Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 289/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) Adam Lipiński Protokolant Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], cofającą J. T. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Organ podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. [...] z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt. [...] uznano J. T. winnym popełnienia czynów:

– z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, tj. tego, że w okresie od [...] w S. i w M., jako właściciel firmy S., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa – Agencję Rynku Rolnego Oddział Terenowy w S. oraz Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w ten sposób, że na podstawie uprzednio wystawionych przez pracowników P. Sp. z o.o. w S., poświadczających nieprawdę dokumentów w postaci dowodów dostaw, kwitów magazynowych i oświadczeń producenta, poświadczył nieprawdę co do faktu i ilości dostarczonych zbóż w dokumentach skupu zbóż od producentów krajowych ze zbiorów w 1999 r., tj. od P. Sp. z o.o., w postaci zbiorczych zestawień dowodów dostaw zboża, potwierdzając w nich dostawę i złożenie w magazynach [...] ton [...], zgodnie z warunkami interwencyjnego skupu zbóż do atestowanych magazynów zbożowych w S. wydzierżawionych od P. Sp. z o.o., podczas gdy w rzeczywistości dostawy te nigdy nie miały miejsca, a następnie używając tych dokumentów, wyłudził dopłaty dla producentów w kwocie [...], na szkodę Agencji Rynku Rolnego Oddział Terenowy w S. oraz dopłatę do oprocentowania kredytu skupowego nr [...] w kwocie [...], na szkodę Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.;

– z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk w zb. z art. 271 § 3 kk w zb. z art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, tj. że w okresie od [...] w S. i M., jako właściciel Przedsiębiorstwa Rolnego D. i pełnomocnik Gospodarstwa Rolnego D., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa reprezentowanego przez Agencję Rynku Rolnego Oddział Terenowy w S. w ten sposób, że poświadczył nieprawdę co do ilości dostarczanych zbóż, wagi rozliczeniowej oraz dat dostaw w dokumentach skupu zbóż ze zbiorów 2000 r. w postaci oświadczeń producenta oraz dowodów dostaw, potwierdzając w nich dostawę i złożenie [...] ton [...], zgodnie z warunkami interwencyjnego skupu zbóż do atestowanych magazynów zbożowych w S., podczas gdy w rzeczywistości dostawy te nie miały miejsca, a następnie używając tych dokumentów, wyłudził dopłatę w kwocie [...], na szkodę Agencji Rynku Rolnego Oddział Terenowy w S.

Za powyższe przestępstwa Sąd skazał J. T. na łączną karę 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 5 lat próby, wymierzył mu 300 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę [...] zł oraz zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie [...] zł.

Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., sygn. akt [...].

Z tego względu Komendant Wojewódzki Policji w G. powziął w stosunku do J. T. uzasadnioną obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i dlatego z mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął mu pozwolenie na broń palną myśliwską.

Od powyższej decyzji J. T. złożył odwołanie.

Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeśli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z treści tego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób w nim określony uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania, m.in. za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub jest wobec niej prowadzone postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak z powyższego wynika, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią.

Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej prawomocnie za popełnienie przestępstwa, m.in. przeciwko mieniu. Bezspornym jest natomiast fakt, iż czyn z art. 286 § 1 kk znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwo to polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Ustalenie, że J. T. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu został skazany i skazanie to nie uległo zatarciu, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń.

W tej sytuacji nawet pozytywna opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych nie może wpłynąć na inny niż to uczynił organ I instancji sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu karnego, skazującego stronę za czyn godzący w mienie. Nie ma też znaczenia okoliczność, iż czynów przestępczych strona dopuściła się dawno, bowiem wyrok skazujący ją za te czyny nadal znajduje się w obrocie prawnym.

Organ wskazał, iż powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, gdzie stwierdzono, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

W konkluzji stwierdził, że skazanie J. T. za przestępstwo przeciwko mieniu obligowało organ do wydania decyzji cofającej mu pozwolenie na broń.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podniósł, iż organ naruszył art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), błędnie przyjmując, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał, iż od czasu popełnienia przez niego przestępstwa, za które został skazany, upłynął okres 10 lat i w tym czasie korzystał z broni zgodnie z jej przeznaczeniem. Nadto zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jednocześnie stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że organ jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny.

Skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk (przestępstwo przeciwko mieniu) w związku z art. 294 § 1 kk (przestępstwo przeciwko mieniu) w zb. z art. 297 § 1 kk (przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu), co powoduje, że skarżący znalazł się w katalogu osób, w stosunku do których istnieje ustawowy obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, tj. osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji.

Jednocześnie należy podkreślić, iż brak było spójności we wcześniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych, w zakresie czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowe wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe rozbieżności przesądzone zostały uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, w której stwierdzono, że osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa, jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Nie ma zatem racji skarżący, podnosząc, że organ był zobowiązany do wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez niego czynem a zaistnieniem obawy, o której stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Dodać też należy, że powoływane przez skarżącego wyroki, w których zostało zaprezentowane odmienne stanowisko, nie wiążą Sądu w niniejszej sprawie.

Reasumując, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że zobligowany był do zaliczenia skarżącego do kategorii osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Posiadanie pozytywnych opinii w miejscu zamieszkania, w środowisku łowieckim nie mogło mieć wpływu na zmianę oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. J. T. zarzucił organowi naruszenie Dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r., a konkretnie art. 5 lit. b tej dyrektywy oraz naruszenie zasady praw nabytych. Wskazał, iż w dacie wydania mu pozwolenia na broń obowiązywał inny stan prawny, a zatem w jego przypadku powinny mieć zastosowanie przepisy z daty wydania pozwolenia na broń.

Stanowiska tego, zdaniem Sądu, nie można podzielić. Wskazane bowiem wcześniej stanowisko Sądu koresponduje również z treścią powołanej przez skarżącego Dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L. 91.256.51, 2008.179.5), a konkretnie z art. 5 lit. b tej dyrektywy, który stanowi, iż bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Państwo członkowskie może zaś wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli nie jest już spełniony którykolwiek z warunków, na podstawie którego zostało ono wydane.

Przede wszystkim wskazać należy, iż dyrektywy są specyficznymi aktami prawnymi, które nie mają odpowiednika w prawie wewnętrznym państw członkowskich. Przepis art. 249(3) TWE definiuje dyrektywę jako akt prawny organów Wspólnoty, spełniający łącznie następujące przesłanki: a) jest adresowany do państw członkowskich, b) prawnie wiążący odnośnie do wskazanych celów, c) pozostawiający organom państwa członkowskiego swobodę w doborze form i metod realizacji celów. Przepisy dyrektywy zawierają upoważnienie i zobowiązanie skierowane do państwa członkowskiego do wykonania wskazanych w niej celów, poprzez ustanowienie stosownych przepisów powszechnie obowiązujących, a nie tylko zobowiązanie do przeniesienia jej postanowień do prawa wewnętrznego, czy też nadania dyrektywie mocy bezpośrednio obowiązującej. Tym samym, skutki prawne dyrektywy należy wiązać przede wszystkim z obowiązkiem państwa członkowskiego do ustanowienia przepisów prawa powszechnie obowiązujących, zapewniających realizację celów określonych w dyrektywie. Na grunt systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej zapisy dyrektywy zostały implementowane ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Ustawa ta jest aktem prawnym, w oparciu o który realizowane są na terenie Polski uprawnienia i obowiązki osób posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej oraz osób ubiegających się o wydanie takiego pozwolenia, z uwzględnieniem zapisów dyrektywy. Powołany akt w sposób kompleksowy i zgodny z celami określonymi w dyrektywie reguluje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej kwestie dotyczące m.in. posiadania, nabywania, używania broni palnej, w tym także myśliwskiej.

Należy zatem wskazać, iż powołany przez skarżącego art. 5 in fine dyrektywy w żaden sposób nie oznacza sprzeczności z uregulowaniami przyjętymi na gruncie prawa krajowego w ustawie o broni i amunicji. Polski ustawodawca skorzystał z uprawnienia jakie zostało przyjęte w art. 3 dyrektywy i zakaz wydania pozwolenia na posiadanie broni obwarował dodatkowymi okolicznościami, o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skarżącego, wskazać należy, iż w przepisach przejściowych obowiązujących od dnia 20 marca 2000 r. ustawy o broni i amunicji, która uchyliła (z wyjątkami niemającymi znaczenia w rozpatrywanej sprawie) ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, w art. 52 zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń", wydawanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Oznacza to – w ocenie Sądu – iż podmioty, które otrzymały takie pozwolenia, mają prawo do legalnego posługiwania się tą bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi do czasu wejścia w życie nowej ustawy, przepisami. Nie oznacza natomiast, że osób tych nie obowiązują regulacje wynikające z nowych przepisów.

Dotyczy to zwłaszcza obowiązków wynikających z art. 15 ustawy o broni i amunicji.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego.

Organ przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy i mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto dopuścił w trakcie toczącego się postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Wydana przez niego decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez k.p.a., a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów cofnięto J. T. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.