Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1382/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 243 poz 6 Art. 6
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiające zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów  wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005
article: Par. 6 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 73 poz 657
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie   działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: Art.  5a ust.3, art.42
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie Jan Bała NSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 746/10 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę D. Rz. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia 21 maja 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

Relacjonując przebieg postępowania Sąd I instancji podał, że w dniu 16 listopada 2006 r. D. Rz., działając jako producent rolny, wystąpiła z wnioskiem o pomoc finansową dla gospodarstwa niskotowarowego.

Decyzją z dnia 16 marca 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. odmówił przyznania tej płatności, ze względu na fakt, że załączone do wniosku dokumenty uniemożliwiały stwierdzenie, że beneficjent jest właścicielem gospodarstwa rolnego.

Od powyższej decyzji D. Rz. wniosła odwołanie, w którym wyjaśniła, że Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 20 listopada 1998 r. (sygn. akt I Ns. 198/98) stwierdził, iż gospodarstwo po zmarłym mężu dziedziczą żona i małoletnie dzieci po 1/3 każde z nich.

Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. decyzją z dnia 11 maja 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r. o sygn. akt I SA/Gd 665/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uchylił decyzję organu II instancji podając w uzasadnieniu, że podmiotem uprawnionym do ubiegania się o pomoc jest również producent rolny, który jest współposiadaczem gospodarstwa rolnego. Skoro skarżąca na dzień złożenia wniosku była współposiadaczem gospodarstwa, to przysługiwało jej uprawnienie do ubiegania się o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 327/09 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Decyzją z dnia 12 listopada 2009 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. decyzją z dnia 3 marca 2010 r. odmówił przyznania D. Rz. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że odmowa nastąpiła na skutek zastosowania art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), dalej ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiającego zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U.UE.L.2006.243.6 ze zm.), dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1320/2006.

Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. decyzją z dnia 21 maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Danuta Rzepińska w dniu składania wniosku o pomoc finansową dla gospodarstw niskotowarowych oraz w dniu wydania decyzji z dnia 16 marca 2007 r., odmawiającej przyznania przedmiotowej pomocy, spełniała warunki do jej otrzymania. Jednak zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.), dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r., płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie rozwoju obszarów wiejskich na wspieranie gospodarstw niskotowarowych, a zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r., pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności podał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 153 i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Przedmiotem orzekania przez NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 327/09, jak również przez WSA w G. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 665/07, była bowiem jedynie kwestia uprawnień skarżącej do uzyskania płatności na wspieranie gospodarstw niskotowarowych w kontekście bycia przez nią producentem rolnym, który jest współposiadaczem gospodarstwa rolnego.

Dokonując oceny charakteru prawnego terminu zakreślonego art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich Sąd I instancji uznał, że jest to termin prawa materialnego, ponieważ wyznacza on okres, do którego może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach stosunku administracyjnoprawnego. Ograniczenie przyznawania pomocy datą 30 czerwca 2008 r. powoduje skutek w postaci niemożności przyznania płatności. Na materialnoprawny charakter powołanej regulacji wskazuje również treść art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006.

Sąd zwrócił uwagę, że art. 5 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wszedł w życie z dniem 11 kwietnia 2007 roku, zatem znajdował zastosowanie w sprawie zakończonej decyzją wydaną w dniu 21 maja 2010 roku.

Omawiany przepis został dodany przez art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427), dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2007 r. i obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2007 r. Powyższa ustawa nie zawiera przepisów intertemporalnych, które regulują kwestie wniosków złożonych przed wejściem w życie zmienionego przepisu i rozpoznanych po jego wejściu w życie. Skoro ustawodawca nie wyłączył zastosowania przepisu art. 5 ust. 3a powołanej ustawy do wniosków złożonych przez jego wejściem w życie, to zasady techniki legislacyjnej nakazują stosować przepisy prawa obowiązującego w chwili wydania decyzji. W dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy obowiązywał przepis art. 5 ust. 3a powołanej ustawy, organ był więc zobowiązany uwzględnić jego treść.

Sąd wskazał, że upływ terminu 30 czerwca 2008 r. nie spowodował, że strona utraciła prawo do płatności, ponieważ przed wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do otrzymania środków pomocowych.

Uprawnienie do otrzymania płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych nie powstaje z mocy prawa, lecz na mocy decyzji o przyznaniu pomocy. W konsekwencji podmioty spełniające przesłanki do otrzymania płatności nie są podmiotami roszczenia o wypłatę środków pomocowych. Ponadto system wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej zakłada wystąpienie sytuacji, że wszystkie podmioty spełniające warunki do złożenia wniosku pomocowego nie otrzymają tej pomocy, gdyż warunkiem jej przyznania (wydania decyzji o przyznaniu pomocy) jest także wyczerpanie środków przeznaczonych na ten cel. Wprowadzenie terminu ograniczającego przyznawanie pomocy jest natomiast konsekwencją planowania programów pomocowych na wyznaczone przedziały czasowe (okresy). Dlatego w ocenie Sądu, nie może być mowy o tym, że wnioskodawczyni straciła środki pomocowe, lecz o tym, że nie uzyskała tych środków wskutek braku tytułu prawnego na dzień zamknięcia okresu, do którego można otrzymać wskazaną pomoc.

D. Rz. zaskarżając wyrok w całości domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

I. Przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. poprzez błędną wykładnię, tj. przyjęcie, iż zakreślony przywołanym przepisem termin jest terminem prawa materialnego;

b) art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że ww. artykuł wskazuje na materialny charakter terminu określonego w art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r., podczas gdy w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 7 wskazanego rozporządzenia;

II. w przypadku uznania przez Sąd, że termin wskazany w art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. jest terminem prawa materialnego, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż upływ terminu wyznaczonego powyższym przepisem, pozwala na wydanie merytorycznej decyzji w sprawie wniosku o pomoc finansową dla gospodarstwa niskotowarowego, podczas gdy okoliczność taka zaświadcza o bezprzedmiotowości żądania skarżącej;

b) art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., w zw. z art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu iż upływ terminu wyznaczonego powyższym przepisem, pozwala na wydanie merytorycznej decyzji w sprawie wniosku o pomoc finansową dla gospodarstwa niskotowarowego, podczas gdy okoliczność taka zaświadcza o bezprzedmiotowości żądania skarżącej;

oraz naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę na skutek dokonania błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu iż upływ terminu wyznaczonego powyższym przepisem, pozwala na wydanie merytorycznej decyzji w sprawie wniosku o pomoc finansową dla gospodarstwa niskotowarowego, podczas gdy organ z uwagi na obiektywną, następczą okoliczność - upływ terminu - powinien umorzyć postępowanie;

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., pomimo że po dniu 30 czerwca 2008 r. postępowanie w sprawie wniosku skarżącej powinno było zostać umorzone w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., podczas gdy organ administracji publicznej utrzymał decyzję odmowną, wydaną bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Na wstępie ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wyartykułowanych w petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia przez WSA art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i skutkiem tego w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, podczas gdy organy administracji w tej sprawie dokonały błędnej wykładni wskazanego przepisu ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r., polegającej na przyjęciu, iż upływ terminu wyznaczonego tym przepisem, pozwala na wydanie merytorycznej decyzji, "podczas gdy organ z uwagi na obiektywną, następczą okoliczność – upływ terminu – powinien umorzyć postępowanie. Drugi zarzut procesowy – to zarzut naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., pomimo że po dniu 30 czerwca 2008 r. postępowanie w sprawie wniosku skarżącej powinno było zostać umorzone w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., podczas gdy organ administracji publicznej utrzymał decyzję odmowną, wydaną bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oba zarzuty naruszenia prawa procesowego w stopniu istotnym mogącym mieć wpływ na wynik sprawy należy uznać za niezasadne. Zakwestionowany przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest w istocie przepisem ustrojowymi, który bezpośrednio nie może być zaliczony do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Na skutek działania określonego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą jednak powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, z tego względu uprawnione jest przyjęcie, że zarzut naruszenia przepisów ustrojowych może być powołany w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Art. 3 § 1 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych, stanowiąc, iż: "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianego przepisu ustrojowego nie może być uznany za uzasadniony.

Co do zarzutu nie zastosowania przez organ odwoławczy w tej sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., zamiast art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organowi temu nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, ani wydania decyzji bez podstawy prawnej. Zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za nie znajdujący uzasadnienia należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd: "stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach." Jak słusznie wskazał WSA upływ terminu 30 czerwca 2008 r. nie spowodował, że strona utraciła prawo do płatności. Przed wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do otrzymania środków pomocowych. Uprawnienie do otrzymania płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych nie powstaje z mocy prawa, lecz z mocy decyzji o przyznaniu pomocy. W konsekwencji podmioty spełniające przesłanki do otrzymania płatności nie są podmiotami roszczenia o wypłatę środków pomocowych. Wskazać należy, że system wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej zakłada wystąpienie sytuacji, że nie wszystkie podmioty spełniające warunki do złożenia wniosku pomocowego otrzymają tę pomoc, gdyż warunkiem jej przyznania (wydania pozytywnej decyzji o przyznaniu pomocy) jest także niewyczerpanie środków na ten cel (limitu środków). "Wprowadzenie terminu ograniczającego przyznawanie pomocy jest natomiast konsekwencją planowania programów pomocowych na wyznaczone przedziały czasowe (okresy). Stąd, w ocenie Sądu, nie może być mowy o tym, że wnioskodawczyni straciła środki pomocowe, lecz o tym, że nie uzyskała tych środków wskutek braku tytułu prawnego na dzień zamknięcia okresu, do którego można otrzymać wskazaną pomoc. (...). W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej został złożony w dniu 16 listopada 2006 r. we właściwym terminie zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.). Ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym (...) powinnością organu I instancji było więc załatwienie sprawy poprzez wydanie odpowiedniej decyzji merytorycznej (przyznającej lub odmawiającej przyznania świadczenia) do dnia 30 czerwca 2008 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że upływ terminu materialnoprawnego wskazanego w art. 5 ust. 3a cytowanej ustawy, stanowi, iż płatność nie może zostać przyznana." (s. 5-6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego pomieszczonych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, iż zarzuty sformułowane w tym zakresie w istocie sprowadzają się do zarzutu błędnej wykładni art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r., polegającej na przyjęciu, że zakreślony tym przepisem termin jest terminem prawa materialnego i zarzutu naruszenia art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że ten artykuł wskazuje na materialny charakter terminu określonego w art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r., podczas gdy w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 7 wskazanego rozporządzenia (punkt I petitum skargi kasacyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie podzielił tych zarzutów. Otóż w myśl art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r., pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. Przywołany przepis został dodany do ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z dniem 11 kwietnia 2007 r., na mocy art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427) i obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wskazana ustawa z dnia 7 marca 2007 r. nie zawiera przepisów intertemporalnych, które regulowałyby sprawy wniosków złożonych przed wejściem w życie zmienionego przepisu i rozpatrywanych po jego wejściu w życie. A zatem jeśli ustawodawca nie wyłączył zastosowania przepisu art. 5 ust. 3a ustawy do wniosków złożonych przed jego wejściem w życie, to należy uznać, iż w dniu wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji przepis ten obowiązywał i organ zobowiązany był uwzględnić jego treść.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji, iż termin zakreślony przepisem art. 5 ust. 3a ustawy jest terminem prawa materialnego. Nadto także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za przyjęciem materialnoprawnego charakteru powołanej regulacji przemawia treść art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiającego zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. U. UE L z dnia 6 września 2006 r.). W myśl wskazanego przepisu Rozporządzenia Rady (WE) wydatki wynikające ze zobowiązań dotyczących dopłat wyrównawczych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w nowych państwach członkowskich, odnoszących się do wniosków składanych najpóźniej w 2006 r., mogą być zadeklarowane do końcowego terminu kwalifikowalności wydatków dla obecnego okresu programowania. (podobnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 346/11; z dnia 26 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 226/11; https//cbois.nsa.gov.pl).

Pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego zamieszczone w punkcie II petitum skargi kasacyjnej są w istocie powtórzeniem zarzutów sformułowanych we wcześniejszych punktach odnoszących się zarówno do naruszenia przepisów procesowych jak i materialnych, do których Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia niniejszego wyroku.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekła jak w sentencji wyroku.