Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 646/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. a rt. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr), Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2008 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. (nr [...]) Prezydent [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 81 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) dalej Prawo budowlane, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. – o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) - wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp. z o.o. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tablicy reklamowej z konstrukcją stalową podpierającą, na dachu budynku przy ul. [...] w W., na działce nr ew. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor zgłosił w dniu 28 grudnia 2007r., zamiar wykonania ww. robót budowlanych, które wykraczają poza zakres art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż – jak wynika z załączonego projektu budowlanego – dotyczą konstrukcji stalowej sztywnej o wymiarach 12m x 4m opartej na konstrukcji wsporczej o wymiarach 11m x 6m, usytuowanej na ostatniej kondygnacji czterokondygnacyjnego budynku wielorodzinnego. Przy czym, montaż całości wymaga użycia dźwigu o nośności zapewniającej bezpieczne przenoszenie i ustawianie ciężkich elementów.

Z projektu wynika ponadto, że zainstalowanie tablicy reklamowej nastąpi dopiero po wykonaniu robót montażowych związanych z budową konstrukcji stalowej, a więc robót, do których wymagane jest pozwolenie na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Organ wskazał, że katalog art. 29 Prawa budowlanego nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę montażu konstrukcji wsporczych pod nośniki lub urządzenia reklamowe, traktowane jako całość funkcjonalno- użytkowa.

W ocenie organu, wymieniona konstrukcja wsporcza stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, co oznacza, że zakres robót objętych zgłoszeniem wykracza poza dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2008r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumentację przedstawioną przez organ I instancji wskazując ponadto, że zgłoszenie zawiera uchybienia formalne, gdyż na planie nie oznaczono granic działki na której usytuowany jest budynek, nie zaznaczono odległości posadowień urządzenia od tych granic oraz nie załączono wizualizacji tablicy na terenie wskazanym w zgłoszeniu.

Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła C. Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie, a także uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2008r. i zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 poprzez błędne przyjęcie że:

• wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu, co do zasady przesądzają, czy taka inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie robót budowlanych;

• roboty objęte zgłoszeniem winny być realizowane w trybie art. 28 prawa budowlanego, gdyż dotyczą budowy trwale związanej z gruntem konstrukcji urządzenia reklamowego (budowli);

• zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do "budowli" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi wystarczającą przesłankę uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę;

Skarżąca zarzuciła ponadto, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenie przepisów postępowania tj. art. 136 i art. 138 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 7 kpa poprzez nie dokonanie przez organ odwoławczy rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w tym wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji pomimo stwierdzenia, że zgłoszenie posiada braki formalne, co winno skutkować przeprowadzeniem dodatkowego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 30 ust 2 Prawa budowlanego.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, że po nowelizacji Prawa budowlanego w 1997r. oraz 2003r. i 2005r. zamontowanie urządzenia reklamowego mieści się w katalogu robót niewymagających pozwolenia na budowę. Wynika to z gramatycznej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, która obejmuje również wolnostojące nośniki reklamowe posadowione zarówno na obiekcie jak i na gruncie. W powołanym przepisie nie dokonano normatywnego rozróżnienia urządzeń reklamowych pod względem rodzaju lub wielkości konstrukcji. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Niezrozumiałe są zatem wywody organu odwoławczego, dotyczące zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Skarżący podniósł ponadto, że w decyzji drugoinstancyjnej Wojewoda nie dokonał wykładni jakiegokolwiek przepisu prawa dla wykazania i wyjaśnienia stronie podstawy prawnej decyzji, co narusza art. 103 § 1 oraz § 3 kpa. Przytoczona argumentacja nie przystaje i nie uzasadnia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Z lakonicznej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji nie odniósł się do stanu faktycznego oraz nie przeanalizował materiału dowodowego, jak również nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Mając na uwadze powyższe kryteria stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę całkowicie podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że instalacja urządzeń reklamowych - niezależnie od ich posadowienia na budynkach, czy też bezpośrednio na gruncie oraz niezależnie od tego, czy jest ono trwale powiązane z gruntem - stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Dodać trzeba, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zawierający definicję pojęcia "budowla", nie przesądza o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo wymienionych w tym przepisie. Sam fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" nie stanowi o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie wyłącza możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego..

Zauważyć należy, że "instalowanie" może dotyczyć zarówno robót budowlanych polegających na połączeniu różnych elementów w jedną całość, zamontowaniu na jakimś obiekcie budowlanym, czy też posadowieniu na gruncie. Urządzenie reklamowe stanowi jedną całość, gdyż zalicza się do niego wszystkie elementy składające się na to urządzenie, niezależnie od sposobu i miejsca ich zamontowania.

Niezasadne jest więc stanowisko organu, który wymóg uzyskania pozwolenia na budowę upatruje w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika reklamowego, rozmiarach, czy względach bezpieczeństwa związanych z jego montażem, bowiem przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego takiego kryterium nie przewiduje.

Natomiast gdyby organ administracyjny doszedł do wniosku, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich może - na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego - nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ww. ustawy.

Wobec powyższego, Wojewoda [...], poprzez akceptację błędnego stanowiska organu I instancji, naruszył przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a w konsekwencji również art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Sąd podzielił zarzut skargi również w zakresie naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa, gdyż w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie dokonał własnej analizy i oceny materiału dowodowego, jak i nie odniósł się do zarzutów odwołania.

Chybione były też rozważania organu w zakresie niekompletności zgłoszenia, w sytuacji uznania, że zgłoszone roboty budowlane wymagały wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję mając na uwadze, że kompetencje organu odwoławczego obejmują korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających m.in. na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, obowiązkiem Wojewody [...] będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionego wyżej stanowiska Sądu.

W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.