Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1166/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a § 1, art. 105 § 1, art. 156 § 1, art. 157 § 2, art. 158 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi E. U. i K. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1166/17

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi E. U. i K. U. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] sierpnia 2017 r. Nr [...], umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu

[...] września 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję

Nr [...] ustalającą na wniosek [...] S.A. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" na działce nr 804/3 w miejscowości A.

Po rozpatrzeniu wniosku E. i K. U., Kolegium postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. - podjętym na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a.) – odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2014 r. wskazując na upływ terminu 12 miesięcy od ogłoszenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej: u.p.z.p.).

Na skutek wniosku E. i K. U. Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej swą ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] września 2014 r., po czym decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. orzekł o odmowie uchylenia tej decyzji; SKO postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. zawiesiło postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie z uwagi na złożony wraz z odwołaniem wniosek E. i K. U. z dnia [...] maja 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] września 2014 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Kolegium dokonało zawiadomienia stron

o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, po czym wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzyło postępowanie.

W uzasadnieniu wyjaśniło, że zgodnie z art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej ogłoszenia lub doręczenia upłynęło 12 miesięcy.

Kolegium podkreśliło, że przepis ten ustanawia granicę czasową stosowania art. 156 K.p.a. w stosunku do ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie termin dwunastomiesięczny biegł od upływu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia tej decyzji, tj. od 15 października 2014 r., kiedy stała się ona ostateczna.

Upływ terminu po którym strona nie może domagać się stwierdzenia nieważności decyzji powoduje brak przedmiotu postępowania, co powoduje konieczność umorzenia wszczętego postępowania nieważnościowego jako bezprzedmiotowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO złożyli E. U. i K. U. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrotu kosztów postępowania.

Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. w zw.

z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że wszczęte postępowanie jest bezprzedmiotowe w przypadku, w którym nie można stwierdzić nieważności decyzji

z powodu o którym mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p.

Zdaniem skarżących istnieje sprawa administracyjna, która powinna zostać zakończona w sposób merytoryczny. Mianowicie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego powinno ono zakończyć się wydaniem decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności z powodu braku wad mających cechy rażącego naruszenia prawa, bądź o stwierdzeniu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa

lecz odmową stwierdzenia jej nieważności z powodu o którym mowa

w art. 53 ust. 7 u.p.z.p.

Na poparcie swego stanowiska skarżący powołali wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2016 r. sygn. II OSK 471/15.

W odpowiedzi na skargę SKO zawnioskowało o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione

w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, iż decyzja Kolegium z [...] sierpnia 2017 r. mimo pewnych uchybień nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Decyzją tą SKO – po rozpatrzeniu wniosku E. i K. U. - umorzyło postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], ustalającej na wniosek [...] S.A. lokalizację inwestycji celu publicznego obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 804/3 w miejscowości A.

Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo

sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W przypadku zaskarżonej decyzji istotna jest jednak regulacja art. 53 ust. 7 u.p.z.p., stosownie do której "nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło

12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio". Wg zaś art. 158 § 2 k.p.a., "jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji".

W kontekście powyższego Sąd podziela stanowisko SKO, że art. 53 ust. 7 u.p.z.p. wyłącza względem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stosowanie przepisów K.p.a. dotyczących terminu, po upływie którego nie można stwierdzić ich nieważności. Wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji

w drodze stwierdzenia jej nieważności może zatem nastąpić tylko w ciągu

12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Po upływie tego terminu

nie jest to już możliwe bez względu na rodzaj wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. uchybień.

W orzecznictwie sądowym - wbrew dosłownemu brzmieniu art. 53 ust. 7 u.p.z.p. – utrwaliło się stanowisko, że z uwagi na związanie skutku prawnego doręczenia decyzji poprzez obwieszczenie z upływem 14 dni od dnia jego dokonania (art. 49 K.p.a.), 12-miesięczny termin ograniczający możliwość stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego biegnie od upływu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia tej decyzji (tak m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2009 r.

II OSK 715/08, LEX nr 547185).

Z dołączonych akt sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, że oznaczone datą 16 września 2014 r. obwieszczenie o jej wydaniu było wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy do

1 października 2014 r., zatem wskazany termin 14 dni liczony od dnia jego dokonania upływał 15 października 2014 r.

Skarżący z wnioskiem o uznanie decyzji Burmistrza za nieważną wystąpili 15 maja 2017 r., a więc zdecydowanie po upływie wskazanego 12-miesięcznego terminu

w którym możliwe było stwierdzenie jej nieważności.

W tej sytuacji jedynym ewentualnym skutkiem merytorycznego rozpatrzenia takiego wniosku mogło być stwierdzenie wydania decyzji Burmistrza z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdzono jej nieważności.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jednym

z nadzwyczajnych trybów postępowań administracyjnych i ma na celu usunięcie

z obrotu prawnego decyzji dotkniętej jedną z kwalifikowanych wad wskazanych

w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a., postępowanie to może być wszczęte na wniosek strony lub z urzędu.

Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe na wniosek zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania, czy w sprawie zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność; tylko bowiem po stwierdzeniu że takie przesłanki istnieją, władny jest przystąpić do merytorycznego badania prawidłowości decyzji objętej wnioskiem i poprzedzającego jej wydanie postępowania.

Niedopuszczalność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może mieć charakter zarówno podmiotowy jak i przedmiotowy. W przypadku, gdy zachodzi co najmniej jedna z nich, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 K.p.a.), nie przechodząc do drugiego etapu.

Niedopuszczalność podmiotowa zachodzi w szczególności wtedy, gdy wnioskodawca nie ma zdolności prawnej, jak też wtedy gdy nie legitymuje się przymiotem strony, tj. nie posiada legitymacji procesowej w rozumieniu art. 28 K.p.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zasadą jest, że stroną,

a zarazem podmiotem, który może żądać jego wszczęcia jest - co do zasady - osoba, która była uznana za taką stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji

w postępowaniu zwykłym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r.

II GSK 585/10, LEX nr 1081597); skarżący jako strony postępowania w sprawie

o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego niewątpliwie byli uprawnieni do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności.

Niedopuszczalność przedmiotowa zachodzi w szczególności wtedy, gdy: żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności dotyczy innej niż decyzja administracyjna formy działania administracji (np. czynności materialno-technicznej, zaświadczenia, ugody administracyjnej) albo decyzji która została już wyeliminowana

z obrotu prawnego, organ nie posiada wiedzy co do okoliczności wydania decyzji

i treści jej uzasadnienia (np. nie istnieje dokumentacja dotycząca decyzji dotkniętej wadą nieważności), żądanie dotyczy decyzji lub postanowienia które jeszcze nie zostały wydane lub oparte zostało na przesłankach stanowiących podstawę do uruchomienia innych nadzwyczajnych trybów postępowania - Łaszczyca G.,

Martysz C., Matan A., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, LEX 2010.

Przeprowadzane przez organ w pierwszej fazie postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie dopuszczalności wniosku, nie może więc dotyczyć tego, czy przyczyny nieważności rzeczywiście miały miejsce, gdyż kwestie te podlegają wyjaśnieniu dopiero na dalszym etapie postępowania.

Stwierdzając zatem w ramach wstępnych czynności weryfikacyjnych, że podanie pochodzi od strony i zachodzą wszystkie pozostałe przesłanki dopuszczalności postępowania nieważnościowego, organ obowiązany jest to postępowanie wszcząć. Jeżeli jednak okaże się, że podanie wprawdzie pochodzi od strony, ale jednocześnie zachodzi któraś z przedmiotowych przeszkód do prowadzenia postępowania nieważnościowego (jest ono niedopuszczalne), organ nie powinien tego postępowania wszczynać, czego konsekwencją jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a.

Odnośnie samego wniosku o stwierdzenie nieważności należy zauważyć, że przepisy K.p.a. nie wymagają dla niego żadnej szczególnej formy. Powinien on spełniać jedynie ogólne wymagania, o których mowa w art. 63 § 2–3a oraz art. 64 § 1 (tj. zawierać co najmniej wskazanie osoby od której pochodzi, jej adresu i żądania, czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych oraz być podpisany przez wnoszącego).

Organ administracji nie jest uprawniony do wezwania strony w trybie art. 64 § 2 do usunięcia braków wykraczających poza te ogólne wymagania (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 1998 r. I SAB 109/97, LEX nr 45650).

Jeżeli zatem wniosek o stwierdzenie nieważności nie odpowiada tym wymogom

i braki te nie zostaną usunięte, organ pozostawi wniosek bez rozpoznania (art. 64), nie przechodząc nawet do wstępnych czynności weryfikacyjnych, obejmujących badanie dopuszczalności postępowania nieważnościowego.

Zważywszy na istotę i funkcję procesową wniosku o stwierdzenie nieważności

decyzji, powinien on ponadto wskazywać okoliczności odpowiadające przynajmniej jednej z przyczyn nieważności decyzji opisanych w art. 156 § 1. Brak tego elementu nie będzie już jednak skutkował pozostawieniem podania bez rozpoznania, lecz odmową wszczęcia postępowania (art. 61a § 1) - Knysiak-Molczyk H. (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. Wolters Kluwers 2015.

Odnosząc powyższe do wniosku E. i K. U. z dnia [...] maja 2017 r. o uznanie decyzji Burmistrza o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 16 września 2014 r. za nieważną należy zauważyć, że w żaden sposób nie nawiązuje on do którejkolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a.

Mimo że wniosek ten został zawarty w odwołaniu od wydanej we wznowionym postępowaniu decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2017 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - z uwagi na

kodeksową odmienność trybu wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji z których każdy stanowi szczególny tryb weryfikacji ostatecznych

decyzji administracyjnych - brak jest uzasadnionych podstaw, aby argumenty podniesione na okoliczność uchylenia decyzji podjętej w wyniku wznowienia postępowania mogły jednocześnie uzasadniać stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji lokalizacyjnej.

Zauważyć przy tym dodatkowo należy, że instytucja stwierdzenia nieważności stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 K.p.a.). Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest nową sprawą a nie kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym i ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Z tego względu przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji muszą być interpretowane w sposób ścisły. Tylko bowiem wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia.

W tym zakresie trudno przyjąć, aby w sytuacji zupełnego braku uzasadnienia złożonego wniosku, to na prowadzącym postępowanie nieważnościowe organie ciążył obowiązek poszukiwania argumentów na poparcie żądania strony wnioskującej.

O ile bowiem takie zostałyby samoistnie dostrzeżone, uprawniałyby go do wszczęcia

takiego postępowania z urzędu. Dopiero zatem prawidłowe wszczęcie postępowania na żądanie strony statuuje obowiązek organu przeprowadzenia kontroli kwestionowanej decyzji nie tylko pod względem wystąpienia przesłanki która znalazła się u podstaw wszczęcia postępowania, ale w pełnym zakresie określonym

w art. 156 § 1 K.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 21 maja 2010 r. I OSK 1053/09 -

LEX nr 594859, z dnia 15 kwietnia 2008 r. II OSK 390/07 - LEX nr 468719,

z dnia 11 kwietnia 2001 r. IV SA 645/99 - LEX nr 53459).

Stosownie do powyższego okoliczność w postaci braku uzasadnienia wniosku

o stwierdzenie nieważności decyzji, jako przesądzająca o jego niedopuszczalności przedmiotowej, powinna skutkować wydaniem przez SKO w trybie art. 61a § 1 K.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a nie jak w rozpoznawanej sprawie, decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na brak możliwości stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z powodu upływu terminu wskazanego w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. (12 miesięcy od jej ogłoszenia).

W tej mierze należy przyznać rację skarżącym - podnoszącym zarzut naruszenia

art. 156 § 1 -7 w związku z art. 105 § 1 K.p.a. - co do błędnego procesowo umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w przypadku, w którym nie można stwierdzić nieważności decyzji z powodu o którym mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. Nie można bowiem w takiej sytuacji niejako automatycznie wykluczyć możliwości uznania, że do wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności mogło dojść z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 K.p.a.).

Powyższe pozostaje zbieżne z przywołanym przez skarżących w uzasadnieniu skargi wyrokiem NSA z dnia 25 listopada 2016 r. II OSK 471/15.

Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo

w części.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu

o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego

rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (wyrok

NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. II OSK 929/14). W przypadku zatem zaistnienia takiej bezprzedmiotowości, organ zobligowany jest umorzyć postępowanie, pozostawiając sprawę bez merytorycznego rozstrzygnięcia co do jej istoty (pozytywnego bądź negatywnego), które staje się prawnie niedopuszczalne.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nie jest jednak równoznaczna z bezzasadnością żądania strony, która nie może prowadzić do umorzenia postępowania.

W okolicznościach sprawy umorzenie postępowania (zamiast odmowy jego wszczęcia) nie przekładało się jednak na naruszenie w tej mierze praw skarżących

i abstrahując od obiektywnego braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji

z dnia [...] września 2014 r., nie uzasadniało prowadzenia postępowania w kierunku stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

Z uwagi bowiem na brak wskazania uzasadniającej to argumentacji, oparcie decyzji umarzającej wszczęte postępowanie nieważnościowe wyłącznie na fakcie upływu

12-miesięcznego terminu określonego w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie wiązał się

z merytorycznym rozpatrzeniem wniosku (analogiczna sytuacja ma miejsce

w przypadku odmowy wszczęcia postępowania).

Nie pozbawia to zatem skarżących prawa do ewentualnego wniesienia – właściwie umotywowanego – ponownego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] września 2014 r., jeżeli

w ich ocenie zaistnieją ku temu okoliczności stosownie do art. 156 § 1 K.p.a.

Dopiero bowiem gdy sprawa stwierdzenia nieważności danej decyzji zostanie ostatecznie rozstrzygnięta przez organ administracji w sposób przewidziany

w art. 158 § 1 lub § 2 K.p.a., nie będzie dopuszczalne prowadzenie ponownego postępowania w tej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r.

II OSK 2016/12, LEX nr 1502251).

W sprawie administracyjnej zakończonej postanowieniem odmawiającym wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej lub też decyzją umarzającą takie postępowanie po jego wszczęciu badaniu podlegają jedynie przesłanki wszczęcia takiego postępowania, nie zaś określone w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanki unieważnienia decyzji.

W konsekwencji należało stwierdzić, że wbrew zarzutom sformułowanym

w skardze, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do uchybień uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Z podanych wyżej względów skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.