Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2080/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 9 ust. 3a
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
article: art. 138 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwiększenia limitu określonego w zezwoleniu na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18 % alkoholu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Minister Gospodarki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 91 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 70, poz. 473 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. Sp z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2008 r. odmawiającą zwiększenia limitu określonego w zezwoleniu Ministra Gospodarki Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wydanego ww. przedsiębiorcy na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18 procent alkoholu.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż ostatnim dniem ważności zezwolenia wydanego na czas oznaczony od dnia [...] marca 2007 r. był dzień [...] marca 2008 r. Zgodnie z art. 91 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi limit określony w zezwoleniu może być zwiększony na wniosek przedsiębiorcy złożony nie później niż 30 dni od wykorzystania limitu określonego w zezwoleniu. Tak więc termin do złożenia wniosku upłynął [...] marca 2008 r. Spółka wniosek wysłała w dniu [...] maja 2008 r. tym samym uchybiła terminowi. Organ wyjaśnił, iż przepisy ww. ustawy nie przewidują możliwości wydania decyzji o zwiększeniu limitu w przypadku złożenia wniosku po upływie terminu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. Sp z o.o. zwana dalej skarżącą domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i zwiększenie limitu zgodnie z wnioskiem, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podniosła, zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 9, 58 i 77 § 1 kpa .

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., iż we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powołała się na okoliczności niezależne i nieprzewidziane a zatem organ zobligowany był do potraktowania wniosku jako środka odwoławczego i jednocześnie prośby o której mowa w art. 58 § 1 i 59 § 2 kpa. W przypadku, gdyby wskazane okoliczności sprawy były niejasne lub zbyt ogólnikowe organ powinien wezwać stronę do złożenia stosownych wyjaśnień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Na wstępie wydaje się być zasadnym wyjaśnienie skarżącej, iż Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozstrzygania albowiem kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji. Tak więc wniosek zawarty w skardze o zmianę zaskarżonej decyzji i zwiększenie limitu nie znajduje żadnego uzasadnienia i nie może zostać uwzględniony.

Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 1994 r. sygn. akt SA/KA 1230/94 podkreślił, iż instytucja przywrócenia terminu przewidziana w art. 58 i art. 59 kpa jest instytucją prawa procesowego. Na podstawie tych przepisów mogą być przywracane terminy przewidziane przepisami należącymi do prawa procesowego a nie do prawa materialnego. Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma bowiem na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych w następstwie uchybienia terminu procesowego (Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem, Gdańsk 2000, str. 164).

A zatem przywrócone mogą być terminy proceduralne zarówno te mające charakter terminów ustawowych, jak i terminów wyznaczonych. Terminy materialno-prawne mogą być przywrócone przepisem ustawy, a przez organ administracji jedynie wówczas, gdy możliwość taką przewidują przepisy szczególne ( M. Romańska; Sądowa kontrola postanowień-uwagi de lege lata i de lege ferenda, " Glosa " 2001, nr 11, s. 2).

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie kwestionuje uchybienia terminu do złożenia stosownego wniosku o zwiększenie limitu określonego w zezwoleniu. Uważa jednakże, iż organ winien rozważyć możliwość jego przywrócenia z uwagi na zaistniałe okoliczności.

Stanowisko takie w świetle powyższych rozważań jest nieprawidłowe. Bezsprzecznie termin 30 dni określony w art. 91 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi , określający czasookres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw w ramach istniejącego stosunku materialnego, jest terminem prawa materialnego. Treść przywołanego przepisu jest czytelna i nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych. Ww. ustawa nie zawiera przepisu pozwalającego na przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwiększenie limitu określonego w zezwoleniu w przypadku jego uchybienia. Brak też jest przepisu szczególnego przewidującego taką możliwość.

Reasumując powyższe stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe i brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.