Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 576/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. i .S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2748/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. S. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i elementami zagospodarowania terenu na terenie działki nr ew. [...] przy Al. [...] w W. wraz z realizacją wjazdu na terenie działki nr [...].

W uzasadnieniu Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie brakuje argumentacji na temat ewentualnej szkody wyrządzonej wykonaniem ww. decyzji. Dlatego Sąd nie ma żadnej możliwości oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazanie przez skarżących hipotetycznego ograniczenia zabudowy ich działki nie jest argumentem wypełniającym dyspozycję tego przepisu. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być realna i poparta rzeczowymi dowodami. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, strona skarżąca podniosła, m.in. że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i rażąco narusza przepisy prawa. Te okoliczności jednak nie wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody ani ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nie wypełniają w związku z tym dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego również nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego.

Sąd wskazał, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji. Zaznaczyć przy tym trzeba, że to na inwestorze spoczywa obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie gdyby w wyniku rozpoznania skargi decyzja została uchylona (por. postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r., II OZ 1381/14). Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie uwzględnił wniosku inwestora o uzależnienie na podstawie art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego wstrzymania wykonania decyzji od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora w wysokości 474220 złotych. Skarżący zaś wnieśli o nieuwzględnienie ww. wniosku inwestora.

Zażalenie na ww. postanowienie złożyli A. S. i S. S., podnosząc, że Sąd I instancji nie uwzględnił złożonej przez nich ekspertyzy dotyczącej możliwości zabudowy ich nieruchomości, a ponadto realizacja przedmiotowej inwestycji może doprowadzić do uszkodzenia ich budynku, który znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

W odpowiedzi na zażalenie inwestor ponownie zawnioskował o zastosowanie art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego oraz podniósł, że skarżący nie wykazali zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Inwestor przedstawił własną analizę nasłonecznienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto stosownie do treści art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego sąd administracyjny może uzależnić wstrzymanie od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora powodu wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie nie zaistniały jednak przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego brak było podstaw do zastosowania w tej sprawie przez Sądy Administracyjne art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zażalenia wskazania wymaga, że art. 61 § 3 p.p.s.a. choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).

W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący nie wykazali, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że Sąd I instancji trafnie uznał, że wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, kwestia ewentualnego zacienienia ich nieruchomości należy zasadniczo do merytorycznej oceny Sądu Administracyjnego i nie może być przedmiotem oceny na etapie wniosku o wstrzymanie. W innym wypadku doszłoby do przesądu, pozbawiając strony prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie, tym bardziej, że sprawa w tym zakresie jest sporna pomiędzy stronami. Dlatego Sąd I instancji przy rozpoznawaniu wniosku prawidłowo nie uwzględnił złożonej przez skarżących ekspertyzy związanej z kwestią zacienienia. Po drugie, skarżący w żaden sposób nie wykazali aby w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji miałoby dojść do zniszczenia ich budynku. Twierdzenia skarżących w tym zakresie są gołosłowne.

Z tych względów wskazane przez skarżących okoliczności w zażaleniu nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.