Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1175/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1407/18 o odrzuceniu skargi J.B. na decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ponownego ustalenia renty inwalidzkiej postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ponownego ustalenia renty inwalidzkiej.

Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2018 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego w/w skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 września 2018 r.

W dniu 10 września 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 6 września 2018 r., w którym stwierdził on m.in., że w wykonaniu w/w wezwania w załączeniu przesyła podpisaną skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1407/18 odrzucił skargę.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie nie podpisał skargi. Wbrew twierdzeniu skarżącego, zawartemu w treści pisma procesowego z dnia 6 września 2018 r., nie można uznać, aby powyższy brak formalny został uzupełniony, co tym samym czyni skargę niedopuszczalną.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia J.B. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, że zarówno pierwotnie wniesiona skarga, jak i skarga przesłana przy piśmie procesowym z dnia 6 września 2018 r., były niepodpisane. Podkreślił, że w skardze jedynie zacytował treść zawiadomienia do Prokuratury Okręgowej [...] (wcześniejsze użycie dwukropka na końcu pierwszej strony skargi). Treść tę skopiował do skargi jako jej integralna część, a następnie całość dokumentu została przez niego własnoręcznie podpisana. Sąd błędnie natomiast przyjął, że podpis ten dotyczy jedynie w/w zawiadomienia do Prokuratury Okręgowej [...], a nie samej skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji błędnie, uznał, iż zarówno pierwotnie wniesiona przez J.B. skarga, jak również skarga przesłana przy piśmie procesowym z dnia 6 września 2018 r., były niepodpisane. Wyjaśnienia skarżącego oraz analiza akt sprawy wskazuje, że skarga nie była w istocie obarczona wskazanym brakiem formalnym, a zatem Sąd niezasadnie wzywał stronę do jej podpisania.

Skarga J.B. jest jednak niedopuszczalna z innej przyczyny.

Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie J.B. przedmiotem skargi uczynił decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ponownego ustalenia renty inwalidzkiej.

Powyższa decyzja została wydana w toku postępowania wszczętego w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości emerytury – na podstawie art. 22a w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 708 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 2270), od decyzji ustalającej prawo do świadczeń, o których mowa w art. 15c, art. 22a lub art. 24a ustawy zmienianej przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że postępowanie mające za przedmiot ponowne ustalenie wysokości emerytury funkcjonariusza – w oparciu o przepis art. 22a cyt. ustawy – należy do właściwości sądu powszechnego. Ponadto, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm.), sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi. W okolicznościach tej sprawy sąd administracyjny nie jest zatem w ogóle właściwy do jej rozpoznania, a w konsekwencji skarga J.B., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.

Ubocznie wyjaśnić należy, iż w pouczeniu kwestionowanej decyzji skarżący został poinformowany przez organ, że odwołanie od tej decyzji należy wnieść do Sądu Okręgowego [...] (Wydział Ubezpieczeń Społecznych).

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.