Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 509/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 12
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. C. i S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi gminnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 509/09

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Wojewoda [...], zwany dalej "Wojewodą", po rozpatrzeniu odwołań: J. C., T. C., Pana R. C., S. S., A. B., S. B., H. B., H. L., K. L. oraz L. L. od decyzji Starosty [...], zwanego dalej "Starostą", nr [...] z dnia [...] października 2008 r., ustalającej lokalizację dla inwestycji polegającej na budowie odcinka drogi gminnej ul. [...] w obrębie [...] w P. o długości około 590 metrów oraz zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji utrzymał w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2008 r. Burmistrz Miasta P. jako zarządca drogi wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej ul. [...] w obrębie [...] w P. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Starosta ustalił lokalizację dla planowanej inwestycji. Od ww. decyzji w ustawowym złożono odwołania, w których podniesiono sprzeciwy wobec projektowanego podziału nieruchomości. Rozpatrzywszy odwołania, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty, podnosząc, że w jego ocenie orzeczenie to jest prawidłowe. Wojewoda podniósł, że kwestie dotyczące celowości projektowanego podziału nieruchomości podnoszone w odwołaniach nie należą do jego kompetencji jako organu odwoławczego, albowiem jego zadaniem jest ocena dokonania niniejszego podziału zgodnie z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Wojewoda podkreślił, że do wniosku inwestor załączył zgodnie z wymaganiami art.5 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. nr 193, poz.1194 z późn.zm.), zwanej dalej "ustawą": mapę w skali 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, sporządzoną w dniu [...] kwietnia 2008r.analizę powiązania projektowanej drogi gminnej z innymi drogami, mapę zawierającą projekt podziału nieruchomości, opracowanie zawierające określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu dla projektowanej drogi gminnej. Obwieszczenie z dnia [...] maja 2008 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji drogi publicznej dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej ul. [...] w obrębie [...] w P. zostało, zgodnie z art.5 ust.5 ustawy zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w P., na tablicy ogłoszeń Starostwa [...], w nr [...] Gazety [...]. W dniu [...] lipca 2008 r. Starosta wezwał wnioskodawcę do przedłożenia brakujących opinii, wymaganych na podstawie art. 3 ustawy. W wykonania wezwania inwestor przedłożył: pozytywną opinię Burmistrza Miasta P., pozytywna opinię Zarządu Województwa [...], pismo skierowane do Zarządu Powiatu [...], które jako pozostawione bez odpowiedzi stanowi pozytywną opinię. Wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego decyzja Starosty, ustalająca lokalizację dla inwestycji polegającej na budowie odcinka drogi gminnej ul. [...] w obrębie [...] w P. o długości około 590 m, o nawierzchni asfaltowej, wraz z jednostronnym chodnikiem z kostki brukowej i wjazdami do posesji oraz zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji spełnia wymogi zawarte w art.7 ust.1 ustawy. Określono w niej wymagania dotyczące powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, wymagania wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Projekt podziału nieruchomości oraz określenie linii rozgraniczających teren znajduje się na mapach stanowiących załącznik do ww. decyzji. Decyzja Starosty została skierowana na adres wnioskodawcy natomiast zawiadomienie ojej wydaniu zostało doręczone dotychczasowym właścicielom gruntu. Obwieszczenie o zakończeniu postępowania i Rady [...] W. nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w rejonie ul. [...] – część IIwydaniu decyzji lokalizacyjnej wywieszono w dniu na tablicy ogłoszeń Starostwa [...] oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w P. Obwieszczenie zostało też opublikowane w 42 numerze gazety "[...]". W ocenie Wojewody postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej ul. [...] w obrębie [...] w P. zostało przeprowadzone prawidłowo.

Skargę na decyzję Wojewody złożyła J. C. oraz S. S., zwani dalej "skarżącymi".

W skardze uzupełnionej wyjaśnieniami złożonymi przez skarżących na rozprawie podnosi się, co następuje:

- skarżący S. S. jest jednym z sześciu współwłaścicieli działki nr [...] w ok. 1/10 części (595 metrów kwadratowych z 5599 metrów kwadratowych),

- postępowanie o zawieszeniu współwłasności toczy się przed sądem powszechnym od 16 lat, obecnie skarżący ma wyznaczoną do użytkowania działkę o nr [...],

- skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji zmianę pierwotnego biegu planowanej ul. [...], mianowicie ulica ta według wcześniejszych ustaleń miała być przedłużeniem ulicy [...], co prowadzi do dwóch kolizyjnych skrzyżowań,

- rozwiązanie zaplanowane w zaskarżonej decyzji narusza 9 ustaw tj.: ustawę z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach, kodeks postępowania administracyjnego, ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, ustawę z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawę z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawę z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie powyższej ustawy,

- w ocenie skarżącego skutkiem zmiany przebiegu trasy jest umożliwienie wrogiego przejęcia gruntów Skarbu Państwa przez osoby fizyczne oraz wprowadzenie zamętu w oznaczeniach geodezyjnych,

- skarżąca J. S. jest współwłaścicielką działki nr [...], a obecnie użytkuje działkę oznaczoną nr [...] i również jest za przebiegiem projektowanej drogi w rozwiązaniu podnoszonym przez skarżącego S. S.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik uczestnika postępowania Burmistrza Miasta P. podniósł, że zbiór dokumentów obejmuje ponad sześć odrębnych działek ewidencyjnych. Skarżący są współwłaścicielami wszystkich tych działek. W Sądzie Powszechnym toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności. Pełnomocnik uczestnika postępowania oświadcza, iż działka nr [...] według twierdzenia skarżącego obecnie w ewidencji ma nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Wojewody na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z art.145§1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie.

Z powyższego wynika, iż wyeliminowanie przez sąd administracyjny zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego możliwe jest wyłącznie w przypadku ziszczenia się ściśle określonych przesłanek. W szczególności podkreślić należy, iż podstawą zakwestionowania orzeczenia organu administracji nie może być stwierdzenie wystąpienia jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa. Musi być to naruszenie, które można uznać co najmniej za takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju uchybień Sąd w niniejszej sprawie się nie dopatrzył.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty są zgodne z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Zgodnie z art.7 ust.1 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności:

1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;

2) określenie linii rozgraniczających teren;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa;

4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5) zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

Zgodnie z art.12 ust.1,2 i 3 ustawy decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości. Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.

Wymagania wynikające z tych, a także z innych przepisów ustawy zostały spełnione w niniejszej sprawie.

Zarzuty skargi są nietrafne, a zatem skarżący nie wykazali, aby w szczególności podział ich nieruchomości dokonany został z naruszeniem przepisów prawa.

Skarżący zarzucili organom niezgodną z prawem zmianę pierwotnego biegu planowanej ul. [...], w ten sposób, że wbrew wcześniejszym ustaleniom ulica ta nie będzie przedłużeniem ulicy [...], co do prowadzi do powstania dwóch kolizyjnych skrzyżowań. Po pierwsze, wskazać należy, że co zasady zmiana koncepcji projektowanego układu komunikacyjnego nie jest działaniem przez przepisy ustawy zabronionym, po drugie, co najistotniejsze, nie budzi zastrzeżeń co do jego zgodności z prawem układ drogowy kwestionowany przez skarżących, tj. włączenie ulicy [...] do ulicy [...] powyżej ulicy [...]. Nie sposób bowiem znaleźć w obowiązującym ustawodawstwie przepisu, w świetle którego przyjęcie wskazanego wyżej układu komunikacyjnego byłoby sprzeczne.

Sąd nie podziela stanowiska skarżących, że decyzje organów obu instancji naruszają przepisy licznych wymienionych w skardze ustaw. Podkreślić należy, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej mogą zostać rozstrzygane wyłącznie te kwestie, które wskazuje ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie mogą natomiast być rozstrzygane kwestie, dla których właściwe są inne postępowania, w tym w szczególności w postępowania przed sądem powszechnym, czy też postępowania prowadzone w oparciu o inne przepisy materialnoprawne przed innymi organami administracji. Postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej nie jest zatem postępowaniem, w którym można dochodzić rozstrzygnięcia cywilnoprawnych sporów o prawa rzeczowe, w tym szczególności o własność nieruchomości, czy też załatwienia spraw z zakresu geodezji i kartografii, załatwianych w trybach wskazanych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.). Postępowanie lokalizacyjne wywołuje wprawdzie skutki w sferze własności nieruchomości, prowadzi bowiem do wywłaszczenia nieruchomości, a co za tym idzie również prowadzi do zmian oznaczeń geodezyjnych nieruchomości (co jest wynikiem podziałów tych nieruchomości), niemniej skutki te związane są ściśle ze stosowaniem tej ustawy. Przy okazji jej stosowania nie można zatem domagać się rozstrzygnięcia sporów, czy też usunięcia uchybień, których powstanie datuje się na okres sprzed wszczęcia postępowania lokalizacyjnego. W celu rozstrzygnięcia tychże kwestii skarżący winni rozważyć ewentualność wszczęcia stosownych postępowań.

Subiektywne przekonanie skarżących, że skutkiem zmiany przebiegu trasy jest umożliwienie wrogiego przejęcia gruntów Skarbu Państwa przez osoby fizyczne oraz wprowadzenie zamętu w oznaczeniach geodezyjnych nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Skarga nie mają zatem usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.