Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1753/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia przez przewoźnika lotniczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r. znak [...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "PULC"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 205a ust. 1 i art. 205b ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (dalej: "Prawo lotnicze") w zw. z art. 5, art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 14 rozporządzenia WE nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/WE (Dz. Urz. UE L 46 z 17.2.2004, dalej: "rozporządzenie"), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy adw. E.C., działającą w imieniu przewoźnika lotniczego [...] S.A., odnośnie decyzji PULC znak [...] z [...] lipca 2018 r. – utrzymał w mocy ww. decyzję.

Uzasadniając orzeczenie, PULC wyjaśnił, że spr awa wywołana była skargą W.K., reprezentowanej przez J. K., o stwierdzenie naruszenia przez [...] S.A. praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia i dotyczyła lotu [...] trasie [...] – [...] [...] stycznia 2018 roku. Istotą skargi było stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia.

Pasażerka miała [...] stycznia 2018 r. odbyć podróż lotem o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] - [...] stanowiącego część podróży na trasie [...] – [...] – [...] - [...]. Lot na trasie [...] - [...] nie odbył się. Przewoźnik lotniczy nie odniósł się w treści wyjaśnień do kwestii zapewnienia pasażerce pomocy, wobec czego PULC stwierdził, że sprawie doszło do naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wobec pasażerki.

Decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] Prezes Urzędu stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] S.A. postanowień rozporządzenia poprzez zaniechanie udzielenia pomocy w związku z odwołanym rejsem [...] oraz nałożył na przewoźnika lotniczego karę pieniężną.

Swoje rozstrzygnięcie w kwestii naruszenia przez przewoźnika art. 9 rozporządzenia poprzez brak udzielenia pasażerce pomocy, Prezes Urzędu uzasadnił w oparciu o zgłoszone żądanie przez pasażera zawarte w skardze oraz brak przedstawienia dowodów przez przewoźnika wykonania obowiązków zawartych w art. 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z art. 205b ustawy Prawo lotnicze, ciężar udowodnienia, że uprawnienia przysługujące pasażerowi na podstawie przepisów, o których mowa w art. 205a ust. 1, nie zostały naruszone, obciąża przewoźnika lotniczego. Jednocześnie PULC nie stwierdził naruszenia art. 7, 8 i art. 14 rozporządzenia.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zwróciła się adw. E. C., działająca w imieniu przewoźnika lotniczego [...] S.A. Pełnomocnik przewoźnika wniosła o uchylenie decyzji [...] w całości, stwierdzenie braku naruszenia przez przewoźnika art. 9 rozporządzenia oraz uchylenie kary pieniężnej w wysokości 200 zł. PULC przedstawił zarzuty pełnomocnik przewoźnika.

Ww. decyzję z [...] lipca 2018r. zaskarżył pełnomocnik pasażerki W. K. – J.K. Wniósł o przyznanie najwyższej możliwej kwoty odszkodowania przewidzianej w rozporządzeniu w kwocie 4800 zł, w związku z poniesieniem kosztów związanych z odwołanym lotem. Pełnomocnik podniósł, że odwołanie lotu nie było spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami.

Z uwagi na jednoczesne złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez pełnomocnika przewoźnika, jak i złożenie skargi przez pełnomocnika pasażera, na podstawie art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002 r. PULC rozpoznaje skargę, jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

PULC ponownie rozpatrując sprawę przyjął za własny stan faktyczny ustalony w zaskarżonej decyzji, a także dopuścił, jako dowód, przesłaną wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy korespondencję email. Oceniając ponownie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym nadesłaną przez pełnomocnika przewoźnika korespondencję email, mającą udowodnić udzielenie pasażerce W.K. pomocy z art. 9 rozporządzenia, uznał, że przewoźnik mimo dosłania dodatkowej korespondencji w sprawie, nie udowodnił udzielenia pasażerce tej pomocy. Przesłana przez pełnomocnika przewoźnika korespondencja email zawiera tabelę z listą pasażerów, którzy otrzymali zdaniem przewoźnika świadczenia na lotnisku w [...].

Tabela przy nazwisku W.K., w przeciwieństwie do pozycji przy innych pasażerach, zawiera puste pola. Z tego względu PULC nie uznał za udowodnioną przez przewoźnika okoliczność udzielenia pasażerce pomocy z art. 9 rozporządzenia. Do przewoźnika należy wybór sposobu dokumentowania udzielenia pasażerom skorzystania przez nich z przysługującym ich praw, jednak w niniejszej sprawie przewoźnik nie udowodnił powyższego wobec pasażerki W. K.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze pełnomocnika pasażera W.K., PULC wyjaśnił, że zasądzona kara pieniężna 200 zł stanowi administracyjną karę pieniężną na rzecz Skarbu Państwa i nie stanowi rekompensaty lub odszkodowania na rzecz skarżącej pasażerki. Pasażer może dochodzić dalszych roszczeń powstałych w związku z naruszeniem przez przewoźnika art. 9 rozporządzenia na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.

Kara pieniężna 200 zł jest adekwatna do zakresu naruszenia i na przyszłość powodować będzie, że przewoźnik nie będzie dopuszczał się podobnych naruszeń, a więc nie sposób zgodzić się z zarzutem nieprawidłowego ustalenia wysokości nałożonej kary na przewoźnika lotniczego.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi pełnomocnika pasażera PULC wyjaśnił, że zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy ustaliła, że przewoźnik lotniczy nie był zobowiązany do wypłaty odszkodowania określonego w art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia w związku z odwołanym lotem z dnia [...] stycznia 2018r., na trasie [...] - [...]. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że [...] stycznia 2018 r. doszło do zamknięcia lotniska [...] w [...] z powodu incydentu lotniczego, kiedy samolot [...] wykonując rejs [...] lądował awaryjnie na lotnisku w [...] i zablokował pasy startowe. Powyższa okoliczność znajduje potwierdzenie w treści wyjaśnień przewoźnika lotniczego, wydruku depeszy NOTAM oraz wydruku depeszy rejsu [...].

Biorąc pod uwagę powyższe zamknięcie lotniska z powodu incydentu lotniczego nie wpisuje się w normalną działalność przewoźnika lotniczego, gdyż takie okoliczności, nie znajdują się pod jego kontrolą.

W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości wskazuje się jednoznacznie, że zdarzenia, które nie stanowią "nadzwyczajnych okoliczności" w rozumieniu art. 5 ust.3 rozporządzenia muszą być nierozerwalnie związane z systemem funkcjonowania danego przewoźnika lotniczego i wpisywać się, ze względu na swój charakter i źródło w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego. Powyższe stanowisko potwierdza aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym jednoznacznie wskazuje się, że zamknięcie lotniska jest przyczyną, której przewoźnik nie może zapobiec, a zatem należy ją uznać za nadzwyczajną, za którą przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności (wyrok NSA z 2 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2043/10 oraz WSA w Warszawie z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1776/16, z 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2580/12).

Mając to na uwadze, w szczególności, że przewoźnik lotniczy nie wykazał, że udzielił pasażerce prawa pomocy z art. 9 rozporządzenia uznać należało, że naruszył art. 9 rozporządzenia, a tym samym nałożona kara pieniężna na przewoźnika 200 zł jest w pełni zasadna.

Stosownie do art. 5 rozporządzenia, w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy:

a) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 8; oraz

b) otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 2, jak również, w przypadku zmiany trasy, gdy racjonalnie spodziewany czas startu nowego lotu ma nastąpić co najmniej jeden dzień po planowym starcie odwołanego lotu, pomoc określoną w art. 9 ust. 1 lit. b) i c);

c) mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że:

i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub

ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub

iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu.

2. Gdy pasażerowie zostali poinformowani o odwołaniu, otrzymują oni wyjaśnienie dotyczące możliwości alternatywnego połączenia.

3. Obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków 4. Ciężar dowodu tego czy i kiedy pasażerowie zostali poinformowani o odwołaniu lotu spoczywa na obsługującym przewoźniku lotniczym.

W przedmiotowej sprawie przewoźnik lotniczy wykazał zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nadzwyczajną okoliczność, która była przyczyną odwołania lotu - zamknięcie lotniska w [...] Dlatego nie było zasadnym stwierdzenie naruszenia art. 7 rozporządzenia.

Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 5 sierpnia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc "o ponowne rozpoznanie niniejszej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie".

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że "Pismem z dnia [...] -05-2019 strona p. W.K. wniosła ponownie skargę do Sądu za pośrednictwem ULC na brak reakcji Prezesa ULC co do bezczynności w prowadzeniu sprawy w postępowaniu administracyjnym. (...). Odpowiedzią Prezesa ULC na tą skargę jest wydana Decyzja utrzymująca w mocy poprzednią decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. W związku z powyższym utrzymuję moje żądanie zawarte we wniosku do Sądu z dnia [...] -08-2016 r.".

W odpowiedzi na skargę PULC wyjaśnił, że zawiadomił skarżącą oraz przewoźnika lotniczego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i wezwał przewoźnika lotniczego do złożenia wyjaśnień dotyczących przyczyn odwołania skarżonego lotu i spełnienia obowiązków ciążących na nim na podstawie przepisów rozporządzenia. Przewoźnik lotniczy, w odpowiedzi z [...] kwietnia 2018 r. poinformował, że rejs z [...] stycznia 2018 r. o oznaczeniu kodowym [...] został odwołany z powodu zamknięcia lotniska [...] w [...]. Na potwierdzenie powyższej okoliczności przewoźnik lotniczy przedłożył do akt sprawy depeszę NOTAM oraz depeszę MVT dla rejsu [...]. Jednocześnie przewoźnik lotniczy wskazał, że skarżącej pasażerce zaoferowano bezpłatną zmianę rezerwacji na lot alternatywny do miejsca docelowego i poinformowano o przysługujących jej prawach.

[...] maja 2019 r. pasażerka wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją PULC znak [...]. Skarga wraz z aktami postępowania administracyjnego została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt VII SAB/Wa 85/19. Po ponownym rozpoznaniu sprawy PULC decyzją z [...] lipca 2019 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Stosownie do art. 12 rozporządzenia, pasażer może dochodzić dalszych roszczeń powstałych w związku z naruszeniem tego rozporządzenia, na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.

PULC wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie była zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiadała prawu.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy rozporządzenia WE nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 WE.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 5 ust. 3 Rozporządzenia (WE) 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Jednocześnie z motywu 14 powołanego rozporządzenia wynika, że zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika.

Nadzwyczajne okoliczności, które zwalniają przewoźnika lotniczego z obowiązku wypłaty stosownego odszkodowania nie zostały zdefiniowane w przepisach rozporządzenia. Jednakże stanowisko judykatury dotyczące tego zagadnienia jest jednoznaczne; za nadzwyczajne należy uznać okoliczności odnoszące się do zdarzenia, które nie wpisują się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego, i nie pozwalają na skuteczne nad nim panowanie, ze względu na charakter lub źródło. Wprawdzie przepisy przedmiotowego rozporządzenia nie definiują pojęcia "nadzwyczajne okoliczności", jednakże Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej, w preambule do przedmiotowego rozporządzenia miały na uwadze, że "(14) podobnie jak w konwencji montrealskiej, zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku, gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika." Nie budzi wątpliwości, że katalog zdarzeń mogących stanowić nadzwyczajne okoliczności, o czym mowa w pkt 14 Preambuły do rozporządzenia 261/2004 jest otwarty. Oznacza to, że mogą zatem pojawić się też inne okoliczności, niewymienione w tym wyliczeniu, które mogą mieć niezależny i negatywny wpływ na działalność przewoźnika.

Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego w ramach rozporządzenia jest zatem wyłączona wówczas, gdy przewoźnik dowiedzie, że odwołanie lotu (lub duże opóźnienie, co wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 listopada 2009 r., C-402/07 i C-432/07) jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, za które to okoliczności - w niniejszej sprawie - należało rozważyć nieoczekiwane wady mogące wpłynąć na bezpieczeństwo lotu.

Z ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że przyczyną opóźnienia lotu w niniejszej sprawie było zamknięcie [...] stycznia 2018 r. lotniska [...] w [...] z powodu incydentu lotniczego polegającego na tym, że samolot [...] wykonujący rejs [...] lądował awaryjnie na lotnisku w [...] i zablokował pasy startowe.

Jak wynika z akt sprawy, statek powietrzny, którym skarżąca miała odbyć lot, miał tego dnia i dnia następnego wykonać rotację na trasie [...] rejsami [...]. Z uwagi na spowodowane wyżej opisanym incydentem lotniczym zamknięcie portu lotniczego rejs [...] nie mógł zostać wykonany i został odwołany.

Powyższa przyczyna odwołania lotu, jak również charakter zdarzenia powodującego jego odwołania wynika bezsprzecznie nie tylko z wyjaśnień przewoźnika lotniczego, ale również z wydruku depeszy NOTAM oraz wydruku depeszy MVT rejsu [...].

Fakt zamknięcia lotniska przez zarządzający nim podmiot nie jest zdarzeniem w jakikolwiek sposób zależnym od przewoźnika lotniczego. Słusznie więc wyjaśnił PULC w zaskarżonej decyzji, że zamknięcie lotniska z powodu incydentu lotniczego (awaryjnego lądowania innego statku powietrznego i wyłączenia w związku z tym pasów startowych lotniska) "nie wpisuje się w normalną działalność przewoźnika lotniczego" i jest od niego zupełnie niezależne.

Jest ponadto kwestią oczywistą, że zdarzenia, które nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia, aby stać się podstawą roszczeń odszkodowawczych pasażerów wobec przewoźnika, muszą być nierozerwalnie związane z systemem funkcjonowania danego przewoźnika lotniczego i wpisywać się, ze względu na swój charakter i źródło w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego.

Przewoźnik lotniczy jest zwolniony od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że opóźnienie lub odwołanie lotu jest wynikiem okoliczności pozostających poza jego panowaniem w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia. Taką niewątpliwie okolicznością jest niezależne od przewoźnika zamkniecie portu lotniczego, jako okoliczność niezwiązana z prowadzoną działalnością lotniczą.

Jak słusznie wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 555/11 (CBOSA) "wykładnia art. 5 ust. 3 rozporządzenia w okolicznościach konkretnej sprawy wymaga zatem rozważenia, jakimi środkami prawnymi i faktycznymi dysponuje przewoźnik lotniczy, a następnie oceny, czy pozwalały one na skuteczne zapobieżenie wystąpieniu nadzwyczajnych okoliczności. (...) W przypadku zaś, gdy przyczyna odwołania lotu ma względem przewoźnika lotniczego charakter zewnętrzny tj. nie wynika ze sposobu jego funkcjonowania i w ramach możliwych do podjęcia przez niego racjonalnych działań nie może on jej usunąć, to wówczas uznać należy, że zachodzą warunki określone w art. 5 ust. 3 powołanego rozporządzenia zwalniające przewoźnika lotniczego z obowiązku zapłaty odszkodowania określonego w art. 7 tego rozporządzenia.". Pogląd ten tut. Sąd podziela.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie takie właśnie okoliczności mające charakter zewnętrzny wobec przewoźnika lotniczego zaistniały, i przewoźnik nie mógł skutecznie im zapobiec. Przewoźnik wykazał tym samym, że przyczyną odwołania lotu było niezależne od niego i spowodowane stanem wyższej konieczności zamknięcie lotniska [...], co miało decydujący wpływ na konieczność odwołania planowanego lotu. Odwołanie przedmiotowego lotu było zatem następstwem wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, którym nie można było zapobiec pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków, a przewoźnik nie mógł zapobiec odwołaniu tego lotu, a zatem zasadne było stwierdzenie przez PULC braku naruszenia przepisów rozporządzenia.

Należy też stwierdzić, że poczynione przez PULC w obu decyzjach rozważania w zakresie naruszenia przez przewoźnika lotniczego art. 9 rozporządzenia były poprawne i uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość tej kary jest ustalana samodzielnie (uznaniowo) przez organ w kwocie od 200 do 4.800 zł., w zależności od wagi naruszenia praw pasażera. W niniejszej sprawie naruszenie to polegało na niezapewnieniu skarżącej przez przewoźnika żadnej pomocy w oczekiwaniu na alternatywny lot (zapewnienie posiłku, napojów i ewentualnego zakwaterowania na czas oczekiwania, o ile było ono konieczne).

Zasadnie też uznał PULC, że skoro przewoźnik zaproponował skarżącej alternatywne połączenie, a pasażerka propozycję przyjęła, to nie doszło do naruszenia art. 8 ust. 1 lit. a rozporządzenia.

Skoro pasażer zostaje przez przewoźnika poinformowany o przysługujących mu prawach w wypadku odwołania lotu lub jego opóźnienia i z akt sprawy taki fakt wynika (wyjaśnienia przewoźnika lotniczego, dotyczące również umieszczenia w widocznym miejscu na terenie lotniska tablicy informującej pasażerów o ich prawach w wypadku zakłócenia rejsu), to słusznie uznał organ, że nie został naruszony art. 14 rozporządzenia.

Wobec powyższego, odnosząc się do skargi, stwierdzić należało, że jest ona niezasadna. Zdaniem tut. Sądu, postępowanie administracyjne zostało przez PULC przeprowadzone wnikliwie, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie i mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.