Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1870/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5a  pkt 6;  art. 10  ust. 1  pkt 3;  art. 13  pkt 6;  art. 41  ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Anna Armińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skarg M. K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłat w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych przez płatnika zaliczek za miesiące listopad i grudzień 2006 r. oraz luty 2007 r. oddala skargi


UZASADNIENIE

M.K. (Skarżący w niniejszej sprawie) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z wnioskami o stwierdzenie nadpłaty za miesiące: listopad, grudzień 2006r. oraz luty 2007r. w kwocie równej pobranym przez płatnika - Sąd Okręgowy w W. – zaliczkom na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłaconego Skarżącemu za wykonanie czynności biegłego sądowego; wniósł także o należne odsetki.

Uzasadniając przedmiotowe wnioski Skarżący wskazał, iż czynności biegłego wykonuje w ramach zlecenia Sądu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą - zatrudniająca cztery osoby. Sądy nie powinny zatem traktować jego czynności wykonywanych w charakterze biegłego jako działalności wykonywanej osobiście, a tym samym nie powinny pobierać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dochody z tego tytułu zalicza się bowiem do przychodów z działalności gospodarczej rozliczanych przez podatnika według deklaracji PIT-5. Skarżący podkreślił również, że będąc biegłym sądowym prowadzącym działalność gospodarczą, to on - podatnik, a nie płatnik zobowiązany jest do określenia zobowiązania w podatku dochodowym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] trzema decyzjami z [...] kwietnia 2007r. i z dnia [...] maja 2007r. odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty z tytułu pobranych przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych zaliczek oraz z tytułu odsetek za wskazane okresy. Organ pierwszej instancji wskazał, że należności wypłacane biegłym sądowym za zlecone im czynności stanowią przychody, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14 poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.f."), a konsekwencją takiej kwalifikacji przychodów jest obowiązek płatnika obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy. Od tego rodzaju przychodu Sądy - jako płatnicy, miały obowiązek pobierać zaliczkę na podatek dochodowy, zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.d.f., czyli w wysokości 19%, należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 tejże ustawy. W ocenie organu pierwszej instancji w przedmiotowych sprawach nie wystąpiła nadpłata.

W odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie u.p.d.f., w związku z nałożeniem na podatnika - biegłego sądowego - osobę fizyczną wykonującą pozarolniczą działalność gospodarczą - podwójnego obowiązku podatkowego w miesiącu listopadzie, grudniu 2006r. i lutym 2007r. Zaskarżonym decyzjom Skarżący zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

art. 5a pkt 6 u.p.d.f.;

art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f. oraz art. 15 ust. 1-3 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54 poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT");

art. 72 § 1 pkt 2 w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa");

art. 78 § 3 w zw. z art. 78 § 1, art. 78 § 4 oraz w zw. z art. 52 § 1 łącznie z art. 51 Ordynacji podatkowej;

art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz wszczęcie ponownego postępowania w sprawie ustalenia nadpłaty i odsetek, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie Skarżącego, jeżeli biegły zatrudnia cztery osoby na podstawie umowy o pracę, to wykonuje zlecone przez Sąd czynności w formie pozarolniczej działalności gospodarczej i jako podatnik zobowiązany jest wystawiać faktury VAT (art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.f.). Skarżący stwierdził ponadto, że wykonuje "wolny zawód" wymieniony w kodeksie spółek handlowych (art. 87 i art. 88) od 1 stycznia 2001r. - "doradcy podatkowego", w tym wykonuje czynności "biegłego sądowego". Wskazał, że czynności biegłego wykonuje przy pomocy i współpracy czterech osób, wystawiając faktury składane do Sądu jako wnioski o przyznanie wynagrodzenia, które określone jest w ostatecznych postanowieniach Sądu przyznających mu wynagrodzenie.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. trzema decyzjami z [...] sierpnia 2007r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Podkreślił, że należności wypłacone Skarżącemu z tytułu pełnienia funkcji biegłego sądowego stanowią przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.f. Wynagrodzenie wypłacone (biegłemu sądowemu) przez Sąd jest przychodem z działalności wykonywanej osobiście, co zostało potwierdzone przez zlecającego. Sądy wypłacając wynagrodzenie Skarżącemu, zgodnie z wystawionymi przez niego fakturami VAT, pobrały zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 19% należności, pomniejszając uzyskany przychód o koszty uzyskania przychodów w wysokości 20% ( art. 22 ust. 9 u.p.d.f.). Taki sposób postępowania w zakresie poboru zaliczek jest obowiązkiem Sądów jako płatników. Z tego obowiązku nie zwalnia płatnika nawet oświadczenie złożone przez biegłego sądowego, iż wykonywane czynności wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż przepis art. 41 ust. 2 u.p.d.f., nie dotyczy przychodów otrzymywanych przez biegłych sądowych, wymienionych w art. 13 pkt 6 u.p.d.f. Organ odwoławczy podniósł także, że w myśl obowiązujących przepisów prawa podatkowego nie ma przeszkód, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą i zatrudniające pracowników wykonywały równocześnie na zlecenie sądów i innych organów czynności określone w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f do wykonywania, których uzyskały indywidualne uprawnienia. Jednakże musi to być zgodne z regułami kwalifikowania przychodów do odpowiednich jego źródeł.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał również zarzut niezmniejszenia podstawy opodatkowania i podatku o składki wynikające z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i składki zdrowotne. Zaznaczył, że podstawa obliczenia zaliczek na podatek dochodowy pomniejszana jest wyłącznie o składki pobierane i odprowadzane przez płatnika. W przypadku Skarżącego potrącenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne nie następowało przez Sąd, a to oznaczało niemożność ich uwzględnienia w ramach dyspozycji art. 41 ust. 1 u.p.d.f.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o stwierdzenie nadpłaty w wysokościach: 569 zł za okres od 1 listopada do 30 2006r., 1339 zł za okres od 1 do 30 grudnia 2006r., 664 zł od 1 lutego do 28 lutego 2007r. wraz z należnym oprocentowaniem albo o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji i wznowienie postępowania, ewentualnie o stwierdzenie, że zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organów pierwszej instancji wydano z naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości na podstawie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie:

- art. 5a pkt 6 u.p.d.f.;

- art. 22 w związku z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 2, art. 4 i art. 6 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), poprzez przyjęcie ze działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły jest działalnością wykonywaną osobiście w przypadku doradcy podatkowego pełniącego funkcję biegłego sądowego oraz przyjęcie, że treść art. 13 pkt 6 u.p.d.f. w przypadku biegłego sądowego będącego przedsiębiorca nie zezwala na podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej,

- art. 27, art. 28 i art. 31 ustawy z 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 1996r. Nr 102, poz. 475 ze zm.), poprzez przyjęcie, że doradca podatkowy wykonujący ten zawód jako przedsiębiorca i nie zatrudniony u innego doradcy podatkowego oraz w samorządzie doradców podatkowych i w charakterze pracownika naukowo -dydaktycznego może prowadzić działalność wykonywaną osobiście, w tym na podstawie zleceń opodatkowanych na podstawie art. 13 pkt 6 u.p.d.f.

- błędne przyjęcie, że składki na ubezpieczenie społeczne zapłacone w okresie podatkowym na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe zmniejszające podstawę obliczenia podatku za sierpień, wrzesień i październik 2006r. według art. 26 ust. 1 u.p.d.f. nie zmniejszają podatku dochodowego zgodnie z zasadami art. 27b u.p.d.f. w związku z art. 22 ust. 10 u.p.d.f. W ten sposób nastąpiła błędna wykładnia i niezastosowanie art. 26 oraz art. 27b u.p.d.f., w związku z art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej;

- art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że pozarolnicza działalność gospodarcza obejmująca działalność biegłego sądowego wykonywana przez niego przy zatrudnieniu na stałe czterech osób, nie jest pozarolniczą działalnością gospodarczą;

- art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że działalność biegłego sądowego (przedsiębiorcy) wykonywana przez niego w sposób zorganizowany i ciągły (powtarzalny i stały) nawet przy zatrudnieniu czterech osób na stałe jest źródłem przychodu z działalności wykonywanej osobiście (samodzielnie) przez biegłego;

- art. 41 w związku z art. 42 u.p.d.f., poprzez uznanie, że płatnik (sąd powszechny) prawidłowo pobierał zaliczki na podatek dochodowy od przychodów biegłego wykonującego pozarolniczą działalność gospodarczą oraz nie pobierał podatku w wysokości większej od należnej;

- art. 44 u.p.d.f., poprzez odmowę akceptacji dla zasady samoobliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych przez biegłego sądowego prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą;

- art. 26 ust. 1 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że podstawa obliczenia podatku za dany miesiąc nie jest ustalana po odliczeniu kwot składek na ubezpieczenie społeczne podatnika i osób przez niego zatrudnionych;

- art. 27b u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że podatek dochodowy za dany miesiąc nie podlega obniżeniu o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne podatnika i osób przez niego zatrudnionych;

- art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT przewidującego, że przychody biegłego sądowego nie są wykonywaną samodzielnie działalnością gospodarczą, mimo treści oświadczeń podatnika w fakturze VAT dotyczącej nadpłaty;

- art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że działalność zarobkowa biegłego sądowego nie jest działalnością gospodarczą nawet, gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalnością do działalności gospodarczej,

- art. 22 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 10 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że przychody biegłego sądowego (przedsiębiorcy) podlegają zmniejszeniu tylko o ryczałtowe koszty uzyskania przychodu według art. 22 ust. 9 pkt 4 u.p.d.f.;

- art. 9 ust. 3 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że z działalności wykonywanej osobiście według art. 13 pkt 6 u.p.d.f. podatnik nie może wykazywać straty, także z tego źródła działalności za okresy ubiegłe i odliczać jej w okresie bieżącym.

Jednocześnie Skarżący zarzucił naruszenie: art. 72 § 1 pkt 2, art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 5a pkt 6, art. 26, art. 27b i art. 54 u.p.d.f., oraz art. 15 ust. 3 pkt 3 i art. 106 ustawy o VAT z 2004r. Wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z treści dokumentu - Zarządzenie o przyznaniu należności (dalej "Zarządzenie"), który nie został rozpoznany przez organy obu instancji.

Skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w postępowaniu podatkowym. Wskazał, że w sprawie nastąpiło wadliwe ustalenie stanu faktycznego w przedmiocie zaliczenia czynności biegłego do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście. Odwołał się do wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 4187/06 i III SA/Wa 4304/06, wydanych w tym samym przedmiocie.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach.

W pismach procesowym z 20 marca 2008r. Skarżący, w oparciu o art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") cofnął "szereg zarzutów zawartych w skargach" w zakresie: art. 5a pkt 6 u.p.d.f., to jest zarzutu odmowy przyjęcia, że działalność biegłego sądowego jest pozarolniczą działalnością gospodarczą; art. 22 w związku z art. 65 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 2, art. 4 i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 13 pkt 6 u.p.d.f; art. 27, art. 28 i art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym; art. 153 p.p.s.a.; art. 26 ust. 1 u.p.d.f; art. 27b w związku z art. 22 ust. 10 u.p.d.f.; art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.f.; art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f.; art. 41 w związku z art. 42 u.p.d.f.; art. 44 u.p.d.f.; art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT; art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej; art. 22 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 10 oraz w związku z art. 22 ust. 9 pkt 4 u.p.d.f.; art. 9 ust. 3 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f.; art. 72 § 1 pkt 2 i art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie powtórnego pobrania przez płatnika podatku w sytuacji wcześniejszego samoobliczenia i jego zapłaty przez podatnika; art. 72 § 1 pkt 2 i art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie pobrania przez płatnika podatku w wysokości większej od należnej; art. 14 ust. 1 u.p.d.f. w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3 i art. 106 ustawy o podatku VAT przez przyjęcie, że przychodem z działalności gospodarczej, w tym z przychodów za wykonanie czynności biegłego będącego osobą wykonującą wolny zawód, nie jest kwota należna z tytułu działalności gospodarczej, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług; art. 13 pkt 6 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.f. oraz art. 153 p.p.s.a. w zakresie oceny prawnej dokonanej w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 czerwca 2007r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 4304/06 oraz z 5 czerwca 2007r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 4187/06.

Skarżący zarzucił jednakże naruszenie art. 187, art. 189, art. 191, art. 192 i art. 194 Ordynacji podatkowej, brak należytego rozpoznania stanu faktycznego poprzez odmowę zebrania całego materiału dowodowego w postaci zarządzeń sądowych na podstawie, których dokonywano wypłaty wynagrodzenia biegłego. Według Skarżącego z dokumentów tych wynika, iż Sądy pobierały w istocie nieistniejący już od 1 stycznia 1992r. podatek od wynagrodzeń. Odmowa stwierdzenia nadpłaty w tej sytuacji stanowi naruszenie art. 72 § 1 pkt 2 i 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 26 marca 2008r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1870/07, III SA/Wa 1871/07 oraz III SA/Wa 1872/07 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod numerem o sygn. akt III SA/Wa 1870/07.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi są bezzasadne, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Rację mają organy podatkowe twierdząc, iż wynagrodzenie Skarżącego, jakie otrzymuje on za wykonywanie czynności biegłego sądowego jest jego przychodem z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Ustawodawca rozróżnił bowiem w przepisach u.p.d.o.f. źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście oraz z pozarolniczej działalności gospodarczej, wskazując je w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 wymienionej uprzednio ustawy. Podział, o którym mowa, ma – jeśli uwzględnić literalne brzmienie przepisów u.p.d.o.f. i wyniki wykładni systemowej – charakter rozłączny. Konsekwencją tego podziału są przyjęte przez ustawodawcę, szczegółowe regulacje dotyczące obowiązku naliczania i pobierania zaliczek od należności na podatek od wskazanych w ustawie, wykonywanych osobiście przez podatnika, rodzajów działalności.

Wyjątek od wspomnianego obowiązku przewidziano w art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f., jednak nie dotyczy on przypadku określonego w art. 13 pkt 6 tej ustawy, tj. wykonywania czynności biegłego. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, płatnicy nie są zobowiązani do poboru zaliczek od wypłacanych należności z tytułu umów o dzieło i umów zlecenia, wskazanych w art. 13 pkt 2 i 8, jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Jednakże fakt, iż podatnik wykonuje odpowiadające sobie przedmiotowo usługi w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej oraz w ramach działalności wykonywanej osobiście nie oznacza, że dla celów rozliczenia podatkowego można pominąć sztywny podział dochodów i przyporządkować przychody uzyskiwane z tytułu każdej z działalności do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Możliwość tę wyłączył wprost przepis art. 5 a pkt 6 u.p.d.o.f., który wprowadził autonomiczną definicję pozarolniczej działalności gospodarczej dla potrzeb regulacji podatku dochodowego od osób fizycznych. Stanowi on, iż pojęcie to oznacza działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Skoro tak, to czynności biegłego sądowego nie sposób zaliczyć do kategorii pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Niezasadne są także zarzuty Strony dotyczące wadliwie obliczonej podstawy opodatkowania. Jak wynika z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. podmioty określone jako płatnicy obowiązane są pobierać, zaliczki na podatek dochodowy, z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, pomniejszają podstawę opodatkowania o składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), ale gdy są one potrącone przez płatnika w danym miesiącu. Tymczasem w przypadku Skarżącego Sąd nie potrącał żadnych składek na ubezpieczenia społeczne ani zdrowotne. Zaliczki pobrane zostały według właściwej stawki (19%) od wynagrodzenia pomniejszonego o należny podatek od towarów i usług i zryczałtowane koszty uzyskania przychodu określone w art. 22 ust. 9. Zwrócić należy uwagę, że skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 22 ust. 10 u.p.d.o.f. tj. przyjęcia kosztów uzyskania w wysokości kosztów faktycznie poniesionych uzależnione jest od udowodnienia, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4. Czego skarżący nie uczynił.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty zawarte w pismach z dnia 20 marca 2008r. dotyczące braków w ustaleniach organów podatkowych co do rodzaju świadczeń pobranych w rozpoznawanych sprawach przez płatników- sądy i niestwierdzenia nadpłaty mimo, iż - w opinii Skarżącego - pobrano nieistniejący od 1992r. podatek od wynagrodzeń, na co wskazywać mają zarządzenia sądów dotyczące wypłat należności Skarżącemu.

Zauważyć należy, że obowiązki płatnika określa art. 8 Ordynacji podatkowej, stanowiąc, iż na podstawie przepisów prawa podatkowego płatnik jest obowiązany do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W przypadku przedmiotowych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych płatnik ma także obowiązek złożyć do właściwego urzędu skarbowego deklaracje według ustalonego wzoru dotyczące ciążących na nim zobowiązań z tytułu pobrania zaliczek, a podatnikowi przekazać informację o wysokości uzyskanego dochodu (art. 42 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.). Czynności płatników w stosunku do podatnika mają zatem charakter materialno- techniczny. Pobór zaliczek na podatek nie jest związany z wydaniem przez płatnika jakiegokolwiek orzeczenia o charakterze administracyjnym określającego zobowiązanie podatnika.

Z tego względu, jeżeli - jak wynika z akt sprawy - zaliczki pobrane zostały w prawidłowej wysokości, to fakt posługiwania się w dokumentacji finansowo-księgowej sądu nieprecyzyjną nazwą pobranego świadczenia nie może mieć żadnego wpływu na uprawnienia podatnika i obowiązek stwierdzenia nadpłaty przez organ podatkowy. Organy podatkowe nie naruszyły zatem ani art. 187, art. 189, art. 191, art. 192 i art. 194 Ordynacji podatkowej, gdy nie uwzględniły wniosków dowodowych Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów - zarządzeń sądów o przyznaniu należności biegłemu, bądź uznały, że treść tych zarządzeń nie ma żadnego wpływu na inną kwalifikację podatkową pobranego świadczenia, ani art. 72 § 1 pkt 2 i 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdy znając treść tych dokumentów nie stwierdziły nadpłaty.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargi.