Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2604/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.) Sędziowie: WSA Monika Kramek WSA Mirosław Montowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi E L i T L na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z [...] lipca 2019 r., Nr [...] , działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U.

z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej Prawo budowlane), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej kpa) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju Miasta [...] (t.j. Dz. U. z [...] r., poz. [...]) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 511) odmówił E i T L zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem w bryle wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną,

a w szczególności utwardzeniami przeznaczonymi do komunikacji wewnętrznej, szambem szczelnym, miejscem do składowania odpadów na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] .

W toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji, Prezydent [...] wydał postanowienie Nr [...], z [...] listopada 2018 r., na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nakładające na E i T L (dalej inwestorzy, skarżący) obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących

w złożonej dokumentacji projektowej w terminie 60 dni.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z § 15 ust. 3 pkt 2 i 3 uchwały Nr [...] z dnia [...] .04.2016 r. Rady Miasta [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zachodniego Pasma [...] w rejonie ulicy [...] . Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu uchwały dla całego obszaru planu w zakresie odprowadzenia ścieków oraz wód opadowych i roztopowych ustalono obowiązek odprowadzenia ścieków bytowych i przemysłowych do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Jednocześnie zakazano budowy bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekle oraz przydomowych oczyszczalni ścieków bytowych, dopuszczając jedynie eksploatację istniejących zbiorników na nieczystości ciekłe tylko na potrzeby istniejących, przebudowywanych, rozbudowywanych i nadbudowywanych obiektów budowlanych do czasu wybudowania miejskiej sieci kanalizacyjnej dającej możliwość odprowadzenia ścieków z obiektu budowlanego.

Jak wywiódł organ I instancji w projekcie budowlanym przewidziano odprowadzenie nieczystości ciekłych z planowanego do wybudowania budynku do projektowanego, bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności 7,5 m³. Przewidziano do wbudowania zbiornik żelbetowy, prefabrykowany o wymiarach

w planie 2,0x2,50 m i wysokości w świetle konstrukcji 2,30m. Powyższe rozwiązanie stoi w sprzeczności z treścią § 15 ust. 3 pkt 2 j 3 przywołanej powyżej uchwały.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Prezydenta [...] odwołanie od decyzji wnieśli inwestorzy, wskazując, iż nie są w stanie spełnić obowiązku odprowadzenia ścieków bytowych i przemysłowych do miejskiej sieci kanalizacyjnej.

Decyzją z [...] września 2019 roku NR [...], znak: [...] Wojewoda [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] .

Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, projekt budowlany stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę, organ jest uprawniony traktować tę rozbieżność jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a więc nieprawidłowość podlegającą usunięciu w drodze postanowienia nakładającego na stronę obowiązek jej usunięcia w wyznaczonym przez organ terminie, pod rygorem odmowy uwzględnienia wniosku o pozwolenie na budowę w całości (wyrok NSA z dnia 23 maja 2006 r. II OSK 832/06).

Organ II instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z [...] lipca 2019 r., nie budzi zastrzeżeń zarówno pod względem prawa procesowego jak i materialnego, a postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone prawidłowo i jest zgodne z przepisami kpa.

Za słuszne uznał wydanie przez Prezydenta [...] - postanowienia nr [...] z [...] listopada 2018 r. wzywające Inwestorów do usunięcia występujących

w projekcie budowlanym nieprawidłowości w zakresie posiadania wymaganych prawem uzgodnień, kompletności oraz zgodności z m.p.z.p. Natomiast po otrzymaniu stanowiska strony, organ I instancji był zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 35 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, w tym szczegółowego zbadania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu wojewódzkiego, w niniejszej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia podstawowego dokonał merytorycznej oceny projektu zagospodarowania działki z ustaleniami m.p.z.p. (art. 35 ust.l pkt. 1 Prawa budowlanego), i słusznie stwierdził, że m.p.z.p. nie przewiduje możliwości realizacji bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe, tj. szamba szczelnego, do czasu realizacji miejskiej sieci kanalizacyjnej na wskazanym terenie objętym tym planem.

Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Za trafne uznał stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji, iż na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. obowiązuje zakaz realizacji nowych bezodpływowych zbiorników

i przydomowych oczyszczalni ścieków.

Wojewoda [...]wskazał, iż zgodnie z warunkami ustalonymi w § 15 ust. 3 pkt 5 (ustala się zasady odprowadzania wód opadowych i roztopowych), a w punkcie 7) nakaz podłączenia wszystkich budynków z wyjątkiem budynków gospodarczych, kiosków oraz wolnostojących pomieszczeń na śmietniki, do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, z uwzględnieniem § 15 ust. 2 pkt. 3 i 4 oraz § 15 ust. 3 pkt. 3 a także w punkcie 8) nakaz wyposażenia obiektów usługowych, magazynowych i produkcyjnych w odpowiednie urządzenia podczyszczające ścieki zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń.

Zauważył, że zgodnie z § 15 ust. 3 pkt. 3 m.p.z.p., (zgodnie z którym w zakresie odprowadzania ścieków oraz wód opadowych i roztopowych): zakazuje się budowy bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekle oraz przydomowych oczyszczalni ścieków bytowych; dopuszcza się eksploatację istniejących bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe tylko na potrzeby istniejących, przebudowywanych, rozbudowywanych i nadbudowywanych obiektów budowlanych do czasu wybudowania miejskiej sieci kanalizacyjnej dającej możliwość odprowadzenia ścieków z obiektu budowlanego. Podkreślił przy tym, że przywołany także przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis § 15 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p. ustala odprowadzanie ścieków bytowych i przemysłowych do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Natomiast przepis § 15 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., określający zasady modernizacji, rozbudowy lub budowy systemów infrastruktury technicznej na obszarze objętym planem i ustalający pełną obsługę obszaru nim objętego zakazuje budowy bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe oraz przydomowych oczyszczalni ścieków bytowych. W myśl ww. przepisu dopuszcza się eksploatację istniejących bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe tylko na potrzeby istniejących, przebudowywanych, rozbudowywanych i nadbudowywanych obiektów budowlanych do czasu wybudowania miejskiej sieci kanalizacyjnej dającej możliwość odprowadzenia ścieków z obiektu budowlanego, co nie ma miejsca w niniejszym przypadku.

Zdaniem organu odwoławczego na terenie objętym planowaną przez Inwestorów budową nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem

w bryle wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w szczególności z utwardzeniami przeznaczonymi do komunikacji wewnętrznej, szambem szczelnym, miejscem do składowania odpadów na działce nr ewid. [...] z obrębu [...]przy ul. [...] , m.p.z.p. Zachodniego Pasma [...]w rejonie ulicy [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. (Dz. Urzęd. Woj. [...] z [...] r., poz. [...]), nie ma możliwości realizacji żadnego bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, skarżący (Inwestorzy) zarzucili:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię tego przepisu,

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem organ wezwał Skarżących do podłączenia przedmiotowej działki do sieci kanalizacyjnej mimo, iż takie rozwiązanie techniczne jest niemożliwe do realizacji na obecnym etapie

z uwagi na zbyt wysokie koszty jej podłączenia skutkujące de facto koniecznością zaniechania inwestycji, zaś wezwanie do usunięcia nieprawidłowości (o czym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego) powinno być dokonane w sposób możliwy do jego wykonania przy zachowaniu możliwości realizacji inwestycji. Powyższe miało wpływ na wynik sprawy,

c) § 26 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. z 8 kwietnia 2019 r., Dz. U. z 2019 poz. 1065) w związku z § 4 ust. 4 pkt 1 lit. a planu zagospodarowania przestrzennego Zachodniego Pasma [...] w rejonie ulicy [...]zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. poprzez jego błędne niezastosowanie i całkowite pominięcie okoliczności, że gdy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę przedmiotowej nieruchomości budynkami na pobyt ludzi a brak jest warunków dla sieci kanalizacyjnej i wodociągowej to właściciel nieruchomości musi mieć zapewnioną albo możliwość posadowienia zbiornika bezodpływowego bądź przydomowej oczyszczalni ścieków, co miało wpływ na wynik sprawy,

d) art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie możliwości korzystania przez Skarżących z konstytucyjnego prawa własności przedmiotowej działki nr ewidencyjny [...]z obrębu [...]przy ul. [...], przeznaczonej na cele budowlane

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 15 kpa poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organy administracji, polegający na tym, iż organ drugiej instancji nie poczynił własnych ustaleń w przedmiotowej sprawie a opierał się jedynie na ustaleniach organu pierwszej instancji, nie dokonał wizji lokalnej na działce Skarżących, nie zbadał technicznej możliwości odbioru ścieków

z przedmiotowej działki, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie zapewniło Skarżącym dwukrotnego, merytorycznego rozpatrzenia niniejszej sprawy przez dwa niezależne organy.

b) art. 9 i 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia Skarżącym czynnego udziału

w postępowaniu przed organem drugiej instancji, brak wezwania Skarżących do złożenia wyjaśnień,

c) art. 8 § 1 kpa poprzez wezwanie Skarżących do uzupełnienia braków

w przedłożonej dokumentacji, w tym zapewnienia odbioru ścieków w zgodzie

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym organ nie wskazał jak Skarżący mają tego dokonać, jakie środki techniczne zastosować,

d) art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa bowiem organ drugiej instancji nie podjął działań celem zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego w sprawie, w tym nie ustalił czy istnieje możliwość podłączenia przedmiotowej działki do sieci miejskiej kanalizacji, jeżeli tak to jakie koszty się z tym wiążą, czy jest techniczna możliwość innego odprowadzania ścieków w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości oraz na podstawie art. 135 ppsa wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] w całości oraz o orzeczenie zwrotu od organu na rzecz Skarżących kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia ich praw i celowej obrony.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte

w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi

w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym katem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] nr [...], z [...] września 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...]z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z garażem w bryle wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a w szczególności utwardzeniami przeznaczonymi do komunikacji wewnętrznej, szambem szczelnym, miejscem do składowania odpadów na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...].

Na wstępie należy wskazać, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zależy od uznania organu, lecz jest procedurą sformalizowaną i gdy zostaną spełnione wszystkie wymagania, organ nie może odmówić wydania takiej decyzji, o czym stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wymagań tych należy: złożenie wniosku

w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana, złożenie wniosku w okresie ważności pozwoleń, jeżeli są one wymagane, złożenie oświadczeń, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego) oraz zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa

w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

W związku z powyższym zadaniem organu jest ustalenie, które z powyższych wymogów, z uwagi na charakter sprawy, powinny być spełnione, a następnie sprawdzenie, czy zostały spełnione. W razie ustalenia, że nie wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione, organ działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Należy podkreślić, że ww. przepis przewiduje sankcję w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę za nie usunięcie wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt znajdowania się terenu inwestycyjnego na terenie obowiązywania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Zachodniego Pasma [...] w rejonie ulicy [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2016 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Z [...] r., poz. [...]).

Zgodnie z § 4 ust. 4 m.p.z.p. ustalono przeznaczenie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług, oznaczonych symbolem MN/U.

Z kolei § 8 ust. 1 z rozdziału 6, dotyczącego zasad ochrony środowiska, przyrody

i krajobrazu kulturowego, wyraźnie pkt 3) wskazuje na obowiązek odprowadzania wód opadowych i roztopowych z placów parkingowych i innych powierzchni przewidzianych do ruchu kołowego do ziemi lub do miejskiej sieci kanalizacyjnej, po ich uprzednim oczyszczeniu zgodnie z przepisami odrębnymi; dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych i roztopowych, szczególnie z powierzchni biologicznie czynnych do ziemi, do zbiornika retencyjnego na terenie działki własnej, do rowu lub do zbiornika wodnego na terenach ZP/WS. Zgodnie zaś z warunkami ustalonymi w § 15 ust. 3 pkt 5 (ustala się zasady odprowadzania wód opadowych i roztopowych), a w punkcie 7) nakaz podłączenia wszystkich budynków z wyjątkiem budynków gospodarczych, kiosków oraz wolnostojących pomieszczeń na śmietniki, do miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, z uwzględnieniem § 15 ust. 2 pkt. 3 i 4 oraz § 15 ust. 3 pkt. 3 a także

w punkcie 8) nakaz wyposażenia obiektów usługowych, magazynowych i produkcyjnych w odpowiednie urządzenia podczyszczające ścieki zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń.

Zatem słusznie organ odwoławczy wskazał, iż powołane przepisy m.p.z.p. odsyłają do § 15 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., zgodnie z którym w zakresie odprowadzania ścieków oraz wód opadowych i roztopowych: zakazuje się budowy bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekle oraz przydomowych oczyszczalni ścieków bytowych; dopuszcza się eksploatację istniejących bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe tylko na potrzeby istniejących, przebudowywanych, rozbudowywanych

i nadbudowywanych obiektów budowlanych do czasu wybudowania miejskiej sieci kanalizacyjnej dającej możliwość odprowadzenia ścieków z obiektu budowlanego.

Oznacza, to że na terenie objętym inwestycją – gdzie obowiązuje ww. m.p.z.p. nie ma możliwości realizacji żadnego bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Ponadto w przypadku aktów prawa miejscowego (jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego) pierwszoplanową metodą wykładni tekstu prawnego jest metoda językowa. Zawsze punktem wyjścia w procesie wykładni powinna być analiza kontekstu językowego danego przepisu; jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania, to tak należy ów przepis rozumieć. Pierwszeństwo językowych reguł wykładni jest wręcz podstawowym warunkiem funkcjonowania prawa w państwie prawnym. Jeśli, wbrew jasnemu pod względem językowym, sformułowaniu przepisu nadawałoby mu się jakieś inne znaczenie, aniżeli to oczywiste znaczenie językowe, wówczas rola ustawodawcy byłaby li tylko pozorna (uchwała SN z 20 czerwca 2000 r., I KZP 16/00.). Wolno odstąpić od znaczenia literalnego (potocznego) danego przepisu, gdy znaczenie to pozostaje w oczywistym konflikcie lub sprzeczności ze znaczeniem innych norm systemu, gdy prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, gdy prowadzi do rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1998 roku sygn. I CKN 664/97).

Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.

Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę

Dodatkowo należy wskazać, że po stwierdzeniu przez organ I instancji niezgodności w dokumentacji projektowej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami Prawa budowlanego, zasadnie inwestorzy zostali wezwani do usunięcia nieprawidłowości. Również prawidłowo organy ustaliły nie wywiązanie się przez inwestorów z nałożonych na nich obowiązków

w postaci- braku poprawienia dokumentacji projektowej, która nadal była niezgodna z § 15 ust. 3 pkt 2 i 3 m.p.z.p.

Art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada na organy obowiązek wezwania inwestora o braki, z czego organ w niniejszej sprawie się wywiązał, ale jednocześnie wprost stanowi, że po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego na usunięcie braków organ ma obowiązek wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu

i udzielenia pozwolenia na budowę. Sam przepis uzależnia wydanie decyzji odmownej od samego stwierdzenia nie spełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem, a nie od wagi niespełnionych obowiązków. Ponadto braki te nie mogą być uzupełnione

w ramach przeprowadzenia przez organ lI instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 136 kpa.

W tych okolicznościach prawidłowe jest rozstrzygnięcie odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz przepisy mające w sprawie zastosowanie, w konsekwencji wydając zasadnie decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenia na budowę oraz decyzję ją utrzymującą.

Odnosząc się zarzutów skargi wyjaśnić należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z 23 maja 2018 r.

o sygn. akt II SA/Kr 458/18 (dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż organy administracji architektoniczno-budowlanej, czy inne organy administracji publicznej, nie są uprawnione do dokonywania rozproszonej kontroli uregulowań planów miejscowych z prawem ustawowym lub konstytucyjnym. Nie jest dopuszczalna ocena zgodności z prawem przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako swoistego prejudykatu w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem powszechnie obowiązującego prawa miejscowego

i może być kwestionowany w określonym trybie. Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1

w zw. z art. 90 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 994) wojewoda orzeka w trybie nadzorczym o nieważności uchwały lub zarządzenia sprzecznego z prawem, natomiast zgodnie z art. 101 każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dopóki jednak zapis planu nie został usunięty z obrotu prawnego, dopóty służy mu domniemanie zgodności z prawem. To domniemanie organ, a następnie Sąd rozpoznający sprawę z zakresu prawa budowlanego, w której warunkiem zgody na realizację inwestycji jest brak sprzeczności z planem, muszą uwzględnić.

W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się niezasadne. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze. Organy dokonały prawidłowej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego. Z kolei § 26 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie znajdował zastosowania w rozpoznawanej sprawie, zatem nie mógł zostać naruszony. Negatywnie należy także ocenić zarzut odnoszący się do naruszenia art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż akty prawa miejscowego stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego. Brak kanalizacji nie obciąża organów architektonicznych, na uwadze mieć należy, że przedmiotem rozpoznania Sądu była odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego.

Za chybione Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie,

a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została należycie uzasadniona.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę w całości.