Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 71/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w W. na przewlekłość postępowania Burmistrza C. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej w miejscowości S. G. 1. stwierdza prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły, bez rażącego naruszenia prawa, 2. oddala wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi C., 3. zasądza od Burmistrza C. na rzecz skarżącej W. Sp. z o.o. w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SAB/Bk 71/12

U Z A S A D N I E N I E

Spółka z o.o. "W." w W. złożyła skargę na bezczynność Burmistrza C. mającą miejsce w postępowaniu z jej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji w postaci pojedynczej elektrowni wiatrowej na działce nr [...] w miejscowości S. G. gmina C. W piśmie z dnia 29 listopada 2012 r. (k. 12) Spółka wskazała, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, natomiast na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. (k. 66) Spółka sprecyzowała, że przedmiotem zaskarżenia jest przewlekłe prowadzenie postępowania.

W skardze wywiedziono, że Burmistrz C. prowadzi z wniosków Spółki kilkanaście postępowań o wydanie decyzji środowiskowych oraz decyzji o warunkach zabudowy dla lokalizacji pojedynczych turbin wiatrowych. Wszystkie postępowania są prowadzone w sposób przewlekły, o czym świadczy liczba uwzględnionych przez SKO zażaleń na brak działania tego organu. W odniesieniu do kwestionowanego niniejszą skargą postępowania wskazano, że wniosek wpłynął do organu w dniu 25 stycznia 2012 r. i do dnia złożenia skargi nie został merytorycznie załatwiony. W toku tego postępowania: w dniu [...] lutego 2012 r. wydano postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w dniu [...] kwietnia 2012 r. Burmistrz C. wydał decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, która to decyzja została następnie uchylona w całości przez SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. (decyzja Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2012 r. została wydana tego samego dnia, w którym SKO postanowieniem uwzględniło zażalenie Spółki na bezczynność organu i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy (do dnia 23 maja 2012 r.).

W związku z przedłużającym się postępowaniem przed organem I instancji i po decyzji kasacyjnej SKO – Spółka złożyła kolejne zażalenie na bezczynność Burmistrza, również przez SKO uwzględnione (postanowieniem z dnia [...] września 2012 r.) i wyznaczające Burmistrzowi termin 21 dni do rozpoznania sprawy. Stwierdzono w nim również, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym czasie, zdaniem skarżącej Spółki, nie zostało wydane rozstrzygnięcie merytoryczne, co jest działaniem świadomie niezgodnym z prawem i stanowi naruszenie art. 35 § 3, art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a.

Skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny, bowiem: przewlekłość ma charakter ciągły i występuje we wszystkich postępowaniach z wniosków skarżącej, organ I instancji lekceważy uwagi SKO zawarte w postanowieniach uwzględniających zażalenia na bezczynność. Wskazała też, że opieszałość Burmistrza powoduje utratę przyszłych dochodów Spółki w wysokości około 4,5 mln złotych w skali roku w przypadku jednej turbiny. Wywiedziono, że Burmistrz ma obowiązek przestrzegania prawa, natomiast wysokość grzywny powinna uwzględniać wysokość strat ponoszonych przez Spółkę.

Pierwotnie skarżąca Spółka wnosiła także o zobowiązanie organu do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz C. wniósł o jej oddalenie, zaprzeczając, jakoby był bezczynny i stwierdzając, że postępowanie prowadzone jest zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podkreślił, że wniosek był dotknięty brakami, dlatego w międzyczasie wzywano stronę do ich uzupełnienia. Postępowanie przedłużało się również na skutek konieczności rozpoznania wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie S. E. – K. W. W. i P. P. B. Ostatecznie jednak decyzja środowiskowa została wydana w dniu [...] listopada 2012 r., zatem stwierdzanie przewlekłości jest bezprzedmiotowe.

Skarżąca Spółka na pytanie sądu w trakcie rozprawy w dniu 23 kwietnia 2013r. oświadczyła, że cofa skargę na bezczynność, natomiast podtrzymuje ją jako skargę na przewlekłość postępowania.

Pełnomocnik organu podtrzymał na rozprawie dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o umorzenie postępowania sądowego ewentualnie o oddalenie skargi (k. 66).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga podlega uwzględnieniu, bowiem zasadnie skarżąca Spółka upatruje przewlekłości postępowania Burmistrza C. przy rozpatrywaniu jej wniosku z dnia 25 stycznia 2012 r. (data wpływu do organu) o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3.2. MW, mającej być zlokalizowaną w miejscowości S. G. na nieruchomości nr [...]. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącej o wystąpieniu przewlekłości w postaci rażącego naruszenia prawa. Zdaniem sądu nie było również podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny.

Instytucja przewlekłości postępowania administracyjnego została wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawą nowelizacyjną z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r. Nr 6, poz. 18). Wskazaną nowelizacją przyznano stronom postępowania administracyjnego – z mocą od dnia 11 kwietnia 2011 r. - uprawnienie do podważania przed sądem administracyjnym przewlekłości postępowania administracyjnego. Następnie dokonano zmiany ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w jej wersji opublikowanej w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez przyznanie sądowi administracyjnemu kompetencji do stwierdzania, czy bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (zmiany wprowadzone od dnia 17 maja 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) oraz kompetencji do wymierzania organowi administracji grzywny w przypadku stwierdzenia przewlekłości postępowania (od dnia 12 lipca 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2011 r. Nr 76, poz. 409).

W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pod pojęciem przewlekłości postępowania administracyjnego rozumie się stan, w którym organ administracji nie załatwia sprawy w terminie i jednocześnie nie pozostaje w bezczynności tzn. podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją wymaganą w art. 12 k.p.a. ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności prowadzącej do jego zakończenia w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności, w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (vide wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

O przewlekłości postępowania przed organem administracji można zatem mówić, gdy czas postępowania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony tj. gdy naruszone zostaje prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (vide postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., II GPP 5/10, CBOSA). Inaczej rzecz ujmując wskazuje się, że przez pojęcie "przewlekłego postępowania" należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, czy też jako stan, w którym organ w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 k.p.a. termin załatwienia sprawy, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (vide wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012 r., II SAB/Wr 71/11, CBOSA).

Ocena, czy postępowanie przed organem administracji publicznej trwa dłużej niż to jest konieczne, zawsze powinna być dokonywana na podstawie akt administracyjnych i w aspekcie potrzeby przeprowadzania poszczególnych czynności dla załatwienia wniosku strony.

Z akt administracyjnych przedstawionych przy odpowiedzi na skargę wynika następujący obraz działań organu:

1. wpłynięcie wniosku – 25 stycznia 2012 r. wraz z załącznikami w postaci: karty informacyjnej przedsięwzięcia, odpisu z KRS, planu sytuacyjnego, kopii mapy ewidencyjnej, wydruków uproszczonego wypisu z rejestru gruntów oraz wydruku polecenia przelewu (uiszczenia opłaty skarbowej od decyzji środowiskowej);

2. wystąpienie organu w piśmie z dnia 1 lutego 2012 r. do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z prośbą o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu (opinie o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wpłynęły 16 i 15 lutego 2012 r.);

3. postanowienie Burmistrza z dnia [...] lutego 2012 r. o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

4. wydanie w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Powyższa decyzja została wydana tego samego dnia, w którym SKO uwzględniło zażalenie Spółki "W." na bezczynność Burmistrza C. w załatwieniu wniosku o wydanie decyzji środowiskowej;

5. po uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. przez SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. (która wpłynęła do organu I instancji w dniu 6 czerwca 2012 r.) – Burmistrz C. w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r. zawiadamia Spółkę "W." w trybie art. 36 k.p.a. o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 6 sierpnia 2012 r. oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym;

6. w piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r. Burmistrz wzywa Spółkę "W.", na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 25 stycznia 2012 r. poprzez przedstawienie: pełnego wykazu stron postępowania – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania;

7. w piśmie z dnia 11 lipca 2012 r. organ – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – stwierdza, że z uwagi na niespełnienie przez wniosek wszczynający postępowanie wymagań formalnych określonych w art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również na skutek nieuzupełnienia wniosku pod względem formalnym w zakresie wskazanym w piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r. – pozostawia wniosek bez rozpoznania;

8. w piśmie z dnia 23 lipca 2012 r. organ informuje Spółkę – w odpowiedzi na jej pismo – o powodach pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia;

9. w piśmie z dnia 8 października 2012 r. organ zawiadamia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia żądań w terminie 7 dni;

Powyższa informacja następuje po tym, jak w dniu 21 września 2012 r. SKO uwzględnia kolejne zażalenie Spółki "W." na bezczynność Burmistrza C. w załatwieniu jej wniosku z dnia 25 stycznia 2012 r. o wydanie decyzji środowiskowej oraz stwierdza, że niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

10. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Burmistrz dopuszcza do udziału w postępowaniu na prawach strony S. E. – K. W. W. i P. P. B.;

11. w piśmie z dnia 16 października 2012 r. Burmistrz zawiadamia strony w trybie art. 36 k.p.a. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 9 listopada 2012 r.;

12. w dniu [...] listopada 2012 r. (po wpłynięciu skargi na przewlekłość, co miało miejsce 22 października 2012 r.) – Burmistrz C. wydaje decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia tj. decyzję rozpoznającą wniosek strony z dnia 25 stycznia 2012 r.

Opisany powyżej ciąg czynności podejmowanych przez organ w przedmiotowym postępowaniu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Burmistrz C. prowadził postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia wniosku strony.

Świadczą o tym następujące okoliczności:

- pierwsza w sprawie decyzja środowiskowa Burmistrza (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) została wydana dopiero po upływie trzech miesięcy od wpływu wniosku oraz nastąpiło to bez uprzedniego zawiadomienia strony o terminie przedłużenia postępowania (tj. zawiadomienia w trybie art. 36 k.p.a.). Zauważyć należy, że co prawda w tym czasie organ podejmował czynności związane z wyjaśnieniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydał postanowienie w tym przedmiocie w dniu [...] lutego 2012 r., jednak po tej dacie i aż do dnia [...] kwietnia 2012 r., a więc przez dwa miesiące nie wykonywał żadnych czynności procesowych, w tym wyjaśniających stronie powody przedłużania się postępowania;

- wystosowanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nastąpiło już po nadaniu temu wnioskowi biegu, a co istotne – już po wydaniu decyzji merytorycznej ten wniosek rozpoznającej, a także po rozpoznaniu przez SKO odwołania od tej decyzji. Zwraca uwagę, że SKO w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie wskazywało organowi, aby wniosek z dnia 25 stycznia 2012 r. był dotknięty brakami formalnymi, jak też nie zobowiązywało organu I instancji do zwrócenia uwagi na takie braki i do wzywania do ich uzupełnienia (vide uzasadnienie decyzji SKO z dnia [...] maja 2012 r.).

Powyżej opisane czynności wskazują, że organ przedłużał postępowanie w sposób nieuzasadniony, nie podając tego powodów. Nie budzi wątpliwości, że to "przeciąganie w czasie" rozpoznania wniosku miało związek z prowadzonymi w gminie pracami planistycznymi oraz ze zgłaszanymi przez społeczeństwo protestami przeciwko budowie turbin wiatrowych. W uzasadnieniu pierwszej decyzji środowiskowej wydanej w sprawie (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) wskazano bowiem, że uchwalenie planu miejscowego ma zapewnić prawidłową gospodarkę przestrzenną w gminie związaną z lokalizacją tego typu inwestycji. Podobnie argumentowano w piśmie z dnia 6 lipca 2012 r. (k. 65). Niewątpliwie organ wiązał konieczność wydania decyzji środowiskowej z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć jednak należy, że uchwała intencyjna została podjęta dopiero 22 maja 2012 r., podczas gdy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej wpłynął do organu kilka miesięcy wcześniej. W takiej sytuacji faktycznie mało prawdopodobne było uchwalenie planu przed wydaniem decyzji środowiskowej, zwłaszcza że organ miał obowiązek ją wydać jak najszybciej z uwagi na to, że upłynęły już terminy procesowe.

Należy też wskazać na stanowisko tutejszego sądu z wyroków z dnia 17 stycznia 2013 r. (w sprawach II SAB/Bk 62-65/12 ze skarg Spółki "W." na przewlekłość Burmistrza C., wyroki są dostępne w CBOSA), w których uzasadnieniach wywiedziono, że "Naruszaniu standardów wskazanych w przepisach art. 35 i 36 k.p.a. towarzyszył [...] brak koncentracji działań organu, którego jawnym przejawem było wystosowanie do strony wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku". Wystosowane w sprawie niniejszej wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku było również czynnością niekonieczną, która nie zmierzała do zakończenia postępowania. Brak potrzeby tej czynności wynikał chociażby z braku podniesienia kwestii uchybień formalnych wniosku w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej SKO. Nadto przedmiotowe wezwanie miało miejsce po upływie pięciu miesięcy od daty złożenia wniosku i w sytuacji wcześniejszego traktowania wniosku jako kompletnego oraz – co należy podkreślić – już po wydaniu pierwszej merytorycznej decyzji.

W tym kontekście podkreślić należy również naruszenie obowiązku zawiadamiania strony o każdym przypadku niemożności załatwienia sprawy w terminie określonym przez ustawodawcę (w trybie art. 36 k.p.a.). Organ nie był bowiem konsekwentny w informowaniu strony o przedłużaniu się postępowania, aczkolwiek nie można pominąć, że dwa zawiadomienia w tym zakresie wystosował (w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r. oraz w piśmie z dnia 16 października 2012 r.).

Skład orzekający w sprawie niniejszej, odmiennie jednak niż w sprawach tej samej Spółki oznaczonych sygnaturami II SAB/Bk 62-65/12, ocenił że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (jest to zatem również odmienna ocena niż ta, którą sformułowało SKO w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r. uwzględniającym drugie zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ).

W orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Wyjaśnienie tego pojęcia musi zatem zostać osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (vide wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA).

Zatem w kontekście okoliczności sprawy niniejszej wskazać należy, że przeciwko stwierdzeniu rażącej przewlekłości przemawiają następujące okoliczności:

- wydanie przez Burmistrza pierwszej decyzji merytorycznej wprawdzie dopiero trzy miesiące od wpływu wniosku (dwa od wyjaśnienia kwestii obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko), ale tego samego dnia, w którym SKO uwzględniło pierwsze zażalenie strony na niezałatwienie sprawy w terminie;

- również po uwzględnieniu przez SKO drugiego zażalenia na bezczynność (postanowieniem z dnia [...] września 2012 r.) – organ w dniu 8 października 2012 r. zawiadamia strony w trybie art. 10 k.p.a., podejmuje postanowienie o dopuszczeniu do udziału w sprawie organizacji ekologicznej i po upływie półtora miesiąca wydaje decyzję.

W tych dwóch przypadkach nie można twierdzić o niewątpliwym i celowym niezastosowaniu się Burmistrza do postanowień SKO uwzględniających zażalenie na bezczynność, a bezsprzecznie tylko taki negatywny i oczywisty charakter niedziałania organu mógłby być powodem stwierdzenia wystąpienia "rażącej przewlekłości" (jak to miało miejsce w sprawach II SAB/Bk 62-65/13).

Wskazać też należy na odmienność stanu faktycznego zaistniałego w sprawie niniejszej od stanów faktycznych w sprawach II SAB/Bk 62-65/12, w których sąd (we wszystkich) stwierdził wystąpienie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa. W wymienionych sprawach organ nie dostosowywał się do postanowień SKO uwzględniających zażalenia strony na niezałatwienie sprawy w terminie (co, jak wyżej wskazano, w sprawie niniejszej nie miało miejsca w sposób oczywisty i niewątpliwy), jak również bezpodstawnie zawieszał postępowanie z uwagi na toczącą się procedurę planistyczną (co również nie miało miejsca w sprawie niniejszej). W tamtych sprawach postępowania trwały również dłużej (ponad rok) niż w sprawie niniejszej (9 miesięcy).

Oczywisty charakter czynności pozornych i konsekwencja w nierozpoznawaniu sprawy, jaka miała miejsce w sprawach II SAB/Bk 62-65/12, nie wystąpiła zatem w sprawie niniejszej w sposób tak oczywisty i niewątpliwy. Jest to istotna okoliczność, która wskazuje, że należy różnicować intensywność środków "piętnujących" niedziałanie Burmistrza C. w sprawach z wniosków skarżącej Spółki. Analiza stanów faktycznych pokazuje bowiem, że nie są one identyczne. W ocenie sądu środkiem właściwym do zaznaczenia odmienności tych stanów faktycznych jest poprzestanie w sprawie niniejszej na stwierdzeniu przewlekłości "zwykłej", a nie "z rażącym naruszeniem prawa" (zwłaszcza że została już wydana decyzja kończąca postępowanie środowiskowe w dniu [...] listopada 2012 r.).

Natomiast odstępując od wymierzenia grzywny sąd doszedł do wniosku, że w sprawie niniejszej nie jest ona konieczna. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 149 §2 p.p.s.a. sąd może, ale nie jest zobowiązany do wymierzenia grzywny w związku ze stwierdzeniem przewlekłości. Odstępując od jej wymierzenia w sprawie niniejszej sąd miał na uwadze, że w sprawach II SAB/Bk 62-65/12 Burmistrzowi C. zostały wymierzone grzywny w łącznej wysokości 4.000 zł i towarzyszyło temu stwierdzenie przewlekłości "z rażącym naruszeniem prawa". Wskazana suma jest niewątpliwie odczuwalna dla budżetu Gminy. Brak jest jednak podstaw, aby powiększać zakres ukarania organu poprzez wymierzenie grzywny w sprawie niniejszej. W ocenie sądu wymierzenie jej nie wzmocniłoby w żaden sposób sposobu "napiętnowania" nieprawidłowego zachowania organu, który to cel zostaje osiągnięty stwierdzeniem przewlekłości "zwykłej" w sprawie niniejszej. Nadto zgodzić się należy z WSA w Łodzi, który w sprawie II SAB/Łd 98/12 wskazał, że podstawowym zadaniem grzywny jest przymuszenie organu do wydania decyzji (wyrok z dnia 16 października 2012 r., CBOSA). Taka decyzja została w sprawie niniejszej wydana w dniu [...] listopada 2012 r.

Należy też wskazać, że na fakt wymierzenia grzywny oraz na jej wysokość nie mogły mieć wpływu takie okoliczności jak prawdopodobne straty Spółki w przyszłych okresach jej działalności, mające powstać w związku z brakiem możliwości realizacji turbin wiatrowych. Są to okoliczności niemające związku z przesłankami wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) stanu przewlekłości postępowania, jednak bez znamion rażącego naruszenia prawa. Na przeszkodzie stwierdzeniu przewlekłości nie stanął fakt wydania w dniu [...] listopada 2012 r. decyzji kończącej postępowanie, bowiem, jak orzekł NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. II OSK 1031/12 (CBOSA), przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie.

W przedmiocie grzywny orzeczono na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

O zasądzeniu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.