Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1412/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy~Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153 w zw. z art. 170 i 171, art. 145 § 1 pkt 1lit. c, art. 141 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 47 a i 47 b
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 1014/19 w sprawie ze skargi K. K. na czynność Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie danych adresowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 1014/19, oddalił skargę K. K. na czynność Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie zmiany danych adresowych.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Zaskarżoną czynnością z [...] września 2019 r. Burmistrz Z., na podstawie art. 47a i art. 47b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 725, dalej: P.g.k.) w zw. z § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 125, dalej: rozporządzenie) zawiadomił K. K. o prawidłowych danych adresowych w związku z niezgodnością danych adresowych, wskazując, że budynek usytuowany na nieruchomości stanowiącej jej własność, oznaczonej nr geod. [...], obr. geod. [...] _[...] W., posiada adres:

- województwo – [...] (id. T. – [...])

- powiat – [...] (id. T. [...])

- gmina – Z. (id. T. – [...])

- sołectwo – K.

- wieś – W. (id. T. – [...])

- osada – K. (id. T. – [...])

- numer porządkowy - [...]

- kod pocztowy – [...].

Na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 388, dalej: u.e.l.) organ wskazał, że należy dopełnić obowiązku meldunkowego. Uregulowanie spraw meldunkowych dotyczy wszystkich osób zameldowanych na pobyt stały lub czasowy pod adresem, którego dotyczy przedmiotowa zmiana numeru porządkowego.

W uzasadnieniu Burmistrz stwierdził, że wymienione akty prawne zobowiązują jednostki samorządu terytorialnego do organizowania, tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych dotyczących ewidencji miejscowości, ulic i adresów, w tym do ustalania numerów porządkowych oraz prowadzenia ewidencji numeracji porządkowej, w sposób zapewniający przestrzenną regularność oraz unikalność jego elementów. Dla nieruchomości K. K. wystąpiła niezgodność danych adresowych polegająca na rozbieżności adresu uwidocznionego w prowadzonej przez organ ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a danymi dotyczącymi meldunku w ewidencji ludności Gminy. Wobec tego Burmistrza zawiadomił ww. o prawidłowym adresie widniejącym w ewidencji miejscowości, ulic i adresów gminy Z.

K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na opisaną czynność Burmistrza Z., w uzasadnieniu której wskazała m.in., że pismem z 5 lutego 2016 r. Burmistrz Gminy Z. w sposób tożsamy zawiadomił skarżącą o niezgodności danych adresowych budynku usytuowanego na jej nieruchomości. Skarżąca nie godząc się z tą czynnością zaskarżyła ją do Sądu, który wyrokiem z 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Po 576/16 uchylił ją. Wskutek tego wyroku Burmistrz dokonał czynności jednakowej, co zdaniem skarżącej stoi w sprzeczności z powołanym wyrokiem (naruszenie art. 170 i 171 P.p.s.a.).

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności lub stwierdzenie jej bezskuteczności, zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi Burmistrz Z. wniósł o oddalenie skargi.

Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej "P.p.s.a.") – oddalił skargę K.K. jako niezasadną.

W skardze kasacyjnej zaskarżającej powyższy wyrok w całości, K. K. działająca przez pełnomocnika, zarzuciła Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie:

I. przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy:

1) naruszenie art. 153 w zw. z art. 170 i 171 P.p.s.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że Burmistrz Z. podejmując wskutek wydania przez Sąd wyroku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt: II SA/Po 576/16 nową czynność wyrażoną w piśmie z dnia 12 września 2019 r., dał wyraz uwzględnienia wyżej wskazanego wyroku i zastosowanie się do zawartych w nim wskazań co do dalszego postępowania;

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, w sytuacji gdy organ nie wyjaśnił stanu faktycznego oraz nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia dokonanej czynności;

3) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do WSA w Poznaniu, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 w zw. art. 8 w zw. z art 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie przez organ polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącej i zmiany oznaczenia miejsca zamieszkania skarżącej z "ulicy G. , Z." na osadę "K." przy czym oznaczenie jest odmienne aniżeli dotychczas funkcjonujące w obrocie.

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 47a i 47 b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości nie jest ograniczona jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest uprawniony także do zmiany danych adresowych w pozostałym zakresie tj. danych składających się na adres nieruchomości;

2) § 9 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w piśmie organu z dnia [...] września 2019 roku w sprawie o znaku [...] w żaden sposób nie wykazano zaistnienia żadnej z przesłanek stypizowanych w tym akcie prawnym, w tym także nie wykazano, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi miasta Z. i uznanie, że ma on zastosowanie pomimo, że doszło do zmiany danych adresowych, a nie wyłącznie ich aktualizacji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że organ nie sprostał wymogom wskazania w zgromadzonym materialne dowodowym, iż działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi miasta Z. Organ w czynności wyrażonej w piśmie 12 września 2019 r. nie zastosował się do zawartych w wyroku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Po 576/16 wskazań co do dalszego postępowania i nie uzasadnił wyczerpująco swojego stanowiska w sposób odpowiadający wymogom wskazanym w uzasadnieniu wyżej wskazanego wyroku.

Zdaniem skarżącej, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż faktycznie nieruchomość́ skarżącej oznaczona nr geodezyjnym [...] zlokalizowana jest na terenie osady K., wieś W. i posiada adres K. Część zebranych w sprawie dokumentów, w tym materiały źródłowe, potwierdzają̨, że wyżej wskazana działka przynależała administracyjnie do miejscowości Z., a powyższe potwierdza fakt, iż w powszechnym obrocie, w stosunku do spornego budynku, od wielu lat funkcjonuje adres ul. G., Z.

Nadto zdaniem skarżącej, WSA w Poznaniu w zaskarżonym wyroku nie odniósł się do wszystkich zarzutów, w tym do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 w zw. art. 8 w zw. z art 11 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie przez organ polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącej i zmiany oznaczenia miejsca zamieszkania skarżącej z "ulicy G., Z." na osadę̨ "K." przy czym oznaczenie jest odmienne aniżeli dotychczas funkcjonujące w obrocie. Sąd nadto w żaden sposób nie ustosunkował się do faktu, że organ dokonując zmiany w ewidencji skierował pismo na adres Z., ul. G., a nie na adres K.

W ocenie skarżącej nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że dokonana przez organ czynnośćć stanowi zawiadomienie o prawidłowych danych adresowych, a nie jest rzeczywistą zmianą danych adresowych przedmiotowej nieruchomości. Organ bowiem w treści uzasadnienia pisma z dnia 12 września 2019 r. wskazał, że podjęta przez niego czynność polega na zmianie numeru porządkowego. Zdaniem skarżącej przedmiotowa czynność, wbrew twierdzeniom organu, nie polega wyłącznie na zmianie numeru porządkowego, a polega na zmianie adresu skarżącej przez wskazanie, że budynek usytuowany na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej posiada adres osada "K." zamiast "ul. G. Z art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika z kolei, że kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz powinny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez daną gminę̨. Zatem zmiana danych adresowych skarżącej nie znajduje oparcia w przepisach prawa, a czynność Burmistrza stanowi naruszenie art. 47a i art. 47b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 3 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów.

Skarżąca podniosła także, iż nawet w sytuacji, kiedy zachodzą̨ przesłanki do zmiany numeracji nieruchomości lub innych danych adresowych to nie zawsze powinna ona nastąpić. Istotne jest bowiem zachowania dotychczasowych, ukształtowanych nieraz w długim okresie historycznym, danych porządkowych nieruchomości.

Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, doszło do naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 9 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów przez jego niezastosowanie, gdyż̇ w piśmie organu z dnia [...] września 2019 roku w sprawie o znaku [...] w żaden sposób nie wykazano zaistnienia przesłanek stypizowanych w tym akcie prawnym, w tym także nie wykazano, że działka skarżącej położona jest poza granicami administracyjnymi miasta Z.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Poznaniu.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że "nie wnosi o rozpoznanie" skargi na rozprawie, a strona przeciwna nie wniosła w ustawowym terminie o przeprowadzenie rozprawy, dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej, stosownie do art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie to oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze.

W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 P.p.s.a. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13).

Odnosząc się zatem do zarzutów o charakterze procesowym podnieść należy, iż rację ma Sąd I instancji, iż podstawę prawną związania Burmistrza Z. i orzekającego Sądu oceną prawną i wytycznymi wynikającymi z wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Po 576/16 stanowi przepis art. 153 P.p.s.a., nie zaś przepisy art. 170 i art. 171 P.p.s.a. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 170 i art. 171 P.p.s.a., gdyż Burmistrz podejmując wskutek wydania ww. wyroku nową czynność wyrażoną w piśmie z 12 września 2019 r., uwzględnił tym samym fakt wydania wyroku w niniejszej sprawie. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2020 roku (sygn. akt II SA/Po 1014/19) jest kolejnym wyrokiem wydanym w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność ta w istotny sposób rzutuje na rozstrzygnięcie sprawy.

Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny – orzekając ponownie w tej samej sprawie – nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki NSA z 21 marca 2014 r., sygn. I GSK 534/12 i z 15 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 1762/12).

Nie ma racji skarżąca twierdząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie przyjął, że Burmistrz Z. podejmując wskutek wydania przez ten Sąd wyroku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Po 576/16 nową czynność wyrażoną w piśmie z dnia 12 września 2019 r., dał wyraz uwzględnieniu wyżej wskazanego wyroku i zastosowaniu się do zawartych w nim wskazań́ co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż nieruchomość K. K. oznaczona nr geod. [...] zlokalizowana jest na terenie osady K., wieś W. i posiada adres K., nie zaś jak twierdzi skarżąca przy ul. G.w Z.

Za niezasadny więc należy uznać zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., bowiem jak wynika z powyższego organ zrealizował wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Po 576/16.

Nie można było także podzielić zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. Po pierwsze skoro Sąd I instancji oddalił skargę orzekając na podstawie art.151 P.p.s.a, to nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a więc nie mógł tego przepisu naruszyć. Po drugie mając na uwadze szerokość orzekania stwierdzić należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w ogóle nie mógł być stosowany przez Sąd I instancji w sprawie, której przedmiotem jest skarga na inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W takim przypadku podstawę orzekania przez sąd administracyjny stanowi art.146 § 1 P.p.s.a. W konsekwencji zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, gdyż nie sposób nawet zarzucić WSA w Poznaniu naruszenia tego przepisu skoro tenże nie mógł go nawet potencjalnie zastosować.

Jednocześnie stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. Jednak to nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym zasady ogólne postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego strona skarżąca kasacyjnie powinna powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego jak wskazano wyżej w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniono prawidłowo. Dodatkowo podnieść należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kontrola czynności Burmistrza Z. z [...] września 2019 r. informująca K. K. o prawidłowych danych adresowych, a nie decyzji administracyjnej, która jest wydawana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego.

Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, to również należy stwierdzić, że są one nieuzasadnione.

Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie ogólnie zarzuciła naruszenie art. 47a i 47b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów bez dokładnego wskazania naruszenia konkretnych jednostek redakcyjnych tych przepisów (ustępów, punktów).

Wiążąc podniesiony zarzut błędnej wykładni z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej można jedynie domniemywać, że chodzi o zarzut naruszenia art. 47a ust. 3 i 5 oraz art. 47b ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Tymczasem z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika w jaki sposób Sąd błędnie zrozumiał wskazane przepisy prawa. Jedynie odnośnie art. 47a ust. 5 powołanej ustawy wskazano, że "kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych (które organ ten ustala na wniosek zainteresowanych lub z urzędu), zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez daną gminę." Zgadzając się z powyższym stwierdzeniem należy zwrócić uwagę, że tak też przepis ten rozumiał Sąd I instancji, a więc nie można mu zarzucić błędnej jego wykładni. Wydaje się raczej, że stronie skarżącej chodziło prawdopodobnie o zarzut błędnego zastosowania tych przepisów, lecz taki zarzut nie został wyartykułowany przez sporządzającego skargę kasacyjną.

Jedynie zarzut naruszenia § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. zawiera precyzyjne sformułowanie jednostki redakcyjnej przepisu. Zgodnie z tym przepisem system teleinformatyczny stosowany do prowadzenia ewidencji musi być wyposażony w mechanizmy umożliwiające tworzenie, zapisywanie i bezpieczne utrzymywanie jej zbiorów danych, a ponadto: wydawanie zawiadomień o ustaleniach dotyczących numerów porządkowych budynków. Jednak strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła na czym polegała błędna wykładnia tego przepisu i jaka – jej zdaniem - powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wobec braku uzasadnienia tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie odnieść się do niego.

Końcowo stwierdzić należy, że podstawowe znaczenie dla stwierdzenia danych adresowych budynku ma położenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr geod. [...] zgodnie z ewidencją gruntów. Nie budzi wątpliwości, że w świetle ewidencji gruntów działka nr [...], o identyfikatorze [...] _[...] położona jest w: województwie [...], powiecie [...], gminie Z., obręb W. Niewątpliwie także wchodzi w skład osady K. (według Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju – [...]) będącej częścią sołectwa Kościółków. Prawidłowość dokonanej lokalizacji działki znajduje pośrednio potwierdzenie w wystawionym w dniu [...] listopada 1940 r. aktu urodzenia ojca skarżącej - M. Z. ur. [...].11.1940 r., syna W. Z. i K. Z., gdzie jako miejsce zamieszkania wskazano "[...] in [...], K." – Z., K.. Także w Powojennej Domowej ([...]) Książce Meldunkowej, która, jak wynika zapisu na okładce, skontrolowana została pod względem zgodności jej zapisów z faktycznym stanem meldunków w 1952 r., wskazano, że pod adresem K. zamieszkiwali K. i W. Z. (dziadkowie skarżącej) z synem M. Z. Również z ewidencji nieruchomości m. Zagórów prowadzonej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Z. wynika, że istniała osada K., a pod adresem K. (nr ewid. nieruchomości [...]) zamieszkiwał K. Z. (dziadek skarżącej). Jednocześnie prawnie irrelewantne dla przedmiotowej sprawy jest ustalenie w jaki sposób, o jakie materiały źródłowe i kiedy doszło do błędnego wykazania w ewidencji ludności miejsca zamieszkania skarżącej jako Z., ul. G. Z rejestru numerów porządkowych obejmującego ul. G. w Z. wraz z dołączonymi do niego mapami wynika, że pod adresem ul. G. w Z. brak jest informacji o danych imiennych właściciela, a także by przy tej ulicy istniała działki nr ewid. [...].

Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.