Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1397/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. działając na podstawie art. 217, art. 219, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 125 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U z 2016 r. poz. 290), utrzymało w mocy postanowienie wydane przez Wójta Gminy Z. z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę – Z. W.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. Z. W. zwrócił się do Wójta Gminy w Z. o wydanie zaświadczenia o zgodności samodzielnie wykonanej rozbudowy na działce nr [...] i [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym w oparciu o art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego Wójt Gminy Z. odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o zgodności rozbudowy zrealizowanej na działce nr [...] w miejscowości C. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jego uzasadnieniu przytoczono ustalenia planu wskazując, że dla terenu oznaczonego symbolem MN 14 (miejsce gdzie zlokalizowany jest budynek) ustalono przeznaczenie podstawowe zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przeznaczenie dopuszczalne usługi nieuciążliwe. W planie uszczegółowiono także zasady zabudowy i wskazano, że przedmiotowa rozbudowa nie jest zgodna z tymi zasadami albowiem połacie dachu maja cechy asymetryczności zaś zasady te przewidują, iż dach ma być dwu lub wielospadowy o symetrycznych połaciach.

Z. W. złożył zażalenie na postanowienie organu I instancji wskazując, że co do przeznaczenia występuje zgodność zabudowy z planem, a szczegółowe ustalenia i wymogi nie powinny być brane pod uwagę w sytuacji, gdy występuje zgodność co do przeznaczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zażalenia.

W uzasadnieniu postanowienia utrzymującego w mocy orzeczenie organu I instancji organ odwoławczy powołał się na treść przepisu art. 217 k.p.a. i wskazał, że wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia tj. brak interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, gdy organ do którego skierowano żądanie jest niewłaściwy oraz gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia.

Zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nałożył na K. i Z. W. jako inwestorów rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] m.in. obowiązek przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy Z. o zgodności rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie to zatem było elementem niezbędnym w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w T. stosownie do art. 48 Prawa budowlanego.

W rozpatrywanej sprawie odmowa wydania zaświadczenia potwierdzającego, że rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w C. (działka nr [...] została wyłączona do odrębnego postępowania) jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uzasadniona, ponieważ dla obszaru na którym zlokalizowany jest budynek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy Z. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...]). Działka znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem MN 14 o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i dopuszczalnym usługi nieuciążliwe. Na terenie tym ustalono w § 26 szereg zasad i warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w tym przewidziano zabudowę mieszkaniową wolnostojąca, parterową z poddaszem użytkowym, dach wysoki, dwu lub wielospadowy o symetrycznych połaciach dachowych, kalenice dachów równoległe do osi drogi. Z załączonych do akt zdjęć wynika, iż rozbudowa nie spełnia tych szczegółowych warunków albowiem połacie dachu mają cechy asymetryczności.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że organ jest związany ustaleniami planu jako przepisami prawa miejscowego powszechnie obowiązującymi na terenie gminy nie tylko co do przeznaczenia w planie, ale również i wszystkimi warunkami określonymi w tymże planie.

Z. W. na powyższe postanowienie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zarzucił:

- naruszenie art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i w konsekwencji odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego, że rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w C. jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. Na tej podstawie wniósł o uchylnie skarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że wbrew twierdzeniom organów obydwu instancji skarżący spełnił wymogi w zakresie rozbudowy domu, które uzasadniały wydanie zaświadczenia, o którym mowa w przepisie art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Budowa spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy Z. określone w § 26. Doszło zatem do zachowania rodzaju przeznaczenia nieruchomości. Natomiast fakt braku symetryczności połaci dachowych nie ma znaczenia skoro może być w każdym czasie usunięty w przypadku wyrażenia zgody przez organ I instancji na przebudowę dachu. Brak wyrażenia zgody na dokonanie prac adaptacyjnych doprowadzi do wyrządzenia szkody mojej osobie, ponieważ nie dojdzie do tzw. legalizacji rozbudowy. Jest to o tyle ważne, że zostały spełnione wszystkie pozostałe wymogi do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W tej sprawie Sąd uznał, że skarga skarżącego zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony akt administracyjny narusza prawo.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2016 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Należy wskazać, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym.

Przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Wydawanie zaświadczeń" mają zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, gdy do organu administracji publicznej wpłynie wniosek o urzędowe potwierdzenie określonego stanu faktycznego lub prawnego, przy czym potwierdzenie to jest wymagane przepisem prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub żądanie jest uzasadnione interesem prawnym wnioskodawcy (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Jest to bowiem postępowanie o bardzo szerokim zakresie podmiotowym. Obowiązuje ono wszystkie organy administracji publicznej i dostępne jest wszystkim osobom, które muszą uzyskać urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub prawa (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 815). W tej sytuacji należy przyjąć, w przypadku braku ustawowego wyłączenia, istnienie domniemania stosowania przepisów "Działu VII" Kodeksu postępowania administracyjnego występuje wówczas, gdy wyłoni się potrzeba poświadczenia przez organ administracji publicznej określonych faktów lub praw. Konsekwencją stwierdzenia, że w konkretnym przypadku mamy do czynienia z postępowaniem w sprawie wydawania zaświadczeń jest zatem stosowanie przepisów "Działu VII" Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego zakres ustalony jest w art. 218 § 1 i § 2 k.p.a.

Z art. 217 § 1 oraz 2 § pkt 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem jest art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej p.b.), który stwarza podstawę do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia nałożył właściwy organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 p.b. Z przepisu wynika zatem wprost wyłącznie kompetencja do wydania zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym aktualnie obowiązującym. Przez budowę w myśl art. 3 pkt 6 p.b., należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Zgodnie z przepisem art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do treści art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

Zaświadczenie jest więc aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. W przypadku, gdy żądanie nie wynika z wyraźnego przepisu prawa, wystawienie zaświadczenia poprzedzone być musi postępowaniem wyjaśniającym, które ma uproszczony charakter i dotyczy oceny interesu prawnego wnioskodawcy oraz ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Wyjaśnić przy tym należy, że konieczne postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie może zastępować danych, wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Postępowanie to odnosić się może bowiem do zbadania okoliczności, wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, co do faktów albo stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalenia ewentualnych ich dysponentów, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 marca 2014 r., II SA/Ol 1122/13, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, 2) przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, 3) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu nie potwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie.

Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia. Podstawy do odmowy wydania zaświadczenia istnieją, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2014).

Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Organ administracji bowiem, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, LEX nr 37646).

W rozpatrywanej sprawie skarżący zwrócił się do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności samodzielnie wykonanej rozbudowy na działkach nr [...] i [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym w oparciu o przepis art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego Wójt Gminy Z. odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o zgodności rozbudowy zrealizowanej na działce nr [...] w miejscowości C. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponieważ z ustaleń planu wynika, że dla terenu oznaczonego symbolem MN 14 (miejsce gdzie zlokalizowany jest budynek) ustalono przeznaczenie podstawowe zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przeznaczenie dopuszczalne usługi nieuciążliwe. W planie uszczegółowiono także zasady zabudowy i wskazano, iż przedmiotowa rozbudowa nie jest zgodna z tymi zasadami albowiem połacie dachu mają cechy asymetryczności zaś zasady te przewidują, że dach ma być dwu lub wielospadowy o symetrycznych połaciach.

Należy zwrócić uwagę, że wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r. o wydanie zaświadczenia został złożony w związku z zaświadczeniem Wójta Gminy Z. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], w którym wskazano, że nieruchomość oznaczona nr działki [...] położona w obrębie ewidencyjnym C., gmina Z., zgodnie z obowiązującym na ww. obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest na załączniku graficznym symbolem MN14- przeznaczenie podstawowe: komunikacja drogowa wewnętrzna; Kx5- przeznaczenie podstawowe: ciąg pieszy publiczny. Natomiast działka oznaczona nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym C. oznaczona jest na załączniku graficznym symbolem MN14- przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (Uchwała nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] października 2005 r. opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] , poz. [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nałożył na K. i Z. W. jako inwestorów rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] m.in. obowiązek przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy Z. o zgodności rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

We wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o treści: "że zabudowa na działce nr [...] w m. C. jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym".

Organ ustalił na podstawie dokumentacji fotograficznej, że rozbudowana część budynku w ramach samowoli budowlanej posiada dach płaski.

Dla obszaru, na którym zlokalizowany jest rozbudowany budynek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy Z. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...]). Działka znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem MN 14 o przeznaczeniu podstawowym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i dopuszczalnym usługi nieuciążliwe. Na terenie tym ustalono w § 26 szereg zasad i warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w tym przewidziano zabudowę mieszkaniową wolnostojącą, parterową z poddaszem użytkowym, dach wysoki, dwu lub wielospadowy o symetrycznych połaciach dachowych, kalenice dachów równoległe do osi drogi.

W ocenie Sądu, organy nie oceniły, czy rozbudowany obiekt jest zakończony dachem wysokim. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszą się do przeznaczenia podstawowego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i dopuszczalnymi usługami nieuciążliwymi. Z tym, że zabudowa musi w ocenie Sądu być pojmowana jako całość architektonicznobudowlana. Z przedłożonej dokumentacji fotograficznej wynika, że rozbudowany obiekt zwiększa kubaturę istniejącego już budynku. Organ nie ustalił, czy wzniesiona samowolnie rozbudowa jest dachem, czy też tarasem zakończonym balustradą, tak jak dokumentuje to fotografia.

Poza tym, przyjmując, że jest to dach organ powinien w stosunku do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ocenić, czy będzie to dach wysoki, ponieważ tylko tego rodzaju dach powinien być dwu lub wielospadowy o symetrycznych połaciach dachowych, a kalenice dachów powinny być równoległe do osi drogi.

Organ powinien mieć na uwadze, w jakiej procedurze skarżący domaga się uzyskania zaświadczenia (art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy prawo budowlane) i skutkach wydanego postanowienia o stwierdzeniu braku zgodności rozbudowy zrealizowanej na działce [...] w m. C. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak już wskazano, natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Sądu, na gruncie przedmiotowej sprawy organy nie ustaliły, czy rozbudowany obiekt jest dachem wysokim istniejącej zabudowy mieszkaniowej, czy jest dachem pełniącym jednocześnie funkcję tarasu na rozbudowanym samowolnie pomieszczeniu obiektu budowlanego i czy w tym zakresie zachodzi niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia, które organ powinien poczynić w przedmiotowej sprawie nie mogą polegać na kompletowaniu w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Organ ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia ma oprzeć się na już posiadanych przez organ zbiorach danych (dokumentacja fotograficzna i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Organ będzie miał na uwadze, że treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia (por. Komentarz do art. 217 KPA Adamiak 2016, wyd. 14/Borkowski- Legalis oraz przywołany tam wyrok z dnia 11 stycznia 2000 r. I SA/Wr 2709/98 niepubl.), a nie stwierdzać, tak jak w przedmiotowej sprawie w drodze postanowienia, brak zgodności rozbudowy. Treść rozstrzygnięcia musi pozostawać w zgodzie z przepisem art. 219 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że koniecznym było wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.