Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 288/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 1, art. 46 par. 1 pkt 4, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić M.M. ze środków budżetowych Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]", odmawiającej M.M. umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2009.

W dniu 16 marca 2011 r. M.M. wniosła w imieniu M.M. skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wezwał M.M. do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 22 kwietnia 2011 r.

W wyznaczonym terminie M.M. złożyła pełnomocnictwo (k. 12 akt sąd.) udzielone przez M.M., upoważniające ją oraz H.M. do "budowy domu (...) na działce budowlanej, oznaczonej nr "[...]", numer rej. "[...]" o obszarze 450 m², jaka położona jest przy ulicy "[...]", (...) do zarządu i administrowania budową, do podpisywania wszelkich umów i dokumentów dotyczących powyższej nieruchomości". W dalszej części pełnomocnictwa mocodawca oświadczył, że "w związku z powyższym Pełnomocnicy umocowani są do załatwiania wszelkich spraw związanych z moją osobą, a w związku z tym do zastępowania i reprezentowania mnie wobec wszelkich władz, urzędów, organów administracji rządowej i samorządowej, banków, osób prawnych i fizycznych, do składania w moim imieniu wszelkich oświadczeń, wniosków, pism i podań oraz podpisywania wszelkich dokumentów oraz do dokonywania innych czynności faktycznych i prawnych jakie okażą się konieczne w zakresie pełnomocnictwa, a które nie zostały wyżej wymienione".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wskazane w tym przepisie, m.in. powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powinna czynić również zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 p.p.s.a. W myśl tego przepisu każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony będącej osobą fizyczną może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.

Wskazać w tym miejscu należy, iż sąd z urzędu obowiązany jest do czuwania nad prawidłowością zastępstwa procesowego stron. Niewykazanie właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi, którego nieuzupełnienie stanowi podstawę do odrzucenia skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dopuszczenie zaś do działania w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest przyczyną nieważności postępowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt III CZP 32/04, Biuletyn SN z 2004 r., nr 7, poz. 8).

W przedmiotowej sprawie M.M., wezwana do przedłożenia zgodnego z art. 35 p.p.s.a. pełnomocnictwa procesowego, nie uzupełniła istniejącego braku formalnego skargi. Przedłożone przez nią pełnomocnictwo upoważnia ją bowiem do występowania w imieniu mocodawcy przed szeregiem władz, urzędów, organów administracji rządowej i samorządowej, banków, jak również osób prawnych i fizycznych. Jednakże z treści tego dokumentu nie wynika, by była ona upoważniona do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub też sądami administracyjnymi. Ponadto treść pełnomocnictwa wskazuje, że czynności, do których zostali upoważnieni pełnomocnicy mają związek z budową domu na działce budowlanej położonej przy ul. "[...]" w S. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest natomiast postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. W świetle powyższego nie sposób uznać, że pełnomocnictwo, na które powołuje się M.M. upoważnia ją do reprezentowania skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego o tak określonym przedmiocie.

W tych okolicznościach należało uznać, iż skarga nie może otrzymać dalszego biegu.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.

W pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.