Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 274/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie 2. zasądzić od Ministra Zdrowia kwotę 100 zł (słownie sto złotych) na rzecz skarżącego M. W. tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

M. W. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r. zwrócił się do Ministra Zdrowia, powołując się na art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz ustawę z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), o udostępnienie i przesłanie kopii prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego z kwietnia 2010 r. (wraz z uzasadnieniem) dotyczącego [...] M. P. z [...] w W., obwinionego o plagiat artykułu naukowego w czasopiśmie [...] w roku 2006. Wskazał, że M. P. jest nauczycielem akademickim i pełni funkcje publiczne. Natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz. U. Nr 58, poz. 391) nakazują przewodniczącemu uczelnianej komisji dyscyplinarnej przesłać kopię orzeczenia dyscyplinarnego odpowiedniemu ministrowi, któremu podlega szkoła wyższa. Jednocześnie wnioskodawca podniósł, iż jest dziennikarzem i zbiera materiał prasowy, specjalizuje się w publikacjach dotyczących patologii nauki. Sprawa zaś ze względu na nierzetelność naukową samodzielnego pracownika nauki ma duże znaczenie społeczne.

Następnie w dniu 29 lipca 2010 r. M. W. wniósł, za pośrednictwem Ministra Zdrowia, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że pomimo upływu ustawowego terminu do rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ nie odpowiedział wnioskującemu dziennikarzowi. Wskazał również, że Minister Zdrowia jest organem władzy publicznej, zaś żądane orzeczenie dyscyplinarne ma charakter informacji publicznej i znajduje się w posiadaniu Ministra, zaś o jego udostępnienie ubiega się dziennikarz. W sprawie nie mają również zastosowania przepisy o ochronie danych osobowych i przepisy dotyczące prywatności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że Minister Zdrowia po analizie akt sprawy udostępnił M. W. orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej [...] w W. z dnia [...] lutego 2010 r., przesyłając jego kopię pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wprawdzie skarżący przywołał w treści wniosku orzeczenie z kwietnia 2010 r., to Ministrowi Zdrowia przekazane zostało w tej sprawie orzeczenie z dnia [...] lutego 2010 r.

W piśmie procesowym nadanym w dniu 13 września 2010 r. skarżący oświadczył, że po dwumiesięcznej zwłoce organ udostępnił mu jedynie kopię ocenzurowanego orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż w otrzymanej kserokopii wybielone i zamazane zostały nazwiska, co jest ewidentnym naruszeniem obowiązującego prawa prasowego. Tymczasem M. P. jako naukowiec jest osobą pełniącą funkcje publiczne i dlatego przetworzenie żądanego przez skarżącego dokumentu i jego anonimizacja dla potrzeb działalności prasowej jest niezgodna z prawem. W związku z powyższym podtrzymał swoją skargę i wniósł o nakazanie Ministrowi Zdrowia udostępnienia żądanego orzeczenia dyscyplinarnego w postaci niezanonimizowanej.

Pismem z dnia 28 października 2010 r. organ, w związku z żądaniem skarżącego przedłożenia pełnego tekstu orzeczenia dyscyplinarnego i wobec faktu, że nazwisko [...] P., które z niego usunięto jest znane zainteresowanemu z kopii przekazanego mu pisma procesowego, przekazał Sądowi przedmiotowy dokument do decyzji o jego udostępnieniu.

Na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. skarżący oświadczył, że wiedział o jakie personalia chodzi, występując z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej i wiedział, że otrzymany z Ministerstwa Zdrowia dokument dotyczy M. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a.

W niniejszej sprawie bezsporne między stronami jest, że Minister Zdrowia w dniu [...] sierpnia 2010 r. przesłał skarżącemu żądane orzeczenie (otrzymanie pisma skarżący potwierdził w replice na odpowiedź na skargę z dnia 15 września 2010 r. – data wpływu do tut. sądu) dopiero pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., a więc po upływie 14 dni przewidzianych w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej na załatwienie wniosku.

Tak więc w chwili wnoszenia przez M. W. skargi, Minister Zdrowia był bezczynny, jednakże stan bezczynności ustał w dacie orzekania przez sąd. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 2 tego przepisu, stało się bezprzedmiotowe.

W tym miejscu należy podnieść, że problematyka sposobu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność w przypadku, gdy organ po wniesieniu skargi na bezczynność dokonał czynności lub wydał akt, była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2006 r. (sygn. akt I OPS 6/08), w której wyrażono pogląd, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono m.in., iż stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo że pozostawał on w zwłoce – przestaje tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r. w sprawie I OSK 1173/10 oraz postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych: w Poznaniu z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10 oraz z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Po 44/10, w Warszawie z dnia 14 września 2001 r., sygn. akt II SAB/Wa 178/10).

Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym, że w sytuacji, gdy otrzymał tekst orzeczenia dyscyplinarnego z wymazanym nazwiskiem osoby, której ono dotyczy, to podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nadal pozostaje w bezczynności. Istotą postępowania o udzielenie informacji jest przekazanie zainteresowanemu informacji w żądanej przez niego sprawie, natomiast niekoniecznie musi to oznaczać przekazanie dokumentu w takiej formie, w jakiej sobie zainteresowany życzy. Skarżący otrzymał żądaną kopię orzeczenia dyscyplinarnego i jak wynika z oświadczenia złożonego przed sądem na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. wiedział, że dotyczy ono [...] M. P., a zatem nie może on stawiać zarzutu, iż otrzymana kopia dokumentu jest dla niego bezwartościowa. Skarżący wiedział bowiem, kogo dotyczy orzeczenie dyscyplinarne i mógł wykorzystać jego treść w celach prasowych, a taki cel przedstawił we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Kierując się powyższymi rozważaniami stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy organ w bezczynności już nie pozostawał, przestał istnieć cel postępowania sądowego i w konsekwencji Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 p.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do rozpatrzenia sprawy w sposób prawem przewidzianym.

Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wobec wydania aktu przez organ, który usunął stan swojej bezczynności w wyniku wniesienia skargi przez stronę oznacza, że przegraną stroną procesu jest ten organ, a zatem skarżącemu przysługuje od niego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wobec powyższego, należało orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 tej sentencji, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.