Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 244/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 26a ust. 1a(1) pkt 3, i ust. 4, art. 49e ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 511
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
article: art. 29, art. 47 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1778
law: Ustawa  z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Protokolant - st. spec. Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję organu I instancji z 23 września 2018 r. w zakresie w jakim nakazuje [...] z siedzibą w G. zwrot w terminie 14 dni od otrzymania tej decyzji środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, 2) w pozostałej części oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes lub organ) utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2018 r., nr [...] nakazującą Spółdzielni [...] w G. zwrot w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji nienależnie pobranych środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w łącznej kwocie 1.469.275,19 zł za okresy oraz w kwotach wymienionych w decyzji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

PFRON pismem z [...] grudnia 2017 r. został poinformowany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) o nieprawidłowościach w opłacaniu składek przez stronę za okresy sprawozdawcze: listopad 2012, lipiec 2013, listopad 2013, styczeń 2014, marzec 2014, maj 2014 i czerwiec 2015r. Organ ustalił, że strona opłaciła składki na ubezpieczenia z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Wskazał, że składki na ubezpieczenia za okresy rozliczeniowe zostały ostatecznie opłacone za :

- 12/2012 na - FUS [...].09.2015 r., FUZ [...].07.2017 r., FPG [...].06.2016 r.,

- 08/2013 na - FUS [...].11.2016 r., FPG [...].07.2017 r.,

-12/2013 na - FUS [...].04.2017 r.,

- 02/2014 na - FUS [...].07.2017 r.,

- 04/2014 na - FUS [...].07.2017 r.,

- 06/2014 na - FUS [...].07.2017 r.,

- 07/2015 na - FUS [...].11.2017 r.,

W związku z powyższym, pismem z [...] stycznia 2018 r. Prezes PFRON wezwał stronę do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w łącznej kwocie 1.469.275,19 zł w terminie 3 miesięcy od otrzymania wezwania wraz z odsetkami.

Dodatkowo strona została wezwana do przedstawienia wyciągów bankowych lub innych dokumentów potwierdzających daty wpływu na rachunek bankowy strony kwot dofinansowania przekazanego przez Fundusz za powyższe okresy sprawozdawcze PFRON.

Pismem z [...] kwietnia 2018 r. strona poinformowała, że kwestionuje dokonane przez PFRON ustalenia w zakresie braku terminowości opłacenia kosztów płacy i wnosi o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie wszystkich okoliczności mających wpływ na możliwość uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

W związku z tym, że strona nie zwróciła środków i nie dokonała korekt wniosków Wn-D wraz z załącznikami organ pismem z [...] maja 2018 r. poinformował ją o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot nienależnie pobranych środków PFRON za ww. okresy sprawozdawcze.

Pismem z [...] maja 2018 r. pełnomocnik strony poinformował, że zgodnie z pismem ZUS Oddział w G., Inspektorat w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., należności z tytułu składek dokonywane są zgodnie z harmonogramem i tym samym traktowane jak wpłaty terminowe, a zatem pracodawca miał pełne prawo do uzyskiwania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Do przedmiotowego pisma strona załączyła kopię pisma z [...] marca 2018 r. skierowanego do ZUS Oddział w G., Inspektorat [...] oraz pismo ZUS z [...] kwietnia 2018 r.

Następnie przy piśmie z [...] lipca 2018 r. strona przedłożyła w załączeniu kopie odpowiedzi ZUS Oddział w G. z dnia [...] lipca 2018 r. wskazując, iż z przedmiotowego pisma wynika, że terminowo opłacała składki za okresy składkowe: czerwiec 2014 r. i lipiec 2015 r. odpowiadające dofinansowaniu za maj 2014 r. i czerwiec 2015 r.

W piśmie ZUS z dnia [...] lipca 2018 r., zostały przedstawione dane dotyczące terminów płatności składek na ubezpieczenia społeczne za wszystkie okresy sprawozdawcze.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezes PFRON decyzją z [...] września 2018 r. nakazał stronie zwrot w terminie 14 dni nienależnie pobranych środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: listopad 2012r., lipiec 2013r., listopad 2013r., styczeń, marzec, maj 2014r., czerwiec 2015 r. wskazując, że wnioskowi Wn-D za okres sprawozdawczy PFRON listopad 2012 r. odpowiada grudzień 2012 r. oraz analogicznie pozostałe okresy. Podkreślił, że zastosowanie mają przepisy ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, ze zm., dalej: updfo). Zgodnie z art. 11 ust. 1 updfo przychodami (także ze stosunku pracy), są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne. Podstawę naliczenia składek ZUS stanowi przychód w rozumieniu ww. ustawy z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. W związku z powyższym obowiązek zapłaty składek powstaje z chwilą wypłaty wynagrodzenia.

Organ I instancji przywołał w szczególności treść art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ,3 ust. 11 pkt 1 oraz art. 49e ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 511 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) i podkreślił, że z analizy dokumentów, w tym pisma ZUS w G. Inspektorat [...] z [...] lipca 2018 r. wynika, że po terminie płatności zostały opłacone składki do ZUS za okres: 12/2012 oraz, że składki za okresy: 08/2013, 12/2013, 02/2014, 04/2014, 06/2014, 07/2015 zostały spłacone w układzie ratalnym. Organ stwierdził, że fakt, iż pracodawca realizuje spłatę zaległości w formie układu ratalnego, jednoznacznie wskazuje, że doszło do uchybienia terminowi płatności składek, a zatem składki zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. W zakresie składania korekt deklaracji ZUS w zakresie umów cywilnoprawnych, wskazał, że płatnik składek, zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązany jest obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy za wszystkich ubezpieczonych. Płatnik składek nie składa odrębnej deklaracji rozliczeniowej za pracowników, ani za pracowników niepełnosprawnych i za osoby zatrudnione na umowy cywilnoprawne, a zatem ma obowiązek dokonać zapłaty składek zgodnie z deklaracją. Jak wskazuje art. 4 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ubezpieczonymi są osoby fizyczne podlegające chociaż jednemu z ubezpieczeń społecznych.

Organ podniósł, że strona w toku postępowania, nie przedstawiła dokumentów wskazujących na terminowe poniesienie kosztów płacy od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: listopad 2012 r., lipiec 2013 r., listopad 2013 r., styczeń 2014 r., marzec 2014 r., maj 2014 r., czerwiec 2015 r. Strona nie usunęła również nieprawidłowości za pomocą korekt wniosków składanych za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji. W związku z powyższym uznać należy, że strona pobrała nienależne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wskazane okresy sprawozdawcze.

W oparciu o powyższe organ stwierdził, że spółka pobrała nienależne środki PFRON w łącznej kwocie 1.469.275,190 zł.

Organ stwierdził również, że skarżąca mimo wezwania, nie nadesłała wyciągów bankowych potwierdzających daty wpływu na rachunek bankowy kwot dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. okresy sprawozdawcze. Dlatego też organ ustalił te daty na podstawie dowodów własnych i podał konkretne daty, w których skarżąca otrzymała dofinansowanie.

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes PFRON decyzją z [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2018 r.

Organ po rozważeniu materiału dowodowego ponownie uznał, że w przypadku okresów wskazanych w decyzji pierwszej instancji składki nie zostały opłacone zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

Wskazał, że zgodnie z treścią art. 26a ust. 1 a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, od 1 grudnia 2012 r., miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Do kosztów płacy definiowanych przez art. 2 ust. 4a ustawy należy zaliczyć: wynagrodzenie brutto, finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczane od tego wynagrodzenia, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wobec powyższego pracodawca musi wypłacać wszystkie elementy kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego w terminie bądź z uchybieniem terminu nieprzekraczającym 14 dni. Dotyczy to zarówno wypłaty wynagrodzenia, opłacenia zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń, jak i opłacania składek na ubezpieczenia do ZUS.

Podkreślił, że zawarte w art. 26a ust. 1a1 sformułowanie "miesięczne dofinansowanie nie przysługuje" oznacza, że decyzja wydana na podstawie ww. przepisu nie ma charakteru uznaniowego charakteryzującego się swobodą decyzyjną organu, lecz jest to tzw. decyzja związana, tj. taka, w której jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Skoro zatem zaistniała przesłanka określona w pkt 3 omawianego przepisu, organ miał obowiązek wezwać stronę do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania.

Organ potwierdził, że ewentualne nieterminowe opłacenie części kosztów płacy (składki na ubezpieczenia społeczne) pozbawia w całości prawa do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych i tym samym, wbrew twierdzeniom strony, nie zachowuje ona prawa do 75% kosztów płacy opłaconych terminowo. W tym zakresie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r. (V SA/Wa 1209/16) i wskazał, że pojęcie "zakres nieprawidłowości", nie może być utożsamiane z wysokością nieopłaconych w terminie składek i określeniem kwoty dofinansowania do zwrotu w odniesieniu do tej tylko części składek, które nie zostały opłacone przez nią w terminie jak twierdzi strona, lecz z samym faktem nieprawidłowości w postaci rodzaju naruszenia lub jak w tym wypadku - okresu czasu za jaki składki nie zostały opłacone w terminie. W art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji jest mowa o "środkach Funduszu" wraz z odsetkami, nie zaś o "równowartości kwoty dofinansowania w zakresie nieopłaconych terminowo przez skarżącą składek."

Odnosząc się do pozostałych zarzutów uznał je za niezasadne.

Strona na ww. decyzję złożyła skargę wnosząc o uchylenie obydwu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo skarżąca wniosła na podstawie art. 145a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej ppsa) o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy i jej rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, w związku z art. 26a ust. 11 pkt 1 i ust. 12 ustawy o rehabilitacji poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;

2) art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1778) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zachowanie terminów płatności składek na ubezpieczenia społeczne wynikające z układu ratalnego zawartego z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych nie stanowi zachowania terminów wynikających z odrębnych przepisów, podczas gdy zawarcie układu ratalnego z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych powoduje, po pierwsze, że ZUS uznaje należności objęte układem za należności opłacone terminowo, a po drugie że na podstawie odrębnych przepisów doszło do określenia nowych terminów płatności składek, których zachowanie lub uchybienie nieprzekraczające 14 dni, daje prawo do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, a co w konsekwencji powoduje, że pracodawca zachował w całości prawo do dofinansowania za okresy maj 2014 r. (okres składkowy 06/2017) i czerwiec 2015 r. (okres składkowy 07/2015);

Dowód: pismo ZUS z [...] lipca 2018 r. (w aktach sprawy), pismo ZUS z [...] kwietnia 2018 r. (w aktach sprawy)

3) art. 26a ust. 1a1pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że odesłanie w tym przepisie do przepisów odrębnych dotyczy jedynie terminów wynikających z art. 47 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

4) art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w związku z art. 26a ust. 4 i art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, iż ewentualne nieterminowe opłacenie części kosztów płacy (składki na ubezpieczenia społeczne) pozbawia w całości prawa do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w sytuacji gdy analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosków zgoła odmiennych, a pracodawca zachowuje prawo do 75% kosztów płacy opłaconych terminowo;

5) art. 49e ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej poprzez nakazanie zwrotu dofinansowania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zamiast w terminie 3 miesięcy od dnia jej otrzymania;

6) art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w sprawie jako prawidłowej podstawy rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu dofinansowania, a zastosowanie jedynie ogólnego art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji odnoszącego się do zwrotu środków PFRON;

7) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 w związku z art. 77 § 1, art. 78, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej kpa) poprzez przeprowadzenie postępowania bez uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, brak oparcia decyzji na całokształcie zebranego w sprawie materiału dokonanie, dokonaniu błędnej oceny prawnej prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które w szczególności przejawiało się na nieprawidłowym ustaleniu, iż skoro Spółdzielnia opłaciła część składek na ubezpieczenia społeczne w ramach układu ratalnego, to tym samym nie dotrzymała terminów opłacenia kosztów płacy na podstawie przepisów odrębnych, podczas gdy zawarcie układu ratalnego i wypełnienie jego warunków stanowi równocześnie terminowe opłacenie składek na podstawie przepisów odrębnych, co potwierdził także Zakład Ubezpieczeń Społecznych;

8) naruszenie art. 8 § 2 kpa oraz art. 9 kpa w związku z art. 69 i art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odstąpienie przez organ I instancji od wcześniej obowiązującej - zgodnej ze stanowiskiem strony - wykładni art. 26 a ust. 1a1 pkt 4 ustawy, i nieuzasadnione, i niezapowiedziane jakimikolwiek uprzednimi czynnościami informacyjnymi PFRON zastosowanie z mocą wsteczną nowej niekorzystnej dla pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne i korzystających z dofinansowania PFRON interpretacji wyżej wymienionego przepisu, polegającej na przyjęciu, iż nieterminowe opłacenie któregokolwiek z kosztów płacy powoduje utratę dofinansowania do wynagrodzeń w całości, oraz nadużycie prawa przez organ 1 instancji poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie dla osiągania celów innych niż cele zamierzone przez ustawodawcę.

Prezes PFRON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON, co do zasady wydał prawidłową decyzję. Nieprawidłowość decyzji tkwi w jej osnowie. Mianowicie organ bez podstawy prawnej zażądał od strony zwrotu w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, nienależnie pobranych środków. Prezes PFRON nie podał żadnej podstawy prawnej wskazującej na 14-dniowy termin zwrotu środków. Co więcej z przepisów ustawy o rehabilitacji nie wynika, aby elementem koniecznym decyzji było wskazanie terminu zwrotu środków. Żaden bowiem z przepisów ustawy o rehabilitacji, nie wskazuje na konieczność wskazania terminu zwrotu środków.

Tym samym w ocenie sądu wskazany powyżej element decyzji związany z 14-dniowym terminem jest wadliwy i wymaga wyeliminowania z obiegu prawnego. Wyeliminowanie tej części decyzji jest potwierdzeniem częściowej prawidłowości zarzutu strony w tym zakresie (nawiasem mówiąc termin ten upłynął już bezskutecznie).

Wskazać jednak należy, że bezzasadnie skarżąca twierdzi, że zamiast 14-dniowego terminu organ powinien zastosować termin 3 miesięczny wynikający z art. 49e ust. 2 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że zwrotu, o którym mowa w ust. 1 (środków funduszu), dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu.

Powyższy 3-miesięczny termin dotyczy zwrotu środków przez zobowiązanych w sposób dobrowolny, przed wszczęciem postępowania administracyjnego. W sprawie skarżąca pismem z [...] stycznia 2018 r., które jej prawidłowo doręczono, została wezwana do zwrotu środków w terminie 3 miesięcy. Skarżąca nie skorzystała z prawa dobrowolnego zwrotu tych środków w ww. terminie, dlatego też organ wszczął postępowanie administracyjne i następnie wydał decyzję zobowiązujący skarżącą do zwrotu środków.

Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy prawa materialnego obowiązujące na datę złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika niepełnosprawnego w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U.UE L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 651/2014), które wskazuje w art. 2 pkt 28, że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Poprzednio (t.j. przed 2015 r.) kwestię dotyczącą daty udzielania pomocy publicznej w formie dofinansowywania wynagrodzeń pracownikom niepełnosprawnym regulowało m.in. rozporządzenie Komisji (WE) 800/2008 z 6 sierpnia 2008 r., które w pkt 36 preambuły przewidywało, że zgodnie z zasadami regulującymi kwestie dotyczące pomocy objętej zakresem art. 87 ust. 1 Traktatu (Ustanawiającego Wspólnotę Europejską - dop. Sądu) za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym, przy czym zgodnie z pkt 64 i 65 powyższego rozporządzenia pomoc taka przyznawana była także w związku z zatrudnianiem niepełnosprawnych.

Również w orzecznictwie sądowo - administracyjnym pogląd ten jest wyrażany (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12; z dnia z 25 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 464/14, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3594/15).

Pomoc dotyczy zatem pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych.

W sprawie ustalono, że spółka wg organu, w stosunku do pracowników nie opłaciła składek ZUS od wynagrodzeń za okresy rozliczeniowe: listopad 2012, lipiec 2013r., listopad 2013r., styczeń, marzec, maj 2014r., czerwiec 2015 r., którym odpowiadają okresy sprawozdawcze: grudzień 2012 r. sierpień 2013 r., grudzień 2013 r., luty, kwiecień, czerwiec 2014 r., lipiec 2015 r. zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji.

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1.

Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014.

W myśl art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Tym samym pomoc jest zgodna ze wspólnotowym rynkiem tylko w wypadku spełnienia warunków określonych przepisami. W wypadku niespełnienia takich warunków pomoc taka jest pomocą bezprawną (niedozwoloną).

Rozporządzenie 651/2104 definiuje pojęcie pracownika niepełnosprawnego w art. 2 pkt 3. Do niepełnosprawności odnosi się także treść art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którą niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia.

Zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych. Z kolei koszty kwalifikowalne to koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego (art. 33 ust. 2)

Mając powyższe przepisy na uwadze należy stwierdzić, że aby strona mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełniać warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Tym samym, zmiany w sytuacji podmiotu nie związane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych od pracodawcy.

Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

W myśl art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014.

Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń).

W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 usus płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1) do 10 dnia następnego miesiąca - dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2) do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3) do 15 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników.

Należy podkreślić, że przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych.

Tym samym rola Prezesa PFRON jest ograniczona do kontroli działalności pracodawcy w zakresie odnoszącym się tylko do osób niepełnosprawnych, a nie w całej rozciągłości, która nie ma wpływu na wynagrodzenie osób niepełnosprawnych. Dlatego też w ocenie sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. W sprawie takiego ustalenia organ dokonał i jednoznacznie ustalił, że za wskazane okresy strona nie poniosła kosztów płacy (składek na ubezpieczenia) w terminie wskazanym w art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Podkreślenia wymaga, że strona skarżąca jest Spółdzielnią [...] i jak wynika choćby z oświadczenia pełn. na rozprawie ilość pracowników pełnosprawnych jest znikoma (3 osoby na 123 zatrudnione). Na podstawie przedstawionych informacji pochodzących od ZUS, a więc informacji mających walor dokumentu urzędowego organ ustalił, że składki na ubezpieczenia za sporne okresy rozliczeniowe zostały zapłacone po terminie (str. 2 i 7 zaskarżonej decyzji), przy czym jak wynika z twierdzeń strony i stosownych dokumentów, strona zawarła z ZUS umowę [...] listopada 2017 r. nr [...], mocą której składki ubezpieczeniowe spłacała w ratach. Strona złożyła w odniesieniu do tej kwestii pismo ZUS Oddział w G. Inspektorat [...], z którego wynika, że w związku z podpisaną umową z [...] listopada 2017 r. o rozłożenie na raty należności z tytułu składek wpłaty, której dokonuje skarżąca zgodnie z harmonogramem są traktowane jako terminowe.

Odnosząc się do twierdzeń strony związanych z treścią przedmiotowego pisma jakoby spłaciła należności z tytułu składek za maj 2014 r. (okres rozliczeniowy czerwiec 2014 r. ) i czerwiec 2015 r. (okres rozliczeniowy lipiec 2015 r.) w terminie należy wskazać, że fakt spłacania składek, których dotyczyła umowa z 15 listopada 2017 r. w terminach wynikających z harmonogramu spłaty rat ustalonych w umowie, nie może stanowić o uznaniu, że składki te zostały wpłacone na zasadach określonych w art. 26a ust.1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, czyli bez uchybienia terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Składki za przedmiotowe miesiące jak i za wszystkie pozostałe okresy rozliczeniowe, były wpłacone przez stronę po terminie spłat co w zaskarżonej decyzji zostało wykazane jednoznacznie. Sąd nie podziela stanowiska strony, że odesłanie zawarte w art. 26a ust.1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji do terminów wynikających z odrębnych ustaw w odniesieniu do składek na ubezpieczenia społeczne, należy rozumieć również jako odesłanie do terminów wynikających z treści art. 29 usus a nie tylko art. 47 tej ustawy.

W ocenie Sądu stanowisko to jest nieuprawnione. Odesłanie to należy rozumieć jako odesłanie do przepisów odrębnych ustaw regulujących płatność poszczególnych składowych wynagrodzenia brutto, w których wskazane wprost są terminy ich płatności, od których liczony może być dodatkowo termin 14 dni. Przepis art. 29 usus brzmi:

Art. 29. 1. Ze względów gospodarczych lub innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie Zakład może na wniosek dłużnika odroczyć termin płatności należności z tytułu składek oraz rozłożyć należność na raty, uwzględniając możliwości płatnicze dłużnika oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych.

1a. Odroczenie terminu płatności należności z tytułu składek oraz rozłożenie należności na raty następuje w formie umowy.

2. Od składek, które rozłożono na raty, nie nalicza się odsetek za zwłokę począwszy od następnego dnia po dniu wpływu wniosku o udzielenie tych ulg.

3. Jeżeli dłużnik nie spłaci w terminie ustalonych przez Zakład rat, pozostała kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na zasadach określonych w ustawie - Ordynacja podatkowa.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Zakład ustala opłatę prolongacyjną na zasadach i w wysokości przewidzianej w ustawie - Ordynacja podatkowa dla podatków stanowiących dochód budżetu państwa.

W treści tego przepisu nie ma określonego terminu a jedynie w sytuacji zawarcia umowy o rozłożenie na raty – co dotyczy z założenia zaległych składek- w umowie tej rozkłada się należność, na którą składa się należność główna wraz z odsetkami od tej należności skapitalizowanymi do dnia wpływu wniosku o rozłożenie na raty i określa terminy spłaty ustalonych rat. Zatem terminy te są terminami określonymi w umowie a nie w ustawie. Brak jest zatem podstaw do uznania stanowiska strony w tym zakresie za słuszne – zarzut 2 i 3 skargi.

Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutów strony należy wskazać, że z przepisów ustawy o rehabilitacji wynika, że funkcjonujący system wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych uznaje koszty płacy jako całość i nie ma możliwości wnioskowania o dofinansowanie jedynie do części tych kosztów. Taka konstrukcja systemu wsparcia zatrudnienia osób niepełnosprawnych ma na celu ochronę tych pracowników. Poniesienie przez pracodawcę kosztów płacy związanych z wypłatą wynagrodzenia wiąże się ściśle również z poniesieniem pozostałych kosztów płacy, tj. m.in. kosztów ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, składek na Fundusz Pracy i FGŚP. W związku z powyższym wystarczającym jest, aby pracodawca nie poniósł któregokolwiek z ww. kosztów płacy np. w zakresie składek na ubezpieczenia zdrowotne pracowników niepełnosprawnych, aby stwierdzić, że dofinansowanie nie przysługuje, a przyznane dofinansowanie podlega zwrotowi. Dlatego też niezasadny jest określony w pkt 4 skargi zarzut naruszenia art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w związku z art. 26a ust. 4 i art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, poprzez uznanie, że ewentualne nieterminowe opłacenie części kosztów płacy pozbawia w całości prawa do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w sytuacji gdy analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosków zgoła odmiennych, a pracodawca zachowuje prawo do 75% kosztów płacy opłaconych terminowo. Wbrew twierdzeniom strony analiza powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że w wypadku nawet częściowego nieuiszczenia w wymaganym terminie kosztów płacy, dofinansowanie w jakiejkolwiek wysokości nie przysługuje, o czym wprost wskazuje cytowany wyżej art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Tym samym skoro stwierdzono, że strona koszty płacy pokryła po terminie wynikającym z powyższego przepisu, to na mocy art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji organ był zobowiązany wydać decyzję nakazującą zwrot środków. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Sytuacja stron nie może różnić się w zależności od momentu wykrycia nieprawidłowości. Nie do przyjęcia byłaby sytuacja, w której w przypadku wykrycia opłacenia kosztów płacy po terminie, przed udzieleniem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, odmawiać w całości takiego dofinansowania, a w przypadku wykrycia opłacenia kosztów płacy po terminie, po udzieleniu dofinansowania, nakazywać zwrot środków proporcjonalnie do nieuregulowanej części. Słusznie w tym zakresie organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r. (V SA/Wa 1209/16), w którym sąd zasadnie podał, że pojęcie "zakres nieprawidłowości", nie może być utożsamiany z wysokością nieopłaconych w terminie składek i określeniem kwoty dofinansowania do zwrotu w odniesieniu do tej tylko części składek, które nie zostały opłacone przez nią w terminie jak twierdzi strona, lecz z samym faktem nieprawidłowości w postaci rodzaju naruszenia lub jak w tym wypadku - okresu czasu za jaki składki nie zostały opłacone w terminie. Podkreślenia wymaga przy tym, że w art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji jest mowa o "środkach Funduszu" wraz z odsetkami, nie zaś o "równowartości kwoty dofinansowania w zakresie nieopłaconych terminowo przez skarżącą składek". Dlatego też organ nie naruszył wskazanych przepisów jak i wskazywanych przez stronę na rozprawie art. 25 i 28 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U.2018.362 j.t.) i prawidłowo zażądał zwrotu określonej w decyzji kwoty dofinansowania. Z tych względów brak jest także podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za nieważną na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa o co również wnioskowała strona twierdząc, że jest ona niewykonalna i była niewykonalna w dacie jej wydania, ze względu na zużycie przyznanego dofinansowania(środków). Podkreślenia przy tym wymaga, że przywoływany przez stronę art. 25 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. ma zastosowanie w sytuacji wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków publicznych przez Komisję, o czym nie ma mowy w przedmiotowej sprawie.

Tym samym za niezasadny należy uznać również zarzut 8 skargi odnoszący się do naruszenia art. 8 § 2 oraz art. 9 kpa w zw. z art. 69 i 32 ust. 2 Konstytucji poprzez odstąpienie od wcześniej obowiązującej wykładni art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Wbrew bowiem twierdzeniom strony organ nie odstąpił od utartej praktyki. Wskazany przepis jest jasny i nie wymaga żadnych szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Został on zmieniony od dnia 1 grudnia 2012 r. poprzez jego doprecyzowanie w zakresie terminowości dokonywania wpłat, przy czym również i przed tą zmianą wymagane było terminowe opłacanie składek. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego nie będzie przysługiwało, jeśli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, przekraczającym 14 dni. A contrario skoro takie dofinansowanie zostało wypłacone, to zwrotowi podlega cała kwota takiego dofinansowania. Skarżąca oprócz wskazania tego zarzutu nie przytacza żadnych dowodów świadczących o odstąpieniu organu od określonej praktyki, która w ocenie Sądu była taka jaka została zastosowana w przedmiotowej sprawie.

Zupełnie bezzasadny jest zarzut nr 1 skargi wskazujący na naruszenie dwuinstancyjności postępowania (w I i II instancji decyzję wydawał Prezes PFRON). Zgodnie z art. 78 Konstytucji RP każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W sprawie taki wyjątek występuje i został wprowadzony na podstawie przepisu ustawowego. Mocą bowiem art. 26a ust. 12 ustawy o rehabilitacji stronie przysługiwał od decyzji wydanej w pierwszej instancji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego strona skorzystała, mimo że nie musiała i mogła złożyć skargę do sądu bez konieczności składania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 52 § 3 ppsa), o czym właściwie organ pouczył stronę. W ocenie sądu wskazany tryb postępowania jest trybem znanym dla polskiego prawodawstwa i występuje często w odniesieniu do szeregu zagadnień. Ustawodawca krajowy dał wybór skarżącej do skorzystania bądź z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bądź ze skargi do sądu. To od woli strony zależało wybranie trybu. Tryb administracyjny, tj. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest trybem przewidzianym w art. 127 § 3 kpa i do jego zastosowania stosuje się wszystkie zasady dotyczące odwołań, w tym m.in. zasady dotyczące wyłączeń pracowników rozpoznających sprawę. Tym samym w ocenie sądu w sprawie zgodnie z przepisami Konstytucji RP, w tym art. 31 ust. 3, wprowadzono możliwości złożenia od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub ewentualnie skargi do sądu.

Niezasadny okazał się również zarzut 6 skargi, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej organ przy rozpoznawaniu sprawy stosował zarówno art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji wymieniony w sentencji decyzji, jak również art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Ten ostatni przepis został przywołany i omówiony w uzasadnieniu decyzji. Tym samym w tym zakresie podstawa prawna decyzji była pełna. Organ bowiem w osnowie decyzji nie ma obowiązku przedstawiania wszystkich stosowanych przepisów. Organ ma obowiązek jedynie powołać podstawę prawną decyzji (art. 107 § 1 pkt 4 kpa) i ją wyjaśnić z przytoczeniem przepisów, co w sprawie uczynił (art. 107 § 3 kpa).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi związanych z naruszeniem przepisów proceduralnych sąd stwierdza, że w żaden sposób nie zostały one naruszone. Organ zebrał dowody, z których jednoznacznie wynikają fakty, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Skarżąca żadnych dowodów przeciwnych, zaprzeczających tym faktom nie przedstawiła, zaś przedstawione dowody w postaci pism ZUS, nie zaprzeczają dokonanym ustaleniom, stąd też brak było potrzeby prowadzić dalsze postępowanie wyjaśniające w sprawie. Decyzja organu (za wyjątkiem kwestii związanej z terminem 14 dniowym) co do zasady została właściwie sporządzona i uzasadniona. Jednoznacznie wynika z niej, że w wypadku nieopłacenia w całości w wymaganym terminie deklaracji ZUS (DRA), powstają zaległości, które w proporcjonalny sposób obciążają pracowników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Słusznie organ podkreślał w zaskarżonej decyzji, że przepisy ustawy o rehabilitacji, a w szczególności art. 26a ust. 1a1 nie pozostawiają organowi żadnego luzu decyzyjnego i decyzja wydawana w takim jak przedmiotowy stan faktyczny jest tzw. decyzją związaną, tj. taką, w której jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Tym samym w żaden sposób organ przy jej wydawaniu nie mógł uwzględniać wskazywanego interesu społecznego czy też słusznego interesu strony.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ppsa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu 14 dni, a w pozostałej części na podstawie art.151 ppsa oddalił skargę.