Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 313/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej: SKO, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. nad S. z dnia [...] listopada 2009 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech elektrowni typu WINDMATIC 99-22.19 o mocy 99 KW każda na działkach nr ewidencyjny 1816, 1817 i 1803 położonych w Ch.. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podkreśliło, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań było prowadzone zgodnie z regułami określonymi przez przepisy prawa, a wydana w nim decyzja spełnia warunki określone w art. 107 k.p.a. jak i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronę, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm./ dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku. Z tych powodów organ uznał, że odwołanie jest niezasadne.

Z rozstrzygnięcia SKO nie zgodziło się Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciło skarżonej decyzji naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 4, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Strona skarżąca wskazała także na naruszenie przez skarżoną decyzję art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenia te w ocenie strony skarżącej miały wpływ na wynik postępowania. Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków podkreśliło, że organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów odwołania, w sytuacji gdy organ I instancji nie wykazał w jakim zakresie uwzględnił uwagi strony skarżącej uczestniczącej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, które zostały zgłoszone w trybie przewidzianym przepisami prawa. Sformułowanie tych uwag wymagało od organów wyraźnego odniesienia się do nich. Bak stanowiska w tym zakresie musi być uznane za wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa, a to powinno prowadzić do uchylenia tak wydanej decyzji, ewentualnie do stwierdzenia jej nieważności. Dodatkowo strona skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł się do zaskarżenia postanowienia z dnia 5 października 2009 r., które nie mogło być przedmiotem samoistnego zażalenia, zatem mogło być kwestionowane tylko w trybie odwoławczym. W tym zakresie organ odwoławczy był zobowiązany wypowiedzieć się. W konsekwencji należy uznać, że SKO podjęło decyzję bez należytego wyjaśnienia sprawy, czym naruszyło art. 7 oraz art. 77 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 tej ustawy. Wskazując na te okoliczności Ogólnopolskie Stowarzyszenie Ochrony Ptaków uznało skargę za zasadną.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem określone środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Decyzja objęta skargą zapadła w następującym stanie prawnym. Wnioskiem z dnia 22 czerwca 2009 r. wnioskodawca P.P.H.U. I. i W. P. S.C., Ch. 144 wystąpili do Wójta Gminy R.o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie fundamentów pod elektrownie wiatrowe w miejscowości Ch. Do wniosku dołączony został komplet załączników wymaganych przepisami prawa, w tym raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na tej podstawie Wójt Gminy R. powiadomił strony o wszczęciu postępowania.

W dniu 20 lipca 2009 r. uczestnictwo w postępowaniu zgłosiło Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków zgłaszając jednocześnie uwagi i wnioski w zakresie projektowanego przedsięwzięcia. Organ prowadzący postępowanie w dniu 29 czerwca 2009 r. wystąpił do Starosty Powiatu S. i Państwowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Inspektora Sanitarnego o przedstawienie opinii w zakresie oddziaływania objętej wnioskami inwestycji na środowisko. Organy opiniujące uznały konieczność sporządzenia raportu oddziaływania projektowanych elektrowni wiatrowych na środowisko określając w stosownych postanowieniach warunki jakim powinien odpowiadać raport. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] Wójt Gminy R. nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania projektowanej przez nich inwestycji na środowisko. Postanowienie to zostało zakwestionowane zażaleniem przez Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków. Zażalenie to zostało rozpoznane przez SKO, które utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy R., tym samym nie uwzględniając tego środka prawnego.

Prowadząc postępowanie organ I instancji wystąpił do Starosty Powiatu S. i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o zaopiniowanie warunków realizacji inwestycji. Organy opiniujące pozytywnie zaopiniowały realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech elektrowni wiatrowych ustalając warunki tej realizacji. Na tej podstawie Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech elektrowni wiatrowych typu WIDMATIC 99-22.19 o mocy 99 KW każda na działkach nr 1816, 1817, 1803 położonych w miejscowości Ch. Ta decyzja stała się przedmiotem odwołania, w wyniku którego zapadła objęta skargą decyzja.

Skarga Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przez nie nałożenie w skarżonych decyzjach obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Art. 82 ust. 1 pkt 4 daje podstawę dla przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jednak treść tego przepisu musi być wykładana w sposób racjonalny. W ocenie Sądu oznacza to, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach może zawrzeć w niej różne postanowienia, w tym wskazane w art. 82 ust. 1 pkt 4. Jednak takie rozstrzygnięcie nie należy do obligatoryjnych elementów każdej decyzji. Koniecznymi ustaleniami skarżonej decyzji są postanowienia wskazane w art. 82 ust. 1 pkt 1, gdyż w tym zakresie ustawa wyraźnie nakazuje w treści decyzji, określić te elementy. Podobnie rozstrzygnięcia z ust. 1 pkt 2 i pkt 3 muszą być objęte treścią decyzji, jednak w tych przypadkach ich zamieszczenie nie jest już bezwarunkowe. Mogą się znaleźć w treści jeżeli taki obowiązek wynika z treści oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub z przepisu prawa.

Obowiązek określony w art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy może pojawić się wówczas, gdy w fazie początkowej realizacji przedsięwzięcia nie można przewidzieć wszystkich skutków oddziaływania na środowisko. Wtedy istnieje racjonalna podstawa, aby na etapie uzyskiwania pozwolenia prowadzić ponowną ocenę. Z kolei taki obowiązek nie powstaje, gdy w początkowym stadium realizacji inwestycji skutki środowiskowe są znane i przewidywalne. W tych przypadkach przedstawianie stanowiska o jakim mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 nie ma miejsca. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, zatem Sąd przyjmuje, że organy nie naruszyły normy z art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy. Z formalnego punktu widzenia rozstrzygnięcie wynikające ze wskazanej normy powinno znaleźć miejsce w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez stwierdzenie, że w sprawie objętej skargą brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy R. takiego zapisu nie zawierają, jednak w ocenie Sądu nie jest to naruszenie mające wpływ na rozstrzygnięcie, skoro z treści skarżonej decyzji jej uzasadnienia i akt sprawy wynika, że nie zachodzą przesłanki do tego, by prowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania projektowanych elektrowni wiatrowych w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Z tego więc względu wskazany zarzut skargi nie mógł prowadzić do uchylenia skarżonej decyzji.

Sąd nie może podzielić zarzutu naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis ten wskazuje, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w uzasadnieniu powinna zawierać informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Analiza akt sprawy wskazuje, że organ I instancji dochował ustawowych wymogów związanych z udziałem społeczeństwa. Tok tych czynności został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji. Konsekwencją tego jest udział strony skarżącej w postępowaniu i korzystanie przez nią ze środków prawnych.

Wreszcie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 77 i art. 77 k.p.a. Zdaniem Sądu organy zebrały kompletny materiał dowodowy i wyjaśniły sprawę w sposób wyczerpujący. Wprawdzie dokonały innej oceny tego materiału niż ta, którą przedstawia strona skarżąca. Taka rozbieżność w zakresie oceny materiału dowodowego nie jest wadliwością postępowania wyjaśniającego, ale uprawnieniem organu, z którego może korzystać. Ocena ta jest weryfikowana w postępowaniu sądowym. Sąd uznaje, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest dowolna, gdyż spełnia zasady wskazane w przepisach procesowych. SKO kontrolując tryb postępowania przed organem I instancji spełniło wymóg prawa nakazujący merytoryczne orzekanie przez organ odwoławczy. W tym znaczeniu niezrozumiały jest zarzut skargi wskazujący na naruszenie tej zasady.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.