Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 922/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7a, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [A] S. A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r. nr [...], nałożył na "A" Spółkę Akcyjną w K. karę pieniężną w kwocie 3.700 zł z tytułu:

1) skrócenia dziennego odpoczynku:

– lp. 5.3.1 zał. nr 3 do ustawy – o czas powyżej 15 min. do jednej godziny

w kwotach 4 x 100 zł,

– lp. 5.3.2 zał. nr 3 do ustawy – za każdą następną rozpoczętą godzinę

w kwotach 3 x 200 zł,

2) przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:

– lp. 5.1.1. zał. nr 3 do ustawy – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny

w kwotach 3 x 100 zł,

3) niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których

mowa w art. 8 ustawy w wymaganym terminie:

– lp. 1.4 zał. nr 3 do ustawy w kwotach 3 x 800 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji opisał szczegółowo zdarzenia, które w jego ocenie uzasadniały stwierdzenie naruszeń przepisów ustawy oraz przedstawił wyjaśnienia przedsiębiorcy, zawarte w pismach z dnia [...] r. i z dnia [...] r., w których omówiono sposób planowania zadań transportowych. Jednakże zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, bowiem pomimo wezwania organu z dnia [...] r., strona nie przedstawiła umów o pracę kierowców i dowodów, potwierdzających zasady wynagradzania kierowców lub innych dowodów mogących mieć znaczenie dla sprawy, zaś regulacja ustawy zmierza do wymuszenia właściwej organizacji pracy i rzeczą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem.

W odwołaniu od decyzji "A" SA w K. zarzuciła naruszenie reguł procedury administracyjnej, a to art. 6, 10 § 1, 80 i 107 § 1 i 2 w zw. z art. 8 kpa, a także błędne niezastosowanie art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy

o transporcie drogowym. Odwołująca się Spółka podniosła, że spoczywający na niej obowiązek dowodzenia okoliczności dla siebie korzystnych, nie może zwalniać organu od oceny dowodów przedłożonych w toku postępowania. Tymczasem przy opisie poszczególnych naruszeń organ nie wskazał przyczyn kwestionowania twierdzeń i dowodów, przedstawionych przez stronę i nie dokonał ich analizy,

a w szczególności nie uwzględnił faktu wypełnienia parkingu innymi pojazdami.

Gdy zaś idzie o nałożenie kary z tytułu naruszenia obowiązku zgłoszenia zmian

w licencji, odwołująca się Spółka wskazała na brak podstaw do 3-krotnego nałożenia kary, bowiem jej zdaniem, przepis nie uzależnia wysokości kary od ilości naruszeń.

Decyzją z dnia [...] r. odwołania nie uwzględniono. Utrzymując

w mocy decyzję organu I instancji, Główny Inspektor Transportu Drogowego po powtórnej analizie zapisów okazanych do kontroli kart kierowców oraz wyjaśnień przedsiębiorcy, stwierdził bowiem, że na przedstawionych przez stronę kopiach wydruku tygodniowego czasu pracy kierowców T. J., J. K. i T. K., brak jest daty jego wygenerowania (wydrukowania, utworzenia), zaś terminy rozładunku nie posiadały statusu "FIX", co oznacza, że kierowca bez żadnych konsekwencji mógł przyjechać na rozładunek później. Zdaniem organu odwoławczego, świadczy to o zorganizowaniu zadania transportowego w sposób umożliwiający naruszenie przepisów prawa. Strona nie okazała też wydruków z urządzenia rejestrującego dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006, gdy idzie o przejazd kierowcy T. K. z dnia [...] r. Nie uwzględniono też wyjaśnień strony, gdy idzie o awarię urządzenia pokładowego, pojazdu, kierowanego w dniu [...] r. przez J. K. oraz przypadku przekroczenia czasu pracy przez kierowcę T. J. w dniu [...] r. z powodu poszukiwania parkingu. Stąd też zdaniem organu odwoławczego, zasadne było nałożenie kar z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku i przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

Gdy zaś idzie o naruszenie, polegające na niezgłoszeniu zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2013 r., organ II instancji po jego zacytowaniu w całości stwierdził, że strona nie zgłosiła organowi, który udzielił licencji w ustawowym terminie, tj. 28 dni od dnia powstania zmiany, faktu wycofania z eksploatacji trzech pojazdów, zbytych w dniach [...] r., [...] r. Zmiany w licencji przedsiębiorca dokonał bowiem dopiero [...] r. Tymczasem transport drogowy powinien być wykonywany przy użyciu tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone do udzielenia licencji.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ II instancji uznał, że materiał dowodowy nie uzasadnia odstąpienia od nałożonej kary, gdyż dokumenty, na które powołuje się przedsiębiorca, nie świadczą o prawidłowym zorganizowaniu zadań transportowych. Zlecenia transportowe, nie określają bowiem ram czasowych,

w ciągu których realizowane są usługi transportowe. Strona nie kontroluje zatem wykonywanego na jej rzecz zadania transportowego. Mimo zastosowania profesjonalnego programu oraz kontaktów telefonicznych, dochodzi zaś do naruszeń prawa, zaś organ nie jest władny do wskazania właściwych środków.

W szczególności, nie przedstawiono też informacji obrazujących ustalenia w zakresie umówionego czasu odbioru i dostawy transportu, planowanej i rzeczywistej trasy przejazdu transportu itd. Tymczasem tylko takie dokumenty mogłyby uzasadniać przyjęcie, że w konkretnych przypadkach, kiedy stwierdzono naruszenie, przedsiębiorca zrobił wszystko, aby zapewnić kierującemu możliwość przestrzegania przepisów o czasie pracy. Nadto, organ odwoławczy stwierdził, że znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, wskazuje na tożsame przesłanki, co art. 92a ust. 4 i art. 93 ustawy (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2012 r.), co pozwala na przywołanie poglądu, wyrażonego w wyroku NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, iż to przedsiębiorca winien udowodnić okoliczności, z których wywodzi skutki prawne z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu i ponosi ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem w ocenie organu, fakt prowadzenia samodzielnie pojazdu przez kierowcę, nie uzasadnia odstąpienia od nałożenia kary na przedsiębiorcę. Podobnie, okazane przez stronę liczne oświadczenia kierowców i to dopiero po otrzymaniu protokołu kontroli, nie zwalniają przedsiębiorcy od odpowiedzialności, gdyż oznaczałoby to możliwość przedstawienia organowi w każdym czasie pisma o ukaraniu kierowcy karą upomnienia. Bez wątpienia, podstawowe warunki organizacyjne obejmują zaś takie zdarzenia, jak konieczny czas dojazdu do kontrahenta w celu załadunku lub rozładunku towaru, jak i przewidzenie miejsca postoju, przerw i czasu odpoczynku (art. 10 rozporządzenia 561/2006). Nadto, organ odwoławczy nie podzielił zarzutów naruszenia reguł procedury administracyjnej. Z tych wszystkich względów odwołania nie uwzględniono.

Jednakże wskutek skargi Spółki, prawomocnym wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 436/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzje organów obydwu instancji powyżej kwoty 1.300 zł.

W motywach Sąd wskazał, że skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie, a mianowicie w zakresie nałożenia kary w kwocie 2.400 zł z tytułu naruszenia

z lp. 1.4. załącznika nr 3 do wyżej powołanej ustawy o transporcie drogowym, polegającego na niezgłoszeniu organowi, który udzielił licencji, zmiany danych,

o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. Zasadą jest, że kara z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym może być nałożona jedynie wówczas, gdy przewiduje to stan prawny z daty zdarzenia. Tymczasem organ odwoławczy dokonał analizy przepisu art. 8 ustawy o transporcie drogowym – w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2013 r., nadanym ustawą z dnia 5 kwietnia

2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 567), podczas gdy ustalił, że zdarzenia, skutkujące zbyciem trzech pojazdów, zgłoszonych do licencji, miały miejsce jeszcze

w poprzednim stanie prawnym. Przepis ten w ust. 2 określa wymogi wniosku

o udzielenie licencji. Natomiast art. 14 ustawy, nakłada na przewoźnika drogowego obowiązki zgłoszenia organowi, który udzielił zezwolenia bądź licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8. Stąd też dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest wyjaśnienie, kiedy skarżąca Spółka uzyskała licencję i jakie dane zgłosiła do licencji, a następnie ustalenie, kiedy doszło do zmiany danych i przeanalizowanie wówczas obowiązującego stanu prawnego. Jedynie w przypadku, gdy stan prawny z daty zdarzenia, skutkującego nałożeniem na przedsiębiorcę obowiązku zgłoszenia określonych zmian, które wynikały z danych, zgłoszonych we wniosku o udzielenie licencji (zezwolenia), przewiduje równocześnie sankcję z tego tytułu, możliwe jest nałożenie kary pieniężnej. Późniejsza zmiana regulacji prawnej nie może stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej, nawet w przypadku, gdy stan naruszenia trwa nadal wobec niedochowania terminu do dopełnienia określonego ustawą obowiązku. Sąd administracyjny nie podzielił natomiast stanowiska skarżącej Spółki, że zbycie trzech pojazdów co najwyżej uzasadnia nałożenie jednej kary pieniężnej. Chodzi bowiem o różne zdarzenia, podlegające odrębnej ocenie i sankcji.

Zdaniem Sądu skarga w zakresie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 2.400 zł, musiała odnieść skutek wobec naruszenia prawa materialnego, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 8 i art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym –

w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, co miało wpływ na wynik sprawy.

W pozostałym zakresie Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę w zakresie nałożenia kary w tej wysokości z tytułu niezgłoszenia organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa

w art. 8 ustawy, w wymaganym terminie, organ I instancji winien poczynić ustalenia

w zakresie daty udzielenia skarżącej Spółki licencji i ówcześnie obowiązujących danych, podlegających zgłoszeniu we wniosku o jej udzielenie. Dopiero na tej podstawie możliwe będzie stwierdzenie, czy i w jakim zakresie dane te uległy zmianie oraz czy i kiedy powstał obowiązek ich zgłoszenia organowi, który udzielił licencji – zgodnie ze stanem prawnym, obowiązującym w dacie zdarzenia. Dodano, że dopiero dnia 1 stycznia 2012 r. wprowadzono sankcję w postaci kary pieniężnej

w kwocie 800 zł (lp. 1.4. zał. nar 3 do ustawy – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 r., Dz. U. Nr 244, poz. 1454). Kara pieniężna dotyczy zaś zawsze zdarzenia jednorazowego, czasowo zamkniętego, co oznacza, że może być wymierzona tylko na podstawie przepisów obowiązujących w dacie tego zdarzenia. Zatem organ administracji winien konkretnie objaśnić, z jakim zdarzeniem wiąże skutek prawny przez podanie jednoznacznej podstawy prawnej uchybienia obowiązkowi, z którym w dacie zdarzenia ustawa przewiduje karę pieniężną. O ile zaś skarżąca Spółka utrzymuje, że mimo zbycia pojazdów, nadal nimi dysponowała, winna fakty te wykazać w ponownym postępowaniu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1, art. 93 ust. 1 i art. 14 ustawy o transporcie drogowym, wyżej powołanej, powtórnie nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.400 zł z tytułu niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, w wymaganym terminie (l.p. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy). Organ I instancji wyjaśnił, że do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy przedsiębiorca zgłosił pojazdy, wynajmowane od innej firmy, które po zakończeniu najmu zostały zdane odpowiednio w datach:

1) zgłoszenie w dniu [...] r. – zbycie w dniu [...]r.,

2) w dniu [...]r. – [...]r.,

3) w dniu [...]r. – [...]r.

Jak podała strona, niezgłoszenie tego faktu było wynikiem przeoczenia, zaś zmiany do licencji dokonano dopiero w dniu [...]r.

Zdaniem organu, taki stan rzeczy uzasadnia nałożenie kary w oparciu

o aktualnie obowiązujące przepisy, gdyż ustawodawca nie sprecyzował, kiedy miałoby dojść do naruszenia, które miało też charakter ciągły i trwało po nowelizacji ustawy od dnia 15 sierpnia 2013 r.

W odwołaniu od tej decyzji przedsiębiorca domagał się jej uchylenia

i umorzenia postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

- art. 6, 7, 77 i 80 kpa – poprzez działanie bez podstawy prawnej oraz nieustalenie terminu udzielenia licencji w zakresie zgłaszanych danych,

- art. 107 § 1 kpa – poprzez brak wskazania w sentencji podstawy prawnej,

- pkt 1.4 zał. nr 3 do ustawy – poprzez błędną wykładnię pojęcia "dane"

w odniesieniu do art. 8 ustawy, podczas gdy dopiero zmiana ustawy od dnia

15 sierpnia 2013 r., wprowadziła pojęcie zestawienia danych, które powinien zawierać wykaz, zaś na dzień naruszenia wykaz ten nie był bliżej określony przez ustawodawcę.

Zaskarżoną decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 4 pkt 22,

art. 5 ust. 1, art. 7a, art. 11a, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy

o transporcie drogowym, wyżej powołanej oraz l.p. 1.4 zał. nr 3 do ustawy, orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji i nałożeniu kary pieniężnej

w wysokości 2.400 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i przytoczeniu treści art. 7a ust. 1 i ust. 2 pkt 6 oraz art. 14 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2013 r., stwierdził, że z tym dniem zmieniono także art. 5 ustawy, w ten sposób, że wymóg posiadania licencji zastąpiono wymogiem zezwolenia. Przedsiębiorca uzyskał licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy w dniu [...] r. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy, wniosek o udzielenie licencji zawierał rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca, zaś wszelkie zmiany danych, o których mowa

w art. 8, przedsiębiorca obowiązany był zgłaszać nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 2 ustawy). Zmiana art. 14 ust. 2 ustawy od dnia

15 sierpnia 2013 r., polegała zaś jedynie na wydłużeniu terminu dokonania zgłoszenia zmiany i nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Stan prawny w dacie zaistnienia zdarzenia w postaci zmiany danych, związanych ze zbyciem trzech pojazdów, podlegał zaś sankcji w oparciu o l.p. 1.4 zał. nr 3 do ustawy. Mając zatem na uwadze fakt, że organ I instancji błędnie wskazał w decyzji obecnie obowiązujący art. 8 ustawy, dotyczący licencji z art. 5b ust. 1 i 2, zamiast art. 7a ustawy, organ odwoławczy dopatrzył się podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i nałożenia kary na właściwej podstawie prawnej. Organ odwoławczy uznał jednak za niezasadne argumenty strony, podniesione w odwołaniu.

W skardze na decyzję ostateczną skarżąca Spółka domagała się jej uchylenia

i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 kpa poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia po zmianie podstawy materialnoprawnej decyzji,

- art. 7, 77 i 80 kpa z powodu nieustalenia terminu powstania naruszeń

i wynikającego z tego reżimu prawnego,

- art. 153 p.p.s.a. z powodu zaniechania nakazanych przez Sąd czynności,

- art. 7a ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu po 15 sierpnia 2013 r.) w zw. z art. 6 kpa,

- art. 8 ustawy – w brzmieniu obowiązującym w dniach naruszeń.

Skarżąca wywiodła, że art. 7a ustawy, który wszedł w życie dopiero z dniem 15 sierpnia 2013 r., nie może stanowić materialnoprawnej podstawy obowiązku zgłoszenia zmian w licencji, gdyż do naruszeń doszło na przełomie lat [...],

a więc zastosowanie winien znaleźć art. 8 ustawy w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2013 r. Nadto, art. 7a ustawy, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy on obowiązku zmian w treści zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej, zaś skarżący jest posiadaczem licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, która nie utraciła mocy, ani nie przekształciła się z dniem 15 sierpnia 2013 r. w dokument z art. 7a ustawy, co potwierdza art. 5 ust. 2 ustawy nowelizującej.

Wreszcie art. 7a ustawy, stanowi o liczbie i rodzaju pojazdów, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu, a tej okoliczności organy nie ustaliły.

Nadto, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaskarżona decyzja o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych w zakresie liczny pojazdów, jakimi dysponowała skarżąca Spółka, a których liczbę uprzednio podała temu organowi, nie narusza bowiem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani też sąd administracyjny nie stwierdził uchybienia regułom procedury administracyjnej, które skutkowałyby wznowieniem tego postępowania, bądź mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności też, zaskarżona decyzja nie narusza art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zgodnie ze wskazaniami tut. Sądu (zawartymi w prawomocnym wyroku

w sprawie II SA/Gl 436/14), organy administracji ustaliły bowiem datę udzielenia skarżącej licencji i ówcześnie obowiązujące dane, podlegające zgłoszeniu we wniosku o jej udzielenie oraz wskazały na dwukrotne zmiany tych danych, przy czym o ile Spółka zgłosiła organowi licencyjnemu fakt zwiększenia liczby pojazdów, zgłoszonych we wniosku o udzielenie licencji, a wynajmowanych od innego podmiotu, to w ustawowym, obowiązującym ówcześnie terminie, nie dokonała na piśmie zgłoszenia kolejnej zmiany, polegającej na zwrocie tych pojazdów po zakończeniu najmu. Fakty te nie wynikały z ustaleń organów, zawartych

w poprzednich, uchylanych w tych częściach decyzjach na mocy przywołanego wyżej wyroku. Jednakże braki w zakresie stanu faktycznego zostały prawidłowo uzupełnione w ponownym postępowaniu, co pozwala na ocenę zgodności z prawem decyzji, poddanej kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu. Skarżąca nie neguje też ustaleń organów w zakresie dat zakończenia najmu i zwrotu trzech pojazdów. Biorąc pod uwagę poczynione przez organy ustalenia w zakresie istotnych dat, stwierdzić należy, że udzielenie licencji nastąpiło pod rządami art. 8 ustawy

o transporcie drogowym, wyżej powołanej – w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 września 2011 r. Pierwsza zmiana danych w zakresie liczby pojazdów, zgłoszonych we wniosku o udzielenie licencji, polegająca na zwiększeniu liczby tych pojazdów, nastąpiła w dniach [...]r. Wówczas obowiązywała już sankcja

w postaci kary pieniężnej w kwocie 800 zł za naruszenie, polegające na niezgłoszeniu na piśmie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, zaś

z art. 14 ust. 2 ustawy, wynika określenie 14 – dniowy termin zgłoszenia zmiany. Taki stan prawny obowiązywał także w datach kolejnej zmiany danych, polegającej na zwrocie trzech pojazdów, które zgłoszono organowi licencyjnemu w trybie zmiany danych. Zatem skoro w dniach [...]r., [...] r. i [...] r., upłynął 14 – dniowy termin zgłoszenia zmian, nastąpiło zdarzenie, skutkujące nałożeniem kary pieniężnej na podstawie l.p. 1.4 zał. nr 3 do ustawy. Jednakże stwierdzenie naruszenia nastąpiło dopiero w wyniku kontroli, zakończonej protokołem z dnia [...]r. i w dacie orzekania przez organy administracji, obowiązywał już zmieniony stan prawny, kiedy to z dniem 15 sierpnia 2013 r. wszedł w życie zmieniony art. 7a ustawy i do tego przepisu nawiązuje obecnie sankcja z l.p. 1.4 zał. nr 3 do ustawy. Tymczasem art. 7a ustawy – w brzmieniu od dnia 15 sierpnia 2013 r., nawiązuje do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej, podczas gdy skarżąca Spółka uzyskała na podstawie poprzedniego stanu prawnego licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Ustawa nowelizująca z dnia 5 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 567), nie zawierała jednak żadnych przepisów, które wskazywałyby wprost, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, dotyczy również przewoźników, którzy uzyskali licencję na podstawie poprzedniego stanu prawnego.

Nie oznacza to jednak, że posiadacz licencji zwolniony jest z obowiązków zgłoszenia właściwemu organowi zmiany danych, zgłoszonych we wniosku

o udzielenie licencji. Wszak sam skarżący przyznaje, że art. 5 ust. 2 ustawy nowelizującej stanowi o pozostawieniu w obrocie poprzednio udzielonej licencji. Żaden przepis nie zwolnił tej kategorii przewoźników drogowych z obowiązków, dotyczących takich przedsiębiorców, którzy legitymują się zezwoleniami, udzielonymi na podstawie nowego stanu prawnego. Gdyby więc podzielić rozumowanie skarżącego, należałoby dojść do absurdalnego wniosku, że nie podlega on sankcji za żadne z naruszeń przepisów o transporcie drogowym. Tymczasem skoro ustawodawca przewidział wprost pozostawienie w obrocie licencji, to oznacza, że legitymujący się takim dokumentem przewoźnik drogowy jest zobligowany do dostosowania się do wszelkich wymogów ustawowych, a w konsekwencji dotyczy go wymóg z art. 14 ustawy – w brzmieniu od dnia 15 sierpnia 2013 r. Zresztą, nawet gdyby przyjąć, że w niniejszej sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 8 ustawy –

w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2013 r., zachodziłyby przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w tej samej wysokości, gdyż sankcja wynikała z uprzedniego brzmienia ustawy.

Chybiony jest też zarzut, że skoro art. 7a ustawy, stanowi o rodzaju i liczbie pojazdów, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego, a nie – którymi dysponuje, to przedmiotowa zmiana nie skutkuje sankcją w niniejszym przypadku. Pojęcia "rodzaj i liczba pojazdów", mogą łączyć się jedynie

z istniejącym stanem faktycznym, a nie zamiarem przedsiębiorcy. Co więcej,

w postępowaniu odwoławczym przesłuchano przedstawiciela skarżącej Spółki, który zeznał, że po zakończeniu najmu przedmiotowe pojazdy zostały zdane właścicielowi, zaś zgłoszenie tych zmian nastąpiło w dniu [...]r. Nie sposób więc ferować zarzutu nieustalenia, czy zmiana liczby pojazdów łączyła się z zamiarem ograniczenia ich ilości.

Wreszcie, nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 kpa. Aczkolwiek budzi wątpliwość, czy organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty poprzez nałożenie kary pieniężnej w takiej samej wysokości, korygując jedynie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, to jednak brak przesłanek do przyjęcia, że doszło do naruszenia zasady administracyjności postępowania, skoro organ odwoławczy orzekł

w granicach danej sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy władny jest korygować tego rodzaju wady rozstrzygnięcia organu I instancji, zaś art. 138 § 2 kpa – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), ograniczył przypadki wydania decyzji kasacyjnej jedynie do naruszenia przepisów postępowania w takim zakresie, że niezbędny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tego rodzaju sytuacja nie zachodziła zaś w niniejszej sprawie.

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.