Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 326/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. M. F. (dalej jako Skarżąca) wniosło o kontrolę sposobu użytkowania budynków usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. ze szczególnym uwzględnieniem obsługi komunikacyjnej i bezpieczeństwa pożarowego.

Wnioskodawczyni nie jest właścicielem wskazanej działki, ani też żadnej z działek sąsiednich.

II.

Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] , na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.) odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek Skarżącej w sprawie legalności (zgodności z przepisami) obsługi komunikacyjnej nieruchomości, w tym dojazdu do budynków usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. oraz zasądzenia od I. C. na rzecz wnioskodawczyni kosztów postępowania wg. norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W ocenie PINB brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego na wniosek Skarżącej, gdyż nie przysługuje jej przymiot strony.

Jak wskazał organ I instancji, pismem z dnia [...] wrześni 2018 r. pełnomocnik Skarżącej doprecyzował żądanie w ten sposób, iż wskazał że wnosi ona o wszczęcie postępowania w sprawie legalności (zgodności z przepisami) obsługi komunikacyjnej nieruchomości w tym dojazdu do budynków usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. oraz zasądzenie od I. C. na rzecz wnioskodawczyni kosztów postępowania wg. norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Odnosząc się do żądania wszczęcia postępowa administracyjnego w sprawie legalności (zgodności z przepisami) obsługi komunikacyjnej PINB poinformował, że w rozumieniu art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego i obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w sprawach z zakresu praw budowlanego wynika przede wszystkim z prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości, której dotyczy postępowanie, a także z prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości sąsiedniej. Zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzeczniczą interes prawny, w odróżnieniu od interesu faktycznego, musi opierać się na konkretnej normie prawa materialnego administracyjnego, tylko bowiem orzekanie w tym dziale prawa należy do kompetencji organów administracji. Właściciel sąsiedniej nieruchomości może mieć interes prawny jeżeli inwestycja może wpłynąć na możliwość zabudowy jego działki. Organ poddał ocenie określoną w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej jako P.b.) pojęcie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego stwierdzając, iż w obszar ten musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego.

Obsługa komunikacyjna nieruchomości, w tym dojazd do budynków usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. nie wpływa na możliwość zabudowy działki wnioskodawczyni nr ew. [...] z obr. [...]. Samo subiektywne odczucie Skarżącej, że inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Wszelkie naruszenia, o których pisze wnioskodawczyni, tj. korzystanie z jej nieruchomości bez podstawy prawnej przez I. C. nie leżą w zakresie zadań i kompetencji organów nadzoru. Wszelkie kwestie dotyczące szkód, mieszczą się w relacjach cywilnoprawnych i winny być rozwiązywane polubownie, bądź dochodzone na drodze postępowania przed sądami powszechnymi.

Odnosząc się do żądania zasądzenia kosztów postępowania organ zwrócił uwagę, że żadne postępowanie nie może być w tym zakresie wszczęte. Kompetencje PINB zostały określone w art. 83 P.b. a Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organem w należących do właściwości organu sprawach indywidualnych. Ustawa nie przewiduje możliwości zasądzenia na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

Jednocześnie organ poinformował, że z urzędu zostanie przeprowadzone postępowanie w sprawie legalności i zgodności z przepisami prawa obsługi komunikacyjnej nieruchomości, w tym dojazdu do budynków usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.

III.

Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie PINB.

Przypominając swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] września 2018 r., nr [...] [...] WINB wyjaśnił, iż istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy w kwestii zgodność drogi dojazdowej usytuowanej w bezpośrednim sąsiedztwie z działką Skarżącej z przepisami techniczno0budowlanymi, posiada ona własny, indywidualny interes prawny.

W myśl art. 61a § 1 k.p.a. jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od strony i nie zachodzi inna uzasadniona przyczyna w rozumieniu tego przepisu, organ administracji publicznej nie może odmówić wszczęcia postępowania.

Odmowa wszczęcia postępowania może nastąpić tylko na wstępnym etapie, tj. po ustaleniu formalnej niedopuszczalności wszczęcia postępowania. Oznacza to, że zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone, co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Skarżąca podnosi, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości, w tym dojazd do budynków znajdujących się na wskazanej działce realizowana jest z wykorzystaniem terenów sąsiednich, w tym częściowo z terenu działki sąsiedniej nr [...] mającej charakter drogi dojazdowej na terenach prywatnych.

Niewątpliwie Skarżąca jest współwłaścicielką działki nr [...] , która graniczy z działką nr [..]. Zgodnie z uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. zmieniającą uchwałę w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze Województwa [...] ulica [...], przez którą realizowany jest dojazd do działki nr [...] z obrębu [...] zaliczana jest do dróg gminnych Województwa [...].

PINB słusznie zaznaczył, że wszelkie naruszenia, które podnosi Skarżąca, tj. realizacja przejazdu, o którym mowa powyżej przez I. C. nie leżą w zakresie zadań i kompetencji organu nadzoru budowlanego. Należy przy tym zaznaczyć, iż wszelkie kwestie dotyczące szkód czy też bezumownego korzystania z nieruchomości mieszczą się w relacjach cywilnoprawnych i winny być rozwiązywanie polubownie, bądź dochodzone na drodze sądowej.

Zdaniem [...]WINB z naruszenia przepisów cywilnych dotyczących m.in. bezumownego korzystania z nieruchomości nie można wywodzić interesu prawnego w sprawi administracyjnej. Jedynie bowiem wykazanie, że naruszenie konkretnego przepisu materialnego powoduje oddziaływanie inwestycji na nieruchomość sąsiednią i może stanowić o interesie prawnym. W niniejszym przypadku takiego naruszenia nie wskazano. Przede wszystkim nie sposób go wywodzić z faktu, że aby dojechać do zabudowanej działki nr ew. [...] konieczne jest przejechanie pojazdami przez część działki nr ew. [...]. W sprawie nie ustalono ani nie wykazano aby właściciel działki nr ew. [...] prowadził roboty budowlane, w ramach których nastąpiło naruszenie granicy pomiędzy działkami jego i Skarżącej. Skarżąca wykazując swój interes prawny powołuje się jedynie na bezumowne korzystanie z jej działki na potrzeby dojazdu do zabudowań działki nr ew. [...]. Nie jest to jednak skuteczne.

PINB zasadnie odmówił również zasądzenia od I. C. na rzecz Wnioskodawczyni kosztów postępowania. Należy rozróżniać przepisy procedury administracyjnej od przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi podstawę procesową działania organów nie zawiera przepisów umożliwiających rozstrzyganie w zakresie zasądzenia kosztów na rzecz którejkolwiek ze stron. Wniosek złożony w ww. zakresie może być zasadny dopiero w postępowaniu sądowym, nie zaś administracyjnym. W związku z powyższym żądanie zasądzenia kosztów na rzecz Skarżącej jest bezprzedmiotowy.

IV.

Skargę na powyższe postanowienie wywiodła M. F., kwestionując je w całości i zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie:

a) art. 28 k.p.a. wobec utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji, w którym stwierdzono, iż brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania z wniosku Skarżącej, gdyż zdaniem organu nie ma ona statusu strony postępowania, podczas gdy Skarżąca posiada interes prawny i faktyczny do występowania w niniejszym postępowaniu;

b) art. 61a k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wydanego przez organ I instancji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy wniosek o wszczęcie postępowania został złożony przez osobę mającą interes prawny, aby wszcząć postępowanie w niniejszej sprawie a przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia należąca do materii postępowania administracyjnego;

c) art. 61 § 1 k.p.a. wobec utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji oraz wskazanie, iż w kontekście żądania Skarżącej zastosowanie znajdą przepisy Kodeksu cywilnego, podczas gdy w przypadku wątpliwości co do treści żądania Skarżącej organ winien dokonać ustaleń w zakresie rzeczywistej woli M. F., w szczególności z uwagi na treść zobowiązania organu I instancji, w którym PINB wskazał Skarżącej treść wniosku o wszczęcie postępowania, który Skarżąca na tej podstawie doprecyzowała;

d) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uchybienie w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, polegającego na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie ustalenia, iż na działce [...] prowadzona jest działalność gospodarcza, pomimo nieuregulowanego dojazdu do budynków znajdujących się na posesji - w związku z czym wszczęte zostało postępowanie w sprawie legalności i zgodności z przepisami obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości; niezależnie jednak od tego organ II instancji utrzymał w mocy decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania wskazując na zastosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu cywilnego;

e) art. 124 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu II instancji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności co do kwestii dlaczego obsługa komunikacyjna nieruchomości, w tym dojazd do budynków usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. nie wpływa na możliwość zabudowy działki Wnioskodawczyni o nr ew. [...] z obr. [...] , jak również wyjaśnienia jaki wpływ na sprawę ma prowadzona aktualnie na działce [...] działalność gospodarcza, a także poprzez brak uzasadnienia dlaczego zgodnie z informacją organu I instancji wszczęte zostało postępowanie w sprawie legalności i zgodności z przepisami obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości, a następnie organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania wskazując na zastosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu cywilnego;

f) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, i art. 11 k.p.a. poprzez działanie w sposób arbitralny odbierający zaufanie do władzy publicznej - w konsekwencji powyższych uchybień;

2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 28 ust. 2 P.b. wobec utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji, w którym stwierdzono, iż brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w wniosku Skarżącej, gdyż zdaniem organu nie przysługuje jej przymiot strony, podczas gdy Skarżąca jako właścicielka działki bezpośrednio graniczącej z działką należącą do I. C., posiada interes prawny, aby wszcząć postępowanie w niniejszej sprawie;

b) art. 3 pkt 20 P.b. poprzez utrzymanie w mocy wydanego przez organ I instancji postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w którym uznano, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości, w tym dojazd do budynków usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. nie wpływa na możliwość zabudowy działki Skarżącej nr ew. [...] z obr. [...], podczas gdy I. C. obecnie korzysta z części działki nr [...] w celu dojazdu do swojej nieruchomości co ogranicza możliwość ogrodzenia działki Skarżącej, a tym samym naruszenia, które podnosi Skarżąca leżą w zakresie zadań i kompetencji organu nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia MWINB oraz poprzedzającego go postanowienia PINB i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania sądowego.

V.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI.

Skarga jest nieuzasadniona.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zasadą jest przy tym to, że wszczęcie postępowania na wniosek strony następuje w dniu doręczenia żądania organowi administracji publicznej - fizycznie lub elektronicznie (art. 61 § 3 i 3a k.p.a.). Nie oznacza to jednak, iż każde pismo skierowane do organu inicjuje automatycznie postępowanie administracyjne, bowiem kluczowe w tym przypadku jest pojęcie strony, gdyż to od niej musi pochodzić stosowne żądanie. Pojęcie to ustawodawca zdefiniował w art. 28 k.p.a. wskazując, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W myśl art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W niniejszej sprawie taka sytuacja miała właśnie miejsce, bowiem żądanie nie pochodzi od podmiotu, któremu można przyznać przymiot strony, tj. Skarżąca nie posiada własnego i indywidualnego interesu prawnego. Nie jest przy tym żadną wadliwością okoliczność, iż organ odmawiając wszczęcia postępowania na wniosek, jednocześnie wszczyna je z urzędu, nawet na skutek informacji przekazanych w piśmie podmiotu, któremu nie można przyznać statusu strony. Mamy w tym przypadku bowiem do czynienia z różnymi, niekonkurencyjnymi względem siebie, trybami inicjowania postępowania.

Mając te ogólne uwagi na względzie Sąd w całości akceptuje wywody organów sformułowane na tle przepisu art. 28 k.p.a. Tytułem pewnego usystematyzowania rozważań wyrażonych w tym zakresie należy wskazać, że pojęcie interesu prawnego immanentnie związane jest - co do zasady - z normami prawa materialnego, tj. należy ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się zatem zawsze wtedy, gdy ustalony zostanie związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację podmiotu ustaloną właśnie przepisem prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97).

Cechą wyróżniającą interesu prawnego jest przy tym to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania danego przepisu prawa. Wprawdzie w postępowaniu budowlanym, dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę, tak określony interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 P.b., a więc w nieco węższym podmiotowo zakresie, bowiem odwołującym się do wymienionych w tym przepisie osób, tj. inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, niemniej jednak niniejsza sprawa nie dotyczy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ograniczający zakresowo pojęcie strony art. 28 ust. 2 P.b. nie może więc znaleźć w niej zastosowania Przymiot strony należy zatem oceniać w kontekście szerszego znaczeniowo art. 28 k.p.a.

Jak słusznie zauważają organy, od interesu prawnego należy odróżniać interes faktyczny, odnoszący się do sfery nieregulowanej przepisami prawa. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest bowiem właśnie istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi lub nakładającej obowiązki. Do sfery interesu faktycznego należy więc np. przekonanie danego podmiotu o określonych uprawnieniach, nie znajdujące jednak poparcia w przepisie prawa, czy też poczucie naruszenia prawa własności przez określoną sytuację faktyczną, nie usankcjonowaną prawnie. Inaczej mówiąc, art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przymiotu strony postępowania, zaś ustalenie interesu prawnego może nastąpić w związku z konkretną normą prawa - co do zasady - materialnego.

W niniejszej sprawie Skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości (działka nr ewid. [...]), przy której znajduje się stanowiąca m.in. drogę dojazdową działka nr ewid. [...] i na której w jej dalszej części (w głębi) zrealizowana jest inwestycja należąca do I. C.. Interesu prawnego Skarżąca nie może zatem wywodzić z samego faktu graniczenia z działką inwestycyjną, bowiem wszelkie zabudowania powstałe na działce nr [...], co wynika już chociażby z pobieżnej analizy mapy, również tej dostępnej online (por. http://mapa.um.warszawa.pl), nie powodują jakichkolwiek ograniczeń w możliwości korzystania przez Skarżącą z jej własności, w tym zgodnego z prawem jej zagospodarowania, bowiem znajdują się w znacznej odległości od niej. Nie przemawia za istnieniem interesu prawnego także fakt, że wedle oświadczenia Strony ruch pojazdów do zabudowań na działce nr ewid. [...] odbywa się częściowo poprzez działkę Skarżącej, przez co obawia się ona, że nie będzie mogła ogrodzić swojej własności. Faktyczne korzystanie z nieruchomości strony przez inny podmiot nie jest jednak korzystaniem uregulowanym prawnie. Argumentacja, że Skarżąca jest właścicielem nieruchomości przez którą częściowo odbywa się faktyczny dojazd do działki inwestycyjnej pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia i brak interesu prawnego w kwestionowaniu zgodności inwestycji w trybie nadzoru budowlanego. Ochrony swoich praw Skarżąca może przede wszystkim poszukiwać w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Faktyczne korzystanie z jej nieruchomości jako część drogi dojazdowej do zabudowań na działce I. C. należy oceniać wyłącznie w kontekście interesu faktycznego w zwalczaniu takiego zachowania, a nie interesu prawnego wymaganego dla przyjęcia legitymacji do wszczęcia postępowania, co do prawidłowości funkcjonowania owej inwestycji. Sąd zaznacza przy tym, iż faktyczne korzystanie z nieruchomości Skarżącej nie stanowi przeszkody do pełnej ochrony cywilnej, jak również do wyłącznego dysponowania swoją własnością, z wyłączeniem innych osób nie mających tytułu prawnego do tej nieruchomości. W takich warunkach Skarżąca, jako współwłaścicielka nieruchomości nr ewid. [...] może nią swobodnie rozporządzać i przeszkodą w tym zakresie nie jest przejazd pojazdów do zabudowań I. C.

W kontekście powyższego nie są zasadne zarzuty procesowe nr 1a-1f skargi.

Organy prawidłowo wyłożyły i zastosowały art. 28 k.p.a. nie stwierdzając, aby po stronie Skarżącej istniał interes prawny uzasadniający wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie nadzoru budowlanego. W związku z tym nie naruszono również przepisu art. 61 § 1 i art. 61a § 1 k.p.a. odmawiając wszczęcia postępowania na wniosek Skarżącej. Strona chciała doprowadzić do wszczęcia postępowania z zakresu nadzoru budowlanego co do prawidłowości obsługi komunikacyjnej działki nr ewid. [...] W tym zakresie nie ma ona jednak interesu prawnego bowiem żaden przepis prawa nie daje jej jakichkolwiek uprawnień do tejże nieruchomości, jak również żaden przepis prawa nie ogranicza jej nieruchomości ze względu na zabudowę powstałą na działce nr [...]

W ocenie Sądu organy nie naruszyły także art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 80 k.p.a. W sposób wystarczająco wnikliwy zebrany został w sprawie materiał dowodowy, zaś stanowisko Skarżącej dokładnie wyjaśnione. Żadnego znaczenia dla kwestii interesu prawnego Skarżącej nie ma w sprawie fakt, iż na działce inwestycyjnej prowadzona jest działalność gospodarcza (wynajem pokoi gościnnych), pomimo nieuregulowanego dojazdu do budynków znajdujących się na posesji, co doprowadziło do wszczęcia postępowania z urzędu. Okoliczność zainicjowania przez organ postępowania z urzędu, nawet na skutek pisma Skarżącej, nie daje jej jakichkolwiek uprawnień (nie stanowi o istnieniu po jej stronie interesu prawnego).

[...] WINB nie naruszył także art. 124 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie zawiera pełne uzasadnienie, odnoszące się do wszystkich istotnych w sprawie zagadnień. To, że stanowisko organu nie przekonuje Skarżącej nie oznacza, iż jest ono z tego powodu wadliwe. Faktyczna obsługa komunikacyjna nieruchomości nr ewid. [...] nie wpływa - jak wskazano - na możliwość zgodnego zagospodarowania przez Skarżącą jej nieruchomości, w tym wzniesienie przywoływanego ogrodzenia.

Nie ma również w sprawie mowy o naruszeniu zasad postępowania określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Działania organów nie cechowały się zrzucaną im przez Stronę arbitralnością, o czym świadczy już chociażby fakt wcześniejszego uchylenia niekorzystnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia PINB z wytycznymi szczegółowego zbadania przesłanki interesu prawnego. Fakt, iż Strona nie czuje się działaniem organu usatysfakcjonowana nie świadczy o naruszeniu wskazywanych przez nią zasad. Istotą posiadania przymiotu strony jest bowiem istnienie przesłanki interesu prawnego uzasadniającego żądanie podjęcia określonego działania organu.

Niezasadne są także zarzuty nr 2a i 2b skargi. Przede wszystkim art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. nie mogły w sprawie znaleźć wprost zastosowania, bowiem przesłankę interesu prawnego należało oceniać w kontekście art. 28 k.p.a., a więc normy znacznie szerzej określającej przymiot strony niż wskazane przepisy, znajdujące zastosowanie w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na budowę oraz jego weryfikacji w trybach nadzwyczajnych. Okoliczność, iż Skarżąca graniczy z nieruchomością inwestycyjną, nawet przy założeniu, że zastosowanie znajdują jednak art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. nie uzasadnia stanowiska, że jej nieruchomość mieści się w obszarze oddziaływania inwestycji I. C.. Jeszcze raz należy podkreślić, iż relacje cywilnoprawne jaki występują na tle niniejszej sprawy nie mogą stanowić o istnieniu interesu prawnego po stronie Skarżącej.

Końcowo Sąd wskazuje, iż również przegląd ksiąg wieczystych obu nieruchomości, tj. należącej do Skarżącej działki o nr ewid. [...] (KW nr [...]) oraz należącej do I. C. działki o nr ewid. [...] (KW nr [...] ) nie wskazuje, aby Skarżąca legitymowała się interesem prawnym, w szczególności brak jest w relacji pomiędzy wskazanymi nieruchomościami jakiejkolwiek stosunku rzeczowego - służebności gruntowej.

W tej sytuacji wniesioną skargę należało oddalić, o czym orzeczono na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).