Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 112/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; z 2014 r. poz. 183, poz. 1195; z 2015 r. poz. 211, poz. 702) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388, poz. 1337) po rozpatrzeniu odwołania W. M., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], orzekającą o wymeldowaniu W. M. z pobytu stałego z budynku położonego przy ul. [...] w P., gm. O.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek A. B. Wnioskodawczyni wskazała w nim, że jej mąż [...] sierpnia 2014 r. wyprowadził się z dotychczasowego miejsca zameldowania i zamieszkał w wynajętym mieszkaniu w O. W toku prowadzonego postępowania wymieniony wniósł o zawieszenie powyższej sprawy z powodu wytoczenia przeciwko żonie powództwa posesoryjnego. Wniosku tego organ I instancji jednak nie uwzględnił, o czym poinformował stronę pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. W. M. skierował do Wojewody [...] zażalenie na to rozstrzygnięcie, a także zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniami z dnia [...] października 2015 r., nr [...] organ wyższej instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Burmistrza O. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego oraz uznał za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie powyższej sprawy w terminie.

Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, Burmistrz O. decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu W. M. z pobytu stałego z budynku położonego przy ul. [...] w P., gm. O. Zdaniem organu I instancji, w sprawie zaistniały przesłanki niezbędne do wymeldowania wymienionego w trybie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, dalej: ustawa o ewidencji ludności, bowiem opuścił on miejsce pobytu stałego dobrowolnie i trwale, nie dopełniwszy obowiązku meldunkowego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł do Wojewody [...] pełnomocnik W. M.

Rozpoznając sprawę, Wojewoda wskazał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie następującego stanu faktycznego.

W. M. oświadczył do protokołu w dniu [...] maja 2015 r., że we wrześniu 2014 r. żona wyrzuciła go z budynku nr [...] przy ul. [...] w P.. Ze względu na zamieszkujące tam dzieci opuścił dom, bez wszczynania awantury. Stwierdził, że potrzebował odpoczynku i podjął terapię u psychologa. Dwa miesiące temu, tj. w marcu br. powrócił do miejsca stałego zameldowania, bowiem uważa je za swoje centrum życiowe, nocuje w nim, z niego zawozi i odbiera dzieci do i z przedszkola. Wymieniony zamierza przebywać w nieruchomości żony A. B. także w ciągu dnia. Jednocześnie poinformował, że nie posiada kluczy do domu na skutek wymiany przez żonę zamków w drzwiach. Do środka wpuszczają go dzieci. Przyznał, że nie zgłaszał organom ścigania trudności w korzystaniu z omawianego budynku.

Natomiast wnioskodawczyni A. B. stwierdziła, że W. M. wyprowadził się z jej posesji dobrowolnie, za ich obopólnym porozumieniem, [...] sierpnia 2014 r., ponieważ zdecydowali się rozstać. Z pomocą pracowników swojej firmy zabrał wszystkie rzeczy osobiste, część mebli i wyposażenia domu. A. B. zaprzeczyła, jakoby jej mąż powrócił do miejsca pobytu stałego, gdyż nie pojawił się w przedmiotowym budynku od dnia wyprowadzki. W ocenie wymienionej, W. M. skoncentrował swoje życie w O. przy ul. [...], tam np. odwiedzają go ich dzieci. Wyjaśniła także, że wymieniony sam oddał jej klucze do budynku, twierdząc, że już ich nie potrzebuje. Jednocześnie potwierdziła fakt wymiany zamków do ww. budynku. A. B. złożyła do akt postępowania kopię fragmentów odpowiedzi adwokata męża z dnia [...] stycznia br. na jej pozew rozwodowy, w którym przyznał, że W. M. wyprowadził się z miejsca zameldowania na pobyt stały oraz wynajmuje inny lokal.

Celem wyjaśnienia sprzecznych oświadczeń stron organ I instancji przesłuchał świadków. Sąsiadka J. T. zeznała, że W. M. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w P., gm. O., ponieważ go tam widuje. Natomiast druga sąsiadka I. C. stwierdziła, że nie wie, kto zamieszkuje pod ww. adresem. Świadek M. L. potwierdziła, że od września 2014 r. wynajmuje W. M. lokal nr [...] przy ul. [...] w O. W 3-pokojowym mieszkaniu pozostawiła jedynie wyposażenie kuchni, ławę i dwie komody. Wymieniony, oprócz płacenia czynszu, zwraca jej koszty zużycia mediów.

W piśmie z dnia [...] czerwca br. A. B. podważyła zeznania J. T., stwierdzając, że świadek zeznawała nieprawdę pod wpływem rozmów z W. M. i jednocześnie zawnioskowała o przeprowadzenie w sprawie kolejnych czynności dowodowych.

Na prośbę organu I instancji Komisariat Policji w O., w wyniku rozmowy z mieszkańcami budynku nr [...] przy ul. [...] w ., gm. O., ustalił, że W. M. nie zamieszkuje pod ww. adresem od [...] sierpnia 2014 r., kiedy to wyprowadził się. Wymieniony przyjeżdża tu jedynie po dzieci, w ramach przyznanych mu przez sąd wizyt. Ponadto namawia najbliższych sąsiadów, aby zeznawali w sądzie na jego korzyść i że nadal tu mieszka. Funkcjonariusze policji rozpytali również sąsiadów, z których większość stwierdziła, że widuje W. M. w miejscu stałego zameldowania, ale nie wie, czy tam zamieszkuje. Tylko jeden sąsiad M. P. jasno wskazał, że nie zauważył, aby w ostatnich miesiącach wymieniony przebywał na terenie posesji przy ul. [...] w P., gm. O. (pismo z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]).

Przesłuchana w charakterze świadka G. B. (pomoc domowa A. B. i W. M.) potwierdziła dobrowolną wyprowadzkę W. M. z budynku położonego przy ul. [...] w P., gm. O. [...] sierpnia 2014 r. Wymieniony przy pomocy pracowników swojej firmy zabrał wówczas wszystkie rzeczy osobiste, ubrania, meble, przedmioty codziennego użytku, np. naczynia kuchenne i przewiózł je do lokalu przy ul. [...] w O. Świadek osobiście porządkowała i układała powyższe rzeczy i sprzęt w mieszkaniu, do którego przeniósł się W. M. Na prośbę wymienionego przychodziła tam, aby wyprasować mu ubrania. G. B. zeznała także, że mąż A. B. od dnia wyprowadzki nie przebywał w budynku, w którym zameldowany jest na pobyt stały. Przyjeżdżając po dzieci, czeka przy bramie, nie wchodząc do domu. Fakt niezamieszkiwania W. M. w miejscu stałego zameldowania potwierdził również M. C., partner A. B., zam. ul. [...]. Wie on, że W. M. wynajął mieszkanie i w nim zamieszkuje, ponieważ odwoził tam razem z A. B. jej dzieci na spotkanie z ich ojcem. Świadek wskazał ponadto, że W. M. sam oddał żonie klucze do domu nr [...] przy ul. [...] w P., gm. O. w dniu wyprowadzki. Świadek S. C. (pracownik W. M.) nie wie, gdzie mieszka jego szef. Kilkakrotnie podwoził go pod adres zameldowania na pobyt stały. Świadek potwierdził, że w sierpniu ubiegłego roku pomagał przewozić z budynku nr [...] przy ul. [...] w P., gm. O. rzeczy W. M., ale nie były to meble ani większych rozmiarów sprzęty.

Przeprowadzone w dniu [...] lipca br. w omawianej nieruchomości oględziny nie wykazały rzeczy, które należałby do W. M.

Przechodząc do rozważań natury prawnej organ wskazał, że art. 24 w zw. z art. 33 ustawy o ewidencji ludności, stanowią, że obywatel polski w ramach wykonywania ciążącego na nim obowiązku meldunkowego obowiązany jest dokonać wymeldowania, gdy opuszcza miejsce pobytu stałego lub miejsce pobytu czasowego przed upływem zadeklarowanego okresu pobytu. W przypadku zaniedbania powyższego obowiązku przez określoną osobę, organ gminy właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu posiadającego tytuł prawny do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania (art. 35 ustawy o ewidencji ludności). W świetle tej regulacji kluczową kwestią wymagającą ustalenia w trakcie postępowania administracyjnego jest to, czy osoba ujęta we wniosku o wymeldowanie opuściła swoje miejsce pobytu stałego. Przy czym, zaznaczyć trzeba, że przesłanka ta - w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu - jest spełniona, gdy opuszczenie ma charakter trwały i dobrowolny. Opuszczenie miejsca pobytu stałego nie oznacza zatem tylko fizycznego przebywania w innym miejscu, ale stanowi również realizację zamiaru osoby związania się z nowym miejscem i założeniem ośrodka spraw życiowych poza miejscem stałego zameldowania. Przy ocenie zamiaru istotne znaczenie ma z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Oba elementy - przedmiotowy, czyli fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz podmiotowy, czyli zamiar innego zlokalizowania centrum życiowego, muszą wystąpić łącznie i są możliwe do ustalenia w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych.

Z przedstawionych powyżej rozważań prawnych wynika zatem, że wymeldowanie powinno nastąpić w sytuacji, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. W ocenie Wojewody [...] taka sytuacja wystąpiła w przypadku W. M.

Zdaniem organu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że wymieniony nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania od [...] sierpnia 2014 r., kiedy to wyprowadził się i zamieszkał w wynajętym lokalu. Fakt ten wynika bezspornie z zeznań świadków G. B. i M. C., pośrednio z wyjaśnień M. L., a także z oświadczeń składanych przez wnioskodawczynię A. B. Dowody te znajdują również potwierdzenie w oględzinach przeprowadzonych przez organ I instancji w budynku przy ul. [...] w P., gm. O., które wykazały brak rzeczy stanowiących własność W. M. oraz w ustaleniach poczynionych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w O. Dowody te organ odwoławczy uznał za wiarygodne w całej rozciągłości, bowiem są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Mianowicie potwierdzają one, że W. M. dobrowolnie, w związku z rozpadem małżeństwa z A. B., postanowił wyprowadzić się z miejsca stałego zameldowania, pozostawiając klucze do drzwi wejściowych właścicielce posesji i zabierając swoje rzeczy oraz sprzęty do nowego miejsca zamieszkania, do lokalu wynajętego od M. L. Świadek ta zeznała bowiem, że we wrześniu 2014r. wymieniony zawarł z nią umowę najmu lokalu mieszkalnego, za który regularnie, co miesiąc uiszcza czynsz i rozlicza z nią koszty zużycia mediów. Również z zeznań świadków G. B. i M. C. wynika niepodważalnie, że W. M. skoncentrował swoje życie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. G. B. była bowiem osobiście w jego nowym miejscu zamieszkania (przy przeprowadzce pomagała mu ułożyć rzeczy, kilkakrotnie na jego prośbę wykonywała w mieszkaniu drobne prace domowe), a M. C. wraz z obecną partnerką odwoził tam na spotkanie dzieci W. M. Organ odwoławczy uznał za wiarygodne także informacje przekazane przez funkcjonariuszy policji w O., ponieważ ich ustalenia pokrywają się z treścią omówionych powyżej dowodów. Co prawda tylko jeden z rozpytanych sąsiadów wypowiedział się jasno, że od kilku miesięcy nie widuje wymienionego w miejscu stałego zameldowania, to w kontekście przywołanych dowodów oraz wyjaśnień wnioskodawczyni dotyczących zmiany postawy jej męża i jego rozmów z sąsiadami, dodatkowo potwierdza to okoliczność opuszczenia przez W. M. budynku, w którym posiada zameldowanie na pobyt stały.

Jednocześnie organ II instancji nie dał wiary twierdzeniom świadków: J. T., której zeznania się lakoniczne i pozbawione przekonywujących argumentów, oraz pracownika W. M. – S. C., który pozostaje w zależności ekonomicznej od wymienionego i którego zeznania nie są klarowne (świadek stwierdził, że nie zna miejsca zamieszkania swojego pracodawcy).

W związku z powyższym Wojewoda [...] wyjaśnienia W. M. dotyczące tymczasowego charakteru opuszczenia budynku nr [...] przy ul. [...] w P., gm. O. i ponownego zamieszkania w nim ocenił w całości jako niewiarygodne. Oświadczenia te nie znalazły bowiem odzwierciedlenia w żadnym z przeprowadzonych w toku postępowania wyjaśniającego dowodów czy zebranych materiałów. Jak wykazały oględziny, w przedmiotowym budynku nie ma rzeczy, które należałyby do odwołującego. Świadkowie, których zeznania organ odwoławczy uznał za zgodne ze stanem rzeczywistym, również nie potwierdzili, ażeby aktualnie przebywał on w miejscu stałego zameldowania czy też podejmował próby powrotu do niego. Przeciwnie, jednoznacznie wskazali, że od dnia wyprowadzki W. M. nie wchodzi do domu, a jedynie przywozi i odwozi do niego dzieci. Powyższe świadczy o świadomej i trwałej rezygnacji wymienionego z zamieszkiwania w dotychczasowym miejscu zameldowania na pobyt stały.

Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu argumentacji o pogarszających się od 2014 r. stosunkach pomiędzy małżonkami A. B. i W. M. i wywieranej przez żonę presji na mężu jako przyczynach jego wyprowadzki, organ odwołał się do utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu dotyczącego dobrowolnego opuszczenia miejsca zameldowania. Za dobrowolne opuszczenie lokalu uznaje się zatem także takie opuszczenie, do którego dochodzi w efekcie nieporozumień lub kłótni z pozostałymi osobami zamieszkującymi lokal, pomimo że w sposób oczywisty utrudnia to korzystanie z lokalu. Pozbawienie możliwości zamieszkiwania musi mieć bowiem charakter zobiektywizowany. Nawet zatem wówczas, gdy subiektywnie mieszkaniec lokalu odczuwa - ze strony mieszkającej z nim osoby - liczne werbalne i pozawerbalne zachęty, aby się wyprowadził i pozostaje w związku z tym pod silnym obciążeniem oraz w dyskomforcie psychicznym, trudno jest mówić, że mamy do czynienia z obiektywnie istniejącym przymusem, wyłączającym swobodną wolę i determinującym poczynania w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W konsekwencji dla potrzeb postępowania o wymeldowanie nawet wrażliwa i psychicznie krucha osoba nie może się skutecznie powoływać np. na krytykę, jako czynnik, który sprawił, że w sposób bezwolny przeprowadziła się ona do innego lokalu. Fakt podjęcia przez W. M. leczenia u psychologa nie ma więc zdaniem organu znaczenia przy ocenie przesłanki dobrowolności. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych, w sytuacji, gdy sam w związku ze złymi, konfliktowymi stosunkami w małżeństwie podjął decyzję o zmianie miejsca zamieszkania, nie może być mowy o przymusowym opuszczeniu budynku położonego przy ul. [...] w P., gm. O. O niedobrowolnym opuszczeniu jego dotychczasowego miejsca zamieszkania można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby został on usunięty wbrew swojej woli. W okolicznościach przedmiotowej sprawy wyprowadzkę wymienionego należy zaś postrzegać jako przejaw dostosowania się do nowych okoliczności życiowych. Jakkolwiek Wojewoda [...] zgadza się z odwołującym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie stanowi realizacji normy prawnej art. 107 § 3 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a., to uchybienie to nie miało negatywnego wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Pomimo braku wyczerpującego omówienia zebranych dowodów i przedstawienia toku myślowego, Burmistrz O. wyciągnął trafne wnioski i wydał właściwe rozstrzygnięcie, opierając się na treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Organ wskazał także, że w sprawie nie doszło do naruszeniu przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wytoczenie powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania nie stanowi w postępowaniu o wymeldowanie przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie ma wydawane w nim rozstrzygnięcie charakteru prejudycjalnego, a postępowanie sądowe zazwyczaj trwa dłuższy czas. Trzeba też wskazać, że celem tego postępowania nie jest samo rozstrzygnięcie sądu, ale faktyczne przywrócenie posiadania mieszkania, co wobec braku zgody właściciela nieruchomości może oznaczać konieczność przeprowadzenia egzekucji. Do tego czasu powrót do faktycznego zamieszkiwania w okolicznościach niniejszej sprawy jest wątpliwy. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że pozbawienie W. M. posiadania nastąpiło już po opuszczeniu przez niego budynku należącego do A. B., co nastąpiło w warunkach dobrowolności. Nie ma zatem decydującego wpływu na ocenę podstaw do orzeczenia wymeldowania. Samo wytoczenie powództwa posesoryjnego nie stanowi okoliczności stanowiącej przeszkodę do wymeldowania. Ewidencja ludności ma za zadanie odzwierciedlać istniejący w danym momencie stan faktyczny, związany z miejscem przebywania osoby. Jeśli w wyniku podjętych działań odwołujący powróci do przedmiotowej nieruchomości i w niej zamieszka, będzie to stanowiło podstawę do jego zameldowania. Natomiast utrzymywanie ewidencji w stanie nieadekwatności w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma uzasadnienia, jak prawidłowo przyjął organ I instancji. Decyzja o wymeldowaniu nie może przy tym naruszać żadnych praw W. M. Zameldowanie nie jest bowiem emanacją uprawnienia, lecz stanu faktycznego.

W konkluzji organ przyjął, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało jednoznacznie, że dalsze utrzymywanie zameldowania W. M. w budynku, w którym faktycznie nie przebywa, stanowiłoby fikcję meldunkową, niedopuszczalną z punktu widzenia przepisów ustawy o ewidencji ludności, dlatego decyzję orzekającą o jego wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego należało utrzymać w mocy. Jednocześnie obowiązkiem wymienionego - na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zameldować się najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia, w miejscu pobytu stałego lub czasowego, w którym aktualnie przebywa.

Skargę na w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...].09.2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.

Wskazanej wyżej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 35 ustawy z dnia 24.09.2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie przez organy I i II instancji, iż skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił przedmiotowy lokal, w sytuacji gdy na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiło opuszczenie lokalu spełniające powyższe warunki,

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego o istotnym wpływie na wynik postępowania tj.:

a) art. 7 i 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie za wiarygodne zeznań Pani A. B. i Pana M. C., oraz bezpodstawne odmówienie wiarygodności zeznaniom skarżącego, Pana S. C. i J. T., co w rezultacie skutkowało uznaniem przez organ II instancji, iż skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił przedmiotowy lokal, w sytuacji gdy na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiło opuszczenie lokalu spełniające powyższe warunki,

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji decyzji organu I instancji w sytuacji gdy organ I instancji ograniczył uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji do zacytowania zeznań świadków oraz powołania kilku orzeczeń, bez wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co w rezultacie skutkowało brakiem możliwości weryfikacja prawidłowości toku rozumowania organu I instancji oraz motywów rozstrzygnięcia,

c) art. 11 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji decyzji organu I instancji w sytuacji gdy organ I instancji ograniczył uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji' do zacytowania zeznań świadków oraz powołania kilku. orzeczeń, bez wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej, co w rezultacie skutkowało brakiem wyjaśnienia stronom postępowania przesłanek, którymi kierował się organ I instancji przy rozstrzyganiu sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Burmistrza Miasta O. jak również zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji decyzji organu I instancji w sytuacji gdy organ I instancji ograniczył uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji do zacytowania zeznań świadków oraz powołania kilku orzeczeń, bez wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co w rezultacie skutkowało brakiem możliwości weryfikacja prawidłowości toku rozumowania organu I instancji motywów rozstrzygnięcia. Organ I instancji w skarżonej decyzji ograniczył się jedynie do zacytowania zeznań świadków przesłuchanych w toku postępowania oraz poinformował o oględzinach dokonanych w przedmiotowym lokalu w toku postępowania. W uzasadnieniu faktycznym wskazał zaś jedynie, że cyt. "analizując zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy należy stwierdzić, iż zostały spełnione przesłanki niezbędne do wydania decyzji orzekającej wymeldowanie z pobytu stałego w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności tj. Pan W. M. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w P.". Powyższe uzasadnienie faktyczne w ocenie skarżącego nie spełnia kryteriów określonych przepisem art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Przede wszystkim organ I instancji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Co istotne organ II instancji w zakresie naruszenia art. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. zgodził się z zarzutami podniesionymi przez skarżącego. Organ II instancji wskazuje w tym zakresie cyt. "jakkolwiek Wojewoda [...] zgadza się z odwołującym - r. pr. M. K., że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie stanowi realizacji normy prawnej art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., to uchybienie to nie miało negatywnego wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Pomimo braku wyczerpującego omówienia zebranych dowodów i przedstawienia toku myślowego, Burmistrz O. wyciągnął trafne wnioski i wydał właściwe rozstrzygnięcie, opierając się na treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności". Zdaniem skarżącego organ II instancji stwierdzając wadliwość decyzji powinien uchylić to rozstrzygnięcie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżący pobawiony bowiem został możliwości weryfikacji prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję w I instancji oraz motywów rozstrzygnięcia, gdyż motywów takich organ w uzasadnieniu decyzji nie przedstawił. Motywy takie skarżący poznał dopiero z uzasadnienia decyzji organu II instancji i dopiero w niniejszej skardze uzyskał możliwość ustosunkowania się do nich. W rezultacie na gruncie niniejszej sprawy naruszona została jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jaką jest zasada dwuinstancyjności wyrażona wart. 15 k.p.a. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych do uznania, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni (por. sygn. akt I OSK 204/2012).

Niezależnie od powyższego organ II instancji w ocenie skarżącego naruszył art. 7 i 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie za wiarygodne zeznań Pani A. B. i Pana M. C., oraz bezpodstawne odmówienie wiarygodności zeznaniom skarżącego, Pana S. C. i J. T., co w rezultacie skutkowało uznaniem przez organ II instancji, iż skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił przedmiotowy lokal, w sytuacji gdy na gruncie niniejszej sprawy nie nastąpiło opuszczenie lokalu spełniające powyższe warunki. Tymczasem skarżący wraz z uczestniczką postępowania od momentu dokonania zakupu nieruchomości i następnie zawarcia związku małżeńskiego wspólnie zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu. Ww. nieruchomość stała się centrum życiowym skarżącego. Od stycznia 2014 r. zaczęły narastać problemy w związku małżeńskim stron niniejszego postępowania. Rezultatem powyższego było złożenie przez uczestniczkę postępowania w październiku 2014 r. pozwu o orzeczenie rozwodu między stronami. Szczególne natężenie sporu pomiędzy stronami, jeszcze przed wystąpieniem przez uczestniczkę z pozwem o orzeczenie rozwodu, miało miejsce w sierpniu 2014 r. Uczestniczka w tym okresie podjęła działania mające na celu wyrzucenie skarżącego z przedmiotowego lokalu, wbrew jego woli. Uczestniczka wywierała silną presję na skarżącego wskazując m.in. że dom jest wyłącznie jej własnością, że sprowadzi do domu nowego partnera wbrew woli skarżącego, że jeśli skarżący się nie wyprowadzi to podejmie działania mające na celu zaszkodzeniu mu w pracy zawodowej i społecznej oraz, że będzie rozpowszechniała prywatne informacje dot. skarżącego w celu zaszkodzenia mu w wyborach samorządowych na jesieni 2014 r., w których skarżący kandydował na stanowisko radnego gminy O. Powyższe działania uczestniczki postępowania silnie odbijały się na zdrowiu psychicznym skarżącego. Pragnąc uspokoić sytuację, oraz uniknąć rozpowszechniania przez uczestniczkę informacji, które mogłyby zaszkodzić skarżącemu w prowadzonej kampanii wyborczej, skarżący poinformował uczestniczkę, iż na okres 2-3 miesięcy tymczasowo opuści miejsce wspólnego zamieszkania stron. W momencie tymczasowego opuszczenia lokalu skarżący nie miał wiedzy, iż uczestniczka zamierza wystąpić z powództwem o orzeczenie rozwodu i nadal uważał nieruchomość przy ul. [...] za swoje miejsce zamieszkania i centrum życiowe. Opuszczenie nieruchomości miało wyłącznie charakter tymczasowy celem uspokojenia sytuacji i regeneracji zdrowia skarżącego, o czym wiedziała uczestniczka postępowania. Ostatecznie ze względu na bardzo silny konflikt z uczestniczką, pod wpływem presji z jej strony, skarżący w dniu [...].08.2014 r. opuścił przedmiotowy lokal. Skarżący na okres przerwy wynajął mieszkanie w O. Skarżący opuszczając tymczasowo nieruchomość przy ul. [...] w P. zabrał ze sobą jedynie rzeczy, umożliwiające mu przebywanie w wynajętym mieszkaniu przez okres 2-3 miesięcy. Pozostałe rzeczy pozostały w domu zamieszkiwanym wspólnie przez strony niniejszego postępowania. Tymczasowy pobyt poza miejscem zamieszkania poprawiły kondycję zdrowotną skarżącego. Pod nieobecność skarżącego, uczestniczka natomiast bez jego zgody i bez konsultacji z nim zmieniła zamki w przedmiotowym lokalu. Uczestniczka również bez wiedzy skarżącego się dokonała w dniu [...].08.2015 r. meldunku nowego partnera - Pana M. C. Powyższe działania ukierunkowane były na uniemożliwienie skarżącemu powrotu po okresie czasowej nieobecności i dalszego zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w P. Skarżący po poprawie stanu zdrowia, uważając, iż zaistniała przerwa we wspólnym zamieszkiwaniu uspokoiła sytuację podjął próbę powrotu do mieszkania, natomiast uczestniczka kategorycznie stwierdziła, iż zmieniła zamki i nie wpuści skarżącego do mieszkania. Skarżący kilkukrotnie podejmował próby polubownego zażegnania sporu, usiłował również powrócić do mieszkania wbrew woli uczestniczki. Powyższe działania spotkały się z negatywną reakcją uczestniczki. Przede wszystkim uczestniczka nie chciała wydać skarżącemu kluczy do domu, pod jego nieobecność starała się usuwać z domu jego rzeczy, wywierała również presję mającą na celu zniechęcenie skarżącego do dalszego zamieszkiwania przy ul. [...] w P. Skarżący wbrew uczestniczce starał się w miarę możliwości realizować swoje prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Ze względu na brak kluczy do lokalu był wpuszczany przez dzieci. Dodatkowo skarżący wystąpił z pozwem do Sądu Rejonowego w P. o przywrócenie utraconego, wskutek naruszenia przez uczestniczkę, posiadania przedmiotowej nieruchomości. Postępowania w powyższej sprawie toczy się pod sygn. akt [...]. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności nie sposób uznać, iż skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił lokal przy ul. [...] w P. W tym zakresie zupełnie bezpodstawne są ustalenia organu II instancji jakoby skarżący "dobrowolnie, w związku z rozpadem małżeństwa z A. B., postanowił wyprowadzić się ż miejsca stałego zameldowania". Jak zauważa się w doktrynie i orzecznictwie sądowym w odniesieniu do opuszczenia miejsca pobytu stałego, musi ono obejmować nie tylko fizyczne opuszczenie lokalu, ale musi mu towarzyszyć zamiar zerwania więzi z tymże miejscem pobytu. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Orzecznictwo sądów administracyjnych konsekwentnie uzupełnia przesłankę opuszczenia lokalu o konieczność ustalenia przez organ, czy miało ono charakter trwały i dobrowolny. Opuszczenie lokalu, w którym osoba była zameldowana, można uznać za dobrowolne i trwałe, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia interesów życiowych w inne miejsce, a nie, na przykład, z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Za dobrowolne opuszczenie lokalu nie można uznać sytuacji, gdy strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego bądź wobec wymiany zamków w drzwiach uniemożliwiono jej dostęp do lokalu (por. K. Biernat, M. Dobek-Rak, P. Mierzejewski, D. Trzcińska, Ustawa o ewidencji ludności - Komentarz, System Informacji Prawnej LEX nr 8755). Odnosząc się do argumentacji organu II instancji jakoby opuszczenie przedmiotowego lokalu przez skarżącego miało charakter dobrowolny należy wskazać, iż za niedobrowolne opuszczenie lokalu uznaje się nie tylko sytuację gdy dana osoba zostaje usunięta z tego lokalu za pomocą przymusu fizycznego ale również przy pomocy przymusu psychicznego. Zgodnie ze słownikiem PWN dobrowolność oznacza działanie bez przymusu, wynikające z wolnej woli. Nie sposób w tym zakresie zgodzić się ze stwierdzeniem organu cyt. "nawet zatem wówczas, gdy subiektywnie mieszkaniec lokalu odczuwa - ze strony mieszkającej 'z nim osoby liczne werbalne i pozawerbalne zachęty, aby się wyprowadził i pozostaje w związku z tym pod silnym obciążeniem oraz w dyskomforcie psychicznym, trudno jest mówić, że mamy do czynienia z obiektywnie istniejącym przymusem, wyłączającym swobodną wolę i determinującym poczynania w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności". Nie sposób działań obejmujących wywieranie presji na skarżącego poprzez wskazywanie przez uczestniczkę, iż dom jest wyłącznie jej własnością, że sprowadzi do domu nowego partnera wbrew woli skarżącego, że jeśli skarżący się nie wyprowadzi to podejmie działania mające na celu zaszkodzeniu mu w pracy zawodowej i społecznej oraz przede wszystkim, że będzie rozpowszechniała prywatne informacje dot. skarżącego w celu zaszkodzenia mu w wyborach samorządowych na jesieni 2014 r. uznać za "werbalne i pozawerbalne zachęty" do opuszczenia lokalu. Tego typu działania w sposób jednoznaczny stanowią przymus psychiczny i uniemożliwiają uznanie, iż opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu miało charakter dobrowolny.

Wbrew twierdzeniom organu II instancji skarżący nie zabrał, wraz z opuszczeniem lokalu w P. wszystkich swoich rzeczy. Skarżący zabrał jedynie rzeczy które były mu niezbędne do pozostawania w wynajmowanym lokalu przez okres 2-3 miesięcy. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż zgodnie z zeznaniami Pani M. L. w lokal nr [...] przy ul. [...] w O. pozostawiła do dyspozycji skarżącego jedynie wyposażenie kuchni, ławę i dwie komody. Jest zatem oczywiste, że skarżący musiał zabrać część rzeczy z nieruchomości w P. celem wyposażenia wynajmowanego mieszkania na okres tymczasowego pobytu.

Skarżący odniósł się również do oceny materiału dowodowego dokonanego przez organ II instancji. W jego ocenie nie ulega wątpliwości, iż organ w sposób bezpodstawny za wiarygodne uznał zeznania Pani A. B. oraz Pana M. C. Należy wskazać, iż Pani A. B. jest w konflikcie ze skarżącym a tym samym jej twierdzenia powinny być oceniane z dużą ostrożnością. Jednocześnie Pan M. C. jest obecnym partnerem Pani A. B., co oznacza, iż jego zeznań nie sposób uznać za obiektywne. Jednocześnie bezpodstawnie organ II instancji odmówił wiarygodności zeznaniom skarżącego, Pani J. T. i Pana S. C. Zeznania powyższych osób były spójne i logiczne. Bezzasadne jest odmawianie wiarygodności zeznań Pani J. T. z tego tylko powodu, iż są one lakoniczne oraz Pana S. C. ze względu na okoliczność, iż pozostaje on w zależności ekonomicznej od skarżącego. Sam fakt, iż ww. osoba jest pracownikiem skarżącego nie pozwala przyjąć, iż jego zeznania są niewiarygodne. Pan S. C., jest osobą trzecią, niezainteresowaną bezpośrednio rozstrzygnięciem sporu między stronami postępowania w sprawie wymeldowania. Dziwi w tym zakresie również działanie organu, który ze względu na podległość pracowniczą wobec skarżącego za niewiarygodne uznaje zeznania Pana S. C., natomiast nie ma żadnych wątpliwości co do wiarygodności Pana M. C. - obecnego partnera Pani A. B., który w sposób oczywisty jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem niniejszego postępowania.

Organ II instancji wskazuje również cyt. "na prośbę organu I instancji Komisariat Policji w O., w wyniku rozmowy z, mieszkańcami budynku nr [...] przy ul. [...] w P., gm. O., ustalił, że W. M. nie zamieszkuje pod ww. adresem od [...] sierpnia 2014 r., kiedy to wyprowadził się. Wymieniony przyjeżdża tu jedynie po dzieci, w ramach przyznanych mu przez sąd wizyt. Ponadto namawia najbliższych sąsiadów, aby zeznawali w sądzie na jego korzyść i że nadal tu mieszka". Należy wskazać, iż powyższe ustalenia funkcjonariusze policji dokonali na podstawie rozmowy z Panią A. B. i Panem M. C., a więc osobami bezpośrednio zainteresowanymi negatywnym dla skarżącego rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. W tej sytuacji nie sposób uznać dokonanych w ten sposób ustaleń za wiarygodne. Jednocześnie żaden z sąsiadów, z którymi funkcjonariusze odbyli rozmowy nie potwierdził, że skarżący opuścił na stałe przedmiotowy lokal.

Biorąc pod uwagę powyższe nie ulega wątpliwości, iż organ II instancji naruszył na gruncie niniejszej sprawy przepisy prawa materialnego tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności oraz przepisy postępowania tj. art. 7, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a., co skutkowało bezpodstawnym uznaniem, iż skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił przedmiotowy lokal, w sytuacji gdy nie nastąpiło opuszczenie lokalu spełniające powyższe warunki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 11 kwietnia 2016r. pełnomocnik uczestniczki postępowania A. B. wniósł o oddalenie skargi, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosowanie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami tej skargi-zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego prawo do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowanie administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności z dnia 24 września 2010r., zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Ustawa ta weszła w życie w dniu 1 marca 2015 r. (z wyjątkiem przepisu art. 62. Uprzednio obowiązująca ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) w przepisie art. 15 ust. 2 stanowiła, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z uwagi na zachowaną tożsamość przesłanek decyzji o wymeldowaniu uznać należy, że wypracowane na gruncie poprzedniego stanu prawnego orzecznictwo sądowe dotyczące kwestii wymeldowania pozostaje aktualne.

Wskazuje się mianowicie, że wykładnia przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych pozwala na przyjęcie, że sformułowanie "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Przesłankę dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu trzeba oceniać na tle konkretnej sytuacji (por. wyrok WSA w Opolu z 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Op 132/15, Lex nr 1745933, wyrok NSA z 15 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 644/13, Rzeczposp. PCD 2014/220/3).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał z kolei w wyroku z 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 299/14, Lex nr 1497978, że przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim.

O opuszczeniu miejsca pobytu stałego jest zatem mowa wówczas może , gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu słusznie orzekające w sprawie organy przyjęły, na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, że zaistniały podstawy do wymeldowana skarżącego ze spornego lokalu.

Jak wykazało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, skarżący nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania od [...] sierpnia 2014 r., kiedy to wyprowadził się do wynajętego na okres 1 roku mieszkania, zabierając ze sobą nie tylko rzeczy osobiste ale również meble, telewizory itp., jak również pozostawił klucze do opuszczanego lokalu. Fakt ten w ocenie Wojewody wynika bezspornie z zeznań świadków G. B. i M. C., pośrednio także z wyjaśnień M. L., a także z oświadczeń składanych przez wnioskodawczynię. Dowody te znajdują również potwierdzenie w oględzinach przeprowadzonych przez organ I instancji w budynku przy ul. [...] w P., które wykazały brak rzeczy: stanowiących własność W. M. Świadczą również w ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi o braku zamiaru krótkotrwałego opuszczenia przez skarżącego lokalu tj. na okres 2-3 miesięcy. Jak wynika bowiem z akt sprawy w tym zeznań świadka: M. L., skarżący we wrześniu 2014 r. zawarł z nią umowę najmu lokalu mieszkalnego, za który regularnie, co miesiąc uiszcza czynsz i rozlicza z nią koszty zużycia mediów. Również z zeznań świadków G. B. i M. C. wynika niepodważalnie, że W. M. skoncentrował swoje życie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. G. B. była bowiem osobiście w jego nowym miejscu zamieszkania (przy przeprowadzce pomagała mu ułożyć rzeczy, kilkakrotnie na jego prośbę wykonywała w mieszkaniu drobne prace domowe), a M. C. wraz z obecną partnerką odwoził tam na spotkanie dzieci W. M. Również jeden z rozpytanych sąsiadów wypowiedział się jasno, że od kilku miesięcy nie widuje wymienionego w miejscu stałego zameldowania. Świadkowie, których zeznania organ odwoławczy uznał zgodne ze stanem rzeczywistym, również nie potwierdzili, ażeby aktualnie przebywał on w miejscu zameldowania czy też podejmował próby powrotu do niego. Przeciwnie, jednoznacznie wskazali, że od dnia wyprowadzki W. M. nie wchodzi do domu, a jedynie przywozi i odwozi do niego dzieci.

Wbrew zatem zarzutom skargi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci w/w zeznań świadków uzasadniał podjęcie przez organy rozstrzygnięcia w zakresie wymeldowania skarżącego. Wskazać także należy, że Wojewoda nie tylko wyjaśnił dlaczego uznał powyższe zeznania za wiarygodne, ale jednocześnie wykazał dlaczego nie dał wiary zeznaniom skarżącego, S. C. i J. T. z, a wyjaśnienia te w ocenie Sądu wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącego, są przekonywujące. Zeznania J. T., uznane w sposób obiektywny przez organ za niewiarygodne, nie mogą bowiem rozstrzygać czy skarżący mieszka pod adresem [...] w P., bowiem świadek zeznała jedynie, iż widuje skarżącego pod tym adresem, jednocześnie nie precyzując tej informacji, a w szczególności okresu w jakim widuje tam skarżącego oraz okoliczności temu towarzyszących. Tymczasem w sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, że skarżący bywa w okolicach domu uczestniczki, jednak ma to związek jedynie z wizytami u dzieci. Stąd też zeznania J. T. nie mogły zostać uznane za wiarygodne w świetle zebranego materiału, bo nie znajdowały potwierdzenia w innych dowodach przeprowadzonych przez organ. Podobnie zasadnie zakwestionował organ zeznania S. C., jako jednoznaczne, jak również dlatego, że świadek ten jest pracownikiem skarżącego i z racji zależności ekonomicznej i podległości służbowej, trudno uznać jego zeznania za wiarygodne.

Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy jak słusznie wskazał organ nie może mieć wpływu także podnoszony przez skarżącego, fakt podjęcia przez niego leczenia u psychologa. W sytuacji, bowiem gdy jak wynika z akt sprawy skarżący sam w związku ze złymi, konfliktowymi stosunkami w małżeństwie podjął decyzję o zmianie miejsca zamieszkania, nie może być mowy o przymusowym opuszczeniu miejsca stałego zamieszkania. Ponadto jak wskazano powyżej Skarżący swoim zachowaniem, m. in. zwrotem kluczy do mieszkania, czy też wywiezieniem swoich rzeczy, dał wyraźny wyraz swojej woli rezygnacji z zamieszkiwania w przedmiotowym

lokalu.

Również podnoszona przez skarżącego okoliczność wymiany zamków w drzwiach nie może w jakimkolwiek stopniu kwestionować dobrowolności opuszczenia lokalu przez skarżącego, bowiem fakt ten miał miejsce już po wyprowadzce skarżącego do nowego mieszkania. Stąd też za chybiony należy uznać argument, jakoby uczestniczka poprzez wymianę zamków w drzwiach miała uniemożliwić skarżącemu zamieszkiwanie w domu przy ul. [...] w P. i zmusiła go do przymusowego wyprowadzenia się z domu.

Słusznie zatem Wojewoda uznał, że zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza zarówno zamiar, jak i wolę opuszczenia miejsca stałego pobytu przez skarżącego. Wojewoda [...], jako organ II instancji, w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał jakim dowodom dał wiarę i które z nich stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Dowody te, jak przyznał organ, stanowiły spójną całość i dawały pełny obraz sytuacji wzajemnie się uzupełniając.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia w sprawie art. art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji decyzji organu I instancji, której uzasadnienie nie odpowiadało w/w przepisom, należy wskazać, iż Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji Wojewody [...], iż wada taka nie pozwalała organowi odwoławczemu na uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowania administracyjne jest dwuinstancyjne. Z treści powyższego artykułu wywieść należy obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Równocześnie zebrany materiał dowodowy musi być prawidłowy i zupełny, a więc musi umożliwiać wydanie merytorycznej decyzji, rozstrzygającej sprawę co do istoty. Procesowym przejawem zasady dwuinstancyjności są określone w art. 138 k.p.a. formy rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. W szczególności podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a., w brzmieniu nadanym mu nowelizacją z dnia 11 kwietnia 2011 r., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powoduje to, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego, mocą którego uchylona zostaje zaskarżona decyzja, a sprawa jest przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, może mieć miejsce wyłącznie, gdy organ ten bądź to nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego bądź też przeprowadzone postępowanie wyjaśniające rażąco narusza przepisy postępowania (por. B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 519). Uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego zostały więc wprost powiązane z brakiem lub wadliwością prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego. Wadliwość prowadzonego postępowania musi mieć jednak charakter kwalifikowany i odnosić się do okoliczności mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Konsekwentnie uznać należy, że możliwość wydania decyzji kasacyjnej przez organ II instancji została powiązana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawisłej sprawy.

Również w orzecznictwie zauważa się, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, żadne inne wady postępowania oraz wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy; nie jest zatem dopuszczalna jego wykładnia rozszerzająca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r. sygn. II SA 400/81, ONSA 1981 Nr 2 poz. 48).

Analogicznie zatem za stanowiskiem, wyrażonym w przez NSA w wyroku o sygn. II OSK 960/13 z dnia 5 listopada 2014, iż ogólnikowość uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie oznacza sama przez się, że doszło jednocześnie do naruszenia zasady dwuinstancyjności, uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie ogólnikowość uzasadnienia decyzji organu I instancji została sanowana prawidłową w tym zakresie decyzją organu odwoławczego.

W świetle powyższego zarzut, że organy orzekające nie przeprowadziły stosownego postępowania dowodowego i nie dokonały wyjaśnienia stanu faktycznego należy uznać za chybiony, a polemikę Skarżącego z ustaleniami Wojewody za nieudolną próbę uwiarygodnienia faktów braku dobrowolności w opuszczeniu miejsca pobytu stałego. W ocenie bowiem Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały a w konsekwencji także rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i w konsekwencji jak wywiedziono, dokonały prawidłowej jego oceny, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. i 15 k.p.a.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.