Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 848/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2013 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia 5 maja 2015 r. wszczęto wobec K. A. kontrolę w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r.

W dniu 18 października 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wydał wynik kontroli za okres od stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r. oraz za okres od czerwca 2013 r. do października 2013 r. oraz decyzję, w której dokonał rozliczenia zobowiązania podatkowego K. A. w podatku od towarów i usług za maj 2013 r., listopad 2013 r. i grudzień 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w zakresie rozliczenia podatku w listopadzie i w grudniu 2013 r. stwierdzono nieprawidłowości w przypadkach dostaw towarów (zadeklarowanych jako wewnątrzwspólnotowa dostawa) dokonanych na rzecz "A" LTD, w konsekwencji których podatnik nie był uprawniony do zastosowania 0% stawki podatku VAT. Organ kontroli skarbowej do opodatkowania tych transakcji zastosował stawkę w wysokości 23%.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) decyzją z dnia 3 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie rozliczenia za listopad i grudzień 2013 roku oraz stwierdził, że w zakresie rozliczenia za maj 2013 r. zostanie wydana odrębna decyzja.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby towary sprzedane przez K. A. na rzecz "A" LTD zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do deklarowanego miejsca dostawy w Wielkiej Brytanii. Z poczynionych ustaleń wynikało bowiem, że sprzedawany przez podatnika towar nie był wywożony za granicę i transportowano go bezpośrednio do "B", mającej siedzibę w B. Tym samym podatnik nie był uprawniony do zastosowania przy sprzedaży zerowej stawki podatku VAT.

Organ odwoławczy wskazał również, że K. A. powinien dochować szczególnej staranności przy realizacji transakcji z brytyjską spółką i podjąć racjonale działania mające na celu skontrolowanie prawidłowości zachowania kontrahenta, co do faktu, że towar został przetransportowany poza granicę Polski i trafił do odbiorcy wskazanego na fakturach. Zdaniem organu, podatnik już po pierwszej transakcji z "A" LTD powinien nabrać podejrzeń co do uczciwości kontrahenta, a to z uwagi na fakt dokonywania przelewu z krajowego rachunku bankowego czy używania środków transportu należących do D. M. jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą w Polsce.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił również, że w prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia wskazywanych przez stronę przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm) – dalej w skrócie zwana ustawą o VAT, a ponadto art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE.

Uzasadniając postawione zarzuty skarżący wskazał, że kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie miała kwestia właściwego postępowania podatnika przy dokonywaniu wewnątrzwspólnotowych transakcji. Zdaniem strony za okoliczność, która nie powinna wpływać na powstanie wątpliwości o nierzetelności dokonywanej transakcji należy w szczególności uznać fakt dokonywania przelewu z polskiego rachunku bankowego oraz to, że transport odbywał się przy wykorzystaniu pojazdów zarejestrowanych na terytorium kraju. Strona zauważyła również, że w aktach postępowania znajduje się potwierdzenie dokonania przelewu z zagranicznego rachunku bankowego. O braku staranności nie mogą także świadczyć nieprawidłowości dotyczące listu przewozowego, który skarżący otrzymał po wysyłce towaru i nie miał wpływu na jego treść. Skarżący podniósł także, iż w jego posiadaniu znajdowały się dokumenty określające siedzibę nabywcy, dostarczany towar, jego ilość oraz środek transportu, którym wykonywano przewóz. Zdaniem podatnika był on zatem uprawniony do zastosowania do dokonywanych transakcji zerowej stawki podatku od towarów i usług.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w niej zarzuty są chybione.

Przedmiotem sporu była w rozpoznawanej sprawie możliwość zastosowania przez podatnika zerowej stawki podatku VAT, w odniesieniu do dokonanych przez niego dostaw towarów. Ustalenia organów podatkowych prowadziły do wniosku, że zakwestionowane dostawy nie miały charakteru wewnątrzwspólnotowego, albowiem sprzedawany przez podatnika towar nie został nigdy dostarczony do deklarowanego miejsca dostawy poza granicami kraju. Jednocześnie, zdaniem organów, podatnik nie dochował należytej staranności przy realizacji wspomnianych transakcji co uzasadnia pozbawienie go prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Jak stanowi z kolei art. 13 ust. 1 tej ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Artykuł 42 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju - dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (art. 42 ust. 3 ustawy o VAT). Z kolei w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT wskazano, że w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie, dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu, dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Z uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, CBOSA wynika, że w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy o VAT dla zastosowania stawki VAT 0 % przy WDT wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że dowody, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych, lecz jedynie dowodów względnie obowiązkowych, co oznacza, że podatnik powinien co do zasady nimi dysponować, lecz w przypadku ich braku lub braku pewnych danych na dokumentach wymaganych tymi przepisami – co czyni je niepełnowartościowymi dowodami w zakresie wykazania dowodzonej okoliczności – może ona zostać udowodniona również innymi dowodami, określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.

Należy przy tym wskazać, że same tylko dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT mogą nie potwierdzać jednoznacznie dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, przede wszystkim bowiem musi dojść do rzeczywistego wywozu towarów z terytorium kraju i dostarczenia ich do wskazanego na fakturze nabywcy, na terytorium państwa członkowskiego innego, niż terytorium kraju. Zatem mając na uwadze warunki, jakie powinien spełniać podatnik aby móc zastosować stawkę podatku w wysokości 0% wskazać należy, że oprócz formalnych warunków dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, niezbędnym dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku jest ziszczenie się materialnych warunków transakcji, tj. dokonanie wywozu towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju (faktyczne przemieszczenie towarów). Fakt posiadania dokumentów nie świadczy jeszcze o tym, iż dokonano faktycznego wywozu towarów z terytorium kraju.

W rozpoznawanej sprawie, z poczynionych przez organy podatkowe ustaleń bezsprzecznie wynika, że miejscem docelowej dostawy sprzedawanych przez podatnika towarów było miasto B., a nie L. Powyższą okoliczność potwierdził wprost kontrahent podatnika – D. M. O niedokonaniu dostawy towarów na terytorium Wielkiej Brytanii pośrednio wskazuje również brak dowodów na wykonanie przeprawy promowej, a także brak dowodów mogących dokumentować fakt ponoszenia kosztów nabycia paliwa do środków transportowych. Przedłożone przez podatnika dokumenty mające potwierdzać fakt wywozu towarów poza terytorium kraju nie dokumentowały zatem rzeczywistej, wewnątrzwspólnotowej dostawy. Wprawdzie podatnik spełnił wymogi ustawione w art. 42 ust. 1 i 3 ustawy o VAT, to jednak wobec braku faktycznego dostarczenia towarów na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju, nie było dopuszczalne zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług do zakwestionowanych transakcji.

W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów postępowanie dowodowe składa się niejako z dwóch etapów. Pierwszy etap zmierza do stwierdzenia czy spełnione zostały warunki do zastosowania stawki VAT 0%. Drugi etap, gdy stwierdzone zostanie, że warunki takie nie zostały zrealizowane polega na wykazaniu czy po stronie dostawcy zaistniała dobra wiara, która pomimo braku spełnienia warunków uprawnia go do zastosowania stawki VAT 0%.

Zachowanie prawa do obniżenia podatku z faktur, gdy dokumenty wystawione na wewnątrzwspólnotową dostawę towarów okażą się fałszywe, uzależnione jest od świadomości podatnika co do oszustwa. W tym zakresie należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału nie jest sprzeczne z prawem Unii wymaganie, by podmiot gospodarczy działał w dobrej wierze i podejmował wszelkie działania, jakich można racjonalnie wymagać w celu upewnienia się, że dokonywana przezeń czynność nie prowadzi do udziału w oszustwie podatkowym. W wypadku gdyby dany podatnik wiedział albo powinien był wiedzieć, że dokonywana przezeń czynność stanowiła część składową oszustwa popełnianego przez kupującego, i nie podjął wszelkich racjonalnych środków znajdujących się w jego mocy w celu uniknięcia tego oszustwa, wówczas należałoby odmówić podatnikowi możliwości skorzystania ze zwolnienia z VAT (wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 9 lutego 2017 r., C 21/16, Euro Tyre BV - Sucursal em Portugal przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, pkt 40., wraz z powołanym tam orzecznictwem).

Badając zatem warunki zachowania prawa do zastosowania stawki 0% w sytuacji, kiedy okaże się, że dowody, jakimi posługiwał się podatnik, były fałszywe, należy brać pod uwagę to, że państwa członkowskie uprawnione są do nałożenia obowiązków, które uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku i unikanie oszustw podatkowych. Nie jest sprzeczne z prawem wspólnotowym wymaganie, by dostawca przedsięwziął wszelki środki, których zastosowania można od niego racjonalnie żądać w celu zagwarantowania, by dokonywana czynność nie prowadziła do udziału w oszustwie podatkowym. Okoliczność, że dostawca działał w dobrej wierze, że przedsięwziął racjonalne środki, jakie pozostawały w jego mocy oraz że jego udział w oszustwie podatkowym jest wykluczony, stanowią czynniki istotne dla ustalenia możliwości zobowiązania go do rozliczenia podatku VAT a posteriori.

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, organy podatkowe obu instancji prawidłowo oceniły okoliczności związane z realizacją dostaw i na podstawie poczynionych ustaleń doszły do właściwego wniosku, że działania podatnika nie cechowała należyta staranność. W świetle poczynionych ustaleń nie można uznać, że w związku z dokonywanymi transakcjami sprzedaży podatnik pozostawał w dobrej wierze co do tego, że mają one w pełni walor legalności.

Materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy wskazuje, że K. A. miał świadomość, iż uprawnienia właścicielskie w firmie "A" LTD przysługiwały osobie będącej obywatelem polskim, która na terenie B. prowadziła działalność gospodarczą o tożsamym profilu z działalnością firmy mającej siedzibę na terytorium Wielkiej Brytanii. Świadczą o tym wprost wyjaśnienia podatnika jak również fakt dokonywania dostaw towarów na rzecz "B". Z wyjaśnień strony wynika również, że kontrola legalności transakcji miała przejawiać się poprzez weryfikowanie tego, czy płatności za dostawy były realizowane z zagranicznego konta kontrahenta. W opozycji do tych stwierdzeń pozostają jednak ustalenia organów stwierdzające, że w przypadku zapłaty należności za trzy faktury, przelewy były wykonywane z rachunku bankowego prowadzonego przez "C" S.A. Organ zwrócił także uwagę, że pomimo deklarowanej przez podatnika braku możliwości wysyłki towaru bez uprzedniej wpłaty, w przypadku transakcji wykazanych na dwóch fakturach, termin zapłaty był faktycznie późniejszy niż termin rzekomej dostawy towaru do kontrahenta. Z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe wynika również, że podatnik w kontrolowanych okresie dokonywał także innych wewnątrzwspólnotowych dostaw. Organ dostrzegł przy tym, że w przypadku dostaw, które miały być realizowane na rzecz "A" LTD, towary były odbierane i transportowane osobiście przez nabywcę lub jego krewnych, co stanowiło o odmienności sposobu tych dostaw w porównaniu z innymi transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.

Oczywiście każda z ustalonych okoliczności sama w sobie nie świadczy jeszcze o tym, aby działanie kontrahenta podatnika miało cechy oszustwa podatkowego, niemniej jednak suma tych okoliczności rozpatrywanych we wzajemnej łączności winna wzbudzić u skarżącego wątpliwość co do legalności dokonywanych transakcji. Już choćby w związku z tym, że kontrahent prowadził na terenie kraju działalność gospodarczą o tożsamym profilu jak działalność "A" LTD, będąc jednocześnie właścicielem obu przedsiębiorstw, winna u podatnika pojawić się wątpliwości, czy fakt ten nie jest przez kontrahenta wykorzystywany do popełniania oszustw podatkowych i czy towar sprzedawany przez skarżącego rzeczywiście jest transportowany do innego państwa członkowskiego. Zastrzeżenia co do legalności transakcji powinny powstać także z uwagi na sposób regulowania płatności tj. z polskiego rachunku bankowego (pomimo zawierania transakcji z podmiotem zagranicznym), jak również odmienny od typowego sposób przewozu towarów, za pomocą własnych środków transportowych nabywcy.

Brak faktycznej dostawy towarów poza terytorium kraju, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że ustalone okoliczności wskazywały, iż podatnik winien powziąć poważne wątpliwości co do legalności działań kontrahenta, zadecydowały o pozbawieniu podatnika prawa do zastosowania zerowej stawki podatku VAT, właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy. Ochrona prawna przysługuje podatnikowi który na podstawie obiektywnych przesłanek nie wiedział lub nie mógł wiedzieć, że transakcja wiązała się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, czy też podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że dopuszczono się nieprawidłowości lub przestępstwa. Ochrona, o której mowa, przysługuje zatem podatnikom wykazującym się należytą starannością i dbałością o własne interesy w obrocie gospodarczym.

Sąd rozpoznający sprawę stwierdził przy tym, że organy podatkowe prowadziły postępowanie w sposób zmierzający do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, którą to dyrektywą postępowania winny kierować się mając na uwadze treść art. 122 Ordynacji podatkowej. Z drugiej strony nałożony na organy podatkowe obowiązek nie oznacza, że sam podatnik, jako strona postępowania jest zwolniony od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Zatem organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy.

Podkreślenia wymaga przy tym, że skoro w zakresie udokumentowanym spornymi fakturami podatnik wywodzi korzystne dla siebie skutki prawnopodatkowe, to jego rzeczą jest wykazanie okoliczności lub dowodów na poparcie tak stawianej tezy. W toku postępowania strona nie wskazała jednak okoliczności lub dowodów, które wykazałyby przeciwieństwo ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, a stwierdzających brak wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz niedochowanie należytej staranności przez podatnika przy realizacji transakcji sprzedaży.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że przeprowadzony przez Dyrektora wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem tutejszego Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności czy powierzchowności.

W opinii Sądu, argumentacja strony skarżącej ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu.

Końcowo należy dodać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 210 Ordynacji podatkowej. Powoływany przepis wymaga, by uzasadnienie rozstrzygnięcia zawierało uzasadnienie faktyczne polegające na wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz uzasadnienie prawne tj. przytoczenie przepisów prawa wraz z wyjaśnieniem ich znaczenia w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle czytelne i wyczerpujące, że nie ma wątpliwości co do tego jakich ustaleń faktycznych dokonały organy podatkowe obu instancji i na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia. Organ przytoczył nadto przepisy prawa materialnego i procesowego, które stanowiły podstawę wydania decyzji, a więc wyczerpał dyspozycję przytoczonych wyżej przepisów.

Reasumując poczynione powyżej uwagi stwierdzić należy, że organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W swojej decyzji Dyrektor opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Organy podatkowe dokonały także prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanej decyzji.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

-----------------------

9