Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 319/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia i dopuszczenia do publicznej obrony rozprawy doktorskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017 r., poz. 1789) zwana dalej "ustawą o stopniach naukowych", utrzymano w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] w W. (dalej jako "Rada") z [...] marca 2018 r., zwaną dalej "Uchwałą", o odmowie przyjęcia i dopuszczenia publicznej obrony rozprawy doktorskiej w dziedzinie [...] przez mgr L. P., zwanego dalej "Doktorantem".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- przewód doktorski wszczęto [...] września 2013 r. na Wydziale [...] Akademii [...] w W.; przeniesiono go następnie na Wydział [...]; na posiedzeniu rady tego wydziału – [...] czerwca 2017 r. - podjęto negatywną uchwałę w zakresie przyjęcia i dopuszczenia do publicznej obrony pracy doktorskiej; wobec uwzględnienia odwołania Doktoranta została ona uchylona; sprawę przekazano do ponownego rozpoznania innej jednostce organizacyjnej – Radzie,

- Sekcja [...] Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów Naukowych, zwanej dalej "Centralna Komisją", na posiedzeniu [...] października 2018 r., po zapoznaniu się z odwołaniem, po wysłuchaniu opinii 2 recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu wypowiedziała się przeciwko wnioskowi o uchylenie Uchwały - wynik głosowania: za uchyleniem - 0 głosów, przeciw - 16 głosów, wstrzymujących - 0 głosów,

- [...] października 2018 r., Prezydium Centralnej Komisji - po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, ze stanowiskiem Sekcji i po dyskusji - postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy Uchwałę - wynik głosowania: za uchyleniem - 0 głosów, przeciw - 9 głosów, wstrzymujących – 0 głosów,

- Doktorant przedstawił pracę złożoną z pisemnej rozprawy pt. "[...]" oraz wystawy [...] w zaaranżowanej przestrzeni pt. "[...]",

- po przeprowadzeniu analizy przebiegu przewodu doktorskiego oraz treści wniesionego odwołania, Prezydium Centralnej Komisji uznało odwołanie za niezasadne; Rada przeprowadziła postępowanie prawidłowo,

- dysertację doktorską oparto na wielu cytatach, zaczerpniętych z takich wybitnych teoretyków [...] jak: W. T., J. L., K. W., H. G.; jednakże teoretyczna praca pisemna, towarzysząca postępowaniu o nadanie stopnia doktora - a więc pierwszego stopnia samodzielności [...] - powinna zawierać więcej własnych przemyśleń i tez; powinna być nawet tylko własnym wywodem [...]; przedstawiona przypomina bardziej pracę licencjacką, magisterską; są one zazwyczaj oparte na zapożyczeniach i obarczone myśleniem historycznym,

- zestaw prac w części praktycznej to dwa odrębne cykle; zarówno techniką, jak i tematem różnią się od siebie w zasadniczy sposób; [...]; nie ma między nimi żadnego związku formalnego, czy ideowego; istotna jest czystość całości przekazywanej idei, tak aby można było zrozumieć intencje, a co za tym idzie poznać myślenie danego doktoranta; to jedna z najważniejszych cech samodzielności - w przewodzie doktorskim wręcz obligatoryjna do uwidocznienia; [...] i [...] nie wnoszą nic nowego, przełomowego czy oryginalnego; umieszczane obce struktury w obrazach działają wręcz destrukcyjnie i obco; poziom [...] to ćwiczenia etapowe z pracowni [...] lub pracowni technik łączonych,

- wartość [...] doktoratu jest bardzo słaba; postawa twórcza Doktoranta jest mało czytelna; choć świadczy o gotowości do ryzyka - do eksperymentu, to jednak jego efekt nie przekonuje jakością przekazu [...]; Doktorant zatraca czytelność rzeczywistego obrazu, [...]

- w postępowaniu dochowano wymagań, wynikających z ustawy o stopniach naukowych; nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie opubl. w Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.",

- pomimo pozytywnych recenzji w przewodzie doktorskim, zaprezentowana rozprawa doktorska nie spełnia wymagań z art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych; nie stanowi ona oryginalnego dokonania [...].

W skardze Doktorant sformułował zarzuty naruszenia przepisów

- prawa materialnego:

- art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych, poprzez brak zachowania rzetelności, bezstronności oraz przejrzystości w zakresie oceny pracy doktorskiej - dokonanie jej dowolnie, wybiórczo i fragmentarycznie, bez wzięcia pod uwagę jakichkolwiek pozytywnych przesłanek, odnoszących się do merytorycznej wartości rozprawy doktorskiej;

- art. 12 ust. 1, w zw. z art. 14 ust. 2, ustawy o stopniach naukowych, poprzez błędną interpretację, jakoby Rada prawidłowo przeprowadziła postępowanie w sprawie odmowy przyjęcia i dopuszczenia do obrony pracy doktorskiej; tymczasem prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winna doprowadzić do wydania odmiennego rozstrzygnięcia;

- art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez ustalenie, jakoby rozprawa doktorska nie spełniała określonych danym przepisem warunków - nie stanowiła oryginalnego dokonania [...] w dyscyplinie [...], w dziedzinie [...]; tymczasem z recenzji prof. G. M., prof. P.J., jak również prof. K. O. jednoznacznie wynika, że dana praca doktorska spełnia wymogi stawiane pracom doktorskim a obydwie jej części stanowią interesujące i oryginalne rozwiązanie [...] problemu - dowodzą m.in. umiejętności samodzielnego i kreatywnego prowadzenia i realizowania pracy [...],

- postępowania:

- art. 11 K.p.a., w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez utrzymanie w mocy Uchwały, gdy nie było możliwości ustalenia rzeczywistych przesłanek, którymi kierowała się Rada, podejmując negatywne orzeczenie; uzasadnienie Uchwały nie zawiera bowiem jakichkolwiek uwag merytorycznych, odnoszących się do zawartości merytorycznej rozprawy doktorskiej; jest wyłącznie przedstawieniem skrótowego przebiegu posiedzenia Rady;

- art. 77 § 1 K.p.a., w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, wobec poprzestania w postępowaniu wyłącznie na wysłuchaniu i przyjęciu za miarodajne źródło dowodowe opinii 2 recenzentów Centralnej Komisji, z pominięciem pozytywnych recenzji, sporządzonych przez trzech wymienionych wcześniej profesorów, które szczegółowo odnosiły się do zawartości merytorycznej rozprawy doktorskiej.

W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty wskazując m.in. na błędny opis prac sporządzonych przez Doktoranta. Centralna Komisja wskazuje, że prace są w formacie [...], zaś w rzeczywistości zostały one sporządzone w różnych formatach (dwie prace są w formacie [...]). Organ posłużył się ogólnikowymi stwierdzeniami, że praca "oparta jest na wielu cytatach zaczerpniętych z (..) wybitnych teoretyków (..)", czy rozprawa "nie stanowi jednolitej całości i nie ma między nimi żadnego związku formalnego czy ideowego". Nie rozwinął jednak szczegółowo tych uwag i ocen. Doktoranta nie poinformowano o sporządzeniu opinii przez recenzentów Centralnej Komisji i nie mógł się wypowiedzieć, co do ich treści.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W dodatkowym piśmie procesowym (k. [...]) – replice na odpowiedź na skargę - Doktorant podniósł:

- ograniczona możliwość merytorycznego badania pracy doktoranta, nie może w sposób kategoryczny i bezwzględny prowadzić do tezy, jakoby zawsze był on skazany na ocenę organu, która w żaden sposób nie może podlegać kontroli; zbędne byłoby wówczas przyznanie mu drogi odwoławczej; jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2007 r. (sygn. akt: I OSK 1187/07 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), aspekt merytoryczny może podlegać kontroli sądowo-administracyjnej w sytuacji istnienia sprzeczności w wydawanym orzeczeniu; sądowej kontroli podlegają też kwestie "czy zachowane były reguły proceduralne, tzn. czy dochowano przepisów dotyczących terminów, quorum i głosowania, czy powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, czy przygotowali oni umotywowane recenzje, a także innych przewidzianych przepisami reguł tego postępowania",

- poszczególne recenzje oraz oceny organów orzekających w niniejszej sprawie są ze sobą sprzeczne; zaskarżona decyzja zapadła w ramach kontroli instancyjnej Uchwały o odmowie przyjęcia i dopuszczenia do publicznej obrony rozprawy doktorskiej; Uchwała ta zaś zapadła po uchyleniu przez Centralną Komisję uprzedniej uchwały w danym przedmiocie i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (orzeczeniem z [...] stycznia 2018 r.); dla pełnego i prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy znaczenie ma zakres oceny wykonanej przez Doktoranta pracy; w zaskarżonej decyzji wskazano bowiem: "Dysertacja doktorska została oparta na wielu cytatach (..) wybitnych teoretyków [...] (..). Jednakże praca pisemna, teoretyczna towarzysząca postępowaniu o nadanie stopnia doktora, a więc tego pierwszego stopnia samodzielności [...], powinna zawierać więcej własnych przemyśleń i tez, a nawet powinna być tylko własnym wywodem [...]"; tymczasem w decyzji z [...] stycznia 2018 r. wskazano odmiennie: "Doktorant podejmuje problematykę destrukcji i stopniowego wchłaniania obiektów [...] (sanatorium w O.) przez przyrodę, jako główny temat działań [...], na wszystkich etapach studiów. Praca doktorska jest [...] odzwierciedleniem autorskich poszukiwań nowych treści, w ciągłej narracji o szczególnym miejscu, które ulega rozkładowi. Praca twórcza Doktoranta jest czytelna i świadczy o gotowości na ryzyko eksperymentu."; ponadto w zaskarżonej decyzji oceniono: "Wartość [...] doktoratu jest bardzo słaba", zaś w decyzji z [...] stycznia 2018 r. podsumowano, że cel pracy doktorskiej - polegający na "połączeniu różnych technik z zakresu [...] dla uzyskania nowej jakości, opracowania nowatorskiej metody, dającej nowoczesne rozwiązania [...]-estetyczne" został osiągnięty,

- zakres rozstrzygnięcia oraz zawarte w orzeczeniu z [...] stycznia 2018 r. ustalenia mają kluczowe znaczenie; winny być wzięte pod uwagę, przy wydaniu zaskarżonej decyzji; nie miało to miejsca.

W trakcie rozprawy (k. [...]) pełnomocnik Doktoranta wskazał, że powodem wniesienia skargi był brak możliwości ustalenia przez jego mandanta, przesłanek wydania decyzji. Stanowisko organu było bowiem zbyt ogólnikowe. Nie doszło też do prawidłowej kontroli Uchwały, zaś organ odwoławczy zastąpił postępowanie pierwszoinstancyjne. Uprzednią decyzją kasatoryjną organ II. instancji stwierdził, że praca doktorska spełnia warunki określone w art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Doktorant z kolei podnosił, że w toku studiów doktoranckich nikt nie wnosił zastrzeżeń do realizowanej przez niego pracy, jest więc zaskoczony zapadłymi w sprawie decyzjami.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienie w sprawie przesłanek dla uchylenia kwestionowanej przez Doktoranta Uchwały.

Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje.

Przedmiotem regulowanego przepisami szczególnymi postępowania, prowadzącego do nadania stopnia doktora, jest m.in. ustalenie, czy przedłużona przez ubiegającego się o stopień rozprawa doktorska spełnia warunki określone art. 13 ust. 1, w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 3, ustawy o stopniach naukowych (wobec terminu wszczęcia danego postępowania, w sprawie znajdą zastosowanie regulacje danego aktu). Wskazany przepis stanowi: "Art. 13. 1. Rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora albo pod opieką promotora i promotora pomocniczego, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub oryginalne rozwiązanie problemu w oparciu o opracowanie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne, lub oryginalne dokonanie [...], oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub [...] oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub [...].". Bezzasadnym byłoby przy tym przyjęcie, że zaprezentowanie w rozprawie jakichkolwiek rozwiązań, które mogą być określone mianem "oryginalne", mogło stanowić o spełnieniu wskazanych danym przepisem kryteriów. Takiej intencji nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy.

Treść danej regulacji nie pozostawia więc wątpliwości, że - w ramach stosownego postępowania - należy ocenić, na gruncie dokonań w określonej dziedzinie wiedzy czy w sztuce, spełnienie warunków, których bardziej ścisłe normatywne określenie nie jest możliwe. Nie ma mianowicie obiektywnych kryteriów, które można by odnieść do zasad powszechnej wiedzy czy przyjmowanych w życiu codziennym standardów i zwyczajów. Oceny muszą być wobec tego dokonywane w ramach wiedzy eksperckiej, przez osoby stykające się - w ramach swej pracy czy działalności - z określonymi standardami, przyjętymi i powszechnymi w środowisku naukowym. Z kolei, gdy – jak w rozpatrywanej sprawie - przedmiotem rozprawy doktorskiej jest prezentacja określonych osiągnięć na gruncie [...], tym bardziej oceny nie mogą być formułowane przy odwołaniu do standardów powszechnych, lecz wedle specyficznych kryteriów, przyjętych w danej dziedzinie.

Wskazane uwarunkowania zakreślają ramy możliwości badania przez sąd administracyjny samej legalności orzeczenia, którego przedmiotem jest ocena, czy są spełnione wymagania art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, gdy wychodzi o dokonania [...] Doktoranta w przedłożonej pracy. Analiza dotyczyć może w takiej sytuacji wyłącznie zagadnienia, czy sformułowane wnioski są zgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, gdy chodzi o stanowisko ekspertów w danej dziedzinie, czy jest ono spójne i logiczne a także kwestia przeprowadzenia stosownej procedury.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne zachowanie wymogów formalnych (składy stosownych gremiów, występowanie quorum, kolejność procedowania). Nieprawidłowości w danym zakresie nie dopatrzył się także z urzędu rozpoznający niniejszą sprawę Sąd.

Spór sprowadza się do kwestii, czy prawidłowa jest sformułowana przez organ odwoławczy ocena. Zaakceptował on - jako zasadne - stanowisko Rady, wyrażone w Uchwale o niedopuszczeniu do obrony rozprawy doktorskiej. Dla Doktoranta stanowisko organu jest natomiast nieprzekonywujące (tak wypowiedź na rozprawie), jako nazbyt lakoniczne, a także odbiegające od ocen, formułowanych również na etapie przewodu doktorskiego, a także przy uprzednim orzekaniu w sprawie przez organ odwoławczy – [...] stycznia 2018 r., gdy wydano decyzję kasatoryjną.

Zarzuty Doktoranta nie są trafne. W sformułowanym w uzasadnieniu zaskarżonego aktu stanowisku organ jednoznacznie i konkretnie wskazał przesłanki, dla których członkowie danego organu kolegialnego uznali, że praca doktorska nie spełnia ustawowych wymagań. Argumentacja organu jest też spójna z zebranym materiałem dowodowym - sporządzonymi na potrzeby tego postępowania opiniami. Ich autorami były dwie osoby o niekwestionowanych w skardze kwalifikacjach – prof. J.A. z Akademii [...] w G. oraz prof. A. B. z Uniwersytetu [...] w P. (poz. [...] i [...] w aktach adm.). Zwraca przy tym w sprawie uwagę jednomyślność członków poszczególnych gremiów, oceniających daną rozprawę doktorską na etapie odwoławczym - zarówno Sekcji [...] Centralnej Komisji jak i jej Prezydium. Ich ocena odzwierciedla wartość, jaką danej pracy przypisują - wedle swojej wiedzy, umiejętności oraz doświadczenia zawodowego – osoby, powołane do wykonywania uprawnień władz publicznych, gdy chodzi o nadawanie stopni naukowych, honorowanych przez państwo. Ocena ta musi mieć ze swej natury w pewnym zakresie charakter czysto subiektywny, lecz jednak była jednomyślna, konkretna i umotywowana.

Materia, w której wypowiedział się organ administracji, miała charakter oceny subiektywnej. Możliwa jest więc sytuacja, gdy w danej kwestii osoby o stosownych kwalifikacjach wyrażą zgoła odmienne stanowisko - wedle zindywidualizowanych kryteriów. Nie podważa to przyjęcia w sprawie za miarodajne ocen, formułowanych przez osoby wyłonione w stosownym trybie do rozstrzygania sporów w danym zakresie - rozpoznawania odwołań (tu członkowie Centralnej Komisji i jej recenzenci). Gdyby pierwotna ocena recenzentów pracy doktorskiej miała być wiążąca w dalszym postępowaniu dla organów obu instancji, bezzasadne byłoby dopuszczenie procedowania w trybie odwoławczym. Tymczasem to organowi odwoławczemu przyznano kompetencje ostatecznego rozstrzygania sporów, co do oceny wartości pracy doktorskiej - w tym spełnienia przezeń ustawowych wymagań - w oparciu o wiedzę ekspercka samych członków Centralnej Komisji, jak i na podstawie zgromadzonych dowodów - tu jednomyślne stanowiska dwu powołanych przez Centralną Komisję recenzentów.

Chybione są także pozostałe, szczegółowe zarzuty skargi, wobec następujących uwarunkowań prawnych i faktycznych:

- nie może mieć znaczenie dla wyniku sprawy sygnalizowany problem nie w pełni precyzyjnego opisu samej formy złożonych prac [...] - Doktorant wywodzi, że format części prac nie był identyczny; nie mogło mieć to jednak znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż z uwarunkowaniem tym nie powiązano żadnych ocen,

- wymagane art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach naukowych, "odpowiednie" stosowanie przepisów K.p.a. w postępowaniu w przedmiocie uzyskania stopnia doktora, nie oznacza obowiązku stosowania jego wymagań "wprost" np. w kontekście konstrukcji uzasadnienia uchwał podejmowanych przez rady wydziałów; ponieważ podjęcie uchwał jest poprzedzone tajnym głosowaniem, nie sposób oczekiwać, aby ich uzasadnienie odzwierciedlało stanowiska formułowane przez poszczególnych członków tego gremium; trafnie więc wprawdzie odnotowano w skardze, że z treści uzasadnienia Uchwały nie wynikało jednoznacznie, jakie były ostatecznie przyczyny podjęcia negatywnego dla Doktoranta rozstrzygnięcia; nie stanowi to jednak o wadzie danego aktu, w kontekście wymogów K.p.a., która mogłaby stanowić samodzielną podstawę jego uchylenia przez organ odwoławczy; jak wskazano - w myśl art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach naukowych - przepisy ogólne o procedurze stosuje się wyłącznie "odpowiednio", a więc w powiązaniu z realiami procedury szczególnej,

- faktycznie, w uzasadnieniu zaskarżonego aktu nie zawarto wyjaśnienia, dlaczego ocena organu II. instancji jest odmienna niż sformułowana przez pierwotnych recenzentów pracy doktorskiej; jak jednak wskazano, chodzi o oceny oparte na zindywidualizowanych, subiektywnych kryteriach wartościowania, zarówno w kontekście dorobku naukowego, jak i wartości [...]; odnoszenie się przez organ do odmiennych ocen innych osób byłoby więc bezzasadne; istotne są w danym postępowaniu jedynie oceny wyrażone przez osoby, powołane dla dokonania ostatecznych rozstrzygnięć; Doktorant może być wprawdzie faktycznie zaskoczony odmienną oceną wartości jego pracy, wobec wyrażanej wcześniej przez inne osoby w toku opracowania doktoratu (tak - przywołani w skardze trzej recenzenci); sytuacja tego rodzaju - choć nie można jej uznać za modelową lub typową - może mieć miejsce; nie świadczy o wadliwości orzeczenia organu odwoławczego,

- bezzasadny jest zarzut, gdzie wadliwość skarżonego aktu upatrywano w domniemanej jego sprzeczności ze stanowiskiem tego samego organu, wyrażonym w decyzji z [...] stycznia 2018 r.; wbrew wywodom Doktoranta, z uzasadnienia decyzji kasatoryjnej nie wynikało wprost, aby organ potwierdził spełnienie przez pracę doktorską określonych ustawą wymagań; gdyby taka była w istocie ocena organu wyrażono by to wprost; orzekający uprzednio w sprawie organ wskazał, że przedłożona praca ma pewne wartości, zwracając uwagę na otwartość w eksperymentowaniu czy pewne nowatorstwo w formie – tak powołane przez Doktoranta sformułowania: "Praca twórcza Doktoranta jest czytelna i świadczy o gotowości na ryzyko eksperymentu", czy praca jest "odzwierciedleniem autorskich poszukiwań nowych treści", wskazanie na zastosowanie "nowatorskiej metody, dającej nowoczesne rozwiązania [...]-estetyczne"; nie przesądzono jednak, aby praca miała wartość oczekiwaną dla rozprawy doktorskiej; w danym zakresie więc organy obu instancji dysponowały swobodą oceny i - w tym kontekście - sformułowane przez nie konkluzje nie mogą być uznane za sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym w ostatecznym orzeczeniu administracyjnym (uwarunkowania formalne), czy też zawierające dowolne i odmienne oceny niż uprzednio (kwestie merytoryczne),

- nie może być skutecznie podniesiony zarzut braku możliwości skorzystania w danym postępowaniu z uprawnień strony, w kontekście niepoinformowania Doktoranta o sporządzeniu opinii na rzecz Centralnej Komisji; także bowiem na etapie postępowania przed sądem, gdy Doktorant – w trybie dostępu do akt sprawy w postępowaniu sądowym – mógł się z nimi niewątpliwie zapoznać (osobiście bądź przez ustanowionego przezeń pełnomocnika) nie zgłosił do nich żadnych konkretnych merytorycznych uwag, które mogłyby podważyć ich bezstronność, rzetelność, trafność sformułowanych tam ocen; uchybienie przepisom postępowania nie mogło w takiej sytuacji mieć wpływu na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, zaskarżony akt jest zgodny z prawem - zarówno z przepisem prawa materialnego, zakreślającego wymagania stawiane rozprawie doktorskiej, jak i regułami procedowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy oraz uzasadnienia orzeczenia. Z treści uzasadnienia zaskarżonego aktu nie sposób też wywieść, aby formułując stosowną ocenę Centralna Komisja nie kierowała się zasadą rzetelności, bezstronności oraz przejrzystości realizowanych działań, w rozumieniu art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych. Odniesiono się także do adekwatnych kryteriów wartościujących, stosownych do rodzaju ocenianej pracy oraz obiektywnie odnoszących się do wymagań, stawianych powszechnie pracom naukowym oraz dziełom [...].

Zarówno więc argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.