Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 158/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1 i 2, art. 99 ust. 1, art. 106 ust. 3, art. 110 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 144, art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c, art. 153, art. 177 par. 1, art. 183 par. 1 i 2, art. 185 par. 1, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 130 par. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Protokolant Andrzej Bieńkowski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 871/09 w sprawie ze skargi T. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania 2. odstępuje od zasądzenia od T. A. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę T. A. i uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu [...] kwietnia 2007 r. funkcjonariusz Policji T. A. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2007 r.

Rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ zwolnił skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Ponadto z rozkazu wynikało, że na podstawie art. 130 § 4 k.p.a. podlega on wykonaniu przed wniesieniem odwołania.

W dniu [...] kwietnia 2007 r. skarżący zwrócił się o uzupełnienie i wyjaśnienie rozkazu, w wyniku czego organ wydał postanowienia z dnia [...] maja 2007 r., odmawiające uzupełnienia i wyjaśniające rozkaz z dnia [...] kwietnia 2007 r. Postanowienia te doręczone zostały skarżącemu w dniu [...] czerwca 2007 r.

W odwołaniu wniesionym w dniu [...] czerwca 2007 r. skarżący cofnął swój raport o zwolnienie ze służby, zarzucając rozkazowi naruszenie art. 9 k.p.a. Wskazał, że od stycznia 2007 r. organy Policji prowadzą działania zmierzające do zwolnienia go ze służby. Podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję w sprawie jego przeniesienia do Grupy Stanowisk Tymczasowych, a właściwa komisja lekarska prowadzi postępowanie w sprawie oceny jego przydatności do służby. Do czasu wydania orzeczenia przez komisję nie istniała podstawa zwolnienia go ze służby. Dodał, że wystąpił o zwolnienie ze służby wskutek wprowadzenia go w błąd przez Biuro Kadr i Szkolenia KGP.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy rozkaz z dnia [...] kwietnia 2007 r. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem Komendanta Głównego Policji było zwolnienie skarżącego ze służby po złożeniu przez niego raportu o zwolnienie. Oświadczenie woli skarżącego w tym względzie należało potraktować jako cywilnoprawne oświadczenie woli, wiążące osobę je składającą, gdyż nie zostało wycofane najpóźniej wraz z otrzymaniem go przez adresata, a ponadto nie było ono obciążone żadną wadą oświadczenia woli. Ponadto od dnia 1 maja 2007 r. skarżącemu wypłacana jest emerytura policyjna, na jego wniosek złożony w dniu [...] maja 2007 r. Oświadczenie woli cofające raport o zwolnienie zostało złożone ponad dwa i pół miesiąca po zwolnieniu.

Decyzja ta, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r. , sygn. akt II SA/Wa 1657/07, została uchylona.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że zwolnienie skarżącego ze służby było co do zasady uprawnione. Zasadnie oceniły organy, że wniosek o zwolnienie ze służby był dla nich wiążący, a data zwolnienia, określona w rozkazie organu I instancji, powinna się zamykać w okresie 3 miesięcy od dnia wystąpienia o zwolnienie (art. 41 ust. 3 ustawy o Policji). Wyznaczenie tej daty na [...] kwietnia 2007 r., zgodnie z wnioskiem samej strony, było prawidłowe. Wniosek o zwolnienie nie zawierał żadnych wad, które mogłyby podważyć jego skuteczność.

Za zasadny Sąd uznał jednak zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 110 i 130 k.p.a. Wyznaczenie w rozkazie z dnia [...] kwietnia 2007 r. daty zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] kwietnia 2007 r. było zgodne z wnioskiem strony. Dlatego, stosownie do art. 130 § 4 k.p.a., rozkaz o zwolnieniu podlegał wykonaniu przed wniesieniem odwołania. Choć wniesienie odwołania od rozkazu, który w całości uwzględniał żądanie strony, wydawać się mogło nieracjonalne, to jednak odwołanie to było dopuszczalne. Z chwilą jego wniesienia wykonanie rozkazu zostało z mocy prawa wstrzymane (art. 130 § 2 k.p.a.). Tak więc organ odwoławczy, orzekający w dniu [...] lipca 2007 r., nie mógł zignorować faktu, że rozkaz z dnia [...] kwietnia 2007 r. wyznaczał datę zwolnienia na dzień 30 kwietnia 2007 r. Zatem, mając na uwadze art. 130 i 110 k.p.a., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powinien tak określić tę datę, aby przypadała ona po wydaniu decyzji odwoławczej. Co więcej - konieczne było przyjęcie takiej daty, aby przypadała ona po wprowadzeniu decyzji odwoławczej do obrotu prawnego, tj. po jej doręczeniu stronie. Organ odwoławczy obowiązku tego nie wykonał.

Rozpatrując ponownie sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] maja 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień [...] czerwca 2008 r. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1121/08, uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w decyzji organ prawidłowo określił nową datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, ale nie zwalniało to organu z obowiązku prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie nagrody rocznej.

W związku z tym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., po ponownym rozpatrzeniu odwołania T. A. od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień [...] kwietnia 2009 r., a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy..

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał między innymi, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. Nr 251, poz. 1859 ze zm.), okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego dla celów obliczania nagrody rocznej, sumuje się przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

Odwołującemu się przyznano nagrodę roczną za rok 2007 w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia, ustalonej w relacji do okresu służby pełnionej w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 30 kwietnia 2007 r. Organ podkreślił, iż okresu od 1 maja 2007 r. do 30 kwietnia 2009 r. nie można wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym we wskazanym okresie odwołujący się nie pełnił służby.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie prawa i niewyjaśnienie stanu faktycznego. Podkreślił, że wykazywał gotowość podjęcia służby.

Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji powoduje, że od dnia wyroku decyzja o zwolnieniu ze służby przestaje obowiązywać, a policjant od tego dnia znajduje się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby. Od dnia uchylenia przez sąd administracyjny rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji, policjantowi należy się uposażenie, którego wypłata ulega zawieszeniu za czas od wydania wyroku do dnia zgłoszenia się policjanta do służby. Wypłata zawieszonego uposażenia zależy od uznania nieobecności w służbie za usprawiedliwioną. Jeżeli ze względów organizacyjnych lub z innych przyczyn nie można policjanta zgłaszającego się do służby wykorzystać na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, właściwy przełożony jest władny powierzyć mu pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku.

Sąd I instancji zgodził się przy tym ze stanowiskiem organu, że nagroda roczna przysługuje nie za okres pozostawania w służbie ale za faktyczne pełnienie służby.

Tym niemniej w sprawie niniejszej organ powinien wyjaśnić, czy skarżący po uchyleniu przez sąd administracyjny decyzji wykazywał gotowość pełnienia służby, co jest podstawową okolicznością za ustaleniem wysokości nagrody rocznej. Należy rozważyć, czy zapytanie o wyjaśnienie jego sytuacji prawnej nie było wyrażeniem gotowości podjęcia służby. Ustalenie tych okoliczności umożliwi wydanie przez organ prawidłowej decyzji w części dotyczącej wysokości nagrody rocznej przysługującej za rok 2007.

Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2009 r. skargę kasacyjną złożył Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu:

1/ błędną wykładnię art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, polegającą na przyjęciu, że pozostawanie w gotowości do pełnienia służby jest tożsame z faktycznym jej pełnieniem;

2/ naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że organy administracji naruszyły przepisy postępowania, podczas gdy prawidłowa ocena zaskarżonych decyzji winna prowadzić do wniosku przeciwnego;

- 144 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez sąd orzekający treści prawomocnego orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1657/07,

- art. 153 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez sąd orzekający oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1657/07, oraz z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1121/08.

Wskazując na powyższe naruszenia kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że Sąd I instancji nie zakwestionował prawidłowości decyzji w zakresie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Stanowisko dotyczące tej kwestii sąd obszernie wyjaśnił w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 14 stycznia 2008 r., wskazując, że zwolnienie skarżącego ze służby było co do zasady uprawnione. Uchybienie organu polegało w tym przypadku jedynie na błędnym określeniu daty zwolnienia. Powyższa kwestia nie została także zakwestionowana przez Sąd w wyroku z dnia 19 listopada 2008 r., w którym Sąd wprost wskazał, iż data zwolnienia była prawidłowa, lecz nakazał uzupełnienie decyzji o prawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie nagrody rocznej. Organ zbadał tę kwestię i stwierdził, że okresu od dnia 1 maja 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. nie można wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym we wskazanym okresie odwołujący się nie pełnił faktycznie służby.

Zatem Sąd I instancji, wskazując w zaskarżonym wyroku na konieczność ponownego rozważenia kwestii pozostawania skarżącego w służbie czy poza nią, podjął polemikę z ustaleniami dokonanymi w prawomocnych orzeczeniach z dnia 14 stycznia 2008 r. oraz z dnia 19 listopada 2008 r. W ocenie kasatora stanowi to rażące naruszenie art. 144 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dyspozycja powyższego przepisu ma na celu wskazanie przez sąd takiej drogi postępowania, by organ mógł sanować wadliwy akt przez siebie wydany oraz rozpoznać sprawę w sposób prawidłowy. Tymczasem Sąd I instancji ponownie zwrócił uwagę na konieczność zbadania kwestii dwukrotnie już ocenionej.

Skoro zatem zwolnienie skarżącego było uprawnione i decyzja w tym zakresie nie jest dotknięta żadnymi wadami prawnymi, to rozważanie o składnikach wynagrodzenia w kontekście zasadności ich przyznania w hipotetycznej sytuacji gdyby pełnił on służbę, uznać należy za bezzasadne.

W ocenie kasatora Sąd I instancji, wskazując na konieczność zbadania intencji skarżącego w związku z jego pismem o wyjaśnienie sytuacji prawnej, dokonał także błędnej wykładni art. 110 ustawy o Policji. Wskazując powyższą drogę postępowania Sąd wyraził pogląd, że gotowość do pełnienia służby jest tożsama z faktycznym pełnieniem służby

Tymczasem Komendant Główny Policji przyznał skarżącemu nagrodę roczną za rok 2007 w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia, ustalonej w relacji do okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do 30 kwietnia 2007 r. Uzasadnione było to faktem, że okresu od dnia 1 maja 2007 r. do dnia 30 kwietnia 2009 r. nie można wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym, funkcjonariusz służby nie pełnił.

Otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z pełnieniem przez niego służby. O pełnieniu służby można mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje. Nie ma przy tym znaczenia jego subiektywne poczucie gotowości do pełnienia służby. Zatem nakazane organowi w zaskarżonym wyroku rozważania o ewentualnych intencjach skarżącego, wyrażonych w piśmie o wyjaśnienie jego sytuacji prawnej, nie mają znaczenia dla ustalenia wysokości nagrody rocznej. Bezspornym i niekwestionowanym przez strony postępowania było to, że w okresie przypadającym pomiędzy wskazanymi powyżej datami skarżący służby nie podjął, zatem nagroda roczna mogła przysługiwać tylko za okres do dnia 30 kwietnia 2007 r. w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia.

Kasator dodał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że samo pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. Prawo do uposażenia powiązane jest bowiem z faktycznym podejmowaniem służby.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. A. wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie jej po terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przede wszystkim wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej, zawarty przez stronę w odpowiedzi na nią, jest niezasadny. Pełnomocnik organu złożył bowiem skargę kasacyjną w terminie 30 dni od doręczenia mu odpisu wyroku z uzasadnieniem (tak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru), a więc w terminie przewidzianym w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Podejrzenia, że przesyłka znajdowała się w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji już wcześniej, nie znajdują z kolei odzwierciedlenia w aktach sprawy.

Przechodząc zaś do rozważań merytorycznych podnieść trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć zasadny jest wyłącznie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przede wszystkim nieuzasadniony jest zarzut błędnej wykładni art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w myśl którego policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Kasator uzasadnił go bowiem w ten sposób, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni ww. przepisu przyjmując, że gotowość do pełnienia służby jest tożsama z faktycznym jej pełnieniem. Tymczasem stanowisku takiemu nie można zarzucić wadliwości.

Przecież Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organów, że nagroda roczna nie przysługuje za okres pozostawania w stosunku służbowym, ale za faktyczne wykonywanie służby. Stwierdzenie takie znalazło się wprost w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Jednakże, jak przyjmuje jednolicie orzecznictwo sądowe, wyrażenie przez funkcjonariusza gotowości do pełnienia służby po uchyleniu decyzji o jego zwolnieniu należy traktować jak faktyczne pełnienie służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r., I OSK 583/08). Funkcjonariusz powinien jednak złożyć stosowne oświadczenie o takiej gotowości. W myśl art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Stosownie zaś do ust. 2, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3.

Należy zatem podnieść, że uchylenie przez Sąd rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby nie oznacza, iż wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, reaktywuje się prawo funkcjonariusza do uposażenia. Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1) i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3). Jednocześnie prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (por. wyroki NSA: z dnia 15 stycznia 2010 r., I OSK 926/09.).

Ponadto warto zauważyć, że ww. pismo o wyjaśnienie sytuacji prawnej skarżącego nosi datę [...] maja 2008 r., a więc nadane zostało po 4 miesiącach od pierwszego wyroku WSA (z dnia 14 stycznia 2008 r.), a także przed wydaniem decyzji organu odwoławczego z dnia [...] maja 2008 r. Trudno zatem uznać, że mogłoby być to oświadczenie o gotowości podjęcia służby, do tego złożone w terminie 7 dnia od przywrócenia do służby, przewidzianym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji.

Dlatego też za zasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez wadliwe ustalenie okoliczności faktycznych sprawy w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Za niezasadne natomiast należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 144 i 153 p.p.s.a., poprzez nakazanie organom, by ponownie zbadały kwestię dwukrotnie już przez Sąd ocenioną.

Stosownie do pierwszego z tych przepisów sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku. W myśl drugiego zaś ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Tymczasem we wcześniejszych wyrokach uchylających decyzje organów odwoławczych Sąd nie rozważał kwestii przywrócenia skarżącego do służby i jego gotowości do jej podjęcia. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie odnosił się w ogóle do kwestii poruszanych w poprzednich wyrokach. Nie kwestionował obecnie przecież samego faktu zwolnienia funkcjonariusza, ani też daty tego zwolnienia. Uznał jedynie, że należy wyjaśnić, czy skarżący nie wykazał gotowości do podjęcia służby, co oznaczałoby możliwość przyznania mu nagrody w wysokości większej, niż orzeczona w rozkazie z dnia [...] kwietnia 2007 r. Kwestie te poprzednio nie były poruszane, trudno uznać więc, by obecnie Sąd I instancji nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszych wyrokach.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.