Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 939/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 80 us. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1726
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 132
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant specjalista – Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726, ze zm.) oraz § 4 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298, ze zm.), w związku ze zmianą wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową, przyznał skarżącemu [...] A. M. od dnia [...] marca 2017 r. dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł.

W odwołaniu z dnia [...] marca 2017 r. do Prokuratora Generalnego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając błąd polegający na nieuwzględnieniu w niej, iż w związku z przeniesieniem na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], zachował prawo do wynagrodzenia nabytego na zajmowanym przed dniem 4 kwietnia 2016 r. stanowisku [...] – prokuratora wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], a więc do wynagrodzenia obejmującego wszystkie składniki ówczesnego wynagrodzenia, jak również nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji nabycia od dnia [...] czerwca 2016 r. prawa do wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej.

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że skarżący A. M. przed zniesieniem, na podstawie ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.), wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i powołaniem w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury komórek organizacyjnych właściwych w sprawach wojskowych, decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] maja 2011 r. nr nr [...], z dniem [...] czerwca 2011 r. został powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], a na mocy decyzji Zastępcy Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr L.dz. [...], od dnia [...] sierpnia 2014 r. pełnił funkcję [...] w wojskowej prokuratorze okręgowej. Na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe [...] – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15A. Skarżący jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], decyzją Prokuratora Generalnego nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2016 r. poz. 178 ze zm.), został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że skarżący z dniem [...] kwietnia 2016 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych – powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...], zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U: 15 został wyznaczony decyzją Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. W dalszej części wskazano, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, który został przeniesiony na inne stanowisko służbowe w związku ze zmianą ustroju prokuratury, zachowuje prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, które jest waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia. Zachowanie prawa do wynagrodzenia oznacza (poza wprowadzeniem zasady waloryzacji), że prokuratorowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe, między innymi w trybie art. 41 § 1, ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie przyznała wprost wynagrodzenia zasadniczego. Brak jest również podstaw prawnych do przyjęcia, że zachowanie prawa do wynagrodzenia zasadniczego nabytego na dotychczas zajmowanym i nieistniejącym już stanowisku oznacza, że wynagrodzenie to przysługuje w stawce wynagrodzenia zasadniczego nabytej pod rządem nieobowiązującej już ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.). Wobec tego wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku prokuratora zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, określonej w poprzednio obowiązujących przepisach. Zgodnie z ustawą – Prawo o prokuraturze, jak i z nieobowiązującą ustawą o prokuraturze, prokurator ma prawo do: wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnią pracę, świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją. Powyższa ustawa stanowi w sposób uniwersalny o uprawnieniu do dodatku funkcyjnego, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. poz. 271) określa jego wysokość ze względu na miejsce i rodzaj pełnionej funkcji, wypłacanego wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Zatem otrzymywanie dodatku funkcyjnego będzie wiązało się zawsze z pełnieniem określonej funkcji, a pełniona funkcja nie jest tożsama z zajmowanym przez prokuratora stanowiskiem ani też ze stanowiskiem służbowym żołnierza zawodowego. W związku ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, określono właściwość rzeczową komórek organizacyjnych do spraw wojskowych, jak również nastąpiła zmiana zakresu zadań prokuratorów do spraw wojskowych, pełniących czynności w tych komórkach organizacyjnych. W przypadku skarżącego nie można więc uznać za możliwe i prawidłowe określenie, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku, jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio – do dnia [...] kwietnia 2016 r. – funkcji wizytatora wojskowej prokuratury okręgowej, która na mocy art. 31 w związku z art. 75 pkt 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, została zniesiona z dniem 4 kwietnia 2016 r. wraz ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zatem stwierdzono, że wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku nie obejmuje kwoty dodatku funkcyjnego, jako należności przysługującej wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Ponadto ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określiła przypadki, w których prokuratorzy zniesionych jednostek, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy pełnili funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, zobowiązani zostali do wykonywania zadań do czasu powołania prokuratorów do pełnienia funkcji w powszechnych jednostkach wymienionych w art. 53 tej ustawy. W kwestii ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, ustawa – Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji w tym zakresie. W związku z tym, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 125 tej ustawy, stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa składniki uposażenia żołnierzy zawodowych, które składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednym z takich dodatków jest dodatek wyrównawczy. Zgodnie z normą zawartą w art. 80 ust. 2 ustawy, w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Szczegółowe warunki otrzymywania dodatku wyrównawczego, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu tego dodatku, określało natomiast rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010 r., Nr 196, poz. 1298, ze zm.) W brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2017 r. przepis § 4 ust. 3 w pkt 4 – 6 tego rozporządzenia określał podmioty, które decyzją ustalały wysokość dodatku wyrównawczego, tj.:

- asesorowi i prokuratorowi wojskowej prokuratury garnizonowej – wojskowy prokurator garnizonowy,

- prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy – wojskowy prokurator okręgowy,

- prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowemu prokuratorowi okręgowemu i jego zastępcy – Naczelny Prokurator Wojskowy.

Skarżący A. M., jako prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, funkcję [...] pełnił do dnia zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (na mocy art. 31 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o Prokuraturze). Akt przeniesienia prokuratora na inne stanowisko w trybie art. 41 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze jest, co do zasadniczego skutku, równoznaczny z aktem powołania na nowe stanowisko prokuratorskie. W rezultacie prokurator przeniesiony zajmuje stanowisko określone w akcie przeniesienia, a jedynie jego status jest uzupełniony zachowaniem dawnego tytułu nieużywanego w stosunkach służbowych oraz zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Zachowanie tytułu przekonuje, że nie zajmuje on stanowiska dotychczasowego (już nieistniejącego), lecz stanowisko wynikające z aktu przeniesienia. Zachowanie prawa do wynagrodzenia z pewnością oznacza, że (poza wprowadzeniem zasady waloryzacji) temu prokuratorowi ustawa nie przyznała wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury okręgowej. Brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że zachowanie prawa do wynagrodzenia zasadniczego nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku i już nieistniejącym oznacza, że wynagrodzenie to przysługuje w stawce wynagrodzenia zasadniczego nabytej pod rządami nieobowiązującej już ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599, ze zm.). W zgodzie z systemem wynagrodzeń zasadniczych prokuratorów, zachowanie prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczasowym stanowisku nie ma takiego skutku, iż prokuratorowi przeniesionemu służy prawo do wynagrodzenia w stawce przewidzianej dla stanowisk odpowiednio prokuratora Prokuratury Krajowej, prokuratora prokuratury regionalnej albo prokuratora prokuratury okręgowej, odpowiadającej tej samej stawce przewidzianej w dotychczasowych przepisach dla stanowisk prokuratora Prokuratury Generalnej, prokuratora prokuratury apelacyjnej, czy prokuratora prokuratury okręgowej. Odmienna wykładnia analizowanego pojęcia nie znajduje uzasadnienia w regulacji dotyczącej waloryzacji zachowanego wynagrodzenia, bowiem przy takiej wykładni przepisy te byłyby całkowicie zbędne i pozbawione znaczenia. W konsekwencji uprawniony jest wniosek, że wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, określonej w poprzednio obowiązujących przepisach. Zasada waloryzacji w wysokości i terminach odpowiadających zmianom wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury okręgowej oznacza, że w przypadku podwyższenia tego wynagrodzenia w drodze normatywnej wynagrodzenie zasadnicze prokuratora, o którym mowa, ulega podwyższeniu do kwoty przysługującej według stawki wynagrodzenia zasadniczego analogicznej do ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia, określonej w poprzednim stanie prawnym. Przepisy wprowadzające, posługując się pojęciem waloryzowania wynagrodzenia nie zdefiniowały bezpośrednio znaczenia tego zwrotu normatywnego. Niemniej, posługując się regułami wykładni językowej oraz systemowej należy przyjmować, że zwrot ten oznacza zrównywanie kwoty wynagrodzenia ustabilizowanego na określonej wysokości do porównywalnego wynagrodzenia kształtowanego na takich samych zasadach, jak wynagrodzenie objęte waloryzowaniem. Odmiennie regulacje zawarte w art. 40 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wprost przewidują możliwość osiągnięcia przez prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych i wojskowych prokuratur garnizonowych powołanych na stanowiska prokuratorów prokuratur okręgowych uprawnienia do stawki awansowej przy zaliczeniu stażu na poprzednim stanowisku. Przepisy te mają charakter specjalny, jako uzupełniające nowy porządek prawny, wynikający z Prawa o prokuraturze i nie dotyczą prokuratorów przeniesionych w trybie art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze. Odnosząc się do kwestii podniesionej przez skarżącego w zakresie zastosowania przepisów art. 43 § 2 powyższej ustawy wyjaśniono, że "racjonalny ustawodawca" w art. 43 ujął samodzielną myśl wyrażoną poprzez zespół zdań, w której umożliwił prokuratorowi wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury pełniącemu zawodową służbę wojskową złożenie sprzeciwu od przeniesienia na inne stanowisko w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury oraz uregulował jego następstwa. Podkreślono, iż treść przepisu art. 43 § 2 odnosi się wyłącznie do adresata wskazanego w art. 43 § 1, tj. prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury pełniącego zawodową służbę wojskową, który skorzystałby z prawa do złożenia sprzeciwu od powołania, o którym mowa w art. 36 § 1 i art. 41 § 1, co oznaczałoby rezygnację z pełnienia dalszej służby w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury i pozostawanie do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. Zatem przepis art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie ma zastosowania wobec skarżącego A. M. W konsekwencji, uznanie dopuszczalności wykładni przepisów dotyczących waloryzacji wynagrodzenia skarżącego A. M., jako obejmującej prawo (ekspektatywę) uzyskania kolejnej stawki wynagrodzenia zasadniczego, przewidzianej dla prokuratora prokuratury okręgowej (w przypadku przeniesienia prokuratora zniesionej wojskowej prokuratury okręgowej do prokuratury rejonowej), nie znajduje podstawy prawnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. M. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Okręgowego w [...], ewentualnie – z ostrożności procesowej – o uchylenie w całości powyższych decyzji, zobowiązanie Prokuratora Generalnego do wydania, jako organ pierwszej instancji, decyzji przyznającej dodatek wyrównawczy w kwocie 6 442,16 zł począwszy od dnia [...] lutego 2017 r. i zasądzenie od Prokuratora Generalnego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych zarzucając:

I) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji:

a) z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Okręgowego w [...] jako organ pierwszej instancji, w sytuacji gdy organem właściwym do rozpoznania sprawy był Prokurator Generalny, jako organ właściwy do wydania decyzji, jak również jako organ właściwy do ponownego rozpoznania sprawy;

b) z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Generalnego jako organu drugiej instancji w sytuacji gdy organem wyższego stopnia w stosunku do Prokuratora Okręgowego w [...] jest Prokurator Regionalny w [...], nie zaś Prokurator Generalny;

II) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez poczynienia ustaleń faktycznych co do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego przed dniem 4 kwietnia 2016 r.;

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie w uzasadnieniu zaskarżonej niniejszą skargą decyzji wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego, a w szczególności wykładni przepisów art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w aspekcie przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych regulujących składniki uposażenia żołnierzy zawodowych – prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;

c) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie go o wszczęciu postępowania w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego, jak również niepouczenie o przysługujących mu w toku postępowania uprawnieniach, w tym pouczenia go o możliwości czynnego udziału w postępowaniu, przejawiającego się składaniem środków dowodowych;

d) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie nie tyle czynnego, a de facto jakiegokolwiek udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co doprowadziło do uniemożliwienia mu przedstawienia dowodów potwierdzających, iż pełniąc służbę wojskową w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] zajmował stanowisko "[...] – prokurator wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]", a nie pełnił funkcję [...] w tej wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury;

e) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do niego oraz ewentualnego jego uzupełnienia;

f) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przedsięwzięcia wszystkich niezbędnych kroków, w tym pozyskania kluczowych dowodów w sprawie w celu ustalenia okoliczności faktycznych sprawy;

III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników uposażenia żołnierza zawodowego – prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, a jedynie do niektórych, wybranych jego składników;

b) art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i nie zaliczenie do okresu od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego, okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia [...] czerwca 2011 r., od kiedy to przyznano mu w związku z wyznaczeniem na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego;

c) art. 41 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego;

d) art. 41 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy – Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego.

W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że decyzję jako organ pierwszej instancji wydał Prokurator Okręgowy w [...], a żaden przepis szczególny nie stanowi, iż organem odwoławczym właściwym do wydania decyzji w sprawach przyznania dodatków wyrównawczych prokuratorom do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny. Dalej dodał, że organem właściwym do wydania decyzji w sprawach przyznania dodatków wyrównawczych prokuratorom do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny, jako organ pierwszej instancji. Zgodnie z przepisem art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przejmuje Prokurator Generalny i w tej sytuacji uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych na podstawie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w stosunku do żołnierzy zawodowych zajmujących po dniu 4 kwietnia 2016 roku stanowiska prokuratorów w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, przysługują wyłącznie Prokuratorowi Generalnemu. Ponadto Prokurator Generalny rozpatrując odwołanie w ogóle nie rozpoznał zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego tego, iż na podstawie przepisu art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, zachował prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, a przed dniem 4 kwietnia 2016 r. na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], zajmował stanowisko służbowe "[...] – prokurator wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału [...]Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]", które objął dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Prokurator Generalny myli się uznając, iż przed dniem 4 kwietnia 2016 r. miał przyznany dodatek funkcyjny "w związku z pełnieniem funkcji". Co zaś się tyczy naruszenia gwarancji procesowych wskazał, iż nie został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego, nie został także pouczony o przysługujących mu w toku postępowania uprawnieniach, w tym o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się co do niego. Zatem nie zapewniono udziału w postępowaniu, czym naruszono zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a. W następstwie naruszenia powyższych gwarancji procesowych organy administracji nie zdołały z urzędu zebrać materiału dowodowego w postaci decyzji dotyczących wyznaczenia na stanowisko służbowe (by ustalić jakie stanowisko zajmował skarżący przed dniem 4 kwietnia 2016 roku), jak i decyzji dotyczących przysługującego uposażenia (by ustalić poszczególne składniki uposażenia skarżącego oraz ich wysokość). Skutkowało to omówionymi powyżej błędami w ustaleniach faktycznych, mających podstawowe znaczenie dla poprawności materialnoprawnej rozstrzygnięć merytorycznych zawartych w zaskarżonych decyzjach organów administracji. Co zaś się tyczy naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. wskazał, że organy prowadzące postępowanie nie wykazały żadnej inicjatywy, by ustalić okoliczności faktyczne sprawy, tj. jakie stanowisko zajmował przed dniem 4 kwietnia 2016 r. oraz jakie uposażenie mu przysługiwało, w tym jakie były poszczególne składniki uposażenia oraz ich wysokość. Organy w toku postępowania ustaliły jedynie, iż przed dniem 4 kwietnia 2016 r. był prokuratorem wojskowym na szczeblu wojskowej prokuratury okręgowej (przy czym nie poczyniły ustaleń co do rzeczywiście zajmowanego przez skarżącego stanowiska), jak również ustaliły wysokość przysługującej ostatnio stawki wynagrodzenia zasadniczego, bez dogłębnej analizy wszystkich składników jego wynagrodzenia, co miało zaś istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niezwykle chaotyczne gdyż raz Prokurator Generalny stwierdza, że "zachowanie prawa do wynagrodzenia oznacza (...), że prokuratorowi przeniesionemu ustawa nie przyznała wprost wynagrodzenia zasadniczego", a w innym zdaniu Prokurator Generalny stwierdza, że wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym oznacza, że "wynagrodzenie to zostało zachowane w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego". Treść wydanych decyzji przesądza jednak o tym, iż Prokurator Generalny utożsamia "wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku" ze stawką wynagrodzenia zasadniczego, stwierdzając iż "wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku prokuratora zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego". Gdyby ustawodawca chciał powiązać przeniesienie na inne (niższe) stanowisko służbowe z zachowaniem jedynie stawki wynagrodzenia zasadniczego, to wprost by to ujął we wskazanym przepisie. Tymczasem przepis mówi wyraźnie o zachowaniu prawa do wynagrodzenia (w przypadku żołnierzy zawodowych – uposażenia), a więc mowa jest o wszystkich składnikach będących częściami składowymi wynagrodzenia, a nie jedynie o stawce wynagrodzenia zasadniczego. Rozważania Prokuratora Generalnego dotyczące kiedy, komu i na jakich zasadach obecnie przyznawany jest tzw. dodatek funkcyjny są bez znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż podstawę prawną zachowania skarżącemu prawa do wynagrodzenia stanowi wspomniany przepis art. 41 § 1 wspomnianej ustawy. Błędnie Prokurator Generalny uznaje, iż przed 4 kwietnia 2016 r. przysługiwał mu dodatek funkcyjny w związku z pełnieniem funkcji na takich samych zasadach jak dla prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, bowiem łączna kwota uposażenia 1004,15 zł, a żaden z elementów tego uposażenia nie był dodatkiem funkcyjnym, co i tak w świetle art. 41 § 1 ustawy jest bez znaczenia, gdyż nawet gdyby taki dodatek przysługiwał mu przed dniem 4 kwietnia 2016 r., to zgodnie z tym przepisem ulegałby on po tym dniu zachowaniu w pełnej wysokości nawet jeśli po 4 kwietnia 2016 r. nie pełniłby funkcji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Jeżeli więc ustawodawca zagwarantował zachowanie prawa do wynagrodzenia to nie sposób uznać, iż prawo do wynagrodzenia obejmuje jedynie stawkę wynagrodzenia zasadniczego. Literalna wykładnia przepisu jest jednoznaczna i w przepisie mowa jest o "wynagrodzeniu", a nie o "stawce wynagrodzenia zasadniczego". Ponadto zgodnie z przepisem art. 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Powyższe oznacza, iż powinno mu zostać zaliczone jako okres wymagany do uzyskania wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego okres służby począwszy od dnia [...] czerwca 2011 r., w którym to dniu objął stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] Przepis art. 40 § 2 powyższej ustawy, nie odnosi się do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych przeniesionych na niższe stanowiska służbowe tylko do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych (i garnizonowych) którzy zostali powołani na stanowiska prokuratorów prokuratury okręgowej. Do jego sytuacji skarżącego odnosi się natomiast wspomniany wyżej przepis art. 43 § 2 ustawy i który znalazł się w jednostce redakcyjnej (artykule), który w swej treści odsyła do przepisu art. 41 § 2 ustawy, tak więc przepisu który stał się podstawą przeniesienia go na inne (niższe) stanowisko służbowe i dlatego odnosi się on wprost do jego sytuacji i winien on znaleźć zastosowanie poprzez zaliczenie wspomnianego okresu do okresu od którego zależy prawo do nabycia kolejnej, bezpośrednio wyższej, stawki wynagrodzenia zasadniczego. Co zaś się tyczy błędnej wykładni przepisu art. 41 § 2 powyższej ustawy, to wykładnia tego przepisu zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest niezrozumiała. W ocenie Prokuratora Generalnego pojęcie waloryzowanie wynagrodzenia "oznacza zrównanie kwoty wynagrodzenia ustabilizowanego na określonej wysokości do porównywalnego wynagrodzenia kształtowanego na takich samych zasadach jak wynagrodzenia objęte waloryzowaniem" i odwołuje się do hipotetycznego "podwyższenia tego wynagrodzenia w drodze normatywnej". Wykładnia tego przepisu dokonana przez Prokuratora Generalnego ma się więc nijak do literalnego brzmienia tegoż przepisu, które jest jednoznaczne. Omawiany przepis należy rozumieć w ten sposób, iż jego wynagrodzenie ma być zmieniane tak jak byłoby ono zmieniane gdyby nadal był prokuratorem prokuratury okręgowej, bowiem służbowo go zdegradowano, zaś niejako na pocieszenie zachowano prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, jak i przyznano prawo do zmiany wynagrodzenia w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej (zmiana stanowiska nie ma więc mieć negatywnego wpływu na jego sytuację finansową bowiem z chwilą przeniesienia na niższe stanowisko wynagrodzenie ma zostać zachowane w dotychczasowej wysokości, a w przyszłości ma ono ulegać zmianie tak jakby nadal był prokuratorem prokuratury okręgowej). Zatem mimo, iż obecnie zajmuje stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej, przysługuje więc prawo do wynagrodzenia, jakie przysługuje prokuratorowi prokuratury okręgowej. Ponadto gdyby wykładnia dokonana przez Prokuratora Generalnego była słuszna, to wówczas nigdy w przyszłości (mimo upływu kolejnych lat) nie przysługiwałoby mu prawo do nabycia wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego, co należałoby uznać za swoistą karę (i to karę, która nie ma końca), niemającą oparcia w żadnych przepisach prawa, a żaden przepis ustawy – Prawo o prokuraturze nie pozbawia prokuratora prawa do nabycia kolejnej stawki wynagrodzenia zasadniczego, zaś przepis art. 124 § 8 ustawy – Prawo o prokuraturze, jedynie wydłuża ten okres o 3 lata (ale tylko w przypadku ukarania prokuratora karą dyscyplinarną lub dwukrotnego wytknięcia uchybienia). Nie budzi wątpliwości, iż zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. poz. 271), prokurator prokuratury rejonowej ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego od stawki od pierwszej do piątej, zaś prokurator prokuratury okręgowej od czwartej do ósmej. Zgodnie zaś z przepisem art. 124 § 5 ustawy, wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora. Skoro więc dnia [...] czerwca 2016 r. minęło 5 lat, po upływie których wynagrodzenie zasadnicze skarżącego powinno zostać określone w stawce bezpośrednio wyższej (a okres poprzednio pełnionej służby w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury powinien zostać zaliczony na podstawie 43 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze), wynagrodzenie zasadnicze od dnia [...] czerwca 2016 r. powinno być określone w stawce piątej. Nie ma więc racji Prokurator Generalny stwierdzając, iż nie ma podstawy prawnej do przyznania kolejnej stawki wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury okręgowej. Przepisy będące podstawą prawną przyznania mu piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego istnieją (art. 41 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze), tylko nie zostały przez Prokuratora Generalnego zastosowane. Na zakończenie zaś dodał, że chybiony jest pogląd zgodnie z którym "treść przepisu art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze odnosi się wyłącznie do adresata wskazanego w art. 43 § 1 tej ustawy, tj. prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury pełniącego zawodową służbę wojskową, który skorzystałby z prawa do złożenia sprzeciwu (...)", ponieważ złożenie sprzeciwu oznaczało rezygnację z pełnienia dalszej służby w powszechnych jednostkach prokuratury i pozostawanie w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. Interpretacja wskazanego przepisu dokonana przez Prokuratora Generalnego nasuwa więc pytanie po co żołnierzowi, który przestałby pełnić służbę w prokuraturze, możliwość zaliczenia okresu służby w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury celem uzyskania wynagrodzenia w stawce wyższej, skoro przestałby on być prokuratorem i do ustalenia wysokości jego uposażenia nie miałyby zastosowania przepisy przyznające prokuratorowi prawo do uzyskania wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego po upływie kolejnych 5 lat. Ustosunkowując się do wniosku o zobowiązanie Prokuratora Generalnego do wydania decyzji przyznającej mu dodatek wyrównawczy w określonej powyżej kwocie, wyjaśnił sposób obliczenia wysokości tego dodatku. Mianowicie wynagrodzenie stanowiące podstawę ustalenia dla skarżącego wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych począwszy od dnia [...] lutego 2017 r. winno się składać się z następujących składników:

1) wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej, czyli 10 047,70 zł (4 019,08 zł x 2,50);

2) dodatku funkcyjnego w kwocie 1 608,00 zł (4 019,08 zł x 0,4 z zaokrągleniem do pełnych złotych);

3) dodatku za długoletnią pracę w kwocie 1 607,63 zł (16% wynagrodzenia zasadniczego)

co skutkuje w świetle analizowanych przepisów koniecznością przyznania wskazanego powyżej dodatku wyrównawczego w wysokości 6 442,16 zł, jako różnicy kwoty 13 262,96 zł (10 047,70 zł + 1608,00 zł + 1607,63 zł) oraz kwoty 6 820,80 zł (tj. kwoty 6 090,00 zł (uposażenie zasadnicze U: 15) + 730,80 zł (dodatek za długoletnią służbę wojskową - 12% uposażenia zasadniczego).

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenie faktyczne i prawne dodał, że zgodnie z treścią art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, wysokość dodatku wyrównawczego ustala decyzją - prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej - wojskowy prokurator okręgowy. Jak wskazano w treści art. 73 pkt 4 w zw. z art. 75 pkt 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178), dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie m.in. art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zachowały moc do dnia 3 kwietnia 2017 r. Z przepisów art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze wynika, iż obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny. Zgodnie z treścią Upoważnienia Nr 25/156 z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. PK I BP 020.49.2016 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, które weszło w życie z dniem 27 kwietnia 2016 r., Prokurator Generalny upoważnił prokuratorów okręgowych, będących przełożonymi prokuratorów prokuratur okręgowych, w których utworzono wydziały do spraw wojskowych oraz prokuratur rejonowych, w których utworzono działy do spraw wojskowych, do wydawania przedmiotowych decyzji. Zatem Prokurator Okręgowy w [...] wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. działał, jako organ I instancji. Ustosunkowując się do treści zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez Prokuratora Generalnego, jako organu II instancji, zamiast przez Prokuratora Regionalnego w [...], zastosowanie takiego toku postępowania znajduje uzasadnienie w analizie przepisów prawa. Do ustalenia organu odwoławczego właściwego do rozpatrzenia odwołania skarżącego, zastosowanie mają przepisy art. 8 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowiącego, iż od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego szczebla, na zasadach określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z generalną zasadą wynikającą z art. 127 § 2 k.p.a., właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej (bezpośrednio) wyższego stopnia w stosunku do organu wydającego zaskarżoną decyzję (właściwość instancyjna) chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W stosunku do prokuratury okręgowej, jednostką organizacyjną prokuratury wyższego stopnia, w zgodzie z treścią art. 28 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze, właściwa jest prokuratura regionalna oraz Prokuratura Krajowa. Zasadę, co do określenia właściwego organu pod względem instancyjności należy powiązać z zachowaniem właściwości rzeczowej i miejscowej, które organy administracji publicznej muszą przestrzegać z urzędu (art. 19 i art. 20 k.p.a.). Przepis art. 20 k.p.a. określa, iż właściwość organów ustala się na podstawie przepisów o zakresie ich działania i przepis ten ma pierwszeństwo przed ogólną konstrukcją właściwości instancyjnej określonej w art. 17 pkt 1 k.p.a. Zatem przez pojęcie właściwości rzeczowej należy rozumieć upoważnienie i zobowiązanie organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw, a rodzajem właściwości rzeczowej jest właściwość instancyjna. Treść art. 31 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze stanowi, iż w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych:

1) Departament do Spraw Wojskowych w Prokuraturze Krajowej,

2) wydziały do spraw wojskowych w prokuraturach okręgowych,

3) działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych.

Przepisy prawa nie przewidziały tworzenia takich komórek organizacyjnych w prokuraturach regionalnych. Zaznaczono, iż w rozumieniu treści art. 6 ust. 1 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu nadanym ustawą - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, określenie prokuratorzy do spraw wojskowych oznacza prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury pełniących czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych w Prokuraturze Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych. W przedstawionym stanie prawnym należy przyjąć stanowisko, iż brak jest podstaw do uznania, że odwołanie od decyzji Prokuratora Okręgowego w [...], ustalającej wysokość dodatku wyrównawczego skarżącemu, przysługuje do Prokuratora Regionalnego w [...] Zaś co się tyczy zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy wskazano, że:

a) wydanie przez Prokuratora Generalnego, decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nastąpiło po poczynieniu właściwych ustaleń faktycznych;

b) zarzut niedokonania w uzasadnieniu zaskarżonej skargą decyzji wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego, a w szczególności wykładni przepisów art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w aspekcie przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulujących składniki uposażenia żołnierzy zawodowych - prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, nie znajduje potwierdzenia z uwagi na wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego. Analiza treści uzasadnienia, w powiązaniu z przytoczoną treścią przepisu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (wskazuje, iż w sposób jednoznaczny wyjaśniono stronie znaczenie pojęcia "dodatek wyrównawczy" i wskazano składniki uposażenia prokuratora, będącego żołnierzem zawodowym. Wskazano zatem, że w zgodzie z uregulowaniami zawartymi w art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku zachowane zostało w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego, określonej w poprzednio obowiązujących przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze i w przypadku [...] A. M. podlega uwzględnieniu przy obliczaniu kwoty dodatku wyrównawczego;

c) zarzuty naruszenia w toku postępowania drugoinstancyjnego przepisów art. 10 § 1 k.p.a. podkreślono, iż organ odwoławczy nie przeprowadzał czynności procesowych wymagających udziału strony, lecz orzekał na podstawie materiału zgromadzonego przed organem I instancji;

d) zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ocenie organu, podjęto wszelkie niezbędne kroki i pozyskano dowody w sprawie, które przyczyniły się do zajęcia stanowiska i wydania przez Prokuratora Generalnego zaskarżonej decyzji.

Zamieszczona przez [...] A. M. uwaga, dotycząca powołania się przez Prokuratora Generalnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na przepis art. 40 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, według której przepis ten "nie odnosi się do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych przeniesionych na niższe stanowiska służbowe", jest niezrozumiała. Prokurator Generalny powołując się na przedmiotowy przepis jedynie uwypuklił, iż uregulowania w nim zawarte mają charakter specjalny i nie dotyczą prokuratorów przeniesionych w trybie art. 40 § 1. Nadto na uwagę zasługuje fakt, iż [...] A. M. w swoim wywodzie dotyczącym zasadności zastosowania wobec niego przepisów art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze błędnie wywodzi i wskazuje, iż przepis ten odsyła do uregulowań przepisu art. 41 § 2 powołanej ustawy. Powyższe wynika z mylnej interpretacji przepisów art. 43 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, polegającej na możliwości wybiórczego przyjęcia za podstawę prawną jedynie tej części całego przepisu art. 43.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu administracyjnym podstawową kwestią jest właściwość organu, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw. Zgodnie z art. 19 k.p.a., organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Naruszenie tego przepisu polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Nieważność powoduje przy tym naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia.

Na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178), z dniem 4 kwietnia 2016 r. zniesione zostały wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W związku z powyższym, w myśl art. 32 powyższej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), przejął Prokurator Generalny.

W rozpoznawanej sprawie skarżący A. M., jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] będący żołnierzem zawodowym, na podstawie art. 41 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, z dniem 4 kwietnia 2016 r. został przeniesiony przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], zaś decyzją Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia nr [...], został wyznaczony na stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z zaszeregowaniem do stopnia etatowego podpułkownika i z grupą uposażenia U:15 .

Zatem organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był, stosownie do przywołanego wyżej art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.), Prokurator Generalny, który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego.

Tymczasem decyzja z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...] Uprawnienia organu pierwszej instancji do wydania decyzji w imieniu Prokuratora Generalnego nie można wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej art. 13 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, która stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Z przepisu art. 13 § 3 powołanej ustawy wynika, że kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego, a Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Z powyższej normy prawnej wynika ponadto, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych.

Z kolei zarządzeniem Prokuratora Generalnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, które weszło w życie z dniem 27 kwietnia 2016 r. Prokurator Generalny upoważnił prokuratorów okręgowych, będących przełożonymi prokuratorów prokuratur okręgowych, w których utworzono wydziały do spraw wojskowych oraz prokuratur rejonowych, w których utworzono działy do spraw wojskowych, do wydawania przedmiotowych decyzji.

Tymczasem Prokurator Okręgowy w [...], z jednej strony nie powołał się w zaskarżonej decyzji na powyższe zarządzenie, a ponadto wskazany w powyższym zarządzeniu przepis art. 13 (bez określenia konkretnego paragrafu) ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177), nie mógł stanowić podstawy do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych przyznanych mu w art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze na niższy szczebel decyzyjny, tj. prokuratorów okręgowych. Upoważnienie udzielone na podstawie wskazanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Jednakże nie oznacza to, że na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a., wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego, byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu.

Decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Od decyzji tych, stosownie do art. 127 § 3 k.p.a., przysługuje natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.

Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] marca 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...], jako organ pierwszej instancji, natomiast Prokurator Generalny rozpoznał odwołanie od tej decyzji, jako organ drugiej instancji.

Nie było jednak podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych.

W świetle regulacji zawartej art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł też – zdaniem Sądu – upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach w jego imieniu.

Z powyższych względów Sąd uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w [...] z naruszeniem przepisów o właściwości. Zaś z kolei Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą wadą nieważności, sam zaś rażąco naruszył prawo, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zatem naruszenie to obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej, jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Wobec powyższego rozstrzygnięcia, zbędnym staje się odnoszenia do pozostałych zarzutów i wniosków zawartych w skardze, bowiem na obecnym etapie jest to przedwczesne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.