Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1831/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski /spr./ Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. F. oraz małoletnich: Sz. U., M. U., K. F. i N. F. reprezentowanych przez przedstawicielkę ustawową W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 20/15 w sprawie ze skargi W. F. oraz małoletnich: Sz. U., M. U., K. F. i N. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (sygn. III SA/Łd 20/15) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. F. oraz małoletnich S. U., M. U., K. F. i N. F. reprezentowanych przez przedstawicielkę ustawową W. F. na decyzję Wojewody [...] (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

W decyzji z [...] listopada 2014 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: organ I instancji) z [...] września 2014 r. o wymeldowaniu W. F. wraz z małoletnimi dziećmi S. U. i M. U. z pobytu stałego w miejscowości B. ul. J. [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji, że nieruchomość położona w miejscowości B. przy ul. J. [...] nie stanowi centrum życiowego W. F. i jej dzieci S. U. i M. U., wyjaśnił, że skarżąca opuściła tę posesję w listopadzie 2010 r. Nie przebywa i nie realizuje tam swoich potrzeb życiowych.

Zdaniem organu odwoławczego, w stosunku do W. F. oraz jej synów S. i M. U. zostały spełnione przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. poz. 993, dalej: ustawa o ewidencji ludności).

Skargę na tę decyzję wniosła W. F. w imieniu własnym oraz małoletnich S. U., M. U., K. F. i N. F., żądając zmiany zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także w celu przesłuchania W. F. oraz zasądzenia na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, tj:

1. art. 15 § 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wymeldowanie części skarżących z miejsca stałego pobytu w sytuacji, gdy W. F., K. F. oraz N. F. nie opuścili miejsca stałego pobytu, lecz zostali z niego bezprawnie wyrzuceni, a także poprzez wymeldowanie jedynie części skarżących z pobytu stałego w sytuacji, gdy te same okoliczności dotyczą wszystkich skarżących;

2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania administracyjnego wzięcia należytego udziału w sprawie, w szczególności poprzez niepoinformowanie skarżących o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że fakt nieprzebywania skarżących w miejscu zameldowania należy uznać za sytuację przejściową, gdyż W. F., która jest wciąż współwłaścicielką domu położonego w B. przy ul. J. [...], podejmuje kroki mające na celu odzyskanie posiadania nieruchomości. Brak jest zatem przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o wymeldowaniu. Niezamieszkiwanie skarżących w B. nie ma, ani charakteru trwałego, ani dobrowolnego. Do chwili obecnej pomiędzy W. F., a S. F. toczy się postępowanie o podział majątku wspólnego. Nie zostało ono wciąż zakończone.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej w dniu 4 marca 2015 r. uczestnik postępowania S. F. wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że jego dzieci stale przebywają w miejscu zameldowania, spędzają wakacje, święta i weekendy. Natomiast skarżąca oświadczyła, że nie składała roszczenia posesoryjnego. W jej odczuciu nie opuściła ona miejsca zameldowania, obecnie toczą się rozmowy o przejęciu przez nią całej nieruchomości. Pełnomocnik skarżącej – adwokat A.R. oświadczył z kolei, że nie jest w stanie wskazać jakie dowody zgromadzone w sprawie nie są znane skarżącej. Niemniej jednak podtrzymuje zarzut naruszenia prawa procesowego, że skarżąca nie została zapoznana z materiałem dowodowym, stanowiącym podstawę zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji) wskazał, że skarga nie jest uzasadniona, w sprawie nie doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy o ewidencji ludności, jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.).

W pierwszej kolejności Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, stwierdził, że postępowanie spełnia wymogi art. 7 i 77 k.p.a., a jego zakres jest prawidłowy. W ocenie Sądu I instancji, w sprawie organy przeprowadziły wszelkie niezbędne i konieczne dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych okoliczności faktycznych, a dopuszczone (zgodne z prawem) w art. 75 k.p.a., dowody. Dokonując oceny okoliczności faktycznych nie przekroczyły też granic swobodnej oceny dowodów, a ocena ta – tak jak tego wymaga art. 80 k.p.a. – została dokonana wbrew przekonaniu skarżącej na podstawie wszechstronnego materiału dowodowego (nie zaś wyłącznie na wyjaśnieniach uczestnika) i jest prawidłowa, uwzględniając rozbieżne twierdzenia skarżącej i uczestnika postępowania na okoliczność opuszczenia nieruchomości przez skarżącą.

Zdaniem Sądu I instancji, analiza dowodów zgromadzonych w sprawie wskazuje, że skarżąca opuściła miejsce stałego zameldowania pomimo podawania różnych dat (październik 2010 r. i listopad 2011r.) w październiku 2010 r., a więc w okresie podawanych przez uczestnika postępowania. W ocenie Sądu I instancji, zgodność oświadczeń skarżącej i uczestnika co do daty opuszczenia miejsca stałego zameldowania przez skarżącą pozwala za wiarygodne uznać twierdzenia uczestnika postępowania co do okoliczności wskazywanych we wniosku o wymeldowanie skarżącej i jego wyjaśnieniach z 14 lipca 2014 r., a więc co do daty i okoliczności zaistnienia tego zdarzenia. Według Sądu I instancji, analiza materiału dowodowego tej sprawy za niezasadne pozwala uznać także zgłaszane przez skarżącą i jej profesjonalnego pełnomocnika zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie pozbawienia skarżącej możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych z jej udziałem.

Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że dzieci skarżącej ze związku konkubenckiego zostały zameldowane pod spornym adresem jedynie z uwagi na zameldowanie pod tym adresem skarżącej, a skoro urodziły się około roku od daty opuszczenia przez skarżącą miejsca stałego zamieszkania to oczywistym jest, iż nigdy nie miały stałego miejsca tam zamieszkania.

W skardze kasacyjnej skarżący: W. F., małoletni S. U., małoletni M. U., małoletni K. F. i małoletnia N. F. reprezentowani przez matkę W. F. (dalej: skarżący kasacyjnie) – wszyscy reprezentowani przez adw. A. R. na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji istnienia przesłanek do jej uwzględniania i uchylenia zaskarżonej decyzji;

- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez oparcie orzeczenia wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organy z pominięciem dowodu z przesłuchania W. F. przeprowadzonego przez Sądem;

2. naruszenie prawa materialnego, a to:

- art. art. 15 § 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez

jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że:

- niedobrowolne opuszczenie miejsca stałego pobytu na skutek przymusu

fizycznego i psychicznego stanowi podstawę do wydania decyzji o

wymeldowaniu;

- przymusowe opuszczenie miejsca stałego pobytu i podejmowanie działań

zmierzających do przywrócenia posiadania nieruchomości nie stanowi o

braku trwałości opuszczenia miejsca stałego pobytu i nie jest podstawą do

odmowy wydania decyzji o wymeldowaniu;

- art. 15 § 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zw. z art. 62 k.p.a. poprzez wymeldowanie jedynie części skarżących z pobytu stałego zameldowania w sytuacji gdy te same okoliczności dotyczą niepodzielnie

wszystkich skarżących;

III. Wskazując na powyższe, wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

ewentualnie w przypadku stwierdzenia podstaw:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r.;

3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności podniesiono, że nie można zgodzić się, że okoliczność opuszczenia przez skarżących kasacyjnie nieruchomości położonej w B. przy ul. J. [...] stanowiła naturalną konsekwencję orzeczenia rozwiązania małżeństwa W. F. i S. F. poprzez rozwód. Nie sposób bowiem uznać, że opuszczenie ww. nieruchomości przez skarżących kasacyjnie było dobrowolne oraz trwałe. Skarżący nigdy dobrowolnie nie opuścili miejsca zameldowania. Zostali jednak siłą i na skutek stosowanego przez S. F. wobec W. F. przymusu fizycznego i psychicznego zmuszeni do jego opuszczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że w chwili obecnej skarżąca kasacyjnie W. F. podjęła kroki zmierzające do odzyskania nieruchomości i ponownego w niej zamieszkania. W toku postępowania o podział majątku wspólnego pomiędzy S. i W. F. trwają bowiem rozmowy dotyczące przyznania przedmiotowej nieruchomości na wyłączną własność W. F. celem osiedlenia się wraz z dziećmi na ww. nieruchomości.

W ocenie skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął ustalenia organu w zakresie okoliczności opuszczenia przedmiotowej nieruchomości przez skarżących, oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżących. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten uzupełniony o przesłuchanie W. F. prowadzi do ustalenia odmiennych od dokonanych przez organy administracji okoliczności opuszczenia przedmiotowej nieruchomości przez skarżących kasacyjnie. Mimo to organ, a za nim Sąd I instancji opiera się w tym zakresie wyłącznie na zeznaniach S. F., bezzasadnie pomijając wyjaśnienia skarżącej.

Uzasadniając naruszenie przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie podnoszą, że fakt nieprzebywania w miejscu zameldowania należy uznać za sytuację przejściową, gdyż W. F., która jest wciąż współwłaścicielką domu położonego w B. przy ul. J. [...] podejmuje kroki mające na celu odzyskanie posiadania nieruchomości. W chwili obecnej prowadzone są rozmowy ustalające warunki przejęcia całej przedmiotowej nieruchomości na wyłączną własność przez W. F.. Bezzasadne jest więc stanowisko, zgodnie z którym skarżąca nie podejmowała jakichkolwiek prób ponownego zamieszkania w spornej posesji. Zdaniem skarżących kasacyjnie, w niniejszej sprawie brak było przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o wymeldowaniu skarżących kasacyjnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym.

Przesłanka wskazująca na naruszenie tego przepisu mogłaby wystąpić, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Skarżący kasacyjnie zarzucają także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu należy zwrócić uwagę, że regulacja zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, i c p.p.s.a., jest tzw. przepisem wynikowym, normującym sposób rozstrzygnięcia. Artykuł 145 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym (blankietowym), stanowiącym jedynie prawną podstawę orzeczenia i bez powiązania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu z innymi przepisami postępowania sądowadministracyjnego nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie nie powiązali także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z konkretnym przepisem postępowania administracyjnego.

Prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z konkretnym przepisem postępowania administracyjnego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu. Do samoistnego naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. może dojść, jeżeli z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie uchylił zaskarżonej decyzji. Taka sytuacje nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, błędnie wskazują na naruszenie prawa materialnego. Należy stwierdzić, że skarga kasacyjna pozbawiona jest prawidłowej konstrukcji zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez oparcie orzeczenia wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organy z pominięciem dowodu z przesłuchania W. F. przeprowadzonego przed Sądem I instancji. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Wojewódzki sąd administracyjny kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola postępowania organów orzekających w niniejszej sprawie była prawidłowa. Sąd I instancji oparł swoje orzeczenie na podstawie całego materiału dowodowego zebranego przez orzekające organy administracji. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji nie miał podstaw prawnych do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania W. F.. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej w tym zakresie wskazać należy, że sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając również, jak stanowi art. 106 § 4 p.p.s.a., powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Konsekwencją obowiązywania przywołanej regulacji jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz przeprowadza kontrolę legalności zaskarżonego aktu z perspektywy uwzględniającej faktyczne podstawy jego wydania, tj. ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez organ administracji publicznej, jako podstawa wydawanego w sprawie rozstrzygnięcia. Proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu uwzględnia w tej mierze kontrolę realizacji i przestrzegania przez organ orzekający w sprawie wiążących go - w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy, przeprowadzania dowodów oraz ich oceny - reguł proceduralnych. Z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone wyłącznie do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów np. dowodu z przesłuchania stron jest niedopuszczalne. Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Zakres postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania norm prawa do określonego stanu faktycznego. Tak więc postępowanie dowodowe i dokonywanie w jego trakcie ustaleń faktycznych przez sąd administracyjny jest dopuszczalne jedynie w powyższym zakresie.

Oznacza to, że Sąd I instancji nie mógł prowadzić postępowania dowodowego i dokonywać ustaleń, celem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oraz przeprowadzić dowód z przesłuchania W. F.

Należy zgodzić się Sądem I instancji, według którego decyzja nie została oparta wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, wyłącznie na wyjaśnieniach uczestnika postępowania. Jak bowiem wynika z załączonych akt administracyjnych organy – wyjaśniając okoliczność opuszczenia przez skarżącą kasacyjnie spornej nieruchomości i jej rzeczywistego miejsca zamieszkiwania oraz daty tego opuszczenia – podjęty z urzędu szereg czynności procesowych i uzyskały szereg dowodów. W tym celu przeprowadziły w drodze pomocy prawnej udzielonej przez Urząd Miasta [...] kontrolę meldunkową w dniu 2 kwietnia 2014 r. w miejscu stałego pobytu skarżącej kasacyjnie i małoletnich dzieci, tj. w lokalu nr [...] w bloku przy ul. W. [...] [...] w Ł., oraz podjęły próbę przesłuchania skarżącej kasacyjnie w charakterze strony. Z tych dokumentów wynika, że skarżąca kasacyjnie wraz z dziećmi na stałe przebywa – jak sama podaje - w miejscowości Ł. od listopada/grudnia 2011 r. Zobowiązała się również do złożenia osobiście wyjaśnień w sprawie meldunkowej w urzędzie w ciągu tygodnia. Niezależnie od tego została wezwana do stawienia się w charakterze strony w siedzibie Urzędu Miasta [...] w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Do daty wydania decyzji przez organ II instancji nie zrealizowała własnego zobowiązania, jak i nie zastosowała się do tego wezwania, pomimo tego, że wezwanie to odebrała w dniu 10 kwietnia 2014 r. Pośrednim dowodem długotrwałego zamieszkiwania skarżącej kasacyjnie pod tym adresem jest również kierowana na ten adres korespondencja urzędowa do skarżącej kasacyjnie, odbierana przez nią osobiście również w dacie wszczęcia postępowania meldunkowego, jak i przed datą podjęcia decyzji przez organ I instancji o wymeldowaniu i wymianie przez uczestnika postępowania – wobec podjęcia tej decyzji – zamka w miejscu zameldowania skarżącej kasacyjnie. Ponadto z zawartego w aktach wyroku SO w [...] XII Wydział Cywilny Rodzinny z [...] listopada 2013 r., [...], wynika ustalona przez sąd rodzinny w sposób bezsporny (podawana także przez skarżącą) okoliczność wyprowadzenia się z adresu stałego zameldowania w listopadzie 2010 r., urodzenia przez skarżącą w dniu 23 listopada 2011r. dwójki dzieci ze związku konkubenckiego z M. U.. Sąd – jak wynika z uzasadnienia tegoż wyroku – uznając skarżącą za winną rozpadu pożycia małżeńskiego (wobec dopuszczenia się zdrady małżeńskiej) nie dał wiary zeznaniom skarżącej, wedle której z konkubentem związała się ona po wyprowadzeniu z domu, wręcz uznał je jedynie za przyjętą przez skarżącą taktykę procesową. Również z ustalonego przez sąd stanu faktycznego w wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z [...] lipca 2012 r., [...], wynika, że skarżąca i uczestnik postępowania nie mieszkają razem od listopada 2010 r., gdyż powódka wraz z dziećmi wyprowadziła się z domu, który jest ich wspólną własnością, strony od ponad trzech lat nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. We wniosku z 7 kwietnia 2014 r. o podział majątku wspólnego, złożonym w Sądzie Rejonowym [...], skarżąca podała, że ze spornego adresu wyprowadziła się w listopadzie 2010 r., nieruchomość ta jest zajmowana wyłącznie przez uczestnika postępowania, zamieszkała na stałe w Ł., gdzie mieszka ze wspólnymi dziećmi uczestnika oraz nowym partnerem i dwójką synów z nowego związku. Z tych względów wniosła o przyznanie tej nieruchomości na własność uczestnika z obowiązkiem spłaty na jej rzecz, bowiem – jak wskazała – jest to jego miejsce zamieszkania i koncentracji życiowej. Ponadto w pozwie o ustanowienie rozdzielności majątkowej skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika podała, że wyprowadziła się ze wspólnego mieszkania w listopadzie 2010 r., strony (skarżąca i uczestnik) nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, prowadzą osobne życie.

Nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej według którego, niedopuszczalne jest powoływanie się "w zakresie ustalenia okoliczności opuszczenia przedmiotowej nieruchomości przez Skarżących na ustalenia Sądu cywilnego orzekającego w sprawie o rozwód". Odnosząc się do tak przedstawionego stanowiska skarżących kasacyjnie wskazać należy, że art. 365 § 1 k.p.c., jest przepisem wyznaczającym zakres res iudicata, a zatem zakres obowiązku respektowania rozstrzygnięcia sądu powszechnego przez "inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej". Pomimo ulokowania w ustawie innej niż p.p.s.a., art. 365 § 1 k.p.c. powinien być stosowany bezpośrednio także przez sądy administracyjne, bowiem m. in. tego typu sądy są adresatami normy zawartej w tym przepisie. Norma prawna wynikająca z art. 365 § 1 k.p.c. gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych, co byłoby nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1054/08). Stanowiąc o związaniu prawomocnym wyrokiem nie tylko stron i sądu, który go wydał, ale także innych sądów oraz organów państwowych, wywiera on określone skutki w sferze materialnoprawnej.

Ponadto z notatki Komisariatu Policji w [...] z 31 marca 2014r. wynika jednoznacznie, że skarżąca kasacyjnie wraz z dziećmi w miejscu stałego zameldowania nie przebywa, wyprowadziła się w listopadzie 2010 r. i obecnie przebywa pod adresem w Ł. ul. W. [...] [...] m. [...]. Prawidłowo zatem uznał Sąd I instancji podnosząc, że analiza powyższych dowodów wskazuje, że skarżąca opuściła miejsce stałego zameldowania pomimo podawania różnych dat (październik 2010 r. i listopad 2011r.) w październiku 2010r., a więc w okresie podawanym przez uczestnika postępowania. Prawidłowo zatem uznał Sąd I instancji, że zgłaszane przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie pozbawienia skarżącej możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych z jej udziałem nie były zasadne.

Odnosząc się w drugiej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że również i ten zarzut został błędnie sformułowany. W skardze kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię "art. 15 § 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych". Tak oznaczona jednostka redakcyjna nie występuje w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wskazać należy, że błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej. Prawidłowe skonstruowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli zarzutu "błędnej wykładni" prawa materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej (1) na czym polega błąd, który zarzuca się Sądowi I instancji, oraz (2) jak powinna wyglądać w ocenie wnoszących skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia.

W skardze kasacyjnej nie przedstawiono jak powinna wyglądać w ocenie wnoszących skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia art. 15 ust. 2. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Odnosząc się do uzasadnienia tego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że z brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie wynika, by organ musiał dokonywać ustaleń w kwestii dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu przez osobę, wobec której wszczęto postępowanie, poza tym przepisy meldunkowe abstrahują od oceny motywów podjętych kroków, ewentualne problemy rodzinne i ich skutki są poddane ocenie innych norm prawnych niż meldunkowe.

Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącej organ meldunkowy związany był wnioskiem uczestnika o wymeldowanie skarżącej wraz z dwójką dzieci ze związku konkubenckiego, a to z tego względu, że postępowanie to zostało wszczęte nie z urzędu, lecz na wniosek, a wnioskodawca nie wyraził zgodny na rozszerzenie zakresu wniosku o wymeldowanie wspólnych dzieci skarżącej i uczestnika postępowania. Oznacza to, że wnioskodawca był dysponentem tego postępowania i zakresu podmiotowego wniosku. Stosownie bowiem do objętego zarzutem skargi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że nie ma też znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji okoliczność, że decyzją o wymeldowaniu została objęta tylko skarżąca wraz z dziećmi pozamałżeńskimi. Jak bowiem stanowi art. 14 w ust. 2 zdanie trzecie ustawy o ewidencji ludności, zameldowania dokonuje organ gminy właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego matki dziecka lub tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa, a w przypadku braku miejsca pobytu stałego - organ właściwy ze względu na miejsce pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące. Sąd I instancji wyjaśnił, że wymeldowanie matki, w tej sprawie skarżącej z adresu stałego zameldowania spowoduje – automatycznie wymeldowanie wszystkich pozostających pod jej władzą rodzicielską i opieką nieletnich dzieci. Dzieci skarżącej ze związku konkubenckiego zostały zameldowane pod spornym adresem jedynie z uwagi na zameldowanie pod tym adresem skarżącej, a skoro urodziły się około roku od daty opuszczenia przez skarżącą miejsca stałego zamieszkania to oczywistym jest, iż nigdy nie miały stałego miejsca tam zamieszkania. Zamiar zamieszkiwania lub chęć ponownego zamieszkiwania w miejscu zameldowania musi wynikać nie tylko z twierdzeń osoby zainteresowanej, ale również z całokształtu okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych w danej sprawie, takich jak: koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim.

Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.