Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 24/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a,  2, art. 149 § 1a , art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2, art. 3 § 2 pkt 8, art. 52 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1, art. 21 , art. 4 ust. 1 , art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 , art. 5 ust. 2, art. 16 i 17 , art. 14 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 23, art. 27 , art. 28, art. 37
journal: Dz.U. 2015 poz 1881
law: Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Dyrektora Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego do rozpatrzenia wniosku [...] w Staszowie z dnia 6 marca 2018 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych - w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; zasądza od Dyrektora Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego na rzecz [....] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 19 kwietnia 2018r., skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, [...] zakwestionował bezczynność Dyrektora Centrum, polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 6 marca 2018r. o przesłanie kopii regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych – w terminie 14 od dnia złożenia tego wniosku (ani niepowiadomieniu w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim organ udostępni informację), a przy tym braku wydania decyzji w sprawie odmowy udostępnienia tej informacji. W tym zakresie wskazano na naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji (Dz. U. z 2016r. poz. 1764), zwanej dalej ustawą.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o:

1. zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku,

2. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

3. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy,

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł,

5. dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów wymienionych w uzasadnieniu skargi, na okoliczności wskazane w tym uzasadnieniu,

6. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ, ustosunkowując się do jej zarzutów, wskazał na naruszenie:

1. art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy, gdyż porozumienie wewnętrzne między pracodawcą a związkami zawodowymi działającymi u pracodawcy nie jest informacją o sprawach publicznych i nie stosuje się do niej przepisów ustawy; w przedmiotowych sprawach zastosowanie znajdują odpowiednio przepisu art. 23, 27, 28 i art. 37 ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych stanowiących lex specialis udostępniania regulaminu działającym związkom zawodowym w zakładzie pracy oraz art. 10 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, gdyż dyrektor zakładu jedynie administruje, a nie gospodaruje środkami funduszu;

3. art. 4 ustawy – gdyż Dyrektor Centrum nie jest podmiotem wskazanym w cytowanej ustawie;

4. art. 5 ust. 2 ustawy, bowiem wynegocjowane ze związkami porozumienie stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i nie stosuje się do niej ustawy,

5. art. 17 ust. 2 ustawy (z ostrożności) – poprzez brak wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wyczerpania postępowania przed skierowaniem skargi – co przewidział ustawodawca jako lex specialis do K.p.a. wobec podmiotów niebędących organami władzy publicznej;

5. zasad wynagradzania w postępowaniu w tym zakresie, gdyż kwota 5.000 zł stanowi nadmierne wynagrodzenia niewspółmierne ani do poniesionych nakładów i kosztów.

Mając na uwadze powyższe organ wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej i niedopuszczalnej, ewentualne o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej oraz dopuszczenie dowodu z przesłuchania dyrektor M. S. na okoliczność ustaleń stron poczynionych przed datą złożenia skargi co do sposobu załatwienia sprawy.

Na rozprawie sądowej w dniu 20 czerwca 2018r.:

- radca prawny organu wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając że regulamin zakładowego funduszu świadczeń socjalnych został wynegocjowany ze związkami zawodowymi i zawiera pewne nowatorskie rozwiązania i dlatego stanowi w pewnym sensie tajemnicę przedsiębiorstwa – co uniemożliwia jej udostępnienie; w tym zakresie powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o sygn. akt II SAB/Ol 82/16, zgodnie z którym sposób wydatkowania funduszy socjalnych nie jest informacją publiczną; ponadto złożono oświadczenie, z którego wynika pieniądze na działalność Centrum otrzymuje z Narodowego Funduszu Zdrowia;

- Dyrektor organu wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając że intencje [...] nie są jasne, gdyż żaden z członków tego związku nie jest pracownikiem Centrum Ratownictwa – o czym dowiedział się po rozmowie telefonicznej ze skarżącym; natomiast każdy z pracowników ma dostęp do regulaminu, a sposób wydatkowania środków funduszu jest przedstawiany na tablicy ogłoszeń, przy czym takie informacje nie powinny być ujawniane na zewnątrz, w szczególności, gdy nieznane są intencje skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6.

W niniejszej sprawie [...] zaskarżył bezczynność Dyrektora Centrum (zwanego dalej Centrum), polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 6 marca 2018r. o przesłanie kopii regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. W odpowiedzi na ten wniosek Centrum przesłało bowiem stronie pismo z dnia 16 marca 2018r. z ogólną informacją, zawartą w jednym zdaniu, że "nie ma podstaw prawnych do wydania dokumentu".

W związku z powyższym niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016r. poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., bądź ustawą, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji (podmiot zobowiązany z mocy ustawy) nie załatwia sprawy w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania organów administracji.

W pierwszej kolejności – aby można było w ogóle mówić o bezczynności organu – należy przede wszystkim stwierdzić, że na danym podmiocie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później ustalić, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wykonano.

W uchwale z dnia 14 kwietnia 2005r. o sygn. akt I OPS 1/05 podjętej w składzie 7 sędziów (publik. ONSAiWSA 2005r. nr 4, poz. 63) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. Jak wynika przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego, albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240) oraz partie polityczne (ust. 2). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3).

W tym miejscu wskazać trzeba, że jak wynika z powszechnie dostępnych danych zamieszczonych na stronie https://bip.sejmik.kielce.pl/252-swietokrzyskie-centrum-ratownictwa-medycznego-i-transportu-sanitarnego-w-kielcach/247-status- prawny. html (art. 106 § 4 p.p.s.a.), Centrum jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej szczebla wojewódzkiego, a jego organem założycielskim jest Sejmik Województwa. Ponadto na rozprawie sądowej w dniu 20 czerwca 2018r. radca prawny Centrum potwierdził, że jest ono finansowane z Narodowego Funduszu Zdrowia.

Zestawiając treść cyt. przepisów, w szczególności art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p., z powyższymi informacjami na temat statusu prawnego i sposobu finansowania Centrum należy stwierdzić, że jest to jeden z podmiotów, na które ustawodawca nakłada obowiązek udostępnienia informacji publicznej – co czyni niezasadnymi twierdzenia przeciwnej treści zawarte w odpowiedzi na skargę. Podobnie, skutku nie mogła odnieść argumentacja organu o braku wyczerpania środków prawnych przed skierowaniem skargi do tut. Sądu. W myśl art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej CBOSA).

Przechodząc do pojęcia informacji publicznej wskazać trzeba, że zostało ono zdefiniowane w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w myśl którego każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określono w sposób przykładowy te sfery działalności, których dotyczy podlegająca udostępnieniu informacja publiczna, wymieniając w szczególności informacje o organizacji (pkt 2 lit. c), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3), danych publicznych (pkt 4). W niniejszej sprawie skarżący domaga się udostępnienia regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych Centrum – co spotkało się z odmową tego podmiotu, którego Dyrektor w piśmie z dnia 16 marca 2018r. poinformował wnioskodawcę o braku podstaw prawnych do wydania tego dokumentu. Dodatkowo wskazania wymaga, że zarówno w odpowiedzi na skargę, jak i w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie pełnomocnik Centrum wywodzi m. in., że regulamin zakładowego funduszu świadczeń socjalnych tego podmiotu (którego udostępnienia zażądano) stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Jak wynika bowiem art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Wobec powyższego, skoro wniosek strony skarżącej dotyczący udzielenia informacji publicznej został skierowany do właściwego organu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie u.d.i.p. Mianowicie, w przypadku uwzględnienia wniosku, udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast odmowa udzielenia informacji publicznej – z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie – następuje w drodze decyzji administracyjnej, od której przysługują środki odwoławcze (art. 16 i 17 u.d.i.p.). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy właściwy organ nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Jak wynika z ustalonego i przedstawionego powyżej stanu faktycznego Centrum nie udostępniło żądanej informacji ani też nie wydało decyzji administracyjnej odmawiającej jej udostępnienia, a jedynie wyartykułowało w sposób ogólny w piśmie z dnia 16 marca 2018r. odmowę przesłanie kopii regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.

W świetle powyższego uznać należy, że w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny organ ten pozostawał w bezczynności, co spowodowało konieczność zobowiązania tego organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2018r. – o czym orzeczono w pkt I wyroku – na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. W tym zakresie nie mógł odnieść skutku przywołany przez Centrum na rozprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 2016r. o sygn. akt I SAB/Ol 82/16 (oddalający skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej), gdyż orzeczenie to zapadło w odmiennym stanie faktycznym i prawnym niż będące przedmiotem rozważań prawnych Sądu w niniejszej sprawie. Mianowicie, w ww. wyroku wskazano, że "wniosek skarżącego dotyczył informacji o przeznaczeniu funduszu socjalnego w szkole podstawowej oraz o przedstawienie szczegółowych informacji dotyczących wykorzystania środków funduszu socjalnego w latach 2013, 2014, 2015 z podaniem informacji komu i jaka kwota została przyznana oraz z podaniem pełnego uzasadnienia przyznania świadczenia. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2016r. Dyrektor Zespołu podała (jedynie), na jakie cele przeznaczany jest fundusz socjalny oraz odmówiła podania nazwisk pracowników obsługi, nauczycieli, pracowników emerytowanych, którym przyznano świadczenie, gdyż nie zajmują one stanowisk związanych z pełnieniem funkcji publicznych, ani z dysponowaniem majątkiem państwowym czy też samorządowym, a zatem dane są chronione jako dobra osobiste." WSA, oddalając skargę, podkreśliło, że skoro żądane wnioskiem "dane, w części dotyczącej wysokości indywidualnych zapomóg wypłacanych pracownikom szkoły z funduszu socjalnego, nie stanowiły informacji publicznej to organ nie pozostawał w bezczynności udzielając informacji, iż nie przekaże tych informacji".

Z taką sytuacją z całą pewnością nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której Centrum nie udostępniło wnioskodawcy jakichkolwiek informacji, ani nie zróżnicowało ich zakresu w omówiony w cyt. wyroku sposób – na dane ogólne oraz dotyczące określonych osób niepełniących funkcji publicznych. Jak wynika bowiem z dalszej części powołanego uzasadnienia "wniosek skarżącego dotyczył zarówno osób pełniących funkcje publiczne, jak i podmiotów których kwalifikacja ta nie obejmuje (...) Do osób pełniących funkcje publiczne w żadnym wypadku nie można zaliczyć pracowników obsługi, czy też emerytów, gdyż osoby te nie wykonują żadnych zadań publicznych. Zatem w ocenie Sądu szczegółowa informacja odnośnie wysokości świadczenia z funduszu socjalnego i uzasadnienie jego przyznania w odniesieniu do osób niepełniących funkcje publiczne w żadnym wypadku nie ma charakteru informacji publicznej." Podobnie, nie mogła odnieść skutku argumentacja organu o tym, że porozumienie wewnętrzne między pracodawcą a związkami zawodowymi działającymi u pracodawcy w zakresie zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie jest informacją o sprawach publicznych i nie stosuje się do niej przepisów ustawy. Niewątpliwie bowiem w sytuacji, gdy organ – tak jak w niniejszej sprawie – powołuje się na tajemnicę przedsiębiorstwa, powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Podkreślenia zarazem wynika, że zgodnie z art. 2 ustawy każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, wobec czego nie można podzielić stanowiska Centrum o tym, że przepisy art. 23 (dotyczący kontroli związków zawodowych nad przestrzeganiem prawa pracy oraz uczestnictwa, na zasadach określonych odrębnymi przepisami, w nadzorze nad przestrzeganiem przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy), art. 27 (zasady wykorzystania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, ustalane w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową), art. 28 (pozyskiwanie od pracodawcy na żądanie związku zawodowego informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej, w szczególności informacji dotyczących warunków pracy i zasad wynagradzania) i art. 37 (rozwiązywanie sporów między pracodawcą a organizacją związkową na zasadach określonych w odrębnej ustawie) ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2015r. poz. 1881) stanowią lex specialis wobec ustalonych w u.d.i.p. reguł udostępniania informacji publicznej. Bez znaczenia dla oceny stanu bezczynności organu w niniejszej sprawie jest również powołany przez Centrum przepis art. 10 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2017r. poz. 2191), zgodnie z którym dyrektor zakładu jedynie administruje, a nie gospodaruje środkami funduszu.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa – o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W tym zakresie wskazać trzeba, że organ niezwłocznie odpowiedział na złożony wniosek (w ustawowym 14 – dniowym terminie, o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), prowadził ze stroną korespondencję, pozostawał jednak w błędzie w zakresie interpretacji obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa sądowego. W konsekwencji nie sposób mówić o lekceważącym traktowaniu ustawowych obowiązków organu, uzasadniających przyjęcia stanowiska o rażącym naruszeniu prawa w zakresie stwierdzonej bezczynności.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się także przesłanek do zasądzenia od organu wnioskowanej sumy pieniężnej oraz wymierzenia organowi grzywny – zwłaszcza że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. nie statuuje obowiązku wydania takiego rozstrzygnięcia, dopuszczając jedynie taką możliwość. Przesłanek takich nie wykazał także skarżący. Z uwagi na powyższe, wniosek o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej oraz wymierzenie organowi grzywny nie podlegał uwzględnieniu – o czym orzeczono w pkt III wyroku.

Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt IV wyroku znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 poz. 265 ze zm.)