Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1260/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6241 Zwolnienie z odbycia zasadniczej służby wojskowej
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Anna Orłowska, asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Robert Daduń, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej z dnia 22 lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 10 czerwca 2003 r. nr [...] w sprawie zdolności do służby wojskowej; 2) stwierdza iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w dniu 10 czerwca 2003 r. orzeczeniem nr [...] przyznała P. S. kategorię zdrowia A i orzekła, że jest zdolny do służby wojskowej. Komisja na podstawie badań specjalistycznych rozpoznała u wymienionego przepuklinę pachwinową - w wywiadzie - aktualnie bez odchyleń oraz zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia. Kategorię zdrowia orzeczono zgodnie z § 78 pkt 8 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.).

P. S. odwołał się do Wojskowej Komisji Lekarskiej Marynarki Wojennej prosząc o powtórne badania lekarskie, ponieważ poprzednie z dnia 10 czerwca 2003 r. były nie dość dokładne, aby potwierdziły wyniki badań radiologicznych wykonanych i zatwierdzonych przez specjalistę chirurgii urazowo-ortopedycznej S. W.

Organ odwoławczy orzeczeniem nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że dokumentacja medyczna składa się z wyniku badania radiologicznego opisanego przez dr K. – " minimalne zmiany zwyrodnieniowo-deformacyjne w kościach obu stawów biodrowych. Stawy krzyżowo biodrowe wolne", konsultacji dr Ż. – "stawy biodrowe w normie", konsultacji specjalistycznej w kierunku rozpoznania przepukliny pachwinowej przeprowadzonej przez dr R. a nie potwierdzającej tego schorzenia. Na tej podstawie organ II instancji ustalił rozpoznanie – zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia, nieupośledzające sprawności ruchowej (§ 78 pkt 8).

P. S. zaskarżył decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku prosząc o skierowanie na ponowne badania przed Terenową Wojskową Komisją Lekarską. Skarżący stwierdził, że jest w trakcie leczenia, przechodził serią zabiegów "światło spolaryzowane" oraz "DD" odcinka lędźwiowo-krzyżowego oraz stawu biodrowego po skierowaniu prze lekarza chirurgii urazowo-ortopedycznej S. W.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze i jednocześnie stwierdził, że w chwili orzekania nie dysponował żadną dokumentacją dotyczącą terapii stosowanej przez lek. S. W., ani dokumentacją dotyczącą zabiegów fizykoterapeutycznych, które przeszedł skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w sprawie nadania kategorii zdrowia wydawane w trybie rozporządzenia MON z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 57, poz. 278 ze zm.) są decyzjami administracyjnymi podlegającymi zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zobacz wyrok NSA z dnia 3 listopada 1998 r., I SA 831/98, baz Lex nr 45659). Dlatego orzeczenie takie winno spełniać wymogi przewidziane przez kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ rozpatrujący sprawę ma obowiązek przeprowadzenia postępowania z zachowaniem wszelkich rygorów przewidzianych przepisami, zebranie i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wydania orzeczenie spełniającego wymogi formalne.

Skarga jest zasadna. Sąd uznał, że organ I instancji, jaki i organ odwoławczy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy a materiał dowodowy jest niekompletny. Organy za podstawę swych orzeczeń przyjęły opisy i opinie lekarzy znajdując się na formularzu skierowania do badań lekarsko-specjalistycznych z dnia 9 czerwca 2003 r. Na skierowaniu tym brak jest podpisu przewodniczącego W.K.L. czyli osoby kierującej na badania. Jest to jedyna dokumentacja lekarska w sprawie. Lakoniczne sformułowania zawarte w tym dokumencie (trzy zdania), w opinii Sądu nie dają możliwości merytorycznej oceny ani stwierdzenia, jakie faktycznie badania zostały przeprowadzone. Mimo tak skromnej dokumentacji w obu orzeczeniach wojskowych komisji lekarskich znajdują się dwa różne rozpoznania. W pierwszym orzeczeniu rozpoznano przepuklinę pachwinową i "zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia". W drugim tylko "zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych niewielkiego stopnia, nieupośledzające sprawności ruchowej".

W swoim odwołaniu do organu II instancji P. S. prosząc o powtórne badania powoływał się na badania radiologiczne wykonane przez specjalistę chirurgii urazowo-ortopedycznej S. W. Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tych informacji i nie wystąpił o przedstawienie wyników tych badań. A następnie w odpowiedzi na skargę argumentował, że w chwili orzekania nie posiadał żadnych dokumentów wystawiona przez lek. S. W. Zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. to właśnie na organie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Dodatkowo na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. skarżący oświadczył, że wcześniej miał przyznaną kategorię zdrowia B12 na okres 1 roku. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki o tym orzeczeniu. Wydaje się właściwe przy rozpatrywaniu tego typu sprawy posiadanie przynajmniej kopii takiej dokumentacji ze względu na zawartą tam argumentację i rozpoznanie schorzenia.

W ocenie Sądu rozpatrywane orzeczenia wojskowych komisji lekarskich nie spełniają wymogów formalnych związanych z uzasadnieniem decyzji administracyjnej przewidzianych w art. 107 k.p.a. De facto w orzeczeniu organu I instancji brak jest uzasadnienia a tylko stwierdzenie, że orzeczenie wydano w oparciu o wyniki badań specjalistycznych. To samo dotyczy podstawy prawnej decyzji Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej.

Sąd powziął wątpliwość, co do właściwości instancyjnej organów I i II instancji. Powoływane wyżej rozporządzenie MON z 10 czerwca 1992 r. w § 10 pkt 1 określa kompetencję Wojskowej Lekarskiej Komisji Marynarki Wojennej jako "rozpatrywanie odwołań i sprzeciwów od orzeczeń wydanych przez Wojskową Komisję Morsko-Lekarską oraz zatwierdzanie orzeczeń wydanych przez tą komisję", podczas gdy organem I instancji w sprawie była Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska. Okoliczność tę organ powinien wyjaśnić powołując się na stosowne przepisy.

Organ powtórnie rozpatrując sprawę powinien uzupełnić materiał dowodowy w zakresie wskazanym w niniejszym wyroku i ustalić stan faktyczny w sposób odpowiadający dyspozycji art. 7 i art. 77 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że decyzja nie może być wykonana.