Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 814/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sprawy ze skargi M. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] odmówił M. A. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o abolicji". Jednocześnie Wojewoda zobowiązał M. A. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu uprawomocnienia się tej decyzji oraz poinformował o negatywnych konsekwencjach pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tj. o wymierzeniu kary grzywny lub wydaleniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r. złożył M. A.

W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podniósł, że opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ograniczy jego możliwości co do dochodzenia swych praw związanych ze złożeniem wniosku o uzyskanie zezwolenia na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz narazi go na nadmierne obciążenie kosztami wyjazdu [...] i ewentualnym powrotem w sytuacji korzystnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę skarżącego przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu, skarżący wykazał w przedmiotowym wniosku, iż zmiana ta ma taki charakter, że zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o abolicji, jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 1, został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do dnia, w którym decyzja w sprawie zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna.

W świetle powyższej regulacji uznać należy, że wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony każe traktować pobyt cudzoziemca w Polsce jako legalny do czasu dokonania przez Sąd kontroli prawidłowości decyzji objętej skargą, zaś brak przyznania cudzoziemcowi ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego jest równoznaczny z uznaniem pobytu skarżącego w tym okresie za nielegalny. Nadanie przebywaniu skarżącego w Polsce takiego charakteru daje z kolei podstawę, by wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć z zaistnieniem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd stwierdza, że w świetle argumentacji przedstawionej przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. doprowadzenie do opuszczenia przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może powodować wyrządzenie mu znacznej szkody poprzez uniemożliwienie dochodzenia praw w postępowaniu w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz poniesienie kosztów opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji we wnioskowanej części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.