Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 729/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 1 - 3 i ust. 4, art. 13 ha ust. 1, art. 13hc ust. 1, art. 13i, art. 13l ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 33
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1, par. 5 ust. 2, par. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 91 poz 524
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania  opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego
article: par. 65 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 170 poz 1393
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury  oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2016 r. nr [...] nakładającą na T. sp. jawna karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm. – dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2016r. poz.1440 - dalej udp) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm. - dalej rozporządzenie z dnia 22 marca 2011r.), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm. – dalej utd).

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] czerwca 2016r. o godz. [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdujące się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi ekspresowej [...], węzeł K. – węzeł S. zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...].

Na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita w/w pojazdu przekracza 3,5 t., a jego właścicielem w chwili przejazdu po w/w odcinku płatnej drogi była T. sp. jawna (dalej spółka, skarżąca).

Podczas prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej ustalono również, że za wskazany powyżej przejazd nie została uiszczona należna opłata, gdyż na koncie przedpłatowym przypisanym do w/w pojazdu brak było odpowiedniej ilości środków pieniężnych do uiszczenia należnej opłaty.

Mając na względzie powyższe okoliczności, GITD po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] września 2016r. (o numerze wskazanym na wstępie) uznając, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] czerwca 2016r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Od w/w decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła T. sp. jawna. We wniosku podniesiono że spółka była przekonana, że w momencie dokonywania przejazdu na koncie znajdowały się odpowiednie środki pozwalające na uiszczenie opłaty elektronicznej. Zwrócono również uwagę że gdyby spółka lub kierujący pojazdem mieli świadomość, że urządzenie nie działa prawidłowo oraz że na koncie nie ma nadpłaty, to z całą pewnością dokonaliby stosownych czynności w celu naprawienia urządzenia lub dokonania wpłaty lub też unikaliby korzystania z dróg płatnych. Spółka wskazała również że jej zdaniem drogi krajowe na których stosuje się opłatę elektroniczną nie są oznaczone w sposób prawidłowy, a ewentualna możliwość szybkiej reakcji ze strony kierującego lub właściciela pojazdu w sytuacji kończących się środków na koncie bądź ich braku jest często utrudniona bądź niemożliwa z uwagi na brak punktów, w których możliwe jest doładowanie.

Reasumując spółka wskazał, że dokonała doładowania konta w dniu [...] lipca 2016r. a wartość wpłaty pokryła opłaty, które były należne, a nie zostały pobrane. Spółka uważa zatem że nałożona na nią kara pieniężna jest niewspółmierna, nieproporcjonalna i nadmiernie dotkliwa, gdy spółka bez własnej winy nie miała wiedzy o braku środków na koncie.

GITD po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2016r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz podkreślił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tym przepisie stan faktyczny. Wskazał również odwołując się do art. 7, 77 oraz art. 80 kpa, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem organu z całokształtu zebranego w sprawie materiał dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że samochód specjalny [...] o numerze rej. [...] poruszał się w dniu [...] czerwca 2016r. po płatnym odcinku drogi ekspresowej [...] wymienionej w załączniku do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011r. Organ wskazał także, że z pisma K. sp. z o.o. wynika, iż do kontrolowanego pojazdu zostało przypisane konto typu przedpłatowego, co oznacza, że konieczna jest wpłata przed skorzystaniem z systemu viaToll – tj. przed rozpoczęciem przejazdu i jest konieczność sprawdzania ilości środków na koncie jak również ich uzupełnianie.

Z zebranego materiału wynika, że korzystający z drogi publicznej zawarł stosowną umowę z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną. Jednakże przedpłata wniesiona przez spółkę wyczerpana została w dniu [...] listopada 2015r. Tym samym za przejazd w dniu [...] czerwca 2016r. opłata w ogóle nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Konto użytkownika zostało doładowane dopiero w dniu [...] czerwca 2016r.

Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo zostało ustalone, że przyczyną naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej był brak środków pieniężnych na koncie podmiotu korzystającego z sieci dróg publicznych objętych tą opłatą. Organ, dodał również, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje aby ujawnione naruszenie było konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat.

Organ w decyzji odniósł się także do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając, że są one niezasadne i nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania. Wyjaśnił przy tym w szczególności, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, co oznacza że przyczyny z powodu których spółka naruszyła obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Wskazał, że kary pieniężne nakładane są na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń a ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu ani od motywacji, którymi kierował się spółka, wjeżdżając na płatny odcinek drogi krajowej. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom złożonym przez spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących braku otrzymywania not obciążeniowych od operatora systemu, na podstawie których to informacji strona dokonywała uzupełnienia środków na koncie, gdyż strona wielokrotnie wykonywała przejazdy w okresie od [...] listopada 2015r. do dnia [...] czerwca 2016r. bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Prawidłowo działające urządzenia viabox każdorazowo informuje bowiem kierującego o braku środków na koncie podczas przejazdu pod bramownicą na której zostało zamontowane urządzenie kontrolne. Wyjaśnił także że wysokość kary została w sposób jednoznaczny określona w ustawie a organy zobligowane są do stosowania zapisów prawa powszechnie obowiązującego.

Reasumując organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że korzystający z drogi publicznej, wykonując przejazd w ustalonym przez organ stanie faktycznym, był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust.1 pkt 3 udp. Powyższy obowiązek nie został dopełniony, dlatego też organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie wskazanego wyżej przepisu stosownie do treści art. 13k ust.1 pkt 2 udp nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. sp. jawna wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję GITD z dnia [...] stycznia 2017r. w całości i zarzucając:

1/ naruszenie przez organy obu instancji prawa materialnego, tj. art. 13k ust.1 pkt 2 i ust.4 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 utd w zw. z § 65 ust.3 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2016r. poz. 646 – dalej: rozporządzenie w sprawie znaków) w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich błędne zastosowanie i niezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego uznanie, że w sytuacji niewłaściwego oznaczenia drogi publicznej, tj. nieumieszczenia znaku E-15a, E-15c, E-15d, E-15f, albo E-15g nad tabliczką T-34, która stanowi znak informacyjny dla kierujących pojazdami o konieczności uiszczenia opłaty za przejazd tą drogą, właściciel pojazdu korzystający z tej drogi z uwagi na nieuiszczenie wymaganej opłaty podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł, podczas gdy tylko umieszczona pod znakiem E-15a lub innym w/w znakiem tabliczka T-34 świadczy, że za przejazd tym konkretnym odcinkiem drogi publicznej jest pobierana opłata elektroniczna;

2/ naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 kpa i art. 81 kpa poprzez brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności w sprawie, a w szczególności brak wyjaśnienia czy na odcinku drogi [...] węzeł K. - węzeł S. było możliwe doładowanie konta viaToll i tym samym przyjęcie, że właściciel pojazdu korzystający z tej drogi z uwagi na nieuiszczenie wymaganej opłaty podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł, podczas gdy w niniejszej sprawie organ winien uwzględnić wszystkie okoliczności towarzyszące nieuiszczeniu opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, w tym okoliczności niezależne od kierowcy czy właściciela pojazdu;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 kpa i art. 81 kpa poprzez brak doręczenia skarżącej postanowienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r. dopuszczającego dowód z dokumentów w postaci pisma informacyjnego GDDK i A Oddział w Z. z dnia [...] listopada 2015r. oraz z pisma informacyjnego GDDKiA Oddział w S. z dnia [...] listopada 2015r. na okoliczność istnienia w dniu przejazdu, oznakowania T-34 na drodze ekspresowej S3 na odcinku węzeł K. - węzeł S., a w konsekwencji niezapewnienie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie;

3/ naruszenie art. 2 oraz 20 i 22 w zw. z art. 31 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości nieproporcjonalnej do stopnia zawinienia i wagi naruszonego obowiązku.

Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Organ podkreślił jednocześnie, że w toku postępowania administracyjnego zostały załączone do akt sprawy stosowne dokumenty które wskazują na poprawne oznakowanie drogi oraz zauważył, że twierdzenia strony skarżącej w zakresie braku punktów dystrybucji na odcinku wskazanym w decyzji nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. Planując bowiem przejazd z możliwością wjazdu na drogi płatne należy uzupełnić konto środkami pieniężnymi przed wykonaniem przejazdu. Tym samym - zdaniem organu - nie można powoływać się na fakt, że na danym odcinku nie było punktu dystrybucji viaToll.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował również reguł postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom zawartym w art. 107 § 3 kpa.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. udp. Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 w/w ustawy, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r.

Należy podkreślić, że przepisy ww. ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viabox), instalowane w pojeździe samochodowym.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości.

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1.500 zł - w pozostałych przypadkach.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 udp (art. 13k ust. 4). W myśl art. 131 ust. I pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że należącym do skarżącej spółki pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, dokonano przejazdu w dniu [...] czerwca 2016r. po odcinku drogi ekspresowej [...] węzeł K. - węzeł S., objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1. pkt 3 udp, czyli pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie. Skarżąca nie kwestionuje tych ustaleń faktycznych, a w skardze podaje powody braku uiszczenia opłaty wskazując na brak świadomości, że na koncie brak było środków do jej uiszczenia.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. (obowiązującego w dniu naruszenia) w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. 2011 r. Nr 91 poz. 524) przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik:

1) zawiera umowę" z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną, zwaną dalej "umową";

2) odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie;

3) instaluje urządzenie w pojeździe;

4) wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1;

5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2.

Przepis § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia wskazuje, iż opłatę elektroniczną wnosi się w formie

1) przedpłaty albo

2) płatności okresowej z zabezpieczeniem.

Natomiast w §7 ust. 1 w/w rozporządzenia wskazano, że wniesienie opłaty elektronicznej w trybie, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt. 1 (tj. przedpłaty) następuje przed rozpoczęciem z korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości. Regulacja ta obowiązuje również obecnie, bowiem została ona zawarta w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z informacji zawartych w systemie elektronicznego poboru opłat wynika, że skarżąca nie dopełniła powyższego obowiązku. Korzystając z drogi publicznej nie posiadała wystarczającej ilości środków pieniężnych koniecznych do opłacenia planowanego przejazdu w całości (na koncie brak było środków do uiszczenia opłaty). Wpłata środków pieniężnych na ten cel powinna nastąpić przed dokonaniem przejazdu. Rację ma GITD, że nie mają znaczenia, w przedmiotowej sprawie, twierdzenia spółki dotyczące braku punktów dystrybucji na odcinku wskazanym w zaskarżonej decyzji. Planując przejazd z możliwością wjazdu na drogi płatne przedsiębiorca powinien bowiem uzupełnić konto środkami pieniężnymi koniecznymi do wykonania tego przejazdu.

Należy zatem podkreślić, że doładowanie konta użytkownika po zarejestrowaniu naruszenia w systemie, co miało miejsce w dniu [...] czerwca 2016r., nie prowadzi do jego anulowania.

Z jednoznacznych ustaleń, faktycznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że kara pieniężna w wysokości [...] zł została prawidłowo nałożona na skarżącą, jako właściciela pojazdu, poruszającego się po drogach krajowych bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej.

W świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ww. ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.

Zdaniem Sądu skarżący nie może skutecznie zwolnić się od obowiązku uiszczenia kary pieniężnej, podnosząc, że płatny odcinek drogi krajowej nie był właściwie oznakowany. Zasady stosowania tabliczek informacyjnych T-34 na drogach uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. nr 220, poz. 2181 ze zm.) Tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej H-15d lub innej drogi krajowej E-15a, występującym samodzielnie.

Zgodnie z § 65 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z 31 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. nr 170, poz. 1393 ze zm.) umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Znaki z numerami dróg stosuje się na znakach kierunku na skrzyżowaniach dróg krajowych i wojewódzkich pomiędzy sobą. Zaleca się ich stosowanie także na skrzyżowaniach z innymi drogami. Znaki te jako samodzielne należy stosować możliwie często, gdyż w istotny sposób ułatwiają kierującym orientację, potwierdzając obrany kierunek jazdy, szczególnie w miejscach, w których mogą powstać wątpliwości co do przebiegu drogi.

Numery dróg umieszcza się samodzielnie, w odległości do 50 m:

- za skrzyżowaniem, bez względu na rodzaj obszaru, dla potwierdzenia kierunku, a szczególnie jeżeli szlak zmienia kierunek na skrzyżowaniu oraz w przypadkach, gdy układ skrzyżowania może stwarzać wątpliwości co do przebiegu szlaku,

- przed skrzyżowaniami w obszarze zabudowanym, jeżeli zmiana przebiegu szlaku nie jest sygnalizowana tablicami przed drogowskazowymi oraz drogowskazami tablicowymi.

Należy zatem uznać, że droga, na odcinku której stwierdzono naruszenie była prawidłowo oznakowana tabliczkami informacyjnymi T-34.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji orzeczenia.