Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 997/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant starszy asystent sędziego A. P.–K. po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2674/15 w sprawie ze skargi C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 4 czerwca 2012 r. nr SKO/I/IV/418/2012 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 4 czerwca 2012 r. nr SKO/I/IV/418/2012 oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 27 kwietnia 2012 r. nr SKO/I/IV/178/2012; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie na rzecz C. S. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1889/12 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2623/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2674/15, oddalił skargę C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 4 czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia 27 stycznia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie mieszalni pasz.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia 27 stycznia 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie mieszalni pasz, wydanej na wniosek C. S.A. z siedzibą w Ciechanowie, powołując się na to, że jest właścicielem działek o numerach ... i ..... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie umorzyło postępowanie, ponieważ w ocenie Kolegium skarżący nie ma interesu prawnego, gdyż jego nieruchomości oddalone są od działki inwestora ponad 100 m i oddzielają je istniejące budynki, zaś oddziaływanie inwestycji nie wykracza poza działkę inwestora. Stanowisko Kolegium podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i wyrokiem dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt. IV sa/Wa 1889/12, oddalił skargę C. S.. Na skutek skargi kasacyjnej C. S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2623/13 uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA wykluczenia interesu prawnego skarżącego nie uzasadnia treść decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza że analiza funkcji oraz cech zabudowy została sporządzona wadliwie, gdyż nie wynika z niej jakie nieruchomości zostały objęte obszarem analizowanym i dlaczego wyłączone zostały z tego obszaru nieruchomości skarżącego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji oddalił skargę przyjmując, że umorzenie postępowania przez Kolegium, z uwagi na to, że skarżący nie ma interesu prawnego nie narusza prawa, ponieważ zasadnicze znaczenie ma decyzja Burmistrza Miasta R. z dnia 7 stycznia 2010 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla projektowanej wytwórni pasz. Z decyzji tej wynika, że "oddziaływanie na środowisko projektowanej wytwórni zamknie się w granicach działek, na których zostanie zrealizowana inwestycja". W tej sytuacji nie ma znaczenia, czy nieruchomości skarżącego zostały objęte obszarem analizowanym.

W skardze kasacyjnej wskazano jako podstawy kasacyjne zarzuty naruszenia art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 153, art. 170 i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz art. 7, art. 28 i art. 77 § 1 K.p.a., a także art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnicze zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczą tego, że decyzja środowiskowa określa wymagania środowiskowe dla inwestycji i nie może być podstawą do ustalenia, że inwestycja nie oddziałuje na nieruchomości skarżącego. To, że nieruchomości skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji zostało rozstrzygnięte wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14 w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty P. z dnia 15 marca 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia C. S.A. z siedzibą C. na budowę mieszalni pasz.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania C.S.A. z siedzibą w C. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na uzasadnionych zarzutach i podlega uwzględnieniu. Przede wszystkim trafny jest zarzut, iż interes prawny skarżącego nie może być podważany z tego powodu, że w decyzji środowiskowej określono warunki, których spełnienie ograniczy oddziaływanie inwestycji poza granice nieruchomości inwestora. Podstawę interesu prawnego skarżącego, w rozumieniu art. 28 K.p.a. stanowi art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnicze zaznaczenie ma jednak to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznawał dwie sprawy ze skarg skarżącego, dotyczące mieszalni pasz, jedną dotyczącą umorzenia postępowania administracyjnego w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, a drugą dotyczącą stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. W tej drugiej sprawie, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14, rozstrzygnięta została kwestia, że skarżący ma interes prawny w sprawie dotyczącej stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę mieszalni pasz. Zaskarżony wyrok został wydany 25 listopada 2015 r., a więc po prawomocnym wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było przeprowadzenie dowodu z wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2015 r, sygn. akt 2209/14. Skoro zaś została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia, że skarżący ma interes prawny w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę mieszalni pasz, to tym bardziej skarżący ma interes prawny w sprawie dotyczącej warunków zabudowy dla tej inwestycji. W wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2209/14 jednoznacznie stwierdzono, że uwzględniając charakter inwestycji polegającej na budowie mieszalni pasz, jej rozmiary i skalę produkcji, a także odległość działek skarżącego od tej inwestycji, nie ulega wątpliwości, że działki te znajdują się w obszarze oddziaływania tej inwestycji, a więc skarżący ma interes prawny w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę mieszalni pasz. Prawomocne rozstrzygnięcie, że nieruchomości skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, oznacza, że skarżący ma interes prawny także w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji.

W tym stanie rzeczy, skoro istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz rozpoznał skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a i uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymaną nim w mocy decyzję. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie Kolegium z dnia 4 czerwca 2012 r. powinno być w formie decyzji, a nie postanowienia, co Kolegium przyznało w odpowiedzi na skargę.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na postawie art. 200 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.