Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 716/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a; art. 61 par. 1, art. 65
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 246, art. 315 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1615
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi B. z siedzibą w I., Niemcy na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

B. z siedzibą w I., Niemcy (dalej też jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też jako "UP RP" lub "organ") z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...].

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 245 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 776, dalej też jako "p.w.p.") oraz art. 61a ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U z 2017 r. poz. 1257 – dalej też jako "k.p.a.").

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] maja 2016 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw B. z siedzibą w I., Niemcy wobec decyzji z dnia [...] maja 2015 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 61 a k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podniósł, że wskazywany przez wnioskodawcę przepis art. 246 p.w.p. nie przewiduje możliwości zgłoszenia przez osoby trzecie sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Z uwagi na powyższe Urząd Patentowy RP stwierdził, że nie istnieją przesłanki pozwalające na wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła organowi, że rozpatrując sprawę nie odniósł się do wszystkich podstaw prawnych wskazanych we wniosku oraz całkowicie zignorował zawarty w petitum pisma wniosek o unieważnienie znaku [...]. Zdaniem skarżącej żądanym przez nią rozstrzygnięciem było unieważnienie prawa ochronnego na ww. znak towarowy, dlatego też organ powinien wszcząć stosowane postępowanie. W jej ocenie, w sprawie nie wystąpiła przesłanka braku przymiotu strony, jak również nie zachodziły "inne uzasadnione przyczyny" przemawiające za odmową wszczęcia postępowania. Skarżąca zarzuciła także Urzędowi Patentowemu RP błędną wykładnię przepisów przejściowych zawartych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1615). W jej ocenie zawarta w tym przepisie regulacja jest niewyczerpująca i nie rozstrzyga wprost, które przepisy (nowe, czy dotychczasowe) mają zastosowanie do sprzeciwów od "starych znaków", ani tego, czy możliwe jest wniesienie sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy zgłoszony przed 15 kwietnia 2016 r., dla którego biegnie jeszcze 6 - miesięczny termin na wniesienie sprzeciwu. Skarżąca wywiodła, że skoro dotychczas istniała możliwość złożenia sprzeciwu i stronie przysługiwał 6 - miesięczny termin na tę czynność, to mogła ona zakładać, że nowelizacja tego nie zmieni. Taką też wykładnię art. 2 ustawy z dnia 11 września 2016 r., która zakłada kompletność norm i należycie zabezpiecza "interesy w toku", winien zastosować organ.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...], Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...]. Podkreślił, że w sposób niebudzący wątpliwości skarżąca oznaczyła pismo z 19 maja 2016 r. jako sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...], zaś w podstawie prawnej powołała się na przepis art. 246 w zw. z art. 315 ust. 1 p.w.p. W treści sprzeciwu zawarte zostało żądanie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, jednakże okoliczność ta nie obligowała Urzędu Patentowego RP do przekazania sprawy do rozpatrzenia w postępowaniu spornym jako wniosku o unieważnienie prawa, skoro z oznaczenia, postawy prawnej i treści pisma z dnia [...] maja 2016 r. jednoznacznie wynikało, że skarżąca wybrała w niniejszej sprawie procedurę sprzeciwową, stanowiącą tryb odrębny od postępowania wszczynanego na skutek złożenia wniosku o unieważnienie prawa przewidzianego w art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Stwierdził, że wobec faktu, że prawo ochronne na znak towarowy [...] zostało udzielone przed 15 kwietnia 2016 r., a jednocześnie sześciomiesięczny termin na wniesienie sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu tego prawa ochronnego upływał po tej dacie, kluczowe znaczenie dla kwestii zastosowania właściwych przepisów miała data faktycznego złożenia sprzeciwu. Organ podkreślił, że bezspornym jest fakt, że sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] został złożony przez skarżącą [...] maja 2016 r., to jest po wejściu w życie ustawy nowelizującej.

Ocenił, że postępowanie sprzeciwowe nie zostało wszczęte przed nowelizacją ustawy - Prawo własności przemysłowej, a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 246 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym. Znalazł natomiast zastosowanie art. 246 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od daty opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. W świetle obowiązującej regulacji brak było możliwości wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, a tym samym w rozpatrywanej sprawie brak było podstawy do uruchomienia procedury sprzeciwowej na skutek żądania B. z siedzibą w I., Niemcy złożonego pod rządami znowelizowanej ustawy.

Urząd Patentowy RP uznał, że wobec braku podstaw do rozpatrzenia złożonego w niniejszej sprawie sprzeciwu w trybie art. 246 p.w.p., konieczne było zastosowanie art. 61a k.p.a. i należało odmówić wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej.

B. z siedzibą w I., wniosła skargę na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

1. błędną - nieuwzględniającą konstytucyjnych zasad zaufania do prawa i ochrony interesów w toku - wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów przejściowych zawartych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez uznanie, że skoro przepis ten nie przewiduje expressis verbis stosowania przepisów dotychczasowych do spraw sprzeciwowych dotyczących znaków towarowych zgłoszonych przed dniem 15 kwietnia 2016 r. (tzw. "starych znaków"), a według znowelizowanych przepisów sprzeciw składa się wobec zgłoszenia (a nie rejestracji) znaku towarowego, to w odniesieniu do tych "starych znaków" nie ma możliwości złożenia sprzeciwu, a jedynie można złożyć wniosek o unieważnienie prawa ochronnego;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 a § 1 k.p.a. w z w. z art. 252 p.w.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego w dniu [...] maja 2016 r. wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] z powołaniem się na wadliwe wskazanie przez wnioskodawcę przepisu art. 246 p.w.p., w sytuacji, gdy w petitum wniosku z dnia [...] maja 2016 r. sformułowany został wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Urząd Patentowy RP zobligowany był zatem, w oparciu o przepisy art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 k.p.a. i art. 252 p.w.p., wszcząć stosowne postępowanie.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2017 roku oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2016 roku. Nadto wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] stycznia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016, poz. 1066 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2017 roku, poz. 1369, ze zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę B. z siedzibą w I., Niemcy na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 roku nr [...] należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] maja 2016 roku nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...], w oparciu o przepis art. 61a k.p.a.

Otóż art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, ustawodawca wprowadził w nim dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.

W realiach niniejszej sprawy Urząd Patentowy RP nie zakwestionował statusu skarżącej, jako strony postępowania uznając, że powodem odmowy jego wszczęcia - na skutek sprzeciwu złożonego przez B. z siedzibą w I., Niemcy - były inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a k.p.a. Uznał bowiem, że art. 246 p.w.p. w brzmieniu nadanym nowelizacją nie przewiduje możliwości zgłoszenia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, a tym samym w rozpatrywanej sprawie brak było podstawy do uruchomienia procedury sprzeciwowej na skutek żądania B. z siedzibą w I., Niemcy złożonego pod rządami znowelizowanej ustawy.

Zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko organu. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że regulację art. 61a § 1 k.p.a., tj. odmowę wszczęcia postępowania "z innych uzasadnionych przyczyn" stosuje się do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np.:

a) gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie;

b) w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1163/12, dostępny na stronie internetowej https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl);

c) przedawnienie materialnoprawne tj. upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 298);

d) sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta, np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sytuacji, której legalność kontrolował sąd administracyjny, ale skargę oddalił (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 826/15).

Z akt sprawy wynika, że sprzeciw skarżącej wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] złożony został osobiście w siedzibie organu w dniu [...] maja 2016 roku. W podstawie prawnej sprzeciwu wskazano art. 246 w zw. z art. 315 ust. 1 p.w.p.

Bezspornym jest, że w dniu złożenia ww. sprzeciwu, przywołany w nim art. 246 p.w.p., w oparciu o który to przepis skarżąca wystąpiła ze sprzeciwem, nie przewidywał możliwości zgłoszenia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Z dniem 15 kwietnia 2016 roku weszła bowiem w życie ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z dnia 14 października 2015 r.), na mocy której dokonano zmiany brzmienia art. 246 ust. 1 p.w.p. Zgodnie z zacytowanym przepisem, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od daty opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Nie ulega więc wątpliwości, że od 15 kwietnia 2016 roku nie ma możliwości wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, wyraźnie podkreślono, iż wprowadzenie postępowania sprzeciwowego wymagało również zmiany brzmienia przepisu art. 246 (pkt 28 projektu), z którego usunięto odniesienie do znaków towarowych (p. Sejm RP VII kadencji, Nr druku: 3685).

Jedyny wyjątek przewidziany został w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z dnia 14 października 2015 r.). Stanowi on, iż do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Oczywistym jest, że przepis ten umożliwia stosowanie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących do dnia 15 kwietnia 2016 r. jedynie do postępowań wszczętych (i niezakończonych) o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy oraz postępowań toczących się na skutek wniesionego sprzeciwu. Aby sprzeciw skarżącej mógł być skuteczny, musiałby zatem zostać złożony przed dniem 15 kwietnia 2016 roku.

Nie zasługuje przy tym na aprobatę argumentacja skarżącej, zgodnie z którą należałoby przyjąć taką wykładnię art. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, w myśl której przewidziane w ust. 1 tego przepisu "postępowanie o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe" kończy się, nie z chwilą uprawomocnienia się decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, lecz z chwilą złożenia sprzeciwu w oparciu o art. 246 p.w.p. (w dotychczasowym brzmieniu) albo wraz z bezskutecznym upływem sześciomiesięcznego terminu na złożenie takiego sprzeciwu. Zdaniem skarżącej, skoro dotychczas istniała możliwość złożenia sprzeciwu i stronie przysługiwał sześciomiesięczny termin na tę czynność, to mogła ona zakładać, że nowelizacja tego nie zmieni. Zasada ochrony praw nabytych oznacza bowiem nakaz stanowienia (i stosowania) prawa w taki sposób, aby obywatel mógł układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć.

Wbrew podnoszonym w skardze zarzutom, z treści art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej, ewidentnie wynika, że dotychczasowe przepisy stosuje się jedynie do wszczętych i niezakończonych postępowań na skutek wniesionego sprzeciwu, a więc takich, które w dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej były już w toku. Jeżeli przepis mówi o "postępowaniach toczących się", to nie sposób wywieść z niego postulowanej w skardze możliwości zastosowania przepisów dotychczasowych w stosunku do decyzji wydanych przed dniem wejście w życie nowelizacji, w stosunku do których przysługiwało przed nowelizacją prawo złożenia sprzeciwu, lecz nie zostało ono w tym terminie zrealizowane. Skarżąca, wbrew nie budzącemu żadnych wątpliwości brzmieniu przepisu, dąży do nadania mu zupełnie odmiennego znaczenia, tak aby mógł być stosowany nie tylko w stosunku do toczących się postępowań, ale także aby na jego podstawie możliwe było inicjowanie nowych postępowań sprzeciwowych wobec decyzji wydanych przed nowelizacją. Gdyby jednakże taka była intencja ustawodawcy, to w ten sposób zostałby zredagowany przepis, którego sensu nie można zupełnie zmienić w drodze wykładni celowościowej. Oczywistym jest, dokonując wykładni przepisów prawa, nie należy się ograniczać do jednego tylko jej rodzaju. Tym niemniej pamiętać trzeba, że w procesie wykładni danego przepisu należy stosować określone dyrektywy językowe, a dopiero ewentualnie w następnej kolejności systemowe i funkcjonalne. Uzasadnia się to tym, że prawo jest wyrażone za pomocą języka, a zatem wykładnia gramatyczna powinna być punktem wyjścia wszelkiej wykładni, zwłaszcza, że każda inna nawiązuje do kontekstu językowego (J. P. Tarno " Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego" Wyd. U.Ł 1997 r. s. 27). Innymi słowy, aby zastosować pozostałe rodzaje wykładni rezultat wykładni językowej musi nie być jednoznaczny i budzić wątpliwości. Jak to już podkreślono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w wyroku z dnia 25.05.2004 r., FSK 155/04), przyjęta w orzecznictwie sądowym koncepcja wykładni prawa wymaga, aby wykładnia ta była dokonywana wyłącznie w sytuacji istnienia wątpliwości interpretacyjnej, a więc w sytuacji istnienia niejasnego tekstu prawnego. W żaden sposób nie można mówić o zaistnieniu takiej wątpliwości w stosunku do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej. W rozpatrywanym przypadku wykładnia gramatyczna nie rodzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W ocenie Sądu, treść art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej nie daje podstaw do przyjęcia, że wolą ustawodawcy było utrzymanie możliwości wnoszenia sprzeciwów w rozumieniu art. 246 p.w.p. wobec praw ochronnych na znaki towarowe, w tym do tych praw które zostały udzielone przed 15 kwietnia 2016 r., dla których sześciomiesięczny termin na wniesienie sprzeciwu upływał po tej dacie. Przyjęcie odmiennej interpretacji art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej byłoby bowiem wykładnią contra legem.

Nie sposób przy tym podzielić stanowiska skarżącej, że przewidziane w art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej, "postępowanie o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe" kończy się nie z chwilą uprawomocnienia się decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, lecz z chwilą bezskutecznego upływu sześciomiesięcznego terminu na złożenie sprzeciwu. Przepis art. 246 ust. 1 zarówno w brzmieniu aktualnym, jak i sprzed nowelizacji (obejmującym swoim zakresem również znaki towarowe), wprost mówi o możliwości złożenia sprzeciwu wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego. Oczywistym jest zatem, że postępowanie o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe kończy się właśnie z chwilą uprawomocnienia się decyzji o udzieleniu tego prawa a nie z upływem terminu na złożenie potencjalnego sprzeciwu prze osoby trzecie. Niezbędną przesłanką wniesienia sprzeciwu było bowiem, przed 15 kwietnia 2016 r., istnienie już prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, tj. decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie udzielenia prawa wyłącznego. Słusznie zauważa organ, że z kolei samo postępowanie wszczęte na skutek wniesienia sprzeciwu było postępowaniem odrębnym od postępowania zgłoszeniowego, które zostało zakończone ostateczną i prawomocną decyzją Urzędu Patentowego. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do kwalifikowania postępowania sprzeciwowego jako postępowania "o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy", o którym mowa w art. 2 ust. 1 przepisu przejściowego.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut skarżącej, że organ zobligowany był w oparciu o przepisy art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 k.p.a. i art. 252 p.w.p., potraktować sprzeciw jako wniosek o unieważnienie prawa ochronnego i w konsekwencji przekazać sprawę do rozpoznania w trybie postępowania spornego. W razie wszczęcia postępowania na wniosek strony obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ bowiem związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 1091/99

LEX nr 78924). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że strona skarżąca złożyła sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...], w oparciu o expressis verbis wskazany przepis art. 246 p.w.p. Fakt, że w uzasadnieniu powołuje się na okoliczności uzasadniające unieważnienie prawa, nie zmienia samego charakteru pisma, skoro to okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, stanowią zarazem podstawę sprzeciwu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2010 r., VI SA/Wa 1970/09, OSP 2012, z. 7-8, s. 70). Na gruncie przedmiotowej sprawy nie zaistniały zatem wątpliwości co do treści żądania strony.

Reasumując, skoro znowelizowany przepis art. 246 ust. 1 p.w.p. nie przewiduje możliwości wniesienia sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, to w sprawie brak było możliwości wszczęcia postępowania na żądanie skarżącej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.