Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 520/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J.K.-D. i A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 19 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 3 lutego 2015 r. działając na podstawie art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew, obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 24 października 2014 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2015 oraz art. 104 K.p.a.

w pkt I odmówił J. K. i A. D. wydania zezwolenia na usunięcie świerka kłującego o obwodzie pnia 93 cm mierzonego na wysokości 130 cm;

w pkt II zezwolił J. K. i A. D. usunąć w terminie do dnia 30 kwietnia 2016 r. z działki nr [...] obr. [...] przy ul. D. w T. 5świerków kłujących o obwodach pni 85, 54+63+75, 82+63, 76+96, 95, 66 cm mierzonych na wysokości 130 cm. Za usunięcie tych drzew organ ustalił opłatę w wysokości 163 797 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas oględzin stwierdzono, że na działce nr [...] obr. [...] przy ul. D. w T. rośnie 5 świerków kłujących o obwodach pni 85, 54+63+75, 82+63, 76+96, 95, 66 cm zmierzonych na wysokości 130 cm. Drzewa rosną w szpalerze w odległości ok. 8 m od budynku usługowego. Świerk o obw. 66 cm znajduje się w odległości ok. 2 m od ogrodzenia. Przedmiotowe drzewa kolidują z rozbudową budynku. W celu umożliwienia prowadzenia inwestycji zezwolono na ich usunięcie. Natomiast świerk o obwodzie 93 cm rośnie na skarpie, poza ogrodzeniem na działce nr [...] obr. [...] stanowiącej pas drogowy własności Gminy Miasta. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości, za zgodą właściciela tej nieruchomości lub właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego – jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Wnioskodawcy nie są właścicielami, ani posiadaczami terenu, na którym rośnie drzewo wymienione w pkt I decyzji, dlatego organ odmówił zezwolenia na jego usunięcie. Z ewentualnym wnioskiem o zezwolenie na usunięcie tego świerka powinien wystąpić właściciel (posiadacz) nieruchomości, na której rośnie drzewo. Na podstawie wiedzy i doświadczenia osoby dokonującej oględzin określono, że drzewa przeznaczone do usunięcia osiągnęły wiek powyżej 10 lat. Podczas oględzin zweryfikowano obwody pni świerków kłujących. Rozpatrując niniejszą sprawę organ rozważył interes wnioskodawców, interes społeczny oraz względy ochrony przyrody. Dla zadrzewień przewidzianych do usunięcia nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od pobierania opłat za ich usunięcie określone w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, dlatego organ ustalił wymienioną opłatę zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli J. K. i A. D. zarzucając: błędne ustalenie stanu faktycznego, bowiem świerk kłujący o obwodzie pnia leży co najmniej w granicy działki nr [...], nie zaś jak ustalił organ na działce nr [...], naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisu z art. 86 ust.1 pkt 4 i 7 ustawy z dnia 16 kwilenia 2014 r. o ochronie przyrody, poprzez jego niezastosowanie, a przez to nieprzyjęcie, iż opłaty za usunięcie drzew objętych decyzją nie pobiera się, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu o którym mowa w pkt 2 odwołania - naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisu z art. 84 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2014 r. o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie, w szczególności, iż sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją z dnia 3 lutego 2015r. podlegała już rozpatrzeniu i objęta była decyzją z dnia 13 czerwca 2011 r., w której organ uzależnił zezwolenie na wycięcie 6 drzew od nasadzenia innych drzew, przez co odroczył termin płatności na okres 3 lat, z

możliwością umorzenia opłaty, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności przepisu art. 7 oraz art. 8 Kodeks postępowania administracyjnego. W konkluzji wnieśli o zmianę decyzji w zakresie pkt III ewentualnie o uchylenie decyzji w pkt I i III i przekazanie sprawy w uchylonym zakresie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 19 marca 2015 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ podał, że A. D. i J. K. wnioskiem z dnia 26 stycznia 2015 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta o zezwolenie na usunięcie sześciu świerków kłujących z terenu działki nr [...] w T. uzasadniając wniosek potrzeba "rozbudowy istniejącego budynku". Z przeprowadzonych oględzin wynika, że na działce numer [...] obręb [...] rośnie 6 świerków kłujących o obwodach pni zmierzonych na wysokości 130 cm wynoszących odpowiednio: 85 cm (1), trzydniowy o obwodzie 54 cm+63 cm +75 cm (2), dwa dwudniowe o obwodach 82 cm+ 63 cm (3) i 76cm + 96 cm (4), 95 cm (5) i 66 cm (6). W trakcie oględzin ustalono również, iż za ogrodzeniem działki nr [...], na skarpie w odległości około 40cm od ogrodzenia rośnie siódmy świerk o obwodzie 93 cm, również objęty wnioskiem o usunięcie, gdyż wnioskodawcy planują wykonać wjazd w miejscu, gdzie rośnie wskazane drzewo. Z protokołu wynika, że na miejscy wykonano dokumentację fotograficzną, której nie załączono jednak do akt niniejszej sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego oraz jednoznaczne ustalenie, jakiej ilości drzew dotyczył wniosek, o jakich obwodach i gdzie zlokalizowanych. Z wniosku z dnia 26 stycznia 2015 r. wynika, że A. D. i J. K. zamierzają usunąć 6 świerków. Z protokołu zaś wydaje się wynikać, iż wnioskowane do usunięcia jest nie 6 a 7 świerków. Jednoznacznego wyjaśnienia wymaga również na jakiej działce rośnie świerk kłujący (o obwodzie 93 cm), odnośnie którego wydano decyzję odmowną. Z protokołu oględzin wynika bowiem jedynie, że "świerk o obwodzie 93 cm rośnie za ogrodzeniem, na skarpie, w odległości ok. 40 cm od ogrodzenia". W toku oględzin nie ustalono zatem, na której działce znajduje się przedmiotowy świerk. Niewystarczające jest bowiem stwierdzenie w protokole, że drzewo rośnie "za ogrodzeniem", bez odniesienia się do mapy obrazującej miejsce usytuowania drzewa. Ustalenia co do miejsca w którym znajduje się rzeczone drzewo determinuje zresztą ustalenie stron postępowania. Działka sąsiednia oznaczona nr [...] stanowi własność Gminy Miasta, nie zaś występujących z wnioskiem osób fizycznych. W tym celu organ powinien przeprowadzić oględziny i na szkicu bądź mapie zaznaczyć położenie drzewa. Uzasadnione jest także załączenie do akt sprawy dokumentacji fotograficznej, którą jak wynika z protokołu wykonano, a której nie dołączono do przesłanych wraz z odwołaniem akt sprawy. SKO w [...] wskazało, że przepis art. 83 ust. 3 ustawy, stanowi, że wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew lub krzewów w miejsce wskazane przez wydającego zezwolenie albo zastąpienia ich innymi drzewami lub krzewami, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub krzewów. Ustalenia powyższe pozostawione zostały uznaniu organu administracji. W toku postępowania organ powinien zatem odnieść się również do tej wskazanej przez ustawodawcę możliwości, kierując się tak interesem wnioskodawcy, jak i interesem publicznym. Wobec zarzutów odwołania weryfikacji również wymaga, czy ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] obowiązujące dla terenu działki numer [...] obr. [...] w [...] przed posadzeniem objętych wnioskiem o usunięcie drzew przewidywały lokalizację obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Wówczas, bowiem usunięcie drzew objęte jest zwolnieniem od opłaty na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Przepis stanowi, iż nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które posadzono lub wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie narusza przepisy art. 7 i art. 77 K.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. SKO w [...] stwierdziło również, że w rozpoznawanym przypadku niedopuszczalne jest ograniczenia zaskarżenia jedynie do pkt I i III decyzji, a w konsekwencji pozostawienie w obrocie prawnym jedynie pkt II, zezwalającego na usuniecie drzew bez rozstrzygnięcia obowiązku określenia opłaty należnej za wydane zezwolenie.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli J. K. i A. D. zarzucając naruszenie:

1/ interesu prawnego skarżących w związku z przekroczeniem granic zaskarżenia przez organ II instancji, bowiem uchylenie decyzji w całości pozbawiło skarżących uprawnienia do usunięcia z terenu działki nr [...] obręb [...] w T. 5 świerków kłujących, zaś wyjście poza zakres zaskarżenia przez organ II instancji skutkuje tym, że skarżący nie mogą wykonać uprawnienia w zakresie usunięcia drzew za zezwoleniem;

2/ art. 83 ust. 1 w związku z art. 84 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że decyzja SKO w [...] z dnia 19 marca 2015 r. uchylająca zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 lutego 2015 r. w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia została wydana zgodnie z przepisami prawa, przy przyjęciu, że skarżący nie mogli skutecznie zaskarżyć w części decyzji Prezydenta Miasta z dnia 3 lutego 2015 r.;

3/ art. 127 K.p.a. ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania tj. na wydaniu decyzji przez organ II instancji z przekroczeniem granic zaskarżenia;

4/ art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegających na nieuwzględnieniu wniosku skarżących co do wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego w szczególności, że organ II instancji dysponował dowodami zebranymi w I instancji, nadto przedstawionymi przez skarżących dowodami;

5/ art. 136 K.p.a. ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania w szczególności, że organ II instancji uznając, zę dla prawidłowego rozstrzygnięcia konieczne jest uzupełnienie dokonanych ustaleń nie przeprowadził z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji pomimo przedłożenia przez skarżących wraz z odwołaniem dodatkowych dowodów w sprawie;

6/ art. 138 § 2 K.p.a. ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania w szczególności polegających na uznaniu, że organ Ii instancji był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego pomimo, że w toku postępowania przed organem II instancji przedstawiony został komplet dowodów zebranych w toku I instancji, nadto dodatkowych dowodów przedłożonych przez skarżących wraz z odwołaniem;

7/ art. 139 K.p.a. polegające na uznaniu, że organ II instancji wydał decyzję na niekorzyść skarżących.

W dalszej części uzasadnienia skarżący rozwinęli przedstawione powyżej zarzuty. Podnieśli, że decyzja I instancji została zaskarżona jedynie w części tymczasem organ II instancji uchylił ją w całości wykraczając tym samym bezprawnie poza granice swoich kompetencji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.).

Kierując się tymi wytycznymi stwierdzić należy, że skarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja odpowiada przesłankom określonym w cytowanym przepisie. Nie ulega bowiem wątpliwości sądu, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.), a jednocześnie sprawa wymagała wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji w zakresie koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał też, jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę organ ponownie rozpatrując sprawę. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone wadliwie.

Przede wszystkim jak wskazuje to organ odwoławczy, nie ustalono na jakiej działce rośnie drzewo co do którego organ I instancji odmówił zgody na jego usunięcie przyjmując arbitralnie, że rośnie ono na działce [...] stanowiącej własność Gminy Miasta. Z protokołu oględzin z dnia 3 lutego 2015 r. wynika jedynie, że drzewo to rośnie poza ogrodzeniem. Fakt ten w żaden sposób nie wyjaśnia na jakiej działce rośnie drzewo. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych nie daje podstaw do przyjęcia, że granica nieruchomości (rozgraniczenie pomiędzy działką skarżących a pasem drogowym należącym Gminy Miasta ) przebiega zgodnie z linią ogrodzenia. Organ powinien zatem w sposób jednoznaczny wyjaśnić kto jest właścicielem działki na której rośnie drzewo którego dotyczy wniosek o jego usunięcie by ustalić czy wydania decyzji w sprawie jego usunięcia domaga się osoba uprawniona. Czynności tej organ I instancji nie dokonał, co zasadnie wytyka organ odwoławczy. Przeprowadzenie podstępowania odnośnie tych okoliczności jest zatem konieczne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Organ odwoławczy zasadnie uznał także, że nie został wyjaśniony stan faktyczny w zakresie lokalizacji drzew w stosunku do których organ I instancji wyraził zgodę na ich usunięcie. Protokół na podstawie którego organ ten dokonywał ustaleń jest faktycznie niejasny i nie daje podstaw do przyjęcia że opisany w decyzji stan faktyczny na działce [...] jest zgodny z stanem rzeczywistym. Według tego protokołu (strona 1) na działce tej rośnie 6 świerków kłujących. Osoba sporządzająca protokół na stronie 2 opisuje że wykonano dokumentację fotograficzna 7 świerków kłujących nie precyzując na jakich działkach te świerki rosną. Co więcej załączone zdjęcie wykazuje, że na działce nr [...] rośnie faktycznie 6 drzew oraz jedno drzewo co do którego odmówiono zgody na usunięcie. Wniosek o zezwolenie na wycięcie drzew dotyczył 6 świerków kłujących w tym drzewa co do którego odmówiono zgody na jego wycinkę, przyjmując bez dokonania koniecznych w tym zakresie ustaleń, iż rośnie on na działce nie stanowiącej własności wnioskodawców. Materiał w tym zakresie jest zatem jeżeli nawet nie wewnętrznie sprzeczny to z pewnością niepełny. Organ powinien ustalić jednoznacznie, jakich drzew dotyczył wniosek o ich usunięcie, bowiem jak wynika to choćby z fotografii znajdującej się na k. 5 akt administracyjnych, na terenie, na którym rosną drzewa wnioskowane do wycinki (w tym także świerk o obwodzie 93 cm.) rośnie 7 drzew. Których zatem drzew dotyczył wniosek o wyrażenie na usunięcie a jakie drzewo wnioskiem tym nie było objęte. Okoliczności te mają zupełnie podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy a przez organ I instancji nie zostały w żaden sposób wyjaśnione a braki ustaleń w tym zakresie także stanowią naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a.

Wydanie prawidłowej decyzji powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie, stosownie do treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W myśl art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), a ponadto oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Realizacja tych zasad wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może być podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego i rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Organ I instancji zasady te naruszył.

W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości sądu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co w powiązaniu z niewątpliwym naruszeniem przez organ I instancji przepisów o postępowaniu dawał pełne podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej.

Skarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania w zakresie wskazanym w skardze, co do przekroczenia przez organ II instancji granic zaskarżenia i uchyleniu decyzji organu I instancji w całości – także w części która nie była przedmiotem odwołania (zgoda na wycięcie drzew). Związanie organu II instancji granicami odwołania zachodzi jedynie wtedy, gdy jedna decyzja zawiera różne, dające się wyraźnie wyodrębnić rozstrzygnięcia a odwołanie jednoznacznie dotyczy jednego z nich. Sytuacja taka nie zachodzi w decyzji wyrażającej zgodę na usuniecie drzew i ustalającej opłatę za dokonanie tej czynności. Sąd w składzie rozpoznającej niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2011 r. II OSK 1060/11, iż decyzja administracyjna zezwalająca na usunięcie określonej ilości drzew i ustalająca jednocześnie wysokość opłaty należnej za to, niezależnie od redakcji osnowy decyzji, nie może być traktowana jako dwa odrębne i niezależne od siebie rozstrzygnięcia administracyjne, które można oddzielnie skarżyć w drodze odwołania i następnie oddzielnie wykonywać przed rozpatrzeniem odwołania. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie zezwalające na usunięcie drzew, jest ściśle powiązane z wysokością ustalonej opłaty przez organ pierwszej instancji, gdyż zależy to od ilości drzew, ich gatunku, rodzaju, wieku i innych czynników indywidualizujących przedmiot rozstrzygnięcia. Jeżeli nawet w odwołaniu kwestionuje się tylko wysokość ustalonej opłaty za przewidziane do usunięcia drzewa, to aby dokonać kontroli w tym zakresie organ odwoławczy musi mieć możliwość dokonania oględzin drzewostanu, który stanowi podstawowy element materiału dowodowego w sprawie. Dokonując wycinki drzew przed rozpatrzeniem odwołania, strona zlikwidowała materiał dowodowy uniemożliwiając organowi odwoławczemu przeprowadzenie postępowania zgodnie z prawem. Omawiana decyzja z jednej strony daje stronie pewne uprawnienie, lecz z drugiej strony nakłada na stronę obowiązek uiszczenia opłaty w określonej wysokości w określonym terminie. Nie można wykonywać uprawnienia bez jednoczesnego wykonania nałożonego obowiązku. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. II SA/Gd 655/10 wskazuje, iż decyzja o udzieleniu zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów zawiera jednocześnie uprawnienie, jak też warunki na jakich uprawniony podmiot może z tego uprawnienia skorzystać. Jednym z tych warunków jest uiszczenie opłaty mającej zrekompensować zmiany w środowisku, jakie powstały wskutek działalności podmiotu uprawnionego do jego pogorszenia. Oba elementy decyzji są zatem ze sobą powiązane. Nie można zatem skutecznie zaskarżyć jedynie elementów niekorzystnych dla wnioskodawcy, dotyczących nałożonych na niego obowiązków, z pominięciem korzystnego uprawnienia. Rozstrzygnięcie o uprawnieniu do wycięcia drzew nie może bowiem samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym ze względu na wspólną materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, a także cel i sens prowadzonego przez organy postępowania, które ma doprowadzić do zrekompensowania negatywnego wpływu usunięcia drzew i krzewów na środowisko przyrodnicze (LEX nr 992938). W tym stanie rzeczy zarzutu skarżących są bezzasadne.

Stwierdzając zatem, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.