Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1985/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 124 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 830/14 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. H. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 830/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. H. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 15 maja 2013 r. A. H. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniosek o przyznanie płatności na 2013 r., w którym zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej (dalej: JPO) działki rolne o łącznej powierzchni 123,57 ha.

W dniu [...] lipca 2013 r. przeprowadzono czynności kontrolne, a wyniki kontroli działek rolnych wskazane zostały w Raporcie z czynności kontrolnych.

Skarżąca zgłosiła do JPO m. in. działki rolne oznaczone literami A i B na których zadeklarowała sad jabłoniowy o łącznej powierzchni 58,21 ha. W trakcie czynności kontrolnych inspektorzy terenowi stwierdzili wieloletni brak użytkowania gruntów położonych na działkach rolnych A i B z uwagi na występowanie na kontrolowanych działkach wieloletnich samosiejek drzew (sosny i brzozy). Brak użytkowania zadeklarowanych do płatności gruntów został potwierdzony obszerną dokumentacją fotograficzną wykonaną w trakcie kontroli.

Ponadto inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne stwierdzili, że powierzchnia działki rolnej D (11,57 ha) jest mniejsza niż zadeklarowana przez A. H. we wniosku i wynosi 10,85 ha. Z uwagi na stwierdzenie na całej działce rolnej A i B zaniechania prowadzenia działalności rolniczej (zastosowany kod pokontrolny DR 18) działki zostały wykluczone z płatności.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. odmówił skarżącej przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył na nią sankcję w wysokości 48.929,58 zł, z uwagi na różnice między stwierdzoną a zadeklarowaną do objęcia płatnością powierzchnią.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie materialnoprawnej decyzji wskazano m. in. art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65; dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009) oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 1164 ze zm.) - określający wymóg utrzymywania wszystkich gruntów zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie JPO. Odwołano się też do przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211; dalej: rozporządzenie MRiRW). Organ odwoławczy podniósł, że na gruncie omawianej sprawy zasadniczą kwestią było ustalenie stanu użytkowania działek rolnych zgłoszonych przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, wobec których inspektorzy terenowi Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdzili nieprawidłowość deklaracji.

Według organu z wykonanej w gospodarstwie rolnym skarżącej kontroli na miejscu wynika, że zadeklarowała ona działki rolne niezgodnie ze stanem faktycznym, co uznane zostało za nieprawidłowość - zgodnie z art. 2 pkt 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który stanowi, że nieprawidłowości oznaczają każdy przypadek nieprzestrzegania stosownych zasad przydzielania rozpatrywanej pomocy. Dlatego też w nawiązaniu do treści art. 58 akapit 3 ww. rozporządzenia w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. organ odmówił przyznania płatności i nałożył sankcję.

Stwierdzony stan faktyczny został określony w protokole i dokumentacji fotograficznej i - według organu - mimo że mogły być tam wykonywane zabiegi agrotechniczne, to były one niewystarczające, biorąc pod uwagę zastany stan gruntu.

Dalej organ wskazał, że wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wynosi 91,1665%, a zatem odmówiono przyznania jpo i nałożono sankcję zgodnie z treścią art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

A. H. złożyła skargę na powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) wskazał, że organy zasadnie wskazały w podstawie materialnoprawnej decyzji art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, a odnośnie przeprowadzonych w sprawie kontroli - art. 26 ust. 1 powołanego rozporządzenia unijnego oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Co do wymogu utrzymywania zadeklarowanych do JPO gruntów za zasadne WSA uznał zastosowanie § 1 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 20010 r. w sprawie minimalnych norm.

W ocenie Sądu I instancji należało mieć na uwadze, że skarżąca zadeklarowała we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 do JPO 123,57 ha, w tym działki rolne oznaczone literami A i B, na których zadeklarowała sad jabłoniowy o łącznej powierzchni 58,21 ha, zaś podczas czynności kontrolnych inspektorzy terenowi stwierdzili wieloletni brak użytkowania gruntów położonych na ww. działkach. Stwierdzono występowanie samosiejek drzew oraz silnie porastającą roślinność wskazującą na nieużytkowanie terenu przez okres kilkuletni, bez przeprowadzania zabiegów agrotechnicznych, mających na celu utrzymanie gruntów zgodne z normami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211).

Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły, że wskazane zaniechania prowadzenia działalności rolniczej zostały udokumentowane i znajdują potwierdzenie w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni wraz z dokumentami pokontrolnymi (m. in. fotografie o nr: [...] – [...] dla działki rolnej A oraz fotografie o nr od [...] – [...] obrazujące silnie porastającą roślinność wskazującą na nieużytkowanie terenu). Tym samym spełniły zasady ogólne postępowania w omawianym zakresie.

Sąd podkreślił, że - wynikająca z instytucji dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - ponowna weryfikacja raportu dokonana przez organ II instancji potwierdziła, iż kontrola wszystkich zadeklarowanych działek wykonana została w sposób prawidłowy.

WSA zwrócił też uwagę, że różnica pomiędzy obszarem działek zgłoszonych przez skarżącą we wniosku, a obszarem działek uprawnionych do otrzymania płatności przekroczyła 50 % określone w art. 58 akapit trzeci rozporządzenia nr 1122/2009. Wskazana różnica procentowa między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 91,1665 %, dlatego też organ w sposób prawidłowy zastosował wykładnię powyżej wskazanego przepisu i odmówił przyznania płatności bezpośrednich oraz nałożył środki sankcjonujące.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie organu zarówno I jak i II instancji było zgodne z przepisami prawa, i to zarówno w aspekcie materialnoprawnym, jak i procesowym. Dokonane przez organy czynności, związane z ustaleniem okoliczności faktycznych w zakresie ustalenia różnicy wielkości gruntów wskazanych we wniosku a gruntów uprawniających do otrzymania płatności oraz w zakresie braku utrzymywania przez skarżącą gruntów w dobrej kulturze rolnej znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy m. in. w protokole kontroli jak i w dołączonej do tego protokołu dokumentacji oraz w materiale w postaci zdjęć. Stąd WSA uznał, że organy w postępowaniu nie naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 kpa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. H.

Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez jego niezastosowanie w wyniku naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, skutkującego przyjęciem przez WSA błędnie ustalonego stanu faktycznego polegającego na stwierdzeniu wieloletniego braku użytkowania kontrolowanych działek zgłoszonych do płatności przez skarżącą;

2. art. 141 § 4 ppsa:

• poprzez brak weryfikacji stanu faktycznego i ogólnikowe odniesienie się do podnoszonych przez skarżącą kwestii dotyczących rzekomo stwierdzonych w postępowaniu administracyjnym "wieloletnich" samosiejek drzew, stanowiących główny argument do uznania zaniechania prowadzenia działalności rolniczej i odmowy przyznania skarżącej płatności, oraz

• poprzez nieodniesienie się do podniesionej przez skarżącą kwestii w zakresie ustalenia skali występowania samosiejek,

co stanowiło naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, co z kolei powinno skutkować uwzględnieniem skargi.

W razie niepodzielenia przez Sąd kasacyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest § 4 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, poprzez jego niezastosowanie, mimo że kontrolowane grunty spełniają wymogi prawne przewidziane w rozporządzeniu, ponieważ znajdujące się na kontrolowanych gruntach nieliczne samosiejki drzew usuwane przy okazji dorocznego koszenia nie tylko nie wpływają na prowadzoną działalność sadowniczą, ale także nie świadczą o braku prowadzenia tej działalności - wskutek czego nie było podstaw do nałożenia na skarżącą kary finansowej i odmowy dofinansowania.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Ocena zasadności wniesionego środka odwoławczego na wstępie wymaga uwagi, że Naczelny Sąd Administracyjny - w myśl art. 183 § 1 ppsa - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze zaś pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Ponieważ w ocenie składu orzekającego w rozpoznawanym przypadku brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania w świetle przesłanek przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 ppsa, wynik postępowania kasacyjnego jest rezultatem oceny zarzutów postawionych Sądowi I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie mogły być uznane za usprawiedliwione.

Przede wszystkim nietrafny jest zarzut art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez jego niezastosowanie w wyniku naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7, art. 77 i art. 80 kpa.

Nie ulega wątpliwości, że z regulacji zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 kpa wynika obowiązek organu do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz do wszechstronnego nie tylko zebrania ale i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Należy przy tym mieć na względzie, że zakres ustaleń faktycznych wyznaczają normy prawa materialnego, znajdujące zastosowanie w sprawie. To prawidłowo interpretowana norma prawa materialnego decyduje o tym jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy.

W rozpatrywanym przypadku poza sporem jest - z uwagi na brak w tym zakresie stosownych zarzutów skargi kasacyjnej - że za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przyjęto mi. in. art. 7 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Stanowi on w ust. 1 pkt 2, że rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

W myśl art. 124 ust. 2 rozporządzenia unijnego - do którego odsyła przytoczony przepis - do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1, tzn. m. in. utrzymywane w dobrej kulturze rolnej.

Nie jest przy tym kwestionowane żadnym z zarzutów skargi kasacyjnej, że odnośnie oceny wymogu utrzymywania deklarowanych gruntów w dobrej kulturze rolnej zastosowanie w sprawie znajdują przepisy rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2010 r., w szczególności powołany w sprawie § 1 ust. 1, wskazujący minimalne normy dla gruntów rolnych tam wymienionych

Strona wnosząca skargę kasacyjną nie zwalczała też stanowiska organu, że wśród wymogów - od spełnienia których uzależniona jest płatność w przypadku sadu – jest wykonywanie zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych zgodnie z najlepsza wiedzą i kulturą rolną. Nie są nadto podważane powoływane w sprawie poglądy orzecznictwa, że bez względu na rodzaj gruntu rolnego oraz rodzaj zalecanych zabiegów agrotechnicznych grunty muszą być zadbane, a więc nie mogą na nich występować wieloletnie chwasty i samosiejki.

W tym stanie rzeczy w sprawie zasadnie przyjęto, że zasadniczą kwestią wymagającą ustalenia była ocena stanu użytkowania działek rolnych zgłoszonych przez skarżącą we wniosku o przyznanie JPO na rok 2013.

W tym zakresie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - Sąd I instancji nie miał podstaw by stwierdzić, że organy uchybiły wskazanym w podstawach kasacyjnych przepisom kpa.

Jak wynika z akt sprawy ustalenia faktyczne oparto na treści raportu z czynności kontrolnych, ustalenia którego co do nieprzeprowadzania zabiegów agrotechnicznych udokumentowano bogatą dokumentacją fotograficzną.

Formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pakt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7 i art. 77 § 1 kpa, w skardze kasacyjnej nie wskazano jakich dowodów - z naruszeniem powyższych przepisów - nie przeprowadzono jak i których z dowodów zaliczonych w poczet materiału dowodowego nie poddano ocenie.

Jeżeli natomiast chodzi o wynik tej oceny, to trzeba przypomnieć, że objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 80 kpa stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną brak racjonalnych argumentów, by odmówić wiarygodności dowodom takim jak raport pokontrolny czy dokumentacja fotograficzna. Strona w toku postępowania nie oferowała żadnych dowodów na fakt wykonywania stosownych zabiegów agrotechnicznych, którymi podważałaby ocenę zgromadzonych dowodów. W skardze kasacyjnej ogranicza się zaś do polemiki z wynikiem przeprowadzonej przez organy oceny całokształtu materiału dowodowego. Należy również zauważyć, że - jak wynika z pisemnych motywów decyzji - ocenie poddano także zgłoszone przez stronę dowody, w postaci zdjęć wykonanych przez pracowników A. S.A. (przy kontroli wymogów dla pakietu 2.9 w ramach programu rolnośrodowiskowego). Nie można jednak organom zarzucić, że w sposób dowolny dokumentację fotograficzną sporządzoną przez tych pracowników uznano dla potrzeb niniejszej sprawy za niewiarygodną. Fakt, że za wiarygodny uznano raport pokontrolny i zdjęcia wykonane przez pracowników przeprowadzających kontrole na miejscu uzasadniano charakterem i rangą raportu - który nie był przez beneficjenta podważany - sporządzonego przez upoważnione do dokonywania takich czynności osoby. Podkreślono, że kontrole zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Wzięto też pod uwagę, że pracownicy A. nie wyjaśnili wątpliwości co do ewentualnych rozbieżności w wyniku przeprowadzonych kontroli, mimo iż zwrócono się do nich w tej kwestii. Analiza zdjęć wykonanych podczas kontroli na miejscu potwierdza, że stan samosiejek i traw - występujących na kontrolowanych gruntach - pozwalał na stwierdzenie, że nie przeprowadzano stosownych zabiegów agrotechnicznych, a tym samym, że naruszono wymóg utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolne. Brak argumentów by tak dokonana ocenę uznać za sprzeczną z doświadczeniem zawodowym kontrolerów i pracowników organu oraz przekraczającą granicę prawem przewidzianej swobody. Jak już wskazano, skarżąca niczym nie podważyła tych ocen. Twierdzenia skarżącej, że zabiegi agrotechniczne były przeprowadzane, a samosiejki sosen i brzóz są wynikiem trudności w koszeniu w międzyrzędziach sadu i efektem wyłącznie bliskości lasu – ocenić należy jako gołosłowne.

W tym stanie rzeczy zarzut - oparty na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - przyjęcia przez WSA błędnie ustalonego stanu faktycznego polegającego na stwierdzeniu wieloletniego braku użytkowania kontrolowanych działek zgłoszonych do płatności przez skarżącą nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowano jedynie zarzut niezastosowania § 4 pkt 1 lit. c rozporządzenia MRiRW w sprawie minimalnych norm. Istotnie, Sąd I instancji powołał ten przepis jedynie w zakresie w jakim ustanawia on zasadę, że grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami. Zgodzić należy się ze stroną wnoszącą skargę kasacyjną, że przepis ten przewiduje od wskazanej zasady pewne wyjątki, a do wyjątków tych zalicza się sytuacje gdy drzewa i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcje roślinną.

Należy jednak mieć na uwadze, że przyczyną odmowy płatności był nie fakt zadrzewienia lecz stwierdzony braku utrzymywania zadeklarowanych gruntów w dobrej kulturze rolnej, przez brak wykonywania zabiegów agrotechnicznych (w szczególności brak koszenia). Stwierdzenie na gruncie - zadeklarowanym do JPO - samosiejek sosen i brzóz wzięto zaś pod uwagę jako potwierdzenie braku koszenia gruntu.

Przedstawiony zarzut nie usprawiedliwia zatem wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Odnośnie do oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa trzeba przypomnieć, że zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 przesądzono (na zasadzie określonej art. 269 ppsa), że art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ponadto można uznać, że uchybienie wymogom uzasadnienia z naruszeniem wskazanego przepisu proceduralnego może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy uzasadnienie to uniemożliwia kontrolę kasacyjną wyroku, czy też zostało sporządzone w sposób, który nie daje stronie możliwości wdania się w spór.

Tego typu sytuacje w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca.

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej uchybienie art. 141 § 4 ppsa strona upatruje w braku weryfikacji stanu faktycznego i ogólnikowe odniesienie się do podnoszonych przez skarżącą kwestii dotyczących rzekomo stwierdzonych w postępowaniu administracyjnym "wieloletnich" samosiejek drzew, stanowiących główny argument do uznania zaniechania prowadzenia działalności rolniczej i odmowy przyznania skarżącej płatności, oraz poprzez nieodniesienie się do podniesionej przez skarżącą kwestii w zakresie ustalenia skali występowania samosiejek. Powyższe wskazuje, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 ppsa strona wnosząca skargę kasacyjną w istocie zmierza do podważenia ustaleń stanu faktycznego.

Tymczasem w orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że zarzutem naruszenia przepisu art. 141 § 4 ppsa nie można skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego, czy wyrażonej w jego zakresie oceny Sądu I instancji (vide. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2665/16).

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz.490).