Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 559/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel- Ziaja WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2009r. sprawy ze skargi M. L. i A. L. na decyzję Wojewody z dnia 17 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących M. L. i A. L. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta T. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. i A.Ł. na budowę budynku usługowego (wynajem pokoi z wyżywieniem) wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. 1, 2, 3 , 4 , 5, 6, 7 , 8 ,9 , 10 w M. (kategoria obiektu [...] ). Inwestor został zobowiązany do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ określił jako obejmujący nieruchomości: dz. nr ewid. 1, 2, 3, 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9 , 10, 11 w M.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że Gmina posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi M. , zatwierdzony uchwałą nr 111/12/98 Rady Gminy Poronin z dnia 9 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Nowosądeckiego Nr 63 z dnia 31 grudnia 1998r. poz. 354), zatem w myśl art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy dla tego obszaru nie jest wymagana. Zgodnie z tym planem działki nr ew.: 1, 2 , 3 , 9, leżą w terenie oznaczonym symbolem M1 przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową, związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną, działki nr ewid. 7, 8 położone są w terenach oznaczonym symbolem R - tereny rolne na których dopuszcza się lokalizację urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną, zaś pozostała część działek nr ewid. 6 , 5 , 4 , 10 położona jest w terenach oznaczonych symbolem REz - zieleń o wysokim reżimie ochrony, na których mogą być realizowane obiekty budowlane związane z gospodarką leśną, wodną i infrastrukturą techniczną.

W ocenie organu I instancji przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany był zgodny z ustaleniami w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania działki opracowano zgodnie z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ uznał przedstawione rozwiązania projektowe za prawidłowe, gdyż za prawidłowość przyjętych rozwiązań projektowych zgodnych z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami odpowiadają projektanci, a oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej zostały przez projektantów i sprawdzających złożone. Projektanci i sprawdzający posiadali też wymagane uprawnienia budowlane, a także przedłożyli aktualne na dzień sporządzenia projektu, zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego. Projekt został również uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, rzeczoznawcę do spraw higienicznych i zdrowotnych oraz przez powiatowy zespół uzgadniania dokumentacji projektowej. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dlatego też związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego organ udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wniosła A.Ł. , podnosząc, że budynek ze względu na swoje przeznaczenie będzie oddziaływał negatywnie na działki sąsiednie, a część terenów, na których jest projektowany należy do terenów rolnych oraz terenów o wysokim reżimie ochrony. Odwołująca się zarzuciła, że nie zostało wykonane rozgraniczenie działek, a podział geodezyjny wykonano bez jej obecności oraz mimo jej prośby o ponowne wykonanie pomiaru. Ponadto, zdaniem odwołującej się, organ I instancji w swojej decyzji nie ustosunkował się do ponoszonych przez nią w trakcie postępowania zarzutów, ograniczając się jedynie do uznania ich za bezzasadne pismem znak: [...].

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że analiza projektu budowlanego wskazuje, iż projektowana inwestycja to budynek usługowy, jak to określono we wniosku i projekcie budowlanym, o znacznej kubaturze (wg danych wskazanych w projekcie 12.856,95 m3), posiadający dojścia i dojazd w postaci drogi wewnętrznej prowadzącej do parkingu na 50 stanowisk o powierzchni 1.248 m2, plac manewrowy o powierzchni 400 m2 oraz zjazd z drogi gminnej i przyłącza wraz z lokalną oczyszczalnią ścieków. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek nie wykracza poza obszar M1 (przy uwzględnieniu przesunięcia linii rozgraniczającej o 10 m zgodnie z możliwością zawartą w § 2 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu). Wojewoda wskazał, że w zapisach miejscowego planu tereny oznaczone jako M1 przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową pensjonatową związaną z nieuciążliwą działalnością usługowa i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. W pkt 1-9 zapisano zasady zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowego terenu M1. W pkt 6 zapisano, że pod zabudowę może być wykorzystane nie więcej niż 35% powierzchni działek bądź ich części położonych w obrębie terenów przeznaczonych pod zabudowę, przy czym co najmniej 55 % powierzchni działek należy przeznaczyć pod zieleń wypoczynkową lub użytkową z częściowym zadrzewieniem i zakrzewieniem działek; działki zabudowy pensjonatowej powinny być zagospodarowane w formie ogrodów wypoczynkowych, należy na nich zapewnić miejsca parkingowe w ilości odpowiadającej liczbie pokoi dla turystów. Z zatwierdzonego decyzją Starosty projektu budowlanego wynika, że wszystkie miejsca postojowe dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowane zostały nie w obszarze M1, ale w terenach R - rolnych. W obszarze R zaprojektowano parking na 50 stanowisk o powierzchni około 1.248 m2 oraz plac manewrowy o powierzchni 400 m2. Przeznaczenie, warunki zabudowy, zagospodarowania oraz ochrony terenów R określone zostały w § 11 ust. 2 miejscowego planu. Zdaniem Wojewody analiza całości zapisów zawartych w pkt 1-5 nie zezwala na taką ich interpretację, by uznać za zgodne z tymi zapisami zlokalizowanie parkingu i placu manewrowego, służących obsłudze zabudowy zlokalizowanej w obszarze M1. Zrealizowanie parkingu i placu manewrowego zgodnie z projektem budowlanym, oznaczałoby utwardzenie powierzchni ok. 1650 m2 gruntu w terenach rolnych, co stanowi ponad 55 % całego obszaru objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę znajdującego się w obszarze R. Wojewoda podkreślił, że zapisy miejscowego planu, określone w § 11 ust. 2, praktycznie wykluczają w obszarze R zabudowę, a dopuszczają wyłącznie poza podstawowym przeznaczeniem, jakim jest przeznaczenie rolne, użytkowanie terenów z wykorzystaniem do rekreacji letniej i zimowej poprzez budowę kolei linowych, wyciągów narciarskich, tras narciarskich, ścieżek turystycznych, pieszych, rowerowych i konnych oraz urządzeń obsługi turystów, takich jak punkty pierwszej pomocy, instruktorskie, wypożyczania i bieżących napraw sprzętu, obiekty małej gastronomii, sanitariaty. Ponadto obiekty budowlane związane z urządzeniami obsługi mogą być realizowane wyłącznie, jako obiekty drobnokubaturowe o powierzchni całkowitej do 35 m2, spełniające wymogi co do formy. Wprawdzie w pkt 1c ust. 2 § 11 zapisano, że poza w/w wyjątkami, możliwa jest w trenach R również realizacja urządzeń związanych z gospodarką wodną i infrastrukturą techniczną, ale zdaniem organu odwoławczego nadużyciem byłaby interpretacja tego zapisów w taki sposób, by uznać za infrastrukturę projektowany parking i plac manewrowy do obsługi budynku usługowego zlokalizowanego w obszarze M1. Urządzenia te, podobnie jak i śmietnik, winny być zlokalizowane wraz z budynkiem w obszarze przeznaczonym pod zabudowę, czyli w granicach terenu M1 z uwzględnieniem wymogów dla bilansu terenu, określonych § 6 ust. 2 pkt 6. Jako infrastrukturę techniczną, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1c należy rozumieć sieci i przyłącza wodne, kanalizacyjne, energetyczne, telekomunikacyjne. Na takie rozumienie infrastruktury technicznej wskazuje również § 3 ust. 2 zapisów miejscowego planu, który jako systemy infrastruktury technicznej i komunalnej wskazuje zaopatrzenie w wodę, odprowadzenie i oczyszczanie ścieków, energetykę telekomunikację i gospodarkę odpadami.

W związku z powyższym Wojewoda uznał projekt budowlany w części dotyczącej lokalizacji parkingu i placu manewrowego projekt budowlany za niezgodny z podstawowymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi wystarczająca przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto zgodność projektowanej zabudowy (budynku) z zapisami miejscowego planu również w ocenie Wojewody budzi wątpliwości, gdyż projektowany budynek to obiekt o znacznej kubaturze i choć zapisy miejscowego planu nie wprowadzają ograniczenia kubaturowego wprost, to wprowadzają zapisy dotyczące formy architektonicznej ograniczające np. parametry wysokościowe kalenicy, okapu, podmurówki, długości krótszego boku budynku, geometrii dachu. Zdaniem Wojewody przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany budynku nie pozwala na jednoznaczną ocenę co do zgodności z wymogami miejscowego planu, ponieważ opracowany został w sposób niejednoznaczny, nieczytelny i niespójny. Rysunki rzutów nie są spójne z przekrojami, projekt zagospodarowania nie zawiera danych wymaganych art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133). na przykład w zakresie charakterystycznych rzędnych projektowanego terenu. W związku z tymi brakami Wojewoda uznał, że niemożliwa jest jednoznaczna ocena zgodności projektu z wymogami miejscowego planu w zakresie ograniczenia parametrów wysokościowych i podkreślił, że nie można uznać za prawidłowe przyjmowania do badania wysokości kalenicy poziomu projektowanego tarasu "zielonego" jako poziomu terenu. Ponadto rozwiązania projektowe zawarte w projekcie budowlanym nie pozwalają na uznanie, że projektowany taras to "taras zielony", którego 50% powierzchni można zaliczyć w bilans powierzchni, jako powierzchnię biologicznie czynną. Projektowane warstwy stropodachu oznaczonego jako E, nie stanowią warstw wymaganych dla stropodachu zielonego.

W związku z powyższym Wojewoda uznał argument odwołania mówiący o tym, iż projektowana inwestycja negatywnie oddziałuje na tereny obszarów rolnych za uzasadniony, zaś za niezasadne uznał kwestionowanie prawidłowości dokonanego rozgraniczenia, ponieważ spory graniczne, w tym kwestie dotyczące rozgraniczenia, pozostają poza zakresem postępowania o pozwolenie na budowę. Wojewoda wyjaśnił, że dla organów administracji architektoniczno - budowlanej wiążący jest przebieg granic uwidoczniony na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego. Jeżeli zaś w wyniku prowadzonych postępowań z zakresu prawa geodezyjnego nastąpiłaby korekta w przebiegu granicy skutkująca zmianą na mapie przyjętej do państwowego zasobu (podkładzie geodezyjnym), to okoliczność taka winna być uwzględniona w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Wojewoda wskazał, że przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy z uwagi na zmiany wprowadzone w ustawie Prawo budowlane organ I instancji winien przeanalizować, czy projektowana inwestycja nie oddziałuje na ewentualny obszar Natura 2000 i ustalenia w tej kwestii zawrzeć w decyzji kończącej postępowanie.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. i A.Ł.

W skardze podniesiono następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 28 § 2 Prawa budowlanego przez bezpodstawne przyjęcie, że A.Ł. jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę gdy tymczasem nie można jej przypisać statusu strony z uwagi na brak interesu prawnego do zaskarżania decyzji związanych z procesem inwestycyjnym skarżących;

2) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez bezpodstawne przyjęcie, że projekt budowlany planowanej inwestycji jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego wsi M. , w szczególności uznanie, że:

- zaprojektowane utwardzenie terenu dla potrzeb 50 miejsc postojowych samochodów osobowych zlokalizowanych na działkach nr 7 i 8 , oznaczonych symbolem R, nie stanowi infrastruktury technicznej, gdy tymczasem miejsca postojowe samochodów osobowych i place manewrowe stanowią element systemu infrastruktury technicznej;

- infrastrukturę techniczną stanowią wyłącznie sieci i przyłącza wodne, kanalizacyjne, energetyczne i telekomunikacyjne, gdy tymczasem jest to przykładowy katalog elementów systemu infrastruktury technicznej;

- zrealizowanie miejsc postojowych samochodów osobowych i placu manewrowego na terenach R zgodnie z projektem budowlanym oznaczałoby utwardzenie powierzchni ok. 1650 m2 gruntu co stanowiłoby ponad 55% całego obszaru objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę znajdującego się obszarze R, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z zapisami planu, który w obszarach R w ogóle nie wskazuje jaka powierzchnia może być zabudowana.

3) naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez bezpodstawne przyjęcie, że projekt zagospodarowania nie zawiera danych wymaganych przez ten przepis, a w konsekwencji uznanie, że niemożliwa jest jednoznaczna ocena zgodności projektu z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ograniczenia parametrów wysokościowych, gdy tymczasem projekt jest spójny, jednoznaczny i czytelny i jasno z niego wynika, że wysokość budynku jest zgodna z miejscowym planem. Ponadto Organ bezpodstawnie uznał, że planowanego tarasu "zielonego" nie można zaliczyć w 50% do powierzchni biologicznie czynnej bez podania jakiejkolwiek argumentacji takiego stanowiska;

4) naruszenie art. 138 § 2 kpa przez nieuzasadnione wydanie decyzji kasatoryjnej;

5) naruszenie art. 136 kpa przez brak uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie wad projektu;

6) naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 2 w związku z art. 140 kpa polegające na niepodaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn niezastosowania art. 136 kpa i braku wskazania konkretnych wad projektu.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody , oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za zasadną, chociaż nie z powodu wszystkich podniesionych w niej zarzutów.

W pierwszej kolejności należy zgodzić się z zarzutem, że organ odwoławczy nie zbadał, i to pomimo zarzutów skarżących zgłoszonych przed rozpoznaniem odwołania, czy odwołująca się A.Ł. miała przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie wydawania przedmiotowego pozwolenia na budowę. Organ nie ustalił, czy planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zgodnym z prawem zagospodarowaniu nieruchomości odwołującej się, przy czym ograniczenie to wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tej osoby do zagospodarowania jej nieruchomości .Rozstrzygniecie tej kwestii miało podstawowe znaczenia gdyż decydowało o dopuszczalności wniesienia odwołania, a więc o możliwości rozpoznania zarzutów w nim podniesionych. Brak zbadania czy A.Ł., jest stroną postępowania w rozumieniu art.28 ust.2 prawa budowlanego oznacza naruszenie ww. przepisu prawa w związku z art.7 kpa, 77 kpa i art.127 § 1 kpa.

Ww. naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego stanowiło podstawę do uwzględnienia skargi.

Odnosząc się do pozostałych jej zarzutów stwierdzić natomiast należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez bezpodstawne przyjęcie, że projekt budowlany planowanej inwestycji jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego wsi M.

Sąd w całości zgadza się z dokonaną przez organ odwoławczy oceną przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego z ww. planem. Prawidłowo zauważono, że w zapisach miejscowego planu tereny oznaczone jako M1 przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową pensjonatową związaną z nieuciążliwą działalnością usługowa i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną, a w pkt 6 zapisano, że pod zabudowę może być wykorzystane nie więcej niż 35% powierzchni działek bądź ich części położonych w obrębie terenów przeznaczonych pod zabudowę, przy czym co najmniej 55 % powierzchni działek należy przeznaczyć pod zieleń wypoczynkową lub użytkową z częściowym zadrzewieniem i zakrzewieniem działek; działki zabudowy pensjonatowej powinny być zagospodarowane w formie ogrodów wypoczynkowych, należy na nich zapewnić miejsca parkingowe w ilości odpowiadającej liczbie pokoi dla turystów, podczas gdy z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że wszystkie miejsca postojowe i plac manewrowy dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowane zostały nie w obszarze M1, ale w terenach R – rolnych, w których -ze względu na podstawowe przeznaczenie, jakim jest przeznaczenie rolne - co do zasady obowiązuje zakaz zabudowy. Plan dopuszcza jedynie użytkowanie tych terenów do rekreacji letniej i zimowej poprzez budowę kolei linowych, wyciągów narciarskich, tras narciarskich, ścieżek turystycznych, pieszych, rowerowych i konnych oraz urządzeń obsługi turystów, takich jak punkty pierwszej pomocy, instruktorskie, wypożyczania i bieżących napraw sprzętu, obiekty małej gastronomii, sanitariaty, przy czym obiekty budowlane związane z urządzeniami obsługi mogą być realizowane wyłącznie, jako obiekty drobnokubaturowe o powierzchni całkowitej do 35 m2, spełniające wymogi co do formy. Prawidłowo Wojewoda stwierdził, że wprawdzie w pkt 1c ust. 2 § 11 planu zapisano, że poza ww. wyjątkami, możliwa jest w terenach R również realizacja urządzeń związanych z gospodarką wodną i infrastrukturą techniczną, ale nadużyciem byłaby interpretacja tego zapisów w taki sposób, by uznać za infrastrukturę projektowany parking i plac manewrowy do obsługi budynku usługowego zlokalizowanego w obszarze M1, podczas gdy urządzenia te, podobnie jak i śmietnik, winny być zlokalizowane wraz z budynkiem w obszarze przeznaczonym pod zabudowę, czyli w granicach terenu M1 z uwzględnieniem wymogów dla bilansu terenu, określonych § 6 ust. 2 pkt 6, ponieważ jako infrastrukturę techniczną, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1c należy rozumieć sieci i przyłącza wodne, kanalizacyjne, energetyczne, telekomunikacyjne, zgodnie z. § 3 ust. 2 miejscowego planu, który jako systemy infrastruktury technicznej i komunalnej wskazuje zaopatrzenie w wodę, odprowadzenie i oczyszczanie ścieków, energetykę telekomunikację i gospodarkę odpadami.

Trafnie zauważył organ odwoławczy, że zrealizowanie parkingu i placu manewrowego zgodnie z projektem budowlanym, oznaczałoby utwardzenie powierzchni stanowiącej ponad 55 % całego obszaru objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę znajdującego się w obszarze R (nie wskazującego jaka powierzchnia może być zabudowana, bo w ogóle zabudowa, z ww. wyjątkami nie została dopuszczona w tym obszarze), podczas kiedy w obszarze M1 ustalono, że pod zabudowę może być wykorzystane nie więcej niż 35% powierzchni działek bądź ich części położonych w obrębie terenów przeznaczonych pod zabudowę.

W związku z powyższym Wojewoda prawidłowo uznał projekt budowlany w części dotyczącej lokalizacji parkingu i placu manewrowego za niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wobec treści § 6 i § 11 ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi M. , w szczególności zapisu, że to na działkach zabudowy pensjonatowej należy zapewnić miejsca parkingowe w ilości odpowiadającej liczbie pokoi dla turystów, a zatem w terenie M1, nie można uznać zarzutów skargi w tym zakresie za zasadne. To, że – jak podniesiono w skardze - miejsca postojowe samochodów osobowych i place manewrowe stanowią element systemu infrastruktury technicznej, nie zmienia faktu, że w planie zagospodarowania przestrzennego wsi M. postanowiono, iż znajdować się będą one w obszarze przeznaczonym pod zabudowę, oznaczonym symbolem M1, a nie na obszarze terenów rolnych.

Za zasadny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa i częściowo art.138 § 2 kpa w związku z art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego polegający na niepodaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretnych wad projektu, który organ odwoławczy uznał za niejednoznaczny, nieczytelny i niespójny, co uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu przez strony, Sąd i ewentualnie przez organ ponownie rozpoznający sprawę.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1270 z późn. zmianami).

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżących kwotę 774 złotych, na którą składają się kwota uiszczonego wpisu (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) ustalone stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09. 2002r. w sprawie opłat adwokackich oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 34 zł opłaty za pełnomocnictwo (Dz.U. Nr 163 poz.1348).

Przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania ma na celu przede wszystkim wyjaśnienie, czy odwołanie zostało złożone przez stronę postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie - celem rozważenia całokształtu okoliczności rozpatrywanej sprawy i wydania decyzji przy uwzględnieniu ww. stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .