Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 843/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 18 par. 1, art. 19, art. 22 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. i I. S. – D. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy w zakresie wniosku W. D. o wyłączenie sędziego NSA Krystyny Sidor oraz sędziego WSA Bogusława Wiśniewskiego p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w dniu 18 grudnia 2012 r. w sprawie ze skargi W. D. i I. S. – D. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy skarżący W.D. wniósł o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego NSA Krystyny Sidor oraz sędziego WSA Bogusława Wiśniewskiego.

Skarżący podtrzymał ten wniosek w piśmie z dnia 19 grudnia 2012 r., wskazując, że istotą niniejszej sprawy jest naruszenie przez akt prawa miejscowego - wadliwy plan zagospodarowania przestrzennego - uprawnień strony gwarantowanych przez Konstytucję i umowy międzynarodowe. Ten sam problem pojawił się w poprzednio rozpoznawanej przez tutejszy sąd z udziałem skarżącego sprawie II SA/Lu 479/09, w której sędziowie: Bogusław Wiśniewski i Krystyna Sidor wydali wyrok, z którego uzasadnienia wynika, że argumentacja skarżącego dotycząca naruszenia jego praw gwarantowanych przez Konstytucję nie została uwzględniona.

Zdaniem skarżącego, trudno się spodziewać, by ponownie stykając się z tym samym problemem, sędziowie dokonali innej jego oceny niż uprzednio. Tym samym sprawa jest z góry skazana na przegraną. W ocenie skarżącego, oznacza to, że w niniejszej sprawie sędziowie Bogusław Wiśniewski i Krystyna Sidor nie dają już gwarancji bezstronności, wobec czego powinni zostać wyłączeni od jej rozpoznania.

Skarżący podniósł, że argumentacja zawarta przez tych sędziów w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2010 r. (II SA/Lu 479/09) również świadczy o ich nastawieniu w kierunku odrzucenia a priori argumentacji strony dotyczącej naruszenia gwarancji konstytucyjnych. Wynika to zwłaszcza z części uzasadnienia wyroku, w której stwierdzili, że bezpośrednie stosowanie przepisów Konstytucji jest sprawą sporną, podczas gdy art. 8 Konstytucji RP wprost i bez żadnych wyjątków nakazuje wszelkim organom Państwa Polskiego bezpośrednie stosowanie przepisów Konstytucji.

Skarżący wskazał ponadto, że na rozprawie w dniu 30 marca 2010 r. sędzia Krystyna Sidor odebrała mu głos, argumentując, że to co skarżący ma dopiero zamiar powiedzieć, jest nieistotne dla sprawy. Uczyniła to, zanim usłyszała tę informację i mogła dokonać jej oceny. Skarżący podniósł, że czuje się upokorzony zachowaniem sędziów podczas rozprawy i jest przekonany o ich uprzedzeniu.

W oświadczeniu złożonym w trybie art. 22 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sędzia NSA Krystyna Sidor oświadczyła, że nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności w niniejszej sprawie. Podniosła, że ze skarżącym miała styczność wyłącznie urzędowo w związku z orzekaniem w sprawie II SA/Lu 479/09 w przedmiocie nakazu rozbiórki, w której była sprawozdawcą. Wyrok w tej sprawie zapadł w dniu 12 kwietnia 2010 r., a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r. w sprawie II OSK 1986/10. Sędzia wskazała, że w sprawie nie zachodzą również okoliczności, o których mowa w art. 18 § 1 p.p.s.a., uzasadniające wyłączenie jej od orzekania z mocy samej ustawy.

Również sędzia WSA Bogusław Wiśniewski w złożonym oświadczeniu wskazał, że nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w przedmiotowej sprawie. Podniósł, że był członkiem składu orzekającym w sprawie II SA/Lu 479/09 w przedmiocie nakazu rozbiórki, jednakże podniesione w piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. zastrzeżenia dotyczące zachowania sędziów, które miałoby rzekomo decydować o braku jego bezstronności w rozpoznawanej sprawie, nie mają jakiegokolwiek uzasadnienia. Opisana przez skarżącego sytuacja nigdy nie miała miejsca, a on sam miał zapewnioną możliwość swobodnej wypowiedzi. Sędzia podkreślił, że akcentowana przez skarżącego argumentacja sprowadzająca się do naruszenia praw gwarantowanych przez Konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej, które miały zostać zlekceważone przy rozpoznaniu jego poprzedniej skargi, nie znalazła akceptacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Nie ma też powodów, dla których skarżący mógłby się czuć upokorzony przez sąd, o czym wspomina w powołanym piśmie. Sędzia wskazał, że uzasadnieniem dla wniosku o niezachowaniu jego bezstronności nie może być natomiast frustracja skarżącego związana z negatywnym dla niego wcześniejszym rozstrzygnięciem. Sędzia oświadczył, że w sprawie nie zachodzą również okoliczności, o których mowa w art. 18 § 1 p.p.s.a., uzasadniające wyłączenie go od orzekania z mocy samej ustawy.

Wniosek o wyłączenie sędziów, jako niezasadny, podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 19 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Przede wszystkim należy wskazać, że samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziów postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, jak również fakt, iż sędziowie, których wyłączenia domaga się skarżący, byli sprawozdawcami w innej sprawie z jego udziałem, nie stanowią wystarczających przesłanek uzasadniających ich wyłączenie na podstawie art. 19 p.p.s.a., tym bardziej, że skarżący może zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd za pomocą środków odwoławczych.

Inaczej rzecz ujmując, wniosek o wyłączenie sędziów nie może być oparty na subiektywnym przekonaniu strony, że skoro sędzia wydał w innej jej sprawie niekorzystny dla niej wyrok, to uczyni to w każdej kolejnej. Strona musi przynajmniej uprawdopodobnić, iż to niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie wynikało z okoliczności zewnętrznych czy wewnętrznych, leżących po stronie tego sędziego i mających wpływ na obiektywizm jego działania, że okoliczności te dalej istnieją i również dla obiektywnego obserwatora wynik postępowania w sprawie osądzonej przez sędziów, których wniosek dotyczył, będzie zależny od tych właśnie okoliczności, np. związanych ze stosunkiem osobistym, czy ekonomicznym (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2012 r., II FZ 15/12, Lex nr 1107908, postanowienie NSA z 5 września 2008 r., I OZ 665/08, Lex 440113, postanowienie NSA z 27 września 2005 r., I OZ 939/05).

Zarzuty zawarte we wniosku o wyłączenie sędziów zgłoszone przez skarżącego w niniejszej sprawie nie odnoszą się do tego rodzaju okoliczności. Żaden z przytoczonych przez skarżącego zarzutów wobec tych sędziów nie wywołuje uzasadnionych wątpliwości co do ich bezstronności.

Również ze złożonych przez sędziów oświadczeń wynika, że nie znają osobiście skarżącego i że nie istnieją w sprawie okoliczności mogące wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności.

Skoro zatem sformułowane przez skarżącego zarzuty nie znajdują potwierdzenia w konkretnych okolicznościach świadczących o stronniczości sędziów orzekających w sprawie, a jednocześnie nie zachodzą przyczyny określone w art. 18 § 1 p.p.s.a., powodujące wyłączenie tych sędziów z mocy samej ustawy, wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie rzeczy sąd orzekł, jak w sentencji.