Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 947/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2 art 260 i art 149
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku - w zakresie wniosku M.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata postanawia: I. przyznać M.G. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata; II. umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

We wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 marca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), złożonym na urzędowym formularzu PPF, M.G. zwrócił się o zwolnienie od koszów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący wniósł o przyznanie adwokata w osobie adwokata D.P..

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy przyznał M.G. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżący zarzucił, że nie został uwzględniony jego wniosek o wyznaczenie adwokata D.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa nowelizująca weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r.

W niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, ponieważ postępowanie sądowe zostało zainicjowane skargą wniesioną przed tą datą - skarga wpłynęła do sądu w dniu 3 sierpnia 2015 r.

Stosownie do art. 260 p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 246 § 1 pkt 1). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, sytuacja osobista i materialna M.G. uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Z urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały z pomocy społecznej w kwocie 604 zł miesięczne. Skarżący nie posiada własnego mieszkania, zamieszkuje z rodzicami (zajmuje jeden pokój) prowadząc odrębne od rodziców gospodarstwo domowe. Poza nieruchomością rolną o pow. 0,15 ha (służącą do uprawy warzyw na potrzeby własne) skarżący nie posiada innego majątku nieruchomego, ani zasobów finansowych.

Powyższe okoliczności pozwalają stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie został uwzględniony jego wniosek o ustanowienie konkretnego pełnomocnika, stwierdzić należy, że sąd wydaje jedynie postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 p.p.s.a.

Skarżący wniósł również o zwolnienie od kosztów sądowych.

Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. W niniejszej sprawie skarżący zaskarżył decyzję Wojewody Lubelskiego w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Skarżący jest zwolniony z mocy ustawy ze wszystkich kosztów sądowych w niniejszej sprawie, ponieważ mieści się ona w katalogu spraw wymienionych w art. 239 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Skoro w niniejszej sprawie skarżący jest zwolniony od kosztów z mocy ustawy, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i podlegało umorzeniu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 260 i art. 249a p.p.s.a.