Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 3557/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata skarbowa
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 1-2
journal: Dz.U. 1989 nr 4 poz 23
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej.

SENTENCJA

I SA/ Wr 3557/02 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Szczerbiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Józef Kremis, Asesor WSA Marta Semiczek, Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z o.o. A we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...]w przedmiocie oprocentowania zwróconej opłaty skarbowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]wpłynął do Urzędu Skarbowego w W. wniosek Spółki z o.o. A" we W. z dnia [...] o oprocentowanie nadpłaty opłaty skarbowej pobranej przez notariusza w dniu [...] od umowy kupna nieruchomości zabudowanej w W. przy ul. C. [...]. Notariusz pobrał opłatę skarbową od budynku w wysokości [...]. Została ona zwrócona Spółce w dniu [...] zgodnie z decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] wraz z oprocentowaniem w wysokości [...], naliczonym za okres od złożenia w dniu [...]wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia jej zwrotu. Wnioskodawca domagał się oprocentowania zwróconej opłaty skarbowej również za okres wcześniejszy, to jest od dnia jej pobrania [...] do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty [...]. Odmawiając tego decyzją Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]utrzymaną w mocy decyzją zaskarżoną podniesiono, iż brak jest ku temu podstawy prawnej. Art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, ale art. 77 § 2 pkt 2 zastrzega, że oprocentowanie przysługuje w przypadku przewidzianym w art. 76 § 1 pkt 1 lit. e), to jest w razie wydania decyzji o stwierdzeniu nadpłaty, jeśli nadpłata nie została zwrócona w terminie miesiąca od dnia wydania decyzji o stwierdzeniu nadpłaty (a) względnie jeżeli decyzja w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty i to jedynie za okres od dnia złożenia tego wniosku. W sprawie nie mogły mieć zastosowania wcześniejsze przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993r. nr 108, poz. 486 ze zm.), bowiem uchylona ona została z dniem 1 stycznia 1998r., a przed tym dniem nie można było mówić o powstaniu nadpłaty, gdyż ani strona jej nie wykazywała, ani nie została stwierdzona decyzją organu podatkowego. Nie miała również miejsca żadna z sytuacji, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 31 stycznia 1989r. o opłacie skarbowej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka z o.o. A wniosła o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 74 i art. 330 Ordynacji podatkowej, art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980r. o zobowiązaniach podatkowych oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989r. o opłacie skarbowej i § 17 ust. 4 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lipca 1989r. (MP nr 25, poz. 193 ze zm.). Skoro opłata skarbowa została pobrana przez notariusza w dniu [...] i była ona wyższa od należnej, co stwierdziła Izba Skarbowa decyzją z dnia [...]., to w sprawie miał zastosowanie art. 330 Ordynacji podatkowej, zaś zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych oprocentowanie przysługuje Spółce od dnia pobrania opłaty skarbowej przez notariusza. Art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej mówił, że podlega ona zwrotowi, jeżeli uiszczona została w wysokości wyższej od należnej, a według § 17 ust. 4 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lipca 1989r. organy podatkowe winny to uczynić z urzędu. Powołano się też na art. 123 § 1 k.c. o przedawnieniu roszczeń i na cztery wyroki NSA z 1999r.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu w swojej decyzji i wskazując, że skarżący powołuje przepisy, które nie mają zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy. Ustalenie, że dokonana zapłata opłaty skarbowej pozostaje nienależna miało miejsce dopiero w 2002r. poprzez wydanie decyzji o stwierdzeniu nadpłaty z dnia [...]. Całość postępowania od momentu złożenia przez stronę wniosku w dniu [...] toczyła się pod rządami przepisów Ordynacji podatkowej, a przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980r. o zobowiązaniach podatkowych nie miały w sprawie zastosowania. Powoływanie przez skarżącą Spółkę przepisy Kodeksu cywilnego o przedawnieniu roszczeń stosuje się do stosunków cywilnoprawnych, a nie do spraw podatkowych.

W związku z wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i niezakończeniem przed tym dniem postępowania sprawa zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się w szczególności kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Według art. 73 § 1 wysokość nadpłaty określana jest przez organ podatkowy (przez podatnika w przypadkach wymienionych w art. 74 § 2 nie mających zastosowania w sprawie), natomiast zgodnie z art. 79 § 1 jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Wniosek taki skarżąca Spółka złożyła w dniu [...] i po początkowych decyzjach odmownych Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] stwierdziła, że kwota [...]pobrana przez notariusza jako płatnika przy zakupie przez Spółkę nieruchomości w dniu [...]. stanowiła nadpłatę. Nadpłata ta zwrócona została podatnikowi w dniu [...]wraz z oprocentowaniem w kwocie [...], liczonym od dnia złożenia wniosku [...] do dnia zwrotu. Oprocentowanie skarżącej Spółce przysługiwało tylko dlatego, że postępowanie wszczęte jej wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie zostało zakończone decyzją w terminie 2 miesięcy. Art. 77 § 2 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej stanowi bowiem, że oprocentowanie przysługuje w takim przypadku od dnia złożenia wniosku o stwierdzeniu nadpłaty, jeżeli decyzja o stwierdzeniu nadpłaty nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Nie było podstawy prawnej do wypłacenia skarżącej Spółce oprocentowania zwróconej w dniu [...]nadpłaty za okres wcześniejszy, to jest od dnia jej pobrania przez notariusza do dnia złożenia przez stronę wniosku w dniu [...].

Powoływany przez skarżącą Spółkę art. 330 Ordynacji podatkowej stanowi, że zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie Ordynacji, to jest dniem 1 stycznia 1998r., dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Gdyby podzielić pogląd strony skarżącej, że nadpłata opłaty skarbowej powstała już w momencie jej pobrania przez notariusza, to jest w dniu [...], nie byłby możliwy w ogóle jej zwrot na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej z oprocentowaniem od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do jej zwrotu. Obowiązujący bowiem w tym czasie art. 175 K.p.a. uprawniał podatnika, gdy obliczenie i pobranie podatku nastąpiło za pośrednictwem płatnika, do wystąpienia do organu podatkowego z żądaniem kwestionującym zasadność lub wysokość pobranej kwoty jedynie w terminie jednego miesiąca od dnia pobrania podatku, zaś po upływie tego terminu obliczenie i pobór podatku według ówczesnych restrykcyjnych przepisów stawało się czynnością o skutkach ostatecznych (por. np. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2001r. sygn. III SA 3041/99, Lex nr 47503).

Również żadna z sytuacji, przewidzianych w art. 13 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989r. o opłacie skarbowej (Dz. U. nr 4, poz. 23 ze zm.), na który powołuje się skarżąca Spółka, nie miała miejsca w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, a tym samym § 17 ust. 4 wykonawczego zarządzenia Ministra Finansów z dnia 21 lipca 1989r. (M.P. nr 25, poz. 193 ze zm.) mówiący o zwrocie opłaty skarbowej z urzędu. W szczególności art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy mówi o zwrocie opłaty skarbowej od podań z wyjątkiem odwołań, czynności urzędowych, zaświadczeń i zezwoleń, wydawanych na wniosek zainteresowanego. Takich też zezwoleń (na wykonywanie czynności agenta ubezpieczeniowego) dotyczyły cztery wyroki NSA, powołane w skardze. Nie mają one związku z okolicznościami ustalonymi w badanej sprawie.

Ponieważ z powyższych powodów zarzuty podniesione w skardze uznano za niezasadne, a zaskarżona decyzja w ocenie sądu nie została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej wyżej.