Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 884/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Wystąpiono z sygnalizacją o poinformowaniu właściwych organów lub ich organów zwierzchnich o uchybieniach w toku postępowania administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 184,  art. 204  pkt 1,  art. 205  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędziowie sędzia NSA Marek Kołaczek sędzia NSA Małgorzata Niezgódka- Medek (spr.) Protokolant Anna Rembowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt I SAB/Ol 1/06 w sprawie ze skargi J. Ś. w przedmiocie odmowy wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01, przez Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. Ś. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej J. Ś., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą MW, jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt I SAB/OI 1/06. Wyrokiem tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oddalił skargę strony na odmowę wykonania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd przedstawił stan sprawy. Podał, że wyrokiem z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia [...] w przedmiocie określenia J. Ś. podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 1998 r.

Wykonując wskazany wyżej wyrok Izba Skarbowa w Olsztynie rozpatrzyła ponownie odwołanie strony. Decyzją z dnia [...] uchyliła zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okresy od maja do grudnia 1998 r. i orzekła w tym zakresie. Na tę decyzję organu odwoławczego strona, reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego B. P., wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt 1 III SA 1969/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który przejął sprawę do rozpoznania, oddalił skargę na decyzję Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia [...]

Następnie pełnomocnik strony pismem z dnia 16 grudnia 2005 r. zażądał od Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01, a także pokrycia wskazanych kosztów, związanych z brakiem jego wykonania. Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie pismem z dnia 23 grudnia 2005 r. poinformował stronę, że do podniesionych przez nią argumentów ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji ostatecznej z dnia [...] (doręczonej dnia 12 września 2005 r.), którą odmówiono zwrotu podatku od towarów i usług. Wskazał ponadto, że sprawa zobowiązania skarżącej w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 1998 r. została ostatecznie rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 748/05, którym oddalono skargę kasacyjną od wymienionego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 maja 2004 r.

Kolejnym pismem z dnia 27 grudnia 2005 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie pełnomocnik strony wyjaśniła, że jej żądanie dotyczyło wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01, a nie wyroku tego Sądu z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 748/05. Podniosła, że mimo, iż w sentencji wyroku z dnia 11 lutego 2003 r. zawarta została formuła "uchyla zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej z dnia [...]" to organ dotychczas nie uchylił tej decyzji, co jest równoznaczne z brakiem wykonania tego wyroku.

W odpowiedzi na to pismo Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie wyjaśnił, że na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01 organ podatkowy drugiej instancji został zobowiązany do ponownego rozpatrzenia odwołania J. Ś. W związku z tym wydał decyzję z dnia [...] obejmującą zobowiązanie podatkowe strony za te same okresy, które były objęte decyzją uchyloną we wskazanym wyroku. W tym stanie rzeczy twierdzenie pełnomocnika strony o niewykonaniu wymienionego wyżej wyroku było bezpodstawne.

Pismem z dnia 4 stycznia 2006 r. skierowanym do Dyrektora izby Skarbowej strona ponownie wniosła o wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01. Wniosek ten organ pozostawił bez odpowiedzi, wskazując stronie w piśmie z dnia 10 stycznia 2006 r., że do jej żądania ustosunkował się już w pismach z dnia 23 grudnia 2005 r. oraz z dnia 2 stycznia 2006 r.

W skardze z dnia 12 stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez wskazanego wyżej pełnomocnika, powołując się na art. 53 § 2 i art. 154 § 1 P.p.s.a. wniosła o wymierzenie Dyrektorowi Izby Skarbowej w Olsztynie kary grzywny za odmowę wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01. Uzasadniając swoje żądanie podniosła, że wbrew sentencji tego wyroku organ odwoławczy nie uchylił decyzji i wydał nową decyzję postanawiającą o tym samym co uchylone przez Sąd orzeczenie. W ten sposób organ wywołał nowe rozprawy sądowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko o całkowitej bezzasadności zarzutów pełnomocnika skarżącej w sprawie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1999/01. Podkreślił, że sprawa prowadzona w wykonaniu tego wyroku i rozstrzygnięta decyzją organu drugiej instancji z dnia [...]została prawomocnie zakończona gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2005 r. oddalił skargę kasacyjną strony na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 maja 2004 r., oddalający skargę na tę decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie dokonał analizy art. 154 § 1 P.p.s.a. i stwierdził, że wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych w tym przepisie ma na celu ukaranie organów za niewykonanie wyroków sądowych oraz ich dyscyplinowanie. Przez niewykonalność orzeczenia należy przy tym rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej prawem przewidzianej formie. Jeżeli natomiast właściwy organ, po otrzymaniu wyroku sądu administracyjnego, prowadzi postępowanie i kończy je wydaniem decyzji administracyjnej, Sąd nie może wobec tego organu zastosować grzywny przewidzianej w art. 154 § 1 P.p.s.a. ustawy.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że po wydaniu wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., na mocy którego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia [...], organ odwoławczy ponownie rozpoznał odwołanie strony. W wyniku tego wydał w objętym sprawą zakresie decyzję z dnia [...] Za błędne Sąd uznał rozumowanie strony, że na mocy wymienionego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podatkowy drugiej instancji został zobowiązany do uchylenia decyzji. Samo wydanie takiego wyroku przez ten Sąd skutkowało uchyleniem zaskarżonego aktu tj. wyeliminowaniem go z obrotu prawnego bez konieczności wydawania jakichkolwiek rozstrzygnięć w tym zakresie przez organ. Obowiązkiem organu odwoławczego w takiej sytuacji było ponowne rozpatrzenie odwołania strony i wydanie nowego rozstrzygnięcia - decyzji uwzględniającej opinię prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał wniosek strony o wymierzenie organowi kary

grzywny za bezzasadny. Podkreślił, że skoro w dacie złożenia skargi z żądaniem nałożenia grzywny istniała decyzja administracyjna do której wydania organ został przez Sąd zobowiązany, to nie było podstaw do wymierzenia temu organowi grzywny, stosownie do art. 154 § 1 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zwrócił również uwagę, że kwestia zastosowania się organów administracji do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Sądu podlega kontroli instancyjnej i nie może być kontrolowana w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Okoliczność ta może być podniesiona w ramach zarzutów we wniesionej skardze na nowe rozstrzygnięcie organu wydane w ramach wykonania wyroku. Zauważył przy tym, że decyzja organu podatkowego drugiej instancji z dnia [...], wydana po ponownym rozpatrzeniu odwołania strony, podlegała kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt 1 III SA 1969/03 oddalił skargę, jak i kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku, wskazanym wyżej orzeczeniem oddalił tę skargę.

W skardze kasacyjnej sporządzonej przez pełnomocnika - wymienioną wyżej doradcę podatkowego, strona powołując się na art. 177 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 102 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), zwaną dalej w skrócie "Przepisy wprowadzające", zarzuciła wskazanemu wyżej wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie naruszenie przepisów postępowania co ma wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Ponadto zarzuciła również naruszenie art. 171 P.p.s.a. mówiącego, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W związku z tymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej szczegółowo opisała przedmiot sprawy, którą rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2003 r., cytując fragmenty kontrolowanej przez ten Sąd decyzji Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 25 czerwca 2001 r. Wyjaśniła przy tym, że zacytowanie stanowiska Izby Skarbowej ilustrowało naruszenie art. 171 P.p.s.a. ponieważ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego mówił "uchyla zaskarżoną decyzję", a więc uchylał twierdzenie Izby Skarbowej, że katalogi J. Ś. są reklamą i uchylał stanowisko Izby Skarbowej co do słuszności widzenia przez nią podstaw do naliczenia podatku należnego. W związku z tym, a także z uwagi na zasądzenie przez Sąd na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, to co postanowił organ podatkowy w swojej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieprawidłowe.

Tymczasem w kolejnej decyzji z dnia [...] Izba Skarbowa powtórnie orzekła to samo co w decyzji z dnia [...], którą Naczelny Sąd Administracyjny uchylił. Pełnomocnik podniosła, że J. Ś. kilkakrotnie wzywała Izbę Skarbową do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, najpierw podnosząc, żeby nie zabierać jej pieniędzy, a później wzywając do wykonania wyroku zgodnie z jego brzmieniem "uchyla decyzję Izby Skarbowej". Z uwagi na uporczywe uchylanie się Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie od wykonania wyroku z dnia 11 lutego 2003 r. skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. o ukaranie organu podatkowego drugiej instancji grzywną.

Następnie pełnomocnik skarżącej opisała zaskarżony wyrok z dnia 30 marca 2006 r., cytując jego fragmenty. Zarzuciła Sądowi, że nie zareagował na zlekceważenie przez Dyrektora Izby Skarbowej dokumentu, który stanowił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podniosła, że obie decyzje organu odwoławczego o tym samym postanawiały i decyzja, mówiąca o wykonaniu wyroku, tego wyroku nie wykonała. Stwierdziła, że ponieważ decyzja nie została uchylona to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został wykonany. Uchylona decyzja pozostała dalej w mocy; nazwano ją tylko decyzją pod innym numerem i inną datą. Dowodem na nieuchylenie decyzji było to, że uchylona decyzja postanawiała o tym, że katalogi i ulotki są reklamą i że od usług transportowych należy naliczyć VAT należny. Pełnomocnik podkreśliła, że Naczelny Sąd Administracyjny nie uchyliłby przecież decyzji gdyby uznał, że katalogi i ulotki J. Ś. są reklamą i nie uchyliłby decyzji jeśli uznawałby, tak jak mówi decyzja, że od usług transportowych należy naliczyć podatek VAT należny. Pełnomocnik podniosła, że to właśnie usłyszał na sali sądowej radca prawny Izby Skarbowej, że katalogi i ulotki skarżącej nie są reklamą i że nie ma nieprawidłowości w naliczeniu VAT od usług transportowych. W związku z tym zarzuciła Izbie Skarbowej działanie z premedytacją przez okres sześciu lat, mające na celu nieuczciwe zabranie pieniędzy jej klientce.

Doradca podatkowy, reprezentująca J. Ś., podniosła, że jej klientka jest niewinna, a mimo to nie można jej pomóc mimo, że "jej pełnomocnik jest uczciwym człowiekiem i szuka przepisów prawa pomagających uczciwemu". Przedstawiając tę sprawę pełnomocnik powołała się także na skierowane przez nią pismo do Polskiej Akademii Nauk w związku z poznaniem przez nią praw rządzących ludzką podświadomością. Podniosła, że w piśmie powołuje się na odkrycia prof. Zygmunta Freuda, prof. Marii Szulc oraz innych naukowców. Podkreśliła, że odkryła prawo jakiemu podlega nasza podświadomość i "jest to prawo Uczciwego". Stwierdziła, że jej praca pozwoliła poznać prawo stworzone przez człowieka i zrozumieć przyczyny ciężkiego losu na ziemi człowieka uczciwego. Zrozumiała, że na nieuczciwość nie ma lekarstwa i człowiek go nigdy nie znajdzie ponieważ nie będzie miał władzy nad podświadomością.

Pełnomocnik wywodziła również, że J. Ś., tak jak inni ludzie prowadzący działalność gospodarczą na własny rachunek i własną odpowiedzialność, są wykorzystywani i karani na wszystkie możliwe sposoby przez ludzi, dla których dają pieniądze na ich wynagrodzenia. Podkreśliła, że nie należy zabierać pieniędzy ludziom, którzy jak J. Ś. płacą podatki, tylko przymuszać do wykonywania pracy tych, którzy się od niej uchylają.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika -radcę prawnego Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego poniesionego przez organ. Uzasadniając swoje stanowisko przedstawił przebieg postępowania w tej sprawie i podniósł, że strona niewłaściwie powołała podstawę skargi kasacyjnej (art. 177 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 102 § 2 Przepisów wprowadzających). Zaskarżony wyrok został wydany w dniu 30 marca 2006 r., a zatem Przepisy wprowadzające w tej sprawie nie miały już zastosowania. Ponadto w świetle prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnień powołanych w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące niewykonania wyroku sądu administracyjnego należało uznać za bezpodstawne i nieuzasadnione.

W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2007 r. pełnomocnik skarżącej podniosła, że organy podatkowe pomimo uchylenia decyzji Izby Skarbowej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r. zabrały jej klientce pieniądze. Ponadto podkreśliła, że uzasadnienie ustne tego wyroku, które usłyszała na sali sądowej wraz z pełnomocnikiem strony przeciwnej odbiegało od uzasadnienia pisemnego. Dlatego zaapelowała do Sądu, aby uzasadnienie sporządzone na piśmie nie mogło być wykorzystane przeciwko skarżącej. Zarzuciła przy tym nieuczciwość pełnomocnikowi strony przeciwnej, podnosząc m.in., że "jedyną przyczyną wszelkiego zła i to na całej ziemi jest pozwalanie na zaburzanie porządku przez ludzi, którzy postanawiają zachować się nieuczciwie". Następnie kontynuowała wywody przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na temat znaczenia podświadomości, która wymaga od człowieka uczciwego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna oprócz tego, że powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 - art. 47 P.p.s.a.) powinna zawierać również oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Te wymogi, które odróżniają skargę kasacyjną od innych pism w postępowaniu sądowym, stanowią jej elementy konstrukcyjne i od ich prawidłowego sporządzenia pod względem formalnym przez zawodowego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.) zależy możliwość odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do meritum sprawy, będącej przedmiotem zaskarżonego orzeczenia. Sąd Administracyjny drugiej instancji jest bowiem, stosownie do art. 183 § 1, zdanie pierwsze P.p.s.a., związany granicami skargi kasacyjnej, o ile nie zachodzi nieważność postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.). Granice te wyznaczają przede wszystkim podstawy kasacyjne (art. 174 P.p.s.a.) i ich uzasadnienie.

W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zachodzi nieważność postępowania.

Przechodząc zaś do rozpoznania skargi kasacyjnej we wskazanych w niej granicach należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej oparła tę skargę na naruszeniu przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, wskazując art. 174 pkt 2 P.p.s.a., przy czym jako naruszony przepis proceduralny powołała jedynie art. 171 P.p.s.a. Wprawdzie wskazując jako podstawę kasacyjną art. 171 P.p.s.a. pełnomocnik podała, że przepis ten również został naruszony zaskarżonym wyrokiem, co sugeruje, że jej zdaniem doszło także do innych naruszeń prawa procesowego, jednakże swojego stanowiska w tym zakresie zaprezentowanego w uzasadnieniu, nie powiązała ze wskazaniem konkretnych przepisów P.p.s.a., które poza powołanym art. 171 tej ustawy, miałyby zostać naruszone w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki sposób sformułowania podstaw kasacyjnych oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać sprawę tj. dokonać oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tylko z punktu widzenia naruszenia tym orzeczeniem art. 171 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten, tak jak i inne przepisy P.p.s.a., w myśl art. 2 Przepisów wprowadzających obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004 r. tj. od momentu wejścia w życie P.p.s.a. Nie może więc mieć zastosowania do stanu prawnego, w którym zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który, zdaniem pełnomocnika skarżącej, nie został wykonany. Wyrok ten został bowiem wydany dnia 11 lutego 2003 r., a więc w czasie gdy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz U. 74, poz. 368, ze zm.), która zresztą w materii obecnie uregulowanej w art. 171 P.p.s.a. odsyłała poprzez art. 59 do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.c. Jeśli więc pełnomocnik skarżącej chciała, aby w postępowaniu ze skargi kasacyjnej zostało zbadane prawidłowe odniesienie się w zaskarżonym wyroku do kwestii zakresu powagi rzeczy osądzonej związanej z wyrokiem wydanym pod rządami poprzednio obowiązującego prawa to powinna wskazać właściwe przepisy obowiązujące w tej materii, czego nie uczyniła. Już tylko z tego względu, pomijając nawet okoliczność nieadekwatnego do regulacji zawartej w art. 171 P.p.s.a., uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, nie ma możliwości odniesienia się do merytorycznego problemu i wypowiedzenia na temat tego co w świetle art. 154 § 1 P.p.s.a. oznacza bezczynność organu po wyroku uchylającym zaskarżony akt i czy w rozpatrywanej sprawie organ pozostawał w takiej bezczynności. Czy też, co wyjaśnił Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie w objętym rozpatrywaną skargą kasacyjną orzeczeniu sprawa która była przedmiotem wyroku z dnia 11 lutego 2003 r. została już ponownie prawomocnie zakończona kolejnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 748/05 i tym samym nie można zasadnie twierdzić, że wyrok nie został wykonany?

Niezależnie od wskazania jako podstawy kasacyjnej przepisu, który nie miał związku z problemem opisanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że to uzasadnienie nie stanowi uzasadnienia podstaw kasacyjnych, o którym mowa w art. 176 P.p.s.a. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącej, naruszenia wyartykułowanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego, czy jak rozpatrywanej sprawie prawa procesowego, doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień prawa procesowego, dodatkowo konieczne jest wykazanie, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącej nie powiązała zarzutów procesowych przedstawionych, wobec organów orzekających w sprawie oraz Sądu administracyjnego pierwszej instancji, w sposób opisowy, niejasny i chaotyczny z odpowiednimi przepisami procedury sądowej, ani też w związku z tymi przepisami, z regulacją zawartą w przepisach o postępowaniu podatkowym. Ponadto znaczną część uzasadnienia skargi kasacyjnej, a także pisma procesowego z dnia 14 czerwca 2007 r. stanowiącego, jak określiła, uzupełnienie skargi, poświęciła swoim uwagom na temat podświadomości i jej wpływu na naturę ludzką oraz funkcjonowanie organów państwa. Uwagi te nie mają związku z treścią art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a. i nie powinny znaleźć się w środku odwoławczym sporządzonym przez profesjonalnie przygotowanego do wykonywania czynności zastępstwa procesowego pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza także, iż nieprawidłowe i niezrozumiałe było powołanie w skardze kasacyjnej art. 102 § 2 Przepisów wprowadzających (w zw. z art. 177 § 1 P.p.s.a.), na co trafnie zwróciła uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna. Przepis art. 102 § 2 Przepisów wprowadzających odnosił się do spraw zakończonych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których Sąd Najwyższy umorzył postępowanie wszczęte na skutek rewizji nadzwyczajnej nierozpoznane do tej daty. Przepis ten nie mógł więc mieć zastosowania ans do objętego skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 marca 2006 r., ani nawet do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., którego niewykonanie skarżąca zarzucała Dyrektorowi Izby Skarbowej w Olsztynie. Od tego ostatnio wymienionego orzeczenia nie została bowiem wniesiona rewizja nadzwyczajna.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).