Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 683/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata z urzędu R.Z. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote, 80/100), w tym podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 lutego 2008 r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. M. B. wniosła "...o wszczęcie postępowania na okoliczność braku dojazdu do drugiej części działki "1" w S.". Następnie pismem z dnia 20 kwietnia 2008 r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i zatytułowanym "Uzupełnienie wniosku" M. B. wniosła "Poprzez rozmowę w WINB w K. uzupełniam swój wniosek z dnia 18.02.08 r. Podtrzymuję swój wniosek o rozbiórkę garażu i wszczęcie postępowania oraz uzupełnieniu dowodu w zakresie; przepisów przeciwpożarowych".

W dniu 9 czerwca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie przepisu art. 65 § 1 K.p.a., wydał postanowienie znak: [...], którym przekazał ww. wniosek M. B. z dnia 17 lutego 2008 r. Powiatowemu Inspektorowi nadzoru Budowlanego w W.. Po rozpatrzeniu zażalenia M. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W dniu 16 lutego 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie przepisu art. 26 § 2 w związku z art. 26 § 3 K.p.a., wydał postanowienie znak: [...] którym wyznaczył do załatwienia sprawy "braku dojazdu do drugiej części działki nr "1" w S.", jako organ właściwy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B..

Decyzją z dnia 24 sierpnia 2009 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie "braku dojazdu do drugiej części działki nr "1" w S.". Powodem takiej decyzji było stwierdzenie organu, że sprawa niniejsza prowadzona z wniosku M. B. została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 czerwca 2001 r. znak: [...]. Powołaną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 Prawo budowlane, stwierdził brak przesłanek, by nakazać rozbiórkę garażu zlokalizowanego na działce nr "1" w S.. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2001 r. II SA/Kr 2058/01 Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę M. B. oddalił.

Nadto organ wskazał, że decyzją z dnia 30 marca 2002 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że brak jest podstaw do nakładania na T. S. i J. S. obowiązku wykonania przeróbek i zmian do doprowadzenia garażu da stanu zgodnego z prawem. Podstawą wydania decyzji był art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Skarga M. B. na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 9 lipca 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1231/02.

Odwołanie od decyzję organu I instancji z dnia 24 sierpnia 2009 r. złożyła w ustawowym terminie M. B..

W wyniku rozpatrzenia odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 15 marca 2010 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy w wyniku powtórnego rozpatrzenia sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy podniósł, że analiza akt sprawy organu I instancji znak: [...] wskazuje w sposób jednoznaczny, iż pismem z dnia 17 lutego 2008 r. doprecyzowanym pismem z dnia 20 kwietnia 2008 r. M. B. zażądała wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki garażu zlokalizowanego na działce nr "1" w S., którego istnienie uniemożliwia dojazd do drugiej części ww. działki. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje również, że sprawa rozbiórki garażu zlokalizowanego na działce nr "1" w S., której wszczęcia zażądała M. B. została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 czerwca 2001 r. znak: [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 20 listopada 2000 r. znak: [...] o odmowie rozbiórki przedmiotowej wiaty i wydano rozstrzygnięcie co do istoty sprawy tj. odmówiono rozbiórki wiaty garażowej na działce nr "1" w S. wskazując, jako podstawę prawną przepis art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Ww. decyzja była weryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, który oddalił skargę M. B.. Ostateczną decyzją z dnia 23 października 2009 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu na wniosek M. B. postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 czerwca 2001 r. znak: [...]. Zatem ww. decyzja pozostaje w obrocie prawnym.

Organ wskazał, że na tożsamość rozpatrywanej w ramach niniejszego postępowania odwoławczego sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 czerwca 2001 r. znak: [...] wskazuje miedzy innymi treść inicjującego postępowanie zakończone ww. decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołania M. B. od decyzji Powiatowego Inspektora z dnia 20 listopada 2000 r. znak: [...], w której odwołująca się podnosi miedzy innymi, że " ...PINB zaskarżoną decyzją nie wykazał również, że usytuowanie wiaty jest zgodne z normami stawianymi przez przepisy przeciwpożarowe - w szczególności w kontekście niemożności dojazdu do działki z drugiej strony — tj. strony przeciętej torami kolejowymi (...)". Cytowane wyżej zarzuty są identyczne z żądaniami zawartymi we wniosku M. B. z dnia 17 lutego 2008 r. doprecyzowanym pismem z dnia 20 kwietnia 2008 r.

W ocenie organu odwoławczego M. B., przy niezmienionym od daty wydania decyzji Wojewódzkiego Inspektora rozstrzygającej ostatecznie sprawę rozbiórki wiaty garażowej, stanie prawnym i faktycznym ponownie wnosi o rozpatrzenie ww. sprawy. W przedmiotowej sprawie zaszła zarówno tożsamość podmiotowa jak i przedmiotowa spraw wykluczająca możliwość wydania ponownie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zgodnie zatem z utrwalonym w doktrynie prawa oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem dopóki decyzja rozstrzygająca daną kwestię w sposób ostateczny pozostaje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe.

W odniesieniu do kwestii podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy nadmienił, że nie zgadza się z zarzutem zamiany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. zakresu żądania M. B.. W ocenie organu II instancji treść wniosku M. B. z dnia 17 lutego 2008 r. doprecyzowanego pismem z dnia 20 kwietnia 2008 r. nie budzi żadnych wątpliwości co do zakresu żądania wnioskodawczyni, zaś organ I instancji słusznie przyjął w toku postępowania, że podnoszone przez M. B. kwestie zostały rozstrzygnięte ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 czerwca 2001 r. znak: [...].

Skargę na powyżej opisaną decyzję w ustawowym terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B.. Zakwestionowanej decyzji zarzuciła:

1) brak podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie dojazdu do drugiej części działki, (organy l i II instancji w uzasadnieniu zajęły się wyłącznie sprawą garażu posadowionego na drodze dojazdowej do drugiej części działki "1"), czym naruszono przepisy Prawa Budowlanego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Rozdział 2. Dojścia i dojazdy" oraz przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej z dnia 24 sierpnia 1991 r. i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 105, art. 107 , art. 7, 77, oraz art. 78. art. 68 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę decyzji i uwzględnienie skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K., ewentualnie o uchylenie obydwu decyzji i przekazanie sprawy organowi l instancji celem ponownego rozpoznania.

Skarżąca stwierdziła, że organ l instancji samowolnie zmienił zakres żądania strony i prowadził sprawę pod kątem robót i nie ustosunkował się do braku przejazdu, oraz szerokości drogi przejazdowej na działce "1" w S..

Zdaniem skarżącej organy l i II instancji niesłusznie przyjęły, że kwestie rozstrzygnięcia drogi dojazdowej zostały podniesione w ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 czerwca 2001 r. znak: [...], gdyż postępowanie powyższe dotyczyło wyłącznie garażu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontroluje działalność administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosuje środki określone w ustawie (art. 1 i 3 ustawy P.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji co do samego rozstrzygnięcia - są zgodne z prawem.

Podstawowe znaczenie ma ustalenie, jakie było żądanie skarżącej zawarte w jej piśmie z dnia 17 lutego 2010 r., uzupełnione następnie pismem z dnia 20 kwietnia 2010 r. W pierwszym piśmie z dnia 17 lutego 2010 r. (wniesionym do organu 18 lutego 2010 r.) wyraźnie skarżąca domagała się przeprowadzenia postępowania dotyczącego braku dojazdu do "drugiej części działki nr "1" w miejscowości S.. Dojazd do "drugiej części działki nr "1" to nic innego jak dojazd do części niezabudowanej tejże działki. Analiza zgromadzonych w aktach sprawy map działki nr "1" wprost wskazuje, że istotą tego żądania skarżącej było domaganie się wykazania przez organ nadzoru budowlanego naruszenia przez T. i J. S. przepisów prawa budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej właśnie co do braku zorganizowania przejazdu do części niezabudowanej ww. działki.

Potwierdza to również drugie żądanie zawarte w piśmie z dnia 20 kwietnia 2010 r., w którym skarżąca domagała się rozbiórki wiaty garażowej usytuowanej na działce nr "1" w granicy z działką nr "2", po to, aby poprzez rozbiórkę tego obiektu zapewniony był przejazd do niezabudowanej części działki nr "1".

Mimo logiki w składanych żądaniach (domaganie się przez skarżącą ustalenie, że do części niezabudowanej działki powinna prowadzić droga przeciwpożarowa, a skuteczne ustalenie przebiegu tej drogi musi wiązać się z rozbiórką jednego z obiektów – wiaty garażowej), to niewątpliwie skarżąca złożyła dwa żądania: określenia przez organ nadzoru budowlanego, że do części niezabudowanej powinna prowadzić droga przeciwpożarowa i wydanie nakazu rozbiórki wiaty.

Wprawdzie organy administracji istotnie skupiły swoją interpretację zasadniczo co do zarzutu rozbiórki wiaty garażowej. Jednakże zaskarżona decyzja jest trafna również co do rozstrzygnięcia w przedmiocie zapewnienia dostępu do niezabudowanej części działki nr "1". Niewątpliwie brak uzasadnienia umorzenia również w tej części postępowania z wniosku skarżącej było uchybieniem przepisów postępowania, jednakże uchybienie to ma w tej sprawie charakter nieistotny, a to dlatego że samo rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Sąd administracyjny tylko wówczas uchyla kontrolowane akty administracyjne, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowanie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że tylko wówczas, gdy uchybienie w procedurze mogłoby spowodować inne (odmienne załatwienie sprawy niż zawarte w zaskarżonej decyzji) – wówczas taką decyzję uchyla.

Taka sytuacja w tej sprawie jednak nie zachodzi.

Niewątpliwie co do obu tych żądań organu obu instancji orzekły i niedopuszczalności prowadzenia merytorycznego postępowania i organ I instancji umorzył postępowanie, a organ odwoławczy utrzymał taką decyzje w mocy.

Odnoście żądania nakazania rozbiórki garażu znajdującego się na działce nr "1" (w granicy z działką nr "2") trafnie organy przyjęły, że w tej sprawie zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, co w konsekwencji powoduje umorzenie postępowania W sytuacji bowiem, gdy sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji załatwiającej sprawę co do istoty narusza ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej, a w konsekwencji decyzja ponownie rozstrzygająca już rozstrzygniętą sprawę administracyjną jest obarczoną istotna wadą, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. skutkującą koniecznością stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Dla oceny, czy nowa decyzja administracyjna narusza powagę rzeczy osądzonej, zasadnicze znaczenie przedstawia ustalenie tożsamości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej kolejno dwiema decyzjami, z których pierwsza ma charakter ostateczny. Tożsamość sprawy jest wyznaczana przez element podmiotowy (ta sama strona lub strony postępowania) oraz elementy przedmiotowe - niezmieniony stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. Przez podstawę prawną rozstrzygnięcia należy rozumieć normę prawną podlegającą konkretyzacji i indywidualizacji w określonym stanie faktycznym. Tożsamość tego elementu sprawy administracyjnej, który określany jest jako jej podstawa prawna to zatem tożsamość normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia.

W przedmiotowym zakresie (dotyczącym wydania nakazu rozbiórki wiaty garażowej) niewątpliwie zachodzi tożsamość podmiotowa sprawy ze sprawą zakończoną ww. decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 marca 2001 r. Nadto zachodzą również pozostałe wymienione powyżej elementy tożsamości obu tych spraw administracyjnych, a to tożsamość przedmiotu sprawy jak i tożsamość stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Poprzednio bowiem ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 marca 2001 r. znak: [...] odmówiono rozbiórki wiaty garażowej na działce nr "1" w S.. Decyzja ta ostała się również w wyniku jej kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2001 r. II SA/Kr 2058/01.

W powołanej decyzji z 2001 r. organy, jak również sąd administracyjny, badały kwestię zgodności z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzeń określających przepisy techniczne w budownictwie wiaty garażowej na działce nr "1" w S., która zdaniem skarżącej utrudnia dojazd do drugiej części działki. Powołana decyzja zapadła w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji rozważono również kwestię zgodności wiaty garażowej z przepisami przeciwpożarowymi. Gdyby stwierdzono, że w związku z posadowieniem wiaty garażowej zostały naruszone przepisy o dojeździe do działki i przepisy przeciwpożarowe, to organ nadzoru budowlanego nie stwierdziłby legalności wiaty i nakazałby jej rozbiórkę lub ewentualnie nakazał doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, jeśli byłoby to możliwe.

Rekapitulując, organy w tej sprawie nie mogły merytorycznie rozpoznawać sprawy co do żądania rozbiórki wiaty garażowej znajdującej się na działce nr "1".

Co do drugiego żądania, dotyczącego wyznaczenia (ewentualnie nakazania realizacji) drogi o parametrach drogi przeciwpożarowej do niezabudowanej części działki nr "1", to należy stwierdzić, że również i w tym zakresie organy nie mogły merytorycznie rozpoznawać sprawy i stąd trafnie umorzyły postępowanie. Sama działka nr "1" posiada drogę spełniającą wymogi ochrony przeciwpożarowej i z tej drogi możliwy jest dojazd do zabudowań znajdujących się na tej działce. Skarżącej zaś chodzi o to, żeby T. i J. S. zobowiązać do wybudowania drogi przeciwpożarowej do niezabudowanej części ww. działki.

Analiza przepisów regulujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązujących od daty budowy budynków na działce nr "1" do dnia dzisiejszego wyraźnie wskazuje, że przepisy te wymagały urządzenia drogi przeciwpożarowej (co do zasady) tylko do budynków (obiektów). Żaden przepis nie nakazywał urządzania takich dróg przeciwpożarowych do części niezabudowanej nieruchomości, na której nie zlokalizowano żadnych obiektów lub urządzeń.

Zgodnie z § 30-35 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62) do budynków mieszkalnych powinny prowadzić dojazdy lub dojścia dla pieszych oraz do budynków zaliczonych do kategorii ZL I i ZL II zagrożenia ludzi; budynków zaliczonych do kategorii ZL III-ZL V zagrożenia ludzi o wysokości powyżej trzech kondygnacji i budynków zaliczonych do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego, a także do urządzeń technologicznych, placów składowych i wiat przeznaczonych do składowania materiałów, zaliczonych do I-III kategorii niebezpieczeństwa pożarowego – powinny być urządzone dojazdy pożarowe o utwardzonej i odpowiednio wytrzymałej nawierzchni, umożliwiającej dojazd o każdej porze roku. Najmniejsza szerokość tak urządzonej drogi powinna wynosić 3 metrów (§ 31 ust. 4 i ust. 7 ww. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki).

Również później obowiązujące przepisy techniczne nie zawierały obowiązku wybudowania drogi przeciwpożarowej do niezabudowanej części działki, jeżeli do samej działki taka droga została urządzona. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46), do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 metry.

Sąd w tej sprawie nie analizuje przepisów technicznych obowiązujących po dacie wybudowania obiektów na działce nr "1", ponieważ badania zgodności wybudowanego budynku lub innych wykonanych prac budowlanych dokonuje się na podstawie przepisów technicznych obowiązujących w dacie wydania stosownych decyzji lub innych dokumentów na podstawie których prace te wykonano. Nawet ewentualne późniejsze zmiany przepisów technicznych nie mogą – co do zasady – ingerować w zakres leganie wykonanych robót na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów. Jedynie wzmiankowo należy wskazać, że i obecnie obowiązujące przepisy techniczne w zakresie ochrony przeciwpożarowej nie nakładają obowiązku wybudowania drogi przeciwpożarowej do części niezabudowanej działki.

Należy również wskazać i na to, że nakładanie na właściciela działki obowiązku budowy drogi przeciwpożarowej na terenie niezabudowanym byłoby działaniem nielogicznym - celem bowiem budowy takiej drogi musiałoby być zapewnienie ochrony przeciwpożarowej obiektom zlokalizowanym na działce, a nie ochrona przeciwpożarowa terenu niezabudowanej działki.

Tym samym również i w tym zakresie postępowanie administracyjne należało umorzyć, jako że żądanie nałożenia obowiązku nie mieści się w zakresie właściwości organów nadzoru budowlanego.

Uznając przy tym, że w tej sprawie organy obu instancji nie naruszyły prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, skargę należało, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić.

O kosztach orzekano zgodnie z art. 250 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.)