Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1257/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 36a ust. 1, ust. 5 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 151, art. 200, art. 201, art. 202, art. 54 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Politechniki [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji zmienionej decyzją w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku Spółki A Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. dalej: "K.p.a.") oraz art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.- dalej P.b.), , zmienił własną decyzję z dnia [...] r. nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] r. nr [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" stanowiącego I etap inwestycji zespołu zabudowy mieszkalnej, wielorodzinnej z usługami, z garażami wielostanowiskowymi wbudowanymi w budynek i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...] przy ul. [...] i [...] w K. - w części: zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego zagospodarowania działki oraz architektoniczno-budowlanego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zmiany w projekcie budowlanym dotyczą projektu zamiennego w części zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego – zwiększenie kubatury zabudowy - budynek D oraz zmiany powierzchni dominanty na budynkach B,C, D i są zgodne przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższej decyzji odwołała się Politechnika [...], będącą właścicielką sąsiedniej działki, zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. wobec sprzeczności projektu budowlanego przewidującego zabudowę w granicy z jej działką z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie art. 36a ust. 1 P.b. poprzez uznanie, że przepis ten zezwala na zmianę pozwolenia na budowę w sposób pozwalający na wybudowanie całkiem innego obiektu, pozbawionego charakterystycznych parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę.

Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia

[...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Spółka A wnioskiem z 27 lutego 2018 r. wystąpiła o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę

z [...] r. zmienionej decyzją z [...] r. Do wniosku załączono projekt budowlany zamienny. Zmiany objęte tym projektem i zatwierdzone zaskarżoną decyzją obejmują: projekt zagospodarowania terenu, wielobranżowy projekt architektoniczno-budowlany dotyczący wyłącznie części nadziemnych budynku, uzgodnienia rzeczoznawców z zakresu ochrony pożarowej, bezpieczeństwa i higieny pracy, warunków higieniczno-sanitarnych, zmianę przeznaczenia funkcjonalnego garażu na poziomie parteru na pomieszczenie techniczne, zmianę przeznaczenia funkcjonalnego komórek lokatorskich na poziomie 1 piętra na garaże oraz zmianę w zakresie doboru kłap oddymiających i okien napowietrzających klatki schodowe.

Organ odwoławczy ustalił, że dla przedmiotowego terenu obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Kołobrzeg - Uzdrowisko Wschód dla terenu położonego pomiędzy ulicami [...], uchwalonego uchwałą Rady Miasta Kołobrzeg Nr XXI/291/16 z 21 czerwca 2016 r. Nieruchomości objęte inwestycją znajdują się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem MW,U o przeznaczeniu - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej z ogólnodostępnym połączeniem pieszo-jezdnym ulic [...] i [...]. Zapis § 5 planu nakazuje lokalizowanie zabudowy zgodnie z obowiązującymi i nieprzekraczalnymi liniami zabudowy oznaczonymi na rysunku planu. Formowana zabudowa musi wytworzyć pierzeje ulic [...] i [...] co najmniej na odcinkach obowiązujących linii zabudowy. Na odcinkach tych pierzei nakazuje się sytuowanie budynków ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicach działek.

Zgodnie z rysunkiem planu, na obszarze MW,U wzdłuż całej ul. [...] oraz wzdłuż ul. [...] do granicy z działką nr [...] widnieje obowiązująca linia zabudowy, zaś wzdłuż działki nr [...] oraz na obszarze oznaczonym symbolem UT, obejmującym działkę skarżącego nr [...], występuje nieprzekraczalna linia zabudowy. Natomiast usytuowanie projektowanych budynków przewiduje się zarówno wzdłuż obowiązujących jak i nieprzekraczalnych linii zabudowy, zaś z definicji nieprzekraczalnej linii zabudowy zawartej w § 3 ust. 1 pkt 3 planu, nie wynika brak możliwości zabudowy wzdłuż tej linii. Zapisy planu nie ograniczają również możliwości zabudowy wzdłuż granicy z działką nr [...] stanowiącą własność Politechniki [...] skoro planowana zabudowa, o zróżnicowanej wysokości i ilości kondygnacji, zwrócona jest w stronę działki Politechniki ścianami pełnymi bez otworów okiennych i drzwiowych. Załączona do projektu analiza przesłaniania potwierdza, że projektowane budynki, w oparciu o § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 - dalej "rozporządzenie"), nie będą przesłaniały sąsiednich budynków mieszkalnych ani ograniczały naturalnego oświetlenia innych budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z przedłożonego projektu zamiennego wynika, iż całość zespołu zabudowy od strony ulic [...] i [...] stanowi zabudowę pierzejową o zróżnicowanej wysokości i ilości kondygnacji. W elewacjach usytuowanych wzdłuż linii zabudowy odzwierciedlono historyczny podział terenu i jego parcelację poprzez zastosowanie różnorodnych rozwiązań architektonicznych, materiałowych i kolorystycznych. Wskaźnik intensywności zabudowy zgodnie z projektem zamiennym wynosi 3,5, zatem zawiera się w granicach określonych planem (nie mniejszy niż 3,0 i nie większy niż 6,0). Powierzchnia zabudowy w stosunku do zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę wzrasta o [...] m2 i łącznie wynosi [...] m2, co stanowi 77,69% oraz mieści się w granicach dopuszczalnej - 80%. Powierzchnia biologicznie czynna stanowi 12,62%, a więc przekracza minimalną wartość określoną w planie wynoszącą 5%. Wysokość projektowanych budynków nie przekracza 20,0 m, przy czym na powierzchni stanowiącej 19,98% zaprojektowano dominantę nieprzekraczającą 24,0 m (dopuszczalna powierzchnia o wysokości 24,0 m przewidziana w miejscowym planie - 20% powierzchni realizowanej zabudowy). W projektowanych budynkach zastosowano rozwiązanie w postaci dachów płaskich, a ilość miejsc postojowych wynosząca 251, przekracza wartość wymaganą ustaleniami planu. Obsługa komunikacyjna projektowanych obiektów przewidziana została z leżących poza obszarem planu przyległych dróg publicznych gminnych oraz projektowanego ogólnodostępnego połączenia pieszo-jezdnego. Projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia, w tym załączono do niego informację BIOZ oraz oświadczenie o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomościami. Zdaniem organ, powyższe świadczy o tym, że projekt budowlany spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 P.b. i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych jak i ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dalej Wojewoda wskazuje, iż decyzja zmieniająca, wydana na podstawie art. 36a ust. 1 P.b. niewątpliwie powinna nawiązywać w swojej treści do pozwolenia na budowę, którego przedmiot rozstrzygnięcia zmienia. Nie oznacza to jednakże, że dokonanie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę jest możliwe wyłącznie w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, który ma powstać w wyniku wprowadzonych zmian w projekcie budowlanym. Mając bowiem na uwadze treść art. 36a ust. 5 P.b., nie można wykluczyć, że wnioskowane zmiany pozwolenia na budowę doprowadzą do powstania obiektu budowlanego odstępującego w pewnym zakresie od charakterystycznych parametrów i właściwości obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę.

Wniosek inwestora obejmował zmianę projektu budowlanego przede wszystkim w zakresie dotyczącym jego kubatury i powierzchni zabudowy, w tym również kształtu budynku, który inwestor zamierza dobudować do realizowanego już budynku, który wraz z częścią objętą projektem zamiennym będzie stanowił jednolitą zabudowę pierzejową wzdłuż ulic [...] i [...], przy zachowaniu planowanego przeznaczenia. W tej sytuacji – zdaniem organu – zmiana jest dopuszczalna, bowiem mieści się w ramach zakreślonych w art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 P.b., gdyż dotyczy wymienionych w nim charakterystycznych parametrów oraz zagospodarowania terenu.

Politechnika [...] zaskarżyła wyżej opisaną decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W skardze strona wskazała na naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez wydanie decyzji administracyjnej zmieniającej pozwolenie na budowę, mimo że zamienny projekt budowlany jest sprzeczny

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- § 12 ust. 2 rozporządzenia polegającym na uznaniu, że zabudowa w granicy jest możliwa, jeżeli nie zabrania tego plan miejscowy, mimo że powołany przepis wprost stanowi, że zabudową w granicy musi być w planie miejscowym przewidziana,

- § 12 ust. 2 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji administracyjnej zmieniającej pozwolenie na budowę, mimo że projekt zamienny przewiduje zabudowę w granicy z nieruchomością należącą do skarżącej wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- art. 36a ust. 1 P.b. poprzez uznanie, że przepis zezwala na zmianę pozwolenia na budowę w sposób pozwalający na wybudowanie całkiem innego obiektu, pozbawionego charakterystyczny parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę, mimo że nie mieści się to

w pojęciu "istotne odstąpienia", o którym mowa w tym przepisie,

- art. 36a ust. 1 P.b. poprzez wydanie decyzji administracyjnej zmieniającej pozwolenie na budowę, mimo że zmiana projektowanego przedsięwzięcia w istocie zmierza do realizacji całkiem odmiennego, nowego projektu.

Skarżąca argumentując podniesione zarzuty wskazała, że wzdłuż granicy

z jej nieruchomością plan nie przewiduje ani obowiązującej linii zabudowy ani nieprzekraczalnej linii, zaś zabudowa w granicy z działką sąsiednią jest sytuacją wyjątkową i musi wynikać z planu miejscowego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Tymczasem w niniejszej sprawie tych wątpliwości jest sporo. Przede wszystkim, mając na uwadze § 5 planu, skarżąca podkreśliła, że nie jest możliwe wytworzenie pierzei ulicy [...] w granicy pomiędzy nieruchomością inwestora a nieruchomością Politechniki, skoro jej [...] posadowiony jest w odległość czterech metrów od granicy. Poza tym przy granicy z jej nieruchomością od strony ul. [...] nie ustalono obowiązującej linii zabudowy, lecz nieprzekraczalną linię zabudowy. Nadto zaznaczyła, że planowane budynki mają być usytuowane ścianami nie tylko na odcinkach pierzei, ale także wzdłuż całej należącej do niej działki, co jest niedopuszczalne, gdyż zabudowa środka działki pomiędzy pierzejami od strony ul. [...] i [...], a wzdłuż granicy z działki [...], nie mieści się w dyspozycji § 5 planu. Powyższe, w ocenie skarżącej, potwierdza, że plan nie przewiduje możliwości zabudowy wzdłuż całej granicy z działką sąsiednią.

Dalej skarżąca, powołując się na stanowisko w orzecznictwie, zgodnie z którym dokonanie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę możliwe jest tylko w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę, którego zamierzone odstępstwa dotyczą, wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o tym samym obiekcie, skoro projekt zamienny nie zmienia rozmiarów, ani kubatury budynku, lecz pozwala na dobudowanie kolejnego budynku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów skargi.

W piśmie z dnia 6 stycznia 2019 r. pełnomocnik uczestnika postępowania Spółki A również zwrócił się o nieuwzględnienie skargi, a nadto

o zasądzenie na jego rzecz od skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1320 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a.").

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.

Na gruncie przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma odpowiedz na pytanie, czy zasadnie organy uznały, że zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę, w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, polegająca na zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego zagospodarowania działki oraz architektoniczno-budowlanego była dopuszczalna i czy objęta tą zmianą projektowana zabudowa wzdłuż granicy z działką należącą do skarżącej nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 P.b). Natomiast przepis art. 36a ust. 1 P.b., będący materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji, stanowi, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Katalog istotnych odstępstw od projektu budowlanego zawiera z kolei przepis art. 36a ust. 5 P.b. W myśl tego unormowania istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie:

1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, z wyjątkiem urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury;

2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji obiektu budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 5a;

3) (zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze;

4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części;

5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

6) wymagającym uzyskania lub zmiany uzgodnień lub pozwoleń, które są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia:

a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, lub

b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że dla zmiany udzielonego pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma ustalenie zakresu i charakteru planowanej przez inwestora zmiany zamierzeń budowlanych. Zmiana decyzji w trybie w art. 36a ust. 1 P.b. bowiem jest dopuszczalna tylko w sytuacji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego pierwotnie projektu budowlanego, zaś w przypadku gdy zakres zmian prowadzi do powstania zupełnie nowego obiektu, to wówczas uzasadnione jest uzyskanie na jego wybudowanie pozwolenia na budowę, a nie dokonanie zmiany udzielonego wcześniej pozwolenia na budowę. Innymi słowy rzecz ujmując – zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczyć może tylko takich odstępstw, który mają charakter istotny i nie stanowią o przedstawieniu przez inwestora nowego zamierzenia inwestycyjnego.

Na tle omawianego przepisu w judykaturze wypracowano m.in. stanowisko,

że zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę możliwa jest tylko w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego zamierzone odstępstwa dotyczą. Jednakże Sąd w składzie orzekającym nie podziela tego poglądu, uznając go zgodnie z najnowszym orzecznictwem NSA za zbyt daleko idący i pozbawiony podstawy normatywnej (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 6/17, wyrok dostępny w CBOSA na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymóg tożsamości obiektu stoi bowiem w sprzeczności z art. 36a ust. 5 P.b., gdyż nie można wykluczyć mając na uwadze treść tego przepisu, że wnioskowane zmiany pozwolenia na budowę doprowadzą do powstania obiektu budowlanego odstępującego w pewnym zakresie od charakterystycznych parametrów i właściwości obiektu zatwierdzonego

w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Takie wnioskowanie jest zgodne z celem wprowadzenia do ustawy Prawo budowlane omawianego przepisu, umożliwiającego przyspieszenie procesu inwestycyjnego, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady,

że w danym przypadku mamy do czynienia ze zmianą pozwolenia na budowę, a nie wydaniem nowego pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1045/15, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 540/18, wyroki dostępne w CBOSA).

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że decyzja zmieniająca wydana na podstawie art. 36a ust. 1 P.b. powinna nawiązywać w swojej treści do pozwolenia na budowę, którego przedmiot rozstrzygnięcia zmienia, a więc dotyczyć zmian tylko w zatwierdzonym uprzednio w projekcie budowlanym w zakresie wskazanym w art. 36a ust. 5 P.b.

Zdaniem Sądu, na gruncie przedmiotowej sprawy zgodzić należy się z organem, że planowana przez inwestora zmiana pozwolenia na budowę z dnia [...] r., zmienionego decyzją z dnia [...] r. jest dopuszczalna. Niewątpliwie bowiem projekt budowlany przedstawiony przez inwestora jako zamienny nawiązuje w swojej treści do pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" stanowiącego I etap inwestycji zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej wraz z usługami i garażami, a określone nim zmiany mieszczą się w ramach zakreślonych art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 P.b. Analiza akt administracyjnych i znajdujących się w nich poszczególnych projektów budowlanych sprawy potwierdza, że zmiana zamierzenia inwestycyjnego polegała m.in. na zwiększeniu kubatury obiektu budowlanego, jego powierzchni zabudowy oraz uzyskaniu innego kształtu budynku, a nadto na zmianie przeznaczenia garażu i komórek lokatorskich oraz zmianie doboru klapek oddymiających i okien napowietrzających klatki schodowe. Dotyczyła więc charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (art. 36a ust. 5 pkt 2) oraz projektu zagospodarowania terenu (art. 36a ust. 5 pkt 1). Aczkolwiek zakres tych zmian jest szeroki, tym nie mniej prawidłowo organy zakwalifikowały je jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Wbrew twierdzeniom skarżącej nie sposób przyjąć, aby w wyniku projektowanych zmian powstał zupełnie inny obiekt, niż ten na który wydano pozwolenie na budowę z dnia [...] r., zmienionego decyzją z dnia [...] r., skoro inwestycja nawiązuje do zatwierdzonego tymi decyzjami projektu budowlanego, a zmiany odnoszą się do postanowień tego projektu. Obiekt objęty pozwoleniem na budowę oraz zmianą pełni tą samą funkcję, a jedynie powiększeniu uległy jego gabaryty, przy czym część budynku, którego dotyczy projekt zamienny powiązana jest funkcjonalnie z pozostałym budynkiem, skoro wykorzystuje dotychczas zaprojektowaną klatkę schodową. Również lokalizacja inwestycji nie uległa zmianie, albowiem obejmuje swym zakresem te same działki. Z tych też powodów przyjąć należy, że wprowadzone zmiany dotyczą obiektu już wcześniej zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, nie zaś nowego obiektu. Projektowane zmiany nie wymagały więc uzyskania pozwolenia na budowę, a wyłącznie zatwierdzenia projektu zamiennego. Stąd zarzut naruszenia art. 36a ust. 1 P.b. uznać należy za trafne.

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi przypomnienia wymaga, że wydanie przez organ decyzji o zmianie pozwolenia na budowę podlega tym samym rygorom co wydanie pozwolenia na budowę, ponieważ w postępowaniu tym przepisy art. 32-35 P.b. stosuje się odpowiednio co zakresu tej zmiany (art. 36a usta.3 P.b.). W konsekwencji zatem przed wydaniem decyzji zmieniającej organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 P.b.). Według skarżącej, organy w niniejszej sprawie nie sprostowały tym obowiązkom, gdyż nie dostrzegły, iż rozwiązania projektowane przewidujące realizację zabudowy wzdłuż granicy z jej działką są sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Sądu, stanowisko to jak i związane z nim zarzuty nie sposób uznać za usprawiedliwione.

Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy tej działki, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Dla terenu objętego inwestycją obowiązuje uchwała Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 21 czerwca 2016 r. nr XXI/291/16 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Kołobrzeg-Uzdrowisko Wschód dla terenu położonego pomiędzy ulicami [...] (dalej jako m.p.z.p). Zgodnie z § 5 m.p.z.p. "nakazuje się lokalizowanie zabudowy zgodnie z obowiązującymi i nieprzekraczalnymi liniami zabudowy oznaczonymi na rysunku planu. Formowana zabudowa musi wytworzyć pierzeje ulic [...] co najmniej na odcinkach obowiązujących linii zabudowy. Na odcinkach tych pierzei nakazuje się sytuowanie budynków ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicach działek." Przytoczone przepis jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, iż dotyczy przypadku, o którym mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Unormowanie to przewiduje bowiem wprost możliwość usytuowania budynku przy granicy działki, ścianą bez otworów drzwiowych i okiennych oraz nadto wymóg lokalizacji zabudowy zgodnie z obowiązującymi i nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, a właśnie te warunki inwestycja objęta zmianą spełnia.

Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, obie linie zabudowy zostały wyznaczone na rysunku planu od strony ulic [...], zaś budynek zaprojektowano wzdłuż tych linii, które tworzą pierzeję dosuwając go w wyniku zaprojektowanych zmian do granic z działką nr [...] należącą do skarżącej. Przy czym okoliczność, że przy granicy z nieruchomością skarżącej od strony ul. [...] nie ustalono obowiązującej linii zabudowy, lecz nieprzekraczającą linię zabudowy nie wyklucza lokalizacji budynku tak jak to uczyniono w projekcie zamiennym. Zaznaczenia wymaga, że w świetle § 5 m.p.z.p. celem budowy w granicach działki jest wytworzenie pierzei ulic [...] co najmniej na odcinkach obowiązującej linii zabudowy, co oznacza, że dopuszczono utworzenie pierzei i zabudowę do granic działki także na odcinkach nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zabudowa w granicach działki ma spełniać tylko jeden warunek – ściany mają być pozbawione otworów drzwiowych i okiennych, a wskazany przez stronę brak wyznaczenia wzdłuż granic z jej nieruchomością linii zabudowy nie stoi na przeszkodzie projektowanej zmianie w zabudowie w sytuacji, gdy na odcinkach pierzei nakazuje się lokalizację budynku przy granicy działki. Z tych też powodów nie zasługuje na akceptację teza skarżącej, iż wbrew postanowieniom planu jest zabudowa wzdłuż granicy z jej nieruchomością. Podobnie argument o braku możliwości wytworzenia pierzei z uwagi na odległość budynku posadowionego na gruncie skarżącej od granic działki, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, skoro jak już wyżej wywiedziono, planowana inwestycja jest zgodna z § 5 m.p.z.p. Dodatkowo zauważyć należy, na co trafnie zwróciły uwagę organy, że po stronie skarżącej na mocy § 23 pkt 2 lit.d m.p.z.p. istnieje możliwość kontynuacji zabudowy do granic działki, a tym samym i utworzenia pierzei wraz

z budynkami inwestora.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez skarżącą zarzutów przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Odnośnie złożonego przez pełnomocnika uczestnika postępowania wniosku

o zasądzenie na jego rzecz od strony skarżącej kosztów postępowania, wskazać należy, że taki wniosek nie mógł być rozpoznany przez Sąd. Stosownie bowiem do art. 200, art. 201 i art. 202 P.p.s.a., zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przed sądem administracyjnym pierwszej instancji przysługuje wyłącznie skarżącemu i to od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji lub umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Przepisy te nie mają więc zastosowania do uczestników postępowania, a zatem bez względu na wynik sprawy, nie przysługuje im zwrot kosztów poniesionych w związku z udziałem w sprawie.