Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SAB/Gl 1/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenie postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

S. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lutego 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Powyższe zarządzenie zostało uznane za doręczone skarżącej w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. z upływem 22 marca 2016 r. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie, pomimo dwukrotnego jej awizowania: w dniu 8 marca 2016 r. oraz 16 marca 2016 r., nie została podjęta przez skarżącą z placówki pocztowej, w której pozostawiono przesyłkę na okres 14 dni. W dniu 29 marca 2016 r. upłynął termin do uzupełnienia braków skargi, czego skarżąca nie uczyniła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 58 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę m.in. gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. postanowienie z 29 kwietnia 1998r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, postanowienie z 21 września 2001r. sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763; postanowienie z 13 grudnia 2012r., sygn. akt I FSK 1644/12, opublikowane w zbiorze: orzeczenia.nsa.gov.pl) nie budzi wątpliwości pogląd, że przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" należy również rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu konieczne jest więc - w świetle art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. - uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 O.p. Przy tym należy zaznaczyć, że do wyczerpania środków zaskarżenia nie dojdzie przez samo złożenie ponaglenia. Konieczne jest jeszcze zajęcie przez organ wyższej instancji stanowiska w tej kwestii. Wniesienie skargi uzależnione jest od rozpatrzenia złożonego ponaglenia, które winno być załatwione, stosownie do art. 139 § 2 O.p. niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od daty jego wniesienia. Dopóki bowiem organ nie wypowie się w tym przedmiocie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, że wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia. Przepis art. 141 O.p. nie określa, w jakiej formie winien działać organ podatkowy rozpatrujący ponaglenie. Niezależnie jednak od tego, czy organ ten podzieli stanowisko ponaglającego, czy też nie zgodzi się z nim, właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie (vide Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2011, komentarz do art. 141; podobnie w wyroku NSA z 1 marca 1996r., sygn. akt: III SAB 24/95, Mon. Pod. 1997, nr 7, s. 210).

W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lutego 2016 r. wezwano skarżącą do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo doręczenia skarżącej powyższego zarządzenia na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a. z upływem 22 marca 2016 r. i upływu 7 dniowego terminu skarżąca nie przedstawiła dokumentu wskazującego, że przed wniesieniem skargi wyczerpała środki zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Jednocześnie zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak i z pisma organu z dnia 22 lutego 2016 r. wynika jednoznacznie, że ponaglenie na podstawie art. 141 § 1 O.p. nie zostało złożone przez skarżącą.

Z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, należało zatem odrzucić skargę zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.