Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 360/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 302
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P. B., działającego w imieniu obywatela U. pana A. M. (A. M., dalej "skarżący" albo "cudzoziemiec") od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. .(dalej "Komendanta") z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania w/w decyzji, uchylił decyzję Komendanta i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Szefa Urzędu zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., przedstawia się w następujący sposób:

1. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w R. orzekł o zobowiązaniu skarżącego do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania w/w decyzji. Organ uznał, że w odniesieniu do skarżącego wystąpiły łącznie dwie przesłanki do orzeczenia o w/w zobowiązaniu, przewidziane w art.302 ust.1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r., poz. 463 z późn.zm.), tj.:

(-) skarżący wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy (art.302 ust.1 pkt 4),

(-) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (art.302 ust.1 pkt 9).

2. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Szefa Urzędu odwołanie od decyzji Komendanta z dnia [...] marca 2016 r.

III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Szef Urzędu rozpatrzył odwołanie skarżącego od decyzji Komendanta z dnia [...] marca 2016 r., uchylając tę decyzję i umarzając postępowanie pierwszej instancji.

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje:

1. Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

- Skarżący przebywał ostatnio na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen wydanej przez konsula RP we L. z terminem ważności od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2016 r. na okres pobytu 90 dni.

- W dniu [...] lutego 2016 r. Komendant wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. W tym samym dniu skarżący został przesłuchany do protokołu i zeznał m.in., że przyjechał do Polski w dniu [...] stycznia 2016 r. w celu podjęcia pracy w firmie M. w m. A., w dniu [...] lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w C. skazał jego i jego kolegów na karę grzywny za uczestnictwo w bójce. Cudzoziemiec zadeklarował dobrowolne opuszczenie terytorium Polski oraz zeznał, że nie zachodzą wobec niego okoliczności, wynikające z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

- W dniu [...] marca 2016 r. cudzoziemiec opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

- Jak wynika z ustaleń organu I instancji, Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia [...] lutego 2016 r., sygn. akt [...], uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu tj., że wspólnie i w porozumieniu z innymi obywatelami U. dokonali pobicia dwóch obywateli polskich w wyniku czego jeden z nich odniósł obrażenia ciała w postaci złamania kości nosa i przegrody nosa, co stanowi przestępstwo określone w art. 158 § 1 Kodeksu Karnego. Cudzoziemiec został skazany na karę grzywny. Ponadto z informacji w/w Sądu udzielonej organowi I instancji w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że cudzoziemiec wraz z innymi oskarżonymi w trakcie postępowania zachowywali się prawidłowo, z szacunkiem odnosili się do Sądu, nie zakłócali przebiegu postępowania i porządku publicznego, uczestniczyli w rozprawie z "wolnej stopy".

- Oceniając powyższe okoliczności Komendant uznał, że zachodzą przesłanki do zobowiązania cudzoziemca do powrotu na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Komendanta fakt popełnienia przez cudzoziemca czynu karalnego oraz orzeczonego wobec niego wyroku sądowego wskazuje na fakt, iż jego dalszy pobyt na terytorium Polski będzie stanowił zagrożenie dla porządku publicznego.

3. W ocenie organu odwoławczego, pomimo niewątpliwego naruszenia przez cudzoziemca obowiązujących przepisów prawa, mając na uwadze brak uprzednich konfliktów z prawem oraz rodzaj orzeczonej wobec niego kary - grzywny, a nie pozbawienia wolności, nie można jednoznacznie stwierdzić, że jego dalszy pobyt w Polsce stanowi i będzie stanowił zagrożenie dla porządku publicznego.

W wyroku z dnia 19 maja 2006 r. (V SA/Wa 2641/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że: "okoliczność "ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego" nie stanowi synonimu obejmującego swym znaczeniem całokształt sytemu prawnego. Może być zatem tak, że ktoś naruszy porządek prawny, a jednak nie będzie uznany za osobę zagrażająca ładowi i porządkowi publicznemu. Zagrożenia te należy wiązać z działalnością przestępczą, nie zaś utożsamiać je ze złamaniem jakiegokolwiek przepisu prawa (v. wyrok NSA z 26.02.2001r. sygn. akt V SA 2482/00 LEX 77608). (...) nie wykazano aby naruszenie przez cudzoziemkę prawa w przeszłości wskazywało, iż jej dalszy pobyt w Polsce stanowić może zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego w przyszłości."

W starszym orzecznictwie za godzące w bezpieczeństwo i porządek publiczny uznawano nawet przestępstwa charakteryzujące się relatywnie niskim stopniem społecznej szkodliwości, takie jak np: prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwym oraz podkreślano, że niekaralność cudzoziemca wcale nie oznacza, iż w stosunku do niego nie może być wydana decyzja odmowna z uwagi na zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego (Prawo o cudzoziemcach. Komentarz pod redakcją dr J. Chlebnego Warszawa 2006r.; str. 133). Również obecnie za zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego sądy uznają niekiedy popełnienie przez cudzoziemców przestępstw zagrożonych stosunkowo niską karą (drobne kradzieże, przestępstwa p-ko dokumentom, związane z naruszeniem własności intelektualnej), podczas gdy w innych przypadkach, pomimo skazania nawet na kary kilkuletniego pozbawienia wolności sądy takiego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego nie stwierdzały.

Niewątpliwie, względy ochrony obronności lub bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego są pojęciami nieostrymi. Dlatego też Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzając, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, uwzględnił całokształt stanu faktycznego sprawy.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, nie jest zasadne zastosowanie wobec skarżącego przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

IV. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł do tut. Sądu, na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 8 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1 oraz art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na decyzję Szefa Urzędu z dnia 8 lipca 2016 r., zarzucając orzeczeniu odwoławczemu:

1) rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r, poz. 267 ze zm.) uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji w całości - polegające na tym, że zawiera rozstrzygniecie, którego nie przewiduje art. 138 k.p.a., podczas gdy rodzaje rozstrzygnięć z art. 138 k.p.a. są enumeratywnie wymienione i organ nie może wyjść poza zamknięty katalog tych rozstrzygnięć, a zatem decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r. nie mieści się w ramach tego przepisu i rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2) naruszenie art. 15 oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które polegało na ocenie prawidłowości decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyłącznie w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, podczas gdy organ odwoławczy jest bezwzględnie obowiązany ocenić prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie tylko w granicach sformułowanych zarzutów, lecz przede wszystkim pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją, biorąc pod uwagę to, że dwuinstancyjność postępowania oznacza, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie merytorycznie przez organ odwoławczy, a rozpoznaniu podlega sprawa administracyjna, a nie odwołanie. W konsekwencji powyższego organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej nie rozpatrując w całości zebranego materiału dowodowego poprzez pominięcie w wydanej decyzji zastosowania przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. z dnia [...] marca 2016 r. jako jednej z podstaw jej wydania art. 302 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, będącego konsekwencją dowodu zawartego w materiałach sprawy tj. protokołu kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcom z dnia [...] marca 2016 r., wskazującego na nieprawidłowości w zatrudnieniu skarżącego , polegające na wykonywaniu pracy przez w/w cudzoziemca pracy przy remontach w lokalach mieszkalnych w C. bez wymaganego oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi, zarejestrowanego we właściwym powiatowym urzędzie pracy lub zezwolenia na pracę, wydanego dla cudzoziemca przez właściwego Wojewodę bez zawarcia umowy o pracę z pracodawcą.

W związku ze w/w zarzutami Prokurator wniósł o:

- stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. nieważności decyzji odwoławczej (w związku z zarzutem opisanym w pkt 1 skargi),

- na wypadek nieuznania przez Sąd, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji odwoławczej – o uchylenie w/w decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji ze wskazaniem na konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z wykonywaniem przez cudzoziemca nielegalnej pracy zarobkowej (w związku z zarzutem opisanym w pkt 1 skargi).

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r., Szef Urzędu wniósł o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji odwoławczej z dnia [...] lipca 2016 r., uznając zasadność zarzutów skargi w zakresie wydania w/w decyzji bez rozpatrzenia całości stanu faktycznego sprawy. W ocenie organu zaskarżona decyzja nie jest jednakże dotknięta uchybieniami, dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:

VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Legitymacja skargowa Prokuratora w niniejszej sprawie wynika z art. 50 § 1 p.p.s.a., w myśl którego to przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 15 oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego.

VII. Szczegółowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji odwoławczej Szefa Urzędu z dnia [...] lipca 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł Szef Urzędu, było zobowiązanie skarżącego do powrotu na podstawie art.302 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez organ I instancji w następstwie powzięcia informacji o możliwości zachodzenia w odniesieniu do skarżącego dwóch różnych przesłanek, wymienionych w art.302 ust.1 w/w ustawy, obligujących do zobowiązania cudzoziemca do powrotu, tj.:

- przesłanki z art.302 ust.1 pkt 4 ustawy, w myśl którego to przepisu decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy,

- przesłanki z art.302 ust.1 pkt 9 ustawy, w myśl którego to przepisu decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozpatrując sprawę organ I instancji, tj. Komendant stwierdził wystąpienie w przypadku skarżącego obu w/w okoliczności, orzekając w konsekwencji powyższego o zobowiązaniu zainteresowanego do powrotu na podstawie obu przywołanych wyżej przepisów. Rozpatrzywszy sprawę w postepowaniu odwoławczym, Szef Urzędu dokonał natomiast oceny stanu faktycznego wyłącznie w kontekście przesłanki art.302 ust.1 pkt 9 ustawy (względy ochrony porządku publicznego), formułując w tym zakresie wnioski na korzyść skarżącego (brak podstaw do przyjęcia, że pobyt skarżącego na terytorium RP zagraża w/w porządkowi). W efekcie, na podstawie art.138 § 1 pkt 2 k.p.a., Szef Urzędu uchylił orzeczenie Komendanta, umarzając jednocześnie postępowanie przed tym organem. W oczywisty sposób orzeczenie organu odwoławczego jest przedwczesne, albowiem wydano je bez rozpatrzenia wszystkich okoliczności faktycznych, relewantnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. bez dokonania przez Szefa Urzędu oceny stanu faktycznego w kontekście art.302 ust.1 pkt 4 ustawy (wykonywanie pracy bez zezwolenia).

2. Należy w tym kontekście podkreślić, iż kontrola legalności przez sąd administracyjny każdego orzeczenia odwoławczego obejmuje w pierwszej kolejności kontrolę poszanowania przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z art.15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Przepis ten stanowi ustawowy wyraz konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Przypomnieć bowiem należy, że w myśl art. 78 zd. 1 Konstytucji RP, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji.

Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest kontrola decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne i całościowe rozpoznanie sprawy administracyjnej. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 k.p.a. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt: SAM/r 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt: V SA 721/92, (ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95), do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Inną konsekwencją dwuinstancyjnego charakteru postępowania administracyjnego jest to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie i merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt: IV SA 385/87, por. także B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, 2012 r. System Informacji Prawnej Legalis).

Odnosząc do sprawy niniejszej w/w uwarunkowania, regulujące zasady rozpatrywania sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy, stwierdzić należy ich niedochowanie przy wydawaniu decyzji objętej skargą. Decyzja ta została zatem wydana z naruszeniem art.15 w związku z art.7 i 77 § 1 k.p.a.

3. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja Szefa Urzędu rażąco naruszyła art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art.105 § 1 k.p.a., tak jak to ocenia skarga. Nie można bowiem przyjąć, że w/w decyzja zawiera rozstrzygnięcie, nie przewidziane w przepisach k.p.a. Uchybienie procesowe, które należy przypisać decyzji Szefa Urzędu nie polega bowiem na tym, że organ ten orzekł w sposób nie mieszczący się w zamkniętym katalogu rozstrzygnięć odwoławczych, przewidzianych w art.138 k.p.a. Dokonane zaskarżoną decyzją uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania I instancji należy bowiem uznać za jednoznacznie odpowiadające rozstrzygnięciu przewidzianemu w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wprawdzie ściśle literalne brzmienie przepisu sugerowałoby jasne wskazywanie w tego rodzaju rozstrzygnięciach odwoławczych, czy umorzenie postępowania organu I instancji następuje w całości lub części, lecz zaniechaniu takiemu można przypisać znaczenie procesowe tylko w tej sytuacji, w której treść decyzji odwoławczej budziłaby uzasadnione wątpliwości co do zakresu umorzenia postępowania organu I instancji. W niniejszej sprawie wątpliwości tego rodzaju formułować nie sposób w sytuacji, w której z decyzji odwoławczej w sposób bezsporny wynika, że organ uchylił decyzję organu I instancji w całości i również w całości umorzył postępowanie przed tym organem, uznając że z racji braku przesłanek do zobowiązana do powrotu z art.302 ustawy o cudzoziemcach, postępowanie to w całości stało się bezprzedmiotowe (wadliwość takiego przekonania organu, wynikająca z wykazanego wyżej nierozpatrzenia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy nie ma w tym konkretnym kontekście znaczenia).

4. Z urzędu podnieść należy, że dokonana przez organ odwoławczy na korzyść skarżącego ocena wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki zobowiązania do powrotu, przewidzianej w art.302 ust.1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach (względy ochrony porządku publicznego) nie budzi zastrzeżeń Sądu. Sąd przychyla się zatem w całości do wyczerpującego stanowiska Szefa Urzędu, opartego na orzecznictwie sądowym, akcentującym brak podstaw do automatycznego utożsamiania faktu skazania cudzoziemca za przestępstwo ze stwarzaniem przez niego zagrożenia dla porządku publicznego, że szereg okoliczności sprawy (w tym w szczególności wcześniejsza niekaralność skarżącego a także niski wymiar orzeczonej kary, ograniczającej się do grzywny w łącznej kwocie 1000 zł) przemawia przeciwko uznaniu, że skarżący zagraża porządkowi publicznemu.

5. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącego od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. z dnia [...] marca 2016 r. z uwzględnieniem ocen zawartych powyżej.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.