Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3168/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Z. i B. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 550/16 w sprawie ze skargi B. Z. i J. Z. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 550/16, oddalił skargę B. Z. i J. Z. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli B. Z. i J. Z.. Wyrok zaskarżyli w całości. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., co polegało na utrzymaniu w mocy decyzji organów administracji pierwszej i drugiej instancji, które w sposób nieprecyzyjny określiły obowiązki skarżącego, co doprowadziło do trwałej niewykonalności decyzji,

b) art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawartego w piśmie skarżącego z dnia 19 grudnia 2016r. i nie wydanie w tym przedmiocie żadnego postanowienia, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości wniesienia zażalenia zgodnie z art. 194 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w ramach kontroli instancyjnej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik skarżących wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że nie została ona opłacona w całości ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji uznał, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., może mieć charakter faktyczny i prawny. Z uwagi na podniesienie w piśmie złożonym przez pełnomocnika skarżących, uzupełniającym skargę, zarzutu braku precyzji w opisie obiektu podlegającego rozbiórce, Sąd pierwszej instancji zajął się także tym aspektem wykonalności decyzji.

Od razu warto skonstatować, że niewykonalność decyzji może być skutkiem jej nieprecyzyjności (patrz: Małgorzata Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", Lex/el 2019, III. Przesłanki stwierdzenia nieważności. Niewykonalność decyzji jako przyczyna nieważności. Pkt 5).

Jednak Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja jest w pełni wykonalna także w zakresie oznaczenia części obiektu podlegającej rozbiórce. Przedmiot rozbiórki został wskazany w sentencji decyzji PINB w Przasnyszu z dnia [...] października 2015 r. Jako punkt wyjścia do ustalenia treści nakazu wskazano w tej sentencji decyzję o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzoną dokumentację projektową. Wskazano powierzchnię i kubaturę części obiektu podlegającej rozbiórce. Określono działkę na której zlokalizowany jest budynek oraz wskazano, że rozbiórka dotyczy części obiektu zwróconej w stronę granicy z działką sąsiednią (przy czym numer tej działki został sprostowany).

Wbrew argumentacji skarżących przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, o braku precyzyjnego oznaczenia przedmiotu rozbiórki nie świadczy niewymienienie w decyzji ścian obiektu podlegających rozbiórce oraz niewskazanie numerów ksiąg wieczystych nieruchomości sąsiednich (działki nr A, B).

Związku z przesłanką nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., nie mają dwie kolejne podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności: nieuzyskanie stanowiska właścicieli działek nr 3495 i 3498 oraz niezawiadomienie tych właścicieli o postępowaniu.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego możliwości wniesienia zażalenia zgodnie z art. 194 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Rozważania należy rozpocząć od spostrzeżenia, że zarzuty, które można sformułować w skardze kasacyjnej, określone w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., odnoszą się do wyroku zaskarżonego tą skargą kasacyjną. Wyrok jest środkiem kontroli administracji publicznej (art. 3 § 1 i 2 oraz art. 132 P.p.s.a.). Natomiast postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji nie ma związku z podstawami uwzględnienia skargi na decyzję. Na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie dokonuje się merytorycznej oceny sprawy sądowoadministracyjnej i oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania (por. Tadeusz Woś [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WK 2016, pkt 26 do art. 61 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn.. akt I GPS 1/07, ONSA i wsa 2007/4/77). Tak więc konsekwencją nierozpoznania wniosku może być wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie ma to jednak wpływu na dokonaną przez sąd administracyjny ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach prawa pomocy, wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.