazie rozbiórki, z tej właśnie przyczyny.

Co do zasady, Sąd zgadza się z poglądem prezentowanym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, że związanie organu oceną prawną odnosi się do uzasadnienia zapadłego wyroku, gdyż w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Jednakże w tym konkretnym przypadku, z uwagi na argumentację podniesioną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, niezasadne byłoby wszczynanie i prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż, jeszcze raz należy podkreślić, niewykonalność decyzji ze względów technicznych, nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Jedynym więc słusznym rozstrzygnięciem była odmowa wszczęcia postępowania nadzwyczajnego.

Na marginesie zauważyć można pewną niefrasobliwość w działaniach skarżącej, albowiem nie wystąpiła on z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia ani wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II SA/Po 689/14 (w przedmiocie opłaty legalizacyjnej), ani z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt II SA/Po 586/15 (w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.