Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 14/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 34 ust.3 pkt.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Jacek Bursa Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Tarnowa w dniu 26 stycznia 2015 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Firma A z siedzibą w T. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej bez podpiwniczenia z poddaszem użytkowym wraz z instalacjami wewnętrznymi na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w Tarnowie.

Wnioskiem z dnia 27 maja 2015 r. J. Ś. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta Tarnowa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 26 stycznia 2015 r.

Następnie Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z dnia 11 sierpnia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia 26 stycznia 2015 r. Wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy dotyczącej wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektów budowlanych objętych wydanym pozwoleniem na budowę, ze szczególnym uwzględnieniem argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, obszar ten nie obejmuje sąsiednich działek, zamykając się na terenie objętym oświadczeniem inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Właściciel działki nr [...] obręb [...] J. Ś. prawidłowo nie został uznany za stronę w postępowaniu, ponieważ taki status mu nie przysługiwał.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 23 października 2015 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 18 marca 2016 r., sygn. II SA/Kr 1612/15 oddalił skargę na powyższą decyzję.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2636/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1612/15, a także decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 października 2015 r. znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 11 sierpnia 2015 r., znak: [...]

NSA przesądził, że J. Ś. miał przymiot strony w postępowaniu, którego wznowienia się domaga.

Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z 22 czerwca 2018 r. znak: [...] orzekł, na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. że decyzja Prezydenta Miasta Tarnowa nr [...] z dnia 26 stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej bez podpiwniczenia z poddaszem użytkowym wraz z instalacjami wewnętrznymi na terenie położonym w Tarnowie przy ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] wydana została z naruszeniem prawa (brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu), jednak nie uchyla się jej, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

J. Ś. wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając jej:

- naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.,

- zagrożenie pożarowe spowodowane przez wybudowane budynki oraz negatywne oddziaływanie na nieruchomość, której skarżący jest właścicielem,

- niezgodność planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie Nr LIII/686/2014 (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 1 sierpnia 2014 r. poz. 4223)

- brak aktualnej mapy do celów projektowych,

- niezgodność planowanej inwestycji z przepisami z zakresu ochrony środowiska.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 30 października 2018 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej, wydanej w zwykłym trybie postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w niniejszej sprawie przesądził, że J. Ś. powinien być uznany za stronę postępowania, tym samym zachodzi przesłanka wznowienia postępowania. Nieruchomość nr [...], której J. Ś. jest właścicielem zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie z działkami, na których zostały wybudowane 3 budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej. Użytkowanie tych budynków będzie związane z oddziaływaniem na działkę skarżącego, chociażby przez zwiększony ruch samochodów.

Odnosząc się do zarzutów odwołującego dotyczących przepisów przeciwpożarowych Wojewoda Małopolski stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie.

J. Ś. podnosi, bardzo szeroko argumentując swoje stanowisko, że nowo wybudowane budynki stanowią zagrożenie pożarowe poprzez niezachowanie odległości określonych w § 271 - § 273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. z 2009 Nr 56, poz. 461).

Organ odwoławczy zauważył, że wybudowane budynki bliźniacze zlokalizowane na działkach nr [...], [...], [...] zwrócone są ścianami wschodnimi bez otworów drzwiowych i okiennych w odległości 3,16 m od granicy odwołującego. Budynek J. Ś. usytuowany jest w odległości 4,4 m od granicy z działkami, na których wybudowane są te budynki. Ściany wschodnie wybudowanych budynków są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60, wybudowane z pustaków, ocieplone 12 cm wełną mineralną. Dach natomiast został pokryty blachą (tj. materiał nierozprzestrzeniający ognia). Zatem należy stwierdzić, że ściany te gwarantują właściwą ochronę w zakresie przepisów przeciwpożarowych. W tym miejscu należy przytoczyć § 272 ust. 2 powyżej wskazanego rozporządzenia obowiązującego na dzień wydania decyzji (tj. 25 stycznia 2015 r.), stanowi on: budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12 (tj. 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy oraz 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy). Reasumując, skoro projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne są zwrócone w stronę granicy działki nr [...] obręb [...] ścianami oddzielenia przeciwpożarowego to w odniesieniu do tej granicy budynki mogą być sytuowane zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie, jak wykazano powyżej odległości te zostały zachowane.

Niezasadnie skarżący wskazywał na konieczność zachowania odległości przewidzianej w § 271 ust. 1 rozporządzenia ponieważ przepis ten dotyczy sytuacji, gdy żadna z zewnętrznych ścian sąsiadujących ze sobą budynków nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Skoro wybudowane trzy budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej posiadają ściany oddzielenia przeciwpożarowego w klasie odporności REI 60 to możliwe było usytuowanie tych budynków w odległości mniejszej niż 8 m od budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie [...].

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda Małopolski stwierdził, że teren inwestycji znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie Nr LIII/686/2014 (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 1 sierpnia 2014 r. poz. 4223), oznaczonym symbolem 1MNU tj. teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Nie oznacza to jednak, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest możliwa wyłącznie z funkcją usługową. Miejscowy plan dopuszcza budowę wyłącznie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia mieszkalna nie jest ograniczona. Natomiast w przypadku budowy budynku mieszkalno-usługowego, powierzchnia całkowita usług nie może przekraczać 50% powierzchni całkowitej budynków. Wojewoda zaznaczył, że żaden przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mówi o obowiązku realizacji usług w terenie oznaczonym symbolem MNU. Dopuszcza on tylko taką możliwość, określając jednocześnie odpowiednie wytyczne.

Kolejnym zarzutem jest brak aktualnej mapy do celów projektowych, na której sporządzony jest projekt zagospodarowania terenu. Należy zauważyć, że mapa do celów projektowych (obejmująca teren inwestycji oraz 30 m wokół niego), przyjęta jest do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wykonana w skali 1:500, zaktualizowana w terenie według stanu z dnia 15 września 2014 r., natomiast wniosek o pozwolenie na budowę został złożony do Prezydenta Miasta Tarnowa 15 stycznia 2015 r. Zatem organ odwoławczy nie może zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, ponieważ okres pomiędzy wydaniem mapy do celów projektowych a złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę to zaledwie 3,5 miesiąca. Zdaniem Wojewody Małopolskiego należy uznać, że przełożona wtedy mapa była aktualna.

Następnie Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę, że budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej nie jest zaliczana do przedsięwzięć, dla których konieczne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz nie powoduje szkodliwego odziaływania.

Nie można uznać, że podczas prowadzenia tej sprawy organ pierwszej instancji naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w k.p.a., gdyż stanowisko zawarte w decyzji uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny, mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawców, ale ogółu. Ponadto organ pierwszej instancji wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego i administracyjnego. Wszystkie etapy postępowania zostały przeprowadzone prawidłowo.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ponieważ organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wyjaśnił należycie i obiektywnie wszystkich, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W jego ocenie decyzja nr [...] Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 26 stycznia 2015 r., znak : [...] dotknięta jest wadą prawną określoną w art. 156 § 1 k.p.a. polegającą na tym, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W rozbudowanym uzasadnieniu skargi J. Ś. wskazał, iż z uwagi na wymagania przeciwpożarowe odległość objętych postępowaniem budynków od granicy jego działki powinna być większa, a w zaskarżonej decyzji brak profesjonalnego, rzetelnego i obiektywnego wyjaśnienia tej kwestii, mimo, że skarżący na etapie postępowania administracyjnego podnosił już szczegółowe argumenty i powoływał konkretne przepisy w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów odwołania, do których w zaskarżonej decyzji szczegółowo się odniesiono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Tarnowa narusza przepisy postępowania w sposób, który powoduje konieczność jej uchylenia. Została bowiem wydana bez dokładnego ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i bez odniesienia się do zarzutów odwołania J. Ś..

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie został wydany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2017 r., sygn. II OSK 2636/16, w którym uchylono zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a także utrzymane nim w mocy decyzje Wojewody Małopolskiego i Prezydenta Miasta Tarnowa. Zarówno decyzje, jak i wyrok Sądu I instancji opierały się na ustaleniu, że J. Ś. nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a jego wniosek o wznowienie tego postępowania nie jest oparty na ustawowych przesłankach. NSA przesądził, że "Organy obydwu instancji, kierując się niewłaściwą wykładnią przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego niezasadnie odmówiły skarżącemu statusu strony w badanej sprawie, a w konsekwencji wyraziły błędne stanowisko co do braku przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.".

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Organy obu instancji zastosowały się do powyższego wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznając, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W takiej sytuacji postępowanie należy przeprowadzić ponownie, z udziałem pominiętej wcześniej strony i zakończyć je w sposób określony art. 151 k.p.a.:

§ 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organy obu instancji przedwcześnie jednak zastosowały art. 146 § 2 k.p.a., bez rozważenia wszystkich wskazywanych przez skarżącego okoliczności.

W zaskarżonej decyzji powołano się na § 272 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dotyczy sytuowania budynków w określonej odległości od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki. Jednocześnie dwukrotnie Wojewoda Małopolski w zaskarżonej decyzji (str. 4 i 5) stwierdził, że owa działka sąsiednia nr [...] należąca do J. Ś. jest zabudowana budynkiem gospodarczym. W tej sytuacji błędem było powoływanie się na przepis § 272 ust. 2 rozporządzenia, tym bardziej, że Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku wykluczył możliwość zastosowania tego przepisu, a poglądem tym organy jak i sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę są związane.

W uzasadnieniu wyroku NSA znajduje się stwierdzenie: "W rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w szczególności przepisy § 271 do 273 dotyczące odległości między zewnętrznymi ścianami budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Sąd uznał, że w sprawie ma zastosowanie § 272 ust. 2 tego rozporządzenia, który stanowi, że budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12 (czyli 3 m i 4 m). Z akt sprawy wynika jednak, że działki skarżącego nie można uznać jako niezabudowaną skoro wznosi on na niej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę budynek gospodarczy."

Natomiast organ I instancji w swojej decyzji z dnia 22 czerwca 2018 r. wyjaśnił – zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku NSA – że objęte pozwoleniem na budowę budynki, od strony granicy z działką skarżącego posadowione są ścianą bez otworów okiennych i ustalenie to nie budzi wątpliwości Sądu.

Równocześnie jednak organ wskazuje, że: w projekcie budowlanym budynku gospodarczo-składowego (budynek skarżącego) nie ma określonej żadnej gęstości obciążenia ogniowego ani innych wymagań przeciwpożarowych a jego odległość od granicy została ustalona na 4 m co oznacza, że jest ona na poziomie najniższym z określonych w rozporządzeniu tj. 500 MJ/m2. Odległość wybudowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej granicy działki nr [...] wynoszą od 3,16 m do 4,48 m. Od tej granicy budynki posiadają bez otworów okiennych i drzwiowych o odporności ogniowej REI60 jak zostało to przedstawione w projekcie budowlanym w części rysunkowej oraz tekstowej (str. 4) i wykonane (co wynika z dołączonych przez inwestora zdjęć a przede wszystkim wpisu w dzienniku budowy). Budynek gospodarczo-składowy będący budynkiem niskim o max. gęstości obciążenia ogniowego 500MJ/m2 oraz budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej będące budynkami niskimi zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV zgodnie z § 212 posiadają klasę odporności pożarowej "D".

Ściany oddzielenia pożarowego dla budynków zaliczonych do klasy "D" powinny być klasy REI 60 (§ 232 rozporządzenia). Określone w art. 271 - 273 odległości między budynkami w przypadku kiedy są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218 nie mają zastosowania (§ 271 ust. 12 pkt 1 ).

Z wywodu tego pośrednio wynika, że organ przyjął, że budynek skarżącego od strony działki na której posadowiono budynki jednorodzinne posiada ścianę oddzielenia pożarowego. Jednak powodów takich ustaleń w decyzji doszukać się nie można.

Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że J. Ś. zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w późniejszych pismach kierowanych do organu I i II instancji (zażalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, odwołanie) przedstawia bardzo szczegółowe wyliczenia wskazujące na prawidłowe – jego zdaniem – usytuowanie objętych postępowaniem budynków. Organy obydwu instancji winny w tej sytuacji jednoznacznie wyjaśnić stronie, dlaczego argumenty te są nieuzasadnione. Zdawkowe odniesienie się do tej kwestii nie spełnia warunku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgodnie z art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Jeżeli więc wyliczenia skarżącego są błędne, powinno to jasno i jednoznacznie wynikać z uzasadnienia decyzji.

Jednocześnie trzeba przypomnieć, że sąd administracyjny jedynie kontroluje działalność organów administracji publicznej. Nie jest jego rolą zastępowanie tych organów w rozważaniu zarzutów stron. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie miał kompetencji do wypowiadania się merytorycznie co do zasadności zarzutów J. Ś. dotyczących zachowania odległości między budynkami w kontekście przepisów przeciwpożarowych (§ 271-273 rozporządzenia). Dopiero szczegółowe ich rozważanie przez organy rozstrzygające sprawę administracyjną pozwoli na dokonanie kontroli sądowej pod względem merytorycznym.

Jednocześnie wskazać należy, że nieuzasadnione są zarzuty skarżącego dotyczące niezgodności inwestycji z obowiązującym w tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie § 19 Uchwały Nr LIII/686/2014 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa w rejonie torów kolejowych relacji Tarnów - Szczucin oraz ulic: Mościckiego, Rolniczej i Jastruna, teren 1MNU wyznaczony został jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. Jak przeznaczenie dopuszczalne wskazano: 1) obiekty gospodarcze i garaże na samochody osobowe i dostawcze do 2,5 tony z wyłączeniem grup garaży powyżej 3 oraz garaży powyżej 3 stanowisk na działce budowlanej. Łączna ilość stanowisk garaży nie może przekroczyć 3 stanowiska na działce budowlanej; 2) obiekty drobnej wytwórczości z ograniczeniem do 100 m2 powierzchni użytkowej; 3) urządzenia terenowe, obiekty małej architektury, wiaty i zadaszenia; 4) dojazdy i dojścia. Dla terenów tych ustalono warunki zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy, w tym między innymi wskazano, że "przy łącznej realizacji na jednej działce budowlanej budynku mieszkalnego i usługowego lub budynku mieszkalno - usługowego, powierzchnia całkowita usług nie może przekraczać 50% powierzchni całkowitej budynków". Zdaniem Sądu nie ulega żadnej wątpliwości, że tak określone przeznaczenie terenu dopuszcza zarówno zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jak i usługową, bez konieczności ich łącznej realizacji. Co więcej, w przypadku chęci realizacji obu funkcji na jednej działce budowlanej, funkcja usługowa nie może przekraczać 50% powierzchni całkowitej budynków, co jest ograniczeniem stosowania funkcji usługowej, a nie nakazem jej tworzenia.

Nie są także uzasadnione zarzuty skargi dotyczące sporządzenia projektu zagospodarowania terenu działki na nieaktualnej mapie. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt. 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie. Na karcie 168 akt adm. znajduje się projekt zagospodarowania terenu zatwierdzony wraz z projektem budowlanym decyzją z 16 stycznia 2015 r. Prezydenta Miasta Tarnowa, sporządzony na mapie dla celów projektowych, powstałej na podstawie mapy zasadniczej i nowego pomiaru, z adnotacją "zaktualizowano w terenie według stanu z dnia 15 września 2014r." Mapę wykonał geodeta uprawniony mgr. Inż. S. D..

Podstawę prawną dla sposobu wykonywania map dla celów projektowych określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133). Jest to dokument urzędowy. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie natomiast z § 3 tego przepisu nie jest wyłączona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do mapy sporządzonej przez uprawnionego geodetę konieczne jest jednakże dysponowanie mapą o odmiennej treści. W niniejszej sprawie żadnej innej mapy skarżący nie przedstawił, zatem zarzuty w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy obu instancji wyjaśnią podnoszone przez skarżącego kwestie dotyczące odległości budynków w świetle przepisów § 271 – 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) w sposób szczegółowy i zrozumiały.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.