Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1529/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6371 Wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu
Skarżony organ: Komisja Papierów Wartościowych i Giełd
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Robert Rozbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2005 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykorzystanie informacji poufnej przy zakupie akcji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...], Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (dalej także: KPWiG, lub Komisja) – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 161h ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 49, poz. 447 ze zm. – dalej także: pr.p.o.p.w.) – po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji KPWiG z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie nałożenia na skarżącego H. O., pełniącego funkcję prezesa zarządu spółki S. S.A. kary pieniężnej w wysokości 100.000,- zł (stu tysięcy złotych) z powodu naruszenia art. 161c ust. 1 pr.p.o.p.w., polegającego na wykorzystaniu przy zakupie akcji spółki S. S.A. informacji poufnych o wynikach finansowych tej spółki za II kwartał 2004r.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2004 r. KPWiG wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy skarżący H. O., pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki [...] S. S.A., dopuścił się naruszenia art. 161h Ustawy wykorzystując przy zakupie akcji spółki S. S.A. informację poufną o wynikach finansowych spółki za II kwartał 2004 r.

W toku postępowania Komisja ustaliła, iż skarżący H. O., pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki publicznej S. S.A., dokonał w dniu [...] sierpnia 2004 r. transakcji kupna [...] akcji spółki S. S.A., po cenie [...] zł za sztukę, za łączną kwotę [...] zł. W tym samym dniu, po zakończeniu sesji, zarząd spółki S. S.A. opublikował raport kwartalny za II kwartał 2004 r. Z zawartych w raporcie informacji wynikało, że spółka osiągnęła w II kwartale 2004 r. skonsolidowany zysk netto w wysokości [...] zł, gdy tymczasem w I kwartale 2004 r. spółka odnotowała zysk na poziomie [...] zł, a w analogicznym okresie roku poprzedniego zysk na poziomie [...] zł. Nadto po zakończeniu tej sesji spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym zarząd spółki poinformował o nabyciu w dniu [...] sierpnia 2004 r. przez H. O. - Prezesa Zarządu i I. T. - Członka Rady Nadzorczej [...] akcji spółki. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że H. O. posiada od [...] kwietnia 1998 r. rachunek papierów wartościowych prowadzony przez D. S. A., którego współposiadaczem od [...] maja 2003 r. jest I. T.. Decyzję o zakupie akcji spółki indywidualnie podjął H. O. składając drogą telefoniczną w dniu [...] sierpnia 2004 r. o godz. 11:36 zlecenia kupna akcji spółki. W dniu [...] sierpnia 2004 r. Zarząd S. S. A. w raporcie bieżącym nr [...] poinformował, na podstawie otrzymanego zawiadomienia, że w dniu [...] sierpnia 2004r. Pani Z. S. zbyła [...] akcji spółki. Analiza powyższych danych pozwoliła Komisji na stwierdzenie, iż H. O. dokonując w dniu [...] sierpnia 2004r. transakcji kupna akcji spółki S. dysponował informacją poufną, niedostępna w tym czasie dla innych uczestników obrotu. Posiadana przez niego informacja była – zdaniem KPWiG - informacją pozytywną i miała niewątpliwie istotny wpływ na cenę akcji spółki, co znalazło potwierdzenie w notowaniach giełdowych na sesjach w dniach [...]-[...] sierpnia 2004 r., kiedy to kurs akcji spółki wzrósł odpowiednio o [...] % i [...] %.

Na podstawie powyższych ustaleń KPWiG – działając na podstawie przepisów art. 104 k.p.a. i art. 161h ust. 1 pr.p.o.p.w. oraz w związku z uchwałą Komisji Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. – wydała decyzję z dnia [...] marca 2005 r., na podstawie której nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 100.000,- złotych. W uzasadnieniu KPWiG zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 161h pr.p.o.p.w. na osoby, które posiadając dostęp do informacji poufnej wykorzystały informacje poufną Komisja może nałożyć w drodze decyzji karę pieniężną do wysokości 200.000,- zł albo karę pieniężną do wysokości pięciokrotności uzyskanej korzyści majątkowej, albo obie te kary łącznie. Komisja stwierdziła, że określenie korzyści majątkowej osiągniętej przez H. O., mające na celu ustalenie czy przedmiotowy czyn podlega odpowiedzialności administracyjnej, nastąpiło poprzez określenie różnicy pomiędzy wartością zakupionego pakietu po cenie z dnia [...] sierpnia 2004 r. ([...] zł), a jego wartością po cenie z dnia [...] sierpnia 2004 r. ([...] zł). Sesja w dniu [...] sierpnia 2004 r. była bowiem pierwszą sesją na której mógł on dokonać zakupu ww. pakietu akcji po publikacji raportu finansowego za II kwartał 2004 r., z tego też względu uznano, iż osiągnięta z tytułu wykorzystania informacji poufnej korzyść majątkowa wyniosła [...] zł. Komisja wskazała, iż przeprowadzona analiza transakcji zawieranych przez osoby dokonujące kupna i sprzedaży akcji spółki S. S.A. w okresie [...] – [...] sierpnia 2004 r. nie wykazała, aby działania poszczególnych inwestorów, bądź grupy inwestorów, mogły nosić określone w art. 97 cyt. ustawy znamiona manipulacji, a tym samym doprowadzić do wzrostu ceny akcji spółki. Ponadto Komisja stwierdziła, iż analiza porozumienia zawartego w dniu [...] listopada 2003 r. pomiędzy H. O. a Z. S. doprowadziła do ustalenia, iż ze względu na brak daty pewnej w tej umowie, nie może ona stanowić podstawy do wyłączenia odpowiedzialności H. O. za przeprowadzenie transakcji kupna w dniu [...] sierpnia 2004 r. Zgodnie bowiem z art. 161c ust. 7 pkt 4 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, warunkiem zakwalifikowania umowy, w której jedną ze stron jest osoba posiadająca dostęp do informacji poufnej, jako stanowiącej podstawę do wyłączenia odpowiedzialności danego zachowania jest jej zobowiązujący charakter oraz zaopatrzenie w datę pewną przed uzyskaniem informacji poufnej. Wskazana przez stronę skarżącą umowa, nie była zaopatrzona w datę pewną, nie spełniała więc – zdaniem Komisji - wymogów ustawy i nie mogła być podstawą do wyłączenia bezprawności zachowania skarżącego H. O..

W dniu [...] kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł, iż brak jest podstaw materialnych do uznania, że doszło do wykorzystania informacji poufnej albowiem informacja, która miała skłonić stronę do podjęcia decyzji o zakupie akcji nie nosi znamion informacji poufnej w rozumieniu ustawy. Ponadto - zdaniem skarżącego - decyzja strony o zakupie akcji nie nosi znamion wykorzystania informacji poufnej, gdyż została podjęta jednocześnie z decyzją sprzedaży akcji innej osoby również mającej dostęp do tej informacji. Strona wskazała jednocześnie, iż decyzja o zakupie spornych akcji nie nosi znamion wykorzystania informacji poufnej, albowiem jest następstwem wykonania umownego zobowiązania do nabycia akcji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] maja 2005r., Nr [...], Komisja Papierów Wartościowych i Giełd – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 161h ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi – utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 100.000,- zł (stu tysięcy złotych) z powodu naruszenia art. 161c ust. 1 pr.p.o.p.w., polegającego na wykorzystaniu przy zakupie akcji spółki S. S.A. informacji poufnych o wynikach finansowych tej spółki za II kwartał 2004r. W uzasadnieniu decyzji Komisja podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i uznała, iż analiza zachowań inwestycyjnych uczestników obrotu w dniach [...]-[...] sierpnia 2004 r. doprowadziła do wniosku, że przyczyną wzmożonego zainteresowania akcjami spółki S. w okresie [...]-[...] sierpnia 2004 r. było podanie informacji o wynikach finansowych spółki za II kwartał 2004 r. Zdaniem Komisji nie można zgodzić się z podnoszoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentacją, że decyzje inwestycyjne podejmowane przez osoby zainteresowane walorami spółki S. w tym okresie mogły być podyktowane innymi przesłankami, niż wskazane w decyzji. W ocenie KPWiG analiza kształtowania się cen oraz wolumenu obrotu na akcjach spółki jednoznacznie wskazuje, że powodem gwałtownego wzrostu obrotów było opublikowanie w dniu [...] sierpnia 2004 r. raportu okresowego spółki. Wskazywanie innych przyczyn wzrostu obrotów jest nieuzasadnione. W dniach [...] i [...] sierpnia 2004 r. decyzję o inwestycji w akcje spółki podjęło szereg inwestorów dla których wynik finansowy spółki za II kwartał potwierdzający realizację wcześniej opublikowanej prognozy finansowej był czynnikiem decydującym, wskazującym na dobrą kondycję finansową spółki pomimo, wejścia w życie niekorzystnych przepisów regulujących sytuację zakładów pracy chronionej, co było przyczyną znacznego spadku kursu spółki w połowie lipca 2004 r. Podtrzymany w przedmiotowym wniosku pogląd strony o manipulacji akcjami spółki S. w okresie [...]-[...] sierpnia 2004 r. w wyniku czego doszło do wzrostu kursu jej akcji był przedmiotem wnikliwej analizy przeprowadzonej przez Komisję przed wydaniem decyzji administracyjnej w dniu [...] marca 2005 r. Na jej podstawie nie stwierdzono, aby transakcje osób dokonujących inwestycji na akcjach spółki S. powodowały sztuczny wzrost ceny jej akcji. W związku z zarzutami zawartymi we wniosku Komisja przeprowadziła ponowną analizę działań inwestycyjnych wszystkich inwestorów dokonujących transakcji w okresie [...]-[...] sierpnia 2004 r. Przeprowadzona analiza ponownie wykazała, iż brak jest jakichkolwiek przesłanek mogących świadczyć o działaniu inwestorów bądź grupy inwestorów w celu manipulacji akcjami spółki S. w okresie [...]-[...] sierpnia 2004 r. Analiza działań inwestycyjnych podmiotów mogących w opinii strony oraz świadka M. M. dokonać manipulacji akcjami spółki w tym okresie pozwoliła ustalić, iż wskazani inwestorzy dokonywali wyłącznie transakcji sprzedaży obejmujących łącznie [...] akcji, co stanowiło [...] % wolumenu obrotu. Dokonywanie wyłącznie sprzedaży akcji oznacza, że składający zlecenia inwestorzy odpowiadali jedynie na znaczne w tych dniach zainteresowanie inwestorów występujących po stronie popytowej. W analizowanym przypadku zachowania wskazujące na manipulację przez wymienione podmioty akcjami spółki, prowadzące do sztucznego wzrostu kursu, miałoby miejsce tylko wtedy, gdyby doszło do składania z coraz to wyższymi limitami na przemian zleceń kupna i sprzedaży przez tych samych inwestorów lub grupę inwestorów. Dokonana przez Komisję analiza nie ujawniła tego rodzaju zachowań. Komisja uznała ponadto, iż wskazana we wniosku strony interpretacja informacji poufnej uzależniająca jej prawny byt od wiedzy o niej drugiej strony transakcji jest w świetle ustawy niewłaściwa. Informacją poufną jest bowiem zgodnie z art. 4 pkt 19 ustawy taka informacja, która po podaniu jej do publicznej wiadomości mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych. Wykorzystanie informacji poufnej prowadzi – zdaniem organu - do naruszenia zasady równego dostępu do informacji przez wszystkich uczestników publicznego obrotu przez osobę dysponującą informacją poufną, która dokonuje nabycia bądź zbycia akcji po cenie korzystniejszej od ceny akcji ukształtowanej po publikacji informacji cenotwórczej. Niewątpliwie informacja o wynikach finansowych spółki S. była informacją poufną nie znaną ogółowi inwestorów i miała wpływ na cenę akcji spółki, na co wskazuje zachowanie się kursu spółki po jej ujawnieniu. Zawarcie transakcji w takich okolicznościach przez H. O. oznacza, że nastąpiło wykorzystanie tej informacji, w związku z czym fakt zawarcia przez stronę, transakcji z osobą mającą dostęp do informacji poufnej nie ma znaczenia dla oceny naruszenia tej normy prawnej. Komisja uznała, iż przedstawione we wniosku strony stanowisko, iż zakup akcji nastąpił w wyniku wykonania wcześniej podjętego zobowiązania umownego w świetle art. 161c ust 7 pkt 4 ustawy nie może w przedmiotowym przypadku wyłączyć odpowiedzialności H. O.. Zdaniem Komisji z treści przedmiotowej umowy i zeznań tak Z. S., jak i H. O. nie wynika, by obowiązek przeprowadzenia transakcji miał nastąpić w dniu [...] sierpnia 2004 r., a więc w dniu w którym informacja o wynikach finansowych za II kwartał miała charakter informacji poufnej, a zatem H. O. nie był zobowiązany w świetle tej umowy do przeprowadzenia w tym dniu transakcji. Oznacza to – zdaniem organu, że porozumienie nie poświadczone datą pewną nie może być uznane jako posiadające walor wyłączający odpowiedzialność H. O., ponieważ mógł on zawrzeć ww. transakcję wówczas, gdy informacja o wynikach finansowych nie była już informację poufną lecz publiczną. Ustawodawca wskazanym wyżej przepisem umożliwił w okresie gdy informacja poufna nie jest upubliczniona osobom posiadającym taką informację przeprowadzenie określonej transakcji bez narażania się na zarzut wykorzystania informacji poufnej, ale pod warunkiem wykazania, że na tej osobie ciążył prawny obowiązek jej przeprowadzenia w takim właśnie okresie. Zatem zobowiązanie o którym mowa w ww. przepisie dotyczy okresu, w którym "insider" dysponuje informacją niedostępną w tym czasie dla innych uczestników rynku, do takiego okresu ogranicza się bowiem zastosowanie tego przepisu, a zawieranie transakcji w innych okresach nie jest w żaden sposób reglamentowane przepisami prawa. Komisja podniosła ponadto, iż orzekając karę pieniężną w wysokości 100.000,- zł uznała, iż wymierzona kara jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia dokonanego przez skarżącego H. O.. Zdaniem Komisji skarżący, jako prezes zarządu spółki [...], jest w sposób szczególny zobowiązany do znajomości i przestrzegania przepisów prawa, w tym podstawowej zasady przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi zapewniającej równy dostęp do informacji wszystkim uczestnikom tego obrotu. W ocenie Komisji szczególnie naganny jest fakt dokonania tego rodzaju transakcji przez prezesa zarządu spółki [...], co wpłynęło także w sposób niewłaściwy na odbiór w opinii publicznej zasad rządzących publicznym obrotem. Komisja stwierdziła, iż nie znalazła nowych podstaw do obniżenia wysokości orzeczonej kary, albowiem przy wymiarze kary wzięła już pod uwagę, jako okoliczność wpływającą na jej obniżenie, iż drugą stroną transakcji była również osoba posiadająca dostęp do informacji poufnej dotyczącej wyników finansowych spółki S. za II kwartał 2004 r., a więc osoba mogąca mieć świadomość wzrostu kursu po opublikowaniu wyników finansowych.

W dniu [...] lipca 2005 r. pełnomocnik skarżącego H. O. – działając za pośrednictwem Komisji - zaskarżył w/w decyzję KPWiG do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 161h ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 19 i art. 161c ust. 7 pkt 4 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi – przez ich błędną wykładnię i zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego podniósł w uzasadnieniu skargi, iż Komisja Papierów Wartościowych i Giełd powinna dokonać oceny, czy wyniki finansowe spółki S. za II kwartał 2004 r. po ich przekazaniu do publicznej wiadomości mogłyby w istotny sposób wpłynąć na cenę akcji spółki. Komisja winna wskazać jednocześnie istotność jej wpływu na kurs akcji. W ocenie skarżącego Komisja Papierów Wartościowych i Giełd nie wykazała w zaskarżonej decyzji, że charakter informacji o wynikach finansowych spółki S. S.A. w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę akcji Spółki. Samo określenie informacji jako "pozytywnej" jest względne i niewystarczające. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, iż ustawa wymaga, odwołując się do kolejnej przesłanki uznania danej informacji za informację poufną, aby związek taki był ustalony przez wykazanie, że "mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora". Zgodnie z definicją legalną informacji poufnej, o której była mowa wyżej, trudno przyjąć – w opinii strony - że ta sama informacja będzie nosiła znamiona informacji poufnej, jeśli według racjonalnej oceny mogła wpłynąć u jednej osoby na decyzję zakupu a u innej na decyzję sprzedaży akcji. W niniejszym postępowaniu, jak podkreślił skarżący, mamy do czynienia z taką sytuacją, że sprzedającym była osoba, która ma dostęp do informacji poufnych. Skoro nie toczy się postępowanie o wykorzystanie informacji poufnej przez sprzedającego konieczne jest wykazanie, że wartość merytoryczna informacji jednoznacznie wskazuje na racjonalność decyzji o zakupie akcji podjętej na podstawie informacji o wynikach spółki i przewagę uzasadnienia takiej decyzji nad uzasadnieniem decyzji o sprzedaży akcji. Przeprowadzenie takiego badania wynika z konieczności wykazania, że w istocie - pomimo przeciwnej decyzji sprzedającego mającego dostęp do tej informacji - informacja jest informacją poufną. Skarżący dokonując oceny transakcji stwierdził, że ich systematyczność wskazuje na to, że były one przedmiotem manipulacji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odsuwa tych podejrzeń. Skarżący podniósł, iż Komisji Papierów Wartościowych i Giełd znana jest z urzędu sprawa konfliktu w gronie akcjonariuszy spółki S. SA. Strona skarżąca podtrzymała, że transakcje były przeprowadzane w celu wykazania, że informacja miała charakter poufny, a w konsekwencji w celu stworzenia sytuacji, w której skarżący zostanie dotkliwie ukarany. Zdaniem pełnomocnika strony z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby okoliczności przeprowadzonych transakcji zostały wnikliwie zbadane, co potwierdza dodatkowo wadliwa kwalifikacja typu manipulacji dokonana przez Komisję. W konsekwencji skarżący uznał, iż zasadny jest wniosek, że Komisja Papierów Wartościowych i Giełd naruszyła art. 4 pkt 19) ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi przez błędną jego wykładnię i zastosowanie, polegające w szczególności na przyjęciu domniemania faktycznego, że faktyczne transakcje były wynikiem ujawnienia informacji o wynikach spółki i przez to informacja ma charakter informacji poufnej. Ponadto w ocenie skarżącego nie budzi wątpliwości, że aby można było mówić o wykorzystaniu informacji poufnej w niniejszej sprawie należałoby stwierdzić, że albo do nabycia akcji przez skarżącego doszło w wyniku i z powodu dysponowania informacją poufną w postaci wyników finansowych Spółki, albo też. że informacja ta miała znaczenie rozstrzygające przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej. Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż zakup akcji następował wyłącznie w wykonaniu podjętego wcześniej zobowiązania umownego. W ocenie strony skarżącej zastrzeżenie formy umowy określonej w art. 161c ust. 7 pkt 4) ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi kwalifikuje daną czynność, jako niestanowiącą wykorzystania informacji poufnej. W żaden sposób jednak nie wyłącza to możliwości wykazania, że u podstaw decyzji inwestycyjnej nie leżała informacja poufna, a inne zdarzenie faktyczne lub prawne. Ustawodawca stanowi tylko tyle, że zawarcie umowy z datą pewną znosi, z mocy prawa, uznanie decyzji inwestycyjnej jako dokonanej z wykorzystaniem informacji poufnej. Skarżący stwierdził, iż Komisja nie wyjaśnia przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej temu porozumieniu oraz wyjaśnieniom stron umowy w kwestii podstawy do przeprowadzenia transakcji w postaci rzeczonego porozumienia. Samo porozumienie zawarte zostało wiele miesięcy wcześniej, a zgodnie z jego postanowieniami transakcja mogła być przeprowadzona w każdym czasie, po spełnieniu przesłanki "gotowości" do jej realizacji, to jest oświadczenia Pani Z. S. o gotowości do ich sprzedaży. W tym zakresie strony miały prawo, w ramach zasady swobody umów, do dowolnego wyboru terminu transakcji. W ocenie strony skarżącej KPWiG nie przedstawiła w istocie żadnego dowodu stanowiącego przeciwwagę dla dowodu w postaci porozumienia z dnia [...] listopada 2003 r. oraz wyjaśnień stron transakcji. Zdaniem skarżącego ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi nie zawiera również domniemania prawnego, pozwalającego na przyjęcie, że dokonanie transakcji bezpośrednio przed podaniem do publicznej wiadomości informacji poufnej traktowane jest jako wykorzystanie informacji poufnej przy dokonaniu tej transakcji. Dodatkowym argumentem, potwierdzającym, że do dokonania transakcji nie doszło przy wykorzystaniu informacji poufnej jest okoliczność, że termin transakcji zaakceptowała sprzedająca, co, odwołując się do podnoszonej przez Komisję daty transakcji, podważa w istocie argumentację Komisji - wszak bez wątpienia korzystniejsze dla strony sprzedającej byłoby dokonanie transakcji bezpośrednio po ogłoszeniu wyników finansowych Spółki, które były jej znane przed ich upublicznieniem. Zdaniem skarżącego przeprowadzona transakcja nie nosi znamion wykorzystania informacji poufnej, gdyż nawet jeśli zostanie przyjęte, że informacja nosiła cechy informacji poufnej, to zakup akcji następował w wykonaniu podjętego wcześniej zobowiązania umownego. Wymóg ustawowy związany z datą pewną nie dyskwalifikuje dowodu z umowy zawartej w zwykłej formie pisemnej. W ocenie pełnomocnika skarżącego KPWiG nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność, że porozumienie pomiędzy skarżącym H. O. a Panią Z. S. zostało zawarte po uzyskaniu przez skarżącego informacji poufnej, nie zaś w dniu [...] listopada 2003 r. W konsekwencji – zdaniem strony - zasadny jest wniosek, że Komisja naruszyła art. 161c ust. 4 pkt 1) i ust. 7 pkt 4) ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi - przez błędną jego wykładnię, polegającą w szczególności na: błędnym ustaleniu znaczenia prawnego wykorzystania informacji poufnej oraz przyjęciu, że ust. 7 pkt 4) wskazanego przepisu stanowi zamknięty katalog kategorii czynności uznawanych za nie stanowiące wykorzystywania informacji poufnej. Przedmiotowe naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, albowiem na skarżącego została nałożona kara pieniężna za naruszenie przepisów ustawy, polegające na wykorzystaniu przy zakupie akcji informacji poufnej. Skoro – zdaniem strony skarżącej - dokonana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładnia wykorzystania informacji poufnej jest nietrafna, to w konsekwencji brak jest podstaw do uznania w niniejszej sprawie, wbrew rozstrzygnięciu Komisji, że została spełniona jedna z przesłanek odpowiedzialności sformułowanych w art. 161 h ust. 1 cyt. ustawy. W konsekwencji – zdaniem skarżącego - bezpodstawnie nałożona została na stronę sankcja przewidziana w art. 161 li ust. 1 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KPWiG wniósł o jej oddalenie. Komisja podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Przewodniczącego KPWiG informacje o wynikach finansowych spółki spełnia przesłanki określone w art. 4 pkt 19 lit. a) i lit. b) pr. p.o.p.w. Informacje te stanowią podstawowe źródło oceny spółki i wartości jej akcji przez akcjonariuszy, a także stanowią podstawę dla racjonalnie działających inwestorów przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. Komisja uznała, że w niniejszej sprawie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy przekazaniem do publicznej wiadomości informacji o wynikach finansowych spółki S. S.A., a wzrostem kursu akcji tej spółki, co jednoznacznie wskazuje na wykorzystanie przez skarżącego informacji poufnej.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2005 r. pełnomocnik skarżącego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko – stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do przyjęcia, że informacje o wynikach finansowych spółki S. S.A. mają charakter informacji poufnej w rozumieniu art. 4 pkt 19 pr. p.o.p.w.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż analizowana pod tym kątem skarga Pana H. O. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...], jak również poprzedzająca ją decyzja KPWiG z dnia [...] marca 2005 r. - nie naruszają prawa.

Zdaniem Sądu wydając przedmiotową decyzję, jak również poprzedzająca ją decyzję z dnia [...] marca 2005 r., Komisja nie dopuściła się zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, w tym w szczególności przepisu art. 4 pkt 19, art. 161c ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 7 pkt 4, oraz art. 161h ust. 1 i 2 pr.p.o.p.w., jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wymierzając skarżącemu karę pieniężną w wysokości 100.000,- złotych działała w oparciu o przepis art. 161h ust. 1 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, który stanowi, iż na osoby fizyczne wymienione w art. 161c ust. 1 pkt 1 lit. a) (m.in. członkowie zarządu emitenta), które posiadając dostęp do informacji poufnej wykorzystały informację poufną, Komisja może nałożyć w drodze decyzji karę pieniężną do wysokości 200.000,- zł albo karę pieniężną do wysokości pięciokrotności uzyskanej korzyści majątkowej, albo obie te kary łącznie.

Zgodnie z przepisem art. 161c ust. 1 pkt 1 każdy, kto posiada informację poufną w związku z pełnieniem funkcji w organach spółki, posiadaniem w spółce akcji lub udziałów lub w związku z dostępem do informacji poufnej z racji zatrudnienia, wykonywania zawodu, a także stosunku zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze – nie może wykorzystywać takiej informacji, z zastrzeżeniem ust. 7. Unormowanie to dotyczy w szczególności m.in. członków zarządu emitenta.

Powyższe unormowania zostały wprowadzone do ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi z dniem 1 maja 2004 r. na mocy postanowień ustawy nowelizacyjnej z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 594). Nowelizacja ta dostosowała polskie prawo do unormowań wspólnotowych zawartych w Dyrektywie 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) /Dz.Urz.UE L 96, s. 16 z 12 kwietnia 2003 r. – dalej także: Dyrektywa Market Abuse).

Przepisy wprowadzone powyższą nowelą należą niewątpliwie do grupy unormowań zawartych w prawie regulującym publiczny obrót papierami wartościowymi, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót we wszystkich krajach Wspólnoty Europejskiej – zasady transparencji (przejrzystości) rynku. Zasada ta wyznacza charakter tego obrotu jako obrotu szczególnego rodzaju. Zasada transparencji rynku stanowi podwalinę publicznego obrotu papierami wartościowymi, bez której nie mógłby on prawidłowo funkcjonować. W myśl tej zasady uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają zatem dwa podstawowe wymogi: informowania rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta jest kardynalna z tego powodu, że rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów wartościowych. Treść informacji wpływać może na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami – jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (vide: "Prawo papierów wartościowych." pod red. prof. S. Włodyki, Seria: Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 1018 i nast.).

Dokonując kontroli zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji KPWiG należy wyraźnie zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r., na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego.

Dokując wykładni prawa polskiego należy uwzględnić jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowego – zasadą prowspólnotowej wykładni prawa krajowego.

Zasada prowspólnotowej wykładni prawa krajowego oznacza, iż sąd krajowy stosując prawo krajowe musi – w zakresie, jaki jest tylko możliwy – interpretować prawo krajowe tak, aby było zgodne z wymogami prawa wspólnotowego, jego treścią i celem. Wykładnia prawa krajowego musi być dokonywana z uwzględnieniem okoliczności wspólnotowych, te zaś – zgodnie z doktryną effet utile (zasadą efektywności prawa wspólnotowego) – wymagają skoncentrowania się na funkcji (celu) unormowania i rozważenia jej zgodności z funkcją (celem) założoną przez normodawcę wspólnotowego.

W związku z powyższym– zdaniem Sądu - przy interpretacji przepisów prawa krajowego zawartego w ustawie – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, w przypadku niniejszej sprawy należy sięgnąć do unormowań wspólnotowych zawartych w Dyrektywie Market Abuse.

Zgodnie z preambułą do w/w dyrektywy celami dyrektywy są: zapewnienie integralności i przejrzystości europejskich rynków kapitałowych oraz wzmocnienie zaufania inwestorów do reguł uczciwego obrotu na tych rynkach. Wykorzystanie poufnych informacji (insider trading) i manipulacje na rynku uniemożliwiają pełną i właściwą przejrzystość, a także osłabiają zaufanie i zniechęcają inwestorów do lokowania tam środków finansowych, co w rezultacie negatywnie wpływa na wypełnianie przez rynki kapitałowe ich zasadniczej funkcji, czyli ułatwiania przedsiębiorstwom dostępu do prywatnego kapitału. Jak czytamy w preambule Dyrektywy Market Abuse zintegrowany i wydajny rynek wymaga uczciwości rynkowej. Sprawne funkcjonowanie rynków papierów wartościowych oraz publiczne zaufanie do rynków są warunkami wstępnymi wzrostu gospodarczego i dobrobytu. Nadużycia na rynku naruszają integralność rynków finansowych oraz publiczne zaufanie do papierów wartościowych i instrumentów pochodnych (vide: pkt 2 preambuły).

Jednym z podstawowych zadań ustawowych Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, będącej centralnym organem administracji rządowej, jest sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem reguł uczciwego obrotu i konkurencji w zakresie publicznego obrotu oraz nad zapewnieniem powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku papierów wartościowych (vide: art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi). Rolą Komisji jest również stosowanie kar wobec uczestników tego rynku (m.in. spółek publicznych, członków managementu emitentów i innych) w przypadkach, w których naruszają oni zasady i obowiązki ustalone przez prawo.

Niewątpliwie celem kary przewidzianej w art. 161h ust. 1 pr.p.o.p.w. jest zapobieżenie czynom naruszającym reguły uczciwego obrotu oraz konkurencji w zakresie publicznego obrotu oraz zasady powszechnego i równego dostępu do informacji na rynku papierów wartościowych w tym samym czasie dla wszystkich inwestorów. Sankcja określona w przepisie art. 161h ust. 1 cyt. ustawy służy zapewnieniu efektywnej realizacji tych zasad oraz powinna umożliwiać KPWiG wypełnianie ustawowych obowiązków określonych w art. 13 pkt 1 i 2 pr.p.o.p.w.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący H. O., pełniąc obowiązki prezesa spółki [...] S. S.A., dokonując w dniu [...] sierpnia 2004 r. transakcji kupna akcji tej spółki dysponował informacją poufną, niedostępna w tym czasie dla innych uczestników obrotu. Posiadana przez niego informacja była – jak słusznie podniosła KPWiG - informacją pozytywną i miała niewątpliwie istotny wpływ na cenę akcji spółki, co znalazło potwierdzenie w notowaniach giełdowych w/w emitenta na sesjach w dniach [...]-[...] sierpnia 2004 r., kiedy to kurs akcji spółki wzrósł odpowiednio o [...] % i [...] %.

W konsekwencji – w ocenie Sądu - należy zgodzić się z ustaleniami Komisji i uznać, że nastąpiło naruszenie obowiązku określonego w art. 161c ust. 1 pkt 1 lit. a) pr.p.o.p.w.

Wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - uznać, iż Komisja dokonała prawidłowej wykładni pojęcia informacji publicznej, uwzględniając przy tym regulacje wspólnotowe oraz cele wyznaczone przez normodawcę europejskiego.

Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 19 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (w wersji obowiązującej od dnia 4 maja 2004 r.), przez informację poufną rozumie się określoną w sposób precyzyjny informację dotyczącą, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych, nabywania lub zbywania tych instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja:

a) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły, lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych,

b) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora,

c) w odniesieniu do osób zajmujących się wykonywaniem zleceń dotyczących instrumentów finansowych, ma charakter informacji poufnej również wtedy, gdy została przekazana tej osobie przez inwestora lub inną osobę mającą wiedzę o takich zleceniach, i dotyczy składanych przez inwestora zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, przy spełnieniu przesłanek określonych w lit. a) i b).

Niewątpliwie zasadniczy element pojęcia informacji publicznej stanowi wymóg, aby mogła ona po podaniu jej do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych.

Prawo europejskie (vide: art. 1 ust. 2 dyrektywy wykonawczej Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. – Dz.Urz.UE L 03.339.70), a w ślad za nim – znowelizowana z dniem 1 maja 2004 r. ustawa – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, nakazują dokonywać oceny, czy dana informacja spełnia powyższy wymóg, z perspektywy racjonalnie działającego inwestora, tj. badać, czy informacja ta podlegałaby uwzględnieniu przez niego przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej. Zdaniem Sądu należy uznać, iż chodzi tu o inwestora, który dysponuje przeciętną wiedzą na temat rynku kapitałowego i mechanizmów jego funkcjonowania i który, poprzez inwestowanie na rynku publicznym zainteresowany jest wyłącznie uzyskaniem jak najwyższej stopy zwrotu z zainwestowanego kapitału.

Oceny przy wykorzystaniu tego kryterium należy dokonywać ex ante (vide: pkt 1 preambuły do w/w dyrektywy wykonawczej Komisji 2003/124/WE), tzn. przyjmując jako miarodajny punkt czasowy chwilę wykorzystania lub ujawniania informacji poufnej i biorąc pod uwagę całokształt czynników występujących w tym czasie na rynku i wpływających na decyzje inwestorów. Wymóg oceny ex ante oznacza, iż nawet w przypadku, gdy dana informacja po ogłoszeniu w rzeczywistości nie wpłynęła w istotny sposób na kurs danego instrumentu finansowego, może być uznana za informację w sposób istotnie wpływający na cenę (price sensitive information), jeżeli z punktu widzenia racjonalnego inwestora posiadała ona ten walor w momencie jej wykorzystania lub ujawnienia.

Zdaniem Sądu oceny, czy dana informacja wpłynąć może w sposób istotny na cenę akcji emitenta należy dokonywać na podstawie okoliczności konkretnego przypadku.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż KPWiG zasadnie uznała, że informacja o wynikach finansowych spółki spełnia przesłanki określone w art. 4 pkt 19 lit. a) i b) pr.p.o.p.w. Niewątpliwie w obrocie na rynku regulowanym, w szczególności giełdowym, informacje o wynikach finansowych spółek publicznych stanowią podstawowe źródło oceny spółki i wartości jej akcji przez akcjonariuszy. Raport kwartalny jest zbiorem danych, przekazywanych przez emitenta, które bezpośrednio, w sposób precyzyjny, informują o finansach spółki w okresie jednego kwartału. Informacja o wynikach finansowych spółki stanowi podstawę oceny rentowności papierów wartościowych emitenta, a zatem ma wpływ na ich cenę, choć – jak słusznie podniosła Komisja - wpływ ten nie zawsze jest odzwierciedlony w natychmiastowym wzroście lub spadku wartości instrumentu finansowego.

W ocenie Sądu należy zauważyć, iż również sam ustawodawca zdecydował niejako o istotności oraz wpływie informacji okresowych, na ocenę przez inwestorów sytuacji finansowej w spółce. Z tego powodu, wobec informacji okresowych (tzn. raportów rocznych, półrocznych i kwartalnych) ustawodawca przewidział obowiązek ich przekazywania (art. 81 ust. 1 pkt 3 pr.p.o.p.w.), a także szczególny tryb i terminy udostępniania do publicznej wiadomości. Ponadto, expressis verbis dał wyraz uznania tych informacji za szczególnie istotne, w kontekście ich wpływu na ocenę sytuacji spółki oraz ryzyka inwestycyjnego, w treści upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzeń. W art. 81 ust. 5 cyt. ustawy, informacje w postaci raportów kwartalnych powinny być przekazywane w sposób umożliwiający inwestorom właściwą ocenę sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta. Natomiast w art. 81 ust. 6 pr.p.p.w. jest mowa o umożliwieniu inwestorom oceny ryzyka inwestycyjnego związanego z inwestowaniem w papiery wartościowe. Ocena, o której mowa w obu tych przepisach, ze swej istoty oddziałuje poprzez decyzje inwestycyjne, na rynkową wycenę wartości papierów wartościowych, których spółka jest emitentem. Komisja zasadnie uznała w konsekwencji, iż bezpodstawne jest twierdzenie strony skarżącej, zakładające, że raport kwartalny, przed jego upublicznieniem nie jest informacją poufną, a osoby trzecie celowo zawierały transakcje w taki sposób, by stworzyć sytuację, w której Skarżący poniósłby karę.

Ponadto należy zauważyć, co nie pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawy przez KPWiG, iż w świetle nowej ustawy regulującej omawiane kwestie związane z wykorzystywaniem informacji poufnych, tj. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2005 r. Nr 183, poz. 1538) wprowadzono zakaz dokonywania transakcji przez osoby posiadające status tzw. insidera pierwotnego (m.in. członkowie managementu emitenta) w trakcie "okresu zamkniętego", którym w przypadku raportu kwartalnego jest okres obejmujący dwa tygodnie przed przekazaniem raportu do publicznej wiadomości (vide: art. 159 w/w ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.).

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego związanego z brakiem wyjaśnienia przez Komisję przyczyn nieuwzględnienia porozumienia umownego zawartego pomiędzy stroną a Panią Z. S. należy uznać, iż KPWiG prawidłowo zinterpretowała przepis art. 161c ust. 7 pkt 4 pr.p.o.p.w., przyjmując brak możliwości wyłączenia odpowiedzialności skarżącego z tytułu wykorzystania informacji poufnej.

Zgodnie z przepisem art. 161c ust. 7 pkt 4 ustawy– Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, nie stanowi wykorzystania informacji poufnej dokonywanie transakcji stanowiącej wykonanie umowy zobowiązującej do zbycia lub nabycia instrumentów finansowych, zawartej na piśmie z datą pewną przed uzyskaniem informacji poufnej.

Zdaniem Sądu wymóg szczególnej formy zapobiegać ma obchodzeniu przedmiotowego zakazu poprzez zbywanie lub nabywanie instrumentów finansowych na podstawie fikcyjnych lub antydatowanych umów zobowiązujących.

Z akt sprawy wynika, iż skarżący przedłożył w toku postępowania umowę – porozumienie zobowiązujące do nabycia akcji opatrzone datą [...] listopada 2003 r., na którym nie widnieje jednakże urzędowe poświadczenie daty jej zawarcia – a więc brak jest daty pewnej. Stosując wykładnię literalną przepisu art. 161c ust. 7 pkt 4 pr.p.o.p.w., która ma w przypadku kar administracyjnych wymierzanych przez KPWiG pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni (podobnie: m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt GSK 30/04), należy uznać, iż ze względu na brak daty pewnej nie można stwierdzić, iż skarżący spełnił przesłanki wskazane w powyższym, jasno sformułowanym przepisie ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

Mając na względzie to, iż wymierzając karę administracyjną Komisja zobowiązana jest wyjaśnić w pełni stan faktyczny sprawy i na podstawie pełnego materiału wydać decyzję, odnosząc się w jej uzasadnieniu do argumentów przedstawionych przez drugą stronę – uznać trzeba w konsekwencji, iż organ nadzoru wyjaśnił dostatecznie jasno wszelkie wątpliwości, a więc nie uchybił przepisom k.p.a. Zdaniem Sądu, jeśli chodzi o zasadność nałożenia kary pieniężnej, należy przyjąć, iż KPWiG właściwie uznała, że nałożona kara pieniężna w wysokości 100.000,- zł jest adekwatna do charakteru stwierdzonego naruszenia.

Niewątpliwie skarżący, jako prezes zarządu spółki [...], jest w sposób szczególny zobowiązany do znajomości i przestrzegania przepisów prawa, w tym podstawowej zasady rządzącej publicznym obrotem instrumentami finansowymi – zasady transparencji, zapewniającej równy dostęp do informacji wszystkim uczestnikom tego obrotu. Komisja zasadnie przyjęła, iż szczególnie naganny jest fakt dokonywania tego rodzaju transakcji przez prezesa zarządu spółki [...], co zawsze wpływać może w sposób bardzo negatywny na zaufanie inwestorów do rynku publicznego.

W ocenie Sądu Komisja Papierów Wartościowych i Giełd zasadnie przyjęła również, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt zawarcia przez skarżącego transakcji nabycia akcji z innym z członków managementu emitenta, albowiem posiadanie informacji poufnej przez drugą stronę transakcji (umowy) nie wyłącza możliwości uznania danej czynności za przykład wykorzystania informacji poufnej.

Okoliczność powyższa może być co najwyżej uznana przez Komisję przy wymiarze kary, jako element wpływający na jej obniżenie, co można uzasadniać przykładowo tym, iż w takiej sytuacji zazwyczaj nie dochodzi do wykorzystania przez insidera pierwotnego niewiedzy drugiej strony umowy o informacji mającej walor informacji wewnętrznej (poufnej).

Z tej przyczyny - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy przyjąć, iż skoro Komisja, po przeprowadzeniu rozprawy, wskazała dostatecznie precyzyjnie, iż skarżący niewywiązał się z obowiązku wskazanego w art. 161c ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 4 pkt 19 ustawy– Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, to organ prawidłowo uznał, iż doszło do sytuacji, o której mowa w art. 161h ust. 1 cyt. ustawy.

W ocenie Sądu należy uznać, iż Komisja Papierów Wartościowych i Giełd, wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy jej wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2005 r., nie naruszyła przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjęła wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Komisja nie dopuściła się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a.

Ponadto poprzez pełne – w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który miałby jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.