Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3075/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 127, art. 191, art. 233 § 2, art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 3
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Małgorzata Wolf – Kalamala, Sędzia NSA (del.) Teresa Porczyńska (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Kramek, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3206/14 w sprawie ze skargi D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

UZASADANIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3206/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. [...] spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym.

D. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnioskiem z 24 października 2013r. wystąpiła, na mocy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 12 sierpnia 2011r., w której określono zobowiązania Spółki we wpłatach na PFRON od grudnia 2007r. do listopada 2008r.

Zdaniem Spółki ww. decyzję wydano na podstawie nieprawidłowych ustaleń, że Spółka (centrala) była jedynym pracodawcą w jej strukturze wielozakładowej i miała wyłączne kompetencje do zatrudniania pracowników z centrali i oddziałów. Od 1 sierpnia 2008r. Spółka działa, jako struktura wielozakładowa - zwiększył się stan zatrudnionych pracowników, gdyż Spółka kupiła 31 lipca 2008r. zorganizowaną część przedsiębiorstwa - X. Sp. z o.o. z oddziałami. Pracodawcą pracowników zatrudnionych w oddziałach u poprzedniego pracodawcy były oddziały i tak jest w Spółce. Skoro Prezes PFRON nie uwzględnił, że Spółka spełnia przesłanki z art. 3 ustawy z 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.; dalej: K.p.) o uznaniu poszczególnych oddziałów Spółki za pracodawców, rażąco naruszył art. 21 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.; dalej: u.r.o.n.). Spółka na potwierdzenie ww. stanowiska powołała wyrok Sądu Najwyższego z 6 listopada 1991r. sygn. akt I PRN 47/91 (OSP 1992, z. 7-8, poz. 151).

Prezes PFRON, po wznowieniu postępowania decyzją z 19 lutego 2014r. odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej Prezesa PFRON, powołując się na art. 21 ust. 1, 2 i art. 49 ust. 1 u.r.o.n. oraz art. 240 § 1, art. 245 § 1 pkt 2, art. 207 i art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Prezesa PFRON ww. decyzję ostateczną z 12 sierpnia 2011r. wydano zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, po uwzględnieniu deklaracji Spółki złożonych w terminie z art. 49 ust. 2 u.r.o.n. Spółka nie wpłaciła jednak zadeklarowanych należności, stosownie do art. 21 ust. 1 u.r.o.n. i nie złożyła korekt deklaracji. Organ zauważył, że pracodawcą nie będzie jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa, która jest samodzielna w sensie wykonywania określonych zadań, ale nie ma praw do nawiązywania stosunków pracy we własnym imieniu.

Prezes PFRON zaznaczył, że uchylenie decyzji ostatecznej, po przeprowadzeniu postępowania w zakresie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty, winno nastąpić, gdy okoliczności faktyczne lub dowody ujawnione w sprawie spełniały łącznie cechy: miały istotne znaczenie do rozstrzygnięcia sprawy, były nowe, istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z 18 sierpnia 2014r. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezesa PFRON. W podstawie prawnej wskazano art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 49 ust. 1 i 4 u.r.o.n.

Zdaniem Ministra Pracy spółka przyznała, a przedłożone upoważnienie tego dowodzi, iż pracowników w ramach oddziału zatrudnia osoba zatrudniona w Spółce i upoważniona do zatrudniania pracowników w imieniu Spółki. Do przypisania oddziałowi przymiotu pracodawcy należało ustalić, czy oddział jest całkowicie niezależnym podmiotem od centrali posiadającym zdolność do samodzielnego zatrudniania pracowników. Zgodnie z ww. wyrokiem Sądu Najwyższego tylko "(...) Jeżeli (...) przedsiębiorca tworzy na podstawie obowiązujących przepisów jednostkę organizacyjną, która jest prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo wyodrębniona, a ponadto ma zdolność zatrudniania pracowników, ma swoje kierownictwo (odrębne od przedsiębiorcy-właściciela) (...) to wówczas ta jednostka organizacyjna jest pracodawcą, a nie sam przedsiębiorca".

Minister Pracy podzielił stanowisko Prezesa PFRON, że zgodnie u.s.d.g. oddział to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywanej przez przedsiębiorcę; nie posiada osobowości prawnej, więc nie może w swoim imieniu zawierać umów, nabywać praw i zaciągać zobowiązań; może jednak stać się stroną stosunku pracy. Pracodawcą nie będzie jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa, która nie ma prawa nawiązywania stosunków pracy we własnym imieniu. Jeżeli oddział zatrudnia pracowników z upoważnienia zakładu głównego, pracodawcą jest ten zakład. Kopie informacji CIT-ST przedstawione przez Spółkę zawierają dane dotyczące miejsca wykonywania pracy, nie świadczą o samodzielności oddziałów, jako pracodawcy. Z pisma [...] Urzędu Skarbowego w K. z 11 kwietnia 2005r. wynika, że "zgodnie z art. 28 ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z art. 10 ustawy z 13 listopada 2003r. o dochodach jednostki samorządu terytorialnego, podatnicy posiadający zakłady (oddziały) położone na obszarze jednostki samorządu terytorialnego innych niż właściwa dla ich siedziby, zatrudniająca w tych oddziałach osoby na podstawie umowy o pracę, są obowiązani do sporządzania i składania w urzędzie skarbowym tzw. informacji CIT-ST i CIT-ST/A w celu ustalenia dochodów z tytułu udziału poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego we wpłatach z podatku dochodowego od osób prawnych".

Miejsce wykonywania pracy nie przesądza o niewliczaniu pracowników zatrudnionych w oddziale i centrali do stanu zatrudnienia ogółem, od którego m.in. zależy obowiązek dokonywania wpłat na PFRON. Z danych uzyskanych z KRS wynika, że spółka nie posiada oddziałów. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, że oddziały Spółki samodzielnie zatrudniały pracowników. Za niezasadne uznano więc twierdzenie Spółki, że jej oddziały były pracodawcą w rozumieniu art. 3 K.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji Ministra Pracy i o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: a) błędną wykładnię art. 3 K.p., gdy w sprawie, mamy do czynienia ze strukturą wielozakładową z oddziałami, gdzie oddziały a nie Spółka, były i są pracodawcami w rozumieniu art. 3 K.p.; b) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust 1 u.r.o.n.; c) naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej ze względu na brak przesłanek wznowieniowych, gdy przesłanki istniały od 2007r., bo oddziały Spółki posiadały podmiotowość do uznania ich za odrębnych pracodawców w świetle art. 3 K.p., więc powinien mieć zastosowanie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej; d) naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1 i 2, art. 187 § 1, art. 191 i art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, mogło doprowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na wskazane rozstrzygnięcie wyrokiem z 21 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3206/14 wskazał m.in., że zasadniczy spór w sprawie zakończonej decyzją o odmowie uchylenia ww. decyzji ostatecznej dotyczył tego czy dokumenty CIT-ST i okoliczność istniejąca od 1 sierpnia 2008r. - działania Spółki, jako struktury wielozakładowej z oddziałami, powodowała, że możliwe było w trybie wznowienia podważenie prawidłowości ustaleń, co do uznania oddziałów skarżącej Spółki za samodzielnych pracodawców, a w konsekwencji podważenie ponoszenia przez Spółkę płatności na PFRON przy uwzględnieniu łącznej liczby pracowników zatrudnianych przez Spółkę i jej oddziały.

Sąd zaznaczył przy tym, że postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest także wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Tym samym organy administracyjne obu instancji zobowiązane były zweryfikować czy dowody i okoliczności faktyczne powoływane przez skarżącą Spółkę przede wszystkim we wniosku o wznowienie postępowania mogły być – w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - uznane za nowe oraz istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, nieznane organom i istniejące w dniu wydania ostatecznej decyzji. Do zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej konieczne było więc łączne wystąpienie warunków wskazanych w tym przepisie. Po wydaniu ostatecznej decyzji, aby móc zastosować ww. przepis powinny zajść następujące przesłanki: na jaw powinny wyjść nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które a) istniały w dniu wydania tej decyzji, b) nie były znane organowi i c) były istotne dla sprawy.

Sąd w związku z tym za prawidłową uznał ocenę organów podatkowych obu instancji, a w szczególności Ministra Pracy i Polityki Społecznej wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że zarówno załączone do wniosku o wznowienie postępowania, jak również przedstawione w postępowaniu odwoławczym dowody i powoływane okoliczności faktyczne nie mogły być uznane za wypełniające przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a przede wszystkim nie były to dowody i okoliczności istotne dla sprawy.

Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna Prezesa PFRON z 12 sierpnia 2011r. dotyczyła zobowiązań skarżącej Spółki we wpłatach na PFRON od grudnia 2007r. do listopada 2008r. Tym samym w okresie od grudnia 2007r. do lipca 2008r. – za mające istotne znaczenie w sprawie - nie mogły być uznane okoliczności podnoszone przez skarżącą Spółkę we wniosku o wznowienie postępowania, które zaszły dopiero od 1 sierpnia 2008r., czyli w okresie późniejszym, niż ww. okres. Posiadanie zatem przez skarżącą Spółkę od 1 sierpnia 2008r. struktury wielozakładowej (zwiększenie stanu zatrudnionych pracowników, gdyż Spółka kupiła 31 lipca 2008r. zorganizowaną część przedsiębiorstwa - X. Sp. z o.o. z oddziałami) nie miało wpływu na okresy sprzed tej daty. Tym samym wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze nie można było przyjąć, że od 2007r. istniały przesłanki wznowieniowe. Nie potwierdzają tego przede wszystkim dowody załączone do wniosku o wznowienie postępowania ani okoliczności faktyczne podniesione we wniosku.

Zdaniem sądu pierwszej instancji również wiążące się z tą okolicznością faktyczną deklaracje CIT-ST, CIT-ST/A nie mogły być uznane za mające jakikolwiek wpływ na wynik sprawy zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji dotyczącej wcześniejszego okresu od grudnia 2007r. do lipca 2008r.

Sąd za prawidłowe uznał również oceny wyrażone w zaskarżonej decyzji przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej, że kopie informacji CIT-ST przedstawione przez Spółkę - jako uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie - zawierają jedynie dane dotyczące miejsca wykonywania pracy i nie świadczą o samodzielności oddziałów, jako pracodawcy. Sąd podzielił więc ocenę Ministra Pracy i Polityki Społecznej, że dokumenty te nie mogą być uznane za spełniające przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż za "istotne" uznaje się dowody lub okoliczności, których istnienie będzie bezpośrednio wpływać na treść decyzji. Tym samym ani w okresie od grudnia 2007r. do lipca 2008r. ani w okresie od sierpnia do listopada 2008r. nie można było uznać, że w odniesieniu do ostatecznej decyzji Prezesa PFRON z 12 sierpnia 2011r. możliwe było wznowienie postępowania. Nie zaszła bowiem jedna z niezbędnych przesłanek wskazanych w treści art. 240 § 1 pkt 5 powoływanej ustawy – "istotny" dowód, którego istnienie miało bezpośredni wpływ na treść decyzji ostatecznej.

Sąd zgodził się więc ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że podniesione przez Spółkę we wniosku okoliczności nie stanowią przesłanki z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a w interesie Spółki leżało wskazanie dowodów, które uzasadniają wznowienie postępowania, czego nie uczyniła. Sąd za prawidłowe uznał też wskazanie przez Prezesa PFRON w uzasadnieniu decyzji z 19 lutego 2014r., którą utrzymał w mocy w zaskarżonej decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej, że analiza przedstawionego przez Spółkę materiału dowodowego i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że dowody zawarte we wniosku z 24 października 2013r. nie mają związku przyczynowego ze wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji i związku z tym nie zaszła podstawa do uchylenia ww. decyzji ostatecznej i zasadna była odmowa jej uchylenia w trybie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu prawidłowe z punktu widzenia art. 122 i art. 187 § 1, art. 180, art. 121, art. 191 powoływanej ustawy było również odwołanie się przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w zaskarżonej decyzji do danych wynikających z KRS, które potwierdzają okoliczności, że skarżąca Spółka nie posiadała w okresie objętym ostateczną decyzją oddziałów zarejestrowanych.

Deklaracja składana przez pracodawcę (na druku DEK-I-0) zawiera dane dotyczące pracodawcy (jego nazwę, adres, siedzibę, numer NIP itd.) oraz liczbę zatrudnianych przez niego ogółem osób i liczbę zatrudnianych przez tego pracodawcę osób niepełnosprawnych. Takie deklaracje za okresy objęte decyzją, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jak wynika z akt sprawy, złożyła Skarżąca i na ich podstawie określono jej w ww. ostatecznej decyzji zobowiązania z tytułu braku wpłat na PFRON. Dokumenty te stanowią podstawę do określenia pracodawcy wysokości poszczególnych wpłat na PFRON. Wypełniając ten dokument, dany podmiot sam deklaruje liczbę zatrudnianych przez niego osób ogółem i zatrudnionych przez niego w danym okresie osób niepełnosprawnych. Jeśli pracodawca nie wykaże w deklaracji odmiennej liczby pracowników, od pierwotnie zadeklarowanej i nie przedstawi innych wiarygodnych dowodów o tym świadczących, organ nie może kwestionować danych wskazanych przez pracodawcę, także w postępowaniu wznowieniowym. Podważenie zatem w postępowania wznowieniowym opartym o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej decyzji ostatecznej, wydanej na podstawie danych wynikających z ww. deklaracji może być skuteczne, jeżeli z innych przedstawionych przez skarżącą Spółkę dokumentów wynikałoby, że liczba pracowników zatrudnionych przez pracodawcę, jest inna niż liczba wykazana przez niego w dokumentach, na mocy których wydano decyzję ostateczną. Skoro skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania ani w toku postępowania odwoławczego nie przedłożyła dokumentów spełniających przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a w szczególności dokumenty CIT-ST nie stanowiły istotnych dla sprawy dokumentów, niezasadne było podważanie stanowiska Prezesa PFRON i Ministra Pracy i Polityki Społecznej, że zasadna była odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej w całości.

D. [...] spółka z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając wydanemu orzeczeniu naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że przedłożone przez Spółkę dokumenty (m.in. CIT-ST) nie stanowią przesłanki do wznowienia postępowania i przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, podczas gdy jednoznacznie podważają one ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia zawartego przez organ w decyzji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, polegające na uznaniu, że organ nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego w sytuacji, gdy uzupełnił materiał dowodowy w znacznej części, oraz wydając decyzję oparł się m.in. na dowodach nie będących przedmiotem analizy organu pierwszej instancji.

Na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974-r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) - (dalej k.p.), poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuznaniu, iż w przedmiotowej sprawie, mamy do czynienia ze strukturą wielozakładową z oddziałami, gdzie to właśnie te oddziały - a nie Spółka, były i są pracodawcami w rozumieniu art. 3 k.p., dla zatrudnionych w nich pracowników.

Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna, dlatego została oddalona.

Przede wszystkim należy podkreślić, że kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w Dziale IV, Rozdział 17 Ordynacji podatkowej. W postępowanie wznowieniowym, uregulowanym w tym rozdziale, organ bada jedynie, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Uznając dopuszczalność wznowienia postępowania organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art.243 § 1 O.p.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art.243 § 2 O.p.). Postanowienie to otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia którejś z przesłanek wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 O.p. oraz przeprowadzenia postępowania w pełnym zakresie przedmiotowym co do meritum sprawy i wydania decyzji przewidzianej w art. 245 § 1 pkt 1 O.p.

Istotą argumentacji przedstawionej we wniosku o wznowienie postępowania jest stwierdzenie, że Spółka nie zatrudniała więcej niż 25 pracowników, na co miały wskazywać dane zawarte w drukach CIT-ST (art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej). Wynikać z nich miało, że część pracowników zatrudniały jej oddziały. Rzecz jednak w tym, że w okresie od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r., Spółka nie posiadała oddziałów. Z wyjaśnień Spółki wynika, że oddziały wyodrębniła w swojej strukturze organizacyjnej dopiero w sierpniu 2008 r. Tym samy, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, deklaracje CIT-ST nie mogłyby mieć żadnego wpływu na treść kwestionowanej w skardze decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – ta bowiem dotyczyła wcześniejszego okresu. Z akt sprawy wynika ponadto, że deklaracje CIT-ST, wskazane jako nowe dowody w sprawie, również dotyczyły okresu po utworzenia oddziałów.

Zasadnie także podniósł Sąd pierwszej instancji, że kopie informacji CIT-ST przedstawione przez Spółkę - jako uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie - zawierają jedynie dane dotyczące miejsca wykonywania pracy i nie świadczą o samodzielności oddziałów, jako pracodawcy. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiódł, że z przedstawionych przez skarżącą Spółkę dokumentów nie wynikało, że liczba zatrudnionych pracowników była inna w analizowanym okresie, niż liczba wykazana w złożonej deklaracji (DEK-I-0), zawierającej między innymi dane co liczby zatrudnianych osób ogółem i liczby zatrudnianych osób niepełnosprawnych. W takiej sytuacji prawidłowo stwierdzono brak podstaw do zakwestionowania w postępowaniu wznowieniowym danych wskazanych przez skarżącą spółkę w złożonej deklaracji.

Z powyższego wynika, że w toku kontroli sądowo-administracyjnej Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 O.p.

W tym stanie rzeczy szczegółowe odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest zbędne. Wystarczy zatem stwierdzić, że Minister Pracy i Polityki Społecznej nie mógł naruszyć art. 127 O.p. w zw. z art. 233 § 2 tej ustawy, skoro nie było podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki.

Natomiast zarzut naruszenia art. 3 k.p. jest o tyle chybiony, że wykładnia przepisów prawa materialnego nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Zgodnie z tezą orzeczniczą, sformułowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 sierpnia 2017 r. (II FSK 1840/15), "nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawnych. W świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie jest ona ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania podatkowego, nawet gdy jest rezultatem interpretacji innych organów administracji publicznej." Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela ten pogląd.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i art. 204 pkt 1 tej ustawy.