Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 227/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócono uiszczony wpis
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i 6 par. 3 art. 232 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 1 marca 2016 r., Nr XVII/239/16 w przedmiocie wprowadzenia na terenie gminy świadczenia pieniężnego - "bonu wychowawczego" 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej E. H. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

E. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 1 marca 2016 r., Nr XVII/239/16, w przedmiocie wprowadzenia na terenie gminy świadczenia pieniężnego - "bonu wychowawczego".

Z wyciągu bankowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że skarżąca w dniu 20 maja 2019 r. uiściła wpis sądowy od skargi w wysokości 300 zł (por., k-27 akt sądowych).

W wykonaniu zarządzenia z dnia 21 czerwca 2019 r., wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez: wskazanie numeru PESEL skarżącej oraz wykazanie, że przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą i w tym celu, wezwano o nadesłanie wystosowanego do organu wezwania wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia. Pouczono skarżącą, że nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie, spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone osobiście skarżącej w dniu 3 lipca 2019 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por, k-35 akt).

W piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2019 r., skarżąca cofnęła skargę uzasadniając to chęcią rozszerzenia treści wniosków i argumentacji skargi. Jednocześnie nie dokonała żądanych przez Sąd czynności, w zakresie usunięcia braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).

W podanym zakresie podstawowe znaczenie ma prawidłowe określenie podstawy prawnej wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz przedmiotu sprawowanej przez ten sąd kontroli. W rozpoznawanej sprawie ocenie tut. Sądu została poddana podjęta w dniu 1 marca 2016 r. uchwała Rady Miejskiej w Nysie Nr XVII/239/16. Podstawą prawną do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego, jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) - zwanej dalej: "u.s.g." Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) zwanej dalej jako: "ustawa nowelizująca", ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Niemniej zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Oznacza to zatem, że w przypadku uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, w kontekście zastosowania przepisów intertemporalnych znaczenie ma data podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy, a nie data jej wejścia w życie, czy też data wniesienia skargi do sądu, gdyż to właśnie od daty wydania określonego aktu ustawodawca uzależnił zastosowanie nowych regulacji prawnych we wskazanym powyżej zakresie.

Wobec powyższego, skoro zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 1 marca 2016 r., to w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą art. 53 P.p.s.a. i art. 101 ust. 1 ustawy gminnej w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji). Zgodnie z treścią ostatniego z przywołanych przepisów każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dopiero bowiem bezskuteczność takiego wezwania, umożliwia zaskarżenie uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. do sądu administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji - mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uwzględniając uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, LEX nr 260435) - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Tym samym bieg terminu do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę, został uzależniony od uprzedniego wystąpienia do Rady Miejskiej w Nysie z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej.

Z podanych względów, skarżąca została zobowiązana do wykazania faktu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, bowiem z akt sprawy nie wynikało aby takie wezwania miało miejsce.

Dodatkowo, w niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie jej numeru PESEL. W art. 46 § 1 P.p.s.a. wskazano bowiem elementy, jakie powinno zawierać każde pismo strony. W art. 46 § 2 pkt 1 P.p.s.a. wymieniono dodatkowo enumeratywnie co powinno zawierać pierwsze pismo wnoszone do sądu (skarga), w którym powinien znaleźć się w szczególności PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.).

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało przesłane do skarżącej i doręczone skutecznie do jej rąk w dniu 3 lipca 2019 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności, upłynął zatem z dniem 10 lipca 2019 r.

Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu do dokonania opisanych czynności, skarżąca nie zastosowała się do wezwania i nie uzupełniła braków formalnych skargi.

Wobec tego uznać należało, że przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.

Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 9 lipca 2019 r. wniosku o cofnięcie skargi zauważyć należy, że Sąd nie mógł uwzględnić oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Podkreślić należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi, jako czynności dyspozycyjnej strony byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby skarga zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Orzeczenie o zwrocie wpisu od skargi, zawarte w punkcie 2 sentencji uzasadnia z kolei art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma (skargi) odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.