Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1257/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 46, art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 39, art. 39-1, art. 46
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

D. P. (zwany dalej "skarżącym") pismem z dnia [...] lipca 2013 r. zwrócił się do Komisji Nadzoru Audytowego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności jej decyzji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia uchwały Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie zakresu tematycznego i minimalnej liczby godzin obligatoryjnego doskonalenia zawodowego dla biegłych rewidentów w 2013 r..

Komisja Nadzoru Audytowego postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] odmówiła wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] marca 2012 r.

Skarżący w dniu [...] października 2013 r. złożył drogą elektroniczną wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponawiając argumentację zawartą we wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. Jednocześnie wniósł o doręczanie mu korespondencji w postępowaniu za pomocą środków komunikacji elektronicznej w myśl uregulowania art. 39¹ k.p.a.

Postanowieniem Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], utrzymano w mocy powołane powyżej postanowienie z dnia [...] października 2013 r. W związku z wnioskiem skarżącego o doręczanie mu korespondencji w postępowaniu za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nadano w dniu 16 stycznia 2014 r. za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) zawiadomienie, że skarżący może odebrać za pośrednictwem ePUAP w terminie siedmiu dni ww. postanowienie mające formę dokumentu elektronicznego (vide: znajdujące się w aktach administracyjnych UPD – Urzędowe Poświadczenie Doręczenia). W związku z nie pobraniem przez skarżącego ww. postanowienia w formie elektronicznej, zostało ono doręczone skarżącemu w formie pisemnej w dniu 10 lutego 2014 r. (vide: znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego ww. postanowienia)

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Powołaną skargę skarżący nadał za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) do organu w dniu 12 marca 2014 r., przy piśmie przewodnim opatrzonym podpisem elektronicznym, a skarga wraz z pismem przewodnim została wydrukowana przez uprawnionego pracownika organu w dniu 17 marca 2014 r. (por. data prezentaty zamieszczonej na piśmie przewodnim, przy którym złożona została skarga, k. 2 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na wniesienie po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie podnieść należy, że formę doręczania pism, w tym postanowień, reguluje art. 39 k.p.a. stanowiąc, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie natomiast z treścią art. 39¹ k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia) doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.). Przepis ten uzależnia jednak ten sposób doręczenia od wystąpienia przez stronę lub innego uczestnika postępowania z wnioskiem o doręczanie pism drogą elektroniczną lub wyrażenia przez te podmioty zgody na taką formę doręczania.

Natomiast w myśl art. 46 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, tj. 15 stycznia 2014 r.) w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli w terminie 7 dni od dnia wysłania pisma organ administracji publicznej otrzyma potwierdzenie doręczenia pisma. W razie nieotrzymania takiego potwierdzenia organ doręcza pismo w sposób określony w przepisach niniejszego rozdziału dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego (§ 3). Natomiast w myśl § 4 ww. przepisu w celu doręczenia dokumentu w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej, przesyła na adres elektroniczny adresata informację zawierającą:

1) wskazanie, że adresat może odebrać dokument w formie dokumentu elektronicznego;

2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu;

3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru dokumentu, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej oraz informacji o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwracał się do organu z prośbą o doręczanie mu korespondencji w sprawie drogą elektroniczną, powołując się na art. 39¹ k.p.a. Wykonując dyspozycję art. 46 § 4 k.p.a., organ nadał w dniu 16 stycznia 2014 r. za pośrednictwem ePUAP zawiadomienie, że skarżący może odebrać za pośrednictwem ePUAP w terminie siedmiu dni ww. postanowienie mające formę dokumentu elektronicznego. W związku z nie pobraniem przez skarżącego ww. postanowienia w formie elektronicznej, organ zgodnie z art. 46 § 3 k.p.a. przesłał skarżącemu zaskarżone postanowienie w formie pisemnej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 lutego 2014 r.

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia organu za pośrednictwem tego organu.

Skarżący zaskarżone postanowienie otrzymał w dniu 10 lutego 2014 r., zatem termin na złożenie skargi upłynął w dniu 12 marca 2014 r., w którym to dniu skarżący nadał drogą elektroniczną skargę. Skardze tej nadany został jednak wymiar materialny w dniu 17 marca 2014 r., w którym skarga została wydrukowana, co skutkowało możliwością przyjęcia, że skarga w tej dacie została wniesiona do Sądu. Skuteczne wniesienie skargi do Sądu dopiero w dniu 17 marca 2014 r. oznacza jednak, że czynność ta nastąpiła z uchybieniem ustawowego terminu.

Stanowisko to znajduje oparcie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. I OPS 10/13, w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny ponadto przesądził, że w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że pismo procesowe sporządzone w formie elektronicznej, opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Podkreślił także, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że pismo takie – po jego wydrukowaniu – jest dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku.

Pismo procesowe złożone w postaci elektronicznej - w zakresie nieunormowanym szczególnymi przepisami - nie wywołuje skutków prawnych, które ustawa wiąże ze złożeniem pisma procesowego, przy czym nie chodzi o brak formalny pisma, lecz o jego pierwotny, nieusuwalny brak skuteczności spowodowany użyciem nieautoryzowanej techniki (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I KZP 39/08, OSNKW 2009, nr 5, poz. 36, z dnia 15 lipca 2010 r., III SW 87/10, OSNP 2011, nr 3-4, poz. 53 oraz z dnia 25 października 2011 r., III SW 70/11, OSNP 2012, nr 11-12, poz. 144). Najwcześniejszą datę, w której pismo - nadane drogą elektroniczną, może być uznane za wniesione do sądu, jest data jego wydrukowania. Wówczas pismo takie uzyskuje wymiar materialny, a więc przyjmuje cechy pisma tradycyjnego. Wykonany wydruk należy, jako pismo wpływające do sądu, oznakować pieczęcią (tzw. prezentatą) oraz podpisem pracownika przyjmującego pismo, ze wskazaniem sądu, daty i godziny wpływu oraz liczby załączników, to jednak w rzeczywistości nie rozstrzyga ona o czasie wykonania wydruku i strona może wykazywać, że wydruku dokonano w innej chwili. Innymi słowy, jakkolwiek w praktyce chwila wydrukowania najczęściej będzie tożsama z chwilą oznakowania pisma prezentatą, to jednak miarodajny jest rzeczywisty czas wydrukowania, wtedy bowiem zapis elektroniczny uzyskuje swą zmaterializowaną - tradycyjną, papierową - formę (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r. sygn., III CZP 9/12).

Skoro zatem w niniejszej sprawie wniesienie skargi do Sądu nastąpiło w dacie jego wydrukowania przez pracownika organu, co miało miejsce w dniu 17 marca 2014 r., a ostatni dzień na wniesienie skargi przypadał na dzień 12 marca 2014 r. przyjąć należy, że skarga złożona została z uchybieniem terminu.

Przepis art. 58 § 1 pkt 2) p.p.s.a. stanowi, że skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 3 powyższej ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił skargę odrzucić.