Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1661/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. y; art. 87 ust. 1 pkt 3 lit a; art. 28 ust. 1 i 2; art. 28a ust. 1 i 2; art. 92a ust. 1 i 3; art. 7 pkjt 1; art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: M.P. 2002 nr 6 poz 125 art. 6 ust. 1
law: Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzona  w Warszawie  dnia 18 maja 1992 r.
article: art. 107 par 3; art. 7; art. 8; art. 189 par 2 ust. 1; art. 189f;
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 5 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1564
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz  przewóz kabotażowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi V. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD"), po rozpoznaniu odwołania W. S. (dalej: "skarżący") wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] marca 2019 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych, utrzymał w mocy ww. decyzję.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. y, art. 28 ust. 1, art. 28a ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1 i art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 58; dalej "utd"), art. 6 ust. 1 umowy z dnia 18 maja 1992 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Warszawie (M.P. z 2002 r., nr 6 poz. 125), § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1564 ze zm.) oraz Ip. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z ustaleń organu, w dniu [...] lutego 2019 r. na autostradzie [...] za punktem poboru opłat N. (kierunek W.), został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował obywatel Ukrainy O. M.. Kierowca w momencie zatrzymania wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, w imieniu przedsiębiorcy W. S., w ramach międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy - tj. ładunku będącego pochodną plastiku w big bagach w łącznej ilości 22 380 kg ładunku brutto (22 000 kg netto) - z Niemiec na Ukrainę. W toku kontroli kierujący pojazdem okazał dokumenty przewozowe CMR numer [...], dokument MRN [...] oraz dokument Invoice numer [...]. Okazany do kontroli druk zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej numer [...] nie określał ilości przewożonego towaru ani państwa załadunku i rozładunku. Ustalenia kontroli odzwierciedla protokół kontroli z [...] lutego 2019 r., nr [...].

Decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] WITD nałożył na skarżącego karę pieniężna w wysokości 12 000 złotych za naruszenie lp. 3.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadanego w pojeździe wymaganego zezwolenia.

Pismem z 9 kwietnia 2019 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł odwołanie, w którym domagał się uchylenie ww. decyzji i umorzenie postępowania. Rozstrzygnięciu organu zarzucił naruszenie:

- art. 92a w zw. z art. 28 udp poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia,

- art. 92a udp w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że niewypełnienie blankietu zezwolenia kwalifikuje się do wymierzenia kary,

- art. 28a udp poprzez pominięcie celu wprowadzenia przedmiotowej regulacji,

- art. 4 i art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowego przewozów towarów poprzez ukaranie przedsiębiorcy mimo posiadania zezwolenia jedynie omyłkowo niewypełnionego.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podnosił, że kierowca okazał do kontroli druk zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy nr [...], który omyłkowo nie został przez niego wypełniony. Wskazywał, że w jego ocenie, w sprawie istotne jest uzasadnienie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie innych ustaw (VI kadencja Sejmu druk sejmowy nr 2401) w części odnoszącej się do art. 28a utd, który to projekt ostatecznie stał się ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Analizując cel wprowadzenia ww. przepisu nie można przyjąć, że jednorazowe uchybienie przy wypełnieniu blankietu zezwolenia można zrównać z sytuacją, w której konkretny przewoźnik faktycznie świadczy międzynarodowe usługi przewozu bez wymaganego zezwolenia. Pełnomocnik skarżącego wskazywał również, że karanie przedsiębiorcy, który jednorazowo uchybił obowiązkowi wypełnienia blankietu zezwolenia narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności i pozostaje w sprzeczności z wymienionymi przepisami unijnymi określającymi zasady świadczenia usług przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym.

Rozpoznając odwołanie, GITD nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji z [...] marca 2019 r. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie WITD przywołał treść art. 28 ust. 1 utd, który jednoznacznie wskazuje, że warunkiem wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie przez przewoźnika zagranicznego stosownego zezwolenia udzielonego przez ministra do spraw transportu. Wymóg ten nie będzie miał zastosowania tylko w przypadku odmiennego unormowania tej kwestii w umowach międzynarodowych. Zaznaczył, że umowa z 18 maja 1992 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych nie zwalnia z obowiązku posiadania zezwolenia w przypadku wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych (art. 6 ust. 1 umowy). Wskazał, że zezwoleniami uprawniającymi przewoźników do wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych są m. in. zezwolenia określane zezwoleniami blankietowymi, które wymagają wypełnienia przez podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy. Nadmienił, że przepis art. 28a ust. 1 utd nakłada na przewoźnika obowiązek wypełnienia blankietu takiego zezwolenia i wskazuje kiedy należy go wypełnić. Konsekwencje niedopełnienia obowiązku wypełnienia blankietu zezwolenia określa natomiast 28 ust. 2 utd, który stanowi że w przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Sposób wypełnienia blankietu zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określa natomiast § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy, zgodnie z którym posiadacz zezwolenia wypełnia je w części B, wpisując nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny pojazdu, datę pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwa załadunku i rozładunku oraz ilość przewożonego towaru w kg/l, a w przypadku przejazdu pojazdu bez ładunku - wpisując wyraz: "pusty".

Organ podkreślił, że zgodnie z wyżej powołanymi przepisami przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kierowca powinien był wypełnić część B blankietu zezwolenia dotyczącą przejazdu powrotnego. Okazane do kontroli zezwolenie nr [...] nie było ważnym zezwoleniem, bowiem nie zostało wypełnione zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy. W części B dokument nie miał wypełnionych rubryk dotyczących ilości przewożonego towaru, państwa załadunku i państwa rozładunku. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ podkreślił, że niewypełnienie lub nieprawidłowe wypełnienie przez zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy blankietu zezwolenia w części, w której wskazany obowiązek ciąży na tym podmiocie oznacza "niewypełnienie lub nieprawidłowe wypełnienie blankietu zezwolenia", o którym mowa w art. 28a ust. 2 utd., nie ma przy tym znaczenia, czy niewypełnienie lub nieprawidłowe wypełnienie odnosi się do wszystkich danych ujętych w części B blankietu zezwolenia, czy też części tych danych (v. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2012 r., II SA/Bk 157/12).

Mając powyższe na uwadze GITD uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt 1 utd i lp. 3.1. załącznika do tej ustawy.

Odnosząc się po pozostałych zarzutów odwołania GITD wskazał, że w jego ocenie WITD nie pominął żadnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W toku postępowania zbadano wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, a skarżący miał zapewnione prawo czynnego udziału w tym postępowaniu. Za niezasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Podkreślił przy tym, że żaden z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości zastosowania kary w innej wysokości, czy też odstąpienia od jej nałożenia, jeśli przewoźnik jednorazowo popełnił dane naruszenie. Jego zdaniem również wskazywany przez pełnomocnika, określony przez ustawodawcę, cel wprowadzenia art. 28a utd nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczył, że podstawą nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej było naruszenie przepisu art. 28 ust. 1 i 2 utd, który to przepis nie wskazuje żadnych innych przesłanek jego zastosowania.

Pismem z 8 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie:

• art. 2 utd w zw. z art. 6 umowy między Rządem Rzeczypospolitej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie w dniu 18 maja 1992 r. poprzez pominięcie faktu, że skarżący posiadał zezwolenie na międzynarodowy przewóz towarów, wydane przez właściwe władze Ukrainy,

• art. 92a w zw. z art. 28 utd, poprzez przyjęcie, że ukarany w sprawie przedsiębiorca nie posiadał wymaganego prawem zezwolenia,

• art. 92a utd w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczając się złamania konstytucyjnej zasady proporcjonalności poprzez przyjęcie, że nie wypełnienie przez przedsiębiorcę blankietu, gdy bezsporne jest, że przedsiębiorca posiadał właściwe zezwolenie na międzynarodowy przewóz, kwalifikuje się do wymierzenia kary przedsiębiorcy,

• art. 28a utd z uwagi na pominiecie celu wprowadzenia przedmiotowej regulacji,

• art. 4 i art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowego przewozów towarów poprzez ukaranie przedsiębiorcy, pomimo, że ten posiadał właściwe zezwolenie na międzynarodowy przewóz towarów, jedynie omyłkowo nie wypełnił blankietu, będącego dokumentem wtórnym, art. 189f kpa w zw. z art. 189a kpa poprzez uznanie, że przepisy ustawy o transporcie drogowym fragmentarycznie regulujące kwestie wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika wyłączają możliwość zastosowania przepisów kpa do pozostałych przypadków,

• art. 7 kpa poprzez pominięcie w sprawie faktu, że skarżący w sprawie dysponował zezwoleniem na międzynarodowy przewóz towarów,

• art. 8 § 1 kpa z uwagi na okoliczność braku wyjaśnienia dlaczego wtórny dokument wobec bezspornego zezwolenia skarżącego na międzynarodowy przewóz towarów uzasadnia nałożenie kary za brak uzupełnienia dokumentu wtórnego, kary nieproporcjonalnie wysokiej wobec mających miejsce faktów,

• art. 10 kpa poprzez wydanie decyzji bez możliwości zapewnienia stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.

W uzasadnieniu skargi odniosła się do każdego z postawionych zarzutów, podtrzymując na użytek skargi argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy nałożenia kary pieniężnej na podmiot zagraniczny za niewłaściwe wypełnienie wymaganego przy międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy zezwolenia. Kwestia dotyczy odpowiedzialności za niewypełnienie rubryki części B zezwolenia dotyczącej ilości przewożonego towaru, państwa załadunku i państwa rozładunku.

Jak prawidłowo zostało ustalone, art. 4 pkt 22 lit. y) utd stanowi, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym, co wprost wynika z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) utd. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym, Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, i wymóg ten wynika z mocy art. 28 ust. 1 utd. Oznacza to, że warunkiem sine qua non wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie przez przewoźnika zagranicznego stosownego zezwolenia udzielonego przez ministra do spraw transportu. Wymóg ten nie będzie miał zastosowania tylko w przypadku odmiennego unormowania tej kwestii w umowach międzynarodowych.

Poza sporem jest, że umowa między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzona w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. nie zwalnia z obowiązku posiadania zezwolenia w przypadku wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej umowy - z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 7, przewozy ładunków wymienione w artykule 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony.

W myśl art. 28a ust. 1 i 2 utd, zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 utd, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 utd, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (ust. 2).

Jak trafnie wskazał GITD, sposób wypełnienia blankietu zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określa § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy. Stanowi on, że posiadacz zezwolenia wypełnia je w części B, wpisując nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny pojazdu, datę pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwo załadunku i rozładunku oraz ilość przewożonego towaru w kg/l, a w przypadku przejazdu pojazdu bez ładunku – wpisując wyraz "pusty".

Z prawidłowych ustaleń i oceny GITD wynika, że kontrolowanym pojazdem kierował obywatel Ukrainy O. M., który wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, w imieniu przedsiębiorcy W. S., w ramach międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy - tj. ładunku będącego pochodną plastiku w big bagach w łącznej ilości 22 380 kg ładunku brutto (22 000 kg netto) - z Niemiec na Ukrainę bez właściwie wypełnionego zezwolenia. Okazany do kontroli druk zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej numer [...] nie określał ilości przewożonego towaru ani państwa załadunku i rozładunku.

Skutki nieprawidłowego wypełnienia bądź niewypełnienia zezwolenia były już wielokrotnie oceniane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako uznanie przejazdu za wykonywany bez zezwolenia. W trafnie powołanym przez organ II instancji wyroku z dnia 24 listopada 2011 r., II GSK 1182/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Pozostawienie formularza zezwolenia bez jego wypełnienia powoduje ten skutek, że brak jest możliwości przyporządkowania tegoż zezwolenia do konkretnego przewozu, na który zostało wydane, a tym samym pozostaje jedynie formularzem zezwolenia, który w stosunku do konkretnego przewoźnika, nie może wywołać skutku w postaci realizacji uprawnień do wykonania konkretnego przewozu". Ponadto w wyroku z 8 grudnia 2011 r., II GSK 1280/10 NSA stwierdził, że braki w zakresie wypełnienia blankietu zezwolenia powinny skutkować uznaniem, że przewoźnik, który nie wypełnił jednej z wymaganych rubryk zezwolenia, nie posiada "wymaganego" zezwolenia, lecz posługuje się blankietem (formularzem) zezwolenia, który nie może wywołać skutków w postaci realizacji uprawnień wynikających z zezwolenia.

Wskazując powyższe za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, zgodnie z którym okazane do kontroli zezwolenie nr [...], nie było ważnym zezwoleniem, na podstawie którego strona mogłaby wykonać międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, bowiem nie wypełniono w nim rubryk dotyczących ilości przewożonego towaru ani rubryk dotyczących państwa załadunku i państwa rozładunku. Stwierdzone naruszenie obligowało organ do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości określonej treścią art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 7 pkt 1 utd i lp. 3.1. załącznika do tej ustawy.

W sprawie nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut naruszenia art. 92a utd w zw. z art. 28 utd. Okazane do kontroli zezwolenie nie spełniało wymogów określonych przepisami prawa, a zatem organ słusznie uznał, że skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia.

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, brak jest podstaw do stwierdzenia, aby w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Żaden z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje też możliwości zastosowania kary w innej wysokości, czy też odstąpienia od jej nałożenia w przypadku jednorazowego popełnienia danego naruszenia przez przewoźnika. Również określony przez ustawodawcę cel wprowadzenia do ustawy o transporcie drogowym przepisu art. 28a nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Sąd podkreśla, że - wbrew zarzutom skargi - materiał dowodowy jest kompletny. W sprawie nie naruszono zasad określonych w art. 7 i 8 kpa. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organ odwoławczy przedstawił uzasadnienie faktyczne decyzji oraz wyjaśnił jej podstawę prawną, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, mogła przeglądać akta i wypowiadać się w toku postępowania.

Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 189f kpa podkreślić należy, że przepis ten nie znajduje zastosowania z uwagi na uregulowanie ujemnych przesłanek prowadzenia postępowania administracyjnego a tym samym nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w art. 92c ust. 1 pkt. 1 utd. Zgodnie bowiem z treścią art. 189 § 2 ust. 1 K.p.a., przepisy ustawy o transporcie drogowym w przedmiocie przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej mają pierwszeństwo przed zastosowaniem przepisu 189f kpa.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.