Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1882/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 7 , 77 par 1 , 107 par 3 , 15 , 138 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust 1, 7
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Ł.H. i M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Ł.H. i M.H. kwotę 774 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z [...] czerwca 2011 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, póz. 1589), na wniosku Ł.H, i M.H. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na działce nr 1 obr [...] wraz z wjazdem z dz. dr. nr 2 poprzez dz. nr 3, 4, 5, , na dz. 1 obr. jw. oraz infrastrukturą techniczną na 2 , 3 ,4 , 5 , 1 obr.[...] przy ul. [...] w K".

Organ wskazał, że załączniki: Nr 1 - Warunki zabudowy terenu (część tekstowa), Nr 2- Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną warunków zabudowy, Nr 3 - Wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej (cześć tekstowa), Nr 4 - Wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej (część graficzna) stanowią integralną część decyzji.

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że wniosek inwestorów o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji został złożony 31 maja 2010 r., a nazwa inwestycji została doprecyzowana 24 marca 2011 r. Organ ustalił, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano następuje opinie: opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z 20 lipca 2010 r. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z 19 lipca 2010 r. .w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z 9 lipca 2010 r. terenów zagrożonych osuwaniem mas ziemnych, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z 3 sierpnia 2010 r. w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochrona konserwatorską, opinię Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z 19 lipca 010 r. w odniesieniu do obszaru zlokalizowanego na terenie otuliny parku krajobrazowego. Wobec nie zajęcia stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w terminie 21 dni od przesłania projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 53 ust. 5 c w zw. z art. 60 ust. 1a uznano uzgodnienie za dokonane. Nadto organ ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła E.S. , domagając się jej uchylenia w całości. Zarzuciła, że w aktach sprawy brak jest opinii Dyrekcji [...]Parków Krajobrazowych w odniesieniu do otuliny tego parku, brak jest również warunków uzgodnienia z MPWiK w K. w sprawie dostawy wody, odprowadzania ścieków bytowych i opadowych, nie ma także określonych warunków zapewnienia dostawy energii elektrycznej, a istniejąca stacja transformatorowa jest przeciążona. Podniosła, że droga nr [...] jest drogą publiczną, ale nie spełnia warunków technicznych na jej dalsze obciążanie ruchem lokalnym. Ponadto w toku pozostaje postępowanie legalizacyjne dla budynku sytuowanego na działce nr 6 stąd nie może być obiekt ten podstawą dla określania wymagań dla nowej zabudowy w zakresie parametrów w tym gabarytów i formy architektonicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] października

2011 r., znak: [...], na podstawie na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił uregulowania prawne dotyczące ustalenia warunków zabudowy. Następnie podniósł, że istotne wątpliwości wywołuje ustalenie przez organ l instancji obszaru analizowanego, którego zakres przekracza znacznie trzykrotną szerokość frontu działki. Kolegium wskazało, że nie kwestionuje możliwości wyznaczania przedmiotowego obszaru w sposób przekraczający powyższą wartość, niemniej jednak wymaga to uzasadnienia, szczególnie, gdy obszar ten jest rozległy. Znamiennym jest, że w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy na działce sąsiedniej obejmującej "Budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na częściach działek nr 6, 3 , 4, 7 , 8 obręb [...] w K", obszar ten wyznaczono zupełnie odmiennie, przede wszystkim poprzez nawiązanie do trzykrotnej szerokości elewacji frontowej. Określanie warunków zabudowy w dwóch sprawach dotyczących tego samego lub zbliżonego obszaru powinno odbywać się według podobnych zasad, chyba że zachodzi okoliczność uzasadniająca inne ustalenia. Powinno to jednak być wykazane przez organ l instancji, a de facto przez osobę dysponującą wiedzą specjalną (urbanistę) współkreującą decyzję administracyjną. Przyjęcie konkretnego obszaru analizowanego rzutuje w następstwie na ustalone w decyzji parametry architektoniczne -urbanistyczne. Jeżeli zatem obszar ten budzi zastrzeżenia, weryfikacja prawidłowości parametrów architektoniczne - urbanistycznych jest utrudniona. Organ odwoławczy podkreślił, że odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy na działce obejmującej tereny usytuowane poza istniejącą zabudową - w kontekście niejednoznaczności przyjęcia zakresu obszaru analizowanego - jest wątpliwe i wymaga ponownej weryfikacji. Organ l instancji powinien bowiem wykazać zasadność wyznaczenia obszaru analizowanego według przyjętego zakresu oraz wykazać prawidłowość ustalonych parametrów architektoniczne - urbanistycznych, a w szczególności prawidłowość odstąpienia od wyznaczenia linii zabudowy. Powyższe uchybienie skutkuje koniecznością uchylenia decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a., przy czym organ II instancji zaznaczył, że przedstawione okoliczności nie mogą zostać uzupełnione w toku postępowania odwoławczego, ponieważ dotyczą one istotnego dowodu w sprawie - analizy architektoniczne - urbanistycznej mającego istotny wpływ na treść projektu przyszłej decyzji. Kolegium wskazało również, że większość zarzutów odwołania nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium. Odwoławczego w K. wnieśli Ł.. i M.H. , domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

- naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 2 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na ich błędnym zastosowaniu;

- naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów odwołania , co powoduje uzasadnionym twierdzenie, iż odwołanie w ogóle nie zostało rozpatrzone

- rażące naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji mimo, że decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie ma żadnego zakresu sprawy koniecznego do wyjaśnienia.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Działka sąsiednia objęta wnioskiem, o której pisze Kolegium jest mniejsza, stąd różnice w obszarach analizowanych. Skarżący wskazali, że być może zakwestionowanie przez organ odwoławczy wyznaczenia obszaru analizowanego wynika z błędnego przyjęcia frontu działki. Zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia przez front działki należy rozumieć cześć działki budowlanej, która przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Ta część działki na załączniku graficznym to odcinek BC, który ma długość około 11 cm. Liczona od każdego rogu działki odległość obszaru analizowanego wynosi ok. 33 cm, liczona od środka działki jest większa. Konkludowali, że obszar analizowany został wyznaczony wzorcowo. Dla poparcia swojego stanowiska skarżący odwołali się do wyroków Naczelnego Sadu Administracyjnego tj. wyroku NSA z 20. maja 2011 r., sygn. II OSK 1426/10 oraz do wyroku NSA z 4 marca. 2011 r, sygn. II OSK 406/10.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie ze względu na podniesione w niej zarzuty.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do zasady wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania.

Zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 ww. przepisu tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust.5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalania warunków wskazanych w art. 61 ust. pkt 1 ustawy został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588), zwanym dalej w skrócie rozporządzeniem. Oznacza to, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym aktem prawnym kształtującym zagospodarowanie przestrzenne, umożliwia się - na zasadzie wyjątku - realizację inwestycji, ale na warunkach określonych przez organy administracji publicznej, przy czym warunki te określa się w sposób wymagany przez prawo. Podkreślenia wymaga wskazanie, że ustawodawca nie ogranicza możliwości zagospodarowania i zabudowy nieruchomości w sytuacji braku planu miejscowego, jednakże w sytuacji jego braku wymaga - celem zachowania ładu przestrzennego - przestrzegania ww. przepisów. Ustalenie warunków zabudowy zgodnie z przepisach u.p.z.p. zawsze wymaga przeprowadzenia starannej i wnikliwej analizy funkcji i cech zabudowy w obszarze analizowanym - wyznaczonym wokół działki budowlanej - celem ustalenia warunków zabudowy w sposób określony w art. 61 ust. 1 i 7 pkt. 1-5 u.p.z.p., uszczegółowiony w rozporządzeniu z 26. 08. 2003 r., którego § 1 wymaga ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalenia: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej .krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i geometrii dachu.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy poddanej sądowej kontroli trzeba zauważyć, że w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż decyzja organu l - ustalająca na wniosek Ł.H. i M.H. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej na działce nr 1 obr. [...] wraz z wjazdem z działki drogowej nr 2 poprzez dz. nr 3 , 4 , 5 na dz. 1 obr. jw. oraz infrastrukturą techniczną na 6, 3 ,4 , 5 , 1 obr. [...] w K. " - została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, jednakże w ocenie Sądu organ odwoławczy przekazując sprawę do jej ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji nie wskazał wszystkich okoliczności jakie organ ten musi wziąć pod uwagę przy ponownym rozstrzyganiu sprawy. Należy podkreślić, że Sąd podziela w pełnym zakresie wątpliwości organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące braku wystarczającego uzasadnienia dla bardzo szeroko zakreślonego obszaru analizy i odstąpienia od ustalenia obowiązującej linii zabudowy zgodnie z § 4 pkt 1 -3 ww. rozporządzenia. Ale nawet jeśli organ odwoławczy zasadne wskazał, iż w jego ocenie brak ten polega na niewystarczającym uzasadnieniu przez organ l instancji, że front przedmiotowej działki nr 1 znajduje się od strony dłuższego boku działki oznaczonego na załączniku nr 2 do decyzji pierwszoinstancyjnej literami BC, a nie od strony jej krótszego boku oznaczonego literami AB, to w ocenie Sądu organ l instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie musiał wziąć pod uwagę także inne okoliczności, które zostały pominięte przez organ odwoławczy, a które mają również istotne znaczenie dla wyznaczenia prawidłowych parametrów wnioskowanej zabudowy. Trzeba bowiem wskazać, że z przepisu art. 138 § 2 kpa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję w całości i przekazując ją do ponownego rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w zd. 1 ww. przepisu jest zarazem zobowiązany do wskazania jakie okoliczności, należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (zd. 2). A tego w ocenie Sądu organ odwoławczy nie uczynił.

Mając to na uwadze trzeba zauważyć, że organ odwoławczy nie wskazał, że w niniejszej sprawie powstaje zasadnicza wątpliwość jaki jest teren wnioskowany do ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z wnioskiem Ł.H. i M.H. obejmuje on dla inwestycji kubaturowej teren działki nr 1 obr.[...] wraz z wjazdem z działki nr 2 poprzez dz. nr 3 , 4 , 5 , na dz. 1 obr. jw. oraz infrastrukturą techniczną na 6, 3 ,4 , 5 , 1 obr.[...] w K. natomiast jak wynika z załączników do decyzji pierwszoinstacyjnej: Nr 4 (wyniki analizy urbanistyczno -architektonicznej -część graficzna ) i Nr 2 (linie rozgraniczające teren inwestycji wraz z częścią graficzną warunków zabudowy) teren ten obejmuje oprócz działki nr 1 także działkę nr 9 . . Należy zwrócić uwagę, że z przedłożonych do akt sprawy załączników graficznych do decyzji Nr 2 i Nr 4 (sporządzonych na kopii mapy ewidencyjnej) nie można ustalić granic pomiędzy działkami nr 1 i 9 objętych liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji. Nadto należy podnieść, że ponieważ ani wniosek Ł.H. i M.H. z 31 maja 2010 r., ani jego korekta z 24. 03. 2011 r. nie wskazywały działki nr 9 , organ uwidaczniając je w załącznikach do decyzji Nr 2 i Nr 4 odniósł się w części do obszaru, który nie został zawnioskowany do ustalenia warunków. Także treść załączników Nr 2 i Nr 4 nie jest zgodna z sentencją decyzji. Należy podkreślić, że przepisy u.p.z.p. nie ograniczają w żadnym zakresie wnioskodawcy co do sposobu określenia granic terenu objętego wnioskiem, a inwestor nie ma obowiązku określania tego terenu zgodnie z wydzielonymi geodezyjnie działkami, teren ten może również obejmować części działek , ale w każdym przypadku organ jest zobowiązany dokładnie określić teren inwestycji stosownie do złożonego wniosku i wydać decyzję zgodną z wnioskiem w tym zakresie oraz wewnętrznie spójną z załącznikami.

Wątpliwości budzi prawidłowość ustaleń dotyczących obowiązującej linii zabudowy. Zgodnie z ww. załącznikami Nr 2 i Nr 4 linie rozgraniczające teren inwestycji zostały oznaczone lit. A - D , nie zawierają one jednak obowiązującej linii zabudowy, jakkolwiek w załączniku Nr 1 - ustalającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - w punkcie II a. organ wskazał, że "zabudowa winna być zlokalizowana w części północnej działki nr 1 (w odległości nie większej niż 55 m od północnej granicy tej działki, w bliskim sąsiedztwie działek zabudowanych". Nie oceniając prawidłowości takiego ustalenia trzeba jednak zauważyć, że ustalenie linii obowiązującej zabudowy powinno wynikać z analizy funkcji cech zabudowy i znajdować odzwierciedlenie w załącznikach graficznych do decyzji, a tego organ nie uczynił.

Co więcej, wobec objęcia liniami rozgraniczającymi nie tylko terenu działki nr 1 powstaje pytanie w stosunku do czego został wyliczony wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki albo terenu. Jak wynika z treści załącznika Nr 1 wskaźnik ten został ustalony na poziomie 24% ale nie w stosunku do pow. działki nr 10 ew. działki nr 9 czyli do terenu objętego liniami rozgraniczającymi lecz "w stosunku do części działki nr 1 w odległości 55 m od granicy z działka nr 8 ". Pomijając niejasność takiego ustalenia trzeba zauważyć, że punktem odniesienia jest przy ustalaniu tego wskaźnika powierzchnia działki albo terenu, a nie ich niejasno ustalone części.

Nadto wątpliwości budzi ustalenia parametru średniej szerokości elewacji frontowej dla wnioskowanej zabudowy na poziomie od 10 m do 15 m. Powyższe ustalenie nie znajduje uzasadnienia w przeprowadzonej analizie urbanistyczno-arch(tektonicznej, nie zawiera bowiem odpowiednich obliczeń, a jedynie wskazanie - nie poparte obliczeniami - że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 12, 4 m.

Nie można również przyjąć, że i organ l instancji organ uczynił zadość przepisom wyznaczając udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji. Zgodnie z treścią punktu II lit b. in fine udział pow. biologicznie czynnej ustalono na poziomie "nie mniej niż 50%". Oznacza to, że organ nie uwzględnił opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UM K. z 19. 07. 2010 r., z której wynika konieczność zachowania na wnioskowanym do ustalenia warunków zabudowy terenie "minimum 70% powierzchni biologicznie czynnej. Nadto nie ustosunkował się w żaden sposób do ww. opinii.

Konkludując należy wskazać, ze przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ l instancji zobowiązany będzie ustalając warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie tylko prawidłowo wskazać granice obszaru analizy urbanistyczno-architektonicznej, ale także przedstawić kryteria jakimi kierował się wyznaczając te granice (por. wyrok NSA z 7. 01. 2008 r. sygn akt II OSK 1872/06, Lex 467129). Postulat ten odnosi się także do obowiązku prawidłowego wyznaczenia w oparciu o analizę poszczególnych pozostałych parametrów określonych w art. 61 ust. 7 u.p.z.p w zw. z rozporządzeniem z 26. 08. 2003 r. mając na względzie ratio legis cyt. art. 61 u.p.z.p. Nadto organ l instancji uwzględni pozostałe okoliczności wskazane przez Sąd.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi jeszcze raz należy podkreślić, że warunki zabudowy w niniejszej sprawie zostały ustalone z naruszeniem zasady z art. 7 kpa, art. 77 § 1 i 107 § 3, jak również organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów skargi czym uchybił zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 15 kpa.

W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz innych przepisów prawa postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit."a" i "c" p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.

O niewykonywaniu decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.