Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 188/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
659
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi J. I. i H. I. na przewlekłe prowadzenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie znak: [...] postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. I. i H. I. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie znak: [...].

W odpowiedzi na skargę WINB w K. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga na bezczynność w rozpatrzeniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ppsa stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Jak wskazano wyżej, przedmiotem skargi J. I. i H. I. jest przewlekłe prowadzenie przez WINB w K. postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa. Wyjaśnić trzeba, że rozpatrzenie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formę postanowienia – nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, bowiem jest zaliczana do grupy rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczy tzw. kwestii incydentalnych i nie rozstrzyga o istocie sprawy. Tego rodzaju akty lub czynności nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Skoro zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg na postanowienia lub czynności podjęte przez organ na podstawie art. 37 kpa (nie zostały one poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 ppsa z uwagi na to, że nie służy na nie zażalenie, nie kończą postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzygają sprawy co do istoty), to w konsekwencji sąd administracyjny nie jest również właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa. Podkreślić trzeba bowiem, że tego rodzaju przewlekłość nie dotyczy żadnego z przypadków wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Zatem przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa.