Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 831/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 180 ust. 1 i ust. 1a, 181 ust. 1 i ust. 2,  183 ust. 2, 195a ust. 2, 196a
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2014 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres trzech miesięcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej Minister) decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1

pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej jako "Kpa."),

w związku z przepisem § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów

z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U. z 2013 r. poz. 1391), po rozpatrzeniu wniosku H. L. (dalej skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października

2013 r., znak [...], orzekającą o udzieleniu skarżącej – pośrednikowi w obrocie nieruchomościami, kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie, uchylił decyzję z dnia [...] października 2013 r. i orzekł o zawieszeniu licencji zawodowej na okres trzech miesięcy.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w związku ze skargą R. M. z dnia [...] marca 2012 r., w której zarzucono skarżącej wykonywanie czynności zawodowych bez uprzedniego zawarcia umowy pośrednictwa, wszczął z urzędu postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec ww. pośrednika w obrocie nieruchomościami i pismem z dnia [...] lipca 2012 r., skierował sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej (dalej Komisja) w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Komisja, po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym uznała, że skarżąca wykonując czynności zawodowe naruszyła przepis art. 181 ust. 1 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej jako "ugn.") w związku z art. 180 ust. 1 i ust. 3 ugn. oraz § 19 Standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami, ogłoszonych

w komunikacie Ministra Infrastruktury z dnia 18 marca 2009 r. (Dz. Urz. Ministra Infrastruktury Nr 3, poz. 14). Komisja stwierdziła, że zarówno zarzut oferowania nieruchomości do sprzedaży bez zawartej uprzednio umowy pośrednictwa w formie pisemnej, jak i zarzut braku bezpośredniego nadzoru nad osobami wykonującymi czynności pomocnicze, zostały potwierdzone. Jak wyjaśniła Komisja, skarżąca (pośrednik w obrocie nieruchomościami) była odpowiedzialna za wykonywanie czynności zawodowych w Biurze Nieruchomości "H." z siedzibą w G. oraz za sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad osobami wykonującymi czynności pomocnicze w ww. biurze.

Ponadto Komisja stwierdziła, że przedstawione przez skarżącą zaświadczenia potwierdzające jej uczestnictwo w szkoleniach w latach 2009-2011 są niewystarczające do wypełnienia obowiązku stałego doskonalenia zawodowego, bowiem zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie stałego doskonalenia zawodowego przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. Nr 140, poz. 945 ze zm.) dalej jako "rozporządzenie", spełnieniem obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych jest uczestnictwo osoby uprawnionej w okresie rozliczeniowym w co najmniej 24 godzinach edukacyjnych kształcenia w dowolnie wybranych formach.

Komisja wnioskowała o zastosowanie w stosunku do skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie.

Na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2013 r. orzekł

o zastosowaniu wobec skarżącej kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie.

Organ w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał w szczególności, że skarżąca naruszyła art. 180 pkt 2 ugn., poprzez brak bezpośredniego nadzoru nad osobami wykonującymi czynności pomocnicze oraz § 35 Standardów zawodowych, poprzez brak zapewnienia, aby osoby te przestrzegały zasad wynikających z przepisów prawa i reguł postępowania zawartych w standardach zawodowych. Nadto organ podał, że skarżąca naruszyła art. 181 ust. 2 ugn., poprzez niewypełnienie obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych. Jak podał organ, skarżąca praktycznie nie zapewniła wykonywania czynności pośrednictwa, gdyż czynności te wykonywali pracownicy nie posiadający licencji zawodowych prowadząc działalność polegającą na pośredniczeniu w obrocie nieruchomościami, a tylko okazjonalnie

"w sprawach bardziej skomplikowanych" konsultowali się ze skarżącą.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca stwierdziła, że brak jest w materiale dowodowym podstaw do sformułowania wobec niej zarzutu użyczania licencji zawodowej. Ponadto zwróciła się o powołanie nowego zespołu Komisji, ponieważ w jej składzie znajduje się, jak podała, czynny zawodowo adwokat, który na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa podpisał pismo wypowiadające umowę pośrednictwa Biuru Nieruchomości "H.". Skarżąca podniosła również kwestię surowej kary, niewspółmiernej do stwierdzonych przewinień.

W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister wskazał, że Biuro Nieruchomości "H." reklamowało na portalach internetowych [...], [...] oraz [...] do sprzedaży nieruchomość stanowiącą własność R. M. Zarzut, że powyższe czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wykonywane były bez zawartej uprzednio umowy pośrednictwa w formie pisemnej, został potwierdzony. Zdaniem Ministra, skarżąca była odpowiedzialna za wykonywanie czynności zawodowych w ww. biurze oraz za sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad osobami wykonującymi czynności pomocnicze. Z odpowiedzialności tej pośrednik w obrocie nieruchomościami w żaden sposób nie może być zwolniony. Natomiast, jak wskazał Minister, w okresie nieobecności spowodowanej leczeniem, czy chorobą skarżąca winna podjąć skuteczne działania, które uniemożliwiłyby osobom pracującym pod jej nadzorem wykonywanie czynności pomocniczych w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

Jak przypomniał Minister, w trakcie przeprowadzonego postępowania dokonano sprawdzenia, czy skarżąca przy wykonywaniu swojego zawodu wypełniła inne obowiązki, które nakłada na nią ustawa o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 181 ust. 2 ugn., pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych, a w myśl art. 181 ust. 3 ugn. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej

za szkody wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności pośrednictwa

w obrocie nieruchomościami. Jak zaznaczył Minister, z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynika, że prawidłowo wypełniła ona obowiązek posiadania ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone

w związku z wykonywaniem czynności zawodowych, natomiast w sposób niedostateczny wypełniła obowiązek stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych, bowiem w 2009 r. uczestniczyła w 15 godzinach, a w 2010 r. w 17 godzinach edukacyjnych szkoleń, zamiast w wymaganych 24 godzinach.

Minister stwierdził, że skarżąca naruszyła przepis art. 181 ust. 1 ugn.

w związku z przepisami art. 180 ust. 2 i ust. 3 ugn. oraz § 19 Standardów zawodowych pośredników w obrocie nieruchomościami, w stopniu uzasadniającym zastosowanie kary dyscyplinarnej. Minister wziąwszy pod uwagę powyższe oraz mając na względzie dotychczasową niekaralność skarżącej, za uzasadnione uznał zastosowanie kary dyscyplinarnej łagodniejszej niż ta, która została zawarta

w decyzji z dnia [...] października 2013 r. i na podstawie art. 183 ust. 2 pkt 3 ugn., zastosował wobec skarżącej karę dyscyplinarną w postaci zawieszenia licencji zawodowej na okres trzech miesięcy.

Nadto Minister odniósł się do wniosku skarżącej o powołanie nowego zespołu Komisji z uwagi na występowanie w jej składzie czynnego zawodowo adwokata, stwierdzając, że wniosek ten nie znajduje uzasadnienia, bowiem wskazany przez skarżącą adwokat nie został powołany do zespołu Komisji przeprowadzającego postępowanie wyjaśniające w sprawie z tytułu odpowiedzialności zawodowej skarżącej.

Wobec powyższego Minister stwierdził, że kara pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie, orzeczona wobec skarżącej decyzją z dnia [...] października 2013 r. nie jest adekwatna oraz jest zbyt surowa i w związku z tym orzekł o zastosowaniu wobec skarżącej kary zawieszenia licencji zawodowej na okres trzech miesięcy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Ministra z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 8 i art. 107 § 3 Kpa., poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dlaczego wymierzona kara dyscyplinarna jest adekwatna do popełnionego czynu ani jakimi motywami kierował się organ orzekając karę dyscyplinarną, poprzez niewskazanie prawidłowej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, poprzez nałożenie kary dyscyplinarnej w sposób dowolny, arbitralny, bez uzasadnienia i bez oparcia w art. 183 ust. 2 pkt 3 ugn., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, w tym interesu skarżącej;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa., poprzez niewzięcie przez organ pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji okoliczności wskazywanych przez skarżącą w toku postępowania, w tym w szczególności:

• faktu, że oferta sprzedaży mieszkania została wprowadzona przez pracownika skarżącej podczas jej nieobecności w pracy z powodu choroby, w reakcję na treść ogłoszenia właściciela mieszkania zachęcającą do poszukiwania nabywcy przez pośredników i uzależniającą podpisanie umowy pośrednictwa od znalezienia pierwszej potencjalnie zainteresowanej osoby,

• faktu, że oferta ta została natychmiast usunięta przez skarżącą po jej powrocie do pracy po chorobie, a pracownik został należycie pouczony,

• faktu, że brak udziału w wymaganej liczbie godzin szkoleniowych wynikał

z kłopotów skarżącej ze słuchem (ubytek słuchu ucha lewego na poziomie 90% oraz ubytek słuchu ucha prawego na poziomie ponad 80%), a mimo to skarżąca czyniła starania, by osiągnąć wymaganą liczbę godzin szkoleniowych,

• faktu, że nigdy wcześniej na skarżącą nie było żadnych skarg, jak również wobec skarżącej nie toczyło się żadne postępowanie dyscyplinarne ani sądowe w związku z wykonywanym zawodem pośrednika,

• argumentacji skarżącej, że przemijająca przeszkoda w sprawowaniu obowiązku nadzoru nad osobą wykonującą czynności pomocnicze (w szczególności choroba) nie stanowi deliktu dyscyplinarnego w rozumieniu art. 183 ust. 1 ugn. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r.).

Skarżąca sformułowała też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 183 ust. 2 pkt 3 ugn., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., poprzez nałożenie kary dyscyplinarnej, która w sposób nieuzasadniony represjonuje skarżącą, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy cel postępowania dyscyplinarnego można by osiągnąć mniej radykalnym środkiem karnym,

- art. 180 ust. 2 w zw. z art. 183 ust. 1 ugn., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., poprzez błędne przyjęcie, że deliktem dyscyplinarnym jest chwilowe niesprawowanie nadzoru przez pośrednika nad osobami wykonującymi czynności pomocnicze.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację towarzyszącą

ww. zarzutom. Dodatkowo wskazała, że zastosowano karę niewspółmierną

do stwierdzonych czynów, naruszając tym samym art. 183 ust. 2 pkt 3 ugn. Stwierdziła, że Minister, nakładając na skarżącą powyższą karę dyscyplinarną tuż przed zmianą przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadzoną ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829), w rzeczywistości całkowicie uniemożliwił jej korzystanie z dorobku jako pośrednika w obrocie nieruchomościami, w tym w szczególności powoływanie się względem klientów na fakt bycia licencjonowanym pośrednikiem.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Na wstępie należy podnieść, że przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia z dniem 1 stycznia 2014 r. z mocy Ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów z dnia 13 czerwca 2013 r. (Dz.U.2013.829) utraciły moc obowiązującą. Jednocześnie ustawa ta w art. 36 stanowi, że postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się. W przypadku orzeczenia wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami lub zarządcy nieruchomości kary dyscyplinarnej jej zatarcie następuje z dniem 1 stycznia 2014 r. Tak więc w ocenie Sądu orzeczona wobec skarżącej kara uległa zatarciu, a więc zarzut niemożności posługiwania się tytułem licencjonowanego pośrednika w obrocie nieruchomościami jest w ocenie Sądu chybiony.

Jednakże sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje legalność zaskarżonego aktu, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zatem kontrola dokonywana jest według przepisów obowiązujących w dacie wystąpienia naruszenia albo w dacie wydania decyzji, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Materialną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej pośrednika w obrocie nieruchomościami i opis znamion deliktu dyscyplinarnego zawierał obowiązujący w dacie wydania rozstrzygnięcia art. 183 ust. 1 ugn. stanowiący, że pośrednik w obrocie nieruchomościami niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 181, podlega odpowiedzialności zawodowej.

W myśl art. 183 ust. 2 w/w ustawy wobec pośrednika mogły być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, następujące kary dyscyplinarne:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) zawieszenie licencji zawodowej na okres od 3 miesięcy do 1 roku;

4) (uchylony);

4a) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ponownego ubiegania się o jej nadanie;

5) pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia.

Zgodnie z art. 181 ust. 1 pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 180 ust. 1 i ust. 1 a, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz zasadami etyki zawodowej. Jest on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz wykonuje te czynności.

Dodatkowo art. 181 ust. 2 ugn. zobowiązywał pośrednika w obrocie nieruchomościami do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych. Zgodnie natomiast z art. 180 ust. 3 ugn. pośrednik nie może wykonywać żadnych czynności pośrednictwa bez uprzedniego zawarcia umowy pośrednictwa.

Zgodnie z art. 196a ugn., minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, w celu sprawdzenia doskonalenia kwalifikacji zawodowych, mógł żądać udokumentowania doskonalenia tych kwalifikacji.

W niniejszej sprawie organ administracji wszczął z urzędu - na skutek złożonej skargi - postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Następnie przekazał sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające toczyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W protokołach końcowych przesłanych do Ministra Komisja w sposób wyczerpujący przedstawiła przebieg postępowania wyjaśniającego oraz przeanalizowała zarzuty postawione pośrednikowi - odnosząc się do nich, co znalazło wyraz w wydanych przez Ministra decyzjach.

Jak wynika z akt sprawy Pan R. Z. zarzucił pośrednikowi w obrocie nieruchomościami H. L. (skarżącej), iż bez zawarcia z nim umowy pośrednictwa reklamowała na portalach internetowych [...], [...] oraz [...] zamieszczone przez niego w dniu [...] lutego 2012 r. na portalu [...] ogłoszenie o sprzedaży mieszkania na osiedlu M. w G. Skarżąca bez zgody Pana R. Z. wykorzystała wykonane przez niego zdjęcie oferowanego mieszkania i plan mieszkania.

Skarżąca nie kwestionowała faktu zamieszczenia powyższego ogłoszenia na portalach internetowych, wyjaśniła jedynie, że jej pracownik dokonał tego bez jej wiedzy i zgody, podczas jej choroby.

Powyższe wyjaśnienia w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienia, gdyż co prawda pośrednik może wykonywać czynności pomocnicze przy pomocy innych osób, które działają pod jego bezpośrednim nadzorem, jednak w takim wypadku za czynności tych osób pośrednik ponosi odpowiedzialność zawodową.

Reasumując obowiązkiem skarżącej było takie ustawienie swojej pracy, aby osoby wykonujące czynności pomocnicze działały zgodnie z obowiązującym prawem.

O niewłaściwym zachowaniu skarżącej świadczy ponadto naruszenie przez nią § 19 i 35 standardów zawodowych, z których wynika, że:

§ 19 pośrednikowi nie wolno reklamować – ogłaszać do sprzedaży, wynajmu lub innego obrotu tych nieruchomości, co do których nie zawarł uprzednio umowy pośrednictwa.

§ 35 standardów zawodowych, na pośredniku w obrocie nieruchomościami ciąży obowiązek zapewnienia, aby osoby pracujące pod jego bezpośrednim nadzorem, przy pomocy których wykonuje czynności pośrednictwa, przestrzegały zasad wynikających z przepisów prawa i reguł postępowania zawartych w standardach zawodowych. Pośrednik ponosi odpowiedzialność zawodową za działania lub zaniechania tych osób.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organu, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą art. 180 pkt 2 i 3 ugn. oraz § 19 standardów zawodowych.

Ponadto jak wynika z akt sprawy skarżąca nie wypełniła też nałożonego na nią obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowy (art. 181 pkt 2 ugn.).

Z przedstawionych przez H. L. zaświadczeń wynika, że w 2009 r. wzięła ona udział w 15 godzinach edukacyjnych szkolenia, przy wymaganych 24 godzinach, stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie doskonalenia kwalifikacji zawodowych przez rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. Nr 140, poz. 945, z późn. zm.). W 2010 r. wzięła udział w 17 godzinach przy wymaganych 24 godzinach, zaś w 2011 r. w ogóle nie wzięła udziału w szkoleniach zawodowych.

Powyższe świadczy niezbicie o tym, że skarżąca naruszyła art. 181 pkt 2 ugn.

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że jego mocodawczyni cierpi na niedobór słuchu i dlatego zaniedbała powyższy obowiązek.

W ocenie Sądu choroba skarżącej nie usprawiedliwia naruszenia powyższego przepisu, gdyż nie przewiduje on żadnych wyjątków w tym zakresie. Ponadto Sądowi wiadomo z doświadczenia życiowego, że w obecnym czasie, w dobie postępu medycznego, istnieją aparaty słuchowe, które pozwalają na niwelowanie ubytków słuchu i umożliwiają udział w obowiązkowych szkoleniach.

W art. 183 ust. 2 omawianej ustawy przewidziano gradacje kar z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośrednika poczynając od kary upomnienia do pozbawienia licencji zawodowej, przy czym zastosowanie określonej kary pozostawiono uznaniu administracyjnemu, o czym świadczy użyty w art. 183 ust. 2 cyt. ustawy zwrot "wobec pośrednika mogą być orzeczone (...)".

Jeżeli decyzję wydaje minister, to na skutek odwołania osoby, wobec której orzekł on zastosowanie kary dyscyplinarnej - zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. – rozpatruje on ponownie sprawę. W takiej sytuacji, jak przewidziano w art. 195a ust. 2 ugn., minister może odstąpić od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nie jest jasne, czy w takim przypadku minister może wydać decyzję inną niż ta, o którą wnioskowała Komisja. Sąd stoi na stanowisku, że w takim przypadku ponieważ organ rozpatruje sprawę ponownie dopuszczalne jest zastosowanie wobec skarżącej innej kary dyscyplinarnej pod warunkiem, że nie dojdzie do naruszenia art. 139 k.p.a.

Nałożona kara powinna być proporcjonalna do wykroczenia, natomiast decyzja o jej nałożeniu powinna zawierać uzasadnienie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r., I SA/Wa 334/04, LEX nr 169432).

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Minister wydał rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłową podstawę prawną, a postępowanie przed organem naczelnym zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, o którym mowa w art. 194 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał przyczyny, z powodu których nałożono na skarżącą karę dyscyplinarną oraz wyjaśnił czym się kierował organ przy wymiarze kary.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji