Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2020/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 217
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2020/11

UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej "Prezes Zarządu"), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. (dalej "skarżącego") od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. (dalej "Dyrektora Zarządu") z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], odmawiającej wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], utrzymał decyzję Dyrektora Zarządu w mocy.

II. Zaskarżona decyzja Prezesa Zarządu zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. (dalej "decyzją Starosty") Starosta B. (dalej "Starosta") stwierdził przejście z dniem [...] stycznia 2002 r. w trwały zarząd Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. części nieruchomości Skarbu Państwa położonej w B., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], obręb C.

2. W dniu [...] listopada 2010 r. skarżący wniósł do Dyrektora Zarządu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty.

3. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor zarządu, działając na podstawie art.157 § 3 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, stwierdzając brak interesu prawnego skarżącego.

4. Skarżący wniósł do Prezesa Zarządu odwołanie od decyzji Dyrektora Zarządu.

III. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Prezes Zarządu utrzymał decyzję Dyrektora Zarządu w mocy.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję, Prezes Zarządu wskazał, że uznanie skarżącego za stronę postępowania - w rozumieniu art.28 k.p.a. - o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty, legitymowaną do żądania wszczęcia tego postępowania, wymagałoby ustalenia, że w obowiązującym ustawodawstwie występuje przepis prawa materialnego, z którego można by wywieść interes prawny skarżącego w sprawie, niezbędny do nabycia statusu strony. Przepisu takiego jednakże brak. Przepisem takim nie jest w szczególności powołane przez skarżącego uzasadnienie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] października 1992 r. w sprawie zbycia nieruchomości z mienia komunalnego, które nie posiada statusu przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a stanowi jedynie luźną wytyczną.

IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Prezesa Zarządu, wskazując że przedmiotem środka zaskarżenia jest postanowienie tego organu z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w powiązaniu z zaskarżoną decyzją.

W skardze podniesiono zarzut błędnego zinterpretowania przez organy przedstawionych przez skarżącego dowodów, potwierdzających posiadanie przez skarżącego przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty, tj.:

- uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] października 1992 r. w sprawie zbycia nieruchomości z mienia komunalnego, wraz z uzasadnieniem, z której jednoznacznie wynika, że: (-) sprzedaje się część z całości parceli elektrowni wodnej, (-) informuje się, że nabywca będzie musiał nabyć pozostałe grunty jako drugą część składową z wskazaniem że od Skarbu Państwa, (-) informuje się że obecne (czyli w 1992 r.) przekazano te grunty w zarząd O., (-) informuje się że grunty te zostaną odstąpione w celu uruchomienia elektrowni wodnej,

- protokołu uzgodnień z dnia [...] kwietnia 1993 r., sporządzonego przez Urząd Miasta, zobowiązującego inwestora do terminowego rozpoczęcia prac inwestycyjnych w przeciągu 2 lat i zakończenia w 5 latach,

- aktu notarialnego, w którym to jako cel przeznaczenia nieruchomości wskazano wyłącznie działalność gospodarczą w zakresie produkcji prądu energii,

- prawa miejscowego, tj. uchwały Rady Miejskiej nr [...], przeznaczającego przedmiotowy obszar (symbol B18EE) wyłącznie na cele produkcji energii elektrycznej.

V. W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Organ wskazał zatem, że uchwała Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] października 1992 r. w sprawie zbycia nieruchomości z mienia komunalnego wraz z uzasadnieniem nie posiada charakteru przepisów prawa materialnego powszechnie obowiązującego, a co najwyżej może być traktowane jako wytyczna dla osób zainteresowanych, Wynika to z tego, że zastosowana podstawa prawna do wydania uchwały pozwala na wydanie przez radę gminy wyłącznie uchwały w przedmiocie spraw majątkowych gminy, natomiast w uzasadnieniu tejże uchwały wyraźnie jest mowa o innym niż komunalne mieniu - o części terenu Skarbu Państwa.

Również przywołana przez skarżącego uchwała nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. nie zawiera jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, z którego skarżący mógłby wywodzić swój interes prawny lub obowiązek w rozumieniu art.28 k.p.a.

Przywołane przez skarżącego argumenty i dowody należy zakwalifikować wyłącznie jako świadczące o tym, że skarżący posiada interes faktyczny, gdyż jest on zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny.

Prezes Zarządu podtrzymał ponadto swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], którym odmówił uzupełnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Prezesa Zarządu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134§1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja SKO nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ

na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do następujących wniosków: Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezes Zarządu utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu, odmawiająca wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art.157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy przy tym uwzględnić, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji oraz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. II SA 2164/92, O NSA 1995/1/32).

Decyzja Dyrektora Zarządu wydana została na podstawie art.157 § 3 k.p.a., obowiązującego w dacie wydania orzeczenia ([...] marca 2011 r.), zgodnie z którym to przepisem odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następowała w drodze decyzji.

Przywołany przepis art.157 § 3 k.p.a. nie obowiązywał już natomiast w dacie wydania zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu z dnia [...] czerwca 2011 r., albowiem z dniem 11 kwietnia 2011 r. został uchylony na podstawie art.1 pkt 25 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz.18 z późn.zm.), dalej "ustawy nowelizacyjnej".

Od daty wejścia w życie tej nowelizacji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, w tym o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej orzeka się w trybie uregulowanym w art.61a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art.61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Tym samym uznać należy, że podstawę prawną orzekania w sprawie przez Prezesa Zarządu w drugiej instancji stanowił wskazany wyżej art.61a § 1 k.p.a. Przepis ten nie został wprawdzie powołany w zaskarżonej decyzji, niemniej jego zastosowanie w sprawie nie ulega wątpliwości, zważywszy na zasadę legalizmu (art.6 k.p.a.), nakładającą na organy administracji obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Pomimo faktu, że orzekanie na podstawie art.61a § 1 k.p.a. następuje w formie postanowienia Prezes Zarządu posiadał umocowanie do załatwienia sprawy w drodze decyzji z mocy przepisu art.3 ustawy nowelizacyjnej, stanowiącego że w sprawach, w których do dnia wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej została wydana decyzja, a zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art.1 (tj. k.p.a.), w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjna, powinno być wydane postanowienie, właściwą formą załatwienia sprawy jest decyzja.

W ocenie Sądu trafnie uznały organy obu instancji, orzekające w niniejszej sprawie, że skarżący nie posiada interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Starosta B. stwierdził przejście z dniem 1 stycznia 2002 r. w trwały zarząd Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w B., obręb II Centrum, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 46,2541 ha - w części o powierzchni 37,5442 ha, stanowiącej wody płynące. Przywołane orzeczenie zostało wydane na podstawie art.217 ust.1 i 2, art.11 ust.1 pkt 2, art.14, art.14a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz.1220 z późn. zm.). Jednocześnie w orzeczeniu stwierdzono, że nie znajdująca się pod wodami płynącymi pozostała część działki stała się mieniem będącym w trwałym zarządzie właściwych terytorialnie zarządów.

Stwierdzić zatem należy, że wyłącznym skutkiem deklaratoryjnego orzeczenia Starosty jest stwierdzenie nabycia przez państwową jednostkę organizacyjną (Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej) z mocy prawa tytułu do władania nieruchomością stanowiącą własność Skarbu Państwa. Podkreślenia wymaga, że orzeczenie to nie wywołało żadnych innych skutków prawnych, w tym w szczególności nie wywołało żadnych skutków w zakresie praw rzeczowych do objętej nim nieruchomości - nie było aktem, na podstawie którego Skarb Państwa nabył do tego gruntu prawo własności (prawo to nabyte zostało przez Skarb Państwa wcześniej), czy też aktem, który ingerowałby w prawa rzeczowe przysługujące innym podmiotom. Skutkiem orzeczenia jest wyłącznie potwierdzenie nabycia przez państwową jednostkę organizacyjną z mocy prawa uprawnienia do władania mieniem państwowym. Skutki te nie wkraczają zatem w żaden bezpośredni sposób w prawa osób trzecich.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że - ujmując rzecz generalnie - skarżący wywodzi swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Starosty z intencji i potrzeby nabycia uprawnień do korzystania z części nieruchomości objętej decyzją Starosty. Uprawnienia te, zważywszy na fakt, że skarżący dysponuje prawami do sąsiedniej nieruchomości (nr [...]), umożliwiłoby skarżącemu prowadzenie na obu tych nieruchomościach elektrowni wodnej.

Skarżący podnosi zatem konsekwentnie, że: (-) posiada prawa do działki oznaczonej numerem [...], (-) działka ta sąsiaduje z działką nr [...], objętą decyzją

Starosty, (-) wbrew treści decyzji Starosty ta część działki nr [...], która przylega bezpośrednio do działki skarżącego, tj. działki nr [...], nie jest pokryta wodą, (-) wskazana wyżej część działki nr [...] stanowi całość funkcjonalną z działką skarżącego (nr [...]), niezbędną do prowadzenia przez skarżącego działalności w zakresie produkcji energii elektrycznej, (-) prowadzenie na wskazanych wyżej działkach tego rodzaju działalności nie jest nowo powziętą, dowolną inicjatywą skarżącego, a jest to prosta realizacja ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, jak też wykonanie przez skarżącego warunków nabycia od Gminy działki nr [...].

Rozwijając powyższą argumentację skarżący podniósł, że:

1. W uchwale z dnia [...] października 1992 r. w sprawie zbycia nieruchomości z mienia komunalnego Rada Miejska postanowiła o:

- przeznaczeniu do oddania w użytkowanie wieczyste działki nr [...], położoną w B., przy ulicy G., na arkuszu mapy 3, obrębu [...], o powierzchni 0,0004 ha (pkt 1 uchwały),

- przeznaczeniu do sprzedaży urządzeń i budowli usytuowanych na działce wymienionej w pkt 1 uchwały (pkt 2 uchwały).

W uzasadnieniu wskazanej wyżej uchwały wskazano, że:

- na działce nr [...] usytuowana jest turbina wodna, a całość stanowi część składową "małej elektrowni wodnej",

- sprzedaż działki i urządzeń odbędzie się w drodze przetargu,

- turbina nie była użytkowana od wielu lat, a nieruchomość (działka i urządzenie) stanowi mienie komunalne,

- nabywca będzie musiał pozyskać jeszcze część terenu Skarbu Państwa, przekazywanego obecnie w zarząd O. (O.),

- Zarząd O. wyraził zgodę na odstąpienie części terenu i uruchomienie małej elektrowni wodnej.

2. W protokole uzgodnień sporządzonym w dniu [...] kwietnia 1993 r., podpisanym przez skarżącego i jego żonę oraz przedstawiciela Gminy, dotyczącym sprzedaży obiektu po małej elektrowni wodnej wraz z oddaniem gruntu w wieczyste użytkowanie ustalono, poza określeniem ceny nabycia małej elektrowni wodnej wraz z gruntem oraz I opłatą za wieczyste użytkowanie gruntu również (pkt 4 dokumentu) termin rozpoczęcia inwestycji (do dwóch lat) oraz zakończenia i zgłoszenia do użytkowania (do 5 lat).

3. W akcie notarialnym, na podstawie którego skarżący nabył ostatecznie prawa do działki nr [...] wskazano, jako cel przeznaczenia wyłącznie działalność gospodarczą w zakresie produkcji prądu.

4. Z wypisu a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., uchwalonego dnia [...] grudnia 2003 r. uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lutego 2004 r. wynika, że działka nr [...] i cześć działki nr [...] położone są na obszarze terenu elementarnego B 18 EE (funkcja elektrowni wodnej z towarzyszącą zielenią oraz pojedynczym mieszkaniem).

W świetle powyższych okoliczności skarżący podnosi, że nabycie przez niego działki nr [...] miało służyć wyłącznie prowadzeniu działalności w zakresie produkcji prądu, a prowadzenie tej działalności wymaga umożliwienia skarżącemu korzystania z części działki nr [...]. W ocenie skarżącego powyższe legitymuje go do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty, którą to decyzją niezasadnie uznano tę część działki, którą pozostaje w kręgu zainteresowań skarżącego, jako pokrytą wodami płynącymi.

Poglądu takiego podzielić nie można.

O ile w szerokim rozumieniu tego słowa interes faktyczny w uzyskaniu przez skarżącego tytułu prawnego do władania niezbędną mu częścią działku nr [...] jest bezsporny, o tyle interesu tego (o charakterze wyłącznie faktycznym) nie sposób powiązać w żaden sposób z przedmiotem orzeczenia Starosty w sposób dający podstawy do uznania, że skarżący może mieć w sprawie stwierdzenia nieważności tego orzeczenia interes prawny. Ponownie podkreślić należy, że orzeczenie Starosty nie pociągnęło za sobą żadnej, bezpośredniej ingerencji w prawa i obowiązki skarżącego, w tym w szczególności nie orzeczono w nim w żadnym zakresie o prawach skarżącego do działki nr [...] (w tym nie pozbawiono skarżącego takich praw). Orzeczenie to rozstrzygnęło wyłącznie o sposobie gospodarowania mieniem państwowym przez właściwe jednostki organizacyjne Skarbu Państwa.

Wprawdzie doprecyzowując wskazany wyżej interes faktyczny skarżącego można założyć, że w interesie tym jest (chodzi o uzyskanie stanu umożliwiającego nabycie przez skarżącego praw do korzystania z tego gruntu), aby interesująca skarżącego część działki nr [...] nie była zakwalifikowana jako grunt pod wodami płynącymi (a zatem inaczej niż orzeczono w decyzji Starosty), niemniej z samego tego faktu nie może wynikać prawo skarżącego do bezpośredniego (tj. jako strona w sprawie) kwestionowania decyzji Starosty.

Nawet zatem, gdyby twierdzenia skarżącego co do merytorycznej prawidłowości decyzji Starosty były trafne (chodzi o podejście czysto hipotetyczne, albowiem Sąd nie jest upoważniony do przesądzania w niniejszym postępowaniu kwestii prawidłowości decyzji Starosty), to i tak skarżący, z racji braku interesu prawnego, nie byłby legitymowany do bezpośredniego działania w sprawie w charakterze strony. W tej sytuacji skarżącemu pozostaje wystąpienie do organu właściwego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o rozważenie wszczęcia tego rodzaju postępowania z urzędu.

W tym kontekście powołane przez skarżącego dokumenty wprawdzie ilustrują wspomniany interes faktyczny skarżącego, niemniej nie potwierdzają dostatecznie bliskiego, bezpośredniego związku sytuacji prawnej skarżącego z przedmiotem decyzji Starosty.

Skarżący objął skargą również postanowienie z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], którym Prezes Zarządu odmówił uzupełnienia zaskarżonej decyzji co do rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art.111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie bądź odmowa uzupełnienia decyzji następuje w drodze postanowienia (art.111 §1b).

Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona.

Orzekając o legalności zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu, Sąd stwierdza zatem brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 111 § 1 k.p.a.

Nie było zatem przesłanek do uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji o: (-) stwierdzenie, że grunty niepokryte wodami płynącymi nie podlegają przejściu w trwały zarząd, (-) informacje, kto przekazał obszar działki [...] oraz jaki był cel przekazania tejże działki, (-) informację o sposobie zagospodarowania działki, (-) rozstrzygnięcie w przedmiocie uznania skarżącego za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty. Kwestie te wykraczają bowiem poza zakres przedmiotowy przewidzianego w art.61a § 1 k.p.a. rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, na podstawie którego to przepisu zapadła zaskarżona decyzja. Stwierdzić natomiast należy, że wyłącznie pominięcie przez orzekający organ któregoś z obligatoryjnych elementów rozstrzygnięcia orzeczenia mogłoby być przesłanką do uzupełnienia tego orzeczenia na podstawie art.111 § 1 k.p.a. Kwestie objęte wnioskiem skarżącego o uzupełnienie mają zatem charakter merytoryczny, który bądź to pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy, albo też zostały prawidłowo rozstrzygnięte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (nieuznanie skarżącego za stronę postępowania).

W świetle powyższych okoliczności skargę, jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.