Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 140/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1,
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę. II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego M. S. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

R.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę z dnia [...] na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na jego wnioski z dnia [...]. Do skargi załączył trzy kopie ww. wniosków. Zarówno na skardze, jak i na kopiach wniosków Zakład Karny przystawił pieczątkę z datą wpływu [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego wniósł o oddalenie skargi ewentualnie o jej odrzucenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – młodszego wychowawcy Działu Penitencjarnego T.R. W uzasadnieniu Dyrektor Zakładu Karnego kategorycznie zaprzeczył aby skarżący występował do niego z wnioskami z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej. Stwierdził, że wnioski takie w ogóle nie wpłynęły do administracji Zakładu, a co za tym idzie organ nie miał możliwości odnieść się do żądań w nich zawartych. Na potwierdzenie powyższego wniósł o przesłuchanie świadka.

Zarządzeniem z dnia [...] sąd zobowiązał skarżącego do przedstawienia dowodu złożenia do Dyrektora Zakładu karnego wniosków o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] dołączonych do skargi z dnia [...] na bezczynność organu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, pod rygorem uznania, że wniosków takich skarżący do organu nie wnosił.

W piśmie z dnia [...] R.P. stwierdził, że sąd przesłał mu do wiadomości pismo z dnia [...] sygn. akt II Ko 108/15, z którego wynikało, że skarga została przesłana wraz z załącznikami, tj. wnioskami z dnia [...]. Były to kopie właśnie tych pism. Bardziej kuriozalna jest, w ocenie skarżącego, kwestia przesłuchania świadka, gdyż jest to osoba, która w ogóle nie ma styczności z pismami kierowanymi do dyrektora Zakładu, a także fakt żądania przez sąd "wniosków potwierdzających złożenie do dyr o informację publiczną, jak ja to już Sądowi przesłałem wraz ze złożeniem skargi...".

Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] podtrzymał wniesioną skargę na bezczynność i wniósł o zobowiązanie Dyrektora Zakładu Karnego do udzielenia żądanej informacji, o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od Dyrektora Zakładu Karnego na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art.154 § 6 ww. ustawy, a także o zasądzenie od Dyrektora Zakładu Karnego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty takie nie zostały uiszczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, w tym także rozpoznają skargi na bezczynność.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie była bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego polegająca na nierozpoznaniu wniosków z dnia [...] w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Skarga spełniała formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie występuje wymóg wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Lex nr 236545).

Między stronami bezspornym było, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy, a Dyrektor Zakładu Karnego co do zasady jest podmiotem zobligowanym do jej udostępnienia.

Kwestią natomiast sporną w sprawie jest, czy trzy wnioski o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...], faktycznie zostały złożone do Dyrektora Zakładu Karnego. Dyrektor Zakładu kategorycznie zaprzecza, że ww. wnioski wpłynęły do niego, zaś skarżący nie potrafi przedłożyć sądowi dowodów doręczenia tych wniosków Dyrektorowi Zakładu Karnego. Dyrektor Zakładu na potwierdzenie swojego stanowiska wnosi o przesłuchanie funkcjonariusza.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak z powyższego wynika sąd nie posiada kompetencji do przeprowadzania dowodów z przesłuchania świadków i dlatego też, dowodu takiego nie przeprowadził.

Niemniej jednak to na skarżącym, który swą skargę opiera na fakcie wystąpienia z wnioskami o udzielenie informacji publicznej, spoczywa udowodnienie wystąpienia z takimi wnioskami. Skoro skarżący nie posiada żadnego dowodu na okoliczność złożenia wniosków do Dyrektora Zakładu Karnego, bowiem niewystarczające jest w tym zakresie samo przesłanie sądowi kopii wniosków, sąd uznał, że wnioski nie wpłynęły do organu. Ponadto sądowi z urzędu jest znanych wiele postępowań o udostępnienie informacji publicznej z wniosków skarżącego, w których postępowania toczyły się i w których żaden dyrektor zakładu karnego nie zaprzeczał by wnioski takie wpłynęły, w tym również Dyrektor Zakładu Karnego.

Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej można wyprowadzić wniosek, że z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie informacji publicznej lub odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje żadnej innej czynności uzasadnionej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro Dyrektor Zakładu Karnego nie otrzymał wniosków z dnia 9 i 12 września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, to nie można mówić o bezczynności Dyrektora w zakresie udostępnienia żądanej informacji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust.2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ).