Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1415/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 30, art 29 ust. 1 pkt 12, art 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonywania robót budowlanych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody ( dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] października 2019 r., nr [...] uchylająca decyzję Starosty ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w części dotyczącej nałożenia na inwestora: Gminę obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie robót budowlanych polegających na: "Budowie obiektu tymczasowego: hali pneumatycznej nad płytą boiska treningowego" na działce nr [...] obręb [...]na terenie MOSIR przy ul. H. w S. w pozostałej części tj. w zakresie wniesienia sprzeciwu do powyższych robót utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art.138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."), w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019r, poz. 1186 ze zm.; dalej: "P.b.")

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że Starosta [....] wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na realizacji opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że konieczność trwałego związania z gruntem powoduje, że przedmiotowej hali nie można uznać za obiekt określony w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. Drugim argumentem przemawiającym za takim rozstrzygnięciem jest obawa o spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co w ocenie organu uzasadnia nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.

W odwołaniu Gmina reprezentowana przez Prezydenta Miasta wniosła o jej uchylenie, powołując się na treść art 3 pkt 5 P.b., zgodnie z którym powłoka pneumatyczna, z której składa się przedmiotowa hala została wskazana, jako obiekt tymczasowy niepołączony trwale z gruntem.

Powyższych zarzutów nie podzielił organ II instancji, uchylając decyzję organu I instancji jedynie w zakresie nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W ocenie organu II instancji wielkość przedmiotowej powłoki pneumatycznej, jak i sposób jej zamocowania przytwierdzenie do istniejącego fundamentu za pomocą kotew stalowych, który musi być stabilny i odporny na działanie czynników zewnętrznych przesądzają o tym, że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem. Zamocowanie kotew stalowych w istniejącym fundamencie, a następnie przytwierdzenie powłoki pneumatycznej do kotew stalowych powoduje, że fundament taki, przenosząc na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewnić trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody.

Na marginesie organ wskazał, że planowana inwestycja w istocie stanowi część inwestycji objętej decyzją Starosty z dnia [...].07.2016r, nr [...] zmienionej decyzją z dnia [...] lipca 2019r, nr [...]o pozwoleniu na budowę, na co wskazuje również sama skarżąca w załączonym do zgłoszeniu "projekcie budowlanym.

Zdaniem organu II instancji zgłoszona aktualnie inwestycja wyczerpuje przesłanki do zastosowania art. 36a ust. 1 P.b., tj. istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Organ II instancji zwrócił również uwagę, że planowana inwestycja została zaprojektowana z naruszeniem przepisów § 289 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2019r, poz. 1065; dalej: "rozporządzaniem Ministra Infrastruktur"), zgodnie z którym pomieszczenie, o którym mowa w § 288 ( pomieszczenie z obudową pneumatyczną), przeznaczone do celów widowiskowych, wystawowych, rekreacyjnych lub sportowych, powinno być dodatkowo wyposażone w konstrukcję umieszczone wewnątrz lub na zewnątrz budynku do awaryjnego podwieszenia powłoki pneumatycznej, czego w niniejszym przypadku nie dopełniono.

W załączonym do zgłoszenia z dnia 18 lipca 2019r. "projekcie budowlanym" zalega kserokopia pisma znak: [...] z dnia 1 kwietnia 2019r. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych dla hali pneumatycznej w S., opiniującego pozytywnie zaproponowane rozwiązania projektowe w zakresie ochrony przeciwpożarowej, pod warunkiem spełnienia kryterium dostępnego czasu bezpiecznej ewakuacji. Zgodnie z art. 9 ust. 1 P.b. w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006r, w tym osób starszych, oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Z kolei zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, organ administracji architektoniczno-budowlanej, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo organ administracji architektoniczno- budowlanej składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 9 ust. 3). Zdaniem organu odwoławczego opisana procedura odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych może mieć miejsce wyłącznie przed wydaniem pozwolenia na budowę, a nie w trybie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 P.b. Wobec powyższego organ uznał, że w sprawie nie może zostać uwzględniona: "Opinia techniczna dotycząca ewakuacji osób z hali pneumatycznej firmy C. w S." opracowana przez Instytut Techniki Budowlanej oraz stanowisko Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej wyrażone w piśmie z dnia 1 kwietnia 2019r, znak: [...].

W świetle powyższego organ stwierdził, że wniesiony sprzeciw jest zasadny także i z tego powodu, że dokonane zgłoszenie narusza ww. § 289 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, podczas gdy art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Za bezzasadny uznał zarzut istnienia podobnych obiektów na terenie kraju, w tym województwa , które zostały zrealizowane w trybie zgłoszenia.

Uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie w zakresie nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wskazał, że upływ 21-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu powoduje, że tut. organ nie posiada kompetencji do orzekania merytorycznie w zakresie nałożonego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ( art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b.), a zatem postępowanie w tym zakresie należało umorzyć.

W skardze do Sądu Gmina zarzuciła:

1) obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności naruszenie:

- art. 3 pkt. 5 P.b., polegające na przyjęciu, iż inwestycja objęta zgłoszeniem nie jest zaliczana do tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem, gdy tymczasem już sam ustawodawca w przywołanym przepisie zaliczył - a priori - tego typu obiekt budowlany do obiektów niepołączonych trwale z gruntem, nie pozostawiając podmiotom stosującym prawo jakichkolwiek możliwości interpretacyjnych w tej materii,

- art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy P.b. polegające na jego niezastosowaniu pomimo, że planowana inwestycja polegać będzie na budowie tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki w terminie określonym w zgłoszeniu, nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, i uznaniu, że powłoka pneumatyczna wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy jako tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i niewymagający takiego połączenia, zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy P.b., wymaga jedynie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 tej ustawy,

- § 289 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury przez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do powłoki pneumatycznej objętej zgłoszeniem skarżącej, gdy tymczasem przepis ten jest oczywistym rozwinięciem uregulowań § 288 przedmiotowego rozporządzenia, co oznacza, że dotyczy on wyłącznie pomieszczeń z obudową pneumatyczną, a nie obiektu objętego zgłoszeniem skarżącej, który w sposób jednoznaczny nie jest pomieszczeniem z obudową pneumatyczną lecz halą pneumatyczną (potocznie nazywaną balonem) nie posiadającą stałej konstrukcji nośnej,

- Art. 31 ust. 1 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt. 5 P.b. przez nieuwzględnienie uregulowań przedmiotowego przepisu, skutkiem czego skarżąca wznosząc tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do cyklicznej corocznej rozbiórki w terminie określonym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, będzie zobligowana uzyskiwać corocznie pozwolenie na rozbiórkę tego obiektu, co w sposób oczywisty kłóci się z aspektami zarówno technicznymi, jak i celowościowymi sytuowania tego typu obiektów, a nadto wyklucza przez skarżącą możliwość stosowania uproszczonej procedury budowy i zarazem rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego (na podstawie jednego zgłoszenia) przewidzianej przez ustawodawcę,

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy polegające na niepełnej analizie charakteru i przeznaczenia oraz sposobu zainstalowania powłok pneumatycznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz.2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdza brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Decyzja została wydana w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie obiektu tymczasowego: hali pneumatycznej nad płytą boiska treningowego(...)".

Spór w sprawie sprowadzał się do kwalifikacji inwestycji jako podlegającej realizacji na podstawie zgłoszenia bądź na podstawie pozwolenia na budowę/zmiany udzielonego pozwolenia na budowę/art. 36a p.b.

Inwestor – Gmina zgłaszając zamiar budowy hali pneumatycznej zakwalifikowała ją jako obiekt tymczasowy na podstawie art 29 ust. 1 pkt 12 oraz art 30 ust. 1 pkt 1 p.b. wskazując jednocześnie na art 3 pkt pkt 5 P.b., w którym hala pneumatyczna została wymieniona jako obiekt tymczasowy niepołączony trwale z gruntem, zatem jako obiekt niewymagający pozwolenia na budowę.

W opozycji do Gminy organy stanęły na stanowisku, że projektowany obiekt jest obiektem tymczasowym trwale związanym z gruntem za pomocą kotew stalowych, zamontowanych w betonowym fundamencie, w związku czym jego realizacja wymaga pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia.

Sąd przychyla się do stanowiska organów.

Co do zasady realizacja procesu inwestycyjnego uzależniona jest od uzyskania pozwolenia na budowę. Wyjątkiem są przypadki objęte zgłoszeniem, czy też pozostające całkowicie poza reglamentacją przepisów prawa budowlanego.

Zgłoszenie budowlane jest szczególną formą wszczęcia postępowania administracyjnego. Toczy się ono wyłącznie z udziałem osoby dokonującej zgłoszenia, rozpoczyna się i kończy jedną czynnością, którą jest zgłoszenie.

Art. 3 pkt 1-44 zawiera wyczerpujący katalog obiektów, podlegających regulacji prawa budowlanego. W ramach tej klasyfikacji przepis art. 3 pkt 5 p.b. przewiduje obiekty budowlane o charakterze tymczasowym. Przez obiekty takie należy rozumieć nie tylko obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, lecz także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, pokrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

W przypadku obiektów tymczasowych również wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, za wyjątkiem tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, które to obiekty wymagają tylko zgłoszenia- art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b.

O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale połączony z gruntem decyduje nie tyle sposób i metoda jego związania z gruntem, czy też technologia wykonania fundamentu, która w aktualnym stanie wiedzy technicznej może być różna oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale to czy jego wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Trwałość związania obiektu z gruntem, nie musi oznaczać przy tym stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Co istotne, trwałości takiego związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować, gdyż jest to jedynie okoliczność mogąca przesądzać o tymczasowości takiego obiektu, ale nie trwałości jego związania z gruntem. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest zatem to, czy posadowiony jest on na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu. ( wyrok NSA z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2836/17 ). Podobnie WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 114/19: Podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Ponadto, o trwałości związania z gruntem nie decyduje fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Może być ona posadowiona także wyżej, zwłaszcza wówczas, gdy jest ona wsparta na wylewce z betonu podkładowego zagłębionego w ziemi. To, że dany obiekt jest przestawny i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, iż nie jest on trwale związany z gruntem, bowiem przy aktualnym stanie techniki fundament może być wykonany w różny sposób. Przykręcenie śrubami elementów konstrukcyjnych, tworzących szkielet garażu do betonowej płyty fundamentowej powoduje trwałe połączenie podwaliny obiektu z betonowym fundamentem.

Wnioskowana do realizacji hala pneumatyczna to obiekt o szerokości 47 m, długości 63 m, wysokości 12 m oraz powierzchni zabudowy 2.961 m². Sieć lin stalowych stanowiąca system nośny hali przyłączona jest do podłoża za pomocą specjalnych kotew zakończonych specjalnymi uchwytami, do których przykręca się sieć z lin stalowych. Kotwy stalowe umieszczone są w fundamencie betonowym wykonanym wg pozwolenia na budowę nr 325/2016 z 15 lipca 2016 r.

Wbrew stanowisku Gminy powłoka pneumatyczna przymocowana do podłoża za pomocą kotew stalowych umieszczonych w betonowym fundamencie jest trwale związana z gruntem niezależnie od tego, że fundament, w którym zamieszczone zostały kotwy został wykonany na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę, jak również od tego, że może ona zostać zdemontowana poprzez odłączenie od kotew. Nie jest bowiem możliwe jej funkcjonowanie i użytkowanie w inny sposób aniżeli przez połącznie z gruntem za pomocą stalowych, przymocowanych trwale do podłoża kotew. Tak połączona konstrukcja opiera się czynnikom zewnętrznym. Możliwość demontażu może co najwyżej świadczyć o tymczasowości obiektu ale nie przekreśla trwałego związania z gruntem.

Innej oceny nie może determinować konieczności ustawicznego występowania z wnioskiem o udzielnie pozwolenia na budowę i rozbiórkę przy każdej czynności montażu i demontażu powłoki, na co powołuje się skarżąca.

Wymogi prawne, standardy procesu inwestycyjnego, konieczności zachowania norm bezpieczeństwa nie mogą ustępować zasadom ekonomiki.

Nie bez wpływu na ocenę podjętych przez organy decyzji ma również fakt, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla skarżącej na budowę: boiska piłkarskiego o nawierzchni syntetycznej wraz z halą pneumatyczną. Następnie na wniosek inwestora decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] działając na podstawie art. 36 a p.b. organ zmienił udzielone pozwolenia na budowę między innymi w zakresie wyłączenia z zakresu rzeczowego powłoki pneumatycznej nad boiskiem, której realizację skarżąca aktualnie zgłosiła.

Z powyższego zatem wynika, że od początku zamiarem inwestora była realizacja zamierzenia polegającego na budowie boiska wraz z halą pneumatyczną. Trudności w realizacji warunków udzielonego pozwolenia na budowę skłoniły inwestora do modyfikacji wniosku, wyeliminowania objętej początkowym zamiarem hali pneumatycznej i jej realizacja na podstawie podlegającego mniejszym rygorom zgłoszenia.

Niedopuszczalna jest próba sztucznego rozdzielnia inwestycji i jej realizacja na podstawie pozwolenia na budowę w przypadku boiska i kotew oraz zgłoszenia w przypadku hali pneumatycznej, z pominięciem funkcjonalnej całości, której elementy są ze sobą wzajemnie powiązane.

Zgodzić należy się również z organami, że planowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w § 289 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie z tym przepisem pomieszczenie z obudową pneumatyczną może być wykorzystywane jako tymczasowy budynek PM o gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej nie wyższej od 1000 MJ/ m2, przeznaczone do celów widowiskowych, wystawowych, rekreacyjnych lub sportowych, pod warunkiem wyposażenia w konstrukcje umieszczone wewnątrz lub na zewnątrz budynku do awaryjnego podwieszenia powłoki pneumatycznej. Bezzasadne są przy tym zarzuty strony skarżącej, że planowana inwestycja nie stanowi pomieszczenia z powłoką pneumatyczną, o którym jest mowa w powyższych przepisach, skora sama wystąpiła z wnioskiem o odstępstwo od wymogów przewidzianych właśnie dla tej kategorii obiektów. W obrocie prawnym zamiennie używane jest pojęcie hali pneumatycznej jak również pomieszczenia z powłoką pneumatyczną i oznacza, że do każdego z tych pojęć znajdą zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Art. 9 p.b. przewiduje odstępstwo od tych wymogów, w przypadkach szczególnie uzasadnionych upoważniając ministra do określenia warunków takiego odstąpienia.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, inwestor otrzymał takie odstępstwo wyrażone przez Ministra Inwestycji i Rozwoju ( znak: [...], Nr [...], dot 915/MK z dnia 11 kwietnia 2019 r., dokumentu tego brak w aktach).

Uzyskanie takiego odstępstwa przez skarżącą oznacza konieczność dostosowania projektu budowlanego do jego wymogów. Tymczasem słuchany na rozprawie pełnomocnik organu wskazał, że: "zgoda na odstępstwo zakłada obowiązek zrealizowania pomieszczeń pneumatycznych z obudową, a takiej inwestycji , notabene bardzo kosztownej inwestor nie chce zrealizować".

W sytuacji podjętej przez skarżącą próby realizacji inwestycji na podstawie zgłoszenia i z góry podjętego zamiaru o pominięciu warunków udzielonego odstępstwa, nasuwa się podejrzenie o chęci realizacji inwestycji z pominięciem właściwych procedur i naruszeniu w ten sposób wymogów bezpieczeństwa.

Wobec powyższego zgłoszenie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 przez organy sprzeciwu do planowanej inwestycji, jako wymagającej pozwolenia na budowę, jak również zagrażającej bezpieczeństwu uznać należało za w pełni uzasadnione.

Subiektywne i nieuzasadnione przekonanie inwestora, że konstrukcja ciśnieniowa ( powłoka pneumatyczna montowana nad boiskiem treningowym ) nie jest obiektem trwale związanym z gruntem gdyż stanowi ruchomą konstrukcję składaną doraźnie, niewymagającą przy realizacji spełnienia warunków z § 288 i 289 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, bądź też warunków ustalonych w udzielonej przez Ministra Inwestycji i Rozwoju zgodzie na odstępstwa, nie mogło stanowić wystarczającego powodu do wyeliminowana z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się końcowo do redakcji zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza jej prawidłowość. Uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i umarzając w tym zakresie postępowanie, organ II instancji zastosował art. 30 ust. 5 p.b.

Termin z art. 30 ust. 5 p.b. ma charakter terminu prawa materialnego. Przy tym wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji. Z tego względu organ odwoławczy nie może zastosować art. 138 § 2 k.p.a., uchylić decyzji i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. Z analogicznych powodów organ ten nie może, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, uchylić decyzji organu pierwszej instancji i orzec w sprawie co do istoty, skoro kompetencja organów do wniesienia sprzeciwu wygasła.

Zgodnie z tym przepisem, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Tym samym uchylenie przez organ odwoławczy decyzji i orzeczenie o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane, stanowiłoby naruszenie prawa materialnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 21 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 724/08; 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2471/10; 13 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1926/11; 20 października 2015 r., sygn. akt II OSK 957/15; 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2199/16, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu organ odwoławczy może jedynie utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.), z uwagi na fakt, że dalsze prowadzenie postępowania w tej sprawie nie jest możliwe.

Słusznie zatem organ II instancji wskazał, że upływ 21 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu powoduje, ze nie posiada kompetencji do orzekania merytorycznie w zakresie wykraczającym poza sprzeciw tj. w niniejszym przypadku w zakresie nałożonego na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie powoduje konieczność umorzenia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Umorzenie postępowania nie uprawnia jednak inwestora do prowadzenia inwestycji niezgodnie z przepisami p.b. W razie bowiem naruszenia tych przepisów, organ nadzoru budowlanego może wszcząć postępowanie i wstrzymać roboty budowlane, np. w sytuacji gdy roboty te są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska albo na podstawie zgłoszenia, ale z naruszeniem art. 30 ust. 1 p.b. ( tak NSA w wyroku z dnia 16 maja 2019 r., sygn.. akt II OSK 1649/17).

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.