Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 289/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 140 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1843
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 2017/17 w sprawie ze skargi A. w K. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązanie do zwrotu części dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. w K. na rzecz Zarządu Województwa Małopolskiego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 30 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 207/17, oddalił skargę A. w K. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z [...] grudnia w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych.

A. złożył skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

I. naruszenie prawa procesowego:

a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.) polegające na oddaleniu, a nie uwzględnieniu skargi, pomimo dokonania przez organ dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, przejawiającej się w uznaniu, że roboty objęte umową nr [...] z dnia [...].10.2012 były objęte zakresem umowy nr [...] o roboty budowlane z dnia [...].12.2009, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że roboty objęte zakresem ww. umowy nr [...] stanowiły nowe elementy, nieprzewidziane w dokumentacji projektowej, a tym samym nie były objęte zakresem przedmiotu umowy nr [...] z dnia [...].12.2009 - co skutkowało nieuchylenlem decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego wydanej dnia [...].12.2016 i poprzedzającej ją decyzji I instancji z dnia [...].07.2016;

b) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na nienależytym wykonaniu przez Sąd I instancji obowiązku kontroli działalności administracji publicznej poprzez niedokonanie oceny prawnej i całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesionych w skardze zarzutów:

- art. 65 ust. 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni woli stron umowy o roboty budowlane nr [...] z dnia [...].12.2009;

- art. 140 ust. 1 p.z.p. poprzez jego błędne niezastosowanie ¡przyjęcie, że zakres przedmiotu umowy o roboty budowlane nr [...] z dnia [...].12.2009 obejmował również roboty wykraczające poza zakres świadczenia wykonawcy ujęty w ofercie złożonej na etapie postępowania przetargowego - co skutkowało niezasadnym przyjęciem, jakoby Organ prawidłowo uznał brak podstaw do udzielenia przez Skarżącego zamówienia w trybie z wolnej ręki, a w konsekwencji nieuchyleniem przez Sąd I instancji decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego wydanej dnia [...].12.2016, znak [...] i poprzedzającej ją decyzji I instancji z dnia [...].07.2016.

II. naruszenie prawa materialnego:

art. 67 ust. 1 pkt 5 p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia postępowania zakończonego podpisaniem umowy nr [...] poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w dokonaniu nieprawidłowej oceny dokonanej przez Organ wykładni ww. przepisu polegającej na przyjęciu, że zastosowanie w umowie podstawowej o roboty budowlane wynagrodzenia ryczałtowego wyklucza możliwość udzielenia zamówień dodatkowych na związane z danym obiektem roboty nieobjęte zakresem przedmiotu umowy podstawowej, a w efekcie uznaniem, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do udzielenia przez Skarżącego zamówienia z wolnej ręki - co skutkowało niezasadnym przyjęciem, jakoby Organ prawidłowo uznał brak podstaw do udzielenia przez Skarżącego zamówienia w trybie z wolnej ręki, a w konsekwencji nieuchyleniem przez Sąd I Instancji decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego wydanej dnia [...].12.2016 i poprzedzającej ją decyzji I instancji z dnia [...].07.2016;

art. 647 k.c. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w zakres przedmiotu umowy o roboty budowlane wchodzą wszelkie roboty związane z obiektem, na którym roboty są prowadzone, w tym roboty nieujęte w dokumentacji projektowej stanowiącej podstawę określenia przedmiotu zamówienia - co skutkowało niezasadnym przyjęciem, jakoby Organ prawidłowo uznał brak podstaw do udzielenia przez Skarżącego zamówienia w trybie z wolnej ręki, a w konsekwencji nieuchyleniem przez Sąd I instancji decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego wydanej dnia [...].12.2016 i poprzedzającej ją decyzji I instancji z dnia [...].07.2016;

art. 632 § 1 w zw. z art. 656 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu nieprawidłowej oceny zastosowania ww. przepisów przez Organ wskutek uznania, że roboty objęte umową nr [...] z dnia [...].10.2012 stanowiły tzw. "prace dodatkowe" i jako takie były objęte zakresem umowy nr [...] o roboty budowlane z dnia [...].12.2009 i wynikającym z niego wynagrodzeniem ryczałtowym, pomimo wykazania przez Skarżącego, że roboty objęte ww. umową nr [...] z dnia [...].10.2012 stanowiły nowe elementy, nieprzewidziane w dokumentacji projektowej, a tym samym nie były objęte zakresem przedmiotu umowy nr [...] z dnia [...].12.2009 i wynikającym z niego wynagrodzeniem ryczałtowym - co skutkowało niezasadnym przyjęciem, jakoby Organ prawidłowo uznał brak podstaw do udzielenia przez Skarżącego zamówienia w trybie z wolnej ręki, a w konsekwencji nieuchyleniem przez Sąd I instancji decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego wydanej dnia [...].12.2016, znak [...] i poprzedzającej ją decyzji I instancji z dnia [...].07.2016;

art. 207 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 w z ust. 12a ustawy z dnia 27.08.2009 o finansach publicznych (dalej; u.f.p.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu nieprawidłowej oceny zastosowania ww. przepisów przez Organ i uznania, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu Skarżącego do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych, pomimo wykazania przez Skarżącego, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy wydatkowanie środków przeznaczonych na dofinansowanie projektu pn. [...] następowało zgodnie ze wszystkimi procedurami, o których mowa w art. 184 u.f.p., a tym samym brak jest podstaw do wydania decyzji zobowiązującej Skarżącego do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Zarządu Województwa Małopolskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Za podstawę wyroku z 30 maja 2017 r., I SA/Kr 207/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Zarząd Województwa Małopolskiego. [...] grudnia 2009 r. została zawarta umowa między Instytucją Zarządzającą Małopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013, a A. w K. o dofinansowanie Projektu w ramach Osi Priorytetowej 5. Krakowski Obszar Metropolitarny MRPO na lata 2007-2013 nr MRPO.05.02.00-12-202/09-00-IXA/1087/FE/09, pn. [...] Na podstawie tej umowy beneficjentowi przekazano środki europejskie. W dniach 19-20 sierpnia 2014 r. oraz 12-16 stycznia 2015 r. przeprowadzono kontrolę doraźną. W informacji pokontrolnej opisano nieprawidłowości w zakresie wykonania umowy o udzielenie zamówienia publicznego, zawartej z B., w której znajdował się zapis o wynagrodzeniu ryczałtowym z jednoczesnym określeniem rodzaju i wielkości planowanych robót, opisanych szczegółowym kosztorysem. Stwierdzono, że pomiędzy pracami realizowanymi w ramach umowy głównej, a pracami wykonanymi jako dodatkowe, zaistniała różnica w charakterze przysługującego za nie wynagrodzenia. Ustalono, że wynagrodzenie za roboty określone w protokołach konieczności od 2 do 7a jako dodatkowe nosiło cechy kosztorysowego. Wiele asortymentów robót wskazanych w protokołach konieczności, jako dodatkowe występowało w kosztorysie ofertowym, natomiast dodatkowa była ilość jednostek obmiaru koniecznych do wykonania lub ich umiejscowienia. W przedmiarach robót brakowało uszczegółowienia wskazującego, czy dany element będzie realizowany w budynku rewitalizowanym, czy też w nowo wznoszonej części, co stanowiło trudność w ustaleniu, czy dany asortyment prac był już wcześniej przewidziany. Kontrolujący przyjęli zasadę, zgodnie z którą roboty wyszczególnione w protokołach konieczności (realizowane, jako zamówienia dodatkowe), których zakres jednocześnie występował w przedmiarze robót, projekcie wykonawczym, SIWZ oraz STWiORB, zostawały uznane za wydatki niekwalifikowane, gdyż powinny zostać rozliczone w ramach wynagrodzenia ryczałtowego, wynikającego z umowy głównej. W odpowiedzi na informację pokontrolną beneficjent zgłosił zastrzeżenia, uwagi i wyjaśnienia, których nie uwzględniono. W konsekwencji, Zarząd Województwa Małopolskiego wydał decyzję w sprawie zwrotu środków europejskich w łącznej kwocie 122.959,46 złotych wraz z odsetkami. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji. W ramach omawianej podstawy kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 80 kpa; art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.

Natomiast, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazane przepisy ustrojowe sąd administracyjny może naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargę na decyzję ostateczną oraz ocenił ją pod kątem legalności w zakresie zastosowanych przepisów.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania. Zgodnie z tym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjmując ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Zarząd Województwa Małopolskiego nie naruszył żadnego przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miały zastosowanie w sprawie sądowoadministracyjnej. Należy podkreślić, że zasadniczym ustaleniem dokonanym przez Zarząd Województwa Małopolskiego niepodważonym przez kasatora było to, że roboty budowlane realizowane w ramach umowy [...] (z wyjątkiem pkt. 1) mieściły się w zakresie prac, które zostały określone umową podstawową nr [...] z [...] grudnia 2009 r., w związku z czym nie można było udzielić zlecenia na ich wykonanie w trybie zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 67 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, wystąpiła nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady WE 1083/2006. W konsekwencji, zasadnie – na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2) ustawy o finansach publicznych uznano, że Beneficjent wykorzystał środki z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy i jest obowiązany do ich zwrotu.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenia art. 207 ust. 2 u.f.p. w związku z ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 9 w związku z ust. 12a u.f.p. "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie".

Zgodnie z art. 184 ust. 1 pkt 2) u.f.p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Natomiast według art. 184 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Dokonując niepodważonych przez kasatora ustaleń faktycznych w sprawie Zarząd Województwa Małopolskiego przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego przede wszystkim dokonał oceny zapisów umowy z [...] grudnia 2009 r. zawartej pomiędzy beneficjentem i wykonawcą, sposobu jej wykonania, a następnie dokonując wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego unijnego i krajowego, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów ustalił, że zwrotowi podlega kwota 122.959,46 złotych.

Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej pozostają w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego tj. wyliczeniem kwoty podlegającej zwrotowi. Skoro kasator nie podważył skutecznie tego ustalenia w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.