Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1536/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 13 ust. 1 lit. h; art. 5-9;
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 3; art. 5;
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity
article: art. 29 ust. 1;
journal: Dz.U. 2012 poz 1155
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2014 r. w [...] patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym w imieniu przedsiębiorcy M. spółka z o.o. kierował P. G. Podczas kontroli kierowca okazał kartę kierowcy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu oraz kartę kierowcy.

Następnie na podstawie art. 93 ust 4 ustawy o transporcie drogowym protokół kontroli wraz z dokumentami został przesłany do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] stycznia 2015 r. wydał decyzję administracyjną, która nałożył na przedsiębiorcę karę

w wysokości 10 000 zł.

Strona pismem z dnia 16 lutego 2015 r. złożyła odwołanie od wydanej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z dnia [...].10.2015 roku uchylił wydaną decyzję i przekazał ją do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu kary pieniężnej

w wysokości 10000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Strona pismem z dnia 17 lutego 2016 r. złożyła odwołanie od wydanej decyzji wnioskując o uchylenie wydanej decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie wydanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucono naruszenie art. 3 ust 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, art. 29 ustawy o czasie pracy kierowcy, art. 92a ust 1 i ust 2 utd. art. 7, art. 77 art. 10, art. 107 k.p.a. oraz

art. 7 Konstytucji RP. Pełnomocnik wskazuje, że kierowca nie miał obowiązku rejestrowania swojego czasu pracy bowiem zwolnienie to wynika wprost z art. 13 ust 1 lit h rozporządzenia 561/2006. Wskazano, że nie jest konieczne wywożenie odpadów wyłącznie z gospodarstw domowych, odpady te mogą być zmieszane

z odpadami z innych miejsc pod warunkiem że zbierane i wywożone są łącznie

z odpadami z gospodarstw domowych.

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, lit. s, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102

z 11.04.2006), art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011 r., nr K(2011)3759 w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. spółka z o.o., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych.

Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92 b ust. 1 - 2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 10 550 złotych za stwierdzone naruszenia określone lp. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jednakże na podstawie art. 92a ust 2 utd kara wynosić będzie 10 000 zł. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy zważył, iż są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu strony, że powinna zostać zwolniona

z odpowiedzialności za naruszenie lp. 5.2. załącznika nr 3 do utd na podstawie art. 13 ust 1 rozporządzenia 561/2006 ponieważ kontrolowany pojazd był przeznaczony do wywozu odpadów z gospodarstw domowych, organ odwoławczy stwierdził, że argument strony nie może zostać uwzględniony.

Organ odwoławczy wskazał, że aby wykonywany przewóz odpadów mógł korzystać ze zwolnienia znajdującego się w art. 13 ust 1 pkt h rozporządzenia 561/2006 konieczne jest aby w całości odpady pochodziły z gospodarstw domowych. Zdanie organu potwierdza wyrok z 4 kwietnia 2011 roku sygn. akt VI SA/Wa 2601/10 zgodnie, z którym zwrot "w związku z..." odnosi się do całego przepisu art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, w którym są wymienione różne rodzaje przewozów (głównie podejmowanych w celach komunalnych

i konserwacji miejskich urządzeń infrastruktury technicznej) i służy dookreśleniu rodzaju tych przewozów. Nie ma on natomiast - w odniesieniu do każdego rodzaju tych przewozów - charakteru zwrotu niedookreślonego, pozwalającego na uznanie, że wymieniony rodzaj przewozu ma co prawda charakter główny ale nie wyłączny

i może być uzupełniany przewozami podobnymi (w podobnych celach). Przez użycie tego zwrotu nie rozszerzono zakresu przedmiotowego określonych w nim rodzajów przewozów, a określenie "w związku ze zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem" powinno być rozumiane ściśle. Jest to określenie związane z ustaleniem wyjątku i z tego m.in. powodu nie może być interpretowane rozszerzaj ąco.

Organ odwoławczy wskazał również, że nawet posługując się definicją odpadów komunalnych nie można uznać za takie odpady poszpitalne czy pochodzące z placówek zdrowia. Wyłączenie z art. 13 ust 1 pkt h wskazuje na odpady pochodzące z gospodarstw domowych czyli wyraźnie wskazane jest miejsce ich odbioru, wyłączenie nie wskazuje natomiast na odpady komunalne oznacza to, że warunkiem zastosowania art. 13 ust 1 lit. h jest miejsce odbioru odpadów nie natomiast ich rodzaj. Organ odwoławczy wskazał również, że zwolnienie dotyczące wywozu odpadów z gospodarstw domowych należy traktować jako wyjątek od generalnego obowiązku rejestrowania czasu pracy i nie powinno się rozciągać tego wyłączenia.

Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b utd.

Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. Spółka M. reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego P. S. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez niezbadanie w toku prowadzonego postępowania, jakiego rodzaju odpady były przedmiotem transportu w dniu [...] .08.2014 jak również niewyjaśnienie w toku postępowania, z jakich obiektów dokonano odbioru odpadów komunalnych przez kierowcę pracownika skarżącego P. G. kierującego pojazdem [...] o numerze rejestracyjnym [...] a tym samym dokonaną błędną interpretację art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

- art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady działania organów administracji w sposób budzący zaufanie obywateli, a to przez brak oceny wszystkich okoliczności sprawy oraz pominiecie argumentacji wskazanej w toku postępowania;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - błędną interpretację i naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2, ustawy o transporcie drogowym który stanowi iż pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem

i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych

i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych, a tym samym pojazd skarżącego podlegający kontroli w dniu [...] sierpnia 2014 roku w [...] nie podlega zapisom na podstawie ww. przepisów;

- art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004. o czasie pracy kierowców poprzez brak jego zastosowania oraz na tej podstawie błędne uznanie, że pojazdy używane przez skarżącego w związku ze zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem nie są wyłączone spod działania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych

w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 1985.370.8) oraz rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 2006.102.1), a także wynikających z nich przepisów art. 25 i art. 31 ustawy

z dnia 16 kwietnia 2004. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2006 r. Nr 92 poz. 879 ze zm.); ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r.

Nr 125 poz. 874 ze zm.) i aktów wykonawczych,

- art. 92a ust. 1 oraz ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jako podstawę wymierzenia kary pieniężnej,

- naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na odbiorze odpadów komunalnych przez kierowcę skarżącego kierującego pojazdem [...] o numerze rejestracyjnym [...] a tym samym dokonaną błędną interpretację art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

- naruszenie interesu skarżącego, gdyż w wyniku zaskarżonej decyzji, mimo spełnienia przez skarżącego przesłanek z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców, skarżący winien stosować przepisy ww. rozporządzenia i ustawy o czasie pracy kierowców.

Mając powyższe na uwadze, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty, podnosząc że organ nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych i prawidłowej wykładni przepisów, w tym przede wszystkim art. 13 ust, 1 lit. h rozporządzenia nr 561.

W obowiązujących uregulowaniach art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 561 zwolnienie dotyczy m.in. pojazdów używanych w związku ze zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem. Zdaniem skarżącego, organ błędnie wydał decyzję nie stosując wyłączenia wskazanego wprost w przepisach ustawy do pojazdu marki [...] który dokonywał czynności związanych z odbiorem i przewozem odpadów komunalnych z [...]. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem skarżącego, fakt, iż bezspornie dokonuje on zbierania odpadów "w związku z odbieraniem odpadów komunalnych od gospodarstw domowych" oznacza,

iż zatrudnieni u niego kierowcy korzystają ze zwolnienia z obowiązków w zakresie czasu pracy kierowców i innych określonych w przepisach rozporządzeń unijnych nr 561 i 3821 w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców.

Biorąc powyższe pod uwagę, zawarte w decyzji organu I instancji, zarzuty naruszenia przepisów unijnych oraz wydanych na ich podstawie przepisów ustawy

o czasie pracy kierowców i aktów wykonawczych, należy uznać za nieuzasadnione.

Oznacza to, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej, tj. art. 92a ust. 1 i ust. 2 oraz art. 93 ust 4 oraz ust 5ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Należy zatem uznać, że przedmiotowy wywóz (wywozy) odpadów mieścił się w granicach wyłączenia przewidzianego w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (w zw. z art. 13 rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady). Oznacza to, ze w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowanie ograniczenia, które stwierdził organ kontrolny, gdyż w takiej sytuacji przedsiębiorca może mówić o zwolnieniu z obowiązku stosowania przepisów nakładających te ograniczenia. Inaczej mówiąc, uznanie, że przedmiotowy wywóz odpadów mieści się w granicach wyłączenia oznacza, że nie należało doń stosować przepisów ustaw dotyczących przede wszystkim transportu drogowego oraz czasu pracy kierowców, a ich niezastosowanie przez przedsiębiorę oznacza nie popełnienie naruszenia, które podlega karze administracyjnej.

W ocenie skarżącego nałożone na przedsiębiorcę kary pieniężne nie są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, a w szczególności odpowiednimi, powołanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisami ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz odpowiednimi, powołanymi wyżej przepisami unijnymi - tak co do zasadności nałożenia kar, jak i ich wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. -- Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych.

Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do określenia charakteru dokonywanego przewozu, a mianowicie - ustalenia, czy przedmiotowy wywóz (wywozy) odpadów mieści się w granicach wyłączenia przewidzianego w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (w zw. z art. 13 rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 poz.1155 ze zm.) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Kategorie pojazdów,

o których mowa w ust. 1, wyłączone są nadto z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (ust. 2).

Z przytoczonego przepisu wynika m.in., że kategorie pojazdów, które wyłącza się ze stosowania art. 5-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 określa art. 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Inaczej mówiąc, obowiązki (nakazy) ustanowione w art. 5-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie mają zastosowania w odniesieniu do kategorii pojazdów określonych w art. 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Do tej kategorii pojazdów nie mają też zastosowania przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85

z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych

w transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. h wspomnianego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102

z 11.04.2006), określający kategorie pojazdów podlegających wyłączeniu, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu

z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych, pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem

i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych

i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych.

W myśl tego przepisu, wprowadzenie wyjątku od obowiązku stosowania przepisów art. 5-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczy m.in. przewozów dokonywanych "pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz

i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych".

W ocenie Sądu zwrot "w związku z..." odnosi się do całego przepisu, w którym są wymienione różne rodzaje przewozów (głównie podejmowanych w celach komunalnych i konserwacji miejskich urządzeń infrastruktury technicznej) i służy dookreśleniu rodzaju tych przewozów. Nie ma on natomiast – w odniesieniu do każdego rodzaju tych przewozów – charakteru zwrotu niedookreślonego, pozwalającego na uznanie, że wymieniony rodzaj przewozu ma co prawda charakter główny ale nie wyłączny i może być uzupełniany przewozami podobnymi

(w podobnych celach). W ocenie Sądu, przez użycie tego zwrotu nie rozszerzono zakresu przedmiotowego określonych w nim rodzajów przewozów, a określenie

"w związku ze ... zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem" powinno być rozumiane ściśle. Jest to, jak trafnie wskazał organ, określenie związane z ustaleniem wyjątku i z tego m.in. powodu nie może być interpretowane rozszerzająco.

Ponadto w art. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz.U. 2016 poz.1987 ze zm.) zdefiniowano pojęcia odpadów m.in. pojęcia odpadów komunalnych, odpadów medycznych, odpadów obojętnych, odpadów weterynaryjnych, odpadów z wypadków i in. Określając pojęcie odpadów komunalnych ustawa stanowi, że rozumie się przez to odpady powstające

w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji,

a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; zmieszane odpady komunalne pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości.

Przyjęte w ustawie o odpadach określenia odpadów z gospodarstw domowych (odpadów komunalnych) są dość pojemne, obejmując również inne rodzaje odpadów, które są podobne do odpadów z gospodarstw domowych. Kategoria odpadów z gospodarstw domowych nie jest więc w płaszczyźnie prawnej kategorią jednolitą i z założenia obejmuje odpady podobne (ze względu na swój charakter lub skład). Jednakże, poza włączeniem odpadów niebezpiecznych, w ramach kategorii odpadów z gospodarstw domowych mieszczą się wyłącznie odpady, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w tych gospodarstwach, a więc m.in. odpady spożywcze i kuchenne z restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego i porównywalne odpady z zakładów przetwórstwa spożywczego. Nie mogą to być natomiast odpady pochodzące od innych wytwórców, m.in. biur, innych zakładów pracy, itp. Pojemność kategorii odpadów powstających w gospodarstwach domowych ma więc swoje granice, które wyznacza charakter i skład tych odpadów.

Należy przy tym zauważyć, że z powołanych wyżej przepisów o odpadach wynika kategoryczny zakaz mieszania odpadów, zwłaszcza przedstawionej kategorii odpadów z odpadami niebezpiecznymi. art. 5 ustawy o odpadach zakazuje mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz mieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne.

Reasumując, w ocenie Sądu wyłączenie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dotyczy wyłącznie pojazdów, którymi dokonuje się wywozu odpadów z gospodarstw domowych oraz odpadów, które powołane wyżej przepisy zaliczyły do kategorii podobnej (o tym samym charakterze).

Z ustaleń dokonanych przez organy orzekające w sprawie wynika, że strona skarżąca dokonywała wywozu odpadów z [...]. Nie były to zatem gospodarstwa domowe.

Tym samym należy uznać, że wyłączenie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, odnoszące się do stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia – na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców - nie ma zastosowania w odniesieniu do pojazdów strony skarżącej. Oznacza to również, że pojazdy te nie są nadto wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 (ust. 2).

Konsekwentnie należy zatem uznać, że przedmiotowy wywóz (wywozy) odpadów nie mieścił się w granicach wyłączenia przewidzianego w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (w zw. z art. 13 rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady).

Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie ograniczenia, które stwierdził organ kontrolny, gdyż w takiej sytuacji przedsiębiorca nie może mówić o zwolnieniu z obowiązku stosowania przepisów nakładających

te ograniczenia. Inaczej mówiąc, uznanie, że przedmiotowy wywóz odpadów nie mieści się w granicach wyłączenia oznacza, że należało doń stosować przepisy ustaw dotyczących przede wszystkim transportu drogowego oraz czasu pracy kierowców, a ich niezastosowanie przez przedsiębiorę oznacza popełnienie naruszenia, które podlega karze administracyjnej.

W ocenie Sądu nałożone na przedsiębiorcę kary pieniężne były zgodne

z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, a w szczególności odpowiednimi, powołanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisami ustawy

o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz odpowiednimi, powołanymi wyżej przepisami unijnymi – tak co do zasadności nałożenia kar, jak i ich wysokości.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.