Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1149/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie: NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), del. NSA Krystyna Zaremba, Protokolant Katarzyna Jaszuk, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Franciszka i Krystyny R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 538/03 w sprawie ze skargi Franciszka i Krystyny R. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 25 marca 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wydanej w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Franciszka i Krystyny R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 120 /słownie: sto dwadzieścia/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 1149/05

UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie I SA/Gd 538/03, oddalił skargę Franciszka i Krystyny R. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 25 marca 2003 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie (...) Urzędu Skarbowego w G. z dnia 3 października 2003 r. odmawiające uchylenia w trybie wznowieniowym ostatecznej decyzji z dnia 27 czerwca 2000 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe uznały, że materiał dowodowy dotyczący działalności spółki cywilnej "E.", której wspólnikiem był Franciszek R., jest tożsamy dla podatku dochodowego wspólników tej spółki za 1999 rok oraz dla rozliczenia podatku od towarów i usług spółki za poszczególne miesiące 1999 roku. Określając wysokość należnego zobowiązania w podatku dochodowym Krystyny i Franciszka R. za 1999 rok Urząd Skarbowy nie zakwestionował zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie dochodów działalności w spółce "E." i dochód z tego tytułu przyjął w kwocie zeznanej przez podatnika. Tym samym, w ocenie organów, nawet przyjęcie że Urząd Skarbowy dokonał błędnej pod względem prawnym oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60/.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku uznał, że decyzja Izby Skarbowej w G. z dnia 25 marca 2003 r. nie narusza prawa. Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów podatkowych, stosownie do którego w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wzruszenia ostatecznej decyzji (...) Urzędu Skarbowego z dnia 27 czerwca 2000 r. W ocenie Sądu, późniejsze wydanie decyzji w podatku od towarów i usług, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie wypełnia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wydanie tej decyzji, po ostatecznym określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych nie spowodowało ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia o wysokości zobowiązania w podatku dochodowym.

3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnicy zarzucili naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisów postępowania, to znaczy art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, które w ocenie podatników, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na ten zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzających zaskarżony wyrok decyzji (...) Urzędu Skarbowego w G. oraz rozstrzygnięcia Izby Skarbowej w G.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz podniesiono, wbrew stanowisku organów podatkowych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że zachodzą przesłanki wznowienia postępowania wynikające z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Podniesiono bowiem, że w rozpoznawanej sprawie nastąpiły nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ale nieznane organowi. Do okoliczności tych autor skargi kasacyjnej zaliczył odmowę spółce cywilnej "E.", której wspólnikiem był w 1999 roku Franciszek R., prawa do odliczenia podatku naliczonego za styczeń 1999 roku, w decyzji z dnia 2 lutego 2001 r.

4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej podnosząc, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odpowiada prawu.

5. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej są jej podstawy. Decydują one o charakterze tego sformalizowanego środka zaskarżenia oraz składają się na jego granice. Mają one co do zasady charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ dalej jako p.p.s.a. W związku z treścią tego przepisu, sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i tym samym nie jest uprawniony do rozszerzenia lub uzupełnienia powołanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych oraz zarzutów. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia normy postępowania, to jest art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jednak nie został podniesiony skutecznie. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował bowiem w jej treści w jaki dokładnie sposób Sąd naruszył normy wynikające z tego przepisu oraz w jaki sposób uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 punkt 2 p.p.s.a./. Tym samym autor skargi kasacyjnej nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 176 p.p.s.a. dotyczącego uzasadnienia wskazanego w jej treści zarzutu. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał także na sytuacje, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazane powyżej przepisy postępowania miałby stosować. Zauważyć bowiem należy, że adresatem norm wskazanych w powołanym powyżej art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie jest sąd administracyjny, a organy podatkowe prowadzące postępowanie. Sąd administracyjny nie stosuje więc tego przepisu, a jedynie dokonuje sądowej kontroli prawidłowości jego zastosowania przez organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie mógł dopuścić się, w zaskarżonym wyroku, naruszenia 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia postępowania ma odnosić się bowiem do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie powinno wskazywać na istotny wpływ uchybienia na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oraz jej zarzuty powinny być więc ujęte w sposób szczegółowy, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa, których naruszenia dopuścił się sąd I instancji, by Naczelny Sąd Administracyjny mógł otrzymać wyczerpujące przedstawienie wytkniętych wad. Aby więc skutecznie w skardze kasacyjnej wskazać na uchybienia organów w zakresie naruszenia wskazanych powyżej norm Ordynacji podatkowej, które w ocenie strony nie zostały dostrzeżone przez sąd I instancji, należało zaskarżonemu wyrokowi zarzucić naruszenie art. 145 par. 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Normy bowiem tej ustawy stosuje sąd administracyjny w wydawanych orzeczeniach. Zarzut zawarty w rozpoznawanej skardze kasacyjnej wymogów tych jednak nie spełnia, co czyni go nieskutecznym i uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny sądu kasacyjnego zaskarżonego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w zaskarżonym wyroku badał jedynie, czy nie zostały złamane reguły postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie przez organy podatkowe. Naruszeń takich Sąd ten się nie dopatrzył. Wnosząca skargę kasacyjną natomiast nie zarzuciła w sposób skuteczny naruszenia w tym zakresie prawa przez ten Sąd. Postępowanie przed sądami administracyjnymi, zarówno przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie jest formą administracyjnego postępowania odwoławczego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym domagać się można jedynie skontrolowania legalności działania administracji publicznej, a nie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej wydaniem decyzji.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.