Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 842/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 197 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : przewodniczący sędzia NSA Ludwik Żukowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. i S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 14 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 381/05 o odmowie wstrzymania wykonania, postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach, z dnia 1 marca 2005 r. o nr [...] wydanego w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, - postanawia – oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (WSA), postanowieniem z dnia 14 czerwca 2005 r. o sygn. akt II SA/GI 381/05, orzekł o odmówie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach; tymże postanowieniem organ drugiej instancji uchylił postanowienie w części dotyczącej wyliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej i orzekł nową jej wysokość. W pozostałym zakresie postanowienie organu pierwszej instancji utrzymano w mocy. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został zawarty w skardze skierowanej do Sądu przez T. i S. K.. We wniosku stwierdzono, że wysokość ustalonej opłaty legalizacyjnej jest niewspółmierna do wartości samego obiektu, którego opłata dotyczy.

Na wyżej wymienione postanowienie WSA, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) wniosły strony skarżące. W swym piśmie skarżący zawarli wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA oraz o wstrzymanie wykonania postanowienia organu nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu strony skarżące kwestionowały stanowisko organu o dokonanej samowoli budowlanej. W końcowej części zażalenia podniesiono, że wysokość opłaty jest niewspółmierna do wartości zrealizowanej inwestycji przez co zagraża podstawowym interesom życiowym skarżących oraz ich rodziny. Wskutek uiszczenia opłaty strony nie byłyby w stanie samodzielnie funkcjonować, gdyż nie wystarczyłoby im środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb. Zdaniem skarżących tych argumentów nie chciał dostrzec WSA wydając zaskarżone postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

wniesione zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż postanowienie WSA nie narusza prawa.

Kontrola NSA dotycząca zaskarżonego postanowienia sprowadza się do ustalenia czy WSA wydając orzeczenie dopuścił się naruszeń prawa o jakich mowa w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a .). Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a . W niniejszej sprawie należało przede wszystkim zbadać czy Sąd pierwszej instancji nie uchybił normie zawartej w art. 61 p.p.s.a . i czy to naruszenie nie wpłynęło na wynik postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Zdaniem NSA wniosek stron skarżących nie mógł zostać rozpoznany w innym sposób niż uczynił to WSA w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2005r. o sygn. II SA/Gl 381/05. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a . wymaga od stron aby w swym wniosku wykazały zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków bądź wyrządzenia znacznej szkody. We wniosku o wstrzymanie wykonania strony skarżące nie starały się udowodnić zaistnienia tych przesłanek. Stwierdzono jedynie, że wysokość opłaty jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, gdyż jest równa wartości wzniesionego obiektu. Taki pogląd nie przekonywał o zasadności zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a . Skarżący nie mogą więc skutecznie zarzucać WSA, że nie chciał uwzględnić negatywnych skutków zaskarżonego orzeczenia organu nadzoru budowlanego. Strony skarżące nie umożliwiły Sądowi odniesienie się do tych skutków, a na istnienie przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej dość oszczędnie wskazano dopiero w uzasadnieniu wniesionego zażalenia. Zażalenie koncentruje się na podważeniu legalności postanowienia organu nadzoru budowlanego.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 61 § 3 i 5 oraz art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a .