Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 492/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: odrzucono skargę w części, w pozostałym zakresie skargę oddalono

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia : NSA Piotr Lechowski Sędziowie : NSA Grażyna Danielec (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi R. N. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia 15 marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oraz związku schorzenia ze służba wojskową I. odrzuca skargę w części dotyczącej związku schorzenia ze służbą wojskową, II. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. po rozpoznaniu odwołania R. N. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. Nr [...] z dnia [...].01.2004 r. w sprawie uznania wyżej wymienionego za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny - kategoria "E"? na podstawie art. 127 § 1 i 138 kpa w związku z § 30 ust. 4 oraz §§31 i 32 rozporządzenia MON z 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 1992 r. Nr 57 poz. 278 z późn. zm.) -utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, że szer. rez. R. N. orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. Nr [...] z dnia [...] .01.2004 r. został uznany za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny –kategoria "E".

Od powyższego orzeczenia odwołał się do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. , poprzez TWKL w L. uzasadniając, że nie zgadza się z ustaleniami organu I instancji. Dowodów odwoławczych (nie znanych w I instancji) nie dołączył.

Dalej organ podnosi, że w trakcie procesu orzeczniczego przeprowadzonego w I instancji badany przedłożył zaświadczenie z dnia [...].01.2004r. z Poradni Odwykowej NZOZ "[...]" w T., zaświadczenie lekarskie z dnia [...].01.2004 r. z Poradni Neurologicznej Przychodni Specjalistycznej w T., kartę informacyjną leczenia szpitalnego nr [...] z dnia [...].04.2000 r. z Oddziału Psychiatrycznego Ogólnego Szpitala Neuropsychiatrycznego w L. oraz opinię biegłych sądowych z dnia [...].10.1998 r. W związku z przedkładanymi dowodami leczenia organ I instancji skierował orzekanego do l Szpitala Wojskowego w L. do konsultacji psychiatrycznej, neurologicznej, laryngologicznej (połączonej z badaniem audiometrycznym), okulistycznej i pulmonologicznej (połączonej z badaniem spirometrycznym). W wyniku tych konsultacji i badań, TWKL rozpoznała jak w zaskarżonym orzeczeniu (karta badań wystawiona przez TWKL L. dnia [...].01.2004 r.).

Po analizie całości dostępnej dokumentacji medycznej zespół orzeczniczy RWKL [...] stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie zawiera wadliwości prawnych ani merytorycznych, brak jest zatem podstaw do jego uchylenia. Schorzenia orzekanego (dotyczące zdrowia psychicznego), które ujawniły się w trakcie służby wojskowej, nie pozostają w związku przyczynowym z właściwościami służby wojskowej, będąc jedynie manifestacją cech osobniczych organizmu. Pozostałe schorzenia wystąpiły po zakończeniu służby wojskowej. Stanowisko powyższe potwierdza opinia biegłych sądowych z dnia [...].10.1998 r., gdzie w części "C" punkt 4 b) jednoznacznie oceniono schorzenia orzekanego jako samoistne. W związku z powyższym Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy, nie znajdując podstaw do zmiany kwalifikacji orzeczniczej - kategoria "E" z jednoczesnym utrzymaniem braku związku rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową Podkreślono, że ustalenie kategorii zdolności do służby wojskowej wynika z wymogów rozporządzenia MON z 10.06.1992 r. cytowanego powyżej i określa wyłącznie stopień zdolności do tej służby, a wydane orzeczenie nie stanowi świadectwa zdrowia.

Na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. N.

Skarżący zarzucił naruszenie § 19 ustęp 1 pkt 1 rozporządzenia MON z dnia 10 czerwca 1992 r., przez brak w rozpoznaniu lekarskim wszystkich schorzeń na które zachorował skarżący podczas pełnienia służby wojskowej oraz naruszenie § 19 ustęp 1 pkt 3 w/w rozporządzenia, przez nieprecyzyjne wskazanie w uzasadnieniu czym kierował się organ uznając, że schorzenia stwierdzone u odwołującego nie miały związku ze służbą wojskową.

Skarżący podniósł, że został powołany do służby wojskowej jako osoba zdrowa. Służbę zaczął pełnić od dnia [...] kwietnia 1976 r. pełniąc służbę w wojsku zajmował stanowisko działonowego - obsługiwał armatę czołgową i karabiny maszynowe. Na tym stanowisku pełnił swoje obowiązki w warunkach stresujących, a także w nadmiernym hałasie. W następstwie wykonywania swoich obowiązków stan jego zdrowia znacznie się pogorszył. W trakcie służby stwierdzono u niego zaburzenia nerwicowe z objawami wegetatywnymi oraz nerwicę serca. W trakcie służby odczuwał nadpobudliwość, bezsenność, bóle w okolicach serca i inne. Lekarz badający stwierdził wówczas konieczność konsultacji psychiatrycznej.

Dalej podniósł, że Orzeczeniem Garnizonowa Wojskowa Komisja Lekarska w dniu [...] stycznia 1978 roku rozpoznał u niego Dystonomię wegetatywną nieznacznie upośledzającą sprawność ustroju § 68, zaburzenia osobowości nieznacznie upośledzające sprawność ustroju § 69. Jednocześnie wymieniona Komisja stwierdziła, że schorzenia te nie miały związku ze służbą wojskową, jednak ustalenia faktyczne zostały poczynione i tylko niewłaściwie dokonano ich interpretacji. Schorzeń powyższych nie uwzględniła w swoim rozpoznaniu RWKL. Brak w zaskarżonym orzeczeniu wskazania głównego schorzenia, które powstało podczas służby wojskowej i spowodowało inwalidztwo, co zdaniem skarżącego jest rażącym naruszeniem § 19 ustęp 1 pkt 1 w/w rozporządzenia. Komisja badająca odwołującego 9 stycznia 1978 nie stwierdziła jednoznacznie, że schorzenia te pozostają w związku ze służbą. Takie stwierdzenie jest błędne, gdyż zważywszy na charakter tych schorzeń a także stan zdrowia odwołującego po wojsku należy uznać, iż taki związek zaistniał. Twierdzenia odwołującego znajduj ą potwierdzenie w badaniach z dnia [...] stycznia 2004 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie w części dotyczącej uznania braku związku schorzeń ze służbą wojskową i oddalenie w części ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 6.11.2000r sygn. akt OSA 1/00) oraz Sądu Najwyższego (uchwała z dnia 19.01.1998r sygn. akt OPS 8/97 -ONSA z 1998r z.2 poz.39) od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o których mowa w art. 29 ustawy z dnia 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony R.P., w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie przysługuje.

Orzeczenie komisji lekarskiej w przedmiocie związku chorób ze służbą wojskową jest wypowiedzią zespołu lekarzy (zagadnieniem wstępnym) niezbędną do wydania decyzji uprawniającej do świadczeń i nie jest aktem administracyjnym w rozumieniu art. 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie jest decyzją ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej.

Od decyzji ustalającej prawo do świadczenia i jego wysokości, a także w przypadku nie wydania przez organ decyzji w tej sprawie odwołanie przysługuje do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego.

Właściwym w tych sprawach jest sąd pracy i ubezpieczeń społecznych a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Z powyższych przyczyn w części dotyczącej związku schorzenia ze służbą skargę należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.

Odnośnie skargi w części dotyczącej zdolności do służby wojskowej podnieść należy, iż Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Przeprowadzając w powyższym zakresie kontrolę przeprowadzonego postępowania administracyjnego Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania, wobec czego w tej części skargę oddalił na mocy art. 151 ppsa.