Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 917/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 510
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 maja 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2021 r., znak [...] Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda" lub "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r. poz. 510; dalej: "u.e.l.") po rozpatrzeniu odwołania R. F. (dalej także jako: "skarżący", "strona") od decyzji Prezydenta Miasta R.(dalej także jako "organ I instancji") z [...] marca 2021 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu strony z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R.- utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna:

W dniu [...] października 2020 r. Prezydent Miasta R., na wniosek H. F., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania R. F. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R..

Właścicielką budynku położonego przy ul. L. [...] w R. jest H. F. (księga wieczysta nr [...]). We wniosku o wymeldowanie R. F. wskazała, że jej syn od [...] lat nie nocuje i nie mieszka stale pod adresem: ul. L. [...] w R.. Jednak w dalszym ciągu bez pozwolenia zajmuje w tym budynku dwa pokoje oraz garaż. Pomieszczenia te służą zaś do przechowywania przez niego jego rzeczy. Pobyty R. F. pod danym adresem są sporadyczne. H. F. podała, że zachowanie jej syna jest naganne, bowiem zakłóca on mir domowy. O powyższym osobiście i telefonicznie zawiadamiała dzielnicowego.

W toku postępowania do organu I instancji wpłynęło w dniu [...] października 2020 r. oświadczenie skarżącego, z którego wynika, że nie opuścił on i nie zamierza opuszczać lokalu w R. przy ul. L. [...] m [...]. Poinformował również, że nie wystąpiły żadne przyczyny, które skutkowałyby opuszczeniem przez niego ww. lokalu.

Z zajmowanych przez niego pomieszczeń (dwa pokoje i garaż) korzysta (wedle jego oceny) dość swobodnie, nie widzi i nie spostrzega przeszkód aby podejmował kroki prawne związane ze stanem posiadania. Do zajmowanych pomieszczeń

w przedmiotowym lokalu wchodzi wejściem garażowym, co nie stanowi żadnego problemu, pomimo wymiany w miesiącu sierpniu 2020 r. zamka do drzwi wejściowych, do którego nie otrzymał klucza. Dalej strona wyjaśniła, że rachunki opłacane są przez matkę – H. F.. Natomiast koszty utrzymania budynku i zajmowanych lokali są odliczane od wkładu głównego jaki kiedyś poniósł skarżący deponując go jako inwestycja w zajmowany dom jako współlokator. Dodał także, że 60% powierzchni domu zajmuje jego siostra, a on posiada w przedmiotowym lokalu swoje rzeczy osobiste, sprzęty AGD i RTV i inne. Jego pobyt w lokalu przy ul. L. [...] m [...]

w R. uzależniony jest od charakteru jego pracy. Przebywa w nim cały dzień, raz na dwa dni, raz w tygodniu lub trzy, cztery, pięć dni w tygodniu; raz, dwa lub trzy razy

w miesiącu raz na trzy miesiące i wtedy w nim nocuje.

Organ I instancji przesłuchał w charakterze świadka K. K. (siostrę strony), która zamieszkuje w lokalu przy ul. L. [...] m [...] w R.. Świadek zeznał, że brat nie mieszka w przedmiotowym lokalu od około [...] lat, od czasu opuszczenia lokalu nigdy w nim nie nocował. Z tego co jej wiadomo to w pokojach, które zamknął znajdują się stare meble, telewizory. Nie znajduje się w nich pościel do spania, z ubrań są tam tylko ubrania robocze. Od czasu wyprowadzki strona mieszka ze swoją partnerką, jednak świadek nie zna adresu. Ponadto wskazała, że brat nigdy nie dokładał się do żadnych opłat związanych z lokalem przy ul. L. [...] m [...] w R.. W spornym lokalu pojawia się sporadycznie, raz na pół roku, a do zajmowanych pomieszczeń dostaje się przez garaż. Od czasu złożenia przez H. F. wniosku o jego wymeldowanie pojawia się raz w tygodniu, znosząc do lokalu jakieś stare rzeczy.

W dniu [...] grudnia 2020 r. do organu I instancji zgłosił się skarżący, który, po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym, nie wyraził zgody na dobrowolne wymeldowanie się z lokalu w R., ul. L. [...] m [...]. Dodatkowo złożył pismo informujące o włamaniu do zajmowanych przez niego pomieszczeń przez domowników i usuwanie należących do niego rzeczy, a tym samym uniemożliwianie mu zamieszkiwania w ww. lokalu. Skarżący został poinformowany o możliwości podjęcia kroków prawnych w celu usunięcia przeszkód w korzystaniu z lokalu. Jednocześnie odniósł się do zeznań świadka – K. K..

W toku prowadzonego postępowania, organ I instancji zwrócił się także do Komisariatu [...] Policji w R. z zapytaniem, czego dotyczyły podejmowane interwencje w lokalu przy ul. L. [...] m [...]. Z odpowiedzi wynika, że odbyły się 4 interwencje, które dotyczyły różnego rodzaju konfliktów pomiędzy H. F. i jej synem R. F., co zostało szczegółowo przedstawione.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji decyzją z [...] marca 2021 r., na podstawie art. 35 u.e.l., orzekł o wymeldowaniu strony z pobytu stałego pod wskazanym adresem. W ocenie organu I instancji, zaistniały ustawowe przesłanki określone w art. 35 u.e.l. umożliwiające wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego, z uwagi na trwałe i dobrowolnie opuszczenie lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R..

Nie zgadzając się z wydanym przez organ I instancji rozstrzygnięciem, pismem

z [...] kwietnia 2021r. skarżący wniósł odwołanie do Wojewody.

W celu ustalenia stanu faktycznego na etapie postępowania odwoławczego, Wojewoda pismem z [...] maja 2021 r. wystąpił do [...] S.A. Oddział S.- [...] Rejon Energetyczny R. (dalej też: "PGE") z prośbą o udzielenie informacji, czy R. F. występował z wnioskiem o przyłączenie do sieci energetycznej. W odpowiedzi [...] pismem z [...] maja 2021 r. poinformowała, że dla lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R. zawarta jest umowa kompleksowa sprzedaży energii elektrycznej pomiędzy [...], a H. F.. Umowa zawarta pomiędzy S. F. (ojcem strony) została rozwiązana [...] listopada 2013 r. Nikt inny nie występował z wnioskiem o zawarcie kolejnej umowy o przyłącze do sieci elektrycznej pod niniejszym adresem.

Następnie organ odwoławczy wystąpił do Komendy Miejskiej Policji w R.

z prośbą o rozpytanie okolicznych sąsiadów oraz przeprowadzenie pod adresem: R. ul. L. [...] kilkukrotnych kontroli meldunkowych o różnych porach dnia w celu sprawdzenia, czy R. F. faktycznie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały. W odpowiedzi (pismo z [...] czerwca 2021 r., nr [...]) Komisariat Policji [...] w R. poinformował, że pod danym adresem dokonano kilkukrotnych kontroli, w różnych porach dnia, podczas których za każdym razem nie zastano strony. W rozmowie z H. F. ustalono, że jej syn pod adresem tym nie zamieszkuje, lecz jedynie sporadycznie bywa i wówczas korzysta z garażu. Nie dokłada się do rachunków związanych z funkcjonowaniem nieruchomości. Według rozmówczyni ww. mieszka w R. na osiedlu P..

Wojewoda zwrócił się do organu I instancji o dokonanie przesłuchania osób mieszkających w sąsiedztwie budynku przy ul. L. [...] w R.. W związku

z tym, w dniu [...]czerwca 2021 r. przesłuchano Z. W., E.W.- [...], J. K., I. P., H. W..

Z kolei H. F. w piśmie z [...] maja 2021 r. oraz do protokołu [...] czerwca 2021 r. doprecyzowała, że jej syn w grudniu 2013 r. wyprowadził się z lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R.. Zamknął na klucz pokój, który użytkował, samowolnie zajął garaż. Od tego momentu nie korzystał z łazienki i kuchni w omawianym budynku. Podczas pobytów pod niniejszym adresem syn korzysta jedynie z garażu. Ponadto na jej działce przechowuje stare samochody. Ponad rok temu poprosiła syna, by opróżnił ze swoich rzeczy jeden z dwóch pokoi, które zajmował. Początkowo wyraził na to zgodę, lecz finalnie tego nie dokonał. Obecnie syn zajmuje jeden pokój, lecz w nim nie nocuje. H. F. chciałaby przeprowadzić remont w tym pomieszczeniu, lecz znajdujące się tam rzeczy syna, uniemożliwiają jej to.

Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2021r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 25 ust. 1 u.e.l., zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Wyjaśnił, że za miejsce pobytu stałego

w orzecznictwie administracyjnym powszechnie przyjęto uważać miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (np. odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje - choćby okazjonalnie - kontakty z sąsiadami, itd. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego osoba zameldowana stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej itd.

W ocenie Wojewody skarżący nie mieszka w miejscu stałego pobytu. Pomimo bowiem kilkukrotnych wizyt funkcjonariusze Policji pod adresem stałego zameldowania ani razu nie zastali strony. Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków - tj. osób zamieszkałych w najbliższym sąsiedztwie budynku przy ul. L. [...] w R.: Z. W., E. W. - [...], J. K., I. P., H. W. wskazują, że skarżący jedynie przyjeżdża pod ww. adres w celu naprawy auta znajdującego się w garażu budynku lub na podwórzu. Dodatkowo z treści zeznań E. W.- [...] wynika, że świadek bywa u właścicielki nieruchomości i podczas tych wizyt nigdy nie widziała strony wewnątrz domu. H. W. jednoznacznie stwierdziła, że strona nie mieszka w miejscu pobytu stałego. Przyjeżdża tylko do samochodu, który przetrzymuje w garażu. Zeznania ww. świadków - osób bezstronnych pokrywają się z zeznaniami K. K., która w toku postępowania przed organem I instancji zeznała, że jej brat w lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R. nie mieszka od około [...] lat i wyprowadził się do swojej partnerki. Po wyprowadzce jej brat pojawiał się mniej więcej raz na pół roku, lecz od momentu wszczęcia postępowania o jego wymeldowanie wizyty strony są częstsze. W pokojach, do których R. F. ma dostęp, przechowuje stare rzeczy, nie ma w nich jednak pościeli do spania. Strona nie partycypuje w kosztach utrzymania ww. budynku. Dodatkowo organ odwoławczy ustalił, że skarżący minął się z prawdą informując, że pod niniejszym adresem ma odrębny licznik prądu, bowiem z pisma [...] wynika, że dla lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R. zawarta jest umowa kompleksowa sprzedaży energii elektrycznej jedynie pomiędzy [...], a H. F.. Wobec powyższego Wojewoda dał wiarę wyjaśnieniom H. F., które uznał za jednoznaczne, spójne i logiczne.

Organ odwoławczy stwierdził także, że fakt, iż R. F. posiada swobodny dostęp do lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R. i przyjeżdża do niego z różną częstotliwością, nie świadczy o jego stałym zamieszkiwaniu. Stałe zamieszkiwanie

w lokalu powinno polegać bowiem na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych. Zatem okazjonalne przychodzenie i przebywanie w tym budynku, czy nawet sporadyczne nocowanie, nie może dawać podstawy do uznania, że wymieniony koncentruje w nim centrum swojej aktywności życiowej. Również przechowywanie w przedmiotowym budynku rzeczy stanowiących własność R. F. nie świadczy przeciwko opuszczeniu przez niego miejsca zameldowania, ponieważ opuszczenie lokalu nie musi być połączone z opróżnieniem zajmowanego mieszkania, na co wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny.

Wojewoda wyjaśnił także, że deklaracja stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi o zamieszkaniu tam osoby, gdyż musi być połączona

z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych

i majątkowych interesów. Rozstrzygając wątpliwości co do faktu pobytu organy administracji publicznej nie mogą ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia danej osoby. O kwalifikacji pobytu decyduje bowiem nie tylko treść werbalna oświadczenia, ale również okoliczności faktyczne, wykazane w toku postępowania administracyjnego.

Konkludując organ odwoławczy uznał, że skarżący nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R., a zatem decyzja organu I instancji orzekająca o jego wymeldowaniu jest zgodna z obecnie obowiązującymi przepisami.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł skarżący, zarzucając jej niezgodność z prawem. W ocenie skarżącego, wydane rozstrzygnięcia nie zawierają odniesienia do jego zeznań, jak i przedstawionych przez niego dowodów. Ponadto stan faktyczny, na który powołują się organy orzekające, nie jest potwierdzony wystarczającymi dowodami. Zdaniem skarżącego, są to domniemania, które mogą urzeczywistnić decyzję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z powodu wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie dołączył do skargi jej odpisów wraz załącznikami, jak i nie wskazał numeru PESEL, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie

w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi skarżący uczynił decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] marca 2021 r. o wymeldowaniu R. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R..

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji był przepis art. 35 u.e.l., który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). Za pobyt stały uważa się pobyt z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 155/21).

Z kolei opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu.

Należy podkreślić, że o ocenie charakteru pobytu lub opuszczenia lokalu nie decyduje treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Nie decyduje wola zamieszkiwania w lokalu, lecz faktyczne zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu.

Zgodnie zaś z przepisem art. 28 ust. 4 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy zatem, według obowiązujących przepisów prawa, celom wyłącznie ewidencyjnym i określenie miejsca zameldowania danej osoby na pobyt stały, i - co ważne - nie ma żadnego wpływu na sferę praw majątkowych tej osoby czy też jej prawa do lokalu (nieruchomości).

Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Jak orzekł Trybunał Konstytucyjny w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, w wyroku z 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34), ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zdaniem Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organy zebrany w sposób wystarczający, a przyjęte przez nie ustalenia faktyczne, istotne z punktu widzenia wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego, wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów, w tym zeznań świadków.

Organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania z zamiarem stałego tam przebywania i nie stanowi ono jego centrum życiowego. Zaistniały zatem okoliczności dające podstawę do wymeldowania skarżącego z dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały. W ocenie Sądu, fakt nie zamieszkiwania przez skarżącego w dotychczasowym miejscu zameldowania, w rozumieniu wyżej przedstawionym, potwierdzają zarówno osoby najbliższe skarżącemu (matka, siostra), jak i osoby obce (sąsiedzi) oraz funkcjonariusze Policji, którzy, pomimo kilkukrotnych wizyt pod adresem stałego zameldowania, nie zastali tam skarżącego.

Zauważyć należy, że za podstawę przyjęcia, iż dana osoba nie opuściła stałego miejsca zameldowania, nie może być samo oświadczenie zainteresowanej osoby, że dane miejsce stanowi jej centrum życiowe. Powinno ono być potwierdzone obiektywnymi okolicznościami faktycznymi związanymi z daną sprawą.

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący takich obiektywnych okoliczności nie wskazał. Tymczasem sama chęć okazyjnego przebywania w spornym lokalu lub też wykorzystania go w jakikolwiek inny sposób, w tym np. korzystania z zajętego garażu do którego skarżący ma dostęp, bez stworzenia w lokalu centrum interesów życiowych, nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że skarżący mieszka

w przedmiotowym lokalu, a przez to spełnia warunki do zachowania meldunku w danym miejscu.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika także, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie występował on z wnioskiem o zawarcie umowy

o przyłącze do sieci elektrycznej pod spornym adresem, a zatem nie posiada on odrębnego licznika na prąd, co potwierdza pismo [...] S.A. Oddział S.- [...] Rejon Energetyczny R.. Powyższe potwierdza, że skarżący nie partycypuje w kosztach utrzymania lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w R., co zresztą on sam przyznaje. Ponadto skarżący, pomimo wymiany zamków w drzwiach wejściowych, do dnia wydania zaskarżonej decyzji, nie podjął żadnych czynności prawnych, akceptując zaistniały stan rzeczy. W okolicznościach niniejszej sprawy organy orzekające wykazały, że skarżący w miejscu zameldowania nie realizuje swoich podstawowych funkcji życiowych, tj. nie nocuje, nie spożywa posiłków, nie wypoczywa itp.

Należy wyjaśnić, że opuszczenie miejsca stałego pobytu jest okolicznością ze sfery faktów, a nie praw. Postępowanie administracyjne w sprawie

o wymeldowanie/zameldowanie służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie ma wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Literalne brzmienie art. 35 i art. 28 ust. 4 u.e.l. sprowadza się do konieczności wymeldowania każdej osoby, która nie przebywa w miejscu stałego pobytu.

Podsumowując wskazać należy, że organy administracji publicznej w niniejszej sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne i istotne do wyjaśnienia sprawy, zebrały zupełny dla jej wyniku materiał dowodowy i oceniły go w granicach swobodnej oceny dowodów, a ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego dokonując trafnej ich wykładni.

A zatem uznać należy, że organy orzekające prawidłowo zastosowały art. 35 u.e.l. wydając decyzję o wymeldowaniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.