Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1567/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.), Sędziowie WSA Halina Święcicka, asesor WSA Andrzej Czarnecki, Protokolant Łukasz Poprawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2005 r. sprawy ze skargi [...] SA w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia realizacji uprawnień abonentów do zachowania numeru i przystosowania sieci telekomunikacyjnej do wymogów ustawowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismami z dnia [...] sierpnia 2003 roku A. S.A., B. S.A., C. S.A., D. S.A., E. S.A. F. S.A., G. S.A., H. S.A. I. S.A., J. S.A., K. S.A., oraz L. Sp. z o.o., których następcą prawnym jest [...] S.A, skarżąca w niniejszej sprawie, złożyły do Prezesa URTiP wnioski o wydanie, na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne decyzji zawieszającej realizację uprawnień abonentów Spółki do zachowania przydzielonego numeru, o których mowa w art. 43 ust. 2 i 2a ustawy i jednocześnie zwróciły się o zawieszenie postępowań w tej sprawie do dnia ogłoszenia rozporządzenia wydanego na podstawie art. 88 ust. 2 pkt 2 P.t., nie wcześniej jednak niż do dnia ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w art. 43 ust. 4 tej ustawy.

Zdaniem Spółek, konieczność ustalenia w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw łączności szczegółowych warunków korzystania przez abonentów z ww. uprawnień oraz szczegółowych wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla urządzeń telekomunikacyjnych, zgodnie z delegacjami zawartymi w art. 43 ust. 4 i w art. 88 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, stanowi zagadnienie wstępne z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zawieszającej uprawnienia abonentów wymienione w art. 43 ust. 2 i 2 a.

W wydanych w dniu [...] października 2003 r. postanowieniach w stosunku do w/w spółek z wyjątkiem spółki C. S.A. oraz w postanowieniu z dnia [...] listopada 2003r. skierowanym do spółki C. S.A. Prezes URTiP nie zgodził się z powyższą interpretacją art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Niemniej jednak, po dokonaniu analizy wniosku Spółek, Prezes URTiP uznał, że w przedmiotowej sprawie przesłanki wymienione w treści art. 98 § 1 k.p.a. dotyczące możliwości zawieszenia postępowania na wniosek strony zostały spełnione i wydał postanowienia o zawieszenie postępowania na zasadzie w/w przepisu.

Pismami z dnia [...] i [...] listopada 2003 r. wnioskodawcy zwrócili się o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie kwestionując rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniach Prezesa URTiP dotyczącego zawieszenia postępowania, lecz żądając zmiany ich podstawy prawnej z art. 98 § 1 k.p.a. (zawieszenie postępowania na wniosek strony) na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a (zawieszenie postępowania z urzędu).

Prezes URTiP uznał, iż w pismach z dnia [...] listopada 2003 r. oraz w piśmie z dnia [...] listopada 2003 r. Spółki w sposób jednoznaczny wyraziły wolę do zawieszenia postępowania jedynie z urzędu i w konsekwencji uchylił w/w postanowienie (postanowienie z dnia [...] grudnia 2003r.) z uwagi na brak żądania Wnioskodawców do zawieszenia toczącego się postępowania na ich wniosek. Jednocześnie Prezes URTiP stwierdził, iż w świetle obecnego stanu faktycznego i prawnego brak jest podstaw do uznania, że obligatoryjne przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zostały spełnione.

Natomiast rozpoznając sprawę merytorycznie Prezes URTiP podjął w dniu [...] marca 2003r. decyzję Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 k.p.a, art. 44 ust 2 i art. 111 ust 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852; z późn zm.), mocą której zawiesił realizację uprawnień Abonentów spółki [...] S.A. w zakresie zachowania przydzielonego numeru, o których mowa w art. 43 ust. 2 i 2a ustawy Prawo telekomunikacyjne do dnia [...] grudnia 2004 r.

Prezes URTiP uznał, iż przedstawiona przez Spółki argumentacja, dotycząca braku możliwości technicznych sieci Spółek do realizacji uprawnień abonentów jest zasadna. Spółki powołały się bowiem na niemożność realizacji uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2 i 2 a ustawy przy zastosowaniu wersji sygnalizacji [...] wdrożonej przez Wnioskodawców na podstawie Załącznika Nr 5 do rozporządzenia z dnia 4 września 1997 r w sprawie wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla urządzeń, linii i sieci telekomunikacyjnych zakładanych i używanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 109, poz. 709).

W trakcie postępowania Prezes URTiP dokonał analizy możliwych metod realizacji usługi przenoszalności numerów i stwierdził, iż zastosowanie metody posługującej się usługą przekierowywania połączeń (tzw. Onward Routing) jest obecnie niemożliwe, gdyż sieci telekomunikacyjne nie mają zaimplementowanej sygnalizacji [...], której brak uniemożliwia właściwe rozliczanie połączeń międzyoperatorskich. Z kolei, jak podał organ w uzasadnieniu decyzji, tzw. All Call Query jest metodą posługująca się scentralizowaną bazą danych numerów przeniesionych. Jednakże obecnie obowiązujące regulacje w zakresie wymagań technicznych sieci telekomunikacyjnych nie określają wymagań jakie powinna spełniać sieć telekomunikacyjna w zakresie współpracy z bazą danych oraz zasad adresowania dla potrzeb routingu.

W tym stanie rzeczy, a także z uwagi na to, iż w ramach uzgodnień z operatorami Prezes URTiP podjął już działania zmierzające do ustalenia jednolitej technicznej metody realizowania uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2 i 2a ustawy uznano, iż uzasadnionym terminem do zawieszenia realizacji ww. uprawnień Abonentów [...] S.A. jest [...] grudnia 2004 r. Nadto podkreślono, iż dokonano łącznej oceny technicznych możliwości wszystkich sieci telekomunikacyjnych spółki [...] S.A, gdyż rozpatrywanie indywidualnych możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnych Spółek, w których prawa i obowiązki wstąpiła [...] S.A. byłoby niezasadne ze względu na obecny stan prawny (tj. w zw. z następstwem prawnym [...] S.A.)

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] S.A. zarzuciła, iż wydanie decyzji w części dotyczącej określenia terminu, na który Prezes URTiP zawiesił realizację uprawnień abonentów Wnioskodawcy w zakresie zachowania przydzielonego numeru wymienionych w art. 43 ust. 2 i 2a ustawy, nastąpiło z naruszeniem art. 44 ust. 2 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu terminu zawieszenia obowiązku wykonywania obowiązków Wnioskodawcy wykonywania ww. uprawnień abonentów z przyczyn niezależnych od Wnioskodawcy, wskutek czego wydanie decyzji na podstawie innych okoliczności faktycznych, niż upoważnienie określone w art. 44 ust. 2 ustawy, art. 6, 7, 77 i 80 kpa, poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie przez Prezesa URTiP całego materiału dowodowego, przekroczenie granic jego swobodnej oceny i przez to określenie terminu zawieszenia obowiązków Wnioskodawcy wykonywania ww. uprawnień abonentów, mimo braku podstaw umożliwiających prawidłowe ustalenie okresu niezbędnego do przystosowania sieci Wnioskodawcy zgodnie z art. 44 ust. 2 i rozstrzygnięcie sprawy, tj. mimo braku normatywnej regulacji, o której mowa w art. 88 ust. 3 ustawy, określającej wymagania techniczne i eksploatacyjne, do których Wnioskodawca powinien dostosować eksploatowaną przez siebie sieć telekomunikacyjną, w celu realizowania uprawnień jego abonentów zgodnie z art. 44 ust. 1 i 43 ust. 2 i 2a ustawy.

Podnosząc powyższe zarzuty [...] S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia w/w terminu.

Decyzją z dnia [...].06.2004 r. Nr [...] Prezes Urzędu Telekomunikacji i Poczty na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że :

odmówił zawieszenia realizacji uprawnień abonentów spółki [...] S.A., w zakresie zachowania przydzielonego numeru w sieci [...] S.A., o których mowa w art. 43 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego i zawiesił do dnia [...] grudnia 2004 r. realizację uprawnień Abonentów spółki [...] S.A, w zakresie zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi, o których mowa w art.43 ust. 2a ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Jednocześnie organ określił termin przystosowania sieci spółki [...] S.A. do realizacji uprawnień Abonentów spółki [...] S.A., określonych w art. 43 ust. 2a Prawa telekomunikacyjnego na dzień [...] grudnia 2004 r.

Rozstrzygając co do istoty sprawy Prezes URTiP podniósł, iż analiza wniosku Operatora z dnia [...] sierpnia 2003 r. w części dotyczącej żądania zawieszenia realizacji uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru strefowego w sieci operatora, w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, siedziby lub miejsca prowadzenia działalności, pozwoliła stwierdzić, że istnieją uzasadnione przesłanki do uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...], w zakresie w którym zawieszała ona realizację do dnia [...] grudnia 2004 r. uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne.

Mając na uwadze art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, Prezes URTiP, jak podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, szczegółowo przeanalizował przeszkody natury technicznej wskazane przez Wnioskodawcę, stanowiące wyłączną podstawę do wydania decyzji na mocy art. 44 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne i uznał, że w powyższej sytuacji zawieszenie uprawnień abonentów w zakresie zachowania przydzielonego numeru strefowego w sieci operatora rażąco narusza art. 44 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz stanowi rażące naruszenie interesu społecznego. Sieć Wnioskodawcy, jako sieć cyfrowa posiada możliwość zachowania przydzielonego numeru wewnątrz sieci Wnioskodawcy w obrębie strefy numeracyjnej, w przeciwieństwie do sieci, której abonenci przyłączeni są do central analogowych. W konsekwencji, możliwe jest więc, zdaniem organu, zapewnienie zachowania przydzielonego numeru strefowego w sieci tego samego operatora, w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, siedziby lub miejsca prowadzenia działalności np. metodą "call forwarding".

Decyzja zawieszająca do dnia [...] grudnia 2004 r. uprawnienia abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, w ocenie Prezesa URTiP, rażąco naruszała również interes społeczny, jakim jest realizacja uprawnień abonentów przewidzianych ustawą Prawo telekomunikacyjne, w sytuacji, gdy pozwalają na to możliwości techniczne sieci Wnioskodawcy.

Organ uznał zatem, iż uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2004 r. w powyższym zakresie i rozstrzygnięcie co do istoty poprzez odmowę zawieszenia uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, jest uzasadnione w świetle przesłanek określonych w art. 44 ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne i w art. 139 k.p.a.

Natomiast organ ponownie stwierdził, iż zasadne jest zawieszenie uprawnień abonentów, dotyczących zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi, z uwagi na fakt, iż realizacja tych uprawnień przez Wnioskodawcę jest obecnie technicznie niemożliwa. Realizacja uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora jest technicznie możliwa przy wykorzystaniu jednej z następujących metod:

OR - Onward routing (Call Forwarding)

CDB - Cal Drop Back (Call Drop)

QoR - Query on Release

4) ACQ-Al Cal Query

Dwie pierwsze metody wymagają regulacji rynku międzyoperatorskiego w zakresie ujednolicenia zasad wymiany sygnalizacji [...], w tym implementacji protokołu [...] w całej sieci telekomunikacyjnej. Brak tego protokołu uniemożliwia właściwe rozliczanie połączeń międzyoperatorskich. Niezbędne jest również wzajemne (międzyoperatorskie) ustalenie kryteriów realizacji tej usługi w oparciu o przekierowanie połączeń.

Dwie ostatnie metody wymagają istnienia w sieci telekomunikacyjnej scentralizowanej bazy danych numerów przeniesionych oraz połączenia z tą bazą wszystkich operatorów publicznych sieci telefonicznych. Jednakże obecnie obowiązujące regulacje w zakresie wymagań technicznych sieci telekomunikacyjnych nie określają wymagań jakie powinna spełniać sieć telekomunikacyjna w zakresie współpracy z bazą danych oraz zasad adresowania dla potrzeb routingu. Ponadto rozwiązanie takie wymaga również ujednolicenia zasad wymiany sygnalizacji, a także ustalenia kryteriów realizacji tej usługi w oparciu o centralną bazę danych numerów przeniesionych.

Prezes URTiP uznał za trafne stanowisko Spółki, iż kompetencje Prezesa URTiP określone w art. 44 ust. 2 ustawy nie pozwalają na narzucenie w decyzji technicznej metody realizowania uprawnień abonentów przez operatora w jego sieci. Jednakże zwrócił uwagę na to, że w zaskarżonej decyzji brak jest postanowień, które określałyby konkretną metodę, do której zastosowania zobowiązany byłby Operator. W trakcie postępowania dokonał jedynie analizy wszystkich metod technicznych, mających zastosowanie przy realizacji uprawnień abonentów do zachowania numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi. "Uzgodnienia z operatorami" oraz działania zmierzające do ustalenia jednolitej technicznej metody realizowania uprawnień abonentów do zachowania przeniesionego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi mają na celu pomoc operatorom we wzajemnym uzgodnieniu stanowisk i działanie Prezesa URTiP polega w tym wypadku na organizowaniu spotkań, pozwalających na wyjaśnienie wątpliwości operatorów oraz przedstawienie propozycji dla możliwych metod technicznych realizowania obowiązków operatorów. Jednakże ostateczna decyzja w zakresie wyboru odpowiedniej metody technicznej dla realizacji uprawnień abonentów w zakresie zachowania przydzielonego numeru należeć będzie wyłącznie do operatorów.

Zdaniem Prezesa URTiP art. 88 ust. 3 ustawy nie stanowi obowiązkowej podstawy do regulacji wymagań technicznych w sieci operatorów. Delegacja z tego przepisu dla Ministra właściwego do spraw łączności jest delegacją fakultatywną i dotyczyć może określenia szczegółowych wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla urządzeń i sieci telekomunikacyjnych. Nie można mówić o braku regulacji w tym zakresie, która uzasadniałaby bierność operatorów, gdyż podstawowe wymagania jakie powinny spełniać urządzenia telekomunikacyjne zostały określone w art. 88 ust. 1 ustawy.

Prezes URTiP podniósł nadto, że znowelizowana ustawa z dnia 22 maja 2003r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 1070) wprowadza zmianę w stosunku do pierwotnego brzmienia art. 88 ust. 1, gdyż zgodnie z nowym brzmieniem tego artykułu ustawodawca zdecydował się określić jedynie zasadnicze wymagania dla urządzeń radiowych i urządzeń końcowych wyłączając z zakresu regulacji kable, przewody i osprzęt używane w sieciach telekomunikacyjnych lub do nich dołączane. Oznacza to, że również zakres regulacji wprowadzanych do szczegółowych wymagań technicznych i eksploatacyjnych przez Ministra właściwego do spraw łączności nie jest dowolny. Mogą one dotyczyć wyłącznie wymagań podstawowych, określonych w ust. 1. art. 88 ustawy tj.:

1. spełniać wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa użytkownika,

2. spełniać wymagania w zakresie efektywnego wykorzystania zasobów częstotliwości lub zasobów orbitalnych w przypadku urządzeń radiowych,

3. spełniać wymagania w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej w zakresie wynikającym z ich przeznaczenia.

Fakt więc, że w decyzji z dnia [...] marca 2004 r. przyznał, iż brak jest uregulowań prawnych określających wymagania techniczne dla sieci telekomunikacyjnych nie oznacza tym samym, że należy uznać za zasadne żądanie Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia [...] sierpnia 2003r. do zawieszenia postępowania w sprawie decyzji wydanej na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy co najmniej do czasu wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 ustawy.

Prezes URTiP zwrócił przy tym uwagę na to, iż Spółka w żadnym z wniosków nie zaproponowała ostatecznego terminu przystosowania swojej sieci do wymagań ustawowych. Spółka proponowała jedynie, by zawiesić postępowanie w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy z urzędu, do czasu wydania rozporządzenia na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy oraz zawieszenie uprawnień abonentów na okres, który zostanie określony przez Wnioskodawcę we wniosku o podjęcie postępowania skierowanym do Prezesa URTiP zgodnie z art. 98 § 2 k.p.a.

Prezes URTiP w drodze postanowienia, stwierdził jednak brak przesłanek do zawieszenia postępowania z urzędu. Zdaniem organu podkreślenia wymaga również fakt, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 stycznia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznej sieci telefonicznej w sprawie, które weszło w życie w dniu 30 stycznia br., zmieniło sytuację prawną abonentów poprzez regulacje zawarte w § 4 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia. Obecne przepisy dają bowiem Operatorowi podstawę do odmowy zawarcia umowy z abonentem innego operatora o świadczenie usług telekomunikacyjnych z zachowaniem dotychczasowego numeru poprzez powołanie się na sam fakt wystąpienia do Prezesa URTiP z wnioskiem o wydanie decyzji na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy. Oznacza to z kolei, iż wydanie postanowienia przez Prezesa URTiP zawieszającego postępowanie toczące się ww. sprawie, spowoduje sprzeczne z interesem społecznym wydłużenie okresu, w którym Operator może skutecznie zwolnić się od obowiązku realizacji uprawnień abonentów do świadczenia usług telekomunikacyjnych z zachowaniem numeru.

W opinii Prezesa URTiP, brak jest podstaw, by uzależniać realizację uprawnień abonentów przewidzianych ustawą od fakultatywnej możliwości wydania przez ministra właściwego do spraw łączności rozporządzenia, które stanowiłoby jedynie rozwinięcie wymagań, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy.

W tym stanie rzeczy Prezes URTiP uznał, że zawieszenie uprawnień do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi do dnia [...] grudnia 2004 r. jest zasadne i umożliwi Wnioskodawcy dostosowanie w tym terminie możliwości technicznych sieci do realizacji tych uprawnień.

Natomiast z uwagi na fakt, iż w ocenie Prezesa URTiP nie występują przeszkody natury technicznej uniemożliwiające realizację uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru strefowego w sieci wnioskodawcy odmówił on zawieszenia realizacji uprawnień abonentów w tym zakresie.

W skardze na tę decyzję w części określającej termin zawieszenia realizacji uprawnień abonentów Skarżącego, o których mowa w art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) oraz w części zobowiązującej Skarżącego do przystosowania eksploatowanej przez niego sieci telekomunikacyjnej do realizacji ww. uprawnień abonentów w tym terminie, tj.: do [...] grudnia 2004r. skarżący zarzucił, iż w jego ocenie zachodzi w stosunku do niej przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, albowiem określony został termin przystosowania sieci Skarżącego do realizacji uprawnień abonenckich określonych w art. 43 ust. 2a Prawa telekomunikacyjnego, nie wiadomo natomiast na czym ma polegać owo przystosowanie, gdyż nie wynika to z prawa powszechnie obowiązującego, natomiast w zaskarżonej Decyzji wskazane zostały w języku angielskim cztery alternatywne metody, których jednocześnie zastosować nie sposób, natomiast wybór jednej z nich nie gwarantuje realizacji uprawnień abonenckich, albowiem takiego samego wyboru muszą dokonać wszyscy inni operatorzy działający na rynku, na co Skarżący nie ma wpływu.

Nadto decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art. 44 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na:

zawieszeniu realizacji uprawnień abonenckich określonych w art. 43 ust. 2a Prawa telekomunikacyjnego z przyczyn niezależnych od Skarżącego, związanych z funkcjonalnością sieci innych operatorów, podczas gdy przesłanką zawieszenia realizacji powyższych uprawnień jest brak technicznych możliwości sieci Skarżącego, które to możliwości można będzie ocenić, kiedy znane będą wymagania techniczne, jakie sieć Skarżącego powinna spełniać;

określeniu harmonogramu (terminu) przystosowania sieci Skarżącego do realizacji uprawnień abonenckich określonych w art. 43 ust. 2a Prawa telekomunikacyjnego, podczas gdy nie wiadomo jakie wymagania techniczne sieć Skarżącego powinna spełniać, w związku z czym nie jest możliwe określenie terminu potrzebnego do dostosowania sieci do nieznanych wymagań; oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji w jej przedmiocie na podstawie art. 44 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, pomimo istnienia obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie przez Prezesa URTiP z urzędu, albowiem wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, polegającego na konieczności wskazania metody przystosowania sieci do realizacji uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2a Prawa telekomunikacyjnego poprzez wydanie rozporządzenia na podstawie art. 88 ust. 3 tej ustawy, określającego wymagania techniczne i eksploatacyjne, do których Skarżący powinien dostosować eksploatowaną przez siebie sieć telekomunikacyjną, w celu realizowania uprawnień jego abonentów zgodnie z art. 44 ust. 1 i art. 43 ust. 2a ww. ustawy; art. 6, 7, 77 i 80 kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez Prezesa URTiP całego materiału dowodowego, przekroczenie granic jego swobodnej oceny i przez to określenie terminu zawieszenia obowiązków Skarżącego wykonywania ww. uprawnień abonentów, mimo braku podstaw umożliwiających prawidłowe ustalenie okresu niezbędnego do przystosowania sieci telekomunikacyjnej Skarżącego zgodnie z art. 44 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego i rozstrzygnięcie sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi w/w skarżąca spółka podniosła, że nie ma możliwości dokonania samodzielnego wyboru metody technicznej, której wdrożenie do sieci, zapewni realizację uprawnień abonentów do zachowania numeru przy zmianie operatora świadczącego usługę.

Zapewnienie możliwości wykonywania przez abonentów uprawnień do zachowania numeru w zakresie określonym w art. 43 ust. 2a ustawy wymaga implementowania w sieciach telekomunikacyjnych operatorów jednolitej sygnalizacji, innej, niż ta, która została wdrożona do sieci Skarżącego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów.

Organ potwierdził brak możliwości technicznych sieci Skarżącego, zapewniających realizację uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2a oraz wyjaśnił, iż do realizacji tych uprawnień konieczne jest zastosowanie jednolitej metody implementacji niezbędnej w tym celu funkcjonalności sieci telekomunikacyjnych eksploatowanych wszystkich operatorów, a zatem, że podjęcie implementacji wybranej przez Skarżącego metody przystosowania sieci nie wystarczy do wykonania ww. obowiązków ustawowych.

Z przepisów prawa nie wynika jednak, zdaniem skarżącej, jaka sygnalizacja powinna być implementowana przez Skarżącego do eksploatowanej przez niego sieci, aby zapewnić przenaszalność numerów pomiędzy sieciami operatorów. W szczególności nie zostało wydane rozporządzenie w wykonaniu delegacji art. 88 ust. 3 ustawy, która daje podstawę do określenia obowiązku stosowania wskazanej sygnalizacji innej, niż wymaganej w świetle przepisów poprzednio obowiązujących aktów wykonawczych. Rozporządzenie to powinno być wydane oraz określać również inne wymagania techniczne i eksploatacyjne sieci telekomunikacyjnych operatorów, niezbędne do normatywnego ustalenia sposobu wykonywania przez operatorów obowiązków zapewniających realizację uprawnień abonentów, w zakresie art. 43 ust. 2a i 44 ust. 1 ustawy.

Z art. 44 ust. 2 ustawy wynika zatem, iż termin zawieszenia wykonywania obowiązków operatora powinien rozpoczynać bieg w okolicznościach, gdy sposób, w jaki operator ma w tym czasie dostosować swoją sieć do wymagań prawa, jest mu znany.

Prezes URTiP wydał jednak decyzję określając termin zawieszenia obowiązku Skarżącego do wykonywania uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2a ustawy, mimo iż, w dniu wydania rozstrzygnięcia nie istniała określona metoda, rodzaj sygnalizacji sieci, której implementacja w sieciach eksploatowanych przez wszystkich operatorów, w tym Skarżącego, zapewniłaby przystosowanie jego sieci do realizacji ww. uprawnień abonentów. Przyjęcie wybranej przez Skarżącego spośród istniejących, a wymienionych przez Prezesa URTiP w uzasadnieniu Decyzji, metod nie umożliwi wykonywania uprawnień abonentów w przypadku, gdy inni operatorzy dokonają swobodnego wyboru innej metody - do czego, wobec braku regulacji na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy, są oni upoważnieni.

Decyzja była zatem niewykonalna w dniu jej wydania, albowiem określony został termin przystosowania sieci Skarżącego do realizacji uprawnień abonenckich określonych w art. 43 ust. 2a Prawa telekomunikacyjnego, nie wiadomo natomiast na czym ma polegać owo przystosowanie.

Decyzja, zdaniem skarżącej, narusza też art. 44 ust. 2 ustawy, gdyż termin zawieszenia obowiązków wykonywania uprawnień abonentów oraz przystosowania sieci do ich realizacji został określony po uwzględnieniu przyczyn niezależnych od Skarżącego oraz bez podstawy faktycznej, niezbędnej do ustalenia, do jakich wymagań sieć Skarżącego ma zostać dostosowana oraz pozwalającej ocenić, jaki termin odroczenia przedmiotowych obowiązków jest niezbędny, do tego, by Skarżący mógł przystosować eksploatowaną sieć w celu zapewnienia realizacji odpowiadających tym obowiązkom uprawnień abonentów.

Skarżąca zarzuciła ponadto, iż decyzja został wydana z naruszeniem art. 6, 7, 77 i 80 kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez Prezesa URTiP całego materiału dowodowego, przekroczenie granic jego swobodnej oceny i przez to określenie terminu zawieszenia obowiązków Skarżącego wykonywania ww. uprawnień abonentów oraz terminu przystosowania eksploatowanej przez Skarżącego sieci, mimo braku podstaw umożliwiających prawidłowe ustalenie okresu niezbędnego do przystosowania sieci Skarżącego zgodnie z art. 44 ust. 2, z uwagi na brak określonych wymagań technicznych i eksploatacyjnych, do których Skarżący powinien dostosować eksploatowaną przez siebie sieć telekomunikacyjną, w celu realizowania uprawnień jego abonentów zgodnie z art. 44 ust. 1 i 43 ust. 2 i 2a ustawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes URTiP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Według organu zarzut niewykonalności decyzji, opierający się na twierdzeniu, że organ obowiązany jest wskazać nie tylko termin dostosowania sieci do wymagań technicznych, ale i metody tego dostosowania, które powinny być wykazane normatywnie, pozostaje w oderwaniu od treści art. 44 ust. 2 p.tel. i pozostałych przepisów tej ustawy jak również nie znajduje oparcia w normach prawa dotyczących postępowania. Sposoby osiągnięcia celu z art. 43 prawa telekomunikacyjnego (realizacja uprawnień abonentów) ustawodawca pozostawił uznaniu operatora, dając mu swobodę wyboru metod mających stworzyć techniczne możliwości korzystania z uprawnień abonenckich. Wyboru metody dokonuje operator w oparciu o własne rozeznanie co do ich skuteczności. To, że metody takie nie zostały wskazane aktem normatywnym, nie oznacza, że obiektywnie nie istnieją. Rola, jaką Prezes URTiP może odegrać w sprawie ewentualnego ustalenia przez operatorów wspólnych im metod wykonywania obowiązków, jest rolą pomocniczą. Organ może być gospodarzem spotkań w tym względzie. Według organu, sformułowanie zarzutu nieważności decyzji wiąże wadę nieważności z określeniem terminu przystosowania sieci skarżącego do realizacji uprawnień abonenckich. Nie można jednak jego ocenie czynić zarzutu z zawarcia w decyzji elementu obowiązkowego dla tej decyzji.

Jedyną podstawą wydania decyzji z art. 44 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego są przyczyny tkwiące w braku możliwości technicznych sieci operatora zapewnienia realizacji uprawnień abonenckich. Według organu, strona skarżąca zmierza do wykazania, że odpowiedzialność za nieistnienie w jej sieci takich możliwości obciąża innych operatorów, których sieci odbiegają parametrami od sieci strony, a także organy Państwa, które nie ustalają wymagań technicznych. Jednak argumentacja ta nie ma znaczenia, gdyż przesłanką rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu nie są przyczyny braku technicznych możliwości sieci, a sam fakt braku takich możliwości.

Wybór środków służących zapewnieniu abonentom możliwości zachowania numerów przy zmianie operatora, pozostawiono operatorom. Nieistnienie normy prawa w tym zakresie nie stanowi o niemożliwości zapewnienia przenoszalności numerów zaś zakreślony w decyzji okres zawieszenia realizacji w/w uprawnień jest długi i umożliwia ewentualne porozumienie się z innymi operatorami, jak i samo zaimplementowanie wybranej metody. Organ podkreślił też brak podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego oraz zaprzeczył twierdzeniom strony wskazującej na naruszenie przepisów postępowania w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż jest ona niezasadna i jako taka podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

[...] S.A. zaskarżyła w/w decyzję organu z [...] czerwca 2004r. jedynie w części, określającej termin zawieszenia realizacji uprawnień abonentów skarżącego, o których mowa w art. 43 ust. 2a cyt. ustawy i w części zobowiązującej skarżącą do przystosowania eksploatowanej przez niego sieci telekomunikacyjnej do realizacji w/w uprawnień abonentów w tym terminie, tj, do [...] grudnia 2004r.

Podstawę materialną zawieszenia lub ograniczenia zakresu określonych uprawnień abonenta, o których mowa w art. 43 prawa telekomunikacyjnego (w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji) stanowi przepis art. 44 ust. 2 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem Prezes URTiP, na wniosek operatora sieci telefonicznej, może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa w art. 43, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnień w całości lub części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem. Zatem zawieszenie to lub ograniczenie uprawnień abonentów na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Kontrolując decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego Sąd bada czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygniecie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. W ramach tak zakreślonej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony (por. art. 10 § 1 i 77 k.p.a.) w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

W ocenie Sądu kwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy.

Podnieść jednak należy, iż podejmując decyzję w przedmiocie zawieszenia uprawnień, o których mowa w art. 43 cyt. ustawy Prezes URTiP obowiązany jest zbadać i ocenić techniczne możliwości sieci operatora i może odmówić zawieszenia uprawnień albo ustalić krótszy termin zawieszenia niż wnioskowany, jeżeli uzna, że operator może w krótszym terminie dostosować sieć do wymogów ustawy. Przepis art. 44 ust. 2 p.tel. dopuszcza bowiem szeroki zakres uznania organu co do wyłączenia obowiązków operatora przewidzianych w art. 43 prawa telekomunikacyjnego przez ich zawieszenie lub ograniczenie. Jednak decyzja w tym względzie winna uwzględniać przede wszystkim, że to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości swojej sieci dla realizacji w/w uprawnień abonentów, zaś pochodną tego obowiązku jest prawo abonentów korzystania z tych uprawnień – gwarantowanych przepisami ustawy. Uprawnienia te należy traktować jako zasadę, zaś ich wyłączenie w drodze zawieszenia lub ograniczenia, jako okoliczność wyjątkową. Zatem termin tego zawieszenia, aczkolwiek zależny od stanu technicznego sieci, nie może być zbyt długi. Inaczej prowadzić będzie do faktycznego unicestwienia tych uprawnień i nie da się pogodzić z zasadą bieżącej ich realizacji wynikającą z art. 44 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 43 ust. 2 i 2a tej ustawy. W tym sensie okres zawieszenia, który musi być ograniczony terminem, winien być ustalony w sposób wyraźny, jednak jego zakończenie nie może być uzależnione od przyszłych działań operatora i ich efektów. W szczególności niedopuszczalne jest wydanie decyzji zawieszającej (lub ograniczającej) uprawnienia do momentu, w którym operator dostosuje swoją sieć do wymagań ustawy (por. S. Piątek – Prawo telekomunikacyjne Komentarz, C.H. Beck W-Wa 2001, str. 365 i nast.).

Nie można przy tym z treści art. 44 ust. 1 wywodzić, że obowiązek realizacji omawianych uprawnień abonentów zachodzi tylko wtedy, gdy występują techniczne możliwości pozwalające na realizację uprawnień. Jeżeli nie ma możliwości technicznych, to operator świadczący usługi telefoniczne jest obowiązany do zapewnienia takich technicznych możliwości, a jeżeli już są – to jest obowiązany zapewnić abonentom korzystanie z tych uprawnień. Możliwość zawieszenia lub ograniczenia realizacji uprawnień abonentów na wniosek operatora i tylko na czas określony, z jednoczesnym określeniem harmonogramu przystosowania sieci do realizacji uprawnień, przewidziana w art. 44 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, jest potwierdzeniem nałożenia tego obowiązku na operatora, który nie może zwolnić się od niego, powołując się na uwarunkowania prowadzonej działalności.

Nie ma zatem, zdaniem Sądu, uzasadnionych powodów, aby kwestionować zaskarżone rozstrzygnięcie co do terminu zawieszenia omawianych uprawnień do końca 2004r. (to jest na okres ok. pół roku, licząc od daty decyzji). Organ poparł je analizą przesłanek, którymi się kierował. Podał też kilka metod służących stworzeniu możliwości realizacji uprawnień abonentów do zachowania dotychczasowego numeru przy zmianie operatora, aczkolwiek, co trafnie podkreśla organ, art. 44 ust. 2 ustawy regulując sprawę elementów decyzji zawieszającej realizację uprawnień abonenckich określonych w art. 43 tej ustawy nie wymienia wśród składowych takiej decyzji wskazań co do sposobu jej wykonania. Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy operator świadczący usługi telefoniczne jest obowiązany zapewnić techniczne możliwości dla realizacji uprawnień abonenta. Tym samym na operatorze spoczywa obowiązek służący realizacji ściśle określonego celu, jakim jest umożliwienie abonentom korzystania z ich ustawowych praw określonych w art. 43 ustawy. Tak więc sposoby osiągnięcia tego celu zostały pozostawione uznaniu operatora dając mu swobodę wyboru metod. O tyle zatem zarzut skarżącego, że nie wiadomo na czym ma polegać przystosowanie sieci do realizacji wskazanych uprawnień jest zarzutem chybionym. W świetle powyższego nie ma podstaw do stawiania zarzutu niewykonalności decyzji. Należy przy tym zważyć, iż kwestia terminu przystosowania, z którym skarżąca wiąże zarzut nieważności należy do obszaru uwarunkowań prowadzonej przez operatora działalności gospodarczej, w tym ponoszonych na tę działalność nakładów oraz współpracy (porozumień) z innymi operatorami celem zapewnienia sieci kompatybilności w systemie telekomunikacyjnym. Uwarunkowania te nie mogą stać się przeszkodą dla realizacji ustawowych uprawnień abonentów, gdyż rzeczą operatora jest takie prowadzenie swojej działalności, żeby była ona zgodna z wymogami powołanej ustawy. Także podnoszony przez skarżącą spółkę brak rozporządzenia wykonawczego z art. 88 ust. 3 prawa telekomunikacyjnego nie uzasadnia zarzutu niewykonalności. W świetle tego przepisu, minister właściwy do spraw łączności może, w drodze rozporządzeń, określić szczegółowe wymagania techniczne i eksploatacyjne dla urządzeń telekomunikacyjnych oraz sieci telekomunikacyjnych, kierując się wymaganiami europejskich organizacji normalizacyjnych, a w przypadku braku takich wymagań – wymaganiami innych międzynarodowych organizacji normalizacyjnych, których Polska jest członkiem. W kontekście zarzutów skargi należy podkreślić fakultatywność upoważnienia (delegacji ustawowej) do uregulowania wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla urządzeń i sieci telekomunikacyjnych. Delegacja ta nie stanowi dla właściwego ministra obowiązku wydania takiego rozporządzenia (przesądza o tym użycie w tym przepisie sformułowania "może... określić"), aczkolwiek skądinąd byłoby ono pożądane dla regulacji i stabilizacji działalności w sferze telekomunikacji. Jednak wobec fakultatywności tego obowiązku, brak rozporządzenia nie może prowadzić do stwierdzenia niewykonalności decyzji z tego powodu, zwłaszcza że zasadnicze wymagania techniczne sieci wynikają z ust. 1 tego przepisu. Nadto nie wynika z przepisów ustawy zależność czy też powiązanie w/w art. 44 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego., przewidującego obowiązek operatora zapewnienia technicznych możliwości sieci, z przepisami wykonawczymi, które mogą być wydane na podstawie art. 88 ust. 3. Zresztą takiej bezpośredniej zależności być nie może, skoro ustawa nie przewidziała obowiązku ich wydania, a jedynie dopuściła taką możliwość. Art. 44 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego stanowi sam w sobie normę prawną, nadającą się do stosowania, a to czy przez stosowne regulacje zostanie kiedykolwiek powiązany z tymi przepisami, tworząc z nimi normę prawną, nie wpływa na ocenę jego obecnego znaczenia. Zatem brak rozporządzenia wykonawczego nie może prowadzić do zaniechania bądź zawieszenia uprawnień abonentów.

Bezzasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 44 ust. 2 p.tel. przez zawieszenie – zdaniem strony skarżącej – realizacji uprawnień z przyczyn od niej niezależnych, bo "związanych z funkcjonalnością sieci innych operatorów", podczas gdy przesłanką zawieszenia jest brak technicznych możliwości sieci strony skarżącej, a te można będzie ocenić, gdy znane będą wymagania techniczne sieci. Brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy do realizacji uprawnień abonentów a nie przyczyny braku tych możliwości stanowi bowiem, w świetle powołanego przepisu wyłączną podstawę stosowania art. 44 ust. 2.

Organ uzasadnił ustalony w decyzji termin zawieszenia w/w uprawnień abonentów oraz termin przystosowania sieci do wymogów ustawy (harmonogram) jako wystarczający na ewentualne porozumienie się z pozostałymi operatorami, jak i na zaimplementowanie wybranej metody realizacji uprawnień. Należy tu jeszcze raz podkreślić nadrzędność tych uprawnień w procesie świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Nie znajdują też oparcia w okolicznościach sprawy zarzuty skargi naruszenia przez organ przepisów postępowania, w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jak i pozostałych wymienionych w skardze w tym kontekście przepisów, tj. art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 Kpa może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi więc tu o wyjaśnienie wątpliwości w zakresie prawnych aspektów sprawy, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. M.in. oczekiwanie na przewidywaną zmianę stanu prawnego w zakresie dotyczącym rozpoznawanej sprawy nie jest zagadnieniem wstępnym, które mogłoby uzasadniać zawieszenie postępowania na zasadzie wymienionego przepisu (por. wyrok NSA z 29 stycznia 1996r. – ONSA 1996/4/191).

W tej sytuacji nie można uznać, że właściwy minister przez wydanie rozporządzenia na podstawie art. 88 ust. 3 prawa telekomunikacyjnego rozstrzygnąłby wiążąco o prawach i obowiązkach indywidualnego podmiotu, gdyż ewentualnie wydałby rozporządzenie będące aktem stanowienia prawa – bez sprecyzowania w sposób indywidualny obowiązków określonego podmiotu, zatem niemające waloru rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Co do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd, jak wyżej wskazano, nie dopatrzył się w sprawie okoliczności, które potwierdzałyby te zarzuty. Organ dysponował wyczerpującym materiałem dowodowym i dokonał jego należytej oceny w kontekście zastosowanych przepisów prawa, obowiązujących w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.