Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 68/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 10h, 10d, 10i
journal: Dz.U. 2010 nr 152 poz 1018
law: Ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 13
journal: Dz.U. 2010 nr 152 poz 1018
law: Ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. NSA Jerzy Krupiński sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Starosty R. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą R. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku W. L. i J. R. o pokrycie wydatków związanych z wykonaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór pojazdów zabezpieczonych na parkingu za okres od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r. postanawia: wskazać Starostę R. jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 marca 2012 r. Starosta R. wystąpił o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, który zaistniał pomiędzy organem wnioskującym a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w R. w sprawie rozpoznania wniosku W. L.i J. R., działających w ramach spółki cywilnej "W.", o przyznanie zwrotu wydatków z tytułu dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów zabezpieczonych na ich parkingu strzeżonym położonym w R., objętych fakturami VAT od nr [...] do [...] za okres od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r.

Wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2011 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. wpłynął powyższy wniosek W. L. i J. R., który Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał do rozpoznania Staroście R. (postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]) jako organowi właściwemu w sprawie. W uzasadnieniu w/w postanowienia podniesiono, że fakturowany okres sprawowania dozoru nad pojazdami rozpoczynał się w dniu [...] września 2010 r. a więc w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 152, poz. 1018). Ponadto podniesiono, iż do tej pory nie przeprowadzono żadnego postępowania w stosunku do pojazdów objętych w/w fakturami. Przekazujący organ uznał zatem, że - po myśli art. 130a ust. 10 h znowelizowanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym – Starosta R. stał się organem w tej sprawie właściwym, tym bardziej, że – zgodnie z art. 13 powołanej wyżej ustawy nowelizującej – Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej.

Zdaniem wnioskodawcy natomiast, organem właściwym do rozpoznania opisanego na wstępie wniosku był – na zasadzie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym) - Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (vide: pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyrażone z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]).

Wnioskodawca wnosił zatem o rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu kompetencyjnego poprzez wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., jako organu właściwego do załatwienia sprawy w/w wniosku W. L. i J. R. z dnia [...] stycznia 2011 r.

W odpowiedzi na wniosek, uczestniczący w sporze Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wnosił o wskazanie Starosty R. jako organu właściwego w sprawie, zwracając uwagę na okoliczność, że objęty dołączonymi do wniosku fakturami okres sprawowania dozoru nad pojazdami zawierał termin początkowy określony na dzień [...] września 2010 r. (dzień wejścia w życie ustawy z dnia 22.07.2010 r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018). W związku z powyższym, zgodnie z art. 130a ust. 10 h ustawy – Prawo o ruchu drogowym (w wersji po nowelizacji), decyzję w sprawie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu wydać winien Starosta.

Za takim rozwiązaniem – zdaniem uczestnika postępowania – przemawiała również treść przepisów przejściowych, zawartych w ustawie nowelizującej a konkretnie art. 13 tej ustawy, w myśl którego z datą wejścia w życie ustawy nowelizującej kończyła się odpowiedzialność Skarbu Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwaną dalej – P.p.s.a.) spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie - zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule.

W przedmiotowej sprawie Starosta R. wnosił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, jaki zaistniał pomiędzy nim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w R. w sprawie dotyczącej wniosku W. L. i J. R., działających w spółki cywilnej "W.", o przyznanie zwrotu wydatków z tytułu dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów zabezpieczonych na parkingu strzeżonym położonym w R., objętych fakturami VAT od nr [...] do [...] za okres od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r.

Jak wynikało przy tym z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, pojazdy objęte wnioskiem były przechowywane na parkingu prowadzonym przez wnioskodawców i obecnie - na wniosek Starosty - toczyło się powstępowanie przed sądem rejonowym w sprawie orzeczenia o ich przepadku.

W związku z powyższym należy wskazać, że - zgodnie z art. 130 a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), który to przepis obowiązywał już w dacie wniesienia przedmiotowego wniosku o przyznanie zwrotu kosztów przechowywania samochodów - koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Ponadto nowela zmieniająca zawiera również regulacje międzyczasowe i w art. 13 rozstrzyga o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Jak wyjaśnił przy tym to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach zapadłych w sprawach o sygnaturach akt I OW 96/11 i I OW 100/11, a który to pogląd podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, ustawodawca - rozstrzygając o kosztach - wskazał ogólnie na Skarb Państwa, ale bez wskazania określonego statio fisci. Z drugiej jednak strony, nie rozstrzygnięto o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach, w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. l0h - Prawa o ruchu drogowym.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało uznać, że organem właściwym do rozpoznania sprawy wywołanej wnioskiem W. L. i J. R. z dnia [...]stycznia 2011 r. (obecnie cofniętym) jest Starosta R.

Z tych względów, z mocy powołanych wyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.