Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3181/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16b ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] "S." sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt I SA/Rz 639/12 w sprawie ze skargi P. [...] "S." sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] "S." sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 639/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. [...] "S." sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 maja 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w spółce kontroli podatkowej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. polegające na 1) zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o kwotę: 278.666,66 zł stanowiącą równowartość odpisów amortyzacyjnych naliczonych za okres od lutego do grudnia 2006 r. od niezarejestrowanego znaku towarowego M., 10.238,49 zł stanowiącą podatek od wartości dodanej, zawarty w cenie zakupu towarów i usług na terenie Unii Europejskiej, 6.333,55 zł stanowiącą równowartość kar i odszkodowań zapłaconych przez Spółkę za zniszczenie towaru podczas wykonywania usługi transportu oraz za dostarczenie niekompletnego towaru kontrahentom, 2) zaniżeniu kosztów uzyskania przychodów o kwotę 358,75 zł, stanowiącą koszt własny sprzedanych przez spółkę mebli, której omyłkowo nie wykazano w ogólnej kwocie deklarowanych kosztów uzyskania przychodów.

Spółka na podstawie art. 14c ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214, ze zm.) złożyła korektę zeznania podatkowego, w której część ustaleń organu uwzględniła. Nie uwzględniła natomiast ustaleń organu w zakresie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 278.666,66 zł stanowiącą równowartość odpisów amortyzacyjnych naliczonych od niezarejestrowanego znaku towarowego M. o wartości początkowej 1.520.000 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. decyzją z dnia 22 lipca 2011 r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 107.284,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania spółki, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i określił podatek dochodowy od osób prawnych za 2006 r. w kwocie 105.338,00 zł.

Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska spółki, iż nie można utożsamiać podatku od wartości dodanej obowiązującego w innym państwie członkowskim z podatkiem od towarów i usług obowiązującym w Polsce i uwzględnił jako koszt uzyskania przychodu, zapłacony przez spółkę w innym państwie członkowskim podatek od wartości dodanej, którego zwrotu ona nie otrzymała.

Odnośnie do ujęcia w kosztach uzyskania przychodu odpisów z tytułu amortyzacji znaku towarowego Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na treść art. 15 ust. 6 oraz art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. - zwanej dalej: "u.p.d.o.p."), w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. oraz art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 200 3r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej: "P.w.p."). Stwierdził, że nabycie prawa ochronnego następuje w systemie konstytutywnej rejestracji, którego istotą jest to, że wcześniejsze używanie znaku towarowego w obrocie gospodarczym jest prawnie obojętne. Przepis art. 16b ust. 1 pkt 4-7 u.p.d.o.p. przewidywał zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, przy czym wydatki poniesione na ich nabycie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jedynie w formie odpisów amortyzacyjnych. Oznacza to, iż prawa, które nie zostały wymienione wprost w ww. ustawie jako wartości niematerialne i prawne nie mogą zostać zaliczone do tych składników. Tym samym spółka, która aż do dnia udzielenia przez Urząd Patentowy w 2007 r. prawa ochronnego na znak towarowy M. dysponowała jedynie prawem do znaku niezarejestrowanego, tj. prawem, które nie miało charakteru bezwzględnego prawa majątkowego i nie było wymienione w katalogu, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 u.p.d.o.p. - nie była uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tego znaku i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 16 b ust 1 pkt 6 u.p.d.o.p., brzmieniu obowiązującym w 2006 r., poprzez przyjęcie że amortyzacji podatkowej w tym czasie podlegały jedynie znaki towarowe, na które udzielono prawa ochronnego w drodze decyzji, o której mowa w ustawie prawo własności przemysłowej. Zarzuciła też naruszenie konstytutywnej zasady demokratycznego państwa prawnego w tym zasady pewności prawa i przyzwoitej legislacji wyrażonych w art. 2 Konstytucji.

Skarżąca utrzymywała, że art. 16 b ust 1 pkt 4-7 umożliwia dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od stanowiącego przedmiot majątkowego prawa autorskiego – niezarejestrowanego znaku towarowego – zaliczonego do wartości niematerialnych i prawnych w sytuacji gdy znak towarowy nadaje się do gospodarczego wykorzystania a przewidywalny okres ekonomicznej użyteczności tego znaku wynosi co najmniej rok.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

We wskazanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, iż organy podatkowe zasadnie zakwestionowały dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, naliczonych od wartości początkowej znaku towarowego "M.", na który to znak towarowy prawo ochronne zostało udzielone w dniu 23 listopada 2007 r. Po przytoczeniu treści art. 16 b ust 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Sąd zauważył, że ustawa ta nie zawiera definicji "znaku towarowego", dlatego uznał za celowe posłużenie się określeniem tego pojęcia zawartym w ustawie szczególnej, tj. ustawie – Prawo własności przemysłowej. Z art. 120, art. 121 i art. 153 ust. 1 tej ustawy wywiódł, iż prawo ochronne na znak towarowy powstaje wskutek prawo kształtującej decyzji Urzędu Patentowego, zatem nie istnieje ono przed wydaniem takiej decyzji.

Sąd wskazał, że ustawa Prawo własności przemysłowej wprost wskazuje na możliwość przeniesienia prawa ze zgłoszenia, na które nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne, niemniej przedmiotem takiego przeniesienia nie jest prawo ochronne na znak towarowy, ale ekspektatywa takiego prawa. Natomiast 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. nie przewiduje możliwości amortyzowania takiej swoistej ekspektatywy. Amortyzowaniu podlega tylko prawo do znaku towarowego i to pod warunkiem jego nabycia, użyteczności do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania w przewidywalnym okresie dłuższym niż rok oraz na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu nie ma więc podstaw do przypisywania użytemu w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. pojęciu "prawa do znaku towarowego" innego zakresu znaczeniowego, niż prawo ochronne na znak towarowy w rozumieniu ustawy - Prawo własności przemysłowej.

Sąd stwierdził, że przedmiotem aportu do spółki wniesionego w dniu 31 grudnia 2005 r. było jedynie prawo do zgłoszonego znaku towarowego, które to zgłoszenie nastąpiło w dniu 25 lipca 2005 r., a prawo ochronne na znak towarowy spółka uzyskała w dniu 23 listopada 2007r. Nabycie zaś prawa do zgłoszenia, nie mogło wywołać skutku w postaci możliwości dokonania odpisów amortyzacyjnych od prawa do znaku towarowego

Sąd zgodził się z twierdzeniem spółki, że znak towarowy istnieje niezależnie od stopnia czy reżimu ochrony. Jednak, zdaniem Sądu, konieczne jest rozróżnienie pojęcia znaku towarowego od prawa do znaku towarowego. Powstanie znaku towarowego jest niezależne od jakiejkolwiek procedury prawnej, natomiast rejestracja znaku decyduje o nadaniu temu znakowi prawa ochronnego. Niewątpliwie znak towarowy istnieje niezależnie od powstania jego ochrony prawnej, ale nie można utożsamiać znaku towarowego z prawem do znaku towarowego, jako ze szczególnym prawem podmiotowym, z nabyciem którego wiązać się mogą określone skutki, w tym uprawnienia do amortyzacji podatkowej tego prawa Jeżeli ustawa podatkowa stanowiła w art. 16b ust. 1 pkt 6 o "prawie do znaku towarowego", to nie stanowiła tym samym o stanie faktycznym istnienia znaku towarowego, lub też o czynnościach faktycznych wykorzystywania tego znaku. Przedmiotem amortyzacji podatkowej na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. jest prawo do znaku towarowego, nie zaś sam znak lub też faktyczne wykorzystywanie niezarejestrowanego znaku

Sąd podniósł, iż stanowisko odnośnie do braku podstawy do amortyzowania znaku towarowego, na który nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne, jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Od wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wywiodła spółka. Autor skargi kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a."), zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w wydanym wyroku sąd administracyjny ograniczył się tylko do badania zastosowania przepisów prawa materialnego wyłącznie w zakresie jednego przepisu, bez analizy zbioru norm prawa podatkowego, zaś skarżący podnosił w złożonej skardze, iż w jego sprawie winien zostać zastosowany art. 16 b ust.l pkt 4 u.p.d.o.p., co w konsekwencji pozbawiło - bez umocowania ustawowego - prawa podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów należnych odpisów amortyzacyjnych;

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się w wydanym uzasadnieniu do wyroku powołanych przez skarżącego zarzutów odnośnie zastosowania w sprawie art. 16 b ust 1 pkt 4 u.p.d.o.p., co w konsekwencji pozbawia - bez umocowania ustawowego - prawa podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów należnych odpisów amortyzacyjnych;

- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie zasady pewności prawa i przyzwoitej legislacji wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez przekroczenie granic wykładni prawa podatkowego

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 16 b ust 1 pkt 6 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2006), zaś w sprawie ma zastosowanie art. 16 b ust 1 pkt 4 tej ustawy, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący .

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane przez organy podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach uregulowanych w art. 174 p.p.s.a., który to przepis stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego, a także na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnie z wymienionych. Co do zasady bowiem, dopiero przesądzenie o prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych w toku postępowania za podstawę zaskarżonego orzeczenia umożliwia ocenę procesu subsumpcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Według autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w wydanym wyroku sąd administracyjny ograniczył się tylko do badania zastosowania przepisów prawa materialnego wyłącznie w zakresie jednego przepisu, bez analizy zbioru norm prawa podatkowego, zaś skarżący podnosił w złożonej skardze, iż w jego sprawie winien zostać zastosowany art. 16 b ust.l pkt 4 u.p.d.o.p.

Tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest stwierdzenie przez sąd naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem naruszenie tego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Oznacza to, że naruszenie omawianego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego podważać można kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego.

Zatem nie może być uwzględniony zarzut skargi kasacyjnej, w którym poprzez wskazanie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. strona skarżąca dąży do podważenia stanowiska sądu w zakresie znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.

Zgodzić się natomiast trzeba z autorem skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutu skargi dotyczącego zastosowania w sprawie art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem stwierdził w oparciu o treść art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., iż spółka nie mogła dokonywać w 2006 r. odpisów amortyzacyjnych od niezarejestrowanego znaku towarowego M.. Dokonana przez Sąd pierwszej instancji prawidłowa subsumcja stanu faktycznego do właściwej normy prawnej, czyni bezzasadnym eliminowanie wyroku z obrotu pranego.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest niesporny. Ustalono, iż przedmiotem aportu do spółki wniesionego w dniu 31 grudnia 2005 r. było jedynie prawo do zgłoszonego znaku towarowego, które to zgłoszenie nastąpiło w dniu 25 lipca 2005 r., a prawo ochronne na znak towarowy spółka uzyskała w dniu 23 listopada 2007r.

Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania prawa do: wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Z przytoczonego przepisu wynika, że amortyzacji podlega nabyte prawo do znaku towarowego, o ile nadaje się ono do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, okres jego używania będzie dłuższy niż rok i będzie ono wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze okoliczności sprawy, kluczowe znaczenie trzeba przypisać znaczeniu zwrotu normatywnego: "prawo do znaku towarowego". Prawidłowo w tym względzie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż przy wykładni tego pojęcia nie jest wystarczające posłużenie się wyłącznie dyrektywami wykładni językowej oraz że konieczne jest sięgnięcie do reguł wykładni systemowej zewnętrznej. Ponieważ kwestie dotyczące znaku towarowego reguluje ustawa Prawo własności przemysłowej, należy sięgnąć do przepisów tej ustawy. I tak, art. 120 ust. 1 P.w.p. stanowi, że znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy. Według postanowień art. 121 P.w.p. na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne. Stosownie do treści art. 153 P.w.p. przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Przytoczone regulacje prawne wskazują, iż ustawa Prawo własności przemysłowej rozróżnia pojęcia "znak towarowy" i "prawo ochronne do znaku towarowego". Prawo ochronne jest udzielane w drodze decyzji i podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych. Prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji i organy podatkowe, że decyzja ta ma charakter konstytutywny i wywiera skutek ex nunc. Zatem znak towarowy korzysta z prawa ochronnego dopiero po wydaniu decyzji i zarejestrowaniu.

Problem, czy prawo do znaku towarowego, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. jest tożsame z prawem ochronnym na znak towarowy w rozumieniu ustawy Prawo własności przemysłowej oraz czy może być podatkowo amortyzowane prawo ze zgłoszenia takiego znaku towarowego, ale przed udzieleniem prawa ochronnego na ten znak, było przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których przyjmowano, że prawo do znaku towarowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest tożsame z prawem ochronnym na znak towarowy w rozumieniu ustawy Prawo własności przemysłowej, a ze względu na konstytutywny charakter decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy podatkowa amortyzacja takiego prawa jest możliwa dopiero po udzieleniu na niego prawa ochronnego w rozumieniu ustawy Prawo własności przemysłowej – niezależnie od tego, że przedmiotem obrotu cywilnoprawnego i przedmiotem roszczeń cywilnoprawnych może być także ekspektatywa takiego prawa ochronnego (m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2009 r., II FSK 23/08, z dnia 25 sierpnia 2010 r., II FSK 627/09, z dnia 19 listopada 2010 r., II FSK 1290/09, z dnia 3 lutego 2011 r., II FSK 1741/09, z dnia 15 listopada 2012 r., II FSK 670/11, z dnia 9 października 2012 r., II FSK 465/11).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Takie samo stanowisko zajął Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, a przy tym wyczerpująco je uzasadnił.

Za niezasadny należy więc uznać zarzut naruszenia art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że w sprawie nie ma zastosowania ww. przepis. Mając na uwadze argumenty podnoszone w skardze kasacyjnej, przede wszystkim należy zauważyć, iż sama spółka przyjęła, że nabyła znak towarowy. W wykazie środków trwałych wpisała bowiem prawo do używania znaku towarowego. Wartość tego prawa została wykazana w wysokości odpowiadającej wartości prawa ochronnego posiadanego przez M. F. z dnia wniesienia aportu do spółki. Poza tym z aktu notarialnego, a więc dokumentu o szczególnej mocy dowodowej, wynika, że M. F. wniósł jako wkład niepieniężny prawo ochronne na znak towarowy "M.". Spółka uzyskała prawa ochronne na znak towarowy "M.". W tych okolicznościach twierdzenie spółki, iż ów znak jest utworem będącym przedmiotem praw autorskich jest gołosłowne.

Przeprowadzenie wykładni prawa w sposób nie odpowiadający interesom podatnika nie oznacza, że naruszone zostały konstytucyjne zasady demokratycznego państwa (art. 2 Konstytucji RP). Prawo ze zgłoszenia znaku towarowego nie może być amortyzowane na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. jako utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ sama spółka uznała je właśnie za znak towarowy, a więc za oznaczenie, które nadaje się do odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa i które można przedstawić w sposób graficzny, a nie za utwór, czyli za przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych); przydatność gospodarczą dla skarżącej miał zatem znak towarowy, a nie utwór.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w myśl postanowień art. 204 pkt 1 tej ustawy.