Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 368/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 w zw.  z art. 52 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni "[...]" na indywidualną interpretację Wójta Gminy w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy wydał pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 14j § 1 i 3 w zw. z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) zw. dalej Ordynacja podatkowa. W postanowieniu znalazło się pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni, za pośrednictwem Wójta Gminy.

Gminna Spółdzielnia [...] wniosła skargę na powyższy akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

Wójt Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zw. dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, wówczas, w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku zaś interpretacji indywidualnej przepisów prawa termin do wniesienia wezwania został powiązany z dniem dokonania tej czynności tj. z dniem doręczenia wspomnianej interpretacji. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa czyni taką skargę niedopuszczalną. Wówczas, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu.

W niniejszej sprawie Wójt Gminy wydał pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. W takim wypadku przed wniesieniem skargi należało zwrócić się o usunięcie naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. Ponieważ strona skarżąca tego nie uczyniła, skargę - jako niedopuszczalną - należało odrzucić.

Nie sposób jednak milczeniem pominąć fakt, że zaskarżona interpretacja nie zawiera podstawowych cech pozwalających jej identyfikację: nie zawiera ani daty jej wydania, ani numeru dokumentu. Co więcej, Wójt Gminy zawarł w zaskarżonym postanowieniu błędne pouczenie, nie informując o konieczności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wprawdzie z art. 214 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej wynika, że stronie nie może szkodzić błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia, Sąd jednak stoi na stanowisku, że brak pouczenia o konieczności wykorzystania środka, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a, nie może przesądzać o tym, że skarga stanie się dopuszczalna mimo braku wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast norma zawarta w art. 214 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej oznacza, że skarżący, który nie został prawidłowo pouczony, będzie mógł powołać się na tę okoliczność w przypadku złożenia wniosku w trybie art. 162 cyt. wyżej ustawy tj. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pk 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.