Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1681/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 2 pkt 5, art. 91 par. 2, art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ Sędzia del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] spółki z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1499/13 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1499/13 po rozpoznaniu skargi D. M. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] 2012 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz zmienił decyzję z dnia [...] 2012 r. o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. M., właściciel działki nr [...] obręb [...], która położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] obręb [...], będącej terenem inwestycji.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2012 r.

Skargę na powyższą decyzję złożył D. M., wnosząc o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2012 r. oraz postanowienia o sprostowaniu z dnia [...] 2012 r. Zakwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: art. 39, art. 43, art. 10 § 1, art. 107 § 1, art. 113 § 1 oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm), a także § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszają prawo.

Sąd wskazał, że w sprawie złożono dwa wnioski o zmianę pozwolenia na budowę: jeden z dnia [...] 2012 r., w którym zamierzenie inwestycyjne zostało opisane pod nazwą: rozbudowa polegająca na dobudowie klatki schodowej wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., gazowa, c.o., wentylacja mechaniczna i elektryczna. Zakres robót budowlanych obejmował zaś: zmianę układu funkcjonalnego 1. piętra, zmiany układu funkcjonalnego i obrysu kondygnacji piętra 3. z wpływem na elewację i komunikację wewnętrzną z pomieszczeń technicznych na II piętrze, zmianę układu okien w trakcie komunikacji wewnętrznej i zmianę odwodnienia dachu. Drugi natomiast wniosek został złożony przez inwestora w dniu [...] 2012 r. i zawierał nazwę: rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego polegająca na dobudowie klatki schodowej wraz z przebudową i nadbudową oraz instalacjami wewnętrznymi bez podania, o jakie instalacje chodzi inwestorowi. Zakres robót budowlanych objęty tym wnioskiem dotyczy: likwidacji wewnętrznej obrotowej klatki schodowej na II piętrze; powiększenie rzutu III piętra z 14,12 m2 do 150,53 m2 (netto); zmianę geometrii dachu nad częścią budynku z wielospadowego na płaski i niezbędne zmiany instalacji wod-kan, gaz i c.o. związane z opisanymi zmianami w architekturze.

Sąd stwierdził, że w wezwaniu z dnia [...] 2012 r. wydanym na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zobowiązano inwestora, między innymi do sprecyzowania wniosku poprzez podanie szczegółowo projektowanych zmian. Można więc przyjąć, że wprawdzie wniosek z dnia 24 [...] 2012 r. zawierał nieznacznie inny zakres robót budowlanych niż wniosek z dnia [...] 2012 r., to jednak można domniemywać, że wniosek inwestora z dnia [...] 2012 r. stanowił odpowiedź na wezwanie do usunięcia wad z dnia [...] 2012 r. Tym niemniej organ I instancji winien wskazać w uzasadnieniu swojej decyzji, że inwestor dokonał modyfikacji (połączonej z uszczegółowieniem) wcześniej złożonego wniosku po to, aby inne strony zapoznając się z uzasadnieniem decyzji mogły ustalić, że zakres proponowanych przez inwestora prac uległ określonej zmianie i wynika to właśnie z doprecyzowania (lub modyfikacji) wcześniejszego wniosku. Powstaje bowiem sprzeczność w rozstrzygnięciu organu I instancji: z jednej strony w decyzji z dnia [...] 2012 r. sam organ wskazuje, że rozpoznaje wniosek inwestora z dnia [...] 2012 r., a z drugiej strony zakres zatwierdzonych tą decyzją zmian robót budowlanych odpowiada robotom zgłoszonym w dniu [...] 2012 r., a nie [...] 2012 r.

W ocenie Sądu nawet przyjęcie, że w tej sprawie organ I instancji rozpoznawał wniosek z dnia [...] 2012 r. to i tak nie dochowano należytej staranności w ocenie usunięcia przez inwestora wad projektu budowlanego i samego wniosku. Organ I instancji nałożył na inwestora szereg obowiązków, między innymi w postaci przedłożenia ostatecznego pozwolenia na budowę z dnia [...] 2012 r. i tego obowiązku inwestor nie zrealizował i nie przedłożył decyzji z dnia [...] 2012 r., z której wynikałoby, że jest ona ostateczna. Zobowiązano inwestora do przedłożenia dokumentacji geodezyjnej określającej wysokość istniejącego budynku, gzymsów, okapów, dachu, kalenicy z podaniem rzędnych terenu na poszczególnych poziomach – tej wady inwestor także nie usunął, bo do akt sprawy przedłożył jedynie mapę sytuacyjno-wysokościową bez naniesionych geodezyjnie wymaganych danych (akta administracyjne, karta nr 5).

Zobowiązano inwestora do przedłożenia projektów budowlanych obejmujących, między innymi, aktualne warunki dostaw energii elektrycznej, gazu, wody i odprowadzania ścieków – tego inwestor nie uzupełnił. Projekt budowlany nie zawiera projektu zagospodarowania terenu i ta wada w istocie powinna spowodować dyskwalifikację projektu budowlanego jako podstawy do udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ma również wskazania na jakiejkolwiek mapie miejsc, w których istnieją miejsca postojowe, a taki obowiązek również został nałożony na inwestora. Jest to przy tym o tyle istotne, że sam budynek przed wydaniem zaskarżonej decyzji miał posiadać powierzchnię 943,42 m2 powierzchni całkowitej, a po zmianie objętej decyzją z dnia [...] 2012 r. – już 1137,69 m2. Sam inwestor wskazał, że w tym jednorodzinnym budynku mieszkaniowym będzie mieszkała rodzina wielopokoleniowa, a więc określenie sposobu parkowania pojazdów winno być wyjaśnione w projekcie budowlanym ponad jakąkolwiek wątpliwość.

Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że praktyka doręczania korespondencji organu do stron, polegająca na tym, że to nie sam organ, ani nie operator pocztowy doręcza przesyłki tylko jedna ze stron – narusza art. 39 k.p.a. W tej jednak sprawie wada ta nie ma charakteru istotnego i samodzielnie nie mogłaby powodować uchylenia wydanych decyzji.

W ocenie Sądu, wątpliwości budzi także wyznaczenie 5-dniowego terminu na zapoznanie się z materiałami sprawy. Po pierwsze, data [...] 2012 r. przypadała w piątek, a Sądowi z urzędu wiadomo, że w soboty i niedziele organy administracji architektoniczno-budowlanej nie pracują. Tym samym owe 5-dni stanowiły w istocie okres 3-dni. Okres trzech dni na zapoznanie się z materiałami sprawy, ustosunkowanie się do zgłoszonych żądań i wypowiedzenie się co do materiału sprawy – to w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę zasadniczo zbyt krótki okres. Nie chodzi bowiem jedynie o formalne spełnienie obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., ale o rzeczywiste umożliwienie pozostałym stronom wypowiedzenia się co do danej sprawy.

Sąd stwierdził, że zmiana treści pozwolenia na budowę z "likwidacji wewnętrznej klatki schodowej na II piętrze i powierzchnia rzutu II piętra z 14,12 m2 do 150,53 m2" na "likwidacji wewnętrznej klatki schodowej na III piętrze i powierzchnia rzutu III piętra z 14,12 m2 do 150,53 m2", dokonana postanowieniem z dnia [...] 2012 r., w trybie poprawienia oczywistej omyłki, nie może być traktowana jako nieistotna. Dotyczy ona bowiem istotnych prac budowlanych objętych w tej sprawie pozwoleniem na budowę z dnia [...] 2012 r., dotyczyły one bowiem prac budowlanych nie na II piętrze, ale na III piętrze. W ocenie Sądu była to zmiana istotna.

Sąd podzielił także stanowisko skarżącego odnośnie niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z uchwałą z dnia [...] 2011 r. Nr [...] Rady Miasta [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 2011 r., Nr 551, poz. 5852 z późn. zm.), zwaną dalej "planem miejscowym obszaru "[...]".

Obszar inwestycji zlokalizowany został w jednostce [...] – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Zgodnie z § 25 ust. 5 pkt 8 i 9 planu miejscowego obszaru "[...]", wysokość budynków mieszkalnych nie może przekraczać 11 metrów, a w przypadku budynków istniejących, których wysokość przekracza ten tak określony parametr – ich rozbudowa nie może powodować zwiększenia istniejących wysokości. Istniejący budynek na działce nr [...] ma wysokość 13,92 metra, a więc jest wyższy niż maksymalna wysokość objęta ww. planem miejscowym.

Jak wynika z rysunku nr A zamieszczonego na karcie nr 11 projektu budowlanego zamiennego, inwentaryzacja istniejącego budynku na działce nr [...] wskazuje, że nie tylko fragment jego dachu przekracza 11 metrów (do 13,92 metra), ale także znaczna pozostała część istniejącego dachu ma wysokość 11,826 metra. To zaś może prowadzić do wniosku, że przed wydaniem w tej sprawie pozwolenia na budowę, budynek ten co do wysokości przekraczał 11 metrów. Wysokość budynku potwierdzają także rysunki sporządzone przez geodetę i stanowiące kartę nr 12 projektu budowlanego zamiennego. Te rysunki (z karty nr 11 i 12 projektu budowlanego zamiennego) pozostają w sprzeczności z zawartymi na dalszych kartach projektu budowlanego zamiennego przekrojami A-A i B-B, na których wyraźnie wskazano, że wysokość istniejącego na działce nr [...] budynku wynosi 13,92 metra (wysokość dachu wieży) i 10,56 metra (pozostała wysokość budynku). Nie ulega także wątpliwości, że pozwoleniem na budowę z dnia [...] 2012 r. nastąpiła zmiana, między innymi kąta nachylenia połaci dachowych tak, że doprowadziło to do częściowej zmiany wysokości budynku poniżej 11 metrów. W ten sposób inwestor, poprzez częściowe obniżenie wysokości budynku uznał, że może nastąpić podwyższenie tego budynku ponad dopuszczalną planem miejscowym wysokość (ponad 11 metrów), aż do wysokości najwyższego punktu istniejącej wysokości (do 13,92 metra).

Zdaniem Sądu, pozwolenie na budowę, które zatwierdziło taki projekt budowlany, nie było zgodne z § 25 ust. 5 pkt 9 planu miejscowego. Sąd stwierdził, że plan miejscowy dla obszaru "[...]" jednostki przestrzennej MNU przewidział maksymalną wysokość budynków do 11 metrów. To jest zasada, od której nie wprowadzono wyjątków. Jeżeli jednak budynek już istniejący przekraczał tak maksymalnie ustaloną wysokość, to powołany § 25 ust. 5 pkt 9 planu miejscowego obszaru "[...]", zakazał zwiększania istniejących wysokości. Oznacza to, że nawet w przypadku, gdy wysokość danego budynku nie jest jednolita i część tej wysokości przekracza dopuszczalny parametr, a część nie przekracza tego parametru – to w zakresie wysokości nie przekraczającej maksimum, podwyższenie budynku możliwe jest nie do wysokości przekraczającej to maksimum, ale tylko do wysokości maksymalnej. Tym samym w tej sprawie inwestor chcąc podwyższyć (nadbudować) część swojego budynku, mógł to zrobić tylko do wysokości 11 metrów (o ile taka wysokość nie była przekroczona istniejącym budynkiem), a nie do wysokości 13,92 metra. W ocenie Sądu, przyjęcie innej wykładni powodowałoby oczywiste obchodzenie warunków określonych planem miejscowym.

Ponadto powołany § 25 ust. 5 pkt 9 planu miejscowego obszaru "[...]" pozwala jedynie na rozbudowę budynku, którego wysokość przekracza dopuszczalne parametry, a w tej sprawie projekt budowlany zamienny obejmuje rozbudowę polegającą na dobudowie, przebudowie i nadbudowie. Pojęcia "rozbudowa" i "nadbudowa" nie mają jednolitego znaczenia i nie można pojęciem rozbudowy obejmować także nadbudowy. Pojęcia te nie są tożsame i za tożsame nie uznaje ich także plan miejscowy. Obowiązkiem organów była zaś ocena, czy inwestor prawidłowo zdefiniował zakres prac opisanych projektem budowlanym, i czy ten zakres jest zgodny z planem miejscowym obszaru "[...]".

Sąd podzielił także zarzut naruszenia § 15 ust. 1 pkt 6 lit. b planu miejscowego obszaru "[...]", zgodnie z którym w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimalny wskaźnik parkingowy to 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych na jeden dom zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Powołany wskaźnik stanowi minimum, ale sam § 15 ust. 1 pkt 6 wskazuje, że ilość miejsc parkingowych powinna być zlokalizowana na terenie inwestycji i obliczona według faktycznych potrzeb wynikających z rodzaju inwestycji oraz zakładanej liczby użytkowników. W ocenie Sądu, skoro z budynku na działce nr [...] ma korzystać wielopokoleniowa rodzina, a powierzchnia całkowita tego budynku (po rozbudowie objętej zaskarżoną decyzją) ma przekraczać 1000 m2, to lokalizowanie tylko dwóch miejsc parkingowych jest zbyt małą ilością. Należało zobowiązać inwestora do podania, ile przewiduje się rodzin do zamieszkania w tym budynku i zobowiązać inwestora do wskazania co najmniej po 1,5 miejsca postojowe dla każdej z rodzin. Nie można bowiem identycznie określać ilość miejsc parkingowych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez względu na wielkość tego budynku, a tym ilości zamieszkałych tam rodzin. Umknęło uwadze organów to, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym zamiennym w ogóle nie wskazano na jakiekolwiek miejsca postojowe. Projekt budowlany zamienny nie zawiera także projektu zagospodarowania terenu, co utrudnia wskazanie, gdzie są ewentualne miejsca postojowe.

Sąd podniósł, że w projekcie budowlanym zamiennym znajduje się wykres cienia (projekt budowlany, karta nr 13), z którego wynika, że cień z przebudowanego budynku na działce nr [...] padałby nie tylko na działki nr [...],[...] i [...], ale także na działki dalsze (np. nr [...],[...],[...]). Oznacza to, że obszar oddziaływania tej inwestycji winien uwzględniać także i te działki, których właściciele winni być stronami postępowania. Podwyższenie budynku musiało doprowadzić do zwiększenia zacieniania działek sąsiednich, a tym samym także zwiększenia obszaru oddziaływania inwestycji w stosunku do poprzednio zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego.

W ocenie Sądu, na uwzględnienie zasługuje i ta argumentacja skarżącego, która wskazuje na brak rzetelnej oceny możliwości zagospodarowania działki skarżącego (nr [...]) w przypadku przedmiotowej inwestycji. Podniesiona argumentacja dotycząca warunków wynikających z § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winna być stosowana w taki sposób, aby nie ograniczać a priori możliwości zabudowy działki sąsiedniej. Nie można udzielać pozwolenia na budowę, jeżeli warunki określone takim pozwoleniem wyraźnie preferują inwestora kosztem właściciela działki sąsiedniej. Okoliczność, że skarżący nie buduje budynku na swojej działce nie oznacza, że działka sąsiednia (objęta w tej sprawie inwestycją) może być zabudowana dowolnie. Trafnie w tym zakresie skarżący powołał się na ochronę wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego (obowiązek uwzględnienia usytuowania obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnionych interesów osób trzecich).

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że organy w istotnym zakresie naruszyły przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego, co musi skutkować uchyleniem wydanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."

Sąd wskazał, że ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji winien w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić krąg stron oraz ustalić, czy roboty budowlane objęte ww. wnioskiem zostały już wykonane, czy też nie. W zależności od tego należy podejmować kolejne czynności a przy uznaniu, że w tej sprawie postępowanie merytoryczne będzie dopuszczalne – należy uwzględnić wskazówki i wykładnię zawartą w uzasadnieniu tego wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył uczestnik postępowania - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

a/ naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 91 § 2 p.p.s.a. poprzez brak zawiadomienia uczestnika postępowania o terminie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie z uwagi na wysłanie zawiadomienia na nieaktualny adres Spółki pomimo posiadania przez Sąd informacji o nowym adresie siedziby Spółki, co stanowi wadę skutkującą nieważnością postępowania określoną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. polegającą na pozbawieniu uczestnika postępowania możliwości obrony swych praw w postępowaniu,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uchylenie decyzji pomimo braku naruszenia przepisów prawa oraz braku wykazania, że ewentualne naruszenia prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10, 39 i 113 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji pomimo braku naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 25 ust. 2 pkt 8 i 9 oraz § 15 ust. 1 pkt 6 lit. b uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie projekt budowlany jest niezgodny z wskazanymi powyżej przepisami planu miejscowego odnoszącymi się do dopuszczalnej wysokości budynku oraz zasad ustalania wymaganej liczby miejsc parkingowych,

- art. 5 ust. 1 pkt. 8 i 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie objęta decyzją inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w tym interesy skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył D. M., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania przed Sądem I instancji, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Uczestniczka postępowania – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] została bowiem pozbawiona możliwości obrony swoich praw z uwagi na brak prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku.

Wskazać należy, że pismem z dnia [...] 2014 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie od orzekania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OW 63/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie do rozpoznania ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II SO/Rz 7/14 orzekł w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziów. Pismem z dnia [...] 2014 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła zażalenie od powyższego postanowienia, w którym wskazała, że zmianie uległ adres siedziby Spółki. Jako aktualny adres podano ul. [...], 30-[...] [...]. Zażalenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OZ 1177/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. zwrócił akta sprawy II SA/Kr 1499/13 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z odpisem prawomocnego postanowienia z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II SO/Rz 7/14, nie informując tego Sądu o dokonanym przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zawiadomieniu o zmianie adresu siedziby Spółki. Sąd I instancji zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 4 lutego 2015 r. skierował do Spółki na adres: ul. [...], 30-[...] [...], zamiast na podany przez Spółkę adres: ul. [...], 30-[...] [...]. Przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy nie została odebrana przez Spółkę i po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do Sądu. Spółka nie została zatem, jak wymaga tego art. 91 § 2 p.p.s.a., zawiadomiona o terminie rozprawy, w konsekwencji nie wzięła udziału w rozprawie, a tym samym została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, takiego zawiadomienia Spółka dokonała. Nie można natomiast obciążać Spółki skutkami braku poinformowania Sądu I instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie o dokonanym przez tę Spółkę zawiadomieniu o zmianie adresu jej siedziby. Strona nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji braku prawidłowego przepływu informacji między sądami, orzekającymi w ramach jednej sprawy sądowoadministracyjnej.

W związku ze stwierdzoną nieważnością postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie badał zasadności zarzutów skargi kasacyjnej.

W konsekwencji stwierdzenia nieważności postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpozna sprawę, której przedmiotem jest zmiana decyzji o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę wraz z przebudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego w trybie art. 36a Prawa budowlanego, a więc rozważeniu podlegać będzie przede wszystkim kwestia, czy projektowane zmiany są możliwe do zrealizowania w ramach instytucji przewidzianej w art. 36a Prawa budowlanego, w szczególności, czy powstała w wyniku tych zmian inwestycja nadal stanowić będzie budynek mieszkalny jednorodzinny, w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.