Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 827/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 146
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi B. sp. z o. o. w C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę


UZASADNIENIE

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia od akcyzy spółka podała, że produkuje wyroby chemiczne. Surowcem do ich produkcji jest alkohol etylowy skażony jednym ze środków dopuszczonych do skażania alkoholu etylowego na podstawie przepisów wydanych na podstawie ustawy z dnia 02 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. nr 31, poz. 353, ze zm.). Produkcja tych wyrobów odbywa się w składzie podatkowym. Jednym z produkowanych wyrobów chemicznych jest wyrób o nazwie handlowej Bio BOIg-1/tb. Jego skład ilościowy jest następujący: alkohol etylowy odwodniony skażony alkoholem izopropylowym 10/100 - 97,00%, alkohol tert-butylowy -1,5 % oraz glikol propylenowy -1,5%. Wyrób ten będzie klasyfikowany przez spółkę do pozycji CN 3814 00 90. Podatnik wskazał, że wystąpił do laboratorium analiz fizykochemicznych o zbadanie próbki skażonego alkoholu etylowego, z którego produkowany jest wyrób o nazwie handlowej Bio BOIg-1/tb, oraz próbki samego tego wyrobu. Z wyników tej analizy wynika, że ww. wyrób nie jest tym samym produktem, co użyty do jego wyprodukowania skażony alkohol etylowy. Ma on bowiem inne właściwości fizykochemiczne, niż surowiec, z jakiego go wyprodukowano, tj. skażony alkohol etylowy. Tym samym, wyrób ten jest innym produktem, niż skażony alkohol etylowy. Skarżąca podała, że produkowany wyrób nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi.

W związku z powyższym stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytania: Czy alkohol zawarty w wyrobie o nazwie handlowej Bio BOIg-1/tb będzie podlegał zwolnieniu od podatku akcyzowego? Czy wyrób ten będzie mógł zostać wyprowadzony ze składu podatkowego bez uiszczenia podatku akcyzowego od zawartego w nim alkoholu etylowego oraz poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy?

Zdaniem wnioskodawcy, alkohol etylowy zawarty w przedmiotowym wyrobie będzie podlegał zwolnieniu od podatku akcyzowego. W związku z tym, ww. wyrób będzie mógł zostać wyprowadzony ze składu podatkowego bez uiszczenia podatku akcyzowego od zawartego w nim alkoholu etylowego oraz poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Skarżąca podniosła, że skoro według analizy fizykochemicznej wyrób o nazwie handlowej Bio BOIg-1/tb ma inne właściwości, niż skażony alkohol etylowy, zaś wskutek skażenia nie nadaje się do spożycia przez ludzi, to podlega on zwolnieniu od podatku akcyzowego na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 r.

o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: "u.p.a.").

Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że alkohol etylowy zawarty w wyrobie o nazwie handlowej Bio BOIg-1/tb będzie zwolniony od podatku akcyzowego na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a., przy wypełnieniu warunków zwolnienia, o których mowa w ww. przepisie. W związku z tym, przedmiotowy wyrób będzie mógł zostać wyprowadzony

ze składu podatkowego bez uiszczenia podatku akcyzowego od zawartego w nim alkoholu etylowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy.

Organ podkreślił przy tym, że przedmiotowy wyrób klasyfikowany do kodu CN 3814 00 90 - z uwagi na zakończenie procedury zawieszenia akcyzy z jednoczesnym zwolnieniem od podatku akcyzowego alkoholu etylowego będącego jego składnikiem - nie może być równocześnie wyrobem akcyzowym określonym w załączniku nr 1 do ustawy. Przyjmując bowiem, że produkt gotowy - omyłkowo tylko został zaklasyfikowany przez spółkę do kodu CN 3814 00 90 - objęty jest faktycznie pozycją CN 2207 lub 2208, to pomimo czynności opisanych przez podatnika, zakończenie

w stosunku do niego procedury zawieszenia byłoby bezpodstawne i nieprawidłowe. Powyższe skutkowałoby powstaniem zobowiązania podatkowego i koniecznością zapłaty akcyzy. Zatem organ podkreślił, że niezmiernie istotna jest w przypadku procesów skutkujących zwolnieniem od akcyzy alkoholu etylowego w omawianym trybie - prawidłowa klasyfikacja przedmiotowego wyrobu. Tym bardziej, że za prawidłową klasyfikację do kodu CN ponosi odpowiedzialność wnioskodawca i nie może być ona przedmiotem niniejszej interpretacji.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") polegające na przyjęciu,

że stanowisko skarżącej zawarte we wniosku o interpretację jest prawidłowe,

a jednocześnie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej,

że w części to stanowisko jest wadliwe oraz naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że według tego przepisu, alkohol etylowy wykorzystywany do produkcji wyrobów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi będzie zwolniony od podatku akcyzowego, gdy powstanie z niego wyrób, który nie jest klasyfikowany do pozycji CN 220720 Nomenklatury Scalonej.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że ze stanowiska wyrażonego przez nią we wniosku wyraźnie wynikało, iż w świetle art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a, w każdym bez wyjątku wypadku, gdy zostanie wyprodukowany wyrób nieprzeznaczony do spożycia przez ludzi, przeznaczony do jego wyprodukowania skażony alkohol etylowy będzie zwolniony od podatku. Przy tym, nie ma znaczenia, czy wyprodukowany wyrób finalny nieprzeznaczany do spożycia przez ludzi zostanie zaliczony do pozycji CN 3814 00 90, czy też do pozycji CN 2207 lub 2208. Minister Finansów w wydanej przez siebie interpretacji uznał, że stanowisko skarżącej jest prawidłowe, jednakże w treści tej interpretacji wyraził po części inne stanowisko niż wyrażała skarżąca. Mianowicie, stanął on na stanowisku, że jeśli wyrób produkowany przez skarżącą został przez nią omyłkowo zakwalifikowany do pozycji CN 3814 00 90, zaś faktycznie powinien być zaliczony do pozycji CN 2207 lub CN 2208, to wyprowadzenie go ze składu podatkowego będzie powodowało powstanie zobowiązania podatkowego. Tym sam, zdaniem strony, wydana indywidualna interpretacja prawa podatkowego naruszyła art. 14c § 1 i 2 O.p., albowiem uznała ona za prawidłowe stanowisko skarżącej,

a jednocześnie zostało w niej zawarte stanowisko organu, które jest częściowo sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym przez wnioskodawcę.

Ponadto spółka zarzuciła przyjęcie przez organ, iż według art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a., przesłanką zwolnienia skażonego alkoholu etylowego jest zużycie go do produkcji wyrobów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, które dodatkowo nie są klasyfikowane do pozycji CN 2207 lub CN 2208 Nomenklatury Scalonej. Zdaniem strony, taki sposób rozumienia art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.a. nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia w jego treści. Skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy wprowadza własne, nieprzewidziane w tym przepisie kryteria zwolnienia. Przepis ten nie zawiera bowiem w swojej treści przesłanki odpowiedniego klasyfikowania z punktu widzenia taryfy celnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Stosownie do art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."), Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

W ocenie Sądu zaskarżoną interpretacją nie naruszono prawa.

Na wstępie warto przypomnieć, że stanowisko wnioskodawcy określone w art. 14b § 3 O. p. zawiera w istocie dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego, w ramach którego odbywa się postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji trafny jest pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie

z którym przedstawione stanowisko "konstytuują przepisy prawa, na podstawie których wnioskodawca kwalifikuje podatkowo znaczącą sytuację budzącą w nim wątpliwości co do uzasadnionego zakresu oraz sposobu zastosowania prawa podatkowego i w tym kontekście wymagającą zbadania w postępowaniu interpretacyjnym, by potwierdzić albo zweryfikować trafność kwalifikacji prawnej zaproponowanej przez stronę" (por.

J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 76).

W dalszej kolejności należy mieć na uwadze, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. W rezultacie organ interpretacyjny uprawniony jest jedynie do oceny możliwości i sposobu zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Z kolei wniosek interpretacyjny stanowi w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, które w razie potrzeby są objęte wykładnią wnioskodawcy, a następnie są analizowane przez podatkowy organ interpretacyjny.

W konsekwencji przedstawione we wniosku: stan faktyczny oraz stanowisko własne wnioskodawcy konstytuują faktyczny i prawny obszar sprawy, w której wydana zostanie indywidualna pisemna interpretacja prawa podatkowego.

Co należy podkreślić, interpretacja nie może zostać sprowadzona do urzędowej oceny hipotetycznych działań podatnika oraz doradztwa podatkowego.

Rozwijając tę myśl, należy nawiązać do dotychczasowego orzecznictwa i wyjaśnić, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało

w Rozdziale 1a Działu II O.p., jednakże na mocy art. 14h tej ustawy ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów Ordynacji podatkowej, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 O.p.). Natomiast w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 , organ wydaje postanowienie

o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 i § 3 O.p.). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a Ordynacji podatkowej) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Jak wskazano powyżej, na podstawie art. 14b § 3 O.p. składający wniosek

o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej w istocie dotyczy tylko indywidualnej, określonej sprawy danego podmiotu i dla niego wyłącznie, jako adresata wydanej interpretacji, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne

– w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji.

WSA podkreśla, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny

i nieuzasadniający żadnych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Zdarzenie przyszłe musi więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny.

Organ podatkowy nie może ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Organ, na podstawie wyczerpująco przestawionego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, winien udzielić odpowiedzi kategorycznej, tj. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Funkcją przypisaną interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę jest bowiem dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego i wskazanie powodów dlaczego taki, a nie inny przepis znajdzie zastosowanie w konkretnie opisanej sytuacji. Interpretacja wydana

w indywidualnej sprawie nie może natomiast stanowić ogólnych rozważań nad ewentualnymi konsekwencjami podatkowymi, jakie mogą zaistnieć na gruncie stanu faktycznego zarysowanego ogólnikowo lub w sposób niedomknięty.

Interpretacja podatkowa ma jednocześnie pełnić dwie funkcje - informacyjną oraz gwarancyjną (art. 14k O.p.). Celem ustanowienia instytucji prawa do uzyskania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego było nie tylko zapewnienie podmiotom wymienianym we wskazanym przepisie (podatnikom, płatnikom i inkasentom) poczucia pewności co do prawidłowości stosowania przez nich ściśle wskazanych przepisów podatkowych, stwarzających istotne wątpliwości interpretacyjne, lecz także pewności co do skutków zastosowania się do określonej interpretacji tych przepisów (vide np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.10.2008 r., sygn. akt I FSK 1239/07). Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane. Jak to zasadnie stwierdził w swoim wyroku z dnia 27.06.2013 r. o sygn. akt

I FSK 864/12 Naczelny Sąd Administracyjny: "(...) ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktograficznej opisanej we wniosku, jak również to że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. Bez niego co najwyżej mogłaby bowiem zostać zrealizowana funkcja informacyjna i to

w znacznym uproszczeniu, ale zupełnie już nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej".

Podkreślić również należy, że skoro wydanie interpretacji jest załatwieniem kwestii wynikającej z zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej, to wystąpienie przez podatnika

o wydanie interpretacji nie może zmierzać wyłącznie do skorzystania z doradztwa podatkowego i uzyskania porady prawnej. Interpretacje indywidualne nie służą bowiem do oceny potencjalnych działań podatników przez organ upoważniony do wydawania interpretacji, pod kątem zoptymalizowania obciążeń podatkowych wynikających z tych działań, ani też wskazania podatnikom jakie działania powinni podjąć, aby zminimalizować swoje obciążenia podatkowe (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.07.2013 r., sygn. akt I FSK 1116/12).

Jeszcze raz podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, normowane w art. 14b-14p O.p., stanowi szczególny typ postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega m.in. na tym, że organ wydający interpretację może poruszać się tylko i wyłącznie w normach prawnych zastosowanych w granicach konkretnie wskazanego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże musi wskazywać szczegółowo stan sprawy oraz zastosowane doń konkretne przepisy. Przy odpowiedniej "precyzyjności" bowiem tego stanu, obowiązkiem uprawnionego organu jest udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca czytelne. Nie może ona polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego i zawierać wariantowych ujęć problemów.

Należy przypomnieć, że Wnioskodawca określił, iż produkuje wyroby chemiczne. Surowcem do ich produkcji jest alkohol etylowy skażony jednym ze środków dopuszczonych do skażania alkoholu etylowego na podstawie przepisów wydanych na podstawie ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych (Dz. U. Nr 31, poz. 353, z późn. zm,). Produkcja tych wyrobów odbywa się w składzie podatkowym. Jednym z produkowanych przez niego wyrobów chemicznych jest wyrób o nazwie handlowej Bio BOI-1/tb.

Podatnik wystąpił do laboratorium analiz fizykochemicznych o zbadanie próbki skażonego alkoholu etylowego, z którego produkowany jest wyrób o nazwie handlowej Bio BOI-1/tb, oraz próbki samego tego wyrobu. Z wyników tej analizy wynika, że wyrób ten nie jest tym samym produktem, co użyty do jego wyprodukowania skażony alkohol etylowy. Ma on bowiem inne właściwości fizykochemiczne, niż surowiec, z jakiego go wyprodukowano, tj. skażony alkohol etylowy. Tym samym, wyrób o nazwie handlowej Bio BOI-1/tb jest innym produktem, niż skażony alkohol etylowy. Zainteresowany wskazał, że produkowany wyrób o nazwie handlowej Bio BOI-1/tb nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi. W związku z tym opisem zadano następujące pytania: czy alkohol zawarty w wyrobie o nazwie handlowej Bio BOI-1/tb będzie podlegał zwolnieniu od podatku akcyzowego? czy wyrób o nazwie handlowej Bio BOI-1/tb będzie mógł zostać wyprowadzony ze składu podatkowego bez uiszczenia podatku akcyzowego od zawartego w nim alkoholu etylowego oraz poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy? W ocenie Spółki, alkohol etylowy zawarty we wskazanym wyrobie będzie podlegał zwolnieniu od podatku akcyzowego. W związku z tym, wyrób ten będzie mógł zostać wyprowadzony ze składu podatkowego bez uiszczenia podatku akcyzowego od zawartego w nim alkoholu etylowego oraz poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy.

We wniosku (wniosek pierwotny wraz z jego doprecyzowaniem), domknięto stan faktyczny tak, że Spółka ostatecznie wskazała, że chodzi jej o wyrób, który sklasyfikowała do kodu CN 3814 00 90.

W tym miejscu należy podkreślić, że ostatecznej klasyfikacji dokonanej przez wnioskodawcę organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie zakwestionował, nie była ona przedmiotem pytania (wątpliwości), ani sporu.

W takim stanie faktycznym, w zaskarżone interpretacji, uznano stanowisko spółki za prawidłowe, wyraźnie odnosząc to do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r., nr 108, poz. 626 ze zm.)

- co nie jest sporne i WSA uznaje za prawidłowe.

W ocenie Sądu, z zaskarżonej interpretacji wynika wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko jest poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Organ dokonał wykładni przepisów prawa podatkowego i wskazał dlaczego taki, a nie inny przepis znalazł zastosowanie

w konkretnie opisanej (domkniętej) sytuacji.

Tymczasem skarżący nie zgadza się z interpretacją stawiając zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że według tego przepisu, alkohol etylowy wykorzystywany do produkcji wyrobów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi będzie zwolniony od podatku akcyzowego, gdy powstanie z niego wyrób, który nie jest klasyfikowany do pozycji CN 220720 Nomenklatury Scalonej.

W takim wypadku należało przyjąć, że skarga, de facto, wychodzi poza stan faktyczny, jaki został skonkretyzowany przez samego wnioskodawcę. Tym samym nie może być uznana za zasadną.

Sąd oczywiście dostrzega, że w interpretacji znalazł się zapis, iż w sytuacji gdyby wyrób omyłkowo tylko został zaklasyfikowany przez zainteresowanego do kodu CN 3814 00, 90 - objęty jest faktycznie pozycją CN 2207 lub 2208, to pomimo czynności opisanych przez Zainteresowanego, zakończenie w stosunku do niego procedury zawieszenia byłoby bezpodstawne i nieprawidłowe, a powyższe skutkowałoby powstaniem zobowiązania podatkowego i koniecznością zapłaty akcyzy. To jednak należałoby uznać za informację wykraczającą poza sytuację faktograficzną opisaną we wniosku. W tej treści nie ma funkcji gwarancyjnej interpretacji i nie ma wpływu na kontrolę sądowoadministracyjną. Ostatecznie nie ma podstaw prawnych by z tego powodu uchylić interpretację.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.