Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 426/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. S. na uchwałę Rady Gminy Legnickie Pole z dnia 30 stycznia 2009 r. nr XXIII/141/09 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w gminie Legnickie Pole-w obrębach Taczalin, Księginice, Kłębanowice, Koskowice, Mikołajowice oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 stycznia 2009 r. Rada Gminy Legnickie Pole podjęła uchwałę nr XXIII/141/09 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w gminie Legnickie Pole – w obrębach Taczalin, Księginice, Kłębanowice, Koskowice, Mikołajowice.

Pismem z dnia 21 marca 2011 r. skarżący S. S. wezwał Radę Gminy Legnickie Pole do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego.

Uchwałą z dnia 21 kwietnia 2011 r. nr VII/29/2011 Rada Gminy Legnickie Pole nie uwzględniła powyższego wezwania.

Pismem z dnia 14 maja 2011 r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy Legnickie Pole nr XXIII/141/09 z dnia 30 stycznia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w gminie Legnickie Pole – w obrębach Taczalin, Księginice, Kłębanowice, Koskowice, Mikołajowice.

Skarżący uchwale tej zarzucił naruszenie:

1) art. 1 ust. 2 pkt 3, 5 i 6 oraz art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 kc,

2) art. 15 i art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587),

i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

W obszernych motywach skargi podniesiono w szczególności, że zaskarżona uchwała dopuściła w obrębie wsi Kłębanowice, którego skarżący jest mieszkańcem i właścicielem gospodarstwa rolnego, zlokalizowanie elektrowni wiatrowych. Skarżący, jako właściciel nieruchomości objętej planem, zarzucił przedmiotowej uchwale naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), to jest nieprzestrzeganie przez organ norm prawnych o charakterze powszechnie obowiązującym. Chcąc wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną), skarżący wywodził, że taki związek "istniał w chwili wprowadzenia w życie przedmiotowej uchwały i niewątpliwie doprowadzi do znacznego ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień właścicielskich w przyszłości". W opinii skarżącego, gmina zrealizowała przysługujące jej władztwo planistyczne w sposób naruszający prawo, nadużywając swych uprawnień. Zaskarżona uchwała stworzyła możliwość projektowania i lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenie rolniczym, co skutkuje "ograniczeniami dla zabudowy oraz w dalszej perspektywie możliwości prowadzenia przez skarżącego gospodarstwa rolnego w ogóle". Zdaniem skarżącego, "uchwała opiera się na niezgodnej z prawdą przesłance polegającej na tym, że planowana farma wiatrowa nie będzie wpływać na rolnicze sposoby użytkowania terenu oraz doprowadzi do aktywizacji gospodarki". W jego opinii, "farma wiatrowa doprowadzi do systematycznego osuszania gruntów, ograniczy swobodę w zakresie typu upraw i spowoduje tym samym obniżenie wydajności gospodarstwa oraz spadek jej wartości". Skarżący wywodził, że: "Zupełnie wprowadzającym w błąd i nieznajdujące poparcia w przepisach dotyczących ochrony środowiska są postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odległości lokalizacji siłowni wiatrowych – § 9 ust. 2 – od poszczególnych obiektów". Turbiny wiatrowe będą pracowały bez przerwy, będąc nośnikami hałasu o dużym natężeniu i "źródłem efektu migotania cienia, co może doprowadzić nawet do zaburzeń psychicznych, omdleń lub padaczki", a "bliskie położenie farm wiatrowych od siedlisk ludzkich doprowadzi do pojawienia się u mieszkańców tych terenów syndromu turbin wiatrowych". "Sąsiedztwo farm wiatrowych spowoduje nieodwracalną degradację krajobrazu i środowiska naturalnego oraz spadek cen ziemi i nieruchomości w całej okolicy".

Skarżący zarzucił przedmiotowej uchwale naruszenie procedury wynikającej z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez:

- zaniechanie obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 1 i 9 , to jest ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o przystąpieniu do sporządzania planu, o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu i możliwości zgłaszania uwag do tego projektu,

- naruszenie wynikającego z art. 17 pkt 4 wymogu sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "w odpowiednim kształcie",

- naruszenie art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji RP "przez naruszenie demokratycznego Państwa polegające na podważeniu zasady pewności prawa i zaufania skarżącego do Państwa i stanowionego przez niego prawa",

- naruszenie procedury w zakresie zgodności wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu z ustaleniami Studium, z uwagi na fakt, że uchwalenie planu (nr XXIII/141/09) poprzedzone zostało uchwaleniem zmiany Studium (nr XXIII/140/09) na tej samej sesji Rady Gminy,

a ponadto naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – z uwagi na fakt braku obowiązkowego ustalenia w planie miejscowym w zakresie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym.

Zdaniem skarżącego, "błędnym jest twierdzenie jakoby farmy wiatrowe były inwestycją celu publicznego".

W opinii skarżącego, brak jest szczegółowego uzasadnienia uchwały o planie miejscowym, "co narusza obowiązujące w tym zakresie przepisy".

Skarżący wywodził, że z uwagi na naruszenia przepisów ochrony środowiska i nierzetelność ustaleń w dokumentach przygotowanych na potrzeby tego opracowania, "organ sporządzający plan przekroczył zasadę proporcjonalności w obciążeniu środowiska naturalnego dla potrzeb lokalizacji elektrowni nadmiernym kosztem mieszkańców obszaru objętego zaskarżonym planem".

Wskazując na powyższe skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała została opracowana z naruszeniem przepisów prawa, które należy kwalifikować jako rażące i tym samym nie może ona pozostawać w obrocie prawnym. W słusznym więc interesie skarżącego oraz w interesie społecznym leży uchylenie zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi w całości.

Uzasadniając to stanowisko stwierdzono, że skarżący nie wykazał, w jaki konkretnie sposób treść uchwały wpłynie na sposób korzystania przez niego z jego nieruchomości oraz jaki interes prawny lub uprawnienie uchwała ta narusza. Zaznaczając, że skarżący wskazał, że jego prawnie chroniony interes wynika z prawa własności nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej wywiedziono, że jest to co najwyżej interes faktyczny, gdyż ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wpływają na sposób wykonywania prawa własności i naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego. Podkreślając, że skarżący jest właścicielem nieruchomości przeznaczonej w planie na cele rolnicze stwierdzono, że usytuowanie elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie tej nieruchomości nie wpłynie na sposób korzystania z niej i jej zagospodarowania.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia procedury podano, że w sprawie tej dokonano stosownych ogłoszeń poprzez ogłoszenie w prasie miejscowej oraz obwieszczenie na tablicach ogłoszeń i nie było potrzeby ogłaszania na tablicy ogłoszeń poszczególnych miejscowości.

Odnosząc się do zarzutu braku w planie zasad podziału i scalania nieruchomości wskazano, że w § 11 ust. 3 "ustalono czytelne zasady podziału nieruchomości" i wywodzono, że ponieważ wiatrak jest budowlą, w planie przeznaczonym na lokalizacje wiatraków nie ma potrzeby ustalania szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości.

Następnie przedstawiono wywody dotyczące zasadności uznania farm wiatrowych za inwestycje celu publicznego.

W odniesieniu do kwestionowanej przez skarżącego zawartości prognozy oddziaływania na środowisko wskazano, że prognoza taka jest tylko załącznikiem do projektu planu i nie stanowi załącznika uchwalonego planu miejscowego.

W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2012 r. skarżący zarzucił, że strona przeciwna – prócz wskazanych w skardze naruszeń – nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), a w szczególności art. 54 ust. 2 w związku z art. 46 i art. 51 tej ustawy, poprzez uniemożliwienie zainteresowanym zapoznania się z prognozą oddziaływania na środowisko oraz zgłaszania uwag i wniosków do tego dokumentu. Skarżący wywodził ponadto, że organ sporządzający plan miejscowy zobligowany był do uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów z rolnych na inne cele.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W ten sposób sformułowane zostało przez ustawodawcę generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Legnickie Pole nr XXIII/141/09 z dnia 30 stycznia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w gminie Legnickie Pole – w obrębach Taczalin, Księginice, Kłębanowice, Koskowice, Mikołajowice.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu warunków formalnych określonych w cytowanym wyżej przepisie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Do warunków tych ustawodawca zalicza, obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1627/06 – LEX nr 315977).

W niniejszej sprawie S, S. bezskutecznie wzywał organ gminy do usunięcia naruszenia. Ta przesłanka została więc spełniona. Rozważyć zatem trzeba, czy zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a jeżeli tak, to czy naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego.

W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które wystąpią dopiero w przyszłości. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach tej osoby, bądź rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. np. Wróbel Andrzej, Komentarz do art.28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II; Matan Andrzej, Komentarz do art.28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II oraz piśmiennictwo i orzecznictwo tam podane; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 907/07 - LEX nr 364765; wyroki NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II GSK 163/06 - LEX nr 274855; z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/05 - LEX nr 190891).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie podkreślano, że skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą i indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Interes prawny, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 914/10 - LEX nr 751789).

O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy istnieje bezpośrednie i realne (a nie tylko potencjalne) naruszenie istniejącego już w dniu wejścia w życie uchwały prawa, czy uprawnienia, a skarga jest środkiem ochrony przed rzeczywistym i nielegalnym wkroczeniem w ten interes organu gminy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 220/10 - LEX nr 619820).

W rozpatrywanej sprawie skarżący podał, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego poprzez nieprzestrzeganie przez organ norm prawnych o charakterze powszechnie obowiązującym. Chcąc wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną), skarżący wywodził, że taki związek "istniał w chwili wprowadzenia w życie przedmiotowej uchwały i niewątpliwie doprowadzi do znacznego ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień właścicielskich w przyszłości". W opinii skarżącego, gmina zrealizowała przysługujące jej władztwo planistyczne w sposób naruszający prawo, nadużywając swych uprawnień.

Analizując przedstawione przez skarżącego argumenty stwierdzić trzeba, że "nieprzestrzeganie przez organ norm prawnych o charakterze powszechnie obowiązującym" samo w sobie nie stanowi naruszenia interesu prawnego skarżącego, ponieważ – jak już wyżej zaznaczono – interes ten musi być indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, aby skarga wniesiona w trybie tego przepisu mogła zostać uwzględniona, składający skargę musi wykazać zarówno, że posiada tak rozumiany interes prawny, a ponadto, że interes ten został naruszony, przy czym naruszenie to obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Samo "nieprzestrzeganie przez organ norm prawnych o charakterze powszechnie obowiązującym", jeżeli nie narusza interesu prawnego wnoszącego skargę, nie wystarcza do uwzględnienia skargi, ponieważ nie daje wnoszącemu skargę uprawnienia do jej złożenia.

Wskazywany przez skarżącego związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną), istniejący w chwili wprowadzenia w życie przedmiotowej uchwały, jedynie hipotetycznie może doprowadzić "do znacznego ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień właścicielskich w przyszłości". Jak wyżej podkreślono, szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, co oznacza, że interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości, hipotetyczny.

Zauważyć wypada, że objęte kwestionowanym planem działki skarżącego stanowią nieruchomości rolne, przeznaczone do prowadzenia działalności rolniczej. Przewidziana w miejscowym planie możliwość wybudowania na terenie nie obejmującym działek skarżącego elektrowni wiatrowych nie pozbawia i nie ogranicza kontynuowania przez skarżącego działalności rolniczej na należących do niego nieruchomościach.

Z treści skargi nie wynika zatem, aby zaskarżona uchwała naruszała interes prawny lub uprawnienie skarżącego.

Jak słusznie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, z konstrukcji art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wynika, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) sprawy. Ocena ta dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność zaskarżonej uchwały (postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 703/10 - LEX nr 743861).

Dopiero ustalenie przez sąd administracyjny, że nastąpiło naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. W następnej kolejności sąd szuka odpowiedzi na pytanie czy naruszenie interesu prawnego skarżącego nastąpiło w granicach dopuszczonych przez obowiązujące prawo przedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1429/10 - LEX nr 746533).

Podzielając w pełni przedstawione wyżej stanowisko stwierdzić trzeba, że przed merytorycznym rozpatrzeniem zarzutów podnoszonych w skardze, a więc przed dokonaniem oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy zaskarżona uchwała (kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) narusza w sposób niezgodny z prawem interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero po wykazaniu, że do takiego naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego doszło, można byłoby przystąpić do merytorycznej oceny zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak już wyżej zauważono, w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, jaki jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarżący szeroko uzasadniał uchybienia, do jakich miało dojść przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, ale – poza ogólnym stwierdzeniem, że farmy wiatrowe będą oddziaływać na jego gospodarstwo rolne – nie wskazał, jaki jego aktualny, obecnie istniejący – nie zaś przyszły, hipotetyczny – interes prawny (uprawnienie) został naruszony. Podnoszone przez skarżącego okoliczności i argumenty wskazują jedynie na co najwyżej naruszenie jego interesu faktycznego.

Skoro zatem skarżący nie wykazał, jaki jego interes prawny (a nie faktyczny) został naruszony, wniesiona skarga podlegała oddaleniu bez merytorycznej oceny podnoszonych w niej zarzutów.

W tym stanie rzeczy – stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.