Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 64/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.M., M.Z., U.Z., S.Z. i M.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 37/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T.M., M.Z., U.Z., S.Z. i M.T. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Pismem z 12 grudnia 2019 r. T.M., M.Z., U.Z., S.Z. i M.T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 lipca 2020 r. odrzucił skargę, wskazując, że wyrokiem z 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 481/16, po rozpoznaniu skargi T.M., U.Z. i M.Z. na bezczynność Prezydenta W., zobowiązał ten organ do rozpoznania wniosku z [...] lipca 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Sąd zaznaczył, że pozostali skarżący występowali w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 481/16 jako uczestnicy postępowania. W ocenie Sądu oznaczało to, że złożona w rozpoznawanej sprawie skarga była przedmiotowo i podmiotowo tożsama ze skargą rozpoznaną w sprawie I SAB/Wa 481/16.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożyli zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem umożliwiającym zastosowanie przywołanego przepisu jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono skargę. Należy wyjaśnić, że o tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2018 r., sygn. akt I OZ 798/18).

Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że zarówno skarga złożona w sprawie I SAB/Wa 481/16, jak i złożona w rozpoznawanej sprawie dotyczyły bezczynności w rozpoznaniu przez organ wniosku z [...] lipca 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], a krąg stron obu postępowań, co prawidłowo odnotował Sąd pierwszej instancji, był ten sam. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala to stwierdzić, że w obu tych sprawach zachodzi tożsamość zarówno po stronie przedmiotowej, jak i podmiotowej, co uzasadnia zastosowanie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa.

Odnosząc się z kolei do stanowiska skarżących, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi tożsamość przedmiotowa ze sprawą I SAB/Wa 481/16 ze względu na odmienny element czasowy obu skarg, należy wskazać, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że złożenie kolejnej skargi na bezczynność organu po pozytywnym dla strony rozpatrzeniu poprzedniej jest dopuszczalne, gdyż dotyczy okresu następującego po wydaniu poprzedniego wyroku, nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z ogólnymi zasadami wykładni przepisów prawnych zabronione jest dokonywanie takiej wykładni, której skutkiem część przepisu staje się zbędna. Tym bardziej zdaniem Sądu zabronione jest dokonywanie takiej wykładni przepisów, której efektem jest pominięcie całej grupy przepisów. Należy wskazać, co słusznie podkreślał Sąd pierwszej instancji, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona – zgodnie z art. 154 § 1 ppsa, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przyjęcie zatem, że po stwierdzeniu bezczynności organu i następującej po niej dalszej bezczynności stronie przysługuje prawo do wniesienia nowej skargi na bezczynność, powodowałoby, że instytucja wniesienia skargi na niewykonanie wyroku stwierdzającego bezczynność i zobowiązującego organ do wydania aktu administracyjnego staje się zbędna. Tym samym przyznanie racji stanowisku skarżących byłoby nie do pogodzenia z ogólnymi zasadami wykładni powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w postanowieniu.