Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 274/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 92a ust. 1, ust. 2, art. 92b, art. 92c, pkt 2.5.1 i pkt 2.2.3 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Hanna Knysiak - Molczyk Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

wyroku WSA z dnia 2 czerwca 2014 r.

Decyzją z dnia [....] 2012 r. nr [....] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę J. Z. karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 8 listopada 2012 r. w O. na przystanku [.....] skontrolowano autobus marki [....] o numerze rej. [....], którym przedsiębiorca J. Z. wykonywał regularny przewóz osób na linii O. – O. W toku kontroli stwierdzono, że autobus nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu, gdyż nie posiadał oznakowanych wyjść awaryjnych, bocznej tablicy kierunkowej, napisu określającego liczbę miejsc w pojeździe. Ponadto autobus był wyposażony tylko w jedną gaśnicę, a w okazanej przez kierowcę apteczce były tylko dwa bandaże, wata i plaster, przy czym ważność tych produktów, poza watą, skończyła się w 2009 r. Organ I instancji stwierdził również, iż doszło do naruszenia warunków wykonywania przewozu regularnego określonych w zezwoleniu poprzez wysadzenie dwóch pasażerek na [....] w O. koło L. w miejscu nieoznaczonym jako przystanek.

Po rozpatrzeniu odwołania J. Z., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [....] 2013 r. nr [....] uchylił powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem zbadania, czy w stanie faktycznym z dnia kontroli nie zaistniały przesłanki z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz ustalenia kiedy i w jakich okolicznościach doszło do ewentualnej likwidacji przystanku przy lodowisku w O. i czy strona przy dołożeniu należytej staranności mogła powziąć powyższe informacje przed dniem kontroli drogowej.

Decyzją z dnia [.....] 2013 r. nr [....] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę J. Z. karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Organ I instancji wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu 8 listopada 2012 r. kontroli autobus marki [....] o numerze rej. [....], należącego do przedsiębiorcy J. Z. stwierdzono następujące naruszenia:

1. Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Organ I instancji wyjaśnił, iż kontrolowany pojazd nie posiadał oznakowanych wyjść awaryjnych, bocznej tablicy kierunkowej, napisu określającego liczbę miejsc w pojeździe. Autobus wyposażony był tylko w jedną gaśnicę, natomiast okazana przez kierowcę apteczka zawierała tylko dwa bandaże, watę i plaster, przy czym ważność produktów, poza watą, skończyła się w 2009 r.

2. Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Organ I instancji wskazał, iż podczas przedmiotowej kontroli stwierdzono, że kierowca wysadził dwie pasażerki na [....] w O. koło L. w miejscu nieoznaczonym jako przystanek. Z zeznań kierowcy wynika, że to przedsiębiorca zlecił mu zatrzymanie się przy ulicy, bez wjeżdżania na parking przy Lodowisku. Organ I instancji podniósł, iż z informacji udzielonych przez Starostwo Powiatowe w O. Wydział [....] wynika, że przystanek przy L. do dnia 10 lipca 2013 r. nie został zlikwidowany. Zdaniem organu I instancji, kierujący autobusem marki [....] o nr rej. [....] nie miał żadnej podstawy do zatrzymania się przy [....] w O. w miejscu nieoznaczonym jako przystanek, gdyż zgodnie z obowiązującym go rozkładem jazdy powinien zatrzymać się na przystanku o nazwie "L.", który -wbrew twierdzeniom strony - nie został zlikwidowany.

Organ I instancji stwierdził również, iż nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego, zaś strona, prawidłowo wezwana, nie przedstawiła dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, lub że za stwierdzone naruszenia na podmiot wykonujący przewóz została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zdaniem organu I instancji, przedsiębiorca jako profesjonalista ma obowiązek i powinność zadbać o należyte wykonywanie ciążących na nim obowiązków ujętych w przepisach regulujących daną sferę prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec powyższego organ I instancji uznał, iż okoliczności sprawy jasno wskazują, że strona miała wpływ i godziła się na powstałe naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego J. Z. oświadczył, iż nie kwestionuje, że w czasie kontroli miały miejsce drobne uchybienia, przy czym uchybienia te szybko zostały usunięte. Odwołujący się podniósł również, iż został już ukarany na mocy wyroku Sądu Rejonowego karą pieniężną w wysokości 1150 zł, która to kwota została w całości przez niego uiszczona.

Decyzją z dnia 4 grudnia 2013 r. nr [....], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3, art. 92 a ust. 1, 2, 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265) oraz Ip. 2.2.3 i Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, § 18 ust. 1 pkt 11 i 13, § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z dnia 26 lutego 2003 r. nr 32, poz. 262 z późn. zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [....] 2013 r. nr [....].

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu drogowego. Organ II instancji zastrzegł przy tym jednak, iż powyższą karę odnosić należy wyłącznie do niespełnienia warunku technicznego jakim jest brak tablicy bocznej kierunkowej. Wątpliwości organu II instancji wzbudziło bowiem zakwalifikowanie braku oznaczonych wyjść awaryjnych, gaśnicy, apteczki i napisów wskazujących dopuszczalną liczbę miejsc do siedzenia i do stania jako warunku technicznego wymaganego ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w/w elementy wyposażenia zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 2, 3, 5 i 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia zaliczone zostały do warunków dodatkowych, które spełniać musi autobus, bez względu na to jaki rodzaj przewozu jest nim wykonywany. Natomiast Ip. 2.5.1. sankcjonuje tylko takie braki warunków technicznych autobusu, które związane są z wykonywaniem określonego rodzaju przewozu regularnego. Przykładem takiego braku jest właśnie brak tablic kierunkowych, które zgodnie z w/w rozporządzeniem wymagane są przy wykonywaniu określonego rodzaju przewozu tj. przewozu regularnego w komunikacji publicznej. Organ odwoławczy stwierdził zatem, iż organ I instancji zastosował sankcję przewidzianą w Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym do stanu faktycznego nieobjętego jego hipotezą, dokonując tym samym jego rozszerzającej wykładni, co niewątpliwie jest błędem. Niemniej jednak, zdaniem organu II instancji, powyższy błąd nie ma wpływu na wynik postępowania, gdyż już sam brak tablicy kierunkowej jest wystarczający do uznania, że strona dopuściła się naruszenia określonego w Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za wskazane naruszenie organ ma bowiem obowiązek wymierzyć karę 5000 zł bez względu na to, czy autobus nie odpowiadał jednemu czy kilku wymaganym warunkom technicznym.

Organ odwoławczy uznał również, że organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Z ustaleń poczynionych w toku kontroli wynika bowiem, że kierowca wykonując przewóz na linii O. – O. zatrzymał się w celu wysadzenia dwóch pasażerek w miejscu, które nie było oznaczone jako przystanek. Przyczyną zatrzymania się kierowcy w miejscu niebędącym przystankiem był brak właściwej informacji ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewóz, który nie wyjaśnił kierowcy, że przewidziany w rozkładzie jazdy przystanek O. – L. jest na parkingu przy lodowisku, a nie przy ulicy. Zdaniem organu II instancji, przedsiębiorca nie wywiązał się z obowiązku poinstruowania kierowcy o wszystkich związanych z przewozem warunkach, w szczególności o rozkładzie jazdy, w tym o trasie przewozu i o miejscach będących przystankami, co w konsekwencji doprowadziło do zaistnienia naruszenia.

Organ II instancji stwierdził, iż w odniesieniu do odwołującego się brak jest możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia okoliczności, które zwalniają przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisu 92c ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Natomiast w niniejszej sprawie strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, ani nie mogła przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do naruszenia doprowadziły.

Odnosząc się z kolei do argumentów strony, że została już ukarana za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli wyrokiem Sądu Rejonowego, organ II instancji wskazał, iż ukaranie strony mandatem karnym w wysokości 1150 zł dotyczyło naruszeń określonych w załączniku nr 2 ustawy o transporcie drogowym. Za powyższe naruszenia strona została ukarana, jako osoba zarządzająca przedsiębiorstwem, grzywną na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wobec strony jako przedsiębiorcy, na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, iż ukaranie mandatem karnym za naruszenia określone w załączniku nr 2 ustawy o transporcie drogowym w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania za naruszenia określone w załączniku nr 3 do w/w ustawy. Powołując się na treść art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym organ II instancji stwierdził, że istnieje możliwość zaniechania karania osoby fizycznej mandatem w sytuacji, gdy jej czyn wyczerpuje znamiona naruszeń określonych w załączniku nr 3 do w/w ustawy, ale nie ma żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej tylko dlatego, że osoba fizyczna została ukarana grzywną w drodze mandatu karnego.

Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zgodził się J. Z. i pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 92a ust. 1 zał. nr 3 Ip. 2.5.1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie nałożenia kary za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego w związku z brakiem tablicy kierunkowej. Zdaniem skarżącego, doszło również do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwie niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania art. 92a ust. 1 w/w ustawy i nałożeniu kary. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji, że pomimo błędnego zastosowania przez organ I instancji sankcji przewidzianej w lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym do stanu faktycznego nieobjętego jego hipotezą, brak było podstaw do uchylenia decyzji I instancji. Zdaniem skarżącego, decyzja organu I instancji cechowała się rażącym naruszenie przepisów prawa materialnego, zawierając jednocześnie rozszerzającą wykładnię przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący uważa, że nawet sam brak tablicy kierunkowej nie jest wystarczający do uznania, że strona dopuściła się naruszenia określonego w lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji mimo stwierdzenia, że dopuścił się on naruszenia prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, niedopuszczalne jest utrzymanie w mocy decyzji o określonej treści w przypadku tak rażącego naruszenia prawa, jakim było nałożenie kary administracyjnej w przypadku, gdy takiej kary zastosować nie można było.

Odnośnie naruszenia l.p. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym skarżący stwierdził, iż w tym zakresie powinien znaleźć zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy, gdyż nie został poinformowany o zlikwidowaniu przystanku, na którym wysadzono dwie pasażerki.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że sam brak tablicy kierunkowej nie jest wystarczający do uznania, że doszło do naruszenia określonego w l.p. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ II instancji stwierdził, iż brak tablicy kierunkowej należy zaliczyć do "wymaganych warunków technicznych", o których mowa w l.p. 2.5.1 w/w załącznika. Ponadto warunek ten związany jest bezpośrednio z rodzajem przewozu, tj. wykonywaniem przewozu regularnego. Zdaniem organu II instancji, fakt, że inne braki wyposażenia kontrolowanego autobusu (m. in. apteczka, gaśnice) nie są związane bezpośrednio z rodzajem wykonywanego przewozu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wystarczające było stwierdzenie jednego naruszenia wymaganych warunków technicznych. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącego, że w przypadku drugiego naruszenia winien zostać zastosowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, organ II instancji powołał się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że to przedsiębiorca winien przedłożyć dowody na okoliczność, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa lub że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Dlatego też organ nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1265), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W ust. 2 cytowanego przepisu ustawodawca zastrzegł, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.

Stan faktyczny niniejszej sprawy jest między stronami niesporny. Skarżący nie kwestionuje, że wykonywał przewóz drogowy pojazdem, który nie posiadał bocznej tablicy kierunkowej, a także, że kierowca wysadził dwie pasażerki na [....] w O. koło L. w miejscu nieoznaczonym jako przystanek. Strona skarżąca kwestionuje natomiast ocenę prawną tych zdarzeń przez organ i wywiedziony skutek w postaci nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.

Należy uznać, że nietrafne są zarzuty skargi naruszenia art. 92a ust. 1 zał. nr 3 Ip. 2.5.1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie nałożenia kary za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego w związku z brakiem tablicy kierunkowej. Trafnie wskazuje organ, że sam brak tablicy kierunkowej stanowi naruszenie "wymaganych warunków technicznych", o których mowa w l.p. 2.5.1 w/w załącznika, związanych bezpośrednio z rodzajem przewozu, tj. wykonywaniem przewozu regularnego. W niniejszej sprawie istniała zatem podstawa faktyczna do zastosowania przewidzianej przepisami sankcji, czego zresztą strona skarżąca nie kwestionuje. Nie mógł natomiast odnieść zamierzonego skutku podnoszony przez stronę skarżącą zarzut, że stwierdzone przez organ II instancji naruszenie prawa przez organ I instancji polegające na nieuprawnionym rozszerzeniu katalogu naruszeń warunków technicznych, obligowało organ II instancji do uchylenia decyzji organu I instancji. Wbrew zarzutom skargi, decyzja organu I instancji nie cechowała się rażącym naruszeniem prawa materialnego. Fakt, że inne braki wyposażenia kontrolowanego autobusu (m. in. apteczka, gaśnice) zostały przez organ II instancji uznane za niezwiązane bezpośrednio z rodzajem wykonywanego przewozu, nie obligował organu II instancji do uchylenia decyzji organu I instancji, skoro nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia, wobec tego, że do nałożenia kary wystarczające było stwierdzenie jednego naruszenia wymaganych warunków technicznych (braku tablic kierunkowych). Wbrew zarzutom skargi, organ II instancji nie naruszył zasady dwuinstancyjności, a zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Nieuzasadniony jest także zarzut skargi naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwie niezastosowanie, a w konsekwencji zastosowanie art. 92a ust. 1 w/w ustawy i nałożenie kary. Odnośnie naruszenia l.p. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym skarżący nie kwestionuje samego zdarzenia, uważa jedynie, że powinien znaleźć zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 tej ustawy, gdyż nie został poinformowany o zlikwidowaniu przystanku, na którym wysadzono dwie pasażerki.

|Przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne |

|czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota tego rodzaju |

|odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie |

|prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania, lub też |

|znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub |

|skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do |

|zasady wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego sankcją |

|administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy |

|podmiotu administrowanego, nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na |

|niego sankcji administracyjnej. Art. 92b oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek |

|kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. W przepisach tych chodzi |

|wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie |

|mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po |

|stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych |

|przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92 b ust. 1 oraz art. 92c|

|ust.1. Rzeczą tylko i wyłącznie wynikającą z uznania przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących z nim. Na przedsiębiorcy |

|ciążą obowiązki zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków |

|dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wymienione przepisy wyraźnie statuują |

|odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących |

|bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od |

|odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu |

|zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków |

|zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. W niniejszej sprawie natomiast wystarczyło zastosowanie przez |

|przedsiębiorcę środków rutynowych, polegających na należytym poinstruowaniu kierowcy o trasie przewozu i wyznaczonych przystankach. W |

|ten sposób przedsiębiorca uniknąłby naruszenia prawa w postaci niedostosowania miejsca wysadzenia pasażerek do planu przewozu. |

|Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające |

|przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Takie zwolnienie może mieć miejsce, gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia|

|(kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Obydwa wymienione przepisy mają |

|charakter wyjątkowy i podlegają interpretacji ścisłej. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że |

|organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub |

|nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez |

|kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa |

|transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, |

|przeciwdziałając naruszeniom prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności |

|wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy. Na skarżącym spoczywał zatem w |

|niniejszej sprawie ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez |

|kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie. Pogląd taki jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów |

|administracyjnych (m.in. w wyrokach NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II |

|GSK 936/09, z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GSK 4/09, z dnia 2 lutego 2011r. sygn. akt II GSK 140/10, z dnia 13 października |

|2009 r. sygn. akt II GSK 93/09, z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/09, a dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 258/10 |

|oraz z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 404/10 - wszystkie wyroki dostępne na http//www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki |

|egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach |

|przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite, a Sąd |

|rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela prezentowane w nim stanowisko (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II|

|GSK 716/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., |

|sygn. akt III SA/Kr 1016/11). |

W niniejszej sprawie organy prawidłowo nałożyły na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Z ustaleń poczynionych w toku kontroli wynika bowiem, że kierowca wykonując przewóz na linii O. – O. zatrzymał się w celu wysadzenia dwóch pasażerek w miejscu, które nie było oznaczone jako przystanek. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do likwidacji tego przystanku. Zmianie nie uległy też warunki zezwolenia dotyczące ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków. Wskazana przez kierowcę przyczyna odstąpienia od ustalonej trasy przejazdu i zatrzymania się kierowcy w miejscu niebędącym przystankiem, nie może być uznana za okoliczność zwalniającą przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Podnoszona przez kierowcę okoliczność braku właściwej informacji ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewóz, który nie wyjaśnił kierowcy, że przewidziany w rozkładzie jazdy przystanek O. – L. jest na parkingu przy lodowisku, a nie przy ulicy, nie może być uznana za obiektywną przyczynę egzoneracyjną, zwalniającą przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Trafnie wskazuje organ, że przedsiębiorca nie wywiązał się należycie z obowiązku poinstruowania kierowcy o wszystkich warunkach związanych z przewozem, w szczególności o rozkładzie jazdy, w tym o trasie przewozu i o miejscach będących przystankami, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia warunków przewozu.

W niniejszej sprawie organy administracyjne w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego i dokonały prawidłowej oceny prawnej, zaś wysokość nałożonej na stronę skarżącą kary pieniężnej jest zgodna z przepisami prawa. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie, organy należycie ustaliły stan faktyczny, a uzasadnienie decyzji zawiera szczegółowy opis stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji oraz wskazanie przyczyn, z powodu których organy przyjęły odpowiedzialność skarżącego, nie uwzględniając wyjaśnień złożonych przez kierowcę za okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, orzekając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.