Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2098/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 i 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1242/18 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 13 marca 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 1242/18, oddalił skargę A. S. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] października 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przewidzianego do realizacji na działkach nr [...][...][...][...] położonych w [...] przy ul. [...].

Sąd I instancji stwierdził w szczególności, że w sprawie doszło do naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału w sprawie, bowiem wadliwie zaadresowano zawiadomienie z 9 października 2017 r. oraz z 7 grudnia 2017 r. Nie jest to jednak uchybienie, z którym skarżący wiązałby konsekwencje mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wskazuje analiza akt sprawy w przewidzianym prawem terminie złożono odwołanie. W odwołaniu podniesiono, że skarżący nigdy nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i nie mógł w nim brać udziału. Skarżący jednak skutecznie wniósł odwołanie i w toku całego postępowania przed organem II instancji, reprezentowany przez ustanowionego z wyboru pełnomocnika zawodowego, korzystał z pełni praw procesowych.

2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa). w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257, Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej: Kpa) w zw. z art. 8 Kpa poprzez uznanie, że organ I instancji dopełnił obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, m.in. naruszenia obowiązku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do wszystkich materiałów znajdujących się w aktach sprawy przed zakończeniem postępowania dowodowego przed organem I instancji,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. w zw. z art. 15 Kpa poprzez sprowadzenie postępowania administracyjnego do jednej instancji odwoławczej, bowiem dopiero na tym etapie zapewniono skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym;

3) art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, mimo że decyzja wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydana została z naruszeniem prawa procesowego w stopniu istotnym, a co za tym idzie istniały przesłanki do uwzględnienia skargi Skarżącego w całości.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

3.3. Skarga kasacyjna opiera się w istocie na jednej kwestii, a mianowicie na akcentowaniu pozbawienia skarżącego możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji. W skardze kasacyjnej w szczególności podkreślono brak możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów znajdujących się w aktach sprawy przed zakończeniem postępowania przed organem I instancji. Strona skarżąca powinna mieć jednak na względzie, że sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego stosownie do art. 174 pkt 2 Ppsa wymaga nie tylko wskazania zaistniałej wady procesowej, lecz dodatkowo wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej w żadnym z zarzutów ani ich uzasadnieniu nie wykazano jednak jaki wpływ mogło mieć naruszenie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania na wynik sprawy, w szczególności nie wyjaśniono czy w świetle wyżej wskazanych okoliczności faktycznych zapadłoby inne rozstrzygnięcie niż to, które zostało zawarte w zaskarżonej decyzji.

3.4. Należy również dodatkowo wyjaśnić, że nawet stwierdzenie przez organ II instancji, że udział jednej ze stron w postępowaniu przed organem I instancji został ograniczony tylko do doręczenia tej stronie decyzji w sposób umożliwiający wniesienie odwołania, samo w sobie nie uzasadnia jeszcze przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Istotą zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 Kpa nie jest bowiem uchylanie decyzji i przekazywanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji kiedy nie ma potrzeby ponownego wyjaśnienia zakresu sprawy w stopniu mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a strona chce wyłącznie zapoznać się z aktami sprawy. Uchybienie takie może być sanowane właśnie w postępowaniu odwoławczym. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, Kolegium umożliwiło bowiem skarżącemu czynny udział w postępowaniu odwoławczym, z czego skarżący nie skorzystał, nie zapoznawał się z aktami sprawy w organie odwoławczym oraz nie uzupełniał, pod względem merytorycznym, treści wniesionego odwołania. Natomiast Kolegium w zaskarżonej decyzji w oparciu o materiał dowodowym zgromadzony w aktach zgromadzony przez organ I instancji dokonało kontroli legalności wszystkich aspektów decyzji o warunkach zabudowy.

3.5. W świetle powyższego nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) w zw. z art. 10 § 1 Kpa)w zw. z art. 8 Kpa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. w zw. z art. 15 Kpa oraz art. 151 Ppsa. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.

3.6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.