Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1171/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92  ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania licencji zawodowej pośrednika pracy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], odmawiającą nadania S. J. licencji zawodowej pośrednika pracy.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej podniósł, że Wojewoda rozpatrując wniosek S. J. o nadanie licencji zawodowej pośrednika pracy, który wpłynął do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu 28 kwietnia 2010 r., ustalił, iż wnioskodawca nie spełnia wymagania zawartego w art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tego też względu, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. odmówił stronie nadania licencji zawodowej pośrednika pracy.

Nie zgadzając się z wydanym przez Wojewodę rozstrzygnięciem, S. J. odwołał się od powyższej decyzji.

Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, iż zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy, pośrednikiem pracy może zostać osoba, która m.in. wykonywała zadania na stanowisku pośrednika pracy - stażysty, w zakresie pośrednictwa pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 tej ustawy przepisy art. 92 ustawy mogą być stosowane również wobec osób zatrudnionych w ochotniczych hufcach pracy. Zatem osoba, która pracuje w ochotniczym hufcu pracy i wykaże, iż spełnia wszystkie wymagania zawarte w art. 92 ust. 2, może wystąpić do wojewody o nadanie licencji zawodowej pośrednika pracy.

Organ odwoławczy podniósł, że z dołączonego do akt sprawy świadectwa służby z dnia 31 stycznia 2007 r. wynika, iż S. J. w okresie od 31 marca 1984 r. do 31 stycznia 2007 r. pełnił służbę w Służbie Więziennej. Z dołączonego do akt sprawy zakresu obowiązków z dnia 19 sierpnia 2002 r. wynika zaś, iż odwołujący się był zatrudniony na stanowisku p.o. młodszego inspektora Oddziału Zewnętrznego Aresztu Śledczego w [...]. Zakres obowiązków S. J. obejmował całość problematyki zatrudnienia w Areszcie Śledczym i Oddziale Zewnętrznym oraz wybrane zagadnienia w zakresie ewidencji Oddziału Zewnętrznego.

Na podstawie akt sprawy należy jednak stwierdzić, iż wykazany przebieg zatrudnienia, nie uprawnia strony do otrzymania licencji zawodowej pośrednika pracy. S. J. nie spełnia wymagania zawartego w art. 92 ust. 2 pkt 4, tj. nie może wykazać, iż przez okres co najmniej 12 miesięcy był zatrudniony na stanowisku pośrednika pracy - stażysty w publicznych służbach zatrudnienia lub ochotniczych hufcach pracy i wykonywał zadania w zakresie pośrednictwa pracy, co jest warunkiem koniecznym do uzyskania licencji zawodowej pośrednika pracy.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, publiczne służby zatrudnienia tworzą organy zatrudnienia wraz z powiatowymi i wojewódzkimi urzędami pracy, urzędem obsługującym ministra właściwego ds. pracy oraz urzędami wojewódzkimi, realizującymi zadania określone ustawą. Nie można zatem uznać racji odwołującego się, iż publiczne służby zatrudnienia to wszystkie instytucje i urzędy państwowe, w tym zakłady penitencjarne, które są odpowiedzialne za obsługę osób bezrobotnych. Instytucjami rynku pracy, które realizują zadania w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej są określone w art. 6 ust. 1 ww. ustawy: publiczne służby zatrudnienia, ochotnicze hufce pracy, agencje zatrudnienia, instytucje szkoleniowe, instytucje dialogu społecznego, instytucje partnerstwa lokalnego. Do grupy wymienionych w przepisie instytucji nie zaliczają się Areszty Śledcze, które podlegają Ministrowi Sprawiedliwości. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w Rozdziale 17 reguluje sprawy związane z zatrudnianiem pracowników publicznych służb zatrudnienia w tym także kwestie nadawania licencji zawodowych.

Zdaniem Ministra, w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie mógł wydać innej decyzji niż odmowa nadania licencji zawodowej, gdyż na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów nie można dowieść, że odwołujący się był zatrudniony w publicznych służbach zatrudnienia lub ochotniczych hufcach pracy oraz wykonywał zadania w zakresie pośrednictwa pracy na stanowisku pośrednika pracy - stażysty.

Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości strona podniosła, iż zgodnie z definicją ustawową publiczne służby zatrudnienia tworzą organy zatrudnienia wraz z powiatowymi i wojewódzkimi urzędami pracy, urzędem obsługującym ministra właściwego do spraw pracy oraz urzędami wojewódzkimi, realizującymi zadania określone ustawą. Wobec szeroko określonej definicji, nie sposób wymienić całości kompetencji publicznych służb zatrudnienia, gdyż obejmują one wszystko, co związane z osobami bezrobotnymi. Zdaniem skarżącego, publiczne służby zatrudnienia to ogólnie rzecz biorąc wszystkie urzędy i instytucje państwowe, które odpowiedzialne są za obsługę osób bezrobotnych. Zatem praca w służbie więziennej związana z zatrudnieniem osadzonych w zakładach penitencjarnych, choć ustawodawca nie kwalifikuje jej jako publicznej służby zatrudnienia, powinna być traktowana na równi z pracą pośrednika pracy Powiatowego Urzędu Pracy. W obu przypadkach pracownicy wykonują te same zadania w urzędzie państwowym zmierzające do wzrostu zatrudnienia wśród osób poszukujących pracy. Różnicowanie tych grup zawodowych, w zakresie dostępu do uzyskania licencji pośrednika pracy, nosi cechy dyskryminacji.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), pośrednikiem pracy może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli: 1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych; 2) nie była karana za przestępstwo umyślne; 3) posiada co najmniej średnie wykształcenie; 4) wykonywała zadania na stanowisku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (pośrednik pracy - stażysta), w zakresie pośrednictwa pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia; 5) posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą do wykonywania zadań.

Zgodnie zaś z przepisem art. 93 ust. 1 ww. ustawy, wojewoda na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nadaje licencję zawodową pośrednika pracy, osobie spełniającej warunki, o których mowa w szczególności w art. 92 ust. 2.

Niewątpliwie skarżący nie spełniła warunku określonego w art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy, ponieważ nie wykonywał zadań w zakresie pośrednictwa pracy na stanowisku pośrednika pracy – stażysty w publicznych zakładach zatrudnienia.

Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący do dnia 31 stycznia 2007 r. pełnił służbę w Służbie Więziennej na stanowisku p.o. młodszego inspektora Oddziału Zewnętrznego Aresztu Śledczego w [...] i zajmował się kompleksowo problematyką zatrudnienia w Areszcie Śledczym i Oddziale Zewnętrznym.

Wskazać należy, iż ustawodawca nie zalicza Służby Więziennej do instytucji rynku pracy realizujących zadania w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej. W świetle art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, instytucjami rynku pracy realizującymi zadania określone w ustawie są: 1) publiczne służby zatrudnienia; 2) Ochotnicze Hufce Pracy; 3) agencje zatrudnienia; 4) instytucje szkoleniowe; 5) instytucje dialogu społecznego; 6) instytucje partnerstwa lokalnego. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, publiczne służby zatrudnienia tworzą organy zatrudnienia wraz z powiatowymi i wojewódzkimi urzędami pracy, urzędem obsługującym ministra właściwego do spraw pracy oraz urzędami wojewódzkimi, realizującymi zadania określone ustawą. Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką wyspecjalizowaną w działaniach na rzecz młodzieży, w szczególności młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym, oraz bezrobotnych do 25 roku życia (ust. 3 powołanego artykułu). Agencjami zatrudnienia są podmioty wpisane do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, świadczące usługi w zakresie pośrednictwa pracy, pośrednictwa do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, poradnictwa zawodowego, doradztwa personalnego lub pracy tymczasowej (ust. 4 powołanego artykułu). Instytucjami szkoleniowymi są publiczne i niepubliczne podmioty prowadzące na podstawie odrębnych przepisów edukację pozaszkolną (ust. 5 powołanego artykułu). Instytucjami dialogu społecznego na rynku pracy są: 1) związki zawodowe lub organizacje związków zawodowych, 2) organizacje pracodawców, 3) organizacje bezrobotnych, 4) organizacje pozarządowe - jeżeli wśród zadań statutowych znajduje się realizacja zadań w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej (ust. 6 powołanego artykułu). Instytucją partnerstwa lokalnego jest grupa instytucji realizujących na podstawie umowy przedsięwzięcia i projekty na rzecz rynku pracy (ust. 7 powołanego artykułu).

W świetle powyższego, zajmowane przez skarżącego stanowisko nie może zostać zakwalifikowane jako pośrednictwo pracy w publicznych służbach zatrudnienia. Ponadto podkreślenia wymaga, iż ustawodawca przyznanie licencji zawodowej pośrednika pracy, uzależnia od okresowego wykonywania zadań na stanowisku pośrednika pracy - stażysty. W świetle art. 92 ust. 3a ww. ustawy, pośrednik pracy – stażysta wykonuje zadania w zakresie pośrednictwa pracy pod nadzorem pośrednika pracy posiadającego licencję zawodową lub przełożonego. Zatem wolą prawodawcy jest, aby stażysta w okresie stażu nabył ukierunkowaną wiedzę teoretyczną oraz uzyskał umiejętności praktyczne w pośrednictwie pracy, a zatem odbył swego rodzaju "aplikację" przygotowującą do samodzielnego wykonywania określonych zadań. Nie można zatem, co postuluje skarżący, aby realizowane przez niego zadania, wynikające z zakresu obowiązków w Oddziale Zewnętrznym Aresztu Śledczego w [...], uznać za tożsame z wykonywaniem zadań na stanowisku pośrednika pracy – stażysty w publicznych służbach zatrudnienia.

Zarówno organy i sądy wiąże faktyczny sposób sformułowania przepisu przez ustawodawcę, tym bardziej gdy - tak jak w tym przypadku - ustalenie jego znaczenia na podstawie reguł językowych nie budzi wątpliwości.

Natomiast zastępowanie niebudzącego wątpliwości rzeczywistego brzmienia przepisu domniemaniem sprzecznego z jego faktyczną treścią ratio legis ustawodawcy nie może znaleźć uzasadnienia prawnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.