Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 161/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust.1, art. 4 ust.1 pkt 4,art. 5,  art. 6 ust.1, art. 13 ust.1, art. 14 ust.1, art 16 ust.1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 zd. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda- Lenczewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 roku sprawy ze skargi M. R. na bezczynność A Sp. z o. o. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Sp. z o. o. w P. do załatwienia wniosku M. R. z dnia 21 lipca 2015 roku o dostęp do informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od A Sp. z o. o. w P. na rzecz skarżącej M. R. kwotę 400 (czterysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność A Sp. z o.o. z siedzibą w P. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 lipca 2015r., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 10 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. 1993r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2014r. poz. 782), dalej powoływanej jako "u.d.i.p".

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że w dniu 21 lipca 2015r. złożyła drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej, sprawozdania Rady Nadzorczej z działalności za 2014r., sprawozdania Rady Nadzorczej z oceny sprawozdania Zarządu z działalności Spółki, sprawozdania z działalności Zarządu Spółki, a jeżeli nie zostało sporządzone, to sprawozdania z działalności Spółki w 2014r.

W odpowiedzi na wniosek Spółka wskazała, iż nie sporządzała sprawozdania Rady Nadzorczej z oceny sprawozdania Zarządu z działalności Spółki, jak również planów rzeczowo – finansowych oraz wieloletniego strategicznego planu Spółki. W odniesieniu do regulaminu wynagradzania Zarządu oraz regulaminu Zarządu organ powiadomił, iż informacje te znajdują się na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Spółki, dalej przywoływanej jako "BIP". Dane dotyczące wykształcenia członków Zarządu dostępne są na stronie internetowej Spółki, natomiast sprawozdanie z działalności Zarządu w Krajowym Rejestrze Sądowym. W kwestii protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej oraz sprawozdania Rady Nadzorczej z działalności za 2014r. organ odmówił udostępnienia informacji publicznej, powołując się na art. 5 u.d.i.p. i podając, że w trakcie protokołowanych posiedzeń organu nadzoru omawiane są m.in. strategie Spółki, imiona i nazwiska dłużników, co powoduje konieczność ograniczenia ujawnienia tych danych ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy oraz prywatność osoby fizycznej. W ocenie Spółki informacja w postaci kryteriów branych pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia Prezesa i członków A Sp. z o.o. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 5 u.d.i.p.

Skarżąca wskazała, że organ błędnie zastosował przepisy u.d.i.p. Podając bowiem, iż kryteria brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia Prezesa i członków Zarządu Spółki nie stanowią informacji publicznej, organ jednocześnie powołał się na przesłanki ograniczające udostępnienie informacji publicznej, zawarte w art. 5 u.d.i.p. Zdaniem skarżącej, jeśli przedmiotowa informacja nie stanowi informacji publicznej, to nie stosuje się do niej reżimu u.d.i.p. i niemożliwym jest ograniczenie ujawnienia ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, czy też prywatność osoby fizycznej. W ocenie M. R. kryteria brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia Prezesa i członków Zarządu Spółki stanowią informację publiczną. A jest spółką komunalną, powołaną na podstawie ustawy o gospodarce komunalnej, w celu wykonywania zadań gminy. Są to zadania publiczne, związane z gospodarowaniem mieniem komunalnym, co powoduje poddanie ich konstytucyjnej zasadzie jawności. Skarżąca podkreśliła, że osoby, które zajmują stanowiska w organach Spółki, muszą liczyć się z koniecznością szerszej ingerencji w informacje związane z wykonywaną pracą.

Następnie skarżąca wskazała, że odmawiając udostępnienia protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej oraz sprawozdania Rady Nadzorczej z działalności za 2014r., organ niedostatecznie sformułował podstawę prawną decyzji oraz nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący motywów jej zastosowania. W ocenie strony nie wystarczy samo powołanie się na przesłanki określone w art. 5 u.d.i.p., lecz organ zobowiązany jest do wszechstronnego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej. Ponadto, w przekonaniu skarżącej, nie zwalnia z obowiązku udostępnienia informacji fakt, iż zawierają one dane wrażliwe, jak np. adres zamieszkania, PESEL. Organ winien w tym przypadku udostępnić przedmiotowe protokoły oraz sprawozdania, z wyłączeniem części informacji, które nie mogą zostać udostępnione. Informacje te nie podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, jak i tajemnicę przedsiębiorcy.

Końcowo skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż mnogość pytań skierowanych do Spółki powoduje dezorganizację jej pracy i uniemożliwia zajmowanie się wykonywaniem zadań zleconych przez gminę.

Z uwagi na powyższe M. R. wniosła o zobowiązanie A Sp. z o.o. do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniósł o jej oddalenie lub na wypadek uwzględnienia skargi – o stwierdzenie, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ podniósł, że skarżąca notorycznie zwraca się z wnioskami o udzielenie informacji, które w jej ocenie stanowią informację publiczną. Wskazał, że jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych, o ile wnioskowane informacje stanowią informację publiczną. Spółka wyjaśniła, iż udzieliła odpowiedzi na wszystkie żądane informacje, odmawiając udzielenia informacji w zakresie udostępnienia dokumentów, które nie stanowią informacji publicznej.

A podkreślił następnie, że w pierwszej kolejności jest zobowiązany do realizowania zleconych jej zadań własnych gminy, tj. dostarczania wody i odprowadzania ścieków od mieszkańców gminy P. Zadanie to wymaga wielkiego nakładu środków i pracy osób, których liczba jest ograniczona z uwagi na środki, jakimi dysponuje Spółka. Każdorazowe zapytanie skarżącej o udzielenie informacji i związana z tym konieczność udzielenia odpowiedzi, w sposób znaczący dezorganizuje pracę Spółki.

Następnie organ podkreślił, iż Spółka powstała z dniem 1 czerwca 2006r. Skarżąca wnosząc o udostępnienie protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej nie określiła przedziału czasowego, którego dotyczy żądany wniosek, co stanowi utrudnienie dla pracy Spółki. Poza tym organ podniósł, że w trakcie protokołowanych posiedzeń Rady Nadzorczej omawiane są sprawy często podlegające ograniczeniom w dostępie z uwagi na tajemnice przedsiębiorstwa oraz prywatność osób fizycznych np. dane osobowe dłużników, informacje dotyczące spraw sądowych i strategii Spółki czy etapów negocjacji handlowych z Grupową Oczyszczalnią Ścieków w Ł. Powyższe uzasadnia odmowę udzielenia informacji na podstawie art. 5 u.d.i.p.

W odniesieniu do kryteriów jakie były brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia członków Zarządu organ podkreślił, że taka informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 5 u.d.i.p. W tym zakresie wskazał, że wynagrodzenia powyższe ustalone zostały w oparciu o przepisy ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2013r. poz. 254 ze zm.), a ich wysokość została opublikowana w oświadczeniach majątkowych członków Zarządu, jak również znalazła się w odpowiedzi na jeden z wniosków skarżącej. W odniesieniu do wniosku dotyczącego wieloletniego strategicznego planu organ potwierdził, iż nie posiada takiego dokumentu. Dodatkowo wskazał, że w dniu 4 września 2014r. Rada Miejska w P. podjęła uchwałę Nr [...] sprawie uchwalenia "Wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych dla miasta P. na lata 2014 – 2020", której tekst opublikowany jest w BIP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

Generalizując należy wskazać, iż z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia lub aktu albo też z dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. (vide T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne. Komentarz. Warszawa 2010, s. 70).

O bezczynności organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można mówić wyłącznie wówczas, gdy adresatem wniosku jest podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest wniesienie tejże skargi przez podmiot, od którego pochodzi wniosek lub osobę przez tenże podmiot upoważnioną. Ponadto żądana informacja musi mieć charakter informacji publicznej.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności.

Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., w sprawie I OSK 601/05 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy podmiot zobowiązany do jej udostępnienia rzeczywiście nie podjął działań nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralnym stanowiskiem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (vide: wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010r., w sprawie I OSK 592/10, wyrok NSA z dnia 6 października 2011r., w sprawie I OSK 1510/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., w sprawie II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002r., w sprawie II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., w sprawie II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002r., s. 28).

Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Niewątpliwie jest to definicja szeroka i mieści się w niej treść informacji wnioskowanej przez skarżącą, w szczególności informacji tyczącej protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej, sprawozdań Rady Nadzorczej, czy sprawozdania z działalności Zarządu Spółki bądź sprawozdania z działalności Spółki w 2014r.

Ponadto wskazać należy, że A Sp. z o.o. w P. będąc osobą prawną utworzoną na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2011r., nr 45, poz. 236 ze zm.) przez jednostkę samorządu terytorialnego jest osobą prawną samorządu terytorialnego, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Tym samym jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Wniosek złożony przez skarżącą w dniu 21 lipca 2015r. winien zainicjować postępowanie uregulowane przepisami u.d.i.p. Analiza owej ustawy prowadzi do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji może zachować się w jeden z poniższych sposobów:

1 – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej. Przy czym w tym trybie udostępniana jest informacja publiczna, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.);

2. – poinformować wnioskodawcę, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.i.d.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.i.d.p.). Wówczas dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy.

3. – odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.i.d.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.i.d.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej;

4. – odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż organ poinformował wnioskodawczynię pismem z dnia 4 sierpnia 2015r., iż w zakresie udostępnienia protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej i sprawozdania Rady Nadzorczej z działalności w 2014r. "formalnie odmawia rozpatrzenia wniosku o ich udostępnienie", choć w dalszej części tegoż pisma wskazał jednocześnie, że zachodzi przesłanka do odmowy udzielenia informacji, o której mowa w art. 5 u.d.i.p. Jakkolwiek organ ostatecznie odniósł się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej w powyższym zakresie poprzez odmowę dostępu, z powołaniem się na treść art. 5 u.d.i.p., to jednak zajęte w tym zakresie stanowisko nie może być zaakceptowane.

Jak już była o tym mowa odmowa udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.i.d.p.) może nastąpić wyłącznie w formie decyzji administracyjnej. Postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej jest bowiem sformalizowanym, jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, które może toczyć się w dwóch instancjach. Na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej toczy się także przed podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji, które nie są organami władzy publicznej. Postępowanie to zawsze będzie kończyć się wydaniem decyzji administracyjnej: o odmowie udostępnienia informacji publicznej (decyzja merytoryczna wydawana na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też – w przypadku jego bezprzedmiotowości – wydaniem decyzji o umorzeniu (decyzja formalna wydana na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.) (vide: S. Szuster [w:] S. Szuster, M. Klaczyński, Komentarz do ustawy z dnia 6 września 2011r. o dostępie do informacji publicznej, Lex/el 2003, uwagi do art. 16). Decyzja wydana w powyższym zakresie może podlegać zaskarżeniu w drodze instancyjnej (art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 ust. 2 u.d.i.p.), a po wyczerpaniu środków zaskarżenia w toku postępowania przez organem, być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Tym samym pisemna odpowiedź, której treścią jest odmowa udostępnienia informacji publicznej nie odpowiada prawu, tak co do formy, jak i co do charakteru udzielonej odpowiedzi, które nie będąc rozstrzygnięciem wydanym w oparciu o treść art. 16 u.d.i.p. nie podlega kontroli instancyjnej i wymyka się jakiejkolwiek kontroli sądu administracyjnego. Nie można więc w powyższym zakresie uznać, że Spółka zadośćuczyniła obowiązkom ciążącym na niej na gruncie przepisów u.d.i.p.

Na marginesie wypada wskazać, iż aczkolwiek przepis art. 5 u.d.i.p. formułuje okoliczności ograniczające dostęp do informacji publicznej, to jednak należy pamiętać, iż jest to instytucja prawna o charakterze wyjątkowym, a zatem korzystanie z niej możliwe jest jedynie wówczas gdy realnie wystąpią okoliczności uzasadniające ograniczenie konstytucyjnej zasady dostępu do informacji publicznej, Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. formułuje dwie podstawy do ograniczenia owego dostępu: prywatność osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka odmawiając skarżącej dostępu do wnioskowanych informacji powołała się na art. 5 u.d.i.p., nie wskazując nawet na którąkolwiek z owych podstaw. Taki sposób motywowania zajętego stanowiska nie może być uznany za przekonywujący.

W odniesieniu zaś do wniosku skarżącej o udostępnienie skanu sprawozdania z działalności Zarządu Spółki, to uznać wypada za niedostateczną odpowiedź organu, wskazującą iż zostało ono złożone do KRS. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W udzielonej odpowiedzi organ nie wskazywał na brak możliwości udostępnienia informacji w formie skanu dokumentu przesłanego na adres internetowy wskazany we wniosku, a zatem udzielonej w powyższym zakresie informacji nie można uznać za wywiązanie się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. W powyższym zakresie należy zaznaczyć, iż skarżąca domagała się udzielenia dostępu do powyższej informacji także w swym drugim wniosku z dnia 21 lipca 2015r. (sprawa tutejszego Sądu II SA/Łd 160/15). Mając na uwadze, że odpowiedź na oba wnioski została udzielona jednym pismem, które nie pozwala uznać, że organ uczynił zadość obowiązkom w zakresie udzielenia dostępu do wnioskowanej informacji, to również w zakresie aktualnie ocenianego wniosku wypada skonstatować bezczynność organu.

Spółka wskazała także – w odpowiedzi na wniosek skarżącej – że Rada Nadzorcza nie sporządziła sprawozdania z oceny sprawozdania Zarządu Spółki z jej działalności. Tym samym skoro Spółka nie dysponuje żądanymi informacjami, to udzielenie pisemnej odpowiedzi powyższej treści – o czym była już mowa – czyni zadość jej obowiązkom na gruncie u.d.i.p. Przy czym należy zaznaczyć, że niniejsze postępowanie, w którym weryfikowany jest zarzut o bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie służy ocenie prawdziwości oświadczeń zawartych w odpowiedzi na wniosek o dostęp do owych informacji i nie jest jego celem weryfikacja obowiązków organów Spółki, o których mowa chociażby w art. 382 § 3 w związku z art. 395 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1030 ze zm.).

Konkludując wypada wskazać, iż niezałatwienie wniosku strony skarżącej w zakresie powyżej przedstawionym, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.i.d.p.), w prawem przewidziany sposób, stanowi o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wobec powyższego należało skargę uwzględnić, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i tym samym zobowiązać organ do załatwienia wniosku skarżącej, w terminie zastrzeżonym dla udostępniania informacji publicznych.

Z okoliczności sprawy nie wynika aby bezczynność stanowiła rażące naruszenia prawa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.

LS