Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1009/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 143 § 1 pkt 1 lit c, art 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 7,77 § 1 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 46 ust 2 pkt 2, art 43
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 770/10 w sprawie ze skargi Zespołu Szkół Agroprzedsiębiorczości im. Mikołaja Kopernika w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 770/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi Zespołu Szkół Agroprzedsiębiorczości im. Mikołaja Kopernika w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu nieruchomością, uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], Zarząd Powiatu w Rzeszowie wygasił z urzędu Zespołowi Szkół Agroprzedsiębiorczości w Rzeszowie trwały zarząd nieruchomościami stanowiącymi własność Powiatu Rzeszowskiego, położonymi w obr. 226 Rzeszów-Miłocin, oznaczonymi jako działka nr A/3 o pow. 0,03 ha, obj. Kw. [...] oraz działka nr B/3 o pow. 2,41 ha, obj. Kw. [...], zabudowana boiskiem sportowym oraz budynkiem hali widowiskowo-sportowej. Powołał się na przepis art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Ustalił, że w roku szkolnym 2009/2010 w tygodniowym rozkładzie zajęć budynek hali sportowej wykorzystywany był na potrzeby Zespołu Szkół przez 31 godzin lekcyjnych. Nadto, hala sportowa wynajmowana była i jest dla celów pozaszkolnych przez około 50 godzin tygodniowo, na podstawie umów zawartych od 31 sierpnia do 2 listopada 2009 r. z dziesięcioma podmiotami, na czas oznaczony, co najmniej do 30 marca 2010 r. Organ stwierdził, że umowy te, mimo obowiązku wynikającego z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zawarte zostały przez trwałego zarządcę bez równoczesnego poinformowania lub uzyskania zgody właściwego i nadzorującego organu, jakim w tym przypadku był Zarząd Powiatu w Rzeszowie. Konsekwencją naruszenia tego obowiązku jest możliwość restrykcyjnego wygaszenia przez właściwy organ trwałego zarządu nieruchomością. Zarząd przytoczył treść art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodał, że mając na względzie przedstawione okoliczności oraz możliwość wykorzystania przedmiotowych nieruchomości dla potrzeb Powiatu Rzeszowskiego, wygasił trwały zarząd sprawowany przez Zespół Szkół. Zarząd Powiatu nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. Uzasadnił to potrzebą zapewnienia prawidłowego korzystania z nieruchomości, w szczególności z budynku hali widowiskowo-sportowej, przez Powiat Rzeszowski w zakresie organizowania imprez sportowych o charakterze ponadgminnym.

W odwołaniu Zespół Szkół wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie natychmiastowego wykonania tej decyzji. Odwołujący się wskazał, że Zarząd Powiatu zatwierdzał stawki czynszu za wynajem hali gimnastyczno-sportowej, a nadto był informowany o zawieraniu umów najmu m.in. ze studentami WSI-E w Ropczycach, uczniami szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych zrzeszonych w klubach sportowych. Ponadto dyrektor szkoły wielokrotnie konsultowała telefonicznie lub osobiście propozycje zawierania umów najmu z osobami trzecimi. W ocenie odwołującego się, zawieranie umów na ten cel wymagało jedynie poinformowania ustnego, zwłaszcza, że przepis prawa nie reguluje formy w jakiej informacja ta ma być przekazana właścicielowi.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 46 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przypomniał, że decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], Zarząd Powiatu w Rzeszowie wygasił trwały zarząd Zespołowi Szkół Agroprzedsiębiorczości w Miłocinie, dla nieruchomości stanowiących własność Powiatu Rzeszowskiego, położnych we wsi Miłocin, oznaczonych jako niezabudowana działka nr A/3 o pow. 0,03 ha, obj. Kw. [...] oraz działka nr B/3 o pow. 2,41 ha obj. Kw. [...] zabudowana budynkiem hali sportowej. Organ ustalił, że przedmiotowe nieruchomości są zbędne dla potrzeb Zespołu Szkół biorąc pod uwagę fakt, że przez większość czasu dobowego w ciągu roku kalendarzowego nie służą celowi, na jaki zostały oddane w trwały zarząd, tj. celowi dydaktycznemu, lecz zostały oddane na podstawie umów cywilno-prawnych do korzystania osobom trzecim. Na skutek odwołania Zespołu Szkół, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że w toku postępowania nie zostało udowodnione wykorzystywanie nieruchomości niezgodnie z jej przeznaczeniem, określonym w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu albo zbędności na cel określony w decyzji o ustanowieniu tego zarządu. Nie przeprowadzono też analizy, w jaki sposób nieruchomość była wykorzystywana w chwili ustanowienia trwałego zarządu, a w jaki sposób jest wykorzystywana aktualnie. Nadto, zaniechano ustalenia, czy udostępnienie nieruchomości osobom trzecim jest sprzeczne z decyzją o ustanowieniu trwałego zarządu, czy też innymi regulacjami w tym zakresie. Nie wskazano również, w jaki sposób i kiedy nieruchomość stała się zbędna dla celów uzasadniających ustanowienie trwałego zarządu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wstrzymało natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji. Kolegium uzupełniło postępowanie dowodowe o dowód z przesłuchania dyrektora Zespołu Szkól i przedstawiciela Powiatu Rzeszowskiego. Uzasadniając utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przytaczając art. 46 ust. 2 pkt 2 oraz art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazało, że Zespół Szkół posiadał nieruchomości objęte postępowaniem w trwałym zarządzie i jako trwały zarządca miał prawo obciążania nieruchomości w oparciu o umowy zawierane na gruncie prawa cywilnego, na czas oznaczony do trzech lat. Zespół Szkół zawarł 10 umów najmu i o fakcie tym nie poinformował równocześnie Zarządu Powiatu w Rzeszowie. Nadto umowy te zostały zawarte jako kontynuacja poprzednich, zatem wymagana była w tym przypadku zgoda, nie wystarczała natomiast sama informacja. Odnosząc się do twierdzeń odwołującego, jakoby Powiat wiedział o sposobie wykorzystania nieruchomości chociażby na podstawie dochodów z tytułu czynszu najmu Kolegium stwierdziło, że kwestia ta jest obojętna dla rozstrzygnięcia, gdyż dla zawierania umów najmu przepisy wymagają informowania właściciela o tym fakcie, a w przypadku kontynuacji umowy - zgody właściciela, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł Zespół Szkół Agroprzedsiębiorczości im. Mikołaja Kopernika w Rzeszowie, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 K.p.a. w stopniu rażącym, art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący podniósł naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wskazał, że nie wystarczy sam fakt wydania w sprawie dwóch decyzji, gdyż dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. W sprawie całe postępowanie do czasu wydania decyzji drugiej instancji było ukierunkowane na przyczynę określoną w art. 46 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Trwały zarządca, aby móc zaprzeczyć istnieniu przesłanki wygaszenia trwałego zarządu, miał jedynie jedną instancję, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący zarzucił niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie niewłaściwej wykładni art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według skarżącego, z brzmienia przepisów art. 43 ust. 2 pkt 3 i art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy wynika, że zgoda może być wyrażona w sposób dorozumiany, chociażby przez długotrwałe tolerowanie istniejącego stanu rzeczy. Organ miał wiedzę o zawartych umowach i tę wiedzę oraz brak działań przez dłuższy okres czasu należy uznać za faktyczną zgodę na zawarte umowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o oddalenie skargi, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjął, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji stanowi art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał, iż zgodnie z tym przepisem, właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że jednostka organizacyjna nie zawiadomiła właściwego organu o oddaniu nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo o użyczeniu lub nie uzyskała zgody, o której mowa w art. 43 ust. 2 pkt 3. Przytoczył następnie treść przepisu art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z przedstawionych regulacji wynika uprawnienie trwałego zarządcy nie tylko do korzystania z nieruchomości oddanej w zarząd ale również do oddania nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę albo użyczenie z tym jednak zastrzeżeniem, że w zależności od okresu, na jaki umowa zostaje zawarta (na czas oznaczony do 3 lat albo na czas nieoznaczony), zarządca ma obowiązek zawiadomienia właściwego organu o tym fakcie albo obowiązek uzyskania zgody na zawarcie umowy. Rozstrzygnięcie z art. 46 ust. 2 ustawy w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu ma charakter uznaniowy, o czym świadczy sformułowanie "właściwy organ może". Uznaniowy charakter decyzji wymusza na organie dokładne wyjaśnienie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz uwzględnienie słusznego interesu strony w powiązaniu z interesem społecznym.

W ocenie Sądu, przy tak określonej podstawie materialnej, materiał dowodowy nie został w sposób wyczerpujący zgromadzony, a nadto nie został poddany ocenie stosownie do wymagań ustawowych. Przede wszystkim Sąd zauważył, że pierwotna decyzja Zarządu Powiatu o wygaśnięciu trwałego zarządu podjęta została w oparciu o przesłanki wymienione w art. 46 ust. 1, 2 pkt 3 (nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem określonym w decyzji, o której mowa w art. 45) oraz pkt 6 (nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu). Natomiast po decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wytycznych co do dalszego postępowania organ pierwszej instancji zmienił materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia i po przeprowadzeniu fragmentarycznego postępowania wyjaśniającego orzekł o wygaszeniu trwałego zarządu w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. O tym, że przy zmienionej podstawie prawnej materiał dowodowy nie był również wystarczający do rozpoznania sprawy świadczy, zdaniem Sądu, fakt dopuszczenia w postępowaniu odwoławczym dowodu z przesłuchania w charakterze strony osoby reprezentującej tak zarządcę, jak i właściciela przedmiotowych nieruchomości. Po przeprowadzeniu tego dowodu Kolegium omówiło zeznania, różniące się co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jednakże nie dokonało ich oceny (którym zeznaniom dało wiarę a którym – i dlaczego – odmówiło wiarygodności). Organ odwoławczy nie odniósł się również do przedłożonych, w ślad za złożonymi zeznaniami, dokumentów. Oznacza to, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; w konsekwencji, sporządzone uzasadnienia nie odpowiada wzorcowi ustawowemu (art. 107 § 3 K.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł w uzasadnieniu wskazania co dalszego postępowania. Zalecił, w pierwszej kolejności, sięgnięcie do decyzji ustanawiającej trwały zarząd przedmiotowych nieruchomości, której to decyzji mimo wytycznych zawartych w rozstrzygnięciu z dnia 18 grudnia 2009 r., SKO-404/290/09, nadal brak jest w aktach administracyjnych. Następnie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., Kolegium powinno dokonać wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego tak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i w postępowaniu odwoławczym, pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i dać temu wyraz w sporządzonym uzasadnieniu. Sąd uchylił decyzję powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie.

Wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

Skarżące Kolegium oparło skargę kasacyjną na podstawie:

1) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), a to:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie przy rozpoznaniu sprawy nie dokonało wszechstronnego zebrania i zbadania materiału dowodowego,

- art. 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie błędnie uznało, iż cały materiał dowodowy został zebrany, a dowody przedstawione przez stronę Zespół Szkół Agroprzedsiębiorczości im. Mikołaja Kopernika w Rzeszowie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 33 § 1 P.p.s.a. przez zaniechanie poinformowania o toczącym się postępowaniu Powiatu Rzeszowskiego, który był stroną prowadzonego postępowania administracyjnego i przysługiwał mu status uczestnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym;

2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a to:

- art. 46 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) przez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, iż dla wygaszenia trwałego zarządu niezbędna jest wiedza, nie natomiast zgoda na obciążenie nieruchomości przez trwałego zarządcę.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie rozwinęło zarzuty zawarte w podstawach kasacji. Zaakcentowało, że zeznania stron wskazują na brak sprzeczności co braku zgody organu na zawarcie dziesięciu umów najmu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności rozpoznać należy zagadnienia procesowe. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Ocena Sądu pierwszej instancji o niewyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego i niewystarczającej ocenie tego materiału wyrażona została w nawiązaniu do rozważań odnoszących się do materialnej podstawy zaskarżonej decyzji. W rozważaniach tych Sąd podkreślił, wynikający z art. 46 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznaniowy charakter decyzji o wygaszeniu trwałego zarządu. W związku zaś z uznaniowością rozstrzygnięcia, Sąd pierwszej instancji wyraził pogląd o konieczności dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz uwzględnienia słusznego interesu strony w powiązaniu z interesem społecznym. Wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu nie może następować w sposób automatyczny. Jest to akt uznaniowy. Wystąpienie jednej z przesłanek, określonych w art. 46 ust. 2 pkt 1-6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji, który wymaga odpowiedniego uzasadnienia w kontekście ogólnych przepisów o istocie trwałego zarządu, w zakresie wymaganym przez zasady postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1502/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 453301). Niezależnie zatem od kontrowersyjnej kwestii istnienia bądź braku zgody organu na kontynuację umów, obowiązkiem organu rozstrzygającego na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, było ustalenie okoliczności faktycznych pozwalających na podjęcie decyzji bez przekroczenia granic uznania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył przy tym, że jest to zagadnienie wymagające rozważenia w kontekście zderzenia interesu strony i interesu społecznego (art. 7 K.p.a.). Rozważania te nie mogą abstrahować od tego, że chodzi nie tylko o relację między właścicielem nieruchomości, którym jest Powiat, a jednostka organizacyjną Powiatu. Nadto, Powiat Rzeszowski pełni rolę organu prowadzącego dla Zespołu Szkół Agroprzedsiębiorczości w Rzeszowie (por. m.in. art. 5 ust. 5a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty – Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Biorąc pod uwagę jasno wyrażone w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu pierwszej instancji o zamiarze przeznaczenia hali na organizowanie imprez sportowych o charakterze ponadgminnym, należy w ramach uzasadnienia decyzji uznaniowej rozważyć zasadność tego rodzaju "przekazania" obiektu na potrzeby inne, niż realizacja zadań oświatowych, w sytuacji istnienia szkoły ponadgimnazjalnej, dla której potrzeb obiekt został wybudowany i w której dyspozycji (w rozumieniu art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) dotychczas pozostawał. Nie bez znaczenia jest okoliczność, na którą zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, iż wbrew pierwotnemu zamiarowi, Zarząd Powiatu zrezygnował z próby wykazania, że nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem. Tego rodzaju ustaleń i rozważań zaskarżona decyzja była pozbawiona. Wystarczy zauważyć, na co także zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że w dalszym ciągu w aktach sprawy nie ma nawet podstawowego dokumentu umożliwiającego dalsze rozważania, jakim jest decyzja o ustanowieniu trwałego zarządu na rzecz skarżącego.

Niezależnie od problemu gromadzenia i oceny materiału dowodowego pod kątem uznaniowości decyzji, trafne było stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku wystarczającej oceny dowodów zebranych na okoliczność informowania o zamiarze zawarcia umów korzystania z hali sportowej oraz zgody bądź braku zgody organu na kontynuowanie umów. Jeśli bowiem organ odwoławczy twierdzi, że takiej oceny dokonał, na co zdaje się wskazywać treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, to powinien tę ocenę przedstawić w sposób wymagany przepisem art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a., zwłaszcza w sytuacji uzupełnienia postępowania dowodowego w trakcie postępowania odwoławczego. Naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. nie sanuje przedstawienie stanowiska organu w tym zakresie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 33 § 1 P.p.s.a. przez zaniechanie powiadomienia o toczącym się postępowaniu Powiatu Rzeszowskiego. Prawomocnym postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 68/11, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że Powiat Rzeszowski nie był stroną postępowania administracyjnego, a tym samym nie miał statusu uczestnika na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stanowiskiem tym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę jest związany z mocy art. 170 P.p.s.a. Dodać można, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni utożsamia się z poglądem wyrażonym w powołanym postanowieniu, według którego legitymację strony u jednostki samorządu terytorialnego wyłącza fakt występowania organu wykonawczego tej jednostki w charakterze organu właściwego do prowadzenia postępowania i wydania decyzji.

Nie jest usprawiedliwiona materialna podstawa skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji nie wyraził poglądu przypisanego mu w materialnej podstawie kasacji. Analizując przepisy art. 46 ust. 2 pkt 2 oraz art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozróżnił sytuacje, w których wystarczy zawiadomienie organu i sytuacje, w których wymagane jest uzyskanie zgody na zawarcie umowy. Błędnej oceny prawnej nie można dostrzec także we wskazaniach co dalszego postępowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

9