Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 479/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant ref. stażysta Paulina Lichowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) utrzymano w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z [...] października 2018 r., którym wymierzono [...] M. M., zwanemu dalej "Funkcjonariuszem", karę dyscyplinarną nagany. Funkcjonariusza uznano winnym tego, że z [...] na [...] stycznia 2018 r. w [...]. przy ul. [...], na skrzyżowaniu dróg wewnętrznych osiedla "[...]" pomiędzy budynkami nr [...] i [...] - wykonując czynności służbowe związane z kolizją drogową pomiędzy dwoma uczestnikami ruchu: M. I., zwanym dalej "Kierowcą I" oraz C. Q. - przekroczył swoje uprawnienia. Za wykroczenie popełnione przez Kierowcę I Funkcjonariusz zatrzymał za pokwitowaniem jego prawo jazdy, w sytuacji kiedy brak było podstawy prawnej do tego zatrzymania, gdyż do kolizji doszło na drodze wewnętrznej. Czyn ten naruszył dyscyplinę służbową określoną w z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym, w zw. z art. 86 § 1 i 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U z 2015 r., poz. 1094, ze zm.), zwanej dalej Kodeksem wykroczeń.

W uzasadnieniu orzeczenia, po zreferowaniu przebiegu postępowania, przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

– zgodnie z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie stanu faktycznego, ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym; w niniejszej sprawie można go odtworzyć na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego - w szczególności po wzięciu pod uwagę protokołów przesłuchania świadków: [...] M. S., zwanego dalej "Funkcjonariuszem II", [...] M. R., zwanego dalej "Funkcjonariuszem III", [...] P. I., Kierowcy I, J. L. oraz zeznań samego Funkcjonariusza, ale także dołączonych dokumentów w postaci kopii: sprawozdania z postępowania skargowego nr [...], notatnika służbowego nr [...] Funkcjonariusza, notatnika służbowego nr [...] Funkcjonariusza II, kopii pokwitowania nr [...], raportu historii działania [...] zdarzenia [...], notatki urzędowej Funkcjonariusza z [...] stycznia 2018 r. oraz szkicu miejsca, wykonanego przez Funkcjonariusza [...] stycznia 2018 r.,

– z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika następujący stan faktyczny: z [...] na [...] stycznia 2018 r. Funkcjonariusz, wspólnie z Funkcjonariuszem II, pełnił służbę na drogach oznakowanym radiowozem; policjanci zostali skierowani przez dyspozytora [...] Stanowiska Kierowania Komendy [...] Policji do obsługi zdarzania drogowego zaistniałego w [...] na ul. [...], gdzie doszło do kolizji dwóch pojazdów (marki [...] oraz [...]); Funkcjonariusz obsługiwał to zdarzenie, a Funkcjonariusz II udzielał mu asysty i pomocy; policjanci na miejscu zastali pięciu obywateli [...] (nieposługujących się językiem polskim), którzy mieli poruszać się pojazdem [...] oraz Kierowcę I, który prowadził samochód marki [...]; Funkcjonariusz w trakcie wykonywanych czynności służbowych ustalił, że kolizja pojazdów miała miejsce na drodze wewnętrznej, a winę za jej spowodowanie ponosi Kierowca I, który kierując samochodem [...] na skrzyżowaniu dróg równorzędnych nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi [...] i wjechał na skrzyżowanie z prawej strony; Kierowca I nie zgodził się z ustaleniami Funkcjonariusza, twierdząc że w miejscu zdarzenia nie ma znaków ustalających pierwszeństwa przejazdu, a droga którą się poruszał jest dwa razy szersza od drogi, którą jechał samochód prowadzony przez Kierowcę II; ponadto podniósł, że kierowcą samochodu [...] był inny mężczyzna niż ten, który został wskazany przez osoby poruszające się tym pojazdem; mając zastrzeżenia, co do sposobu prowadzenia czynności służbowych przez Funkcjonariusza, Kierowca I spowodował, że na miejsce zdarzenia przyjechał pełniący nadzór ze strony kierownictwa Funkcjonariusza III, kierownik ogniwa, który pełnił wówczas służbę wspólnie ze [...] P. I.; Funkcjonariusz III nie potwierdził zarzutów Kierowcy I dotyczących niewłaściwego zachowania policjanta, jak również jego stronniczości oraz prawidłowości ustalenia przez niego, że zdarzenie miało miejsce na drodze wewnętrznej, a winę za spowodowanie kolizji ponosi kierowca samochodu [...], udzielił Funkcjonariuszowi instruktażu dotyczącego sposobu sporządzenia dokumentacji służbowej i odjechał z miejsca zdarzenia; Funkcjonariusz na miejscu zdarzenia zatrzymał prawo jazdy Kierowcy I, wydając pokwitowanie na zatrzymany dokument, które uprawnia do kierowania samochodami przez 7 dni. Funkcjonariusz wpisał powód zatrzymania dokumentu: spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym - zderzenie pojazdów na skrzyżowaniu równorzędnym; Funkcjonariusz sporządził z powyższego zdarzenia dokumentację służbową w postaci notatki urzędowej, szkicu miejsca zdarzenia, dwóch protokołów oględzin pojazdów oraz trzech protokołów użycia alkosensora,

– [...] stycznia 2018 r. do Wydziału [...] Komendy [...] Policji wpłynęła skarga Kierowcy I, w której podniósł on liczne zastrzeżenia dotyczące sposobu przeprowadzenia czynności służbowych przez Funkcjonariusza oraz prawidłowości jego decyzji o zatrzymaniu Kierowcy I prawa jazdy; w toku przeprowadzonego postępowania skargowego potwierdzono zarzut Kierowcy I dotyczący bezpodstawnego zatrzymania prawa jazdy przez Funkcjonariusza, co skutkowało uzasadnionym przypuszczeniem popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego, a następnie wszczęciem postępowania dyscyplinarnego,

– Funkcjonariusz został przesłuchany w charakterze obwinionego; nie przyznał się do zarzucanego mu czynu oraz złożył wyjaśnienia; odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego zatrzymania prawa jazdy, wyjaśnił, że prawo jazdy Kierowcy I zostało zatrzymane zgodnie z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń w związku z art. 25 Prawa o ruchu drogowym; dodał także, że posiada dokumentację fotograficzną, na której ul. [...], z kierunku ruchu pojazdu Kierowcy I, od ul. [...] nie była w żaden sposób oznakowana, co wskazuje na to, że jest drogą wewnętrzną,

– przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, prowadzonego na podstawie przepisów rozdziału 10 ustawy o Policji, jest odpowiedzialność dyscyplinarna policjanta za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (art. 132 ust. 1 wymienionej ustawy); zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji określono, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa,

– w myśl art. 135 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym określono, że policjant może zatrzymać prawo jazdy za pokwitowaniem w razie uzasadnionego podejrzenia, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów; natomiast zgodnie z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny; przy czym stosownie do § 3 tego artykułu, w razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 przez osobę prowadzącą pojazd można orzec zakaz prowadzenia pojazdów,

– zachowanie Funkcjonariusza zostało określone jako naruszenie art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 86 § 1 i 3 Kodeksu wykroczeń; polegało ono na przekroczeniu uprawnień określonych w przepisach prawa w ten sposób, że - wykonując czynności służbowe związane z kolizją drogową - Funkcjonariusz zatrzymał prawo jazdy Kierowcy I w sytuacji gdy brak było podstawy prawnej do tego zatrzymania; do zdarzenia doszło bowiem na drodze wewnętrznej,

– zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym policjant zatrzymuje prawo jazdy kierującemu, w razie uzasadnionego podejrzenia, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów; przepis ten ma zatem charakter dyspozycji blankietowej, odsyłającej do odpowiednich przepisów karnych,

– w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią było rozstrzygnięcie na jakiego rodzaju drodze doszło do kolizji drogowej obsługiwanej przez Funkcjonariusza i w związku z tym jaka jest kwalifikacja prawna tego wykroczenia i czy w tym przypadku może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów,

– z art. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym wynika, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg (drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne), z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych; w art. 7 ust. 1 przywołanej ustawy wskazano, że do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych,

– znaki drogowe określa rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 126 ze zm.); w § 58 ust. 1 przywołanego rozporządzenia określono znak D-40 "strefa zamieszkania" oznaczający wjazd do strefy zamieszkania oraz znak D-41 "koniec strefy zamieszkania" oznaczający wyjazd ze strefy zamieszkania; natomiast w § 58 ust. 5 określono znak D-46 "droga wewnętrzna" oznaczający początek ogólnodostępnej drogi niepublicznej; napis umieszczony na znaku wskazuje zarządcę tej drogi oraz znak D-47 "koniec drogi wewnętrznej" oznaczający wyjazd z takiej drogi na drogę publiczną; w § 60c określono znak D-52 "strefa ruchu" oznaczający wjazd na drogę wewnętrzną położoną w strefie ruchu; natomiast znak D-53 "koniec strefy ruchu" oznacza wyjazd ze strefy ruchu; stosownie do § 61 znaki określone w § 52-54, § 58 ust. 1 i 5 oraz § 60b mogą być umieszczone w innym miejscu niż po prawej stronie jezdni; biorąc zatem pod uwagę wymienione regulacje należy jednoznacznie stwierdzić, że droga wewnętrzna nie jest drogą publiczną; w związku z tym w przypadku zaistnienia kolizji drogowej na drodze wewnętrznej nie ma zastosowania art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, a sprawę należy badać pod kątem odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 98 Kodeksu wykroczeń, który stanowi, że ten, kto prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej osoby, podlega karze grzywny albo karze nagany,

– zdarzenie drogowe obsługiwane przez Funkcjonariusza miało miejsce na drodze wewnętrznej, a więc poza drogą publiczną, przy czym zdarzenie to nie zaistniało w strefie zamieszkania lub strefie ruchu; zatem sprawca tej kolizji (Kierowca I) nie mógł ponosić odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, a jedynie z art. 98 tej ustawy, którego przepisy nie przewidują zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów; stwierdza to, że Funkcjonariusz - zatrzymując prawo jazdy Kierowcy I - przekroczył określone w przepisach uprawnienia; tym samym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego,

– argumentacja Funkcjonariusza, że ulica [...] nie była oznakowana jako droga wewnętrzna, nie zasługuje na uwzględnienie - nie została ona potwierdzona w zgromadzonym materiale dowodowym; co podkreślono, Funkcjonariusz wiedział, że obsługiwane przez niego zdarzenie miało miejsce na drodze wewnętrznej; jednoznacznie wskazuje na to zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności jego zapisy w notatniku służbowym, gdzie na szkicu zaznaczył ul. [...] jako drogę wewnętrzną oraz sporządzona przezeń notatka urzędowa z [...] stycznia 2018 r., w której wskazał ustalony przebieg zdarzenia poprzez sformułowanie: "kierujący [...] jechał ul. [...] od strony ul. [...], gdy wjechał na drogę wewnętrzną, nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi jadącemu z jego prawej strony – [...]"; potwierdzają to również zeznania Funkcjonariusza III; ponadto biorąc pod uwagę, że podczas przesłuchania tego świadka posługiwano się mapą google do określenia miejsca zdarzenia, badając sprawę w II instancji skorzystano z tej mapy oraz aplikacji Street View; ustalono, że na zdjęciach tej aplikacji wykonanych w czerwcu 2013 r., maju 2014 r. oraz lipcu 2018 r., na drodze będącej przedłużeniem ulicy [...] - w miejscu gdzie ul. [...]skręca w lewo w kierunku ul.[...], patrząc od strony ul. [...] - po lewej stronie tej drogi (oznaczonej jako [...]) znajduje się znak drogowy D-46 "droga wewnętrzna", a patrząc drugiej strony znaku (od wyjazdu z [...]) umieszczony jest znak drogowy D-47 "koniec drogi wewnętrznej",

– ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że działanie Funkcjonariusza było zawinione; zgodnie z art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; natomiast w myśl art. 132a pkt 2 przedmiotowej ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć,

– czyn Funkcjonariusza został popełniony z winy nieumyślnej, ponieważ na skutek niezachowania ostrożności wymaganych w danych okolicznościach - wobec możliwego przeoczenia bądź wadliwej oceny i kwalifikacji czynu popełnionego przez Kierowcę I - Funkcjonariusz, posiadający 15-letni staż służby, w tym od dnia [...] września 2007 r. pełniący służbę w Wydziale [...] Komendy [...] Policji oraz posiadający przeszkolenie specjalistyczne w zakresie ruchu drogowego, mógł i powinien przewidzieć, że kolizja pojazdów na drodze wewnętrznej - poza drogą publiczną - nie może stanowić wykroczenia z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń, lecz z art. 98 tej ustawy, gdzie nie przewidziano możliwości orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów,

– odnosząc się do argumentacji podnoszoną przez Skarżącego w odwołaniu, wedle której nie ma podstawy prawnej do zwrotu zatrzymanego Kierowcy I prawa jazdy, wskazano, że jest on bezzasadny; czynność służbowa Funkcjonariusza - zatrzymanie prawa jazdy - nie miała oparcia we właściwym przepisie prawa; zatem organ procesowy nie był uprawniony do dysponowania przedmiotowym dokumentem, tak więc konieczne było zwrócenie Kierowcy I jego dokumentu,

– reasumując, opisane w zarzucie zachowanie Funkcjonariusza należy uznać za przewinienie dyscyplinarne,

– zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby; ustawa o Policji nie wprowadza w swych unormowaniach gradacji kar za popełnienie poszczególnych przewinień dyscyplinarnych, natomiast nakazuje uwzględniać dyrektywy wymiaru kary dyscyplinarnej określone w cytowanym przepisie,

– zasadnie wymierzono Funkcjonariuszowi karę dyscyplinarną nagany, czego nie zmienia jego bardzo dobra opinia służbowa; wymierzenie tej kary dyscyplinarnej jest bowiem uzasadnione charakterem popełnionego przez Funkcjonariusza przewinienia (naruszenie dyscypliny służbowej), stopniem zawinienia (nieumyślność działania - niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach), okolicznościami popełniania czynu (obsługa kolizji drogowej na drodze wewnętrznej osiedla [...] w [...], w której narażono na niebezpieczeństwo inne osoby), skutkiem, rodzajem i stopniem naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (przekroczenie posiadanych uprawnień służbowych będące wynikiem niewłaściwego zastosowania przepisów, skutkujące bezpodstawnym zatrzymaniem prawa jazdy obywatelowi) zachowaniem obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (brak krytycznej oceny swojego zachowania) oraz dotychczasowym przebiegiem służby (dotychczasowa niekaralność oraz pozytywna opinia służbowa z dnia [...] stycznia 2018 r.)

– zgodnie z treścią art. 134a ustawy o Policji, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania; jest to najłagodniejsza kara dyscyplinarna jaką przewidują przepisy ustawy o Policji.

W skardze podniesiono:

– postępowanie dyscyplinarne było prowadzone w sposób stronniczy; celowo dążono do wykazania winy Funkcjonariusza, tuszując jednocześnie czyny zabronione popełnione przez jego przełożonych,

– kluczowe dla oceny i kwalifikacji przez organ przewinienia Funkcjonariusza było niewyrażenie przez niego skruchy wobec uczestników zdarzenia drogowego; tymczasem obowiązek taki nie znajduje potwierdzenia na gruncie normatywnym - brak jest przepisów prawa wymagających od policjanta takiego zachowania,

– Funkcjonariusz – z uwagi na błędne oznakowanie drogi, na której doszło do kolizji – nie wiedział, że jest ona drogą wewnętrzną; w związku z tym jego zachowanie było niezawinione - nie działał on z zamiarem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego,

– Funkcjonariusz nie otrzymał od przełożonego instruktażu dotyczącego przeprowadzania interwencji z obcokrajowcami oraz sposobu sporządzania dokumentacji służbowej, co potwierdzało nagranie utrwalone podczas służby przez kamerę nasobną; nie zostało ono jednak zabezpieczone lub zaginęło w niewyjaśnionych okolicznościach,

– w aktach postępowania powielany jest błąd polegający na odmianie nazwiska Funkcjonariusza, które odmianie nie podlega.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W dodatkowym piśmie (k. 27- 32) Funkcjonariusz wskazał, że w Wydziale [...] Komendy [...] Policji prawdopodobnie dochodziło do naruszeń prawa, nierównego traktowania i wszczynania postępowań dyscyplinarnych przeciwko wybranym funkcjonariuszom. Ocenia jako niesprawiedliwe uznanie go za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wobec odmiennego traktowania innych policjantów w podobnych sytuacjach. Z załączników do pisma wynika, że Funkcjonariusz wnioskami z [...] stycznia 2019 r., [...] kwietnia 2019 r. oraz [...] maja 2019 r. zwracał się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie, m.in.:

– ilości zatrzymanych przez policjantów Wydział [...] Komendy [...] Policji w przeciągu ostatnich pięciu lat praw jazdy za pokwitowaniem;

– ilości zatrzymanych przez policjantów Wydział [...] Komendy [...] Policji w przeciągu ostatnich pięciu lat dowodów rejestracyjnych pojazdów za pokwitowaniem;

– ilości zwróconych zatrzymanych praw jazdy oraz dowodów rejestracyjnych.

W trakcie rozprawy (k. 47) Funkcjonariusz wskazał, że na nagraniu utrwalonym w trakcie służby z [...] na [...] stycznia 2018 r., które nie zostało zachowane, znajdował się obraz potwierdzający, że znak dotyczący drogi wewnętrznej nie był postawiony prawidłowo. Stał po lewej, a nie po prawej stronie i był niezgodny z przepisami. Wobec tego Funkcjonariusz miał wątpliwości, czy jest to droga wewnętrzna. Wyjaśnił, że zamieszczone przez niego w notatce urzędowej, jak i w notatniku zapisy, w których wskazywał, że droga, na której doszło do kolizji jest drogą wewnętrzną stanowiły omyłkę pisarską.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga została oddalona, gdyż kwestionowana decyzja nie narusza prawa.

Trafne jest stanowisko organu administracji, prezentowane w zaskarżonym akcie, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy. Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania, jego powtarzanie byłoby zbędne. Sąd uznaje je za własne.

Wydając sporne orzeczenia dyscyplinarne organy Policji obu instancji, wbrew zarzutom strony skarżącej, w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie, wszechstronnie analizując zarówno zgromadzony materiał dowodowy, jak i argumentację Funkcjonariusza przedstawioną w toku całego postępowania. W konsekwencji słusznie oceniono, że w sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia kary dyscyplinarnej nagany, o której mowa w przepisie art. 134 pkt 1 ustawy o Policji. Funkcjonariuszowi udowodniono naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 86 § 1 i 3 Kodeksu wykroczeń. W kontekście trafnie przypisanych mu czynów oraz ich okoliczności wymierzona Funkcjonariuszowi sankcja jest adekwatna.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, że są one bezzasadne z poniższych przyczyn.

Gdy chodzi o postawę Funkcjonariusza polegającą na braku wyrażenia przez niego skruchy - co miało jego zdaniem mieć wpływ na wynik prowadzonego postępowania dyscyplinarnego - trafnie odnotowano w skardze, że nie istnieje przepis, na mocy którego organ wymierza lub może wymierzyć funkcjonariuszowi karę wobec niewykazania przezeń skruchy. Należy jednak wskazać, że – zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji - wymierzając karę dyscyplinarną powinno uwzględniać się także zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego, jak i po jego popełnieniu. Dlatego brak wyrażenia krytycznej oceny swojego zachowania przez Funkcjonariusza mogło być brane pod uwagę w toku postępowania dyscyplinarnego, choć nie miało kluczowego znaczenia w sprawie skoro wymierzono sankcję najmniej dolegliwą. W tym kontekście należy także dodać, że organ nie zakwalifikował samej odmowy zwrotu prawa jazdy przez Funkcjonariusza w kategoriach niewyrażenia przezeń skruchy. Nie wynika to z treści zaskarżonego aktu. Jednocześnie Funkcjonariusz w toku całego postępowania kwestionował popełnienie nagannego czynu (bezpodstawnego zatrzymania prawa jazdy), co musiał mieć na uwadze organ wymierzając karę dyscyplinarną. W tym kontekście nie ma znaczenia w sprawie ocena przez Sąd orzekający w danej sprawie, czy uprawniona jest praktyka zwracania zatrzymanych przez policjantów Wydziału [...] Komendy [...] Policji praw jazdy oraz dowodów rejestracyjnych, co podnoszone jest także w dodatkowym piśmie procesowym. Funkcjonariuszowi wymierzono najłagodniejszą karę dyscyplinarną przewidzianą w przepisach ustawy o Policji. Samo niedokonanie przez niego zwrotu prawa jazdy nie miało więc wpływu na zaostrzenie sankcji. Poza granicami sprawy jest natomiast kwestia czy w innych przypadkach bezpodstawnego zatrzymania prawa jazdy, kierowane są wnioski o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

Wymierzona kara dyscyplinarna powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Organ zatem prawidłowo ocenił i zakwalifikował zachowanie Funkcjonariusza, a w konsekwencji wymierzył mu jedną z najłagodniejszą spośród sankcji dyscyplinarnych - karę nagany.

Trafnie także organ ocenił kwestię okoliczności faktycznych sprawy. W niniejszej sprawie nie jest kluczowe to czy droga, na której doszło do kolizji, była prawidłowo oznakowana. Istotne jest to, czy Funkcjonariusz na etapie interwencji wiedział o tym, że droga ta jest drogą wewnętrzną. Ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz zeznań świadków (Funkcjonariusz III) – którym nie można odmówić wiarygodności – wynika, że Funkcjonariusz zdawał sobie sprawę z tego, że obsługiwane przez niego zdarzenie miało miejsce na drodze wewnętrznej. Potwierdza to wprost treść sporządzonych przez niego zapisów zdarzeń i szkiców. Nie można natomiast - w konfrontacji z tym materiałem dowodowym przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania - uznać za wiarygodne twierdzeń Funkcjonariusza na rozprawie, gdzie wywodził on, że informacje o charakterze drogi jako wewnętrznej wpisano do notatek przez omyłkę.

W kwestii zaginięcia materiału, na którym zarejestrowano interwencję Funkcjonariusza, należy dodać, że w toku postępowania dyscyplinarnego nie stawiano mu zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia interwencji, gdy chodzi o jego zachowanie. Nie ma też, jak wskazano, kluczowego znaczenia, czy droga wewnętrzna była wówczas prawidłowo oznaczona, lecz czy Funkcjonariusz wiedział o jej charakterze. Mając to na uwadze, zaginięcie danego materiału nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie.

Jedynie na marginesie należy dodać, że organ prawidłowo przywoływał nazwisko Funkcjonariusza, bowiem - zgodnie z zasadami języka polskiego - podlega ono odmianie.

Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.