Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 538/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.71 ust.1, art.2 ust.1 pkt2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2008r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 538/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania Z.G., na podstawie art. 71 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy (Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą, i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z dnia 10 czerwca 2008r. wydaną z upoważnienia Starosty, w sprawie uznania za osobę bezrobotną do dnia 30 kwietnia 2008r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Organ II-giej instancji podał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż

z przedstawionych dokumentów wynika, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust.1 i 2 ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Od decyzji z dnia [...] odwołanie wniósł Z. G. podnosząc, że świadectwo pracy z A. w S.- K., gdzie świadczył pracę do dnia 31 sierpnia 2007r. odebrał dopiero ok. 21 kwietnia 2008r. Ponadto zainteresowany nadmienił, że od 1985r. do 31 sierpnia 2007r. znajdował się nieprzerwanie w stosunku pracy oraz że posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W związku z czym wniósł o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda przytoczył treść art. 71 ust.1 pkt 2a ustawy i podkreślił, że Z. G. podczas rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy

w K. (dnia 30 kwietnia 2008r.) przedstawił świadectwo pracy wystawione

w dniu 18 kwietnia 2008r. przez A. w .-K., z którego wynika, że w instytucji tej świadczył pracę w okresie od

2 października 1990r. do 31 sierpnia 2007r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych

i poszukujących pracy (Dz.U. nr 262, poz. 2607 ze zm.), rejestracja bezrobotnego oraz poszukującego pracy następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa

w § 3 ust.1 i 2 (m.in. świadectwa pracy oraz innych dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień), po poświadczeniu przez bezrobotnego lub poszukującego pracy własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych na karcie rejestracyjnej. Stosownie do § 3 ust.5 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nie posiadającej kompletu dokumentów.

W tej sytuacji Wojewoda stwierdził, ze argumenty zainteresowanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z. G., o ile spełniał warunki osoby bezrobotnej, mógł się zarejestrować w PUP wcześniej, a brakujące dokumenty potwierdzające uprawnienie do zasiłku dostarczyć w terminie późniejszym. Organ II-giej instancji podkreślił przy tym, że nie ma możliwości rejestracji z datą wsteczną.

Skargę od tego rozstrzygnięcia złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach Z. G., który wniósł o jego "zmianę (...) i zasądzenie należnego (...) zasiłku od wygaśnięcia stosunku pracy".

Skarżący podniósł, że z dniem wygaśnięcia umowy o pracę tj. z dniem 31 sierpnia 2007r. nie otrzymał świadectwa pracy, jak również nie został przywrócony do pracy. Podkreślił, że mimo, że jego pracodawca otrzymał dodatkowe godziny dydaktyczne

i środki finansowe z MEN i EFZ, to jednak zatrudnił "ludzi z zewnątrz" o niższych niż skarżący kwalifikacjach.

Z. G. wyjaśnił, że w związku z powyższym udał się niezwłocznie do Powiatowego Urzędu Pracy w K. celem zarejestrowania się, gdzie w punkcie obsługi bezrobotnych otrzymał spis dokumentów do zgromadzenia i dostarczenia, bez których rejestracja nie jest możliwa. Po zgromadzeniu i dostarczeniu niezbędnych dokumentów, prócz świadectwa pracy, w PUP K. nie dokonano rejestracji skarżącego z powodu braku tego świadectwa. Nie pouczono także Z. G., że istnieje możliwość rejestracji warunkowej.

Skarżący podał, że odnośnie wydania należnego mu świadectwa pracy wielokrotnie zwracał się do pracodawcy zarówno ustnie jak i pisemnie. Otrzymał je dopiero wskutek interwencji Państwowej Inspekcji Pracy w K. dnia 21 kwietnia 2008r., czyli po 8 miesiącach od "wygaśnięcia" stosunku pracy. Z chwilą otrzymania świadectwa pracy Z.G. zażądał jego sprostowania i po otrzymaniu sprostowanego świadectwa pracy udał się niezwłocznie do PUP w K., gdzie dowiedział się, że zgromadzone wcześniej dokumenty i zaświadczenia straciły ważność. Dlatego ponownie musiał składać wnioski do różnych urzędów i czekać na wydanie nowej dokumentacji. Otrzymał także odpowiedź, że nie będzie mógł być zarejestrowany bez zgromadzenia aktualnych dokumentów, a nastąpi to dopiero z chwilą ich dostarczenia.

Skarżący zarzucił, że w wyniku niedoinformowania go oraz nie przyjęcia jego dokumentów i oświadczeń przez pracowników PUP w K., "nie będąc w ich ewidencji", nie otrzymał "pracy jako doradca zawodowy w tejże instytucji, która miała oferty na te stanowiska. A nie zarejestrowanie (...) w danych PUP skutkowało nie skorzystaniem z sugerowanej w uzasadnieniu promocji zatrudnienia".

Ponadto skarżący podkreślił, że nie otrzymał nawet propozycji pracy w szkołach powiatu k. jako nauczyciel, pomimo zarejestrowania go przez PUP w K.. Z jego rozeznania ma zaś wynikać, że dyrektorzy szkół szukali nauczycieli w jego specjalności.

Reasumując Z. G. podkreślił, że przedstawione wyżej fakty i dowody wskazują na to, że nie zarejestrowanie go przez Urząd Pracy w K.

w ustawowym terminie, nastąpiło "tylko i wyłącznie z przyczyn niezależnych" od niego. Skarżący podniósł, aktualnie jest pozbawiony nawet ubezpieczenia zdrowotnego, nie otrzymał żadnej propozycji pracy ani też wsparcia lub pomocy, mimo, że jest osobą niepełnosprawną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy,

a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego orzeczenia podnieść należy, że nie zawiera ono wad wymienionych w art. 156 kpa powodujących nieważność ani też nie ma podstaw do stwierdzenia uchybień prawa procesowego czy materialnego, o jakich mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., powodujących konieczność uchylenia decyzji będącej przedmiotem skargi.

Ustalony przez organy stan faktyczny jest bezsporny i wynika ze zgromadzonych

w sprawie dowodów. Nie ulega wątpliwości, że Z. G. zgłosił się

w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 30 kwietnia 2008r. w celu rejestracji jako bezrobotny, przedstawiając niezbędne dokumenty, w tym świadectwo pracy wystawione dnia 18 kwietnia 2008r. przez A.

w S.-K., dotyczące ostatniego zatrudnienia, w okresie od

2 października 1990r. do 31 sierpnia 2007r.

Nie ma także sporu co do tego, że skarżący w dniu rejestracji spełniał wszystkie przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustalenie to znalazło wyraz

w decyzji organu I-szej instancji z dnia 10 czerwca 2008r., który uznał Z. G. za osobę bezrobotną z dniem rejestracji, tj. z dniem 30 kwietnia 2008r.

Przedmiotem sprzeciwu skarżącego jest natomiast odmowa przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych i na kontroli prawidłowości tego rozstrzygnięcia koncentruje się przede wszystkim niniejsze postępowanie sądowe.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 71 ust. 1 ustawy, zgodnie

z którym (w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 (nie mającym w sprawie zastosowania), jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

W stanie faktycznym sprawy zastosowanie ma przypadek wymieniony w pkt 2a zacytowanego przepisu, co oznacza, że w dniu rejestracji skarżący winien wykazać, że w okresie od 30 października 2006r. do 30 kwietnia 2008r., (tj. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania) był zatrudniony łącznie przez 365 dni. Ze złożonego przez niego świadectwa pracy wynika tymczasem, że w powyższym okresie (18 miesięcy poprzedzających rejestrację), Z. G. był zatrudniony do 31 sierpnia 2007r., a więc przez 306 dni. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dniu rejestracji wymogów uprawniających do przyznania zasiłku dla bezrobotnych skarżący nie spełniał. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, zgodnie z § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust.1

i 2, po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych na karcie rejestracyjnej.

W okolicznościach faktycznych sprawy odmowa przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych odpowiadała zatem prawu, a co za tym idzie zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

W skardze Z. G. wskazuje na nowe okoliczności faktyczne, których nie podnosił w postępowaniu administracyjnym i nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Autor skargi twierdzi bowiem, że po rozwiązaniu stosunku pracy z dnem 31 sierpnia 2007r. "niezwłocznie udał się do Powiatowego Urzędu Pracy w K., gdzie najpierw uzyskał informację o konieczności zgromadzenia niezbędnych dokumentów,

a gdy zgłosił się ponownie bez świadectwa pracy od ostatniego pracodawcy nie dokonano rejestracji i nie pouczono go, że istnieje możliwość rejestracji warunkowej".

Możliwość taką przewiduje § 3 ust.5 rozporządzenia z 26 listopada 2004r., zgodnie

z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nie posiadającej kompletu dokumentów.

W sytuacji, gdy bezrobotny zgłasza problem z dostarczeniem świadectwa pracy

z przyczyn leżących po stronie pracodawcy i okoliczność ta może zniweczyć uzyskanie przez niego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 71 ust.1 pkt 2a ustawy w dacie, gdy przedłożenie takiego świadectwa będzie możliwe, przyjąć należy, że organ dokonujący rejestracji winien pouczyć bezrobotnego o możliwości wynikającej z § 3 ust. 5 cytowanego rozporządzenia. Powinność taka wynika z art. 8 i 9 kpa.

W niniejszej sprawie nie ma jednak podstawy do przyjęcia, że organ dopuścił się naruszenia powyższych przepisów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.

Po pierwsze, w aktach sprawy na k. 12a znajduje się druk "informacji dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy", gdzie w pkt I.7 znajduje się pouczenie

o możliwości warunkowej rejestracji. Skarżący pokwitował osobiście egzemplarz takiej informacji w dniu 30 kwietnia 2007r. wraz z zarejestrowaniem się, niemniej jednak nie było żadnych przeszkód, aby przy dołożeniu należytej staranności zapoznać się z nią wcześniej, o ile Z. G. rzeczywiście – jak twierdzi w skardze – był

w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. bezpośrednio po wypowiedzeniu mu umowy o pracę. Zakres informacji znajdujących się na egzemplarzu dołączonym do akt sprawy świadczy w sposób nie budzący wątpliwości o tym, że takie druki są ogólnodostępne dla wszystkich osób rejestrujących się, a zapoznanie się z treścią tam zawartą jest niezbędne przed dokonaniem rejestracji i winna to zrobić każda osoba dbająca

o własne interesy.

Po drugie, akta sprawy w oparciu o które orzekały organy obu instancji, nie zawierają jakiegokolwiek dowodu na to, że skarżący przed 30 kwietnia 2008r. był w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w celu rejestracji, sygnalizował właściwemu organowi problemy z uzyskaniem świadectwa pracy i nie miał dostępu do informacji, o jakiej mowa wyżej. Jego oświadczenie, iż świadectwo pracy otrzymał dopiero po

8 miesiącach mimo "wcześniejszych próśb i ponagleń", nosi datę 30 kwietnia 2008r. Także składając odwołanie Z. G. w ogóle nie wspomina o sytuacji opisanej

w skardze. Organ II-giej instancji rozpatrując odwołanie nie miał zatem żadnych podstaw aby zakładać, że organ dokonujący rejestracji dopuścił się jakiegokolwiek naruszenia przepisów kpa, w tym uniemożliwił zainteresowanemu zapoznanie się

z informacją zawierającą pouczenie o możliwości warunkowej rejestracji. Jeżeli zatem Z. G. dopiero w skardze zarzuca organowi tego typu uchybienie, a nie wynika ono z akt sprawy – co ma miejsce w sprawie - to winien prawdziwość swoich twierdzeń wykazać. Kserokopie i oryginały dokumentów, jakie Z. G. dołączył do skargi nie dowodzą jednak, że organowi rejestrującemu można zarzucić naruszenie prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W szczególności, nie jest nim informacja dotycząca zgromadzenia niezbędnych dokumentów przy rejestracji bezrobotnego, czy uzyskane z Urzędu Miasta i Gminy

w B. zaświadczenie z dnia 10 października 2007r., że skarżący nie posiada gospodarstwa rolnego. Tak samo należy ocenić korespondencję pomiędzy Z. G. a Dyrektorem A. w S. – K. oraz Państwową Inspekcją Pracy – Okręgowym Inspektoratem Pracy w K. Bezspornym jest bowiem, że Z. G. otrzymał świadectwo pracy z opóźnieniem.

Z dołączonej do skargi korespondencji wynika natomiast, że skarżący kwestionował zasadność wypowiedzenia mu umowy o pracę i nawet złożył do Sądu Rejonowego

w S.-K. pozew do uznanie tego wypowiedzenia za bezskuteczne; powództwo to zostało oddalone, podobnie jak apelacja skierowana przez Z.G. do Sądu Okręgowego w K..

Na koniec pamiętać należy, że § 3 ust.5 rozporządzenia z 26 listopada 2004r. ma charakter uznaniowy i to do starosty należy zawsze ocena, czy w sprawie ma miejsce "szczególnie uzasadniony przypadek", o jakim mowa w tym przepisie. Nawet jeżeli skarżący wnosiłby o warunkową rejestrację, to nie oznacza, że w stanie faktycznym sprawy starosta wniosek taki by uwzględnił.

Bezprzedmiotowe są także zarzuty skargi dotyczące braku propozycji pracy dla jej autora. Są to okoliczności, które nie mogą mieć żadnego wpływu na ocenę zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji, której zakresem objęty został jedynie sam fakt rejestracji skarżącego jako bezrobotnego oraz odmowa przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku,

a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.