Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 310/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 173 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 lipca 2010 r. sygn. akt I SAB/Go 6/10 w przedmiocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi K. B. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 5 lipca 2010r., sygn. akt I SAB/Go 6/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim umorzył postępowanie w sprawie ze skargi K. B. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2005r. (pkt 1) oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego (pkt 2).

W uzasadnieniu Sąd podał, że wnioskiem z 26 lutego 2010 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w Z. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 29 stycznia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. W dniu 31 maja 2010 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Z., wnosząc o zobowiązanie organu podatkowego do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia mu akt, ukaranie dyscyplinarne pracowników winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. 15 czerwca 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") wydał decyzję, która zakończyła postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, względnie o umorzenie postępowania w sprawie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

Sąd I instancji przyjął, że skoro Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił skargę na bezczynność tegoż organu w ramach jego uprawnień określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a., to postępowanie zainicjowane tą skargą podlega – w myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – umorzeniu z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jednocześnie Sąd I instancji powołując się na uregulowanie z art. 201 § 1 P.p.s.a. przyjął, że organ jest zobowiązany do zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego w niniejszej sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w zakresie kosztów postępowania (pkt 2 postanowienia). W zażaleniu organ zarzucił WSA w Gorzowie Wielkopolskim naruszenie art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie ma zastosowanie art. 54 § 3 P.p.s.a., co skutkowało obciążeniem Dyrektora Izby Skarbowej w Z. kosztami postępowania sądowoadministracyjnego. Jednocześnie organ wniósł o uchylenie punktu 2 przedmiotowego postanowienia i orzeczenie o nieobciążaniu tegoż organu kosztami postępowania.

Argumentując powyższe Dyrektor Izby Skarbowej podnosił, że wbrew Sądowi I instancji wydanie przez ten organ decyzji z 15 czerwca 2010r. w sprawie z wniosku o wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie oznacza, że organ uwzględnił skargę podatnika w drodze autokontroli i tym samym uznał, że pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Organ nie rozważał możliwości uwzględnienia skargi podatnika, a fakt wydania decyzji 15 czerwca 2010r. podyktowany był tym, że organ w piśmie z 26 kwietnia 2010r. wskazał podatnikowi tę datę jako termin załatwienia sprawy. Wobec powyższego Sąd I instancji bezzasadnie jako podstawę umorzenia postępowania sądowego wskazał art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. i tym samym niesłusznie zobowiązał Dyrektora Izby Skarbowej do zwrotu skarżącemu kosztów postępowania w oparciu o art. 201 § 1 ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Dyrektor Izby Skarbowej w zażaleniu jednoznacznie wskazał, że kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu I instancji zawarte w pkt 2 skarżonego postanowienia dotyczące zwrotu podatnikowi kosztów postępowania. Tymczasem argumentacja zaprezentowana w uzasadnieniu zażalenia wskazuje na to, że organ zażaleniem stara się podważyć prawidłowość postanowienia Sądu I instancji w zakresie ustalonego przez ten Sąd stanu faktycznego i przyjętej podstawy prawnej umorzenia postępowania. Organ przekonuje, że Sąd I instancji orzekł na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego i bezzasadnie przyjął, że decyzja z 15 czerwca 2010r. została wydana wskutek uwzględnienia przez ten organ skargi podatnika w trybie autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.). Tymczasem – jak podnosi Dyrektor Izby Skarbowej – jego intencją nie było uwzględnienie skargi na bezczynność - realizował on zobowiązanie określone w wystosowanym do podatnika zawiadomieniu z 26 kwietnia 2010r., tj. zobowiązanie do załatwienia sprawy do 15 czerwca 2010r., wobec czego brak było podstaw do obciążania go kosztami postępowania sądowego na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.

Argumentacja zaprezentowana w zażaleniu sprowadza się zatem do stwierdzenia, że obciążenie organu podatkowego kosztami postępowania sądowego było skutkiem wadliwie ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego i w związku z tym przyjęcia niewłaściwej podstawy prawnej umorzenia postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność tegoż organu. Dyrektor Izby Skarbowej kwestionuje zatem de facto prawidłowość wskazanej przez Sąd I instancji podstawy faktycznej i prawnej postanowienia w zakresie umorzenia postępowania, co możliwe by było jedynie w ramach postępowania kasacyjnego. Kwestionowane postanowienie w zakresie umorzenia postępowania sądowego jest bowiem postanowieniem kończącym postępowanie w niniejszej sprawie, nie może ono być zatem przedmiotem zażalenia, co jasno wynika z art. 173 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z wymienionym przepisem od wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny wyroków lub postanowień kończących postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.