Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1459/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj Sędziowie WSA Maciej Dybowski As.sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak /spr/ Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2004r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia[...] . Nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, o d d a l a s k a r g ę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ M.Hrycaj /-/ M.Dybowski TZ/ KB/


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 1459/02

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. skarżący A. N., policjant Komendy Miejskiej Policji w [...] wystąpił do Komendanta tej jednostki z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej w związku z pozyskaniem lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...]. Składając powyższy wniosek A. N. wyjaśnił, iż lokal ten zajmował na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...] r., który następnie zakupił aktem notarialnym z dnia [...] r. wraz z przysługującym mu udziałem we współwłasności nieruchomości gruntowej, na której zlokalizowany jest budynek, w którym wyodrębniono przedmiotowy lokal. Do wniosku A. N. załączył zawartą przez niego w dniu [...] r. umowę najmu przedmiotowego lokalu, w której treści strony ustaliły, że umowa zawarta została na czas nieoznaczony (§4), a wysokość czynszu ustalona została na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określania wysokości stawek czynszu regulowanego za najem lokali mieszkalnych oraz czynszu za wynajmowane lokale socjalne. A. N. wyjaśnił ponadto, iż przedmiotowy lokal składa się z dwóch izb o powierzchni 37 m2 oraz, że jako osobie samotnej przysługuje mu jedna dodatkowa norma zaludnienia.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. [...] Komendant Miejski Policji w [...] odmówił A. N. udzielenia pomocy finansowej na zakupiony przez niego lokal mieszkalny. Jako podstawę prawną decyzji Komendant Miejski Policji powołał przepisy art. 94 i 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30 poz. 179 z późniejszymi zmianami) i §1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. Nr 131 poz. 1468). W uzasadnieniu decyzji Komendant Miejski Policji wyjaśnił, iż w dacie zakupu przedmiotowego lokalu występujący z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu posiadał lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, stąd nie spełniał warunków do udzielenia mu pomocy finansowej w związku z jego zakupem. Komendant Policji wyjaśnił nadto, iż przedmiotowy lokal spełniał należne policjantowi normy zaludnienia.

Składając odwołanie do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu A. N. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji wskazując, iż kupując przedmiotowy lokal mieszkalny świadomie pozbawił się prawa do mieszkania funkcyjnego, do którego posiada ustawowo gwarantowane prawo, lecz jednocześnie uzyskał prawo do pozyskania pomocy finansowej na mocy przepisu art. 94 pkt 1 ustawy o Policji. Podkreślił, iż zakupiony przez niego lokal nie był nigdy przyznany mu na podstawie decyzji administracyjnej, wskazując przy tym na treść wyroku Sądu Najwyższego o sygn. III RN 18/97 OSNAP 1998/5/141, w myśl którego pomoc finansowa na uzyskanie lokalu nie przysługuje policjantowi, który nabył własność lokalu mieszkalnego przydzielonego mu wcześniej na podstawie decyzji administracyjnej.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] znak [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazując, iż zawierając w dniu [...] r. umowę najmu przedmiotowego lokalu skarżący stał się jego posiadaczem w rozumieniu przepisu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a posiadany lokal spełnia należne policjantowi normy zaludnienia. Organ II instancji wyjaśnił nadto, iż w ustawie o Policji nie zawarto odrębnej definicji "posiadania", stąd w tym zakresie zastosowane ma definicja zawarta w przepisie art. 336 k.c., w myśl którego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel, jaki i ten, kto nią faktycznie włada jak najemca, dzierżawca (posiadanie zależne). Organ wyjaśnił także, iż prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta, zaś celem tego przepisu jest, aby policjant mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie z przywilejem jako takim, związane jest prawo o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji. Zdaniem organu II instancji właśnie tak rozumianemu uprawnieniu policjanta odpowiadają obowiązki organów Policji w zakresie zaspokojenia tego prawa. Jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, cel przepisu jest osiągnięty, stąd nie powstaje prawo do lokalu o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji, a tym samym do przyznania pomocy finansowej na wykup zajmowanego lokalu mieszkalnego, który skarżący mógł zajmować przez okres nie oznaczony opłacając czynsz w wysokości odpowiadającej czynszowi regulowanemu. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, iż fakt zakupu lokalu mieszkalnego zajmowanego dotąd na podstawie umowy najmu, nie może stanowić podstawy do ubiegania się o pomoc finansową na zakup tego lokalu.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji wydanej przez Komendanta Miejskiego Policji w[...]. Zaskarżonym decyzjom Skarżący zarzucił błędną i dowolną wykładnię przepisów ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001r., podnosząc, iż wykładnia ta nie znajduje uzasadnienia w orzecznictwie Sądu Najwyższego i jest wyprowadzona wyłącznie na użytek resortu. Skarżący podkreślił, iż od chwili wstąpienia do służby stałej w Policji i przez to nabycia prawa do lokalu mieszkalnego, do dnia [...] r., nie posiadał żadnego lokalu mieszkalnego, zamieszkując w tym czasie w hotelu pracowniczym Komendy Wojewódzkiej Policji w[...]. Nie widząc możliwości otrzymania mieszkania służbowego oraz chcąc rozwiązać swoją sytuację mieszkaniową we własnym zakresie, wynajął na podstawie umowy cywilnoprawnej lokal mieszkalny. Skarżący wyjaśnił, iż status mieszkania, w którym zamieszkał na mocy zawartej umowy najmu, nie dawał podstawy do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pomocy finansowej, stąd do dnia wykupienia mieszkania na własność o pomoc taką nie występował. Zdaniem skarżącego organy orzekające w sprawie błędnie traktują zawartą przez niego cywilno-prawną umowę najmu lokalu jako równoznaczną z decyzją administracyjną - przydziałem lokalu mieszkalnego, od istnienia której przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji uzależnia przyznanie pomocy finansowej. Skarżący wskazał, iż przepis ten stanowi, iż pomoc finansowa przyznawana jest policjantowi, który nie otrzymał lokalu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, a on sam nigdy nie posiadał lokalu na podstawie takiej decyzji. Skarżący podniósł, iż w jego przypadku należy uzasadnić wygaśnięcie przysługującego mu prawa do lokalu mieszkalnego, a resort powinien zawsze uczestniczyć w osiągnięciu celu wskazanego przepisu, poprzez zapewnienie policjantowi lokalu mieszkalnego, w drodze jego przyznania, lub poprzez udzielenie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu. Zdaniem skarżącego brak jest podstaw, aby fakt zakupienia lokalu wyłącznie z własnych środków traktować na równi z zaspokojeniem ustawowego prawa przez organy Policji. Skarżący podniósł, iż jego sytuacja mieszkaniowa nie może być mniej korzystna od sytuacji policjantów, którzy w związku z zabezpieczeniem ich potrzeb mieszkaniowych nie ponieśli żadnych kosztów, a w przeciwnym przypadku byłoby to naruszeniem zasad Konstytucji gwarantującej równość obywateli, w tym również policjantów.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo wskazał na treść uchwały 7 sędziów NSA z dnia 29 marca 1999 r. sygn. OPS 1/99, w myśl której policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego. Organ II instancji podkreślił, iż prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza, a cel przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest osiągnięty, jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie. Zdaniem organu warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu można wiązać tylko z sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu, o jakim mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 §1 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Jednocześnie, w myśl art. 135 ww. ustawy, Sąd kontroluje legalność nie tylko zaskarżonej decyzji organu II instancji, ale także decyzji wydanej w I instancji. W przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego.

Strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych, dokonanych przez organy obu instancji. Kwestią sporną jest natomiast prawidłowość wykładni przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę wydania zaskarżonych rozstrzygnięć. Wbrew zarzutom strony skarżącej, wykładnia przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 7 z 2002r. poz. 58 z późn. zmianami), dokonana przez organy obu instancji w zakresie oceny prawa skarżącego do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, jest prawidłowa.

Należy przy tym wyjaśnić, iż przy wykładni prawa nie należy ograniczać się do językowej wykładni jednego przepisu, lecz dla dekodowania normy prawnej należy częstokroć sięgać do szeregu przepisów, rozproszonych w danym akcie prawnym lub w kilku aktach prawnych. W zakresie oceny uprawnień funkcjonariusza policji do otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie takiego lokalu należy przeanalizować całość regulacji prawnej zawartej w rozdziale 8 wskazanej ustawy o Policji, stanowiącym o mieszkaniach funkcjonariuszy Policji. W niniejszej sprawie argumentacja przyjęta przez stronę skarżącą wskazuje, iż uszło jej uwadze, że regulacje zawarte w tym rozdziale mają na celu zapewnienie lokalu mieszkalnego wyłącznie tym funkcjonariuszom, których potrzeby mieszkaniowe nie zostały zapewnione, przy czym chodzi tutaj o każde zapewnienie potrzeb mieszkaniowych (w tym zaspokojenie przedmiotowych potrzeb we własnym zakresie), a nie tylko przez resort.

Ustawa w art. 88 ust. 1 stanowi co do zasady, iż "policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Należy przyjąć, że z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, a w szczególności: przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1 ustawy), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Prawo funkcjonariusza Policji do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie przepisów tej ustawy realizowane jest w formie administracyjnej decyzji o przydziale (art. 97 ust. 5 ustawy).

Gramatyczna wykładnia art. 88 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, iż przysługujące policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje pomoc finansowa (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 1998 r. sygn. I SA 2167/97 - niepubl.). Powołany wyżej przepis art. 88 ust. 1 jest funkcjonalnie powiązany z treścią art. 90 ustawy, który nakłada na Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji obowiązek utrzymywania określonego w tym przepisie zasobu mieszkaniowego, przeznaczonego na lokale mieszkalne dla policjantów. Pomoc finansowa zatem, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Za takim rozumieniem przepisu art. 94 ust. 1 ustawy przemawia sama istota prawa policjanta do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy.

Prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Celem tego przepisu jest niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie z przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy. Tak rozumianemu uprawnieniu policjanta odpowiadają obowiązki organów Policji zaspokojenia tego prawa. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, to cel przepisu jest osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy.

Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Omawiane uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy. Zgodnie z tym przepisem lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się policjantowi w następujących sytuacjach: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ustawy, 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, 3) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu. A więc ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa udzielona na cel wymieniony w art. 94 ust. 1 ustawy, nie przysługują policjantowi mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Pogląd ten znajduje wsparcie w szczególności w zestawieniu z przepisem art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy (administracyjną sankcją utraty prawa do lokalu w razie zbycia przez policjanta lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2). Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu zatem wiązać należy tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej przez ustawę, w jej art. 95 ust. 1, to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 ustawy). W konsekwencji taki policjant nie spełnia niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej (określonej w art. 94 ust. 1 ustawy), tj. niezrealizowania prawa do lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r. sygn. akt OPS 1/99, opubl. ONSA 1999 r. Nr 3 poz. 77) .

W niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] r. zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego, a więc z tą datą stał się posiadaczem przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Ustawa o Policji nie zawiera w swojej treści definicji posiadania, stąd w myśl wyżej wspomnianej zasady wykładni prawa, definiując instytucję posiadania należy posiłkować się przepisami zawartymi w akcie prawnym mającym, w którym skodyfikowane zostały podstawowe instytucje prawa rzeczowego - kodeksie cywilnym. W myśl art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto włada nią jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto włada nią jako najemca, dzierżawca, użytkownik (posiadacz zależny). Wynajmując przedmiotowy lokal, skarżący stał się jego posiadaczem zależnym, jest więc posiadaczem tego lokalu w znaczeniu określonym w przepisie art. 95 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o Policji. Okoliczność, że zgodnie z treścią tej umowy, została ona zawarta na czas nieoznaczony, trwała do czasu zawarcia umowy kupna lokalu, a zgodnie skarżącego wolą stron umowy uiszczany przez skarżącego czynsz ustalany był wg stawek czynszu przyjmowanych uchwałą Rady Miasta[...], w sposób jednoznaczny wskazuje na trwałość tej umowy, a zatem trwałość jego sytuacji jako posiadacza przedmiotowego lokalu. Okoliczności te organ II instancji rozważył, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wyjaśnić, iż w zakresie tak szerokiego wykluczenia osób będących posiadaczami lokali mieszkalnych z kręgu funkcjonariuszy uprawnionych do otrzymania przydziału mieszkania służbowego, rozwiązanie przyjęte w powołanej ustawie o Policji jest bardziej restrykcyjne od uregulowań przyjętych w odniesieniu do funkcjonariuszy innych służb mundurowych; w przypadku funkcjonariuszy służb więziennictwa powyższe ograniczenie zawężono do osób będących posiadaczami samoistnymi lokali mieszkalnych. Skoro więc w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji, ustawodawca przyjął wskazane uregulowanie, należy uznać, że stosownie do art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy). Skarżący lokal taki posiada od dnia 14 lutego 1997 r., a więc od dnia sformalizowania jego wynajęcia.

W świetle powyższej argumentacji za błędną należy uznać tę część argumentacji zawartej w skardze, która wskazuje na dyskryminujące traktowanie funkcjonariuszy, którzy własnym staraniem i kosztem zaspokoili swoje potrzeby mieszkaniowe. Celem rozwiązań przyjętych w omawianej ustawie o Policji, jak wyżej wyjaśniono, jest bowiem wyłącznie zapewnienie mieszkania funkcjonariuszowi, którego potrzeby w tym zakresie nie zostały zaspokojone. Również z uwagi na cel przyjętych w tym zakresie uregulowań nie jest możliwe rozpatrywanie wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wyłącznie w oparciu o przepis art. 94 wskazanej ustawy, którego wykładnia językowa nakazuje przyznać taką pomoc w każdym przypadku, gdy funkcjonariusz nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, a właśnie na treści tego przepisu skarżący opiera swoją argumentację wskazując, iż on sam nigdy nie otrzymał przydziału mieszkania w drodze decyzji administracyjnej.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami), skarga podlega oddaleniu.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ M. Hrycaj /-/M. Dybowski

TZ/