Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 553/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 lipca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1178/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 1178/14, orzekając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. odmówił A. G. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014 r. skarga A. G. na powyższą decyzję została oddalona. Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2015 r. reprezentujący skarżącą J. G. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Wskazał, że obecna na rozprawie A. G. nie zrozumiała pouczenia Sądu o przysługującym jej prawie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i poinformowała pełnomocnika, że wyrok zostanie przesłany przez Sąd. O stanie sprawy pełnomocnik dowiedział się 4 grudnia 2015 r., reprezentując skarżącą w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2719/13. Do wniosku załączono zwolnienia lekarskie.

Oddalając wniosek Sąd uznał, że pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 19 sierpnia 2014 r., ponieważ nie dołożył należytej staranności aby zapoznać się z orzeczeniem we wcześniejszym terminie niż 4 grudnia 2014 r. Sąd podkreślił, że pełnomocnik otrzymał zawiadomienie o terminie rozprawy (wyznaczonym na 19.08.2014 r.) dnia 14 lipca 2014 r. Na zwolnieniu lekarskim pełnomocnik przebywał od 27.07.2014 r. do 5.09.2014 r., więc od trzynastego dnia po odebraniu zawiadomienia o terminie rozprawy. W ocenie Sądu był to czas wystarczający, aby pełnomocnik podjął czynności umożliwiające jego udział w rozprawie, np. poprzez złożenie wniosku o zmianę wyznaczonego terminu. Od 6 do 30 września 2014 r. pełnomocnik nie przebywał na zwolnieniu. Drugie zwolnienie lekarskie, wystawione z powodu niezdolności do pracy i konieczności podratowania zdrowia trwało od 1 do 29 października 2014 r., zatem 29.10.2014 r. był ostatnim dniem usprawiedliwiającym bierne zachowanie pełnomocnika. W okresie od 30.10.2014 r. do 25.11.2014 r. pełnomocnik przebywał na urlopie wypoczynkowym i w ocenie Sądu był to czas, gdy mógł podejmować niezbędne czynności procesowe, w tym zmierzające do zapoznania się z wyrokiem z dnia 19.08.2014 r. Zdaniem Sądu wyjaśnienia zawarte we wniosku świadczą o tym, że pełnomocnik nie zachował należytej staranności wykonując swoje czynności. Nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku było niezawinione. Pełnomocnik został skutecznie powiadomiony o rozprawie, nie przebywał na zwolnieniu od 6 do 30 września 2014 r., a z ostatniego zwolnienia lekarskiego powrócił 30.10.2014 r.

W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) A. G., reprezentowana przez J. G., domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 22 lipca 2015 r. i przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniono, że pełnomocnik skarżącej nie brał udziału w posiedzeniu Sądu 19 sierpnia 2014 r., ponieważ przebywał wówczas na zwolnieniu lekarskim i w tym dniu odbywał wizytę u lekarza, a 4 grudnia 2014 r. tj. gdy tylko powziął wiadomość o stanie sprawy, niezwłocznie podjął stosowne działania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W przepisie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKW 273/99, publik. OSNAP z 2000 r. nr 20, poz. 757).

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 10.09.2010 r. o sygn. akt II OZ 849/10, z dnia 2.10.2002 r. o sygn. akt V SA 793/02, publik. Monitor Prawniczy z 2002 r. nr 23, poz. 1059).

W ocenie NSA pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i dokonana ocena Sądu I instancji jest prawidłowa. Prawidłowości tej oceny nie podważa argumentacja zażalenia.

Sprawę przesądza prawidłowe doręczenie J. G., występującemu jako pełnomocnik A. G., zawiadomienia o terminie rozprawy, wyznaczonego na 19 sierpnia 2014 r., co miało miejsce 14 lipca 2014 r. Okres od 14 do 27 lipca 2014 r. (27 lipca J. G. rozpoczął pierwsze zwolnienie lekarskie) to blisko dwa tygodnie. Zdaniem NSA w tym okresie pełnomocnik skarżącej mógł należycie zabezpieczyć jej interesy procesowe, a jeżeli chciał stawić się na rozprawę osobiście, to – jak zasadnie wyjaśnił Sąd – mógł wnioskować o zmianę terminu rozprawy, na przykład powołując się na swój stan zdrowia, czego jednak nie uczynił. Prawidłowo, a zarazem drobiazgowo Sąd wykazał pełnomocnikowi strony skarżącej, że nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku było niezawinione, przy czym – w ocenie NSA – niecelowe jest powtarzanie wyczerpującej argumentacji Sądu w tym zakresie.

Mając na uwadze stan sprawy uznać należy, że pełnomocnik skarżącej działał w tej sprawie niestarannie, a brak dbałości o interesy osoby, którą reprezentował pociągnął za sobą ujemne konsekwencje procesowe dla skarżącej A. G. Brak jest zatem podstaw do uchylenia kontrolowanego postanowienia i przywrócenia terminu w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a.

Na wynik sprawy nie miało wpływu oczywiście omyłkowe powołanie przez Sąd na ostatniej stronie uzasadnienia postanowienia "art. 87 § p.p.s.a.". Nie ma wątpliwości, że podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 86 § 1 p.p.s.a.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.