Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1068/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 1, art. 88
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 368/13 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 1068/13

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę G. G. jako wniesioną z uchybieniem terminu oraz oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 maja 2013 r.

Pismem z dnia 20 maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. przekazał do Sądu wniosek skarżącego z dnia 13 maja 2013 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 20 grudnia 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W motywach wniosku skarżący powołał się na szereg w jego ocenie niezawinionych przez niego okoliczności faktycznych, które wystąpiły w trakcie postępowania odwoławczego, jak i przed i po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r., które uniemożliwiły mu jej wcześniejsze odebranie, a związanych z podróżą i pobytem poza granicami kraju (w tym hospitalizacją na terenie Gruzji) w okresie od 9 grudnia 2012 r. do 26 stycznia 2013 r. Skarżący wskazał również, że ostatecznie odebrał decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. w dniu 25 lutego 2013 r. Do wniosku skarżący dołączył dokumenty potwierdzające pobyt za granicą oraz skargę z dnia 27 marca 2013 r.

Organ odwoławczy wniósł o odrzucenie przedmiotowego wniosku jako niedopuszczalnego, ewentualnie o jego oddalenie.

Pismami z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 17 lipca 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku w terminie siedmiodniowym poprzez wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, tj. wskazania daty, w której dowiedział się, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 20 grudnia 2012 r. została mu doręczona w trybie zastępczym w dniu 4 stycznia 2013 r. Skarżący, odpowiadając na wezwanie, w pismach z dnia 8 lipca 2013 r. i z dnia 5 sierpnia 2013r. wskazał, że jest to dzień 25 lutego 2013r., w którym odebrał osobiście ww. decyzję z dnia 20 grudnia 2012 r.

Postanowieniem z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 368/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się w uzasadnieniu do dyspozycji art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", Sąd podniósł, iż skarżący, dwukrotnie wezwany zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 17 lipca 2013 r. do wskazania w jakiej dokładnie dacie ustała przyczyna, która była powodem uchybienia terminu do wniesienia skargi z dnia 27 marca 2013 r. podał, że przyczyna ta ustała w dniu 25 lutego 2013 r. Stąd też siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 4 marca 2013 r. (poniedziałek). Tymczasem w rozpoznawanym przypadku skarżący z wnioskiem o przywrócenie terminu wystąpił dopiero w dniu 13 maja 2013 r., a więc przeszło z dwumiesięcznym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należało w tej sprawie odrzucić przedmiotowy wniosek.

Na powyżej powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W uzasadnieniu podatnik podniósł, iż Sąd pierwszej instancji dopuścił się wielu rażących błędów w ustaleniach faktycznych jak i w rozważaniach skutkujących ferowanie zaskarżonego postanowienia. Ponadto, w ocenie skarżącego, Sąd nie uwzględnił dodatkowych wniosków dowodowych składanych przez stronę, co czyni zaskarżone postanowienie błędnym i przedwczesnym.

W piśmie z dnia 7 października 2013 r., zatytułowanym: "Uzupełnienie uzasadnienia do zażalenia z dnia 26 września 2013 r." skarżący wskazał, iż Sąd pierwszej instancji bezkrytycznie, bez oceny dokumentów podjął swoją decyzję na posiedzeniu niejawnym i nie przeprowadził postępowania dowodowego, które Dyrektorowi Izby Skarbowej zajęło dwa lata. W piśmie tym skarżący opisał również stan faktyczny sprawy, wskazując iż 25 lutego 2013 r. udał się do Izby Skarbowej i odebrał decyzję z dnia 20 grudnia 2012 r. Jednakże podatnik twierdzi, iż błędnie, na wezwanie Sądu, wskazał datę 25 luty 2013 r. jako moment, w którym dowiedział się o doręczeniu zastępczym. Prawidłowo powinna to być data 6 maja 2013 r., kiedy to otrzymał wezwanie z dnia 29 kwietnia 2013 r.

Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść złożonego zażalenia, należy na wstępie zaznaczyć, że przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. W toku niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje wniosku ponownie merytorycznie, a jedynie bada, czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia (tj. postanowienia z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 368/13) nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu zażaleniowym jest zatem ocena legalności zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zatem ustalenie, czy WSA prawidłowo stwierdził, że złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony i w konsekwencji – czy prawidłowo Sąd pierwszej instancji postąpił odrzucając ten wniosek. Dla dokonania oceny w tym zakresie bez znaczenia są wskazywane w zażaleniu okoliczności odnoszące się do terminu wniesienia skargi.

Niemniej jednak mając na uwadze charakter postępowania zażaleniowego należy przypomnieć, że stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Stosownie zaś do § 3 powołanego artykułu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Natomiast spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 zd. 1 p.p.s.a.).

Zasadnicze znaczenie dla oceny terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ma więc ustalenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, przy czym to strona skarżąca zobowiązana jest wskazać, co stanowiło przeszkodę dla terminowego dokonania czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie WSA trafnie wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu przyjmując, że ostatnim dniem terminu na wystąpienie z wnioskiem był dzień 4 marca 2013 r. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem w dniu 25 lutego 2013 r. (tj. w dacie odebrania przez skarżącego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej), co obligowało WSA do przyjęcia, że wniosek wniesiony w dniu 13 maja 2013 r. naruszał termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., co wiązało się z koniecznością jego odrzucenia na podstawie art. 88 p.p.s.a. Nietrafny jest podniesiony w zażaleniu argument, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi winien być liczony od dnia doręczenia skarżącemu wezwania Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2013 r. Wprawdzie w wezwaniu tym wskazano na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uchybieniem terminu, ale termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczony jest od dnia ustania przyczyny jego uchybienia. Skoro skarżący sporządził i wniósł skargę 27 marca 2013 r., to znaczy, że przed tą datą ustała przyczyna niemożności sporządzenia skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.