Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 81/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] października 2015 r., dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r., którą stwierdzono nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2010 r. Podstawę prawną wydania decyzji dnia [...] listopada 2015 r. stanowił przepis art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

W uzasadnieniu decyzji dnia [...] listopada 2015 r. Komendant Główny Policji wskazał co następuje:

Komendant Wojewódzki Policji w B., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. ustalił [...] D.K. na dzień przyjęcia do służby, tj. [...] listopada 1998 r., łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz prawa do nagrody jubileuszowej w wymiarze 4 lata, 5 miesięcy i 3 dni, a także określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lutego 2007 r. w wysokości 12%.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2010 r. Decyzje wydano na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa.

Wobec złożenia przez D. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż analiza stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2010 r. prowadzi do wniosku, że nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oraz prawa do nagrody jubileuszowej. Dlatego powyższy rozkaz personalny w zakresie dotyczącym ustalenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz prawa do nagrody jubileuszowej został wydany bez podstawy prawnej, co implikowało stwierdzenie jego nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto organ wyjaśnił, że analiza treści powyższego rozkazu w zestawieniu z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa oraz zebranym materiałem dowodowym wskazuje, że w omawianej sprawie doszło także do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, albowiem określenie policjantowi procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lutego 2007 r., czyli datę przypadającą na trzy lata wstecz przed dniem faktycznego złożenia przez policjanta wniosku ([...] lutego 2010 r.), w oczywisty i rażący sposób naruszało § 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 106 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Nadto organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w B. oparł swoje rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym i zaniechał przeprowadzenia postępowania administracyjnego, co tym samym stanowiło rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa.

Skarga D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. została postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2118/14, odrzucona z uwagi na wniesienie jej po terminie. Orzeczenie to uprawomocniło się.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. D.K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2014 r., wskazując, iż zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdził, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 108, art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez zastosowanie przez organ błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa oraz ich niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem D.K. Komendant Główny Policji nie wykazał oczywistego naruszenia przepisu prawa, lecz odmiennie niż to uczynił Komendant Wojewódzki Policji w B. w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. ocenił stan faktyczny sprawy. Wskazał także, iż Komendant Główny Policji, w trakcie prowadzonego postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., naruszył przepisy postępowania administracyjnego, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności wydanej w toku takiego postępowania decyzji administracyjnej. Ponadto w toku prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji postępowania nie został uzupełniony materiał dowodowy, a nadto organ błędnie zastosował art. 108 § 1 Kpa.

Po rozpatrzeniu wniosku policjanta z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. a następnie po rozpatrzeniu wniosku D.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] października 2015 r.

W tym zakresie organ wskazał, iż dokonując analizy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia września 2014 r. zwrócić należy uwagę w jakiej formie należło wówczas dokonać przedmiotowego rozstrzygnięcia (np. przyznanie, zaliczenie) - czy z formie decyzji czy czynności technicznej. Do przyjęcia, iż dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest występowanie takich niezbędnych elementów, jak: podstawa prawna (materialna i formalna) wydania ewentualnej decyzji, organ administracji publicznej właściwy do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana omawianym aktem indywidualnym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt. OPS 8/01). Komendant Główny Policji, dokonując analizy stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania przedmiotowego rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2010 r. zasadnie zatem doszedł do wniosku, że nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oraz prawa do nagrody jubileuszowej. Podstawy takiej brak było zarówno w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, jak też rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom. W kontekście powyższego stwierdzić należy, iż ustaleń w zakresie wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta, jak też wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (wyroki WSA w Warszawie: z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 353/12; z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1368/12; z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1832/14; z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2251/14 oraz uchwała NSA z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 8/01). Zatem rozstrzygnięcie w takiej formie, jak uczynił to Komendant Wojewódzki Policji w B. w rozkazie personalnego z dnia [...] lutego 2010 r., wydane było bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, co implikowało stwierdzenie nieważności tego rozkazu.

Organ wskazał także, iż raport D. K. z dnia [...] lutego 2010 r. (wraz dokumentami mającymi potwierdzać podlegający zaliczeniu do wysługi lat okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym) wpłynął do komórki kadrowej Komendy Wojewódzkiej Policji w B. w dniu [...] lutego 2010 r. Natomiast Komendant Wojewódzki Policji w B. w rozkazie personalnym z dnia [...] lutego 2010 r. określił policjantowi termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 12 % na dzień [...] lutego 2007 r., czyli na datę przypadającą na trzy lata wstecz przed dniem faktycznego złożenia przez policjanta wniosku oraz wymaganych dokumentów. Trafne było zatem uznanie, iż powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Powyższe twierdzenie zgodne jest z treścią § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i treścią art. 106 ust. 1 ustawy o Policji (porównaj wyroki WSA w Warszawie: z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1223/12; z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1871/12; z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 26/13, a także wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt IOSK1838/13). Zatem określenie procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lutego 2007 r., czyli datę przypadającą na trzy lata wstecz przed dniem faktycznego złożenia przez policjanta wniosku, w oczywisty i rażący sposób naruszało § 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 106 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.

Organ stwierdził, iż , że przed wydaniem omawianego rozkazu personalnego, Komendant Wojewódzki Policji w B. nie dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy, na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 77, art. 80 Kpa) i swojego stanowiska nie uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy Kpa. Tym samym oparł swoje rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym oraz bez przeprowadzenia prawidłowego dla sprawy postępowania administracyjnego, co niewątpliwie stanowiło rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa.

Wskazując na wszystkie powyżej opisane argumenty, Komendant Główny Policji uznał, iż zasadne było wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotowego rozkazu personalnego nadzorczymi decyzjami z dnia [...] lipca 2014 r. i z dnia [...] września 2014 r. i z tych też względów decyzje te nie naruszały prawa w rozumieniu art. 156 § pkt. 2 Kpa, jak mylnie twierdził skarżący we wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r.

W dalszej części decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. organ wskazał na zasady opisane w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stanowiące o rażącym naruszeniu prawa i stwierdził, iż nie sposób się zgodzić z [...] D. K., iż stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nastąpiło "wyłącznie w oparciu o odmienną ocenę dowodu". Ponadto nie można uznać, że niewyjaśnienie policjantowi jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., jakie przepisy zostały naruszone w prowadzonym przed organem postępowaniu, stanowiło rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, czy też art. 11 Kpa. Tym bardziej, że wszelkie przesłanki, jakimi kierował się organ wydając tę decyzję, zostały wyjaśnione policjantowi w jej uzasadnieniu. Jednocześnie policjant miał możliwość odniesienia się do treści decyzji, co też uczynił składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. D.K. brał czynny udział w prowadzonym przed organem postępowaniu administracyjnym. Osobiście w dniu [...] maja 2014 r., w siedzibie organu, zapoznał się z aktami sprawy, otrzymując także kserokopie przedmiotowych akt. Ponadto złożył wniosek dowodowy w postaci zaświadczenia z dnia [...] maja 2014 r.

Decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. zasadnie nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniający ważny interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiający się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez [...] D. K. kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do wymogów obligowanych przepisami prawa.

Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zasadniczo różni się od zwykłego postępowania administracyjnego. Ma ono na celu jedynie wyjaśnienie, czy decyzja ta jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi. W postępowaniu tym nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Działanie organu orzekającego w tym postępowaniu jest ograniczone do zajmowania się kwestiami stricte prawnymi, tj. do weryfikacji decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Sprowadza się zatem wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości weryfikowanej decyzji, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Zatem za niezasadny należy uznać zarzut nieuzupełnienia materiału dowodowego przez Komendanta Głównego Policji przed wydaniem omawianych decyzji.

D.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2015 r. zarzucił:

naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy, tj. błędną wykładnię art. 156 Kpa, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., wydanych z rażącym naruszeniem prawa;

naruszenie prawa poprzez błędne uznanie, iż rozbieżna wykładnia przepisów prawa stanowi rażące naruszenie prawa, co skutkuje pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., dotkniętych wadami.

3. naruszenie prawa poprzez błędne uznanie, iż w decyzjach, w stosunku do których złożono wniosek o stwierdzenie nieważności, zasadnym było zastosowanie art. 108 § 1 Kpa, wskazując iż wzrost kwoty uposażenia zasadniczego policjanta, ustalony w opinii organu w oparciu o rozkaz wydany bez podstawy prawnej, narusza ważny interes społeczny i skutkuje koniecznością nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności

W konkluzji skargi D.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi policjant podniósł, iż organ był zobowiązany do zbadania przesłanek nieważności a nie do uzasadniania podstaw prawnych decyzji objętych wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nadmienił, iż wykładnia prawa nie stanowi rażącego naruszenia prawa i podnosił, iż organ nie udowodnił aby rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2010 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wskazał, iż problematyka zaliczenia okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do okresu służby, była wielokrotnie rozpatrywana przez Sądy Administracyjne (porównaj wyroki w sprawach: II SA/Wa 2185/12 z dnia 26 lutego 2013 r. i I OSK 3005/13 z dnia 22 maja 2015 r.). Wydane w tych sprawach wyroki, wyraźnie wskazują, iż błędna jest argumentacja przyjęta przez Komendanta Głównego Policji w toku wydania decyzji stwierdzających nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...]. Natomiast uzasadniając nadanie kwestionowanym w trybie nadzorczym decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności, organ przekroczył pojęcie "niezbędności" zastosowania tej instytucji, nadto argumentując nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwołał się do ważnego interesu społecznego, przy czym w ten sam sposób organ argumentował odmowę pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania tych decyzji. Nadmienił, iż zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spowodowało wezwanie skarżącego do zwrotu kwoty wypłaconej na podstawie rozkazy personalnego Nr [...].

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie stanowi kolejnej, dodatkowej instancji, do kontrolowania ostatecznych decyzji administracyjnych, ale stanowi wyjątkowy środek do wzruszania decyzji ostatecznych i to z powodów ściśle wskazanych w przepisie art. 156 § 1 Kpa.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie zastępuje także skargi do sądu administracyjnego na daną decyzję, a to z tego powodu, iż inne są kryteria kontroli decyzji w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a inne kryteria kontroli stosowane w administracyjnym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Pomimo częściowego pokrywania się zakresów obu tych kontroli, nie stanowią one zbiorów pojęć całkowicie pokrywających się (porównaj art. 156 § 1 Kpa z art. 1 § 1 i 2 ustawy– Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny).

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., III SA 422-427/96, Glosa 1998, nr 10, s. 29). Jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową, albo - co zdarza się częściej - inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą; Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji; na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. – porównaj Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz bieżący do art.156 kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2010. oraz wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101.

Nadto administracyjne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zasadniczo różni się od zwykłego postępowania administracyjnego. Ma ono na celu jedynie wyjaśnienie, czy decyzja ta jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi, wskazanymi w art. 156 Kpa. W postępowaniu tym nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Działanie organu orzekającego w tym postępowaniu jest ograniczone do zajmowania się kwestiami stricte prawnymi, tj. do weryfikacji decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Sprowadza się zatem wyłącznie do poszukiwania uchybień i wadliwości weryfikowanej decyzji, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, które mają charakter rażącego naruszenia prawa, a nie zwykłego naruszenia.

Skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r., złożonym w trybie art. nadzorczym, usiłował zakwestionować wydane wcześniej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa decyzje organu (z dnia [...] lipca 2014 r. i z dnia [...] września 2014 r.), stwierdzające ostatecznie nieważność rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2010 r.

We wniosku tym skarżący polemizuje z zakwalifikowaniem w tych decyzjach przedmiotowego rozkazu, jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, usiłując wykazać, iż taka kwalifikacja wad tego rozkazu był niezgodna z prawem, a nadto z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Jednakże, skoro skarżący do kontroli decyzji wydanych w trybie nadzorczym wybrał również tryb nadzorczy, to nie może stosować podwójnej kategorii tego trybu nadzwyczajnego, w szczególności nie można wszczętego tym wnioskiem postępowania administracyjnego traktować jako kolejnej oceny w trybie nadzorczym rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2010 r. W postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. zakwestionowane przez skarżącego decyzje (mimo, iż wydane w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) powinny zostać skontrolowane tak samo jak decyzje zwykłe, podane trybowi nadzorczemu.

Zatem już z tych ogólnych zasad, rządzących postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, widać iż katalog uchybień wskazywanych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. i w niniejszej skardze nie dotyczy stricte decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r., ale w zarzutach tych skarżący powraca do rozstrzygniętego tymi decyzjami zagadnienia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2010 r.

W zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. oraz w poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2015 r. potwierdzono zasadność wzruszenia przedmiotowego rozkazu personalnego, wydanymi w trybie art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa decyzjami Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. oraz z dnia [...] lipca 2014 r.

Komendant Główny Policji wskazał w tym aspekcie na trzy przesłanki, z których każda w jego ocenie stanowiła podstawę do zastosowania art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa. Pierwsza, to rozstrzygnięcie decyzją (tu przedmiotowym rozkazem personalnym) zagadnienia, które powinno zostać załatwione czynnością materialno-techniczną. Druga, to wydanie przedmiotowego rozkazu z mocą wsteczną w stosunku do daty złożenia stosownego wniosku przez zainteresowanego policjanta w przedmiocie zaliczenia pracy w gospodarstwie rolnym do okresu służby i dalszych konsekwencji tego zaliczenia. Trzecia to brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu personalnego. Zagadnienia te zostały dokładnie omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie ma potrzeby ich powtarzania.

Komendant Główny Policji wskazał także na brak innych przyczyn skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r.

W ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie powyższe stwierdzenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. są prawidłowe.

Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nie zawierają żadnej z wad wskazanej w art. 156 § 1 Kpa. Zostały wydane zgodnie z właściwością, w oparciu o wskazaną w nich podstawę prawną. Nie dotyczyły sprawy już rozstrzygniętej w tym trybie. Zostały prawidłowo podpisane i skierowane do osoby będącej stroną tego postępowania oraz były wykonalne w dniu ich wydania.

Natomiast podnoszone we wniosku D. K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. zarzuty wobec tych decyzji - mające stanowić o ich nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa - odnoszą się w istocie do zastosowanej w tych decyzjach wykładni przepisów § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i wykładni art. 106 ust. 1 ustawy o Policji w kontekście art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa oraz w rozumieniu art. 108 Kpa.

Tak sformułowane zarzuty w trybie postępowania nadzorczego nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wykładnia prawa, czy interpretacja przepisów prawa (nawet jeśli była by niezgodna z aktualną linią orzecznictwa) oraz ocena materiału dowodowego nie mogą w ogóle stanowić przesłanek zakwalifikowanych do kategorii rażącego naruszenia prawa.

W grupie rażącego naruszenia prawa nie mieści się błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną (por wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94). Zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnych jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji, tylko z tego powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r. sygn. akt II SA 1642/94). Zastosowanie przy wydaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia (porównaj: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej: Komentarz bieżący do art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2010).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] października 2015 r. nie zawiera błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa., co wykazano wyżej. Z tych też przyczyn nie są zasadne zarzuty skargi opisane w pkt. 1 i 2.

Niezasadny jest także 3 zarzut skargi, albowiem (na co wskazuje także i skarżący w uzasadnieniu skargi) zastosowanie art. 108 § 1 Kpa wymaga wykazanie, w drodze uznania administracyjnego, zaistnienia przesłanek odnoszących się do interesu społecznego, albo interesu służby oraz przesłanki niezbędności zastosowania tego środka. Zatem ocena prawidłowości zastosowania w danej decyzji instytucji natychmiastowej jej wykonalności, nawet przy bardzo lakonicznym uzasadnieniu przez organ wspomnianych wyżej przesłanek, wymyka się kryteriom kontrolnym zawartym w instytucji stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast skarżący w całym postępowaniu nadzorczym, wszczętym wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie wykazał na czym konkretnie miało by polegać rażące naruszenie prawa w zastosowaniu art. 108 § 1 Kpa w decyzjach nadzorczych z dnia [...] lipca 2014 r. i z dnia [...] września 2014 r.

Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja naruszały prawo w sposób skutkujący ich uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności oraz mając na względzie powyżej wskazane ustalenia, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.