Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1501/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Małgorzata Wolf- Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 45/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 45/10, mocą którego odrzucono skargę L. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skarga została wniesiona przez radcę prawnego pismem z 17 grudnia 2009 r., przy czym nie załączono do niej dowodu uiszczenia wpisu od skargi. Nie stwierdzono także zaksięgowania stosownej wpłaty na rachunku Sądu. Sąd powołał się na treść art. 230 § 1 i § 2, art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., a ponadto na treść § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – zwanego dalej rozporządzeniem o kosztach. Na tej podstawie uznał, że profesjonalny pełnomocnik nie wypełnił obowiązku uiszczenia wpisu stałego należnego w tej sprawie, czym naruszył art. 221 P.p.s.a., co skutkować musiało odrzuceniem skargi.

W skardze kasacyjnej od przedmiotowego postanowienia pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 2 Konstytucji. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 231 P.p.s.a. i § 1 pkt 2 rozporządzenia o kosztach poprzez niepobranie wpisu stosunkowego w niniejszej sprawie, art. 221 P.p.s.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz art. 220 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. niewezwanie Skarżącej do uiszczenia wpisu. Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak prawidłowego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu przyczyny zastosowania w sprawie uchwały NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt II FPS 2/09 dotyczącej wpisu od decyzji umarzających zaległość podatkową. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 188 pkt 1 i art. 193 Konstytucji oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) poprzez zaniechanie wystąpienia do Trybunału z pytaniem prawnym co do zgodności art. 221 P.p.s.a. z art. 2 i 32 Konstytucji.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w oparciu o art. 203 pkt 1 i art. 205 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia art. 231 P.p.s.a. i § 1 pkt 2 rozporządzenia o kosztach poprzez niepobranie wpisu stosunkowego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji także zarzutu naruszenia art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. i art. 221 P.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w pozostałych sprawach należny jest wpis stały. Z uwagi na dalece idące uproszczenie zastosowane w powołanym przepisie budzi on poważne wątpliwości interpretacyjne. Należy bowiem stwierdzić, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Co za tym idzie, należy przyjąć, iż ustawodawca miał na myśli sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie. Z powyższego przepisu wynika bez wątpienia, że zasadą w takich sprawach w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest pobieranie wpisu stosunkowego.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest - w pewnym uproszczeniu -nadpłata w podatku od czynności cywilnoprawnych. Strona skarżąca twierdzi, że należy się jej zwrot nadpłaconego podatku w kwocie 27.456,00 zł, natomiast organ podatkowy stoi na stanowisku, że nie zostały spełnione przesłanki tegoż zwrotu. Z powyższego wynika, że istota sprawy sprowadza się do stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia należności pieniężnej w pewnej wysokości. Fakt, iż w ocenie organów podatkowych nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia nadpłaty, nie może prowadzić bowiem do pominięcia okoliczności, że w istocie spór dotyczy należności pieniężnej. Powyższe musi prowadzić do wniosku, że w niniejszej sprawie od skargi należny jest wpis stosunkowy, a jego wysokość wynika z § 1 pkt 2 rozporządzenia o kosztach.

Wniosek strony o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje natomiast uzasadnienia prawnego. Stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek o zwrot kosztów postępowania Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu Sąd nie wydał orzeczenia mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie skargi i z tych też względów nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych. Powyższe stanowisko potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07.

Powyższe powoduje, że zaskarżone postanowienie należało uchylić w oparciu o art. 185 § 1 P.p.s.a., a wniosek strony o zwrot kosztów oddalić.