Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 379/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.1, art.3, art.119 pkt 2, art.134 par.1, art.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art.1 ust.1, art. 2 ust.1, art.4 ust.1, art.5 ust.2-3, art.14 ust.2, art.16 ust.1-2, art.17 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Dnia 30 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z (...), wydaną przez Komendanta Miejskiego Policji w E. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity na dzień wydania decyzji Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku R. Ż. (dalej jako: wnioskodawca, strona lub skarżący) o udostępnienie nagrań: 1. umorzono postępowanie w zakresie dotyczącym udostępnienia nagrań z interwencji funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w E. (dalej jako: KMP w E.) zarejestrowanych na kamerach nasobnych w dniach 18 września 2021 r. i 2 października 2021 r. pod adresem ul. R. (...); 2. odmówiono udostępnienia nagrań z interwencji funkcjonariuszy KMP w E. zarejestrowanej na kamerach nasobnych w dniu 16 listopada 2021 r. pod adresem ul. R. (...); 3. umorzono postępowanie w zakresie wydania orzeczenia zabezpieczającego nagrania z interwencji funkcjonariuszy KMP w E. zarejestrowanej na kamerach nasobnych w dniu 16 listopada 2021 r. pod adresem ul. R. (...). W uzasadnieniu podano, że w dniu 1 grudnia 2021 r. wnioskodawca zwrócił się do organu I instancji o udostępnienie mu nagrań z kamer nasobnych policjantów z interwencji z dnia 16 listopada 2021 r. oraz w dniach 18 września i 2 października 2021 r. pod wyże wskazanym adresem, o ile były nagrywane. Decyzją z 7 grudnia 2021 r. organ I instancji odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanych informacji (nagrań). Odnośnie do nagrań z 18 września i 2 października 2021 r. organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 15 b ustawy o Policji informacje uzyskane w toku czynności Policja przechowuje przez okres co najmniej 30 dni nie dłużej jak dni 60 od zarejestrowania. W związku z tym podano, że nagrania te zostały zniszczone. Natomiast odnośnie do nagrania z interwencji w dniu 16 listopada 2021 r. wskazano, że nagranie to zawiera wizerunki wnioskodawcy oraz pozostałych jej uczestników, w tym sąsiadów wnioskodawcy. Wizerunki sąsiadów to dane osobowe osób nie pełniących żadnych funkcji publicznych, a w związku z tym nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p. i podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Podano, że na skutek odwołania wniesionego przez stronę organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z 7 grudnia 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu wniosku, uwzględniając wskazania organu odwoławczego, organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie nagrań z 18 września i 2 października 2021 r. Natomiast odnośnie do nagrań z kamer RAW rejestrujących przebieg interwencji w dniu 16 listopada 2021 r. podano, że przebieg interwencji zarejestrowany został na 2 kamerach nasobnych RAW i zawiera wyłącznie wizerunki interweniujących policjantów oraz sąsiadki - lokatorki mieszkania pod wskazanym adresem. Nie zawiera natomiast wizerunku wnioskodawcy, ani osoby składającej rezygnację z ochrony prywatności. Podniesiono, że przepisami ograniczającymi dostęp do informacji publicznej są regulacje szczególne, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. W przypadku postępowań przygotowawczych w toku, taką regulacją szczególną jest np. art. 156 k.p.k., który także - w zw. z art. 38 § 1 k.p.o.w. - należy stosować w postępowaniu w sprawach wykroczeń. W ukształtowanym orzecznictwie sądowo administracyjnym rozróżnia się pojęcie dostępu do akt sprawy i pojęcie dostępu do dokumentu - konkretnej informacji. Żądanie w oparciu o przepisy u.d.i.p. udostępnienia akt sprawy postępowania przygotowawczego nie może być traktowane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Odnośnie do postępowania w toku, na przeszkodzie stoi art. 156 k.p.k., jako przepis szczególny rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Oznacza to, że osoba postronna, nie objęta dyspozycją art. 156 k.p.k., nie może korzystać z dostępu do akt postępowania w toku. Organ I instancji ustalił, że postępowanie wykroczeniowe zostało merytorycznie zakończone wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego. W związku z tym, wnioskodawcy, który utracił przymiot strony tego postępowania, nie przysługuje uprawnienie dostępu do akt postępowania. Wskazano, że z ustaleń organu wynika, że nagrania z interwencji funkcjonariuszy KMP w E., zarejestrowane na kamerach nasobnych w dniu 16 listopada 2021 r., nie zostały w żaden sposób wykorzystane w wskazywanym przez wnioskodawcę postępowaniu wykroczeniowym. W związku z powyższym, jako stanowiące informację publiczną w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, d, f u.d.i.p., podlegają regulacjom określonym w tej ustawie. Wyjaśniono, że przedmiotowe nagrania zawierają wyłącznie wizerunki interweniujących policjantów oraz sąsiadki - lokatorki mieszkania pod wskazanym adresem. Nagrania te mają charakter linearny i ewentualne "wycięcie" fragmentów nagrania zawierających wizerunek lokatorki przedmiotowego mieszkania, połączone nadto z usunięciem ścieżki dźwiękowej tych fragmentów, pozbawiłoby nagranie istotnej części zarejestrowanego zapisu. Wskazano, że zarejestrowany wizerunek lokatorki przedmiotowego mieszkania jest wizerunkiem osoby nie pełniącej żadnej funkcji publicznej, a zatem w pełni korzysta z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten, zapewniający ochronę prywatności osób fizycznych niepełniących funkcji publicznych, wyłącza możliwość udostępnienia wnioskodawcy żądanych nagrań przedmiotowej interwencji. Odnosząc się do wniosku o wydanie orzeczenia o zabezpieczeniu nagrania z zarejestrowanej interwencji w dniu 16 listopada 2021 r. przed utratą lub zniszczeniem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego lub cywilnego oraz karnego, dla których przedmiotowe nagranie, zdaniem wnioskodawcy, stanowić będzie istotny dowód w sprawie stwierdzono, że przepisy k.p.a. nie zawierają regulacji dotyczących zabezpieczania dowodów, ani też regulacji takiej nie obejmuje zakres spraw objętych treścią art. 1 k.p.a. W związku z tym organ I instancji nie jest uprawniony do rozstrzygania w tej sprawie, a żądanie strony w tym zakresie jest bezprzedmiotowe.

W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wydanie orzeczenia o zabezpieczeniu nagrania z interwencji funkcjonariuszy KMP w E. przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2021 r. przed utratą lub zniszczeniem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego lub cywilnego przed Sądem Okręgowy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez jego błędne zastosowanie i interpretację w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, co miało wpływ na odmowę wydania wnioskodawcy nagrań;

- art. 5 ust. 3 u.d.i.p. przez jego pominięcie

- art. 10 § 1 k.p.a.

Wnioskodawca podniósł, że w myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a toku postępowania administracyjnego stoją na straży praworządności mając na względnie słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.), zaś samo postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Ponadto zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazał, że nie chodzi tylko o zawiadomienie strony o toczącym się postępowaniu, ale także o umożliwienie jej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji administracyjnej. Dlatego, w ocenie wnioskodawcy, decyzja organu i instancji jest wadliwa. Ponadto zarzucił, że w części dyspozycyjnej decyzji organ I instancji stosuje skróty myślowe wskazując jedynie na ulicę bez wskazania miejscowości dokonania nagrań, co może prowadzić do nadinterpretacji. Wskazał, że nagranie z 16 listopada 2021 r. będzie stanowiło dowód w sprawie cywilnej z jego powództwa o ochronę dóbr osobistych przed Sądem Okręgowym. Wnioskodawca podniósł, że prywatność osoby fizycznej nie ma charakteru bezwzględnego. Odnosząc się do wniosku o wydanie orzeczenia zabezpieczającego wyjaśnił, że ma on na celu zabezpieczenia przedmiotowego postępowania i wykonania ewentualnej decyzji lub wyroku sądu administracyjnego lub decyzji sądu powszechnego żądającego udostępnienia dowodu (m.in. art. 169 k.p.k. lub art. 248 k.p.c. i inne). Dlatego w ocenie wnioskodawcy w tym zakresie umorzenie postępowania przez organ jest bezprzedmiotowe.

Decyzją z (...) Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że przebieg interwencji z 16 listopada 2021 r. zawiera wyłącznie wizerunki interweniujących policjantów oraz sąsiadki - lokatorki pod przedmiotowym adresem. Zatem zarejestrowany na nagraniu wizerunek dotyczy osoby trzeciej, niepełniącej żadnej funkcji publicznej, a osoba ta w pełni korzysta z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazano, że szczególnej ochronie podlegają informacje dotyczące podmiotów indywidualnych (fizycznych i prawnych) w zakresie, w jakim dotyczą ich prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Odnosząc się do zarzutu odwołania, że organ I instancji nie zastosował art. 5 ust. 3 u.d.i.p. podano, że zgodnie z orzecznictwem podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 i 3 u.d.i.p. jest ustalenie, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z pełnieniem tej funkcji, to organ zobowiązany do jej udzielenia, nie może odmówić udostępnienia takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 lub 3, a zobowiązany jest do wskazania również imienia i nazwiska takiej osoby oraz jej stanowiska służbowego. Z kolei, ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej, umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 i 3 u.d.i.p. Zatem organ l instancji prawidłowo dokonał interpretacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Co do naruszenia art. 10 k.p.a. podkreślono, że przez udział w postępowaniu należy rozumieć udział strony w całym ciągu czynności przygotowawczych postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej. Wskazano, że w dniu 3 lutego 2022 r. organ I instancji wysłał stronie zawiadomienie o postępowaniu administracyjnym z wezwaniem o uzupełnieniu wniosku. W piśmie tym pouczono stronę o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Wnioskodawca pismo to otrzymał w dniu 10 lutego 2022 r. Ponadto w dniu 14 lutego 2022 r. strona złożyła odpowiedź na zobowiązanie w zakresie wyrażenia zgody, aby wniosek o zabezpieczenie nagrań został rozpatrzony przez organ I instancji. W związku z powyższym strona posiadała pełne prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Odnośnie do umorzenia postępowania w zakresie dotyczącym udostępnienia nagrań z interwencji w dniach 18 września i 2 października 2021 r. wskazano, że zniszczenie nagrań uniemożliwia podjęcie decyzji merytorycznie rozstrzygającej o ich udostępnieniu lub odmowie udostępnienia. Odnosząc się do kwestii wydania orzeczenia zabezpieczającego wyjaśniono, że art. 169 § 1 k.p.k. zawarty jest w kodeksie postępowania karnego, zgodnie z którym postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów toczy się według przepisów niniejszego kodeksu (art. 1 k.p.k.). Przepisy k.p.k stosuje się także w niektórych innych postępowaniach. na podstawie przepisów szczególnych. Kodeks postępowania administracyjnego w żadnym przepisie nie odsyła do kodeksu postępowania karnego. Z tych samych przyczyn uznano za niezasadny również zarzut dotyczący art. 248 k.p.c. Zgodnie z art. 1 k.p.c., kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). W odesłaniach zawartych w tym przepisie, nie jest zawarty kodeks postępowania administracyjnego. Dlatego uwzględnienie w postępowaniu administracyjnym przepisów k.p.c. jest niedopuszczalne.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wydanie orzeczenia zabezpieczającego prawidłowy tok postępowania przez orzeczenie o zabezpieczeniu nagrania z kamery nasobnej "RAW" z zarejestrowanej interwencji funkcjonariuszy KMP w E. w dniu 16 listopada 2021 r. przed utratą lub zniszczeniem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego lub cywilnego przed Sądem Okręgowy. Zarzucił:

- uniemożliwienie skarżącemu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieinformowanie skarżącego o czynnościach postępowania i decyzji organu odwoławczego z (...);

- prowadzenie postępowania bez uwzględniania wszystkich stron postępowania;

- zaniechanie zgromadzenia materiału dowodowego uzasadniającego określenie stron postępowania, tj. decyzji z (...);

- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie i zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji administracyjnej i niezasadne przyjęcie, że skarżący sam zrezygnował z tego prawa w toku postępowania, zwłaszcza, że mimo jasnej informacji m.in. w odwołaniu z 20 grudnia 2021 r. o zmianie adresu, decyzja odwoławcza nie dotarła do skarżącego i jak się okazuje miała zostać wysłana i doręczona na poprzedni adres - czym naruszono także art. 40 § 1 k.p.a.;

- naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez jego błędne zastosowanie i interpretację w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, co miało wpływ na odmowę wydania wnioskodawcach nagrań;

- naruszenie art. 5 ust. 3 u.d.i.p. przez jego pominięcie.

Skarżący podniósł, że wprawdzie w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, wskazał jednak, że w postępowaniu prowadzonym przez organ doręczenia nie były dokonywane właściwie. Podniósł, że już w odwołaniu z dnia 7 marca 2022 r. wykonał dyspozycję z art. 41 § 1 k.p.a. i poinformował o zmianie adresu do doręczeń. Mimo to do dnia dzisiejszego skarżącemu nie została do dnia dzisiejszego doręczona decyzja odwoławcza, a następnie pismo organu I instancji, z 3 lutego 2022 r., które sugerowało uchylenie poprzedniej decyzji. W piśmie tym wskazano, że część wniosków do organu odwoławczego zostało pominiętych, co mogło sugerować, że sprawa nie została merytorycznie rozpoznana. W zakresie wniosku o zabezpieczenie nagrań wniósł o wydanie decyzji lub postanowienia o zabezpieczeniu nagrania przed jego utratą.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 10 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zmiany adresu wskazano, że decyzja będąca przedmiotem skargi, jak i zawiadomienie o postępowaniu administracyjnym z wezwaniem do uzupełnienia wniosku zostało wysłane na adres wskazany przez skarżącego. Natomiast decyzja organu odwoławczego z (...) została wysłana na poprzedni adres i została doręczona.

W piśmie z 23 maja 2022 r. skarżący zarzucił niewłaściwe umocowanie pełnomocnika organu i złożenie odpowiedzi na skargę przez osobę nieuprawnioną, gdyż dołączone do odpowiedzi na skargę pełnomocnictwo nie upoważnia do reprezentowania organu odwoławczego do występowania przed sądami administracyjnymi. Ponadto wskazał, że wydruk dotyczący przesyłki pocztowej, dołączony do odpowiedzi na skargę, nie dowodzi doręczenia decyzji, zwłaszcza że już w odwołaniu organ był informowany o zmianie adresu. Ponadto przesyłka była wprowadzona do obrotu pocztowego bez potwierdzenia odbioru, co wynika z treści wyciągu z danych przesyłki, gdyż zgodnie ze zmianami ustawy Prawo pocztowe, w związku z epidemią koronawirusa, przesyłki (prócz sądowych i prokuratorskich) są doręczane do skrzynek pocztowych bez konieczności pozyskania przez doręczyciela pokwitowania odbioru, czy potwierdzenia jego doręczenia.

W dniu 30 maja 2022 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik organu odwoławczego nadesłał pełnomocnictwo upoważniające go do reprezentowania tego organu także przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 239 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, której odpis, wraz z pouczeniem o skutkach złożenia wniosku, został doręczony skarżącemu w dniu 19 maja 2021 r. W piśmie z 23 maja 2022 r. skarżący oświadczył, że nie sprzeciwia się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p. Należy przy tym zauważyć, że wprawdzie prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.), ale podlega jednak ograniczeniu w przypadkach określonych w art. 5 u.d.i.p. Ponadto w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z modyfikacjami określonymi w tym przepisie. Natomiast organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że żądana przez skarżącego informacja w postaci wskazanych przez skarżącego nagrań z interwencji funkcjonariuszy policji zarejestrowanej na kamerach nasobnych ma charakter informacji publicznej. Nie kwestionują tego zresztą organy orzekające w niniejszej sprawie. Natomiast odmowę udostępnienia posiadanego nagrania organy uzasadniły koniecznością ochrony prywatności osoby fizycznej, stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jak bowiem wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nagranie to zawiera wyłącznie wizerunki interweniujących policjantów oraz lokatorki mieszkania, w którym odbyła się interwencja, a ewentualne usunięcie fragmentów nagrania zawierających wizerunek osoby prywatnej połączone z usunięciem ścieżki dźwiękowej tych fragmentów, pozbawiłoby nagranie jego istotnej części.

Należy zatem zauważyć, że stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że w razie kolizji między zasadą jawności informacji publicznej a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny będzie jedynie taki sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy wskazanych dóbr chronionych (np. anonimizacja danych wrażliwych). Adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinien w związku z tym rozważyć, czy nawet po usunięciu danych osobowych nie jest możliwa identyfikacja osoby fizycznej. W przypadku, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki: NSA z 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 933/11, NSA z 9 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 4728/21, WSA w Gdańsku z 13 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 6/20, WSA w Gliwicach z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 1515/21, dostępne w Internecie). Ponadto w wyroku NSA z 28 października 2021 r. (sygn. akt III OSK 4143/21, dostępny w Internecie) podniesiono, że ustawodawca przesądził już na etapie stanowienia prawa, że wartością podlegającą silniejszej ochronie jest prawo do prywatności osoby fizycznej lub ochrona tajemnicy przedsiębiorcy. Brak jest tym samym pola konfliktu między zasadą ochrony prawa do prywatności osoby fizycznej lub tajemnica przedsiębiorcy a zasadą prawa do informacji publicznej. Nie istnieje więc możliwość interpretacyjnego rozwiązywania konfliktu między tymi zasadami. Konflikt ten został a limine przecięty przez ustawodawcę, który uznał prawo do prywatności osoby fizycznej lub tajemnica przedsiębiorcy za wartości wyżej chronione niż prawo do informacji publicznej.

Podnieść ponadto należy, że powyższego stanowiska nie zmienia treść art. 5 ust. 3 u.d.i.p. Stanowi on bowiem, że nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2-2b, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Zatem przepis ten w żaden sposób nie uchyla ochrony prywatności osób fizycznych, niepełniących funkcji publicznych, wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W związku z powyższym wskazać należy, że z wyjaśnień organu wynika, że nie ma możliwości takiego udostępnienia żądanego nagrania, aby nie był dostępny wizerunek oraz głos osoby prywatnej – lokatorki mieszkania, w którym miała miejsce interwencja. Skoro zatem nie ma możliwości udostępnienia informacji publicznej w taki sposób, aby nie doszło do naruszenia prywatności osoby fizycznej, to zasadnie organy odmówiły jej udzielenia. Nie ulega także wątpliwości, że bezprzedmiotowe było orzekanie w przedmiocie nagrań, które zostały zniszczone. Jeżeli organ nie posiada określonej informacji, to nie ma możliwości rozstrzygania co do kwestii jej ewentualnego udostępnienia. Słusznie zatem w tym zakresie umorzono postępowanie.

Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wyjaśnić przede wszystkim należy, że w postępowaniu w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej - co do zasady - nie stosuje się przepisów k.p.a. Znajdują one jedynie zastosowanie w odniesieniu do decyzji wydawanych w oparciu o przepisy u.d.i.p., na co wprost wskazuje treść art. 16 ust. 2 u.d.i.p. W związku z tym obowiązki wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. mają także ograniczone zastosowanie. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że decyzja organu odwoławczego z (...) została skierowana na niewłaściwy adres, ale do odpowiedzi do skargi organ dołączył wydruk ze strony pocztowej, z którego wynika, że przesyłka została doręczona. Gdyby nawet jednak przyjąć, że – tak jak twierdzi skarżący – przesyłka została pozostawiona w skrzynce pocztowej, to skarżący dowiedział się o tej decyzji co najmniej w dacie otrzymania pisma organu I instancji z 3 lutego 2022 r., skierowanego na adres podany przez skarżącego. Pismo to skarżący niewątpliwie otrzymał, gdyż udzielił na nie odpowiedzi w piśmie z 14 lutego 2022 r. Pomimo takiej informacji skarżący nie wskazywał na brak doręczenia mu przedmiotowej decyzji ani w toku ponownego postępowania przed organem I instancji, ani we wniesionym odwołaniu. Okoliczność tą podniósł dopiero w skardze do Sądu. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, uchybienie organu w tym zakresie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący został poinformowany, że jego wniosek zostanie rozpoznany ponownie oraz że ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. W tej sytuacji zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest niezasadny.

Odnośnie do wniosku skarżącego o zabezpieczenie nagrania wyjaśnić należy, że w u.d.i.p. brak jest przepisów regulujących tę kwestię. Także przepisy k.p.a., które mają ograniczone zastosowanie w postępowaniu dotyczącym udostępnienia informacji publicznej, nie zawierają takich regulacji. Skoro zaś brak jest podstawy prawnej do wydania określonego orzeczenia przez organ administracji, to postępowanie organu w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Dodatkowo należy wskazać, że przepisy p.p.s.a. także nie dają możliwości orzekania o zabezpieczeniu przedmiotowego nagrania. Sąd administracyjny - co do zasady - nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie bada zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez organy administracji. Tym bardziej zatem nie ma możliwości orzekania o zabezpieczeniu przedmiotu postępowania administracyjnego, gdyż nie istnieje żadna podstawa prawna do wydania jakiekolwiek rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Wobec powyższego zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.