Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 548/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78a, art. 82
journal: Dz.U. 1983 nr 6 poz 35
law: Ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 105 ust. 2, art. 145 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 93, par. 103
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Referent Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania do ewidencji instruktorów prawa jazdy w zakresie kategorii ACED 1. oddala skargę 2. przyznaje radcy prawnemu W.K. kwotę [...] ([...]) zł z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu, którą wypłacić z sum budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 106 ust. 1 w związku z art. 105 ust. 2 oraz art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wpisania W. G. do ewidencji instruktorów w zakresie kategorii ACED utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lipca 2007 r. W. G. wystąpił o wpisanie go do ewidencji instruktorów jazdy w zakresie kategorii ACED, powołując się na utratę mocy obowiązującej przepisów nakładających na dotychczasowych czynnych instruktorów jazdy ponownego zdobywania uprawnień.

Organ pierwszej instancji ustalił, że W. G. w 1988 r. ukończył specjalistyczny kurs metodyczno-dydaktyczny na wykładowców i instruktorów kształcenia kierowców i do czasu wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy miał uprawnienia wykładowcy i instruktora.

Na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r. Nr [...] Starosty W. G. wpisany został do ewidencji instruktorów jazdy kat. B pod numerem [...], zdał bowiem egzamin w zakresie tej kategorii.

Organ pierwszoinstancyjny, powołując się na aktualnie obowiązujący stan prawny, stwierdził, że przepis art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 73, poz. 321) w swoim pierwotnym brzmieniu wymagał, by wykładowcy i instruktorzy nauki jazdy (którzy w dacie wejścia w życie ustawy mogli na podstawie dotychczasowych przepisów prowadzić szkolenie kierowców) legitymowali się po pierwsze – co najmniej średnim wykształceniem, a po drugie – by w ciągu 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zdali egzaminy przed komisją powołaną przez wojewodę. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 1999 r. sygn. akt K 22/99 orzekł o niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP jedynie w odniesieniu do wymogu legitymowania się przez dotychczasowego wykładowcę lub instruktora jazdy średnim wykształceniem. Nie dopatrzył się natomiast niezgodności z Konstytucją RP wymogu zdania przez te osoby egzaminu kwalifikacyjnego. Ponieważ wnioskodawca wylegitymował się zdanym egzaminem tylko w zakresie kategorii B, to tylko w tym zakresie kontynuuje dotychczasowe uprawnienia. Nie spełnia natomiast ustawowych wymogów do kontynuowania uprawnień w zakresie wszelkich innych kategorii.

W odwołaniu od tej decyzji W. G. kwestionuje odmowę wpisania go do ewidencji instruktorów jazdy, powołując się na treść tego samego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Uważa, że przepis art. 145 Prawo o ruchu drogowym przestał obowiązywać w całości wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zauważył, iż w tekście jednolitym ustawy Prawo o ruchu drogowym przepis ten został pominięty, a jedynie został umieszczony w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego ustawy. Obwieszczenie w hierarchii źródeł prawa się nie mieści.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego uznało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

Kolegium w całości podzieliło stanowisko organu I instancji co do interpretacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny wyraźnie wypowiedział się co do konstytucyjności rozwiązań przyjętych przez ustawodawcę w art. 145 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uznając za zgodny z Konstytucją wymóg złożenia odpowiedniego egzaminu kwalifikacyjnego przez dotychczasowych instruktorów i wykładowców nauki jazdy w ośrodkach szkolenia lub szkołach jazdy, wykonujących te czynności w dniu wejścia w życie noweli do Prawa o ruchu drogowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie uchylił tego przepisu w całości, a jedynie w ściśle określonej części.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut, że skoro w tekście jednolitym ustawy Prawo o ruchu drogowym przepis art. 145 został pominięty, to nie obowiązuje. Przepis nie obowiązuje tylko wówczas, gdy zostaje uchylony jakimkolwiek innym późniejszym przepisem ustawowym, a w niniejszym przypadku nie miało to miejsca. Marszałek Sejmu RP w obwieszczeniu w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy Prawo o ruchu drogowym opublikował przepisy, które nie zostały uchylone, a które nie znalazły się w tekście jednolitym. Podniesiono również, iż w związku ze zmianą przepisów, ustawodawca założył, że "kontynuować" uprawnienia będą tylko ci z instruktorów i wykładowców, którzy spełnią aktualnie obowiązki ustawowe. W stosunku do tych, którzy tych wymagań nie spełnią, organ administracji nie będzie podejmował żadnych decyzji, co jednak nie oznacza, że zachowują oni swoje dotychczasowe uprawnienia. Takie rozwiązanie normatywne jest równoznaczne z wygaśnięciem uprawnień instruktora (wykładowcy), który to stan rzeczy nie wymaga potwierdzenia w formie administracyjnego aktu władczego.

Z tych względów wniosek skarżącego nie może być uwzględniony, bowiem skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek, by być instruktorem jazdy w zakresie kategorii ACED, toteż nie było podstaw do wpisania go do ewidencji instruktorów w myśl art. 106 ust. 1 ustawy.

Nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, W. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Domagał się uchylenia powyżej określonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając im naruszenie art. 145 ust. 2 w związku z art. 105 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także naruszenie art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 129, poz. 1444).

Zdaniem skarżącego według uprzednio obowiązujących przepisów posiadał uprawnienia do bycia instruktorem jazdy w zakresie kategorii ACED, a także był uprawniony do wykonywania czynności wykładowcy. Skoro zatem aktualnie obowiązująca ustawa zrównała funkcje instruktora i wykładowcy to on, jako wykładowca wpisany do ewidencji prowadzonej przez Wojewodę, nadal zachowuje swoje uprawnienia. Taki stan rzeczy potwierdza według niego nowelizacja Prawa o ruchu drogowym dokonana ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444); podtrzymuje również pogląd o uchyleniu przepisu art. 145 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, prezentując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo podniósł, ustosunkowując się do zarzutów skargi, że wskazany przez skarżącego przepis art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444) pozwala dotychczasowym wykładowcom prowadzić szkolenie osób ubiegających się o prawo jazdy, w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień. Skarżący pod rządami poprzedniej ustawy miał uprawnienia również wykładowcy, a zatem jego sytuacji prawnej przepis dotyczy. Jednak analiza obowiązujących przepisów wskazuje, że dotychczasowi instruktorzy i wykładowcy mogą prowadzić szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, o ile spełniają przesłanki wymienione w art. 145 ust. 2 ustawy oraz art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444), ale osób tych starosta nie może wpisać do ewidencji instruktorów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W. G. w 1988 r. ukończył specjalistyczny kurs metodyczno-dydaktyczny na wykładowców i instruktorów kształcenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Zgodnie z § 17 obowiązującego w tym okresie rozporządzenia Ministra Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 13 października 1983 r. w sprawie kierowców pojazdów silnikowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 59, poz. 269 ze zm.) uzyskał uprawnienia do prowadzenia szkolenia przyszłych kierowców i został wpisany do ewidencji osób uprawnionych do wykonywania czynności wykładowcy i instruktora przez Wojewodę pod poz. [...].

Obowiązujące w tym okresie rozporządzenie Ministra Komunikacji i Spraw Wewnętrznych pozwalało, by szkolenie przyszłych kierowców w ośrodkach kursowego szkolenia kierowców oraz w szkołach państwowych, w których program nauczania obejmował szkolenie kierowców, prowadzone było przez instruktora i wykładowcę. Jednocześnie rozporządzenie to określało warunki, jakie muszą być spełnione przez daną osobę, by została wykładowcą i instruktorem.

Stosownie do § 17 ust. 1 tegoż rozporządzenia wykładowcą lub instruktorem mogła być osoba, która oprócz wymogów dotyczących wieku, korzystania z pełni praw publicznych, niekaralności za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w ruchu lądowym i dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków, legitymowała się co najmniej średnim wykształceniem i posiadała 2 lata praktyki zawodowej w dziedzinie samochodowej oraz 2 lata praktyki (w przypadku instruktorów - 4 lata) w kierowaniu pojazdem samochodowym (pkt 4), a także ukończyła specjalistyczny kurs metodyczno-dydaktyczny według obowiązującego programu, bądź posiadała kwalifikacje pedagogiczne do nauczania kandydatów na kierowców w szkołach (pkt 7). Niezależnie od tego wykładowcy i instruktorzy nauki jazdy mogli być okresowo poddawani sprawdzeniu kwalifikacji pedagogicznych i fachowych (ust. 3).

Od 1 października 1991 r. wymagania, jakim powinni odpowiadać instruktorzy i wykładowcy na kursach dla osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, zostały uregulowane w ustawie z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1983 r. nr 6, poz. 35 ze zm.) poprzez dodanie art. 78a przez art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 27 lipca 1991 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Przepis ten występujący, po ustaleniu tekstu jednolitego ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity z 1992 r. Dz. U. Nr 11, poz. 41), jako art. 82 tej ustawy, określił te wymagania nieco odmiennie w stosunku do poprzedniej regulacji. W zakresie mającym znaczenie dla rozpatrywanej sprawy przepis ten rozdzielił warunek posiadania średniego wykształcenia od wymogu posiadania praktyki w kierowaniu odpowiednimi pojazdami (podwyższając jednocześnie okres jej trwania w odniesieniu do instruktorów z 4 do 5 lat) i regulując je w odrębnych punktach (ust. 1 pkt 2 i 3). Został wprowadzony wymóg posiadania teoretycznej i praktycznej wiedzy w zakresie budowy i obsługi pojazdów odpowiednio silnikowych lub tramwajowych oraz znajomości przepisów o ruchu drogowym (pkt 4), przy zachowaniu nadal obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego w jednostkach upoważnionych przez wojewodę, według programu ustalonego przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (pkt 5). Wykreślono z wymagań posiadanie pełni praw publicznych, niekaralność i dawanie rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w art. 84 został zobowiązany do szczegółowego określenia w drodze rozporządzenia trybu, warunków i zasad uzyskiwania uprawnień m.in. instruktorów i wykładowców oraz egzaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy nowelizującej osoby wykonujące czynności wykładowcy lub instruktora w ośrodkach szkolenia kierowców w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. 1 października 1991 r.), które uzyskały uprawnienia do nauczania na podstawie dotychczasowych przepisów, uznano za posiadające wymagane kwalifikacje, chociażby nie spełniały one warunku określonego w art. 78a ust. 1 pkt 2 (wg tekstu jednolitego ustawy – w art. 82 ust. 1 pkt 2) ustawy – Prawo o ruchu drogowym tzn. nie posiadały średniego wykształcenia.

Sformułowany w art. 82 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy wymóg zaliczania egzaminu obowiązywał w stosunku do osób, które ubiegały się o uprawnienia wykładowcy lub instruktora w zakresie szkolenia kierowców po 1 października 1991 r.

Oznaczało to, że skarżący, który od 1988 r. posiadał uprawnienia do wykonywania czynności wykładowcy i instruktora, nie był zobowiązany do zaliczenia egzaminu na mocy wyżej określonej noweli ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Aktualnie wymagania, jakie powinna spełnić osoba wykonująca czynności instruktora nauki jazdy określa obecnie obowiązująca ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwana dalej ustawą. Ustawa zniosła dotychczas występujące rozróżnienie na wykładowców i instruktorów, stanowiąc w art. 105 ust. 1, iż szkolenie osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym albo tramwajem jest prowadzone przez instruktora.

Stosownie do art. 105 ust. 2 ustawy instruktorem może być osoba, która ma co najmniej średnie wykształcenie (pkt 1), posiada przez okres co najmniej 3 lat uprawnienie do kierowania pojazdami rodzaju objętego szkoleniem (pkt 2), potwierdziła wymagany stan zdrowia i predyspozycje psychiczne odpowiednim orzeczeniem (pkt 3), ukończyła kurs kwalifikacyjny (pkt 4), zdała egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę (pkt 5), nie była karana wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym (pkt 6) i została wpisana do ewidencji instruktorów (pkt 7).

Natomiast osoby wykonujące czynności instruktora lub wykładowcy (do których zaliczał się również W. G.) w ośrodkach szkolenia lub szkołach w dniu wejścia w życie nowej ustawy na podstawie dotychczasowych przepisów, mogły – zgodnie z art. 145 ust. 2 ustawy – prowadzić szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie dotychczas posiadanym, jeżeli spełniały wymagania, o których mowa w art. 105 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 ustawy, dotyczące posiadania co najmniej średniego wykształcenia, uprawnienia przez co najmniej trzy lata do kierowania pojazdami rodzaju objętego szkoleniem, niekaralności i wpisu do ewidencji instruktorów oraz pod warunkiem zdania w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy egzaminu, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 5 ustawy.

Na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 grudnia 1999 r. sygn. K 22/99 (publ. Dz. U. z 1999 r. Nr 106, poz. 1216) dotychczasowych instruktorów nie obowiązuje warunek z pkt 1 art. 105 ustawy z dnia 20 kwietnia 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (czyli wymóg średniego wykształcenia).

W punkcie 2 tego wyroku zaś Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 145 ust. 2 w związku z art. 105 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim wymaga zdania egzaminu przez dotychczasowych instruktorów i wykładowców nauki jazdy w ośrodkach szkolenia lub szkołach jazdy, jest zgodny z art. 2 Konstytucji. Oznacza to, że pozostałe warunki określone art. 105 ust. 2 pkt 2, 6 i 7 (prawo jazdy co najmniej od 3 lat, niekaralność i wpisanie do ewidencji) oraz obowiązek zdania egzaminu przed komisją wojewódzką pozostały w mocy. Myli się skarżący, iż na mocy orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 grudnia 1999 r. sygn. akt K.22/99 przestał obowiązywać art. 145 ust. 2 ustawy w całości.

W uzasadnieniu do tego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny wręcz podkreślał, że "wymóg ponownego zdania egzaminu nie jest zbyt dolegliwy i jest możliwy do spełnienia (w szczególności, iż chodzi o sam egzamin, a nie jest konieczne ukończenie kursu kwalifikacyjnego)". Zdaniem Trybunału "wymóg ponownego zdania egzaminu jest powiązany z koniecznością zwiększenia bezpieczeństwa na polskich drogach".

Skarżący zresztą dostosował się do tego warunku i zdał wymagany egzamin w zakresie prawa pracy kat. B i decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. Nr [...] Starosta wpisał W. G. do ewidencji instruktorów pod numerem ewidencyjnym [...], który uprawnia go do prowadzenia szkolenia osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut, że przepis art. 145 ust. 2 ustawy nie obowiązuje, ponieważ nie został ogłoszony w tekście jednolitym ustawy. W związku z tym W. G. uważa, że na podstawie posiadanych przez niego dotychczasowych uprawnień Starosta powinien go wpisać do ewidencji instruktorów w zakresie kategorii ACED. I ten zarzut skargi nie może być uwzględniony, gdyż jak trafnie zauważył organ odwoławczy, derogacja przepisu musi wynikać z konkretnego przepisu tej samej rangi, natomiast żadna z nowelizacji ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ani też żadna inna ustawa nie uchyliła art. 145 ustawy. Pominięcie tego przepisu w tekście jednolitym ustawy nie oznacza jego uchylenia.

Art. 145 ustawy został faktycznie pominięty w tekście jednolitym ustawy, zgodnie z treścią obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515). Znajduje się natomiast w obwieszczeniu o ogłoszeniu tekstu jednolitego zarówno z 2003 r. jak i z 2005 r. Uregulowania dotyczące tekstu jednolitego ustawy zostały umieszczone w art. 16 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. – Ogłaszanie aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (j.t. Dz. U z 2007 r. nr 68, poz. 449) oraz w dziale III rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 908).

Aktem zawierającym tekst jednolity jest zawsze obwieszczenie (art. 16 ust. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych).

Organem upoważnionym do ogłaszania tekstów jednolitych ustaw jest Marszałek Sejmu.

Data wydania obwieszczenia jest datą jego podpisania przez właściwy organ. Data ta informuje, że tekst jednolity uwzględnia wszystkie zmiany, których dokonano w ustawie do tego właśnie dnia.

Zasady szczegółowe obwieszczenia w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu aktu prawnego określa § 103 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Odnosząc ów przepis do sprawy niniejszej, stwierdzić należy, że przepis ten stanowi, iż samodzielną częścią obwieszczenia jest fragment, w którym zamieszcza się treść przepisów zawartych w ustawach zmieniających niezamieszczonych w tekście jednolitym jako niezmieniających tekstu ustawy, której tekst jednolity jest ogłaszany; co do zasady w ustawie zmieniającej powinny znajdować się tylko przepisy dotyczące wejścia w życie ustaw zmieniających, ewentualnie przepisy przejściowe lub dostosowujące (§ 93 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej").

Ponieważ więc art. 145 ustawy Prawo o ruchu drogowym należy do kategorii przepisów dostosowujących znalazł się on nie w samym tekście jednolitym ustawy, a właśnie w przepisach obwieszczenia o ogłoszeniu tekstu jednolitego. Oznacza to wiec, że przepis ten wbrew twierdzeniom skarżącego nie utracił mocy i obowiązuje nadal.

Osobne zamieszczenie treści tych przepisów zawartych w ustawach zmieniających, których nie zamieszcza się w tekście jednolitym, jest elementem budowania konsekwentności konstrukcji ustawy – zamieszczenie tych przepisów w tekście jednolitym naruszyłoby tę konstrukcję. (G. Wierczyński w Komentarzu do Rozporządzenia Zasady Techniki prawodawczej pod redakcją naukową Jarosława Warylewskiego, Dom Wydawniczy ABC 2003 r., s 376).

Ponadto Sąd nie znalazł uzasadnienia w aktualnie obowiązującym stanie prawnym do uwzględnienia kolejnego zarzutu skargi, iż uprawnienia do bycia instruktorem jazdy w zakresie kategorii ACED W. G. wywodzi z tego, że pod rządem uprzednio obowiązującej ustawy był uprawniony do wykonywania czynności wykładowcy. Ponieważ jako wykładowca był wpisany do ewidencji prowadzonej przez Wojewodę, to nadal zachował swoje uprawnienia również w zakresie funkcji instruktora.

Art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444) zezwala dotychczasowym wykładowcom prowadzić szkolenie osób ubiegających się o prawo jazdy w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień.

Według Słownika języka polskiego wykładowcą jest ten, kto prowadzi wykłady. Wykładowca prowadzący szkolenie osób ubiegających się o prawo jazdy prowadzi więc zajęcia w zakresie teoretycznej znajomości przepisów i zasad ruchu drogowego. Ponieważ skarżący jak przyznaje posiadał uprawnienia wykładowcy, to ten zakres uprawnień posiada nadal zgodnie z treścią cytowanej powyżej przepisu art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

Jak wcześniej wspomniano, aktualna ustawa Prawo o ruchu drogowym, zniosła rozróżnienie na wykładowców i instruktorów. Szkolenia osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem prowadzi instruktor i to on podlega wpisaniu do ewidencji prowadzonej przez starostę. Dokonanie zaś wpisu do ewidencji instruktorów następuje tylko w warunkach określonych przepisem art. 106 ustawy.

Dlatego ustawodawca wprowadził art. 145 ust. 2, by dać możliwość dotychczasowym instruktorom i wykładowcom kontynuowania czynności instruktora w ośrodkach szkolenia lub szkołach po spełnieniu wymagań przewidzianych w art. 105 ust.2 pkt 1, 2, 6 i 7 oraz oczywiście po pozytywnym zaliczeniu egzaminu.

Ponieważ skarżący posiadał uprawnienia jako wykładowca i instruktor na dotychczasowych zasadach, miał obowiązek zgodnie z art. 145 ust. 2 ustawy uzupełnić wymagania stawiane przez nową ustawę Prawo o ruchu drogowym w określonym czasokresie.

Brak spełnienia tych wymagań w zakresie kategorii ACED skutkował odmową wpisania W. G. do ewidencji instruktorów przez organy obu instancji.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy administracyjne, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszyły prawa i mając na względzie teść art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach wynika z treści art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radcy prawnego (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl zaś art. 242 cyt. ustawy wydatki za stronę zwolnioną od kosztów sądowych wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy na podstawie powyższych przepisów w związku z § 2 ust. 1-3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2000 Nr 163, poz. 1349 ze zm. ), przyznać radcy prawnemu W. T. wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie stanowiącej kwotę 240 zł, z doliczoną stawką podatku od towaru i usług oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnika