Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1677/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 92a ust. 2 i ust. 8
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi P. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 października 2020 r., nr [...], II.zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 13 października 2020 r. o nałożeniu na P. T. kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł.

Podstawą prawną decyzji organu odwoławczego był:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "K.p.a.",

- art. 4 pkt 22 lit. d oraz lit. l, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919), dalej: "u.t.d.",

- art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1-4 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009

z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300, s. 51 ze zm.), dalej: "rozporządzenie 1071/2009",

- § 1, § 2 pkt 3 lit. a i § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. z 2019 r., poz. 1968), dalej: "rozporządzenie Ministra Transportu" ,

- lp. 18 zał. nr 4 do u.t.d.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, co następuje.

W dniu 7 sierpnia 2020 r. (piątek) ok. godz. 20:32 zatrzymano do kontroli drogowej na autostradzie A2 w m. L. zespół pojazdów składający się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...] Zespołem pojazdów kierował V. S. wraz z A. T., wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy (chipsów kostnych wołowych dla psów o wadze 24 460 kg) z Polski do Niemiec w imieniu i na rzecz [...] sp. z o. o. w G. .

Podczas kontroli stwierdzono, że zespół pojazdów poruszał się po drodze w trakcie obowiązywania okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów po drogach.

Przebieg kontroli utrwalono w protokole z 7 sierpnia 2020 r.

W wyniku rozpoznania sprawy organ pierwszej instancji decyzją z 13 października 2020 r. nałożył na P. T. jako na zarządzającego transportem karę pieniężną w wysokości 1 000 zł z tytułu powyższego naruszenia.

W odwołaniu od decyzji strona podniosła, że przewożone kontrolowanym transportem chipsy kostne dla psów są paszą, w związku z czym zespół pojazdów w dniu kontroli podlegał wyłączeniu spod obowiązujących zakazów ruchu.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazano, co następuje.

Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2 000 zł za każde naruszenie.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d.

Zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy (art. 2 pkt 5 rozporządzenia 1071/2009).

Zgodnie z lp. 18 zał. nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach sankcjonowane jest karą pieniężną nakładaną na zarządzającego transportem w wysokości 1 000 zł.

Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury wprowadzają ograniczenia lub zakaz ruchu dla pojazdów lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton (§ 1).

Stosownie do § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu takich pojazdów przez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h, od godziny 18:00 do godziny 22:00 w piątek.

Przepisy § 2 nie mają zastosowania m. in do przewozu artykułów szybko psujących się i środków spożywczych, określonych w załączniku do rozporządzenia, stanowiących znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej (§ 3 ust. 1 pkt 3 lit. l rozporządzenia Ministra Transportu). Artykuły szybko psujące się, wymienione w pkt 15 załączniku do rozporządzenia Ministra Transportu, to pozostałości i odpady przemysłu spożywczego, gotowe pasze dla zwierząt. Przewożone były natomiast chipsy kostne wołowe dla zwierząt (psów), które nie są paszą dla zwierząt, ale przysmakiem.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie organizacji roku szkolnego (Dz. U. z 2002 r. nr 46, poz. 432) w szkołach, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczynają się w pierwszym powszednim dniu września, a kończą w najbliższy piątek po dniu 20 czerwca. Jeżeli pierwszy dzień września wypada w piątek lub sobotę, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze rozpoczynają się w najbliższy poniedziałek po dniu 1 września. Jeżeli czwartek bezpośrednio poprzedzający najbliższy piątek po dniu 20 czerwca jest dniem ustawowo wolnym od pracy, zajęcia dydaktyczno-wychowawcze kończą się w środę poprzedzającą ten dzień.

W świetle powołanych przepisów wskazano, że kontrolowany zespół pojazdów został zatrzymany w piątek 7 sierpnia 2020 r. ok. godz. 20:32, a więc w trakcie obowiązywania okresowego ograniczenia ruchu.

Strona nie wykazała, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia ani że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

W skardze na decyzję organu odwoławczego P. T. zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego:

1. § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l rozporządzenia Ministra Transportu przez ukaranie skarżącego za wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, podczas gdy zgodnie z tym przepisem spółka, w której skarżący zarządza transportem, wykonywała transport towaru (chipsy kostne wołowe), który stanowi paszę dla zwierząt, a zatem mogła wykonywać transport drogowy w czasie obowiązywania ograniczeń lub zakazów ruchu, a ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia tego zarzutu,

2. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez wszczęcie i prowadzenie postępowania, a także ukaranie skarżącego karą pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć;

II. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 K.p.a. przez wadliwe uzasadnienie decyzji przejawiające się brakiem dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i brakiem wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji,

2. art. 8 K.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, co przejawiło się w pobieżnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w wyniku czego organ uznał, że nie wystąpiły przesłanki wyłączające ukaranie skarżącego,

3. art. 80 K.p.a. przez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranych dowodów, wyniku czego przyjęto, że zasadne jest ukaranie skarżącego karą pieniężną, podczas gdy z dokumentów handlowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżąca wykonywała transport chipsów kostnych wołowych, które stanowiły paszę dla zwierząt.

Skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji;

2. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący kwestionując stanowisko i ustalenia organów podniósł, że z uwagi na rodzaj przewożonego w dacie kontroli (7 sierpnia 2020 r.) towaru (chipsy kostne wołowe będące paszą dla zwierząt) nie podlegał on ograniczeniom oraz zakazowi ruchu po drogach publicznych.

Ustosunkowując się do tego zagadnienia Sąd uznał, że organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dokonały one bowiem rzetelnej oceny, czy przewożony towar podlegał ograniczeniom lub zakazowi ruchu pojazdu po drogach.

Z uwagi na okoliczność, że przedmiotowy międzynarodowy transport drogowy wykonywany był 7 sierpnia 2020 r. o godz. 20:32 (czas kontroli) zastosowanie w sprawie znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Transportu.

W myśl § 1 tego rozporządzenia wprowadza się ograniczenia lub zakaz ruchu dla pojazdów lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton.

Jak stanowi zaś § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu okresowe ograniczenia ruchu takich pojazdów poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju ma miejsce m. in. w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h, od godziny 18:00 do godziny 22:00 w piątek.

Zasadnie więc organy przyjęły, że do przedmiotowego transportu może znaleźć zastosowanie § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, gdyż świadczony on był w okresie wakacyjnym 7 sierpnia 2020 r., tj. w piątek o godz. 20:32.

Niemniej jednak, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyjaśnień zawartych w wydanych decyzjach nie sposób stwierdzić, czy organy prawidłowo przyjęły, że zakaz ruchu przedmiotowego zespołu pojazdów - ze względu na rodzaj przewożonego towaru - nie podlegał wyłączeniu, o którym w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu.

Organy stwierdziły, że nie można było przedmiotowego przewozu uznać za wyłączony spod ograniczenia i zakazów ruchu, gdyż przewożone chipsy kostne wołowe dla psów nie stanowią gotowej paszy dla zwierząt, lecz przysmak dla zwierząt.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l rozporządzenia Ministra Transportu przepisy § 2 [zakaz ruchu] nie mają zastosowania do pojazdów używanych do przewozu artykułów szybko psujących się i środków spożywczych, określonych w załączniku do rozporządzenia, stanowiących znaczną część ładunku lub znaczną część dostępnej przestrzeni ładunkowej.

W załączniku do rozporządzenia wśród artykułów szybko psujących się i środków spożywczych wymieniono m. in.:

1. mięso i podroby jadalne;

15. pozostałości i odpady przemysłu spożywczego, gotowe pasze dla zwierząt.

Sądowi z urzędu wiadomo, że co do przedmiotowego przewozu wydano nie tylko zaskarżoną decyzję (dotyczącą zarządzającego transportem P. T.), ale również decyzję z 14 września 2021 r. wobec [...] sp. z o. o. w [...] o nałożeniu na nią kary pieniężnej m. in. za naruszenie zakazu poruszania się po drodze w trakcie obowiązywania okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów po drogach. Decyzja ta, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1573/21 (dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). W powyższym wyroku Sąd stwierdził, że organ II instancji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo przyjął, że zgodnie ze zleceniem spółki [...] z s. w B. (Gm. K. ) przewóz drogowy obejmował chipsy kostne wołowe (beef bone chips) stanowiące półprodukt spożywczy do wytwarzania żelatyny lub kolagenu z przeznaczeniem do konsumpcji przez ludzi. O powyższym świadczy treść załączonego do protokołu kontroli międzynarodowego listu przewozowego (CMR) odczytywana wspólnie z dokumentem zleceniodawcy spółki [...] o nr [...] ([...]) towarzyszącemu transportowi przewożonego towaru, jak również wyjaśnienie zleceniodawcy złożone w postępowaniu odwoławczym (pismo z 8 lipca 2021 r.). Z dokumentów tych wynika niewątpliwie, że przedmiotowy przewóz obejmował właśnie półprodukt spożywczy do wytwarzania żelatyny wołowej przeznaczonej do spożycia przez ludzi produkowany w zakładzie przetwórstwa spożywczego [...] sp. z o. o.

Organy w niniejszej sprawie uznały ładunek za chipsy kostne wołowe, których przewóz nie wyłącza ograniczeń i zakazu ruchu pojazdów. Niemniej jednak, znajdujący się w aktach adm. dokument zleceniodawcy spółki [...] o nr [...] ([...]) towarzyszący transportowi przewożonego towaru (k. 14v) wskazuje, że przedmiotowy przewóz obejmował półprodukt spożywczy do wytwarzania żelatyny wołowej przeznaczonej do spożycia przez ludzi, produkowany w zakładzie przetwórstwa spożywczego [...] sp. z o. o.

W tym kontekście nie można podzielić zarzutu skargi naruszenia przez organy § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l rozporządzenia Ministra Transportu w zw. z pkt 15 załącznika do tego rozporządzenia przez błędne uznanie, że 7 sierpnia 2020 r. wykonywano transport chipsów kostnych wołowych stanowiących paszę dla zwierząt. Z wymienionego wyżej dokumentu zleceniodawcy przewozu spółki [...] wynika, że przewożonym towarem były chipsy kostne wołowe, które nie stanowią paszy dla zwierząt, lecz półprodukt (surowiec - w j. ang.: "raw material" - jak podano w dokumencie towarzyszącym) spożywczy do wytwarzania żelatyny lub kolagenu z przeznaczeniem do konsumpcji przez ludzi.

W świetle powyższego mające znaczenie dla ustalenia, czy przedmiotowy przewóz podlegał wyłączeniu z zakazu ruchu określonego w § 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu była ocena, czy taki surowiec (półprodukt) - chipsy kostne wołowe - można było uznać na gruncie § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l rozporządzenia Ministra Transportu za jeden z artykułów szybko psujących się i środków spożywczych wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia, tj. za mięso (pkt 1 zał.), względnie za pozostałości i odpady przemysłu spożywczego (pkt 15 zał.).

Rozporządzenie Ministra Transportu nie zawiera bowiem definicji poszczególnych pojęć wymienionych w jego załączniku - artykułów szybko psujących się i środków spożywczych. Do ich wykładni należy się posłużyć definicjami zawartymi w załączniku nr I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. EU. L. z 2004 r. poz. 139 s. 55 z dnia 30.04.2004 r.), dalej: "rozporządzenie 853/2004". Przepisy tego rozporządzenia jednolicie dla rynku państw członkowskich ustalają wspólne wymagania dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w sprawie higieny środków spożywczych, mając przy tym na uwadze, że niektóre środki spożywcze mogą stanowić szczególne zagrożenie dla zdrowia ludzi, w związku z czym konieczne jest ustanowienie szczególnych przepisów dotyczących higieny.

Zgodnie z pkt 1.1. załącznika do rozporządzenia 853/2004 mięso oznacza jadalne części zwierząt określonych w punktach 1.2-1.8, w tym krew. W punkcie 1.2 tego załącznika wymienia się zwierzęta gospodarskie kopytne definiując, że chodzi o bydło domowe (w tym gatunek [...] oraz [...]). Na kanwie powyższej definicji dokonując oceny, czy w normatywnym znaczeniu pojęcia mięsa mieści się pojęcie kości wypowiedział się w wyroku o sygn. akt II SA/Po 768/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dostępny w CBOSA). Sąd orzekający w niniejszym składzie stanowisko zawarte w tym wyroku w pełni podziela.

W powołanym wyroku wskazano, że formułując definicję mięsa prawodawca unijny określił w sposób bardzo szeroki i generalny zakres tego pojęcia. Definicja ta pozwala na objęcie terminem mięso także kości wołowe. Powyższe wynika z faktu, że bydło, z którego pozyskiwane są kości, to zwierzęta, do których znajduje zastosowanie powyższa definicja, gdyż wskazuje na nie wprost punkt 1.2. załącznika wyjaśniając, że zwierzęta gospodarskie kopytne to bydło domowe (w tym gatunki [...] oraz [...]. Dalej Sąd wyjaśnił, że ogólna definicja mięsa ma szeroki krąg desygnatów. Niewątpliwie mięsem będą takie elementy zwierząt jak ich mięśnie szkieletowe, ale również wnętrzności, czy właśnie kości. Sąd wyjaśnił, że w rozporządzeniu funkcjonują także definicje, z których konstrukcji w sposób jednoznaczny wynika, że w ocenie prawodawcy kości stanowią mięso. Jest to definicja mięsa mielonego, zawarta w punkcie 1.13, zgodnie z którą mięso mielone oznacza mięso bez kości, które zostało rozdrobnione na kawałki i zawiera mniej niż 1% soli. Nadto, taką definicją jest też wskazywana przez organ definicja wytopionego tłuszczu zwierzęcego, zawarta w punkcie 7.5, zgodnie z którą wytopiony tłuszcz zwierzęcy oznacza tłuszcz uzyskany w wyniku wytopienia mięsa, w tym kości, oraz przeznaczony do spożycia przez ludzi. Kończąc Sąd stwierdził, że mimo iż kość będąca w formie nieprzetworzonej nie jest spożywana, nie budzi wątpliwości, że po odpowiedniej obróbce z tej części zwierzęcia można pozyskać substancje powszechnie spożywane, jak np. żelatyna.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w kontrolowanym postępowaniu zabrakło zbadania i ustalenia, czy przewożony ładunek w postaci chipsów kostnych wołowych należało uznać za kości, co prowadziłoby do potraktowania ich, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l rozporządzenia Ministra Transportu w zw. z pkt 1 załącznika do tego rozporządzenia, jako jeden z artykułów szybko psujących się, tj. mięso. W świetle bowiem powołanych definicji mięsa zawartych w załączniku do rozporządzenia 853/2004 należało przyjąć, że pojęcie kości mieści się w zakresie pojęcia mięsa. Skoro przedmiotowe chipsy kostne wołowe stanowią surowiec (półprodukt) spożywczy do wytwarzania żelatyny lub kolagenu z przeznaczeniem do konsumpcji przez ludzi, należało ustalić, jaki proces doprowadził do przekształcenia kości w chipsy kostne wołowe (np. czy tylko samo wysuszenie) i czy procesowi temu towarzyszyła konserwacja bądź inne działania, które nakazywałyby wyłączyć uznanie chipsów kostnych wołowych za kości, a więc element mięsa stanowiącego artykuł szybko psujący się. Jeżeli okazałoby się, że chipsów kostnych wołowych nie można uznać za kości ze względu na stopień ich przetworzenia, obowiązkiem organów było rozważenie, czy nie stanowią one pozostałości przemysłu spożywczego w rozumieniu pkt 15. zał. do rozporządzenia Ministra Transportu, które jednocześnie nie są przetworami spożywczymi z mięsa (pkt 11. tego zał.). Takiej oceny również w niniejszej sprawie zabrakło. Organy nie podjęły się wyjaśnienia, w kontekście § 3 ust. 1 pkt 3 lit. l rozporządzenia Ministra Transportu w zw. z pkt 1. i 15. załącznika do tego rozporządzenia, czy stopień przekształcenia kości w chipsy kostne wołowe wyklucza uznanie tych ostatnich za artykuł szybko psujący się lub środek spożywczy.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy nie sposób zatem przesądzić, czy przewożone chipsy kostne wołowe nie podlegały wyłączeniu z zakazu ruchu. Ustalenia w tym zakresie są nierzetelne i wymagające uzupełnienia w przedstawionym wyżej zakresie. Organy powinny mieć na uwadze, że niedające się usunąć wątpliwości w tym zakresie powinno się - zważywszy, że postępowanie dotyczy nałożenia na stronę obowiązku w postaci nałożenia kary pieniężnej - rozstrzygnąć na korzyść strony.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że postępowanie wyjaśniające dotyczące ustalenia podstaw do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej jako zarządzającemu transportem w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 18 zał. nr 4 do u.t.d. przeprowadzono z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego przedwczesne byłoby przesądzanie, czy brak jest okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego jako zarządzającego transportem za wykonywanie przez [...] sp. z o. o. w [...] przedmiotowego przewozu (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

W związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w pkt I. sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi.

Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające - kierując się art. 153 p.p.s.a. - uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu wyroku w zakresie konieczności uzupełnienia postępowania wyjaśniającego co do kwalifikacji przewożonego ładunku i obowiązujących przepisów dotyczących wyłączeń od zakazu ruchu.