Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1329/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1329/19

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2019 r., na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, w skrócie "k.p.a."), po wszczęciu na wniosek [...] i [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego, usytuowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] (przy ul. [...]) - umorzył postępowanie w całości.

W uzasadnieniu organ podał, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...].

Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2019 r. [...] działająca w imieniu własnym oraz męża [...] wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r.

[...] i [...] nie brali udziału w postępowaniem zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r. Wojewoda [...] wezwał zatem wnioskodawców do wykazania interesu prawnego.

Pismem z dnia 12 lutego 2019 r. wnioskodawcy ustosunkowali się do wezwania Wojewody [...]. Przedstawili odpis księgi wieczystej potwierdzający własność nieruchomości nr ewid. [...] sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nr ewid. [...].

Z księgi nr [...] wynikało, iż właścicielem nieruchomości gruntowej jest [...]. Dodatkowo przedłożyli kopię wypisu z ewidencji działalności gospodarczej i wywodzili rażące naruszenie prawa własności nieruchomości, na której prowadzą działalność handlowo-usługową, wskazując na zagrożenie egzystencji rodziny (art. 140 Kodeksu cywilnego). Powołali się również na rażące naruszenie art. 15 ust. 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Uwzględniając powyższe organ poddał analizie obszar oddziaływania inwestycji i podzielił pogląd organu stopnia podstawowego (Starosty [...]) w zakresie ustalenia stron postępowania. Z analizy projektu zagospodarowania terenu (str. 26 projektu budowlanego, w tym również części opisowej tj. str. 22-24) wynikało, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr ewid. [...].

Mając na uwadze art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, organ zbadał obszar oddziaływania kwestionowanej inwestycji pod kątem uregulowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm., dalej "warunki techniczne").

W ocenie Wojewody wielkość oraz zakres inwestycji, jednoznacznie wskazuje, iż obszar oddziaływania nie obejmuje działki nr ew. [...] stanowiącej własność [...]. Dla działki nie zostały naruszone przepisy warunków technicznych, w tym § 12 (sytuowanie budynku od granicy), § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 19 (sytuowanie miejsc postojowych od granicy działki), § 23 (sytuowanie miejsc do gromadzenia odpadów stałych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, iż budynki na działce nr [...] usytuowane są w stosunku do zaprojektowanych na działce inwestora parkingów w odległości około 13, 7 m, zaś w stosunku do projektowanego budynku około 20 m.

W opisie projektu zagospodarowania terenu wskazano również, iż odprowadzenie wody z dachu i terenu utwardzonego będzie następowało powierzchniowo po terenie działki inwestora wykorzystując naturalną infiltrację terenu. Nie został zatem naruszony § 29 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który zabrania dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości.

Dalej organ stwierdził, że nieruchomość należąca do [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, gdyż nie powoduje ona jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zgodnego z prawem korzystania z niej.

[...] nie posiada interesu prawnego z uwagi na brak normy publicznoprawnej, z której wynikałyby bezpośrednio dla wnioskodawcy określone prawa lub obowiązki w postępowaniu administracyjnym.

[...] z kolei nie wykazała tytułu prawnego do nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Z przedstawionej przez wnioskodawców księgi wieczystej wynika, iż właścicielem działki nr ew. [...] jest jedynie [...]. Stąd organ badał interes prawny [...] będącego właścicielem nieruchomości sąsiadującej z działką inwestora.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

[...] i [...] zaskarżyli decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. zarzucając naruszenia prawa, przez wadliwa ocenę statusu strony postępowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] kwietnia 2019 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania [...] oraz [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2019 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby.

Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.

W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07, wyrok WSA w Warszawie z 4 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2541/16; wyrok WSA w Warszawie z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1668/16).

[...] oraz [...] nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r.

[...] swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r., wywodzi z tytułu prawa własności działki nr [...], z obrębu [...], w gminie [...]. Powyższe potwierdza Księga Wieczysta Nr [...] , prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...] VI Wydział Ksiąg Wieczystych.

Natomiast v nie wykazała tytułu prawnego do żadnej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

Przedmiotem spornej inwestycji jest przebudowa i rozbudowa budynku usługowego na działce nr [...], obręb [...], gmina [...].

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr v (należąca do skarżącego - [...]) jest zabudowana dwoma budynkami niemieszkalnymi. Pierwszy z nich jest budynkiem niemieszkalnym oznaczonym symbolem "i.b." tj. "inna budowla", drugi zaś budynek niemieszkalny oznaczony jest symbolem "i" tj. "pozostały budynek niemieszkalny, gdzie indziej niewymieniony". W budynku oznaczonym symbolem "i" skarżący prowadzą działalność handlowo - usługową.

Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowany budynek usługowy o wysokości 5,50 m (zob. proj. bud. "Przekrój A-A," rys. nr 2, str. 41) został usytuowany w odległości 16 m od granicy działki nr [...] (należącej do [...]).

W ramach inwestycji zaplanowano 18 miejsc postojowych w dwóch skupiskach liczących odpowiednio 8 i 10 miejsc postojowych oraz zbiornik bezodpływowy na nieczystości płynne - 10 m3. Skupisko 8 miejsc postojowych zostało usytuowane w odległości 8,7 m od granicy działki nr [...], natomiast skupisko 10 miejsc postojowych zaplanowano w odległości 17,3 m od granicy działki nr [...]. Projektowany zbiornik bezodpływowy na nieczystości płynne zaplanowano w odległości ok. 8,7 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości ok. 21 m od budynku usługowego znajdującego się na działce nr [...].

Działka nr [...] (należąca do [...] ), nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości jej zagospodarowania.

W szczególności działka należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), dotyczący sytuowania budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji wyznaczonym na podstawie § 19 ww. rozporządzenia (dotyczący sytuowania miejsc postojowych), § 36 ww. rozporządzenia (dotyczący sytuowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe).

Realizacja przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływała na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. w/w rozporządzenia) usytuowanego na niej obiektu (istniejącego, jak i potencjalnych). Nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń, czy pól elekromagnetycznych.

Okoliczności faktyczne i prawne wskazują, iż działka stanowiąca własność skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania zaprojektowanej inwestycji, on sam zaś nie jest ograniczony w możliwości jej zagospodarowania.

Z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności (art. 140 k.c.) można wywodzić przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Samo zaś powoływanie się na przepisy prawa cywilnego nie jest wystarczające dla wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Zarzut dotyczący zagrożenia egzystencji rodziny skarżących spowodowany realizacją spornej inwestycji nie może być podstawą do uznania, iż posiadają oni interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r. Powyższe wskazuje co najwyżej na interes faktyczny.

Reasumując organ uznał, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia - z wniosku [...] i Pani [...] - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r., z uwagi na brak elementu podmiotowego postępowania.

Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

[...] oraz [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji.

Zarzucili "wyjątkowo rażące naruszenie prawa, polegające na odmowie przymiotu strony postępowania", tj. naruszenie art. 10 § 1 i 157 § 2 k.p.a., art 2 Konstytucji RP.

Domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Podnieśli m.in., że "uzasadnienie decyzji jest na tyle żałosne i kompromitujące, że trudno o bardziej kuriozalny przypadek nadania estymy ordynarnym czynom łamania prawa a zarazem wywołuje emocje, bo nakazuje wręcz nazwać ową tyradę, zwykłym dyletantyzmem, nacechowanym pseudoprawnymi popisami w zakresie przywoływania aktów judykatury sądowo-administracyjnej, zupełnie nie przystających do niniejszej konkretnej sytuacji."

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a.").

Skarga była niezasadna.

Sąd uznał, że kontrolowana decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie z prawem.

Zaskarżoną decyzją z 19 kwietnia 2019 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego umarzającą wszczęte na wniosek [...] i [...], postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 12 września 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Karolowi Białeckiemu pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...].

Przyczyną podjęcia takiej decyzji było ustalenie, że działka nr [...] (należąca do [...]), nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.

Kwestionowana inwestycja nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr [...]. W szczególności [...] może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jego własnością, a realizacja rozbudowy i przebudowy budynku [...], nie wpływa na - wyznaczony przepisami prawa - zakres dopuszczalnego zagospodarowania działki skarżącego.

Natomiast [...], nie wykazała tytułu prawnego do żadnej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

Stosownie do treści art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. - dalej "Prawo budowlane"), będącym lex specialis (przepisem szczególnym) w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Do przepisów tych należą, oprócz norm zawartych w ustawie Prawo budowlane, również przepisy z zakresu ochrony środowiska, przepisy przeciwpożarowe, dotyczące dróg publicznych, ochrony zabytków i inne, a przede wszystkim przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane, określające warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przywołane przepisy wymieniają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego i regulują m.in. odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości.

Aby uznać właściciela nieruchomości sąsiedniej za stronę postępowania należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu projktowanego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ponadto należy rozróżnić dwa pojęcia: "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Podkreślenia wymaga, że tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje z samego faktu bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja. Dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie.

Wyznaczenie obszaru oddziaływania nieruchomości następuje z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.

O obszarze oddziaływania decydują indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 253/13).

Przedmiotem kwestionowanej inwestycji jest przebudowa i rozbudowa budynku usługowego na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...].

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka nr [...] (należąca do skarżącego - [...]) jest zabudowana dwoma budynkami niemieszkalnymi. W budynku oznaczonym symbolem "i" skarżący prowadzą działalność handlowo – usługową (sklep w sieci [...]).

Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowany budynek usługowy o wysokości 5,50 m (zob. proj. bud. "Przekrój A-A," rys. nr 2, str. 41) został usytuowany w odległości 16 m od granicy działki nr [...] (należącej do [...]).

Ponadto, w ramach inwestycji zaplanowano 18 miejsc postojowych w dwóch skupiskach liczących odpowiednio 8 i 10 miejsc postojowych oraz zbiornik bezodpływowy na nieczystości płynne.

Skupisko 8 miejsc postojowych zostało usytuowane w odległości 8,7 m od granicy działki nr [...], natomiast skupisko 10 miejsc postojowych zaplanowano w odległości 17,3 m od granicy działki nr [...]. Projektowany zbiornik bezodpływowy na nieczystości płynne zaplanowano w odległości ok. 8,7 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości ok. 21 m od budynku usługowego znajdującego się na działce nr [...].

Działka nr [...] (należąca do [...]), nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr [...].

W szczególności działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania kwestionowanego przedsięwzięcia wyznaczonym na podstawie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.), dotyczącego sytuowania budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Nie znajduje się też w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji wyznaczonym na podstawie § 19 ww. rozporządzenia (dotyczący sytuowania miejsc postojowych) oraz § 36 ww. rozporządzenia (dotyczącego sytuowania zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe).

Zaplanowane przedsięwzięcie nie pozbawia nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej, dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływała na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia). Ponadto nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń, czy też pól elekromagnetycznych.

Mając na uwadze argumentację skarżących należy wyjaśnić, że z przepisów prawa cywilnego dotyczących ochrony prawa własności (art. 140 k.c.) można wywodzić przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tylko wówczas, gdy wykonywanie prawa własności jest zagrożone poprzez ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Samo zaś powoływanie się na przepisy prawa cywilnego nie jest wystarczające dla wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Ponadto, zarzut dotyczący zagrożenia egzystencji rodziny skarżących (nieuczciwej konkurencji [...] w zakresie działalności gospodarczej) nie może być podstawą do uznania, iż posiadają oni interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r.

Takie okoliczności wskazują na interes faktyczny skarżących, którzy są co prawda bezpośrednio zainteresowani postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże nie istnieją przepisy prawa materialnego, z którego można wywieść ich interes prawny.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W rezultacie zaistniała przeszkoda prawna do prowadzenia - z wniosku [...] i [...] - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W tym postępowaniu nie doszło do naruszenia zarzucanych przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.