Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 770/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 1 i 4, art. 140 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1 , art 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 9, par. 12 ust. 1, par. 13 ust 1 i 2, par. 14 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Magdaleny Flis sprawy ze skargi R.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy oddala skargę. /-/ E. Brychcy /-/ T. Świstak /-/ M. Kwiecińska


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w S. pismem z dnia 12 lutego 2010 r. poinformował Starostę S. o chorobie psychicznej i upośledzeniu umysłowym w stopniu lekkim stwierdzonych u R. C. a, przy okazji prowadzonego przez Prokuraturę postępowania przygotowawczego. Jednocześnie prokurator wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania R. C. posiadającego prawo jazdy kat. B na badanie lekarskie w celu ustalenia faktu istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a w przypadku potwierdzenia takich przeciwwskazań o wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia przyznanego uprawnienia do kierowania pojazdami.

Decyzją z dnia [...] Starosta S. skierował R. C. na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy z uwagi na otrzymanie informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu.

Kolejną decyzją z dnia [...]2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Starosta S. orzekł o cofnięciu R. C.. uprawnienia kategorii B, dokument nr [...], druk [...] wydany [...] 2002 r. przez Starostę S. oraz zobowiązał do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] 2010 r. uprawniony lekarz z Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. stwierdził u R. C. istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. W wyniku złożonego od tego orzeczenia lekarskiego odwołania, strona została ponownie przebadana przez uprawnionego lekarza Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, który w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] 2010 r. także stwierdził u R. C. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie to, wydane w trybie określonym w § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004. r., Nr 2, poz. 15) jest ostateczne.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. C. podnosząc, iż prawo jazdy posiada od 8 lat i codziennie spędzał za kierownicą minimum kilka godzin. W tym czasie nie spowodował żadnej kolizji drogowej, nie otrzymał mandatu. O fakcie posiadania prawa jazdy wie również lekarz psychiatra skarżącego, który nie stwierdził jakichkolwiek przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, a zażywane przez skarżącego leki nie wpływają negatywnie na zdolność kierowania samochodem. R. C. podważył również wiarygodność badan dokonanych w ośrodkach medycyny pracy. W Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy w P. Ośrodek w K. otrzymał negatywne orzeczenie pomimo pozytywnego wyniku badania psychologicznego i przedłożenia pozytywnego zaświadczenia od swojego lekarza psychiatry. Natomiast na negatywne orzeczenie uzyskane w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi wpływ mógł mieć fakt, iż zapomniał on przedłożyć pozytywne zaświadczenie lekarza psychiatry oraz opinię psychologiczną. Ponadto nie został przebadany przez jednego z lekarzy Instytutu, który musiał pilnie wyjechać. Na zakończenie skarżący podkreślił, że nie jest kierowcą zawodowym.

W uzupełnieniu odwołania, pismem z dnia 6 sierpnia 2010 r. R. C. podniósł, iż posiada dwa zaświadczenia lekarza psychiatry, opinię psychologiczną oraz orzeczenie lekarza medycyny pracy uprawnionego do badań osób kierujących pojazdami z dnia 5 sierpnia 2010 r., które świadczą o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Wraz z pismem skarżący złożył kserokopie powołanych zaświadczeń, opinii i orzeczenia.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S..

W uzasadnieniu decyzji Kolegium zwróciło uwagę, iż skierowanie na badania i przeprowadzenie badań lekarskich odbywa się w odrębnym postępowaniu, innym niż postępowanie o cofniecie uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, iż w tym drugim postępowaniu nie można kwestionować zasadności skierowania na badania lekarskie ani orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, ponieważ są one ostateczne. Takie ostateczne orzeczenie uprawnionego lekarza o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami obliguje starostę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii objętych orzeczeniem lekarskim.

Zdaniem Kolegium przedłożone przez R.C. opinie psychologiczne i orzeczenie lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami wydane w ramach prywatnej praktyki lekarskiej nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie treścią § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, badania lekarskie osób kierujących pojazdem skierowanych decyzją starosty w przypadku nasuwających zastrzeżenia co do stanu ich zdrowia, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Nie można zatem orzeczenia lekarza uprawnionego z wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy zastąpić orzeczeniem innego uprawnionego lekarza ponieważ w tym przypadku badaniu lekarskiemu należy poddać się we właściwym ośrodku medycyny pracy.

Zdaniem Kolegium powoływanie się przez skarżącego na takie okoliczności jak bezkolizyjna jazda, niespożywanie alkoholu nie mogą wpłynąć na rozstrzygniecie organu ponieważ ustawodawca nie pozostawił mu żadnego luzu decyzyjnego w tym zakresie.

Z uwagi, iż ostatecznym orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nr [...] z dnia [...] 2010r. stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, Starosta S. był, w świetle art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zobowiązany cofnąć R.C. posiadane uprawnienie do kierowania pojazdami.

Powyższą decyzję R.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący podniósł, iż nie zgadza się z opinią lekarską z Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi oraz z zaskarżoną decyzją z uwagi na posiadaną opinię psychologiczną, zaświadczenia lekarza psychiatry oraz orzeczenie lekarza medycyny pracy uprawnionego do badań osób kierujących pojazdami, w których nie stwierdzono przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych przez skarżącego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Obecna na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego, jego matka – M. W. oświadczyła, iż jej syn dużo jeździ samochodem, woził ją i jej córki jako pasażerów i ma pełne zaufania do skarżącego jako kierowcy.

Obecny na rozprawie Prokurator Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Magdalena Flis wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt 2 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a, sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd ma obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż usunięcie zaskarżonego aktu (decyzji) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne określające prawa i obowiązki stron lub normy procesowe, regulujące postępowanie przed organami administracji publicznej. Oznacza to równocześnie, że sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

W ocenie Sądu analizowana w tak określonych granicach skarga R. C. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010 r. nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty S. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zgodnie z treścią przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W świetle przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż jak wynika z treści przywołanych powyżej przepisów cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów w przypadku zaistnienia okoliczności w nich wskazanych jest obligatoryjne i ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, na co wskazują jednoznacznie przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. W istocie objęte są nimi sytuacje, w których jest wysoce prawdopodobne, że kierowca - ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje - nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający nikogo na szkodę (vide: R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005 r., wyd. II). Niewątpliwie cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 90 ust. 1 pkt 1).

W niniejszej sprawie Starosta S. działając na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - skierował skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Decyzja powyższa została wydana w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek uprawnionego podmiotu (to jest prokuratora), który to wniosek zawierał informacje budzące uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, i do którego to wniosku dołączono odpis opinii sądowo-psychiatrycznej i psychologicznej sporządzonej w toku prowadzonego przeciwko R.C. postępowania przygotowawczego, w którym stanął on pod zarzutem popełnienia szeregu przestępstw stypizowanych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego polegającego na kierowaniu pod wpływem środka odurzającego (amfetaminy). Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem stała się przy tym ostateczna.

Należy w tym miejscu zauważyć, iż szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich regulują przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

W świetle przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. W tej sytuacji - zdaniem Sądu - uznać trzeba, iż Starosta S., jako uprawniony organ, prawidłowo skierował skarżącego na przeprowadzenie badań lekarskich do właściwego miejscowo wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Co więcej, należy stwierdzić, iż organ ten - w świetle wskazanych unormowań powszechnie obowiązujących przepisów prawa - nie miał możliwości skierowania skarżącego na badania do innego ośrodka, niż wskazany w przepisach w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia.

Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący po otrzymaniu decyzji starosty kierującej go na badania lekarskie, nie negując zasadności jej wydania - poddał się stosownym badaniom, w ramach których uprawniony lekarz z Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. stwierdził w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] 2010 r istnienie u R. C. przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, A1, B, B1, T, B+E.

Skarżący odwołał się od tego orzeczenia w trybie przewidzianym w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., w następstwie czego został ponownie przebadany przez uprawnionego lekarza Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, który w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] 2010 r. także stwierdził u R. C. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

Treść § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. należy w tym miejscu przytoczyć jako, iż jest to regulacja mająca zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Zgodnie z § 12 ust. 1 osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania badanego, z tym jednakże zastrzeżeniem, iż w przypadku gdy pierwsze orzeczenie lekarskie wydał uprawniony lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, podmiotami odwoławczymi są jedynie enumeratywnie wyliczone instytucje, wśród, których znajduje się Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. Jerzego Nofera w Łodzi (§ 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia).

Nadto w § 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia wskazano, iż uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, o którym mowa w § 12 ust. 2 i 3, wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie:

1) wyników przeprowadzonego przez siebie badania lekarskiego;

2) wyników badań specjalistycznych i pomocniczych, których wykonanie lekarz ten uzna za niezbędne;

3) dokumentacji medycznej z badania stanowiącego podstawę wydania przez uprawnionego lekarza orzeczenia "pierwszoinstancyjnego" stwierdzającego brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W § 13 ust. 2 prawodawca określił natomiast, że orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 to jest orzeczenie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego - jest ostateczne.

Zdaniem Sądu tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. W tej sytuacji ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia, nie podlegają więc weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są niewątpliwie związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, zaś jedyną podstawę do weryfikacji takich decyzji lekarskich stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., przewidujące właśnie w § 12 możliwość odwołania do właściwego podmiotu odwoławczego (analogicznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 840/08, publ. Lex nr 5633000 oraz w wyroku z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, wydanym na gruncie podobnie brzmiących regulacji prawnych dotyczących przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W tej sytuacji uznać należy, iż zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zaszły pełne podstawy do obligatoryjnego cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w skardze wskazać należy, iż jak wynika z akt postępowania administracyjnego, skarżący niezależnie od przeprowadzenia badania lekarskiego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy na jakie skierowany został decyzją Starosty S. z dnia 3 marca 2010 r. poddał się w dniu 30 marca 2010 r. także badaniu psychologicznemu, w następstwie którego wydane zostało orzeczenie psychologiczne nr [...] stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Zauważyć jednakże należy, iż orzeczenie powyższe nie może stanowić przesłanki dla uznania za wadliwą zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji. Z przytaczanej już powyżej treści art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym wynika bowiem jednoznacznie, że samoistną przesłanką wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jest stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w wydanym orzeczeniu lekarskim, a nie w orzeczeniu psychologicznym. Nadto jak wynika z prostego porównanie treści przedmiotowych orzeczeń lekarskich i orzeczenia psychologicznego dotyczą one odrębnych zagadnień, to jest istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, a więc materii w przedmiocie której wypowiedzieć się może jedynie lekarz i przeciwwskazań psychologicznych, a więc materii w przedmiocie, której brak jest lekarzowi kompetencji posiadanych przez psychologa. Inny jest bowiem przedmiot i metoda badania przeprowadzanego przez psychologa, a inna przez lekarza. Z tych tez powodów brak jest przesłanek dla przyjęcia by przedmiotowe orzeczenie psychologiczne mogło podważyć treść uzyskanych w przewidzianym przepisami trybie orzeczeń lekarskich.

Odnosząc się do przedłożonych przez R. C. w toku postępowania administracyjnego zaświadczeń lekarskich wystawionych przez leczącego go lekarza psychiatrę (zaświadczenia 26 marca 2010 r. oraz 5 sierpnia 2010 r.) oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 5 sierpnia 2010 r. wydanego przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami wskazać należy, iż również te dokumenty nie mogły stanowić podstawy dla zakwestionowania przez organy administracji orzeczeń lekarskich w przedmiocie istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Odnosząc się do zaświadczeń wystawionych przez lekarza psychiatrę sprawującego bieżącą opiekę nad skarżącym zauważyć bowiem należy, iż nie zostały one wystawione przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami i w trybie przewidzianym przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r.

Orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 5 sierpnia 2010 r. jak wynika z jego treści wystawione zostało w następstwie badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, to jest w trybie przewidzianym dla badania osób dopiero ubiegających się o wydanie prawa jazdy, a nie w trybie właściwym dla badań kontrolnych w następstwie skierowania przez starostę, a więc w trybie przewidzianym w art. 122 ust. 1 pkt 4 tej samej ustawy.

Powyższe jest o tyle istotne, iż zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. badanie lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - a więc między innymi osób skierowanych na badania przez starostę celem stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi - przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy.

Prawodawca w sposób jednoznaczny i jasny zawęził zatem krąg lekarzy uprawnionych do kontrolnych badań lekarskich osób kierujących pojazdami i posiadających już uprawnienia do kierowania jedynie do lekarzy nie tylko spełniających warunki, o których mowa w § 14 ust. 1 albo 2 rozporządzenia (to jest posiadających specjalizację w dziedzinie medycyny transportu lub spełniający inne uznane przez prawodawcę za równorzędne kryteria) lecz nadto funkcjonujących w strukturze wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Wymogów takowych nie spełnia - jak wynika z treści samego przedłożonego przez skarżącego orzeczenia nr 308/08/10 - lekarz je wystawiający, co w połączeniu z faktem, iż zostało ono wydane w trybie przewidzianym dla badań osób ubiegających się dopiero o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami, a nie badań kontrolnych osób uprawnienia takowe już posiadających, pozwala na uznanie za trafne stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż jest ono nieprzydatne dla potrzeb niniejszego postępowania i nie może zastępować, względnie podważać orzeczenia lekarskiego wydanego w zgodnym z przepisami prawa trybie.

Reasumując w ocenie Sądu nie wystarczy, że skarżącego przebadał lekarz uprawniony do badania kierowców, gdyż w przypadku osób wymienionych expressis verbis w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, badania muszą być wykonane w odpowiedniej placówce, o której mowa właśnie w przepisie § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu, a sprowadzających się do wskazania, iż przez zapomnienie nie okazał podczas badania przeprowadzonego w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi korzystnych dla niego zaświadczeń od lekarza psychiatry i orzeczenia psychologicznego zauważyć natomiast należy, iż z przytaczanego już powyżej przepisu § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. jednoznacznie wynika w oparciu o co wydawane jest orzeczenie lekarza podmiotu odwoławczego, a wśród wskazanych w tym przepisie dokumentów brak jest wyników badań specjalistycznych uzyskanych z własnej inicjatywy badanego (zaświadczenie psychiatry), przy czym podstawą wydania orzeczenia lekarza podmiotu odwoławczego są wyłącznie wyniki tych badań specjalistycznych i pomocniczych, których wykonanie ten właśnie lekarz, a nie sam badany, uzna za niezbędne.

Ponadto należy uznać, iż zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji dopełniły, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, wszelkich niezbędnych czynności w celu gruntownego wyjaśnienia sprawy, zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wskazanymi w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona skarżąca w toku prowadzonego postępowania miała zagwarantowane prawo obrony swoich praw, zaś organy poprzez pełne i wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego obu zaskarżonych decyzji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie należy przyjąć, iż zarówno Starosta S., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. prawidłowo uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą wszelkie przesłanki do cofnięcia wspomnianych uprawnień do kierowania pojazdami.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.

/-/ E.Brychcy /-/ T.Świstak /-/ M.Kwiecińska