Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1040/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 23 ust 1 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art 233 par. 1 i 2 , art 210  par. 4, art 200, art 123 i 178
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi U. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , wydaną na podstawie:

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.),

- art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03. 2004 r.- Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.),

- art. 20 ust. 1, ust. 2, ust 3 lit. "a", "b" i "c", art. 24, art. 25, art. 67, art. 78 i art. 79 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 19.10.1992 r. ze zm.),

- art. 94 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2.07.1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG)

nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L 235 z dnia 11.10.1993 ze zm.),

- art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z dnia 18.07.2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L nr 189 z dnia 21.07.2005 r.),

Dyrektor Izby Celnej w S. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. skierowanej do U. Spółki z o.o. z siedzibą w P. i orzekającej o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości [...] zł należnego z tytułu importu wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu ww. decyzji organu odwoławczego wskazano, że w dniu [...] r. Agencja Celna C., działająca z upoważnienia importera, zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, na podstawie dokumentu SAD nr[..] , wózki paletowe ręczne (kod Taric 84279000 10), deklarując Tajlandię jako kraj pochodzenia tego towaru. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę zakupu nr [...] z dnia [...] r., świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] r., deklarację elementów dotyczących wartości celnej D.V.1 oraz deklarację zgodności sporządzoną przez H.. Przyjęcie powyższego zgłoszenia spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną na warunkach określonych

w zgłoszeniu celnym. Wartość celną przedmiotowych towarów ustalono w oparciu

o przedstawione do zgłoszenia dokumenty.

Dalej w uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że Dyrektor Izby Celnej

w S. przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w S., otrzymany z Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier Ministerstwa Finansów, raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF dotyczący ujawnionego procederu obchodzenia przez importerów we Wspólnocie ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez zgłaszanie ich jako pochodzących z Tajlandii. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono

w raporcie, że dokonując eksportu ręcznych wózków paletowych firma G.

z Tajlandii nieprawidłowo przedstawiała fakty dotyczące ich produkcji, w wyniku czego w wystawionych przez władze Tajlandii świadectwach pochodzenia Form A nieprawidłowo deklarowano preferencyjne ich pochodzenie z Tajlandii, bowiem

w rzeczywistości eksportowane towary miały chińskie pochodzenie. Do raportu został załączony, sporządzony w dniu 12.03.2008 r. w Bangkoku, dokument zatytułowany "Uzgodnione wnioski", w którym upoważnione władze tajskie i przedstawiciele misji OLAF uzgodnili, iż 738 certyfikatów Form A, wydanych przez Departament Handlu Zagranicznego Ministerstwa Przemysłu Tajlandii (DFT) dla firmy G.

na podstawie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawianych przez eksportera, jest nieważnych i uznanych za wycofane. Ponadto w powyższym dokumencie DFT wyjaśniło, iż odpowiedzi na wnioski o ponowną weryfikację, wskazujące, że świadectwa Form A zostały wystawione prawidłowo, były także sporządzane na podstawie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawianych przez G. i w rezultacie 220 certyfikaty (wymienione

w załącznikach do dokumentu), dla których procedura ponownej weryfikacji dała wynik pozytywny, są także nieważne i wycofane. W załącznikach do "Uzgodnionych wniosków", zawierających wykaz unieważnionych świadectw na formularzu A, znajduje się również świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] r., na podstawie którego zastosowano preferencyjne stawki celne w zgłoszeniu celnym [...] z dnia [...] r.

Na podstawie uzyskanych ww. informacji Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie kontroli zgłoszenia celnego zawartego ww. dokumencie SAD, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu wózki paletowe ręczne pochodzące z Tajlandii. W wyniku przeprowadzonego postępowania wydał decyzję z dnia [...] r., w której orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącej sumę kwoty cła w wysokości [...] zł oraz kwoty ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości [...] zł należnego z tytułu importu ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie ww. zgłoszenia celnego.

Od decyzji powyższej Spółka z o.o. U. odwołała się

do Dyrektora Izby Celnej w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia lub o umorzenie postępowania, zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania:

- art. 210 § 4 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji kwestii wynikających z wydanego przez organ I instancji w dniu [...] r. postanowienia nr [...] ;

- art. 187 § w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w materiale dowodowym sprawy dokumentów, o których mowa w osnowie postanowienia organu celnego I instancji nr[...] z dnia[...] .;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 291.3/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej zwanego "WKC") poprzez jego zastosowanie w granicach ustalonego w sprawie stanu faktycznego;

- niezastosowanie art. 220 ust.2 lit. b WKC w granicach ustalonego w sprawie stanu faktycznego .

W uzasadnieniu odwołania Spółka zarzuciła niewłaściwe zastosowanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. art. 220 WKC wskazując na swoje działania w dobrej wierze świadczące o dochowaniu odpowiedniej staranności w wymianie handlowej, której przedmiotem był zakup ręcznych wózków paletowych w Tajlandii, na potwierdzenie czego przedstawiła dokumentację, w tym korespondencję mailową z firmą H. w Chinach (producenta części do ręcznych wózków paletowych w Chinach), kopie dokumentów potwierdzających zakup przez skarżącą Spółkę części od firmy H., w Chinach, oświadczenie Pani B.B z dnia [...] r. dotyczący pochodzenia wózków, protokół przesłuchania z dnia [...] r. w postępowaniu karnym Pani B.B., oświadczenie skarżącej Spółki na temat współpracy z firmą H., postanowienie Sądu Rejonowego w Poznaniu Wydział VI Karny o uchyleniu postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie posługiwania się sfałszowanym certyfikatem pochodzenia wózków paletowych z Tajlandii oraz usiłowania wyłudzenia mienia w kwocie [...] zł i przekazaniu sprawy do dalszego prowadzenia, korespondencję skierowaną przez skarżącą Spółkę do Departamentu Polityki Handlowej Ministerstwa Gospodarki.

Skarżąca podniosła, że na dzień dokonania zgłoszenia celnego dysponowała wydanym przez upoważnione organy w Tajlandii świadectwem pochodzenia Form A, które potwierdzało tajlandzkie pochodzenie importowanych wózków paletowych, co - zdaniem Spółki – wskazuje, że nie może ona ponosić odpowiedzialności za nieuczciwe działanie eksportera oraz działanie organu państwowego w Tajlandii, który mógł dokonać odpowiedniej weryfikacji i nie wydać takiego dokumentu. Wskazywanie natomiast, że urząd tajski został wprowadzony w błąd przez eksportera - w świetle raportu OLAF, który wskazuje na fakty temu zaprzeczające - nie jest wystarczające dla stwierdzenia, iż w sprawie miał miejsce błąd organu. Do odwołania załączono szereg dokumentów.

W piśmie uzupełniającym odwołanie Spółka dodatkowo zarzuciła naruszenie:

- art. 94 ust. 6 RWKC poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 z dnia 25 maja 1999r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) poprzez błędną jego wykładnię;

- art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz jezdniowych (ręcznych) wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz

- art. 220 ust. 2 WKC poprzez błędne jego niezastosowanie (wskazany już

w odwołaniu z dnia 30.12.2010r.) oraz przepisów postępowania proceduralnego:

- art. 121 § 1 i art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. podstawy prawnej wydanej decyzji;

- art. 121 i art. 123 § 1 w związku z art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie na żądanie strony kopii dokumentów z akt sprawy, na podstawie których rozstrzygał Naczelnik Urzędu Celnego w S.;

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w oparciu o przepisy prawa nie mające zastosowanie w istniejącym stanie faktycznym.

Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego odwołująca strona podniosła, że organ celny nie miał podstaw prawnych do kwestionowania prawidłowości już zastosowanych preferencji celnych na podstawie świadectwa pochodzenia, wobec którego organy celne nie powzięły zastrzeżeń i które nie zostało poddane weryfikacji. Odnośnie naruszenia przepisów prawa proceduralnego Skarżąca wskazuje, iż błędem organu było niepowołanie w zaskarżonej decyzji przepisów art. 78 WKC oraz art. 94 ust. 6 RWKC.

Nadto, pismem z dnia 28.12.2010r. odwołująca wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r. odmawiające włączenia do akt sprawy pełnego Raportu z Misji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF nr CMS [...] oraz zapoznania z załącznikami do tego Raportu. Zarzuciła naruszenie art. 122, art. 127 ustanawiających zasadę zupełności postępowania oraz art. 200 Ordynacji podatkowej umożliwiającego stronie przedstawienie materiału dowodowego.

Jak wynika dalej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej, organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania, podzielając faktyczne i prawne podstawy decyzji organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy określił na wstępie zasady procesowe określające zakres swoich kompetencji odwoławczych, a następnie wskazał na postanowienia art. 78 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, stanowiącego o tym, że po zwolnieniu towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym, a jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Organ odwoławczy przypomniał dalej, że w rozpatrywanej sprawie na podstawie zgłoszenia celnego nr [...], procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu objęto wózki paletowe ręczne. W zgłoszeniu tym jako kraj pochodzenia tego towaru wskazano Tajlandię.

Wskazał organ również, że zgodnie z art. 201 WKC w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru, podlegającego należnościom przywozowym, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W takim przypadku, zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC, wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która obejmuje Towarową Nomenklaturę Scaloną (art. 20 ust. 3 lit. "a"), stawki celne i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł (art. 20 ust. 3 lit. "c") oraz preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw, grup państw lub terytoriów (art. 20 ust. 3 lit. "e"). Dla towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym, pochodzącego z Tajlandii, zaklasyfikowanego do kodu TARIC 84279000 10, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich przewidywała w dniu 3.01.2008 r. stawkę celną erga omnes w wysokości 4% i stawkę celną preferencyjną w wysokości 0%.

Wskazując na powyższe regulacje, organ odwoławczy uznał za konieczne wyjaśnić, iż wynikające z art. 20 ust. 1 lit. "e" WKC preferencje przyznawane

są jednostronnie przez Wspólnotę krajom rozwijającym się w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych, zwanego także Generalnym Systemem Preferencji GSP, którego funkcjonowanie reguluje rozporządzenie Rady (WE) Nr 980/2005 z dnia 27.06. 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych (Dz. Urz. L 169

z dnia 30.06.2005 r. ze zm.). Krajami korzystającymi z powyższych rozwiązań są,

w myśl art. 2 tego rozporządzenia, państwa wymienione w Załączniku I. Tajlandia, jako beneficjent powyższego systemu, korzysta z rozwiązań ogólnych zawartych

w Rozdziale II Sekcja I w/w rozporządzenia. Zgodnie z jego art. 7 ust 1, w przypadku stosowania rozwiązań ogólnych dla danego państwa całkowicie zawieszone zostają cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku II jako produkty niewrażliwe (do których zalicza się ręczne wózki paletowe i ich części stanowiące przedmiot importu w rozpatrywanej sprawie). Jednocześnie z art. 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia wynika, że przewidziane w nim preferencje stosuje się do przywozu produktów objętych rozwiązaniami stosowanymi wobec państw beneficjentów, z których produkty te pochodzą oraz że dla celów stosowania rozwiązań zawartych

w rozporządzeniu reguły pochodzenia, dotyczące definiowania pojęcia produktów pochodzących, procedury oraz metody współpracy administracyjnej z nimi związanej, zawarte zostały w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L 235 z dnia 11.10.1993

ze zmianami), zwanym w skrócie "RWKC". Zgodnie z art. 81 tego ostatniego rozporządzenia wspólnotowego, produkty pochodzące kwalifikują się w przywozie

do Wspólnoty do zastosowania preferencji taryfowych, wynikających z systemu GSP, pod warunkiem, że:

- były przywożone bezpośrednio z kraju korzystającego,

- zostało przedstawione świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawione przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, którego wzór (Form A) określony został w jego załączniku 17.

Organ nadto zwrócił uwagę, że w dniu [...] r. do zgłoszenia celnego

nr [...] , na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu wózki paletowe ręczne, strona importująca towar przedłożyła świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] r., potwierdzające tajlandzkie pochodzenie importowanego towaru, które spełniało wymogi formalne określone przepisach wykonawczych do WKC, wobec czego na jego podstawie zastosowano dla zgłaszanego towaru preferencyjne stawki celne.

Uzasadniając dalej swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy wskazał,

że do Izby Celnej w S. wpłynęło pismo Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej i Kontroli Gier, za którym przekazano Raport Europejskiego Biura

ds. Zwalczania Oszustw OLAF, dotyczący obchodzenia ceł antydumpingowych przez importerów we Wspólnocie w związku z nieprawnym dokumentowaniem pochodzenia ręcznych wózków widłowych i ich zasadniczych części, który to raport był efektem przeprowadzonej w Tajlandii misji z uczestnictwem urzędników tego Biura oraz śledczych celnych z głównych Państw Członkowskich, których dotyczył badany proceder, tj. Niemiec, Włoch i Francji. Celem tej misji było przeprowadzenie dochodzenia w sprawie domniemanego obchodzenia ceł antydumpingowych nałożonych na ręczne wózki paletowe (HPT) pochodzenia chińskiego importowane

z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej w latach 2005-2008, podejrzewano bowiem,

że wszystkie przesyłki ręcznych wózków paletowych importowane do Unii Europejskiej od eksportera w Tajlandii, tj. firmy G., w rzeczywistości pochodziły z Chińskiej Republiki Ludowej i w związku z tym powinny być obłożone cłem antydumpingowym w wysokości do 46,7 % ich ceny ustalonej na warunkach franco granica Wspólnoty. Przesyłkom tym towarzyszyły świadectwa pochodzenia na formularzu A, zaświadczające o preferencyjnym pochodzeniu wózków z Tajlandii, wydawane przez biuro Wydziału Handlu Zagranicznego w porcie w Bangkoku. Na podstawie tych świadectw w chwili importu do Wspólnoty Europejskiej towary te uprawnione były do korzystania z preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%, zamiast 4 % stawki celnej erga omnes dla krajów trzecich i dodatkowo stawki cła antydumpingowego. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że ręczne wózki paletowe objęte są stawką cła zależną od kraju pochodzenia: jeśli posiadają one status preferencyjnego pochodzenia z Tajlandii - mogą korzystać w imporcie ze stawki celnej preferencyjnej 0% w ramach Ogólnego Systemu Preferencji, jeśli natomiast posiadają status niepreferencyjnego pochodzenia z Tajlandii podlegają stawce celnej erga omnes 4%, a w przypadku, gdy pochodzą z Chin obciążone są stawką celną erga omnes w wysokości 4% i cłem antydumpingowym w wysokości od 7,6% do 46,7% w zależności od producenta, wskazując tym samym, że dla importu ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chin nie przewidziano stawki celnej preferencyjnej.

Wskazując dalej na przesłanki, na jakich oparte zostało podejrzenie co do rzeczywistego pochodzenia ręcznych wózków paletowych z Chin, organ odwoławczy przedstawił też obszernie cele i przebieg misji OLAF oraz wskazał na podstawy prawne działalności tego Biura, a następnie odniósł się do jego ustaleń zawartych w raporcie, stwierdzając, że dotyczą one dwóch kwestii:

- po pierwsze, prawidłowości ustalenia tajlandzkiego preferencyjnego pochodzenia ręcznych wózków widłowych i - co się z tym wiąże - zasadności wystawiania świadectw pochodzenia na formularzu A potwierdzających takie pochodzenie

w przypadku eksportu przedmiotowych wózków do Wspólnoty Europejskiej, oraz

- po drugie, ustalenia rzeczywistego pochodzenia ręcznych wózków paletowych

i w przypadku ustalenia chińskiego pochodzenia zastosowanie przepisów nakładających cła antydumpingowe.

Odnosząc się do pierwszej z tych kwestii, organ odwoławczy wyjaśnił, że stosowanie preferencji taryfowych dla towaru pochodzącego z Tajlandii i będącego przedmiotem niniejszego postępowania wynika z funkcjonowania Generalnego Systemu Preferencji. Preferencje w ramach powyższego Systemu przyznawane są jednostronnie przez Wspólnotę krajom rozwijającym się, a funkcjonowanie systemu reguluje wspomniane już rozporządzenie Rady (WE) L 980/2005 z dnia 27.06.2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych - do krajów korzystających

z powyższych rozwiązań należy także Tajlandia. Zauważył przy tym, iż zastosowanie preferencji w ramach Ogólnego Systemu Preferencji wymaga spełnienia reguł pochodzenia oraz zasad dokumentowania pochodzenia zawartych w Sekcji 1, Rozdziału 2, Tytułu IV Części I rozporządzenia wykonawczego do WKC (RWKC). Przytaczając mające zastosowanie w tym zakresie przepisy art. 67, art. 69 i art. 80 RWKC, organ stwierdził, iż wynika z nich warunek, że aby mógł korzystać z preferencji taryfowych produkt musi być całkowicie uzyskany w kraju korzystającym lub musi być uzyskany w kraju korzystającym z produktów innych, niż całkowicie uzyskane w tym kraju, przy czym muszą być one poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu zgodnie z regułami pochodzenia określonymi w załączniku 15 do RWKC, natomiast warunkiem zastosowania preferencji jest przedłożenie świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17.

Organ odwoławczy podkreślił dalej, że w rozpatrywanej sprawie dla oceny tego, czy importowany towar ma preferencyjne pochodzenie, zasadnicze znaczenie mają właśnie wyniki dochodzenia przeprowadzonego przez członków Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przy pomocy Wydziału Handlu Zagranicznego Ministerstwa Handlu Tajlandii oraz urzędu celnego w Tajlandii, opisanego w raporcie [...] dotyczącym domniemanego omijania ceł antydumpingowych nakładanych na ręczne wózki paletowe pochodzenia chińskiego, importowane z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej, który to raport został sporządzony po przeprowadzeniu kontroli dokumentów celnych i handlowych producenta oraz procesów produkcji ręcznych wózków paletowych w firmie G. w Tajlandii. Kwestia ustalenia i dokumentowania preferencyjnego pochodzenia ręcznych wózków paletowych została szeroko opisana w dokumencie zatytułowanym "Uzgodnione wnioski", sporządzonym w Bangkoku w dniu 12.03.2008 r. i stanowiącym załącznik nr 2 do Raportu z Misji. Dokument ten, podpisany został przez Dyrektora Biura Administracji Importu Tajskiego Departamentu Handlu Zagranicznego oraz przez przedstawiciela Europejskiego Biura ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). Wydział Handlu Zagranicznego Ministerstwa Handlu Tajlandii (w skrócie: DFT), który jest w Tajlandii instytucją upoważnioną do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A, potwierdził, że w okresie od 20.07.2005 r. do 27.02.2008 r. wystawił 738 świadectw Form A dla firmy G., potwierdzających preferencyjne tajskie pochodzenie ręcznych wózków paletowych eksportowanych do Wspólnoty. Z dokumentów przedstawianych przez eksportera wynikało, iż towary spełniają reguły pochodzenia dla nadania im pochodzenia w ramach Generalnego Systemu Preferencji, firma G. deklarowała bowiem, iż wartość materiałów importowanych z Chin stanowiła 35% ceny ex works gotowego produktu, tj. poniżej 40-procentowego progu określonego w regułach pochodzenia Systemu GSP. Na potwierdzenie powyższego DFT przedstawiła dokumentację, z której wynikało, iż takie komponenty, jak widły, pręty przedłużeniowe, pręty kontroli dźwigni oraz rolki zostały dostarczone przez miejscowych producentów i wynoszą średnio 45%, a wartość dodana (koszty ogólne i zysk) średnio 20% ceny ex works gotowego wózka HPT. W trakcie wizyt składanych u miejscowych dostawców ustalono jednak, iż część komponentów, deklarowanych przez G. jako miejscowe, nie mogła być produkowana w Tajlandii i pochodziła z Chin. Wykazano bowiem, że firma T.(zgodnie z oświadczeniem G. - główny dostawca rolek) nie produkuje ani rolek poliuretanowych ani nylonowych oraz nie potrafi podać wiarygodnych informacji odnośnie miejsca ich produkcji. W związku z faktem, iż wartość rolek stanowiła średnio 15% ceny ex works gotowego HPT, zawartość materiałów, które należało uznać za niepochodzące, zwiększyła się do ponad 50%, co skutkowało niespełnieniem reguły pochodzenia określonej w załączniku 15 RWKC dla ręcznych wózków paletowych i brakiem możliwości uznania ich za produkt uzyskujący preferencyjne pochodzenie z Tajlandii. Ponatto, w toku dochodzenia Firma G. nie przedstawiła wystarczających dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, określonych w systemie GSP dla uznania rolek, jako pochodzących z Tajlandii. W związku z powyższym stwierdzono w tymże raporcie, iż 738 świadectw Form A zostało wydanych przez Wydział Handlu Zagranisznego Ministerstwa Handlu Tajlandii (DFT) w dobrej wierze na podstawie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawianych przez eksportera, tj. firmę G., i że wobec tego należy uznać je za nieważne i wycofane. Dodatkowo DFT potwierdziło, iż pozytywna powtórna weryfikacja 22 świadectw Form A wynikała także z faktu, iż została przeprowadzona na podstawie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawianych przez G. Załączniki do "Uzgodnionych wniosków" zawierają wykaz unieważnionych 738 świadectw Form A i wykaz 22 świadectw, które zostały nieprawidłowo zweryfikowane: wśród świadectw wymienionych w tych załącznikach znajduje się również sporne świadectwo Form A z dnia [...] r., na podstawie którego zastosowano preferencje celne dla towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] r.

Przedstawiając powyższe ustalenia wynikające z raportu Europejskiego Biura

ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), Dyrektor Izby Celnej w S. odniósł się również do zasadniczego zarzutu odwołania, w którym odwołująca się Spółka podniosła, że organ celny bezzasadnie odmówił zastosowania preferencji celnych w przypadku, gdy jako importer dysponowała ona w dniu dokonania zgłoszenia celnego świadectwem pochodzenia Form A, sporządzonym przez uprawnione władze

i spełniającym wszystkie wymogi formalne, stanowiącym przez to dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Przyznając, iż przedłożone świadectwo pochodzenia Form A z dnia 30.11.2007 r. spełniało wymogi formalne określone w art. 81 RWKC i jako takie było podstawą zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67 RWKC, zauważył on jednak, iż zgodnie z art. 94 RWKC organy celne kraju przywozu upoważnione są do przeprowadzenia późniejszej weryfikacji takiego świadectwa pochodzenia, która to weryfikacja odbywa się najczęściej przez wystąpienie organu celnego Wspólnoty do właściwego organu rządowego w kraju korzystającym z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia, możliwa jednakże jest również odmienna forma weryfikacji, jaką jest procedura określona w art. 94 ust. 6 RWKC, w ramach której - w przypadku informacji, iż przepisy dotyczące nadawania pochodzenia są naruszane - korzystający kraj wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty przeprowadza niezbędne dochodzenie w celu rozpoznania naruszeń i ich zapobieganiu. Wskazał, iż w przypadku tej drugiej procedury weryfikacji pochodzenia Wspólnota reprezentowana jest przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), a postępowanie prowadzone jest przez ten Urząd w oparciu o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 z dnia 25.05.1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, w myśl którego (art. 9 ust. 1) na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez OLAF sporządza on z upoważnienia dyrektora raport określający m.in. wyniki dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań jakie należy podjąć. Raport ten jest sporządzany z uwzględnieniem wymogów proceduralnych przewidzianych przez prawo krajowe danego Państwa Członkowskiego. Stanowi on też dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje konieczność ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach jak administracyjne raporty sporządzane przez krajowych administracyjnych kontrolerów. Podlega one takim samym zasadom oceny, jakie mają zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzanych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i mają one taką samą wartość. Wynika z powyższego, iż raport OLAF należy w postępowaniu celnym traktować tak samo, jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzanych przez organy administracji polskiej. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1073/1999 jest niezasadny.

Przywołując dalej postanowienia art. 180 Ordynacji podatkowej, stanowiącego

o tym, że jako dowód w postępowaniu podatkowym (celnym) należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także wskazując na treść art. 194 § 1 tejże Ordynacji, z którego należy wywnioskować, iż dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące warunki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa oraz przez powołane do tego organy władzy publicznej, organ odwoławczy stwierdził (odwołując się przy tym do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 14.04.2010 r., sygn. akt III SA/Wa 848/09), że mając na uwadze wskazane wcześniej okoliczności dotyczące sporządzenia raportu OLAF uznać należy, iż raport ten ma charakter dokumentu urzędowego i jako taki stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Zgadzając się z zaprezentowanym w odwołaniu stanowiskiem, że dokumentem urzędowym jest także świadectwo pochodzenia Form A, które załączono do zgłoszenia celnego w rozpatrywanej sprawie, zostało ono bowiem wystawione w formie określonej w przepisach rozporządzenia (EWG) 2454/93 przez upoważniony organ, tj. Departament Handlu Zagranicznego Ministerstwa Handlu Tajlandii oraz, że potwierdza ono, iż wymienione w nim ręczne wózki paletowe posiadają preferencyjne pochodzenie z Tajlandii i na jego podstawie mogą korzystać z preferencji celnych przy ich przywozie do Wspólnoty, organ odwoławczy wskazał na wynikającą z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej regułę wprowadzającą możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, stwierdzając w konkluzji, że takim dowodem podważającym wiarygodność informacji zawartych w spornym świadectwie pochodzenia jest właśnie wskazany wcześniej raport OLAF nr[...] , z którego wynika, iż powyższe świadectwo zostało wystawione nieprawidłowo w oparciu o nieprawidłowe i wprowadzające w błąd informacje eksportera.

Wskazując dalej na przepis art. 94 RWKC, umożliwiający organowi celnemu kraju przywozu przeprowadzenie późniejszej weryfikacji świadectw pochodzenia, co

w rozpatrywanej sprawie nastąpiło w ramach misji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), podjętej w celu ustalenia rzeczywistego pochodzenia ręcznych wózków paletowych, deklarowanego w momencie przywozu do Wspólnoty jako tajlandzkie korzystające z preferencji celnych, organ odwoławczy stwierdził, iż wyniki dochodzenia przeprowadzonego przez OLAF przy współpracy tajlandzkich władz jednoznacznie wykazały, że sprowadzony z Tajlandii towar (ręczne wózki paletowe) nie spełnia reguł pochodzenia określonych w rozporządzeniu wykonawczym 2454/93, w związku z czym zastosowanie wobec niego preferencji okazało się nieuprawnione, a to oznacza, że dokument urzędowy, jakim jest świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] r. nie może stanowić dowodu tego, co zostało w nim stwierdzone. Tak więc, mając na uwadze ustalenia zawarte w raporcie OLAF nr [...] w zakresie dotyczącym spełnienia preferencyjnych reguł pochodzenia dla ręcznych wózków paletowych importowanych przez Spółkę U. , organ celny pierwszej instancji zasadnie uznał, iż nie jest możliwe zastosowanie preferencji celnych w oparciu o świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] r., przedłożone do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r.

Dyrektor Izby Celnej w S., odnosząc się z kolei do drugiej kwestii, której dotyczy raport OLAF, tj. ustalenia rzeczywistego pochodzenia wózków na podstawie niepreferencyjnych reguł pochodzenia, wskazał dalej w uzasadnieniu swej decyzji, że określenie pochodzenia towaru według reguł niepreferencyjnego pochodzenia służy stosowaniu Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, środków pozataryfowych ustanowionych odrębnymi przepisami oraz wspólnej polityki handlowej prowadzonej przez Unię Europejską wobec krajów trzecich. Zgodnie z art. 23 WKC, towarami pochodzącymi z danego kraju są towary całkowicie uzyskane w tym kraju, natomiast w przypadku, gdy w produkcję towaru zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, to towar ten jest uznawany - zgodnie z art. 24 WKC - za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu. Ponadto, dla niektórych towarów określone zostały szczegółowe reguły niepreferencyjnego pochodzenia towarów zamieszczone w załączniku 10 i 11 rozporządzenia (EWG) 2454/93. Nie dotyczy to jednakże ręcznych wózków paletowych zaklasyfikowanych do pozycji HS 8427, co do której do pozycji przyjęto stanowisko Wspólnoty, według którego za gotowy produkt posiadający niepreferencyjne pochodzenie uważa się produkt powstały w wyniku procesu wytwarzania, podczas którego:

- użyte do produkcji materiały muszą być sklasyfikowane w innej pozycji HS niż 8427 i 8431 lub

- wartość dodana w wyniku przetwarzania oraz, jeżeli to ma zastosowanie, włączenie części pochodzących z kraju wytworzenia, stanowi przynajmniej 45% ceny ex works produktu.

Wyjaśniając dalej, że użyte w tych regułach pojęcie "wartości dodanej" oznacza sumę wartości montażu, wraz z wszelkimi operacjami przygotowawczymi, wykończeniowymi oraz sprawdzającymi, wartości części pochodzących z kraju wytworzenia, zysku i kosztów ogólnych poniesionych w tym kraju w związku z tymi czynnościami, natomiast pod pojęciem "ceny ex works" rozumieć należy cenę za produkt zapłaconą wytwórcy, w którego zakładzie wykonano ostatnią obróbkę lub przetworzenie, obejmującą wartość wszystkich materiałów wykorzystanych do wytworzenia oraz wszelkie koszty realnie poniesione przez wytwórcę z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą być zwrócone po dokonaniu wywozu produktu, organ odwoławczy przedstawił dalej obszernie przebieg dochodzenia poprzedzającego w/w raport OLAF i mającego na celu ustalenie rzeczywistego pochodzenia HPT (ręcznych wózków paletowych) montowanych w Tajlandii.

Wskazał, iż w celu ustalenia rzeczywistego niepreferencyjnego pochodzenia ręcznych wózków paletowych produkowanych przez firmę G. koniecznym było ustalenie tego, czy spełniona została jedna z reguł tego pochodzenia wskazana dla towaru zaklasyfikowanego do pozycji HS 8427 i 8431. Ponieważ firma ta do produkcji wózków sprowadzała części składowe pochodzenia chińskiego objęte właśnie pozycją HS 8431, zespół kontrolny uznał, iż właściwą regułą do ustalenia w tej sprawie niepreferencyjnego pochodzenia jest reguła wskazująca na wielkość wartości dodanej w kraju produkcji i dokonał obliczenia tej wartości przy uwzględnieniu takich składników, jak: wartość wideł produkowanych przez T. w Tajlandii oraz koszty pracy, zwykły zysk i koszty ogólne poniesione przez G., a jednocześnie dokonał analizy cen części importowanych z Chin. W wyniku tych czynności ustalono, iż wartość dodana wahała się w granicach od 33% do 35% ceny ex works i plasowała się znacznie poniżej progu 45% wartości dodanej, która była konieczna do nadania towarom statusu niepreferencyjnego pochodzenia z Tajlandii.

Odnosząc te ustalenia do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy wskazał dalej, iż przywóz ręcznych wózków paletowych, objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego

nr[...] , nastąpił na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] r., która wystawiona została na podstawie kontraktu [...] , przy czym wartość tego towaru, w ilości [...]szt. wózków, ustalona na warunkach FOB, wyniosła w przypadku tego importu kwotę [...] USD. Wyniki dochodzenia przeprowadzonego z udziałem OLAF, wskazujące w załączniku 29 na dwie faktury dotyczące zakupu chińskich części wchodzących w skład gotowych wyrobów w postaci ręcznych wózków paletowych eksportowanych do Wspólnoty na podstawie kontraktu[...] , wystawionych tego samego dnia przez C. N. - jedna dla firmy G. (nr [...] ), druga dla firmy P. (nr [...] ), dotycząca sprzedaży [...] szt. części do HPT (o wartości [...] USD oraz [...] USD), pozwalają stwierdzić, według organu odwoławczego, iż udział wartości części pochodzenia chińskiego w cenie ex works gotowego wyrobu przekracza 57%, co zasadnym czyni dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia, że reguła niepreferencyjnego pochodzenia dla towaru zaklasyfikowanego do poz. HS 8427, stanowiąca o maksymalnie 45-procentowym udziale materiałów niepochodzących, nie została spełniona i towar ten nie nabył niepreferencyjnego pochodzenia z Tajlandii oraz że krajem pochodzenia jest Chińska Republikę Ludowa, z której pochodzi największa, pod względem wartości, część użytych materiałów.

Wskazując dalej na ostateczne wnioski wynikające z misji przeprowadzonej przez OLAF, organ odwoławczy wskazał, że bezsprzecznie zostało wykazane, iż produkcja ręcznych wózków paletowych odbywała się w firmie G., głównie z części przywożonych z Chin, przy czym niektóre elementy importowane były bezpośrednio przez tę firmę, inne natomiast przez firmy P. lub T. Wszystkie części do produkcji HPT przywożone były z firmy C.N. Analiza tego importu wykazała, że przesyłki z firmy C. N. zawierały takie ilości tych samych części, które pozwalały na produkcję kompletnych HPT wysyłanych do Unii Europejskiej na podstawie umów lub kontraktów, do których też znajdowały się odniesienia w fakturach importowych z Chin. Przy eksportowaniu skompletowanych HPT do Wspólnoty Europejskiej tajlandzka firma G. ubiegała się o certyfikaty preferencyjnego pochodzenia z Tajlandii. W swoich wnioskach o wydanie świadectw pochodzenia Form A twierdziła, iż części, które były sprowadzane z Chin przez firmy T. P. i P., produkowane były w Tajlandii, co stanowiło świadome wprowadzanie w błąd organu wydającego świadectwo pochodzenia, bowiem w rzeczywistości części pochodzenia chińskiego stanowiły ponad 55% ceny ex works zmontowanych ręcznych wózków paletowych i w konsekwencji zachowały status niepreferencyjnego pochodzenia z Chin. Ubiegając się o świadectwa pochodzenia Form A, firma G. ujawniała władzom Tajlandii jedynie własne przywozy części HPT z Chin, których całkowita wartość plasowała się tuż poniżej progu pozwalającego na uzyskanie statusu preferencyjnego pochodzenia tego towaru z Tajlandii, nie ujawniając tym samym prawdziwego pochodzenia innych części importowanych z Chin, przez co wprowadzała Wydział Handlu Zagranicznego Ministerstwa Handlu Tajlandii, wystawiający certyfikaty pochodzenia, w błąd co do rzeczywistej wartości dodanej. Organ odwoławczy podkreślił, że celem takiego działania ze strony tajlandzkiego eksportera było uzyskanie świadectw pochodzenia na formularzu A, potwierdzających preferencyjne pochodzenie towaru z Tajlandii i umożliwiających zastosowanie preferencyjnej stawki celnej 0% w ramach systemu GSP (zamiast stawki celnej erga omnes 4%) i jednocześnie uniknięcie ceł antydumpingowych nałożonych przez Wspólnotę na przywóz ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Organ odwoławczy odniósł się dalej do podniesionej w odwołaniu kwestii braku świadomości Spółki U., co do wykazanego w raporcie OLAF procederu fałszowania pochodzenia ręcznych wózków paletowych oraz postawionej tam tezy o braku podstaw do obciążania jej należnościami celnymi w sytuacji, gdy jej postępowanie nie było w żaden sposób ukierunkowane na ominięcie obowiązujących przepisów, a stanowiło działanie w dobrej wierze. Podkreślił przede wszystkim,

że w rozpatrywanej sprawie na podstawie raportu OLAF bezsprzecznie stwierdzono,

iż wystawione w Tajlandii świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzające tajskie pochodzenie ręcznych wózków paletowych, zostały wystawione bezprawnie. Zauważył ponadto, że w zaleceniach zespołu dochodzeniowego OLAF znajduje się stwierdzenie, iż ustalony w czasie trwania misji materiał dowodowy, potwierdzający chińskie pochodzenie towaru, jest wystarczający do tego, aby Państwa Członkowskie mogły podjąć działania administracyjne w zakresie windykacji należności. W sytuacji takiej organy celne były uprawnione, na podstawie art. 78 ust. 3 WKC, do podjęcia, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji towaru, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Jednocześnie organ celny był zobowiązany, zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC, do retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, w związku z faktem, iż pierwotna kwota należności została zaksięgowana w wysokości niższej od prawnie należnej.

Uznając za niezasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 220 WKC, organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 220 ust. 2 pkt 1 lit. "b" WKC stanowi, że poza przypadkami, o których mowa w drugim i trzecim akapicie art. 217 ust. 1, retrospektywnego zaksięgowania nie dokonuje się, gdy kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego, przy czym w sytuacji, gdy preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy nieprawidłowego świadectwa stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu tego przepisu, natomiast nie stanowi takiego błędu wydanie nieprawidłowego świadectwa, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Stanowi on też, iż osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji.

Zdaniem organu odwoławczego z powyższego przepisu wynika zatem,

że retrospektywne zaksięgowanie należności celnych jest uzasadnione wówczas, gdy organy celne państwa członkowskiego stwierdzą, iż wydane świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera,

a organy państwa wydającego świadectwo nie mogły wiedzieć, że towar nie spełnia warunków wymaganych dla skorzystania z preferencji.

W związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie z raportu OLAF wynika, że organy celne Tajlandii, wystawiając sporne świadectwo pochodzenia zostały wprowadzone w błąd przez eksportera, tj. firmę G., który we wnioskach o wydanie świadectw nie ujawnił chińskiego pochodzenia części montowanych w ręcznych wózkach paletowych, to wydanie w tej sytuacji świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...]. nie stanowiło błędu organu w rozumieniu przepisu art. 220 ust. 2

lit. "b" WKC, a to oznacza, że retrospektywne zaksięgowanie ustalonych kwot należności celnych jest zasadne. Formułując to stanowisko organ odwoławczy przywołał na jego potwierdzenie wyrażone w analogicznej sprawie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (wyrok z dnia 1.07.2010 r., sygn. akt III SA/Gd 180/10).

Odnosząc się dodatkowo do twierdzeń odwołującej się Spółki, że działała ona starannie i zgodnie z przepisami prawa w zakresie zgłoszeń celnych, organ odwoławczy uznał za konieczne wyjaśnić, iż zaksięgowanie kwoty długu celnego nie jest możliwe jedynie w przypadku, gdy zostaną spełnione łącznie cztery warunki:

- zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów,

- błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną

do uiszczenia należności celnych,

- osoba zobowiązana działała w dobrej wierze,

- osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Wobec tego, że w rozpatrywanej sprawie wystawienie wadliwego świadectwa pochodzenia Form A nie stanowiło błędu samych organów, świadectwo bowiem wystawione było na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, odstąpienie od zaksięgowania należności nie jest możliwe nawet przy spełnieniu pozostałych przesłanek.

Nawiązując z kolei do argumentacji odwołującej się Spółki, mającej świadczyć

o należytej z jej strony staranności w kontaktach handlowych dotyczących importu ręcznych wózków paletowych, Dyrektor Izby Celnej w S. zauważył, iż z raportu OLAF wynika, że w ocenie tej instytucji firma S. N. dokonywała sprzedaży części do tych wózków dla firm w Tajlandii w celu ich montażu najprawdopodobniej na zlecenie firmy H., znaczącego producenta tych części w Chinach oraz, że było

to działanie świadome, skoro zdecydowanie zwiększony przywóz części HPT z Chin

do Tajlandii nastąpił w roku 2005, tj. z chwilą nałożenia ceł antydumpingowych na przywóz do Wspólnoty ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chin. Przeniesienie montażu ręcznych wózków paletowych do Tajlandii podyktowane było zamiarem obejścia nałożonych ograniczeń. Spółka U. dokonywała pierwotnie importu tego towaru od firmy H. bezpośrednio z Chin, zatem zmiana kraju eksportu przez dostawcę w momencie nałożenia ceł antydumpingowych na przywóz towaru z pierwotnego kraju winna była wzbudzić u tego importera podejrzenia co do jego rzeczywistego pochodzenia, w szczególności, że na instrukcjach obsługi sprowadzanych z Tajlandii wózków paletowych deklaracje zgodności wystawiane były nadal przez firmę H. i to w sytuacji, gdy deklarację taką, potwierdzającą spełnienie przez produkt norm bezpieczeństwa, sporządza - zgodnie z art. 8 Dyrektywy 98/37/WE - jedynie producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie, podkreślił organ odwoławczy, stwierdzając w konkluzji, iż w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono istnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od retrospektywnego księgowania należności celnych.

Odnosząc się dalej do kwestii zastosowania przez organ celny pierwszej instancji rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. WE L 189 z dnia 21.07.2005 r. ze zm.), organ odwoławczy przypomniał, że stosownie do treści art. 20 ust. 1 i 2 WKC w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności celne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, natomiast inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zajdzie taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. Wskazał też, iż zgodnie art. 201 WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym i to w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a dłużnikiem jest zgłaszający. Natomiast sama kwota należności celnych przywozowych jest określana, zgodnie z art. 214 ust. 1 WKC, na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego.

Organ odwoławczy wskazał również, że stosownie do art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 z 07.09.1987 r. ze zm.) Komisja ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich, zwaną TARIC, która zaspokaja wymogi Wspólnej Taryfy Celnej. Wskazując na Nomenklaturę Scaloną jako jej podstawę oraz na jej zawartość informacyjną, zauważył dalej, iż według stanu prawnego na dzień powstania długu celnego w rozpatrywanej sprawie Zintegrowana Taryfa Celna ustanawiała dla towaru zaklasyfikowanego do kodu Taric 84279000 10, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, szczególny środek wspólnotowy wymieniony w załączniku II pkt 5 - Cła antydumpingowe i wyrównawcze, tj. cło antydumpingowe ostateczne.

Podkreślając dalej, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem spornego importu był towar w postaci wózków paletowych ręcznych, dla którego ustalono, że krajem pochodzenia jest Chińska Republika Ludowa i który w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego prawidłowo został zaklasyfikowany do kodu TARIC 84279000 10, organ odwoławczy wskazał również, iż zgodnie z art. 79 WKC dopuszczenie do obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego, co wymaga zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów, jak również zastosowania opłat prawnie należnych. Środki polityki handlowej stanowią część instrumentów, jakie mogą być stosowne przez państwa Unii Europejskiej w regulowaniu wymiany handlowej

z zagranicą. Służą one ochronie krajowego rynku przed niepożądanymi skutkami importu, takimi jak nieuczciwa konkurencja oraz znaczna przewaga konkurencyjna.

Za nieuczciwą konkurencję ze strony importowanych towarów uznaje się dumping

i subsydiowanie przywożonych towarów. Przeciwdziałaniu tym zjawiskom służą odpowiednio postępowania ochronne oraz środki antydumpingowe i antysubsydyjne.

Dalej organ przywołał regulację zawartą w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22.12.1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. L 56 z 6.03.1996 r. ze zm.), określającą zasady prowadzenia przez Komisję Europejską postępowań antydumpingowych poprzedzających wprowadzenie środków antydumpingowych,

z którego wynika, że cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę (art. 1 ust. 1) oraz że tymczasowe lub ostateczne cło antydumpingowe nakładane w drodze tego rozporządzenia pobiera Państwo Członkowskie w formie

i w wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu

(art. 14 ust. 1) i to niezależnie od ceł, podatków i innych opłat zwykle nakładanych

na przywóz, organ odwoławczy zauważył dalej, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania Komisja Europejska uznała, iż przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części do Wspólnoty następuje po cenach dumpingowych, powodując wystąpienie szkody dla przemysłu Wspólnoty. W wyniku tego postępowania weszło w życie rozporządzenie Rady (WE) L 1174/2005 z dnia 18.07.2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Na podstawie postanowienia art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, ostateczne cło antydumpingowe zostało nałożone w stosunku do przywozu wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) i ich zasadniczych części, tj. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych kodami CN ex 8427 90 00 oraz ex 8431 20 00 (kody TARYC 8427 90 00 10 oraz 8431 20 00 10), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

W konkluzji swych wywodów Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że organ celny pierwszej instancji, mając zatem na uwadze okoliczność, iż w toku postępowania w rozpatrywanej sprawie zostało bezsprzecznie wykazane, że ręczne wózki paletowe, objęte procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] r., posiadają chińskie pochodzenie, działając zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr [...] z dnia [...] r., zasadnie określił stawkę cła antydumpingowego w wysokości 46,7% i zaksięgował retrospektywnie kwotę cła antydumpingowego w wysokości [...] zł. Dodał organ przy tym, iż wobec tego, że w raporcie OLAF zostało wykazane, że ręczne wózki paletowe oraz części, objęte procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie w/w zgłoszenia celnego, nie posiadają preferencyjnego pochodzenia z Tajlandii, organ celny pierwszej instancji równie zasadnie zastosował wobec nich stawkę celną erga omnes w wysokości 4%, którą dla towarów zaklasyfikowanych do kodów TARIC 84279000 10 oraz 843120 90, przewidywała Wspólna Taryfa Celna na dzień przyjęcia tego zgłoszenia celnego. Za zasadnością takiego stanowiska przemawia też to, według organu odwoławczego, iż znajduje ono potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które w sprawach o identycznych okolicznościach faktycznych zaakceptowały rozstrzygnięcia organów celnych (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1.07.2010 r., sygn. akt II SA/Gd 180/10 oraz wyroki WSA w Łodzi: z dnia 3.02.2010 r., sygn. akt III SA/Łd 581/09 i z dnia 23.02.2010 r., sygn. akt III SA/Łd 28/10).

W końcowej części uzasadnienia swej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz jawności prowadzonego postępowania wobec strony, a to w następstwie nieudostępnienia stronie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie na skutek postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w S., odmawiającego włączenia do akt sprawy dowodów w postaci załączników do raportu z misji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nr CMS [...] oraz odmawiającego przez to stronie zapoznania się z tymi załącznikami. Uznając w tym zakresie zarzuty odwołującej się Spółki za nieuzasadnione, organ ten szczegółowo omówił charakter dokumentacji dotyczącej misji przeprowadzonej przez OLAF oraz wartość dowodową poszczególnych jej składników, podkreślając, iż dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenie ma załącznik do raportu zawierający "Uzgodnione wnioski", sporządzony w dniu 12.03.2008 r. w Bangkoku i zawierający informację o nieprawidłowościach w ustalaniu preferencyjnego pochodzenia ręcznych wózków paletowych oraz o unieważnieniu świadectw pochodzenia Form A, wystawionych przez Departament Handlu Zagranicznego w Tajlandii w oparciu o nieprawdziwe dane, a także załącznik nr 29 stanowiący listę przywozów dopasowanych do poszczególnych transakcji.

Dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. analiza zawartości dokumentacji dotyczącej misji przeprowadzonej przez OLAF, przekazanej w formie elektronicznej na płycie CD, doprowadziła ten organ do wniosku, że dla potrzeb postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie, niezbędna jest znajomość treści raportu nr CMS [...] , załącznika nr 2 zawierającego "Uzgodnione wnioski" z załącznika nr 29, stanowiącego listę dopasowanych przywozów. Dokumenty te, przetłumaczone na język polski, stanowiły zatem podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego nr [...] z. dnia [...] r. Organ celny wskazał, że zasadnie odmówiono włączenia do akt sprawy i udostępnienia stronie wszystkich załączników do Raportu z Misji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF, nie dotyczyły bowiem wprost towaru objętego niniejszym postępowaniem.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy w postaci raportu nr CMS [...] oraz uzgodnione wnioski, stanowiące załącznik nr 2 do raportu oraz wyselekcjonowane dane z załącznika 29 stanowią wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, skoro informacje zawarte w tych dokumentach są jednoznaczne, logiczne i pełne. Pozwalają one bezsprzecznie stwierdzić, iż towar będący przedmiotem niniejszego postępowania nie był towarem uprawnionym to traktowania preferencyjnego i w rzeczywistości posiada chińskie pochodzenie, co skutkuje koniecznością zastosowania przepisów nakładających środki ochronne w postaci ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz ręcznych wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Według tego organu, prawidłowość takiego stanowiska, tj. wykorzystania samego raportu do ustalenia stanu faktycznego sprawy, potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 01.07.2010 r., sygn. akt III SA/Gd 180/10, orzekając w sprawie w analogicznym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy nie znalazł też podstaw do uznania, że zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz że została ona wydana z naruszeniem czynnego udziału strony, skoro w toku prowadzonego postępowania strona została poinformowana o możliwości przedstawienia dodatkowych dokumentów, a także o możliwości wypowiedzenia się

w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, mając tym samym zapewniony wpływ na obiektywną ocenę i w konsekwencji prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Odmawiając z kolei stronie wglądu w informacje zawarte w załącznikach do raportu, organ celny wyjaśnił przyczyny takiego stanowiska, wskazując na fakt, iż dotyczą one innych podmiotów i tym samym nie zostały włączone w poczet materiałów dowodowych rozpatrywanej sprawy.

Powyższa decyzja Dyrektora Izby Celnej w S. została przez Spółkę U. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się jej uchylenia w całości, skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 94 ust. 6 Rozporządzenia Komisji (EWG) L 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: "WWKC"), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 9 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 3 Rozporządzenia nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 roku dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

- art. 1 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) L 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie;

- art. 220 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: "WKC"), poprzez błędne jego nie zastosowanie;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

- art. 121 § 1 i art. 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez niewskazanie w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego

w S. podstawy prawnej wydanej decyzji i pomimo tego braku, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. przez Dyrektora Izby Celnej w S.;

- art. 121 i 123 § 1 w związku z art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie na żądanie Strony kopii dokumentów z akt sprawy, na podstawie których rozstrzygały organy celne;

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie przez organy celne zaskarżonych decyzji w oparciu o przepisy prawa niemające zastosowania w istniejącym stanie faktycznym.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organy celne nie miały podstaw prawnych do kwestionowania prawidłowości już zastosowanych preferencji celnych

w oparciu o świadectwo pochodzenia, wobec którego organy celne nie wnosiły zastrzeżeń i które nie zostało poddane weryfikacji poprzez zwrócenie się do upoważnionych władz Tajlandii. W ocenie Spółki, raport OLAF, nie stanowi dokumentu w rozumieniu art. 94 ust. 6 WKC, na podstawie którego można podważyć wystawione prawidłowo i niezweryfikowane negatywnie świadectwo pochodzenia, a ponadto dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych nie może stanowić odrębnej podstawy do niewyrażenia zgody na zastosowanie preferencji taryfowych. Odniesiono się też do treści samego raportu, za gołosłowne uznając twierdzenia organów celnych, iż nie budzi on wątpliwości co do swej rzetelności, konkluzji i obliczeń. Wskazując na wybrane przez siebie fragmenty raportu, autor omawianych wywodów stwierdza, że dyskwalifikują one praktycznie jego ustalenia i konkluzje, a także zarzuca, iż nie przedstawiono w nim dowodów na chińskie pochodzenie niektórych części składowych importowanych wózków. Na koniec przedstawiono także wywody wskazujące na okoliczności uzasadniające odstąpienie przez organy celne od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, o których to okolicznościach stanowi przepis art. 220 ust. 2 lit. b WKC.

Odnośnie natomiast naruszenia przepisów prawa procesowego Spółka wskazała, że błędem organu odwoławczego było utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, skoro decyzja ta nie powoływała podstawy prawnej, tj. art. 78 WKC i art. 94 ust. 6 WKC, pozwalających na dokonanie, po zwolnieniu towaru, kontroli zgłoszenia celnego. Zdaniem skarżącej Spółki powołanie ww. przepisów w decyzji drugoinstancyjnej nie konwaliduje wady decyzji organu I instancji. Ponadto, w ocenie Spółki, organy celne obu instancji nie wskazały w uzasadnieniu faktycznym przyczyn, dla których dowodom i faktom przedstawionym przez skarżącą w postępowaniu celnym nie dały wiary, nie odnosząc się w treści decyzji do tych dowodów i faktów. Skarżąca zarzuca także, że pozbawienie ją prawa wglądu do wszystkich dokumentów w aktach sprawy, odmowa wydania jej wszystkich dokumentów będących podstawą orzekania pozbawiło ją czynnego udziału w postępowaniu, co miało wpływ na jego wynik, gdyż uniemożliwiło przeprowadzenie dowodu przeciwko raportowi OLAF.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do zasady przewidzianej art. 58 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, towary, niezależnie od ich rodzaju, ilości, pochodzenia, miejsca wysyłki lub miejsca przeznaczenia, mogą w każdym czasie na określonych warunkach otrzymać przeznaczenie celne, w tym m.in. zostać objęte procedurą celną (art. 4 pkt 15),

z których jedną jest procedura dopuszczenia do swobodnego obrotu (art. 4 pkt 16).

Z przepisu zaś art. 69 WKC wynika, że dla objęcia towaru określoną procedurą celną niezbędne jest zgłoszenie towaru do tej procedury, rozumiane jako czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą (art. 4 pkt 17). Zgłoszenia w formie pisemnej dokonuje się na formularzu zgodnym z oficjalnym, przewidzianym w tym celu wzorem, podpisanym i zawierającym wszystkie elementy niezbędne do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary (art. 62 ust. 1 WKC). Konieczne jest też dołączenie do zgłoszenia wszystkich dokumentów, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących tę procedurę celną (art. 62 ust. 2 WKC). Z kolei z art. 63 WKC wynika, że dokonanie zgłoszenia celnego spełniającego warunki określone w art. 62 nakłada na organy celne, pod warunkiem przedstawienia towarów, obowiązek przyjęcia tego zgłoszenia. Wynika z tego przepisu, iż przyjmując zgłoszenie celne, organ celny sprawdza jedynie zgodność i kompletność informacji przedstawionych w zgłoszeniu oraz załączonych do niego dokumentów z formalnego punktu widzenia. Stwierdzenie przez organ celny, że złożone zgłoszenie celne oraz załączniki są kompletne, powoduje przyjęcie tego zgłoszenia przez ten organ i objęcie z mocy prawa zgłaszanego towaru wnioskowaną procedurą celną.

Z art. 201 ust. 1 lit. "a" WKC z kolei wynika, że w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym powstaje dług celny rozumiany jako nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych, które stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi (art. 4 pkt 9). Dług ten powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, stosownie do art. 201 ust. 2 WKC, a zatem powstaje z mocy prawa, dłużnikiem zaś jest zgłaszający, jak również osoba, na rzecz której zgłoszenia dokonano w przypadku przedstawicielstwa pośredniego w myśl art. 201 ust. 3 WKC.

W myśl art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19.03.2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), która reguluje zasady przywozu towarów na obszar Wspólnoty Europejskiej i wywozu towarów z tego obszaru w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego, zgłaszający obowiązany jest obliczyć i wskazać

w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub wywozowych. Jeżeli jednak przed zwolnieniem towaru organ celny stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane, mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną, wówczas organ ten wydaje decyzję, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego.

Stanowiąc zasadę, że dług celny powstaje z mocy samego prawa z chwilą zaistnienia zdarzeń, z którymi prawo celne wiążę jego powstanie, a zatem m.in. z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego w procedurze dopuszczenia do obrotu, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, Wspólnotowy Kodeks Celny wyraża w art. 217 ust. 1 zasadę, że każda kwota należności celnych wynikających z długu celnego (zwana też w skrócie kwotą należności), obliczana jest przez organy celne, z chwilą gdy znajdą się w posiadaniu niezbędnych informacji, oraz zostaje wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób, którą to czynność określa zarazem jako "zaksięgowanie". W sytuacji, gdy dług celny powstaje w wyniku przyjęcia zgłoszenia towaru do innej procedury niż odprawa czasowa z częściowym zwolnieniem od należności celnych, a więc, n P. w wyniku zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, kwota długu celnego jest księgowana niezwłocznie po jej obliczeniu i nie później niż w ciągu dwóch dni, licząc od dnia, w którym towar został zwolniony (art. 218 ust. 1 WKC). Wynika z tego przepisu, że przyjęcie przez organ celny zgłoszenia w procedurze dopuszczenia do obrotu powoduje nie tylko powstanie z mocy samego prawa długu celnego, ale nakłada też na organ celny obowiązek zarejestrowania (zaksięgowania) w określonym czasie, liczonym od dnia zwolnienia towaru, obliczonej w zgłoszeniu celnym kwoty należności wynikającej z tego długu.

Przepisy art. 218 WKC, a także art. 219, przewidują zasady księgowania kwoty należności wynikającej z długu celnego powstałego w wyniku przyjęcia m.in. zgłoszenia w procedurze dopuszczenia do obrotu, przy czym przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego przewidują również tzw. zaksięgowanie retrospektywne, które ma miejsce wówczas, gdy kwota tych należności nie została zaksięgowana zgodnie z tymi przepisami (art. 218-219) lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej - w takiej sytuacji zaksięgowania kwoty należności do pokrycia |ub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (art. 220 ust. 1). Istotą retrospektywnego zaksięgowania należności celnych jest zatem, jak wynika to z ww. przepisu art. 220 ust. 1 WKC, doprowadzenie do zgodności kwoty należności celnych wynikającej z przepisów prawa celnego z kwotą zaksięgowaną i wymaganą do uiszczenia od zobowiązanego przez organ celny. Zaksięgowanie retrospektywne dotyczy więc tylko różnicy między kwotą zaksięgowaną na podstawie art. 218 i 219 WKC, a zatem, n P. na podstawie przyjętego zgłoszenia celnego, a kwotą, która zgodnie z obowiązującymi przepisami powinna była zostać zaksięgowana. Oznacza to, że w przypadku zaistnienia warunków do księgowania retrospektywnego organ celny nie eliminuje z obrotu prawnego przyjętego zgłoszenia celnego, ani też nie podważa istnienia w tym obrocie decyzji będącej podstawą do "pierwotnego" księgowania, jeżeli taka decyzja w ogóle została wydana na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy - Prawo celne, a jedynie w sytuacji takiej wydaje decyzję dotyczącą samej różnicy kwot należności, co powoduje istnienie w obrocie prawnym zarówno zgłoszenia celnego, jak i decyzji rozstrzygającej o kwocie należności celnych, jakim podlega dany towar, a niekiedy powodować może istnienie w obrocie prawnym dwóch decyzji rozstrzygających w tej kwestii. Jak wynika to wprost z przepisu art. 51 ustawy - Prawo celne, o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności wynikającej z długu celnego organ celny rozstrzyga w drodze decyzji.

Przyjęcie przez organ celny zgłoszenia celnego i objęcie z mocy prawa zgłaszanego towaru wnioskowaną procedurą celną nie oznacza jednak, że organy celne związane są zawartymi w tym zgłoszeniu danymi. Jak wskazuje na to przepis

art. 78 ust. 2 WKC, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów; kontrole te mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego, bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane; kontroli tej mogą zostać poddane również same towary, jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z takiej kontroli wynika, że przepisy regulujące procedurę celną, której to dotyczy, zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, to organy celne podejmują - jak wymaga tego art. 78 ust. 3 WKC - zgodnie z wydanymi w danym przypadku przepisami niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Jak już wyżej wskazano, w myśl z art. 201 WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, który to dług oznacza - jak to określa art. 4 pkt 9 WKC - nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności przywozowych (dług celny w przywozie), które stosuje się do towarów zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi.

W przypadku powstania takiego długu celnego, wymagane zgodnie z prawem należności określane są - w myśl art. 20 ust. 1 WKC - na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, obejmującej, obok Towarowej Nomenklatury Scalonej, stawek celnych i innych elementów poboru, także m.in. preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub terytoriów (ust. 3 lit. "e"). Organ wyczerpująco wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że preferencje wynikające z art. 20 ust. 3 lit. "e" WKC przyznawane są jednostronnie przez Wspólnotę krajom rozwijającym się w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych (zwanego też Generalnym Systemem Preferencji), którego funkcjonowanie reguluje rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych, według którego (art. 2) krajami korzystającymi z tego rodzaju rozwiązań są państwa wymienione w załączniku I, w tym także Tajlandia, która korzysta z rozwiązań ogólnych zawartych w Rozdziale II Sekcja I tegoż rozporządzenia. W myśl art. 7 ust 1 omawianego rozporządzenia, w przypadku stosowania dla danego państwa rozwiązań ogólnych, Wspólna Taryfa Celna przewiduje całkowite zawieszenie cła na produkty wymienione w załączniku II jako produkty niewrażliwe, do których zalicza się też stanowiące przedmiot importu w rozpatrywanej sprawie ręczne wózki paletowe i ich części. Preferencje przewidziane w ww. rozporządzeniu stosuje się jednak, jak wynika to z art. 5 ust. 1, do przywozu produktów pochodzących z państw objętych tymi preferencjami, przy czym dla celów stosowania rozwiązań w rozporządzeniu tym przewidzianych, art. 5 ust. 2 odsyła do reguł pochodzenia dotyczących definiowania produktów pochodzących, procedury oraz metody współpracy administracyjnej z nim związanych, ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2453/93 z dnia 2 lipca 1993 r. zawierającym przepisy wykonawcze do WKC. I tak, zgodnie z art. 81 tego rozporządzenia wykonawczego (RWKC), produkty pochodzące kwalifikują się, w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, a więc wynikających z systemu ogólnych preferencji taryfowych, pod warunkiem, że są one przewożone bezpośrednio z kraju korzystającego z tego systemu oraz że zostało przedstawione świadectwo pochodzenia na formularzu A, wystawione przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego.

Na gruncie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy bezsporną jest okoliczność, że do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r. zostało załączone świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...] r., w treści którego potwierdzone zostało pochodzenie importowanych ręcznych wózków paletowych jako pochodzących z Tajlandii, co stało się podstawą do zastosowania przez zgłaszającego preferencji taryfowej wobec tego towaru w postaci zerowej stawki celnej, zamiast stawki celnej erga omnes przewidzianej w wysokości 4%.

Bezsporną okolicznością w rozpatrywanej sprawie jest również - wynika

bowiem ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów - że do ponownej weryfikacji spornego zgłoszenia celnego doszło w następstwie uzyskania przez krajowe organy celne informacji o wynikach dochodzenia przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), zawartych w raporcie z przeprowadzonej przez ten Urząd misji z udziałem organów państwowych Tajlandii. Organ wyczerpująco wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż z raportu tego wynika, że importowane przez skarżącą Spółkę ręczne wózki paletowe montowane były w Tajlandii z części, które przez samego eksportera lub przez pośredniczące w tym zakresie inne podmioty były w ponad 55 % ceny ex works importowane z Chin, przez co nie została spełniona żadna z dwóch reguł pochodzenia, określona w załączniku 15 do rozporządzenia wykonawczego do WKC i przez co importowany w rozpatrywanej sprawy towar nie nabył tajlandzkiego preferencyjnego pochodzenia. Wynika ponadto z tego raportu, że odpowiednie władze tajlandzkie przy udziale członków OLAF stwierdziły w wyniku przeprowadzonego dochodzenia, że 738 świadectw Form A wystawionych przez Wydział Handlu Zagranicznego Ministerstwa Handlu Tajlandii (DFT), w tym także przedstawione w rozpatrywanej sprawie świadectwo Form A

nr [...] z dnia [...] r., wydanych zostało w dobrej wierze na podstawie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawionych przez firmę G. jako eksportera i że w związku z tym zostały one unieważnione. Tak więc, za

w pełni zasadne uznać należy ustalenie przez organy orzekające w rozpatrywanej sprawie, że w konsekwencji treści otrzymanego raportu OLAF i jego załączników brak jest podstaw do zastosowania wobec importowanych przez skarżącą Spółkę preferencji taryfowych związanych z pochodzeniem tego towaru z Tajlandii, jako kraju pochodzenia preferencjami tymi objętego, co w konsekwencji prowadziło do konieczności wydania decyzji orzekającej o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości [...] zł należnego z tytułu importu wózków paletowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r.

Jak zasadnie podkreślił organ, w sytuacji, gdy przedmiotem importu w rozpatrywanej sprawie był towar w postaci wózków paletowych ręcznych, dla którego ustalono, że krajem jego pochodzenia jest Chińska Republika Ludowa i który w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego prawidłowo został zaklasyfikowany do kodu TARIC 84279000 10, dopuszczenie do obrotu nadaje takiemu towarowi niewspólnotowemu - stosownie do art. 79 WKC - status celny towaru wspólnotowego, co wymaga zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów, jak również zastosowania opłat prawnie należnych. Środkami polityki handlowej są instrumenty, jakie mogą być stosowane przez państwa Unii Europejskiej w regulowaniu wymiany handlowej z zagranicą. Służą one ochronie krajowego rynku przed niepożądanymi skutkami importu, takimi jak nieuczciwa konkurencja oraz znaczna przewaga konkurencyjna. Za nieuczciwą konkurencję ze strony importowanych towarów uznaje się dumping i subsydiowanie przywożonych towarów. Przeciwdziałaniu tym zjawiskom służą odpowiednio postępowania ochronne oraz środki antydumpingowe i antysubsydyjne.

Z regulacji rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22.12.1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. L 56 z 6.03.1996 r. ze zm.), określającej zasady prowadzenia przez Komisję Europejską postępowań antydumpingowych poprzedzających wprowadzenie środków antydumpingowych, wynika, że cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę (art. 1 ust. 1) oraz, że tymczasowe lub ostateczne cło antydumpingowe nakładane w drodze tego rozporządzenia pobiera Państwo Członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu (art. 14 ust. 1) i to niezależnie od ceł, podatków i innych opłat zwykle nakładanych na przywóz. W wyniku przeprowadzonego postępowania Komisja Europejska uznała, że przywóz ręcznych wózków paletowych i ich zasadniczych części do Wspólnoty następuje po cenach dumpingowych, powodując wystąpienie szkody dla przemysłu Wspólnoty. Spowodowało to wejście w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z dnia 18.07.2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) i ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Na podstawie art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe zostało nałożone w stosunku do przywozu wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) i ich zasadniczych części, tj. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych kodami CN ex 8427 90 00 oraz ex 8431 20 00 (kody TARIC 8427 90 00 10 oraz 8431 20 00 10) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Wykazanie w toku postępowania w rozpatrywanej sprawie, że ręczne wózki paletowe, objęte procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] r., posiadają chińskie pochodzenie, zasadnym zatem czyniło określenie przez organy celne, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z dnia 18.07.2005 r., stawki cła antydumpingowego w wysokości 46,7% i retrospektywne zaksięgowanie kwoty cła antydumpingowego w spornej wysokości.

Istota skargi, jak wynika z treści zawartych w niej zarzutów naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów postępowania, zawartych w Ordynacji podatkowej i mających odpowiednie zastosowanie w postępowaniu celnym, sprowadza się z jednej strony do kwestionowania uprawnienia organu celnego do odrzucenia jako dowodu złożonego przy zgłoszeniu celnym świadectwa pochodzenia towaru Form A, jako dokumentu urzędowego sporządzonego w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej i w konsekwencji pominięcie przy dokonywaniu ustaleń tego, co zostało w nim stwierdzone, z drugiej strony - do zarzutu nieuwzględnienia przez organy celne, że posługując się otrzymanym świadectwem pochodzenia skarżąca Spółka działała w zaufaniu do organu państwa eksportera, który świadectwo to wystawił, co uzasadniało, jej zdaniem, odstąpienie od retrospektywnego księgowania należności celnych.

Zauważyć należy, że jakkolwiek dokument urzędowy, o jakim stanowi przepis art. 194 Ordynacji podatkowej, ma taki walor, iż stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, to jednakże walor ten nie ma charakteru bezwzględnego, skoro norma § 3 art. 194 nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. O ile zatem świadectwo Form A, sporządzone w formie określonej przepisami i przez powołany do tego organ władzy publicznej kraju eksportera, jest dowodem pochodzenia wskazanego w nim towaru, to jednakże nie oznacza, że nie jest możliwa w postępowaniu celnym weryfikacja zawartych w nim informacji, co właśnie przewiduje przywołany przez organ odwoławczy przepis art. 94 RWKC. Wyniki przeprowadzonego ww. dochodzenia z udziałem OLAF i wskazanych władz Tajlandii, obszernie przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego decyzji, jednoznacznie wskazują, że zawarte w tym świadectwie Form A informacje dotyczące pochodzenia towaru są nieprawdziwe.

W odniesieniu zaś do zarzutu nieodstąpienia przez organy celne od retrospektywnego księgowania należności celnych wynikających z długu celnego, zauważyć należy, że z przywoływanego wcześniej przepisu art. 220 ust. 1 WKC wynika, że retrospektywne zaksięgowanie prawnie należnej kwoty wynikającej z długu celnego, powstającego z mocy samego prawa i obiektywnie istniejącego, jest obowiązkiem organu celnego w sytuacji, gdy kwota ta nie została zaksięgowana zgodnie z postanowieniami art. 218 i art. 219 WKC lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej. Obowiązek ten winien zostać co do zasady wykonany

w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy te dowiedziały się o tej sytuacji

i miały możliwość naliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika.

Z normy zawartej w ust. 2 art. 220 WKC wynika, że od obowiązku retrospektywnego zaksięgowania organy celne odstępują w przypadkach w tym przepisie przewidzianych, w tym także w sytuacji, gdy kwota należności prawnie należnych nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez płatnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Za błąd przy tym, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w powyższym rozumieniu, uważa się także wydanie nieprawidłowego świadectwa przez organy kraju trzeciego dla potwierdzenia, w ramach systemu współpracy administracyjnej, preferencyjnego statusu towaru. Nie ma to jednakże zastosowania w sytuacji, gdy wystawienie takiego nieprawidłowego świadectwa nastąpiło na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, chyba że jest oczywistym, w szczególności, że wydające świadectwo organy kraju trzeciego wiedziały lub powinny wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Powoływanie się przez stronę jako płatnika (importera) na dobrą wiarę może mieć miejsce wówczas, gdy udowodni, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się, czy zostały spełnione wszystkie warunki korzystania z preferencji.

Jak wynika z przywołanego w zaskarżonej decyzji raportu z misji przeprowadzonej przez OLAF z udziałem wskazanego tam organu rządowego Tajlandii, wszystkie zakwestionowane w wyniku przeprowadzonego dochodzenia świadectwa pochodzenia Form A, w tym także świadectwo złożone przy zgłoszeniu celnym w rozpatrywanej sprawie, okazały się świadectwami zawierającymi nieprawdziwe dane co do pochodzenia wskazanego w nich towaru jako uzyskanego w Tajlandii, tj. w kraju korzystającym z planu ogólnych preferencji taryfowych. Z uzyskanych w toku tego dochodzenia ustaleń wynika również, że potwierdzające nieprawdziwe dane świadectwa Form A wystawione zostały przez właściwe do tego organy na podstawie fałszywego przedstawienia faktów przez eksportera, co powoduje, jak to słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie została spełniona jedna z przesłanek niezbędnych do odstąpienia przez organy celne od zaksięgowania spornych należności. Trafnie również organ odwoławczy zauważył, że podstawy do takiego odstąpienia nie stwarza także przywoływany przez skarżącą Spółkę argument o działaniu w dobrej wierze z zachowaniem należytej staranności przy dokonywaniu spornej transakcji handlowej.

Istotne znaczenie dla ceny niniejszej sprawy mają nadto ustalenia organów celnych dokonanych w innych postępowaniach celnych z udziałem skarżącej Spółki, z których wprost wynika, czego skarżąca Spółka nie kwestionowała, że w okresie wcześniejszym, poprzedzającym wprowadzenie ceł antydumpingowych na sprowadzane z Chin ręczne wózki paletowe, towar ten importowała bezpośrednio z tego kraju od firmy H. oraz, że po wprowadzeniu takich ceł przeniosła do firmy G. z Tajlandii import tego towaru, otrzymując go z deklaracją zgodności zawartą w instrukcji obsługi wózków paletowych sporządzoną przez poprzedniego ich dostawcę jako ich producenta. Zasadnym jest zatem uznanie, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności dla upewnienia się, czy zostały spełnione warunki do korzystania z preferencji taryfowych.

Odnosząc się do zarzutów skargi formułowanych pod adresem decyzji organu pierwszej instancji, w szczególności do zarzutu braku wskazania w tej decyzji podstaw materialnoprawnych do dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru, zgodzić się należy z organem odwoławczym, że pominięcie przepisu prawa stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia wywołuje w zależności od okoliczności występujących w danej sprawie różne skutki. W świetle ustaleń organu mających oparcie w materiale dowodowym sprawy - zdaniem Sądu - ich pominięcie nie miało wpływu na wynik niniejszego postępowania, co oznacza, że nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji. Trafnie również organ odwoławczy zwrócił uwagę, że strona skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownego wskazania ww. zarzutu w przedmiocie braku wskazania w tej decyzji podstaw materialnoprawnych, nie wykazała bowiem, w jaki sposób, czy istotny, naruszenie to miało wpływ na wynik postępowania. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna wydana po wyczerpaniu przewidzianych ustawą środków zaskarżenia. Postępowanie celne, do którego stosuje się przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Zasadą takiego postępowanie jest, że na skutek wniesionego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w postępowaniu odwoławczym prowadzący je organ ponownie rozpatruje sprawę i ponownie rozstrzyga sprawę wydając decyzję co do jej istoty, bądź wydaje inną decyzję przewidzianą w art. 233 § 1 i 2 tejże Ordynacji, gdy zachodzą warunki w przepisach tych określone. Jakkolwiek przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej przewiduje też wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej w całości zaskarżoną odwołaniem decyzję organu pierwszej instancji z jednoczesnym przekazaniem sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, to jednakże rozstrzygnięcie takie może mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy rozstrzygnięcie samej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, a nie wówczas, gdy zachodzi potrzeba uzupełnienia zaskarżonej odwołaniem decyzji przez wskazanie pełnej i prawidłowej materialnoprawnej podstawy tej decyzji, czy też jedynie przez uzupełnienie jej uzasadnienia. W sytuacji, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy nie jest konieczne, uzupełnienie w znacznej części zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdzie dowody stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy zebrane zostały w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty na podstawie tych dowodów oraz materiału dowodowego przez siebie ewentualnie uzupełnionego w trybie określonym w art. 220 Ordynacji podatkowej.

Nie można również uznać podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu, że raport OLAF, na jaki powołują się organy obu instancji, nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, mogącego podważać wiarygodność świadectwa pochodzenia Form A, wydanego przez powołany do tego urząd kraju eksportera. Podobnie nietrafnym jest zarzut braku podstaw do powoływania się na regulacje zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 z dnia 25.05.1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. W odniesieniu do tych zarzutów wskazać należy za organem odwoławczym orzekającym w rozpatrywanej sprawie, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) powołany został na podstawie Decyzji Komisji z dnia 28.04.1999 r. (Dz. U. UE L 1999. 136.20 z dnia 31 maja 1999 r.), zgodnie z którą (art. 2 ust. 1) "[...] wykonuje kompetencje Komisji w zakresie prowadzenia zewnętrznych dochodzeń w trybie administracyjnym do celów wzmocnienia zwalczania nadużyć finansowych, korupcją i innego rodzaju nielegalną działalnością mającą negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnoty, jak również wszelkimi innymi działaniami lub działalnością podmiotów gospodarczych prowadzonych z naruszeniem prawa wspólnotowego". Postępowanie zaś prowadzone przez ten Urząd, opiera się o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 z dnia 25.05.1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz. U.UE Nr 1999.136.8 z dnia 31 maja 1999 r.), z którego wynika m.in., że "Urząd wykonuje uprawnienia, przyznane Komisji rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96, do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w Państwach Członkowskich i, zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich" (art. 3), natomiast przepis Artykułu 9 pod tytułem "Raport z dochodzenia i działania podejmowane w jego następstwie" w ust.1 stanowi, że: "Na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd, sporządza on z upoważnienia dyrektora sprawozdanie zawierające w szczególności informacje o stwierdzonych faktach, potencjalnych stratach finansowych oraz ustalenia z dochodzenia, włącznie z zaleceniami dyrektora Urzędu na temat działań, jakie należy podjąć", z kolei ust. 2 art. 9 stanowi, że "Sprawozdania takie sporządzane są z uwzględnieniem wymogów proceduralnych przewidzianych przez prawo krajowe danego Państwa Członkowskiego. W ten sposób sporządzone sprawozdania stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym zaistnieje potrzeba ich wykorzystania, na takiej samej podstawie i na takich samych warunkach jak urzędowe sprawozdania sporządzone przez urzędowych inspektorów. Podlegają one takim samym regułom oceny, jak reguły mające zastosowanie do urzędowych sprawozdań sporządzonych przez krajowych urzędowych inspektorów i mają taką samą wartość jak te sprawozdania".

Z przedstawionej powyżej regulacji wspólnotowej wynika zatem jednoznacznie, jak to trafnie przyjął organ odwoławczy, że w postępowaniu celnym prowadzonym przez krajowe organy celne raport OLAF traktować należy tak samo, jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzanych przez organy administracji polskiej, a zatem jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Wskazać przy tym należy, że strona skarżąca własnego dowodu przeciwko raportowi nie wskazała.

Na koniec zauważyć należy, że chybionym jest zarzut, sprowadzający się do tezy, iż weryfikacja świadectw pochodzenia na formularzu A (i deklaracji na fakturze) może mieć miejsce jedynie w trybach określonych w art. 94 ust. 1-5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2.07.1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC), natomiast podstawy do takiej weryfikacji, prowadzącej w konsekwencji do odmowy zastosowania preferencji taryfowych, nie daje przepis art. 94 ust. 6 RWKC. Z przepisu tego bowiem wprost wynika, że w przypadku, gdy procedura weryfikacji lub każda inna informacja wydaje się wskazywać, że naruszane są przepisy dotyczące ogólnego systemu preferencji taryfowych (Rozdział 2 "Preferencyjne pochodzenie", Sekcja 1 "Ogólny system preferencji taryfowych" RWKC), korzystający kraj wywozu, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub zleca przeprowadzenie takich dochodzeń w trybie pilnym w celu ich rozpoznania i zapobiegania takim naruszeniom, przy czym Wspólnota może w tym celu uczestniczyć w tych dochodzeniach. Podejmowane przez organy celne działania zmierzające do weryfikacji zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru (art. 78 ust. 2 WKC), obejmujące także weryfikację danych dotyczących deklarowanych preferencji taryfowych przez weryfikację świadectwa pochodzenia Form A w trybie art. 94 RWKC, są działaniami, jak to wynika z treści art. 78 ust. 3 WKC, w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Mając na uwadze powyższe, ocena zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji co do zgodności z obowiązującym prawem nie daje podstaw, aby zarzuty skargi można było uznać za trafne i zasadne. Sąd nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie organy prowadziły postępowanie wbrew zasadzie przewidzianej art. 121 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy celne w prawidłowy sposób, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, formułując właściwe wnioski, znajdujące oparcie w zebranych dowodach sprawy. Ocena ta była zgodna z zasadami logiki, doświadczenia i uwzględniała wszelkie okoliczności sprawy, a uzasadnienie decyzji zawiera wszelkie niezbędne elementy, o którym mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa skarżącej Spółki do uczestnictwa w postępowaniu celnym ani naruszenia prawa strony wglądu do akt sprawy (art. 123 i art. 178 Ordynacji podatkowej). Organy celne obu instancji, działając zgodnie z wymogami art. 200 Ordynacji podatkowej, zapewniły skarżącej Spółce możliwość zgłaszania wniosków dowodowych, dostęp do akt sprawy, możność zapoznania się z dowodami przeprowadzonymi i mającymi ścisły związek z przedmiotem niniejszego postępowania, jak i możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Odmowa włączenia do akt niniejszej sprawy pełnego Raportu z Misji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz odmowa zapoznania się z załącznikami tego Raportu z uwagi na fakt, że dokumenty te nie dotyczą importu towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r. jest w pełni zasadna. Skarżąca, wbrew swoim twierdzeniom, miała możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym stanowiącym podstawę orzekania w niniejszej sprawie, jednak takiego przeciwdowodu nie przedstawiła.

Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu co najmniej mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak sentencji.