Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 240/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi A i Spółka spółka jawna w S. na decyzję Wojewody z dnia 22 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 9 października 2009 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 Kpa zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przez spółkę jawną robót budowlanych polegających na montażu ekranu LED na stelażu o powierzchni do 20m2 na elewacji budynku przy [...] w S. ze względu na naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgłoszenia zamiaru wykonania tych robót skarżąca dokonała w dniu 2 października 2009r. Organ ustalił, że dla terenu objętego zgłoszeniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony dla ulicy Świemirowskiej, uchwalony uchwałą nr XVI/311/204 Rady Miasta Sopotu z dnia 30 kwietnia 2004 r. (opublikowany w Dz.Urz. Woj. Pom. Nr 76, poz. 1439) ze zmianą uchwalona uchwałą nr XI/162/2007 z dnia 30 listopada 2007r. ( opublikowany w Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 30, poz. 905). Zgodnie z ustaleniami planu działka, na której znajduje się budynek, na elewacji którego to planuje się montaż reklamy znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 04 MU. W zakresie stosowania reklam plan ustala zakaz stosowania agresywnych form reklamy i umieszczania reklam wolnostojących. Dla działek sąsiadujących bezpośrednio z Al. N. i ustala ponadto zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Dla treści reklamowych wszystkich usług znajdujących się w budynku ogranicza się powierzchnię do 1m2; sumaryczna powierzchnia szyldów na budynkach objętych ochroną konserwatorską – do 0,3 mkw. dla pozostałych – do 0,6 mkw. Plan stanowi, że określenie reklama stała na obiektach budowlanych lub wolnostojąca oznacza rodzaje reklam:

1. w zakresie formy:

– plakat, nieoświetloną planszę, napis na markizie,

– oświetloną planszę lub kaseton,

– ekran reklamowy (np. billboard, baner, transparent)

2. w zakresie treści:

– informację szerszą niż nazwa lokalu usługowego, nie związaną z jego siedzibą (np. zawierającą asortyment usług lub towarów, slogan reklamowy);

Na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach dopuszcza się, w terminie rocznym od zakończenia remontu, zamieszczanie reklam na nośnikach reklamowych, jako obiektów tymczasowych, na okres trzech lat, w minimalnym cyklu dziesięcioletnim , z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej.

Organ stwierdził, że budynek, na elewacji którego inwestor zamierza zawiesić reklamę, został zrealizowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Sopotu o pozwoleniu na budowę z dnia 28 czerwca 2006 r. Pismem z dnia 26 marca 2008 r. inwestor zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zakończeniu budowy, a organ ten w piśmie z dnia 7 maja 2008 stwierdził, że można przystąpić do użytkowania obiektu. Elewacja przedmiotowego budynku jest wykonana z trwałych płyt elewacyjnych i ze szkła. Zatem jest to budynek, którego elewacja nie może być odnowiona na skutek remontu w rozumieniu zapisów planu. Zapisy te dotyczą bowiem elewacji pokrytych tradycyjnym tynkiem, który należy co jakiś czas pomalować. Ponadto inwestor planuje zamontować ekran o powierzchni 20 m2, co znacznie przekracza dopuszczalne gabaryty reklam. Maksymalna dopuszczona planem wynosi 1 m2. Poza tym ekran typu LED stanowi reklamę agresywną.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka jawna, twierdząc, że stan techniczny elewacji budynku wymaga remontu.

Wojewoda decyzją z dnia 22 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając prawidłowość podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy odwołując się do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących obszaru, na którym znajduje się przedmiotowy budynek, stwierdził, że zainstalowanie ekranu reklamowego LED o powierzchni do 20 m2 będzie sprzeczne z ustaleniami tegoż planu. Zważył, że ekran ma powierzchnię większą od dopuszczalnej wynoszącej 1m2. Organ odwoławczy wskazał przy tym, na sprzeczność z zakazem umieszczania agresywnych form reklamy. Nadto stwierdził, iż zainstalowanie takiej reklamy spowoduje zmianę warunków doświetlenia pomieszczeń, które nie będą spełniały warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Spółka jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 Kpa przez działanie naruszające zaufanie obywateli do organów oraz art. 8 Kpa przez jego niezastosowanie. Wskazując na te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Na rozprawie w dniu 27 października 2010r. prokurent skarżącej Spółki stwierdził, że przedmiotowa reklama stanowi wyjątek przewidziany przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako rekompensatę za poniesione koszty remontu elewacji budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Niniejsza sprawa dotyczy sprzeciwu wniesionego w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W dniu 2 października 2009 r. skarżąca spółka zgłosiła do organu I instancji zamiar przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na remoncie - odnowieniu wszystkich elewacji budynku bez zmiany kolorystyki, a po zakończeniu remontu i odnowieniu elewacji, zamiar montażu ekranu LED na stelażu o powierzchni do 20 m 2 na elewacji budynku od strony Al. Niepodległości. W zgłoszeniu tym skarżąca stwierdziła, że zamieszczenie reklamy jako obiektu tymczasowego na okres 3 lat zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś informacja o rekompensacie za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej zostanie zamieszczona na obrzeżu tejże reklamy. Termin rozpoczęcia remontu określono na 2 listopada 2009r., natomiast termin montażu ekranu określono jako czas po zakończeniu remontu.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że z treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta Sopotu uchwałą nr XVI/311/204 z dnia 30 kwietnia 2004 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. Nr 76, poz. 1439) zmienionego uchwałą nr XI/162/2007 z dnia 30 listopada 2007 r. ( Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 30, poz. 905), wynika zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych dla działek sąsiadujących bezpośrednio z Al. Niepodległości.

Wyjątek w tym zakresie dotyczy jedynie budynków o wszystkich odnowionych elewacjach, w odniesieniu do których dopuszcza się, w terminie rocznym od zakończenia remontu, zamieszczanie reklam na nośnikach reklamowych, jako obiektów tymczasowych, na okres trzech lat, w minimalnym cyklu dziesięcioletnim, z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Nie ulega zatem wątpliwości, że w tym przypadku chodzi o zniszczone elewacje, które zostały odnowione poprzez ich wyremontowanie, w efekcie czego nastąpiła estetyzacja przestrzeni miejskiej, skoro w tym zakresie ma nastąpić rekompensata.

Zdaniem Sądu z uwagi na treść planu dokonanie zgłoszenia zamiaru montażu reklamy, jako obiektu tymczasowego z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej, w drodze wyjątku od zakazu stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych dla działek sąsiadujących bezpośrednio z Al. Niepodległości, możliwe byłoby jedynie w sytuacji uprzedniego odnowienia wszystkich elewacji budynku w drodze remontu.

Skarżąca twierdziła, że dokonane przez nią zgłoszenie zamiaru montażu ekranu LED stanowi właśnie taki wyjątek. Na rozprawie w dniu 27 października 2010r. prokurent skarżącej spółki wyjaśnił, że do chwili orzekania przez Sąd został wykonany częściowy remont uszkodzonych elementów elewacji przedmiotowego budynku.

W świetle powyższego, a przede wszystkim w świetle treści dokonanego przez skarżącą zgłoszenia, brak jest jednakże zdaniem Sądu podstaw do uznania, że zachodzi dopuszczony przez plan przypadek umożliwiający zamieszczenie reklamy, jako obiektu tymczasowego, na okres trzech lat z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. W sprawie bezsporne jest bowiem, że zgłoszenie nie zostało dokonane po odnowieniu w drodze remontu wszystkich elewacji przedmiotowego budynku. Wskazać wprawdzie należy, że skarżąca jednocześnie zgłosiła zamiar wykonania remontu-odnowienia lecz z treści tegoż zgłoszenia nie wynika zakres robót remontowych. Z dołączonego natomiast do odwołania protokołu z dnia 10 września 2009r. wynika jedynie, że elewacja jest zabrudzona, posiada uszkodzenia w postaci otworów po usuniętych szyldach, spoiny płytek kamiennych do miejscowego uzupełnienia, styki tynków do uzupełnienia uszczelnienia silikonem, stan zamocowania płytek kamiennych do sprawdzenia. Taki zakres robót stanowi zdaniem Sądu prace mieszczące się w pojęciu bieżącej konserwacji.

Z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane wynika natomiast, że pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Remont oznacza więc roboty wykonywane w zakresie przekraczającym bieżącą konserwację obiektu budowlanego.

W świetle bezspornych okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zamiar montażu ekranu LED objęty zgłoszeniem skarżącej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane są więc zgodne z prawem.

Wskazać przy tym należy, że w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia stwierdzenie organu I instancji, że elewacja przedmiotowego budynku nie mogłaby być w ogóle odnowiona poprzez wykonanie remontu, ponieważ jest wykonana z trwałych płyt elewacyjnych i szkła. Organ I instancji dopuścił możliwość odnowienia jedynie elewacji pokrytej tradycyjnym tynkiem, nie przedstawiając uzasadnienia takiego poglądu. W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, a w szczególności cytowanego wyżej art. 3 pkt 8 definiującego remont, brak jest podstaw do takiego różnicowania obiektów budowlanych. Każdy obiekt budowlany, którego elewacja jest zniszczona, może być odnowiony w drodze remontu, niezależnie od tego z jakich materiałów została wykonana jego elewacja.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd, stwierdzając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.