Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 641/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a.") – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Powołaną decyzją z [...] lipca 2017 r. Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek K. P., nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] października 2009 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlany i udzielenia P. S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z budową wieży o wys. 50 m z zagospodarowaniem terenu, ustawieniem kontenera technicznego na fundamencie, wykonaniem przyłącza WLZ, ogrodzeniu i utwardzeniu terenu stacji, wykonaniu zjazdu indywidualnego z ul. [...], montażu anten dyfuzyjnych i radiolinii przy ul. [...] we W. na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb M. [...].

GINB wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Przy czym do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w dacie jej wydania. Organ, nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kontrolowanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zgromadzony, przez organ I instancji, materiał dowodowy.

Organ II instancji, powołując się na 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm, dalej "p.b."), wskazał, że - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. ww. dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że inwestor w niniejszej sprawie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działkami o nr ewid. [...] i [...], arkusz mapy [...], obręb [...] M., jednostka ewidencyjna W.) na cele budowlane w związku z czym nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.

GINB wskazał - powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. - że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Następnie organ II instancji wyjaśnił, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, że działki o nr ewid. [...] i [...] na dzień orzekania objęte były zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej W. z [...] lutego 2008 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [..] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., nr 93, poz. 1094).

Działka inwestycyjna nr ewid. [...], na której zaplanowano zjazd, położona jest na obszarze oznaczonym w w.w. planie miejscowym symbolem 4KD-Z, dla terenu którego, w myśl § 26 ust. 1 w.w. miejscowego planu, ustala się przeznaczenie podstawowe - ulicę, uzupełniające - urządzenia telekomunikacyjne. Natomiast działka inwestycyjna o nr ewid. [...], na której zaplanowano stację bazową telefonii komórkowej, położona jest na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem ZU22, dla terenu którego, w myśl § 20 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 20 ust. 2 pkt 3 w.w. miejscowego planu, w ramach przeznaczenia uzupełniającego dopuszczalna jest telekomunikacja z wyjątkiem central telefonicznych i radiowych.

Nadto organ wyjaśnił, mając na względzie § § 4 ust. 1 pkt 10 ww. miejscowego planu, że przez telekomunikację należy rozumieć obiekty zapewniające łączność telefoniczną i radiową, w tym centrale telefoniczne i radiokomunikacyjne, stacje bazowe telefonii komórkowej, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu.

Onosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w odwołaniu a dotyczących niezgodności spornej inwestycji z przepisami ww. miejscowego planu zagospodarowania, organ odwoławczy stwierdził, że stacje bazowe umieszczane są na wieżach (wieża kratowa, wieża stalowobetonowa) bądź na dachach budynków na znacznych wysokościach, w miejscach niedostępnych dla ludności. W ocenie GINB - podnoszona przez skarżącą - okoliczność, że przepisy ww. planu miejscowego nie stanowią wprost o możliwości sytuowania na terenie objętym inwestycją wież kratowych stanowiących konstrukcję wsporną dla stacji bazowych telefonii komórkowej, nie oznacza, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Organ wskazał, że przepisy ww. planu miejscowego nie wprowadzają wyraźnego zakazu sytuowania wież przeznaczonych dla stacji telefonii komórkowej.

Następnie GINB podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że zakaz zabudowy danego rodzaju musi być wyraźny i nie można go domniemywać w drodze interpretacji przepisów planu zagospodarowania przestrzennego. Prawo własności, podobnie jak wynikające z niego prawo do zabudowy, jest prawem o charakterze wolnościowym. Z istoty jego wynika, że wszelkie ograniczenia tego prawa winny być interpretowane w sposób ścieśniający, zaś jakiekolwiek wątpliwości dotyczące zakresu danego prawa należy rozstrzygać "za wolnością".

Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, GINB podkreślił, że "ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być wykładane tak aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wobec czego skoro plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów w lokalizowaniu tego rodzaju inwestycji i nie może także zawierać rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie takich inwestycji, to tym bardziej takich zakazów lub przeszkód nie można wyprowadzać z niejasnych postanowień planu.

Mając na uwadze powyższe argumenty GINB uznał, że zarzuty skarżącej pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organ zwrócił uwagę, że skoro w zapisie § 20 ust. 1 pkt 1 lit. h w.w. miejscowego planu na terenie oznaczonym symbolem ZU 22 dopuszcza się budowę wież widokowych to nie można uznać, że budowa wieży kratowej będącej konstrukcją wsporną dla stacji telefonii komórkowej stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z przepisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej W. z [...] lutego 2008 r., nr [...].

Dalej GINB przywołał art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji – zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ odwoławczy wskazał, że w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się decyzja Prezydenta W. z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], umarzająca postępowanie w sprawie wydania dla P. S.A. w W. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], lokalizowanej na działce nr [...], [...] obręb M., przy ul. [...] we W.. W uzasadnieniu tej decyzji właściwy organ w sprawach środowiskowych stwierdził, że "Na podstawie charakterystyki w/w zamierzenia inwestycyjnego znajdującej się w"Karcie informacyjnej przedsięwzięcia" i "Opinii na temat kwalifikacji przedsięwzięcia nr [...] do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko" oraz po przeanalizowaniu terenu i zabudowy wokół planowanych do zainstalowania anten, organ stwierdza, że dla anten sektorowych typu:

• BSA 1010, skierowanych na azymuty 10°, 130°, 250°, o pochyleniu 0° - 14° dla pasma 900 MHz i pochyleniu 0°-8° dla pasma 1800 MHz, o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo każdej anteny EIRP=2383 W - brak miejsc dostępnych dla ludzi w odległości 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten;

• BSA 1008, skierowanych na azymuty 10°, 130°, 250° o pochyleniu 0°- 10° o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo każdej anteny EIRP = 1726 W - brak miejsc dostępnych dla ludzi w odległości 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten.

W związku z powyższym w ocenie tegoż organu, przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit .d i e w/w rozporządzenia. Ponadto właściwy organ w sprawach środowiskowych wskazał, że z informacji znajdującej się w "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia" w bezpośredniej bliskości miejsca lokalizacji stacji bazowej nie występują obszary Natura 2000, ani inne chronione prawem polskim, a ponadto, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary Natura 2000."

Organ II instancji stwierdził, że w dalszej części uzasadnienia decyzji Prezydenta W. z [...] sierpnia 2009 r. wskazano, że "W związku z powyższym przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] (...) nie jest wymienione w w/w rozporządzeniu oraz w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego faktu, dla obecnego stanu zagospodarowania terenu, nie wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia."

Powyższe oznacza, jak podniósł GINB, że kontrolowana decyzja Prezydenta W. z [...] października 2009 r. Nr [...] nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 w.w. ustawy z 3 października 2008 r.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza również rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm. - wg. stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).

Ponadto, w aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z [...] lipca 2008 r., nr [...], z której wynika, iż P. S.A. uzyskał zezwolenie na lokalizacje zjazdu indywidualnego, z drogi publicznej powiatowej - ul. [...] we W. (działka nr ewid. [...], [...], obręb [...]) na działkę nr ewid. [...], [...], obręb [...]. Zdaniem GINB, sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji),

W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta W. z [...] października 2009 r., nr [...], nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja ta nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła K. P., zarzucając naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 10 i § 2 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., nr 93, poz. 1094, dalej: "MPZP"), poprzez błędne przyjęcie, że lokalizacja wieży kratowej stanowiącej oparcie dla stacji bazowej na terenach oznaczonych symbolem 22 U jest zgodna z postanowieniami MPZP, podczas gdy pięćdziesięciometrowa wieża kratowa nie pozostaje objęta ani kategorią - telekomunikacja ani kategorią - urządzenia infrastruktury technicznej;

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm., dalej "u.o.o.ś.") i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. 2004 Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji środowiskowej przy osobnym odniesieniu się do mocy każdej z sześciu anten, podczas gdy zgodnie z ustawą przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie;

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez faktyczne zaniechanie weryfikacji wymagalności decyzji środowiskowej i ograniczenie się do tezy o braku konieczności jej uzyskania, podczas gdy z charakterystyki przedsięwzięcia wynika brak zachowania wymaganej odległości od miejsc dostępnych dla ludności;

4. art. 33 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 6 pkt 1 p.b. w zw. z § 11 ust. 3 pkt 7, pkt 8 oraz pkt 11 lit. d i e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2003 Nr 120, poz. 1133), poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę podczas gdy zostało ono wydane na podstawie projektu budowlanego niespełniającego wymagań prawnych.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1) uwzględnienie skargi w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] października 2009 r.;

2) w przypadku nieuwzględnienia wniosku z pkt 1: o uchylenie decyzji obu instancji;

3) zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni decyzji, wskazując jako sposób załatwienia sprawy stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta W. - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a.;

4) zwrot kosztów postepowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, organy zasadnie uznały, że nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również nie zaszły inne kwalifikowane wady prawne skutkujące wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać że kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne toczyło się w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, tj. w trybie stwierdzenia nieważności. Organy prowadzące to postępowanie dokonywały oceny ostatecznej decyzji administracyjnej w świetle wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., uwzględniając stan prawny i faktyczny istniejący na dzień wydania decyzji badanej, a więc na dzień [...] października 2009. Nie było, zatem ich rzeczą dokonanie ponownej analizy okoliczności sprawy wszczętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z budową wieży (...) przy ul. [...] we W., albowiem te zostały ocenione w ostatecznej decyzji kończącej to postępowanie. Do tego zaś natomiast zmierza strona skarżąca.

Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy było stwierdzenie, czy podejmując decyzję kontrolowaną, organ nie dopuścił się takiego uchybienia przepisom prawa, które uczyniłyby koniecznym usunięcie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym, ze względu na wagę tych naruszeń. Jak trafnie przy tym zwrócił uwagę organ odwoławczy, kluczowe w tym zakresie znaczenie ma przesłanka wydania decyzji z "rażącym naruszeniem prawa", o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odwołując się do analizy tego wymogu w świetle poglądów doktryny, jak i orzecznictwa podkreślić jedynie należy, iż nie każde naruszenie prawa przez organ wydający kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję może być podstawą stwierdzenia jej nieważności. Musi ono nosić cechy naruszenia kwalifikowanego – "rażącego", tj. oczywistego, niebudzącego wątpliwości, bezspornego, pewnego, łatwego do stwierdzenia poprzez porównanie treści naruszonego przepisu z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Dopiero ustalenie, iż określony przepis prawa został naruszony w ten sposób pozwala organowi na dalsze badanie tej decyzji w kontekście skutków ekonomicznych i gospodarczych.

I tak, przedmiotowa inwestycja polega budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] wraz z budową wieży o wys. 50 m z zagospodarowaniem terenu, ustawieniem kontenera technicznego na fundamencie, wykonaniem przyłącza WLZ, ogrodzeniu i utwardzeniu terenu stacji, wykonaniu zjazdu indywidualnego z ul. [...], montażu anten dyfuzyjnych i radiolinii przy ul. [...] we W. na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...].

Skarżąca zarzuca, że powyższa inwestycja narusza wskazane przepisy uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego [...] albowiem organ błędnie przyjął, że lokalizacja wieży kratowej stanowiącej oparcie dla stacji bazowej na terenach oznaczonych symbolem 22U jest zgodna z postanowieniami tego planu. Tymczasem zdaniem skarżącej, pięćdziesięciometrowa wieża kratowa nie pozostaje objęta ani kategorią: telekomunikacja ani kategorią: urządzenia infrastruktury technicznej.

Z powyższym zarzutem zgodzić się nie można.

I tak, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 10 powyższego planu pod pojęciem "telekomunikacji" należy rozumieć obiekty zapewniające łączność telefoniczną i radiową, w tym centrale telefoniczne i radiokomunikacyjne, stacje bazowe telefonii komórkowej, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu. Z kolei, w § 4 ust. 1 pkt 32 planu wyjaśniono, że "urządzenia telekomunikacyjne" to kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu. Jak prawidłowo wskazał GINB działka inwestycyjna nr ewid. [...], na której zaplanowano stację bazową telefonii komórkowej, położona jest na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem ZU22, dla terenu którego - według § 20 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 20 ust. 2 pkt 3 w ramach przeznaczenia uzupełniającego - dopuszczalna jest telekomunikacja z wyjątkiem central telefonicznych i radiowych. W konsekwencji, stacje bazowe – jako mieszczące się w pojęciu telekomunikacji – mogą być sytuowane na obszarach dozwolonych przez plan (w tym na działce inwestycyjnej).

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się więc do oceny, czy wieża kratowa, na której ma być umieszczona stacja bazowa, jest odrębną kategorią pojęciową – nie mieszczącą się w definicji z planu miejscowego - "telekomunikacja" oraz "urządzenia telekomunikacyjne". Zdaniem bowiem skarżącej, wieża kratowa stanowiąca oparcie dla stacji bazowej jest odrębną kategorią, a to oznacza, że jej lokalizacja jest niezgodna z postanowieniami planu.

W ocenie Sądu, lokalizacja na powyższym terenie stacji bazowej telefonii komórkowej, opisanej jak w projekcie, jest zgodna z przeznaczeniem terenu i nie narusza postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne jest bowiem to, że stacja bazowa została zaliczona do obiektów mieszczących się w pojęciu "telekomunikacji" nie zaś w pojęciu: "urządzeń telekomunikacyjnych". Oznacza to, że prawodawca traktuje stację bazową jako obiekt, na który składają się urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej oraz konstrukcja wsporcza, którą bez wątpienia jest wieża kratowa. Jak słusznie bowiem podkreślił GINB, stacje bazowe umieszczane są np. na masztach kratowych, stalowobetonowych w miejscach niedostępnych dla ludności.

Tym samym, w ocenie Sądu, nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 20 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 10 i § 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej W. z [...] lutego 2008 r.

Jeżeli zaś chodzi o zarzuty dotyczące dopuszczalności realizacji zamierzenia w aspekcie zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, tj. czy sporna inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, istotne jest w sprawie to, że ubiegając się o uzyskanie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył decyzję Prezydenta W. z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], umarzająca postępowanie w sprawie wydania dla P. S.A. w W. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Szczegółowe uzasadnienie wynikające z powyższej decyzji zostało przedstawione zarówno w zaskarżonej do Sądu decyzji GINB jak i decyzji organu I instancji. Przywołana decyzja Prezydenta W. umarzająca postępowanie środowiskowe jest ostateczna, została wydana przez właściwy organ w ramach swoich ustawowych kompetencji i nie może być oceniana przez organ architektoniczno-budowlany. Stanowisko wyrażone w tej decyzji jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego zarzuty zawarte w pkt 2, 3 i 4 Sąd uznał jako niezasadne.

W konsekwencji, Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., skutkujących koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.