Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 330/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1,   art. 3  ust. 1  pkt 1 i 2,  art. 1a  ust. 1  pkt 3, art. 1a  ust. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 336,  art. 702
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 88
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: art. 121,  art. 122,  art. 210
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Anna Wiciak, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. B., I. B., E. B. i B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr ewid. [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości pozostającej we współwłasności J. B., I. B., E. B. i B. D. za okres od czerwca do grudnia 2005 r.

W rozstrzygnięciu organu I instancji wskazano m.in., że przedmiotem opodatkowania są pozostające we współwłasności J. B., I. B., E. B. i B. D. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej położone w K. o powierzchni 67.118 m 2, od których należny podatek za okres od czerwca do grudnia 2005 r., stosownie do uchwały Rady Miasta K. z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2005, wynosi [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy wnieśli o zmianę tego rozstrzygnięcia poprzez ustalenie, że zobowiązanym do zapłaty należnego podatku w części dotyczącej gruntów o powierzchni 67.118 m 2, na których prowadzi działalność gospodarczą Holding A za cały okres 2005 r. jest Holding A (zwany dalej w skrócie Holdingiem A), ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W odwołaniu zawarto także wniosek o uzupełnienie postępowania poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego mgr inż. K. U., w szczególności celem wykazania, że kwota czynszu dzierżawnego opłacanego przez Holding A została wyliczona przy założeniu, że podmiot ten będzie opłacał wszelkie opłaty związane z utrzymaniem nieruchomości, w tym podatek od nieruchomości.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podatnicy wyjaśnili na wstępie, że Holding A włada wskazanymi powyżej gruntami w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2004 r. (sygn. akt [...]), któremu w dniu 5 maja 2005 r. nadano klauzulę prawomocności. Orzeczenie to zastąpiło zobowiązanie Holdingu A do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie zawarcia z współwłaścicielami gruntu umowy dzierżawy. Oznacza to, zdaniem wnoszących odwołanie, że ich władztwo nad nieruchomością zostało praktycznie i prawnie ograniczone. Dalej podkreślono, że stawka czynszu dzierżawnego (w kwocie [...] zł miesięcznie) określona we wspomnianym powyżej wyroku nie zawiera opłat wynikających z posiadania nieruchomości, w szczególności opłat związanych z należnym podatkiem od nieruchomości. Wskazano, że zaistniały szczególne okoliczności, gdyż ustalenia wysokości czynszu dzierżawnego dokonał w niniejszej sprawie sąd i nie uwzględniono w nim żadnych opłat związanych z utrzymaniem nieruchomości. Orzeczenie sądu wydano bowiem wyłącznie w oparciu o opinię biegłego rzeczoznawcy majątkowego (nie została ona w żaden sposób zakwestionowana przez Holding A), którą to opinię, sporządzono zgodnie z powszechnie obowiązującymi zasadami, które stanowią, że w operatach szacunkowych, kosztorysach oraz opiniach biegłych sądowych wszelkie wartości podaje się w cenach netto, tj. bez obciążeń podatkowych. We wspomnianej opinii biegły przyjął założenie, że skoro Holding A jako dzierżawca terenu będzie ponosił wszelkie opłaty związane z posiadaniem tejże nieruchomości, to "z całą pewnością dochód potencjalny netto będzie utożsamiany z dochodem potencjalnym brutto, co pozwala na określenie stawki czynszu dzierżawnego na kwotę [...] zł". Zwrócono także uwagę, że sąd powszechny ustalając stawkę należnego czynszu "nie miał podstaw faktycznych i prawnych do zasądzenia takowego podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy obowiązek ten nie wynika wprost z obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych".

Podatnicy wskazali, że wspomniany powyżej wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2004 r., którego treść jest jednoznaczna i nie wymaga wydania postanowienia, o którym mowa w art. 352 k.p.c., wiąże nie tylko współwłaścicieli gruntu i Holding A ale także organy podatkowe. Zauważyli także, iż z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż podatek od nieruchomości obciąża nie tylko właściciela nieruchomości, ale także jego posiadacza. Na poparcie swojego stanowiska przywołali orzeczenia sądów administracyjnych, zgodnie z którymi podatek od nieruchomości obciąża posiadacza samoistnego, faktycznie władającego nieruchomością i osiągającego przychody z tego tytułu.

W konkluzji odwołania skonstatowano, że wobec bezspornych ustaleń, z których jednoznacznie wynika, że przedmiotowy grunt pozostaje w faktycznym władaniu Holdingu A (co potwierdzają stosowne operaty ewidencji gruntów) podatkiem od tej nieruchomości bezpodstawnie obciążono jej współwłaścicieli, podczas gdy obciąża on posiadacza gruntu.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał na wstępie stan faktyczny sprawy, akcentując, że z jednobrzmiących wykazów nieruchomości, odpisu księgi wieczystej Kw nr [...] oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 6 maja 2005 r. (sygn.akt [...]) jednoznacznie wynika, że opodatkowana decyzją organu I instancji nieruchomość stanowi współwłasność w częściach ułamkowych J. B., I. B., E. B. i B. D., wobec których wydano jednobrzmiące decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2005 r.

Dalej organ II instancji przedstawił obowiązujący stan prawny, w tym zasadę solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli z tytułu podatku od nieruchomości pozostającej we współwłasności. Odnosząc regulacje prawne wynikające z ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że wniosek podatników o uchylenie decyzji organu I instancji i opodatkowanie podatkiem od nieruchomości Holdingu A nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Wskazano bowiem, że w rozpatrywanej sprawie współwłaścicielami opodatkowanej nieruchomości są bezsprzecznie J. B., I. B., E. B. i B. D.. Okoliczność tę potwierdzają wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty, a także wspomniany powyżej wyrok Sądu Apelacyjnego w K. (wydany na skutek apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2004 r. (sygn. akt [...]), w którym stwierdzono m.in., że " w dalszym ciągu zachowują oni prawo własności, a do 2035 r. przysługuje im wynagrodzenie od dzierżawcy". Z istniejącego stanu faktycznego i prawnego w żadnym stopniu nie wynika, jak dalej skonstatował organ odwoławczy, jakoby Holding A był samoistnym posiadaczem wskazanej nieruchomości, gdyż wspomniane orzeczenia sądowe jednoznacznie potwierdzają, że podmiot ten jest dzierżawcą gruntu. Organ II instancji nadmienił także, iż podniesione przez podatników żądanie uwzględnienia w kwocie czynszu dzierżawnego należnego podatku od nieruchomości może mieć, co najwyżej, charakter roszczenia cywilnoprawnego dochodzonego przed sądem powszechnym o zwiększenie czynszu, gdyż obowiązek podatkowy istnieje niezależnie od woli podatnika i nie może być przeniesiony na inny podmiot, np. dzierżawcę. Organ odwoławczy odnotował także, iż w opinii powołanego przez sąd powszechny biegłego wskazano jedynie na wszelkie "opłaty związane z posiadaniem nieruchomości", natomiast podatek od nieruchomości jest daniną publiczną o zupełnie innych charakterze.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. B., I. B., E. B. i B. D., działający pośrednictwem radcy prawnego, podnieśli zarzut naruszenia art. 3 ust. pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez dowolne uznanie, iż podatek od nieruchomości obciąża wyłącznie właścicieli nieruchomości z wyłączeniem ich posiadaczy. Organom podatkowym zarzucono także naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez niedopuszczalne uznanie, że skarżący jako właściciele nieruchomości zostali zobowiązani na mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. do zawarcia umowy dzierżawy, podczas, gdy orzeczenie to zobowiązywało skarżących do złożenia stosownego oświadczenia woli w przedmiocie zawarcia umowy dzierżawy z Holdingiem A przy czym cytowany wyrok zastąpił to oświadczenie na warunkach wskazanych stricte przez Sąd Okręgowy w K. w prawomocnym wyroku z dnia 9 listopada 2004 r. (sygn. akt [...]) oraz poprzez dowolne uznanie, że nie da się w żaden sposób wywieść, że Holding A był samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w całkowitym władaniu Holdingu A".

Wobec powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że Holding A był przez okres ostatnich 10 lat płatnikiem podatku od przedmiotowej nieruchomości, składał deklaracje podatkowe, których treść nie była kwestionowana przez organ podatkowy I instancji. Wyjaśniono także, iż skarżący odzyskali własność przedmiotowej nieruchomości na skutek decyzji Ministra Gospodarki w W. z dnia [...]., w której stwierdzono m.in. nieważność orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa "J. B., Cegielnia B " K., ul. [...]. Holding A od 1948 r., a praktycznie od 1956 r. władał tą nieruchomością na podstawie zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 15 grudnia 1956 r., na mocy którego poprzednik holdingu – Kopalnia C otrzymał w zarząd Przedsiębiorstwo Państwowe w K. "[...] B J. B. K. ul. [...]", w skład którego wchodziła m.in. nieruchomość objęta niniejszym postępowaniem. Wspomniany zarząd nieruchomością został z dniem 5 grudnia 1990 r. przekształcony w użytkowanie wieczyste.

Dalej strona skarżąca ponowiła przedstawioną w odwołaniu argumentację dotyczącą treści wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 listopada 2004 r. (sygn. akt [...]) oraz założeń przyjętych w opinii biegłego, w oparciu o którą wydano wskazane orzeczenie sądowe. W tym zakresie zaakcentowano, że ustalony w wyroku czynsz dzierżawny nie obejmuje opłat związanych z utrzymaniem nieruchomości (a więc i podatku od nieruchomości), gdyż biegły założył, iż wszelkie te koszty ponosić będzie Holding A . Wspomniano ponownie, że zasadą sporządzania opinii szacunkowych jest podawanie wszelkich wartości w cenach netto i podkreślono, że sąd powszechny ustalając stawkę czynszu dzierżawnego "nie miał podstaw faktycznych i prawnych do zasądzenia podatku od nieruchomości, w sytuacji, gdy obowiązek ten nie wynika wprost z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych", a także z uwagi na fakt, że wysokość należnego podatku (zwłaszcza za okres do 2035 r.) nie mogła być sądowi znana. Wskazano także, iż złożony w tym zakresie wniosek dowodowy o uzupełnienie toczącego się postępowania przed organami obu instancji pozostał bez jakiegokolwiek rozpoznania, nie uzasadniono w żaden sposób odmowy jego uwzględnienia.

W uzasadnieniu stanowiska strony skarżącej powołano się także na orzecznictwo sądów administracyjnych (w tym wyrok NSA Z dnia 12 maja 1992 r., sygn. III SA 167/92, POP 1996, poz. 26 oraz wyrok NSA z dnia 17 listopada 1993 r. SA/Gd 758/93 POP 1995/2, poz. 40), z których, jak wskazał pełnomocnik skarżących, wynika, iż podatkiem od nieruchomości powinien być obciążony posiadacz samoistny, faktycznie władający nieruchomością i osiągający przychody z tego tytułu.

W konkluzji skargi wskazano, że skoro przedmiotowa nieruchomość pozostaje w faktycznym władaniu Holdingu A, który z tego tytułu osiąga przychody i znaczące pożytki, a władztwo skarżących nad nieruchomością jest praktycznie i prawnie ograniczone, to w takim stanie prawnym, obowiązkiem organów jest podatkowych obu instancji było co najmniej rozważenie wniosku strony o obciążenie podatkiem od tej nieruchomości zarówno skarżących, jak i Holding A której to okoliczności z niejasnych przyczyn nie rozważono.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji skargi organ II instancji wskazał m.in., że nie podziela twierdzenia, jakoby sąd powszechny, ustalając wysokość czynszu dzierżawnego nie mógł uwzględnić podatku od nieruchomości, ponieważ nie znał jego wysokości. Możliwe bowiem było zawarcie w wyroku zobowiązania Holdingu A do zwiększenia w każdym roku kwoty należnego czynszu o wartość podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o obciążenie podatkiem od nieruchomości zarówno skarżących, jak i Holdingu A, stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi bowiem, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, a zatem zasada ta nie może zostać odniesiona do dzierżawcy gruntu, któremu organ podatkowy nie może przyznać statusu współwłaściciela. Organ podatkowy nie jest także uprawniony do rozstrzygania sporów o charakterze cywilnoprawnym i regulowania stosunków własnościowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia podmiotu, na którym ciąży obowiązek podatkowy podatku od nieruchomości obejmującej grunt stanowiący współwłasność skarżących, w którego obszarze dzierżawca, tj. Holding A prowadzi działalność gospodarczą.

Poza sporem pozostaje okoliczność, iż grunty o łącznej powierzchni

67.118 m 2, usytuowane w obrębie działek o nr [...], objęte księgą wieczystą Kw Nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w K., stały się począwszy od maja 2005 r. przedmiotem umowy dzierżawy łączącej wydzierżawiających: J. B., I. B., E. B. i B. D. z dzierżawcą Holdingiem A na okres do 29 maja 2035 r., w której miesięczny czynsz dzierżawny określono na kwotę [...] zł. Przedmiotowa umowa została zawarta w trybie art. 64 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poż. 93 ze zm.), zgodnie z którym prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie. Wysokość czynszu dzierżawnego, jaki zobowiązany jest uiszczać Holding A, została zatem ustalona w sposób szczególny, co jednakże nie może stanowić przesłanki uwzględnienia argumentacji podnoszonej w skardze.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia ustawy 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U z 2002, Nr 9, poz. 84 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na mocy art. 3 ust. 1 powołanej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów,

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Definicja zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Działalność gospodarcza, to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy). Stawka podatku od nieruchomości, która nie może przekraczać maksymalnych wartości wskazanych przez ustawodawcę (najwyższa z nich dotyczy gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określana jest natomiast w stosownej uchwale rady gminy.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości gruntowej, która stanowi współwłasność osób fizycznych i nie znajduje się w posiadaniu samoistnym obciąża wyłącznie współwłaścicieli gruntu. Wnioskowane w skardze nałożenie obowiązku opłacania podatku od przedmiotowej nieruchomości zarówno na jego właścicieli jak i posiadaczy zależnych jest rozwiązaniem nieznanym ustawie, a zatem jego uwzględnienie byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z prawem. Stawka podatku w odniesieniu do nieruchomości pozostających w (zarówno samoistnym, jak i zależnym) posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jest stawką przewidzianą w stosownej uchwale rady gminy dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ocena prawidłowości opodatkowania gruntów pozostających we współwłasności skarżących wymaga zatem ustalenia czy wskazany przedmiot opodatkowania pozostawał począwszy od maja 2005 r. (zmiana wysokości podatku nastąpiła w czerwcu 2005 r.) w samoistnym bądź zależnym posiadaniu innego podmiotu. Następnie zbadać należy czy posiadaczem gruntu był w badanym okresie przedsiębiorca lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wspomnieć w tym miejscu warto, że dla oceny legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji nie są istotne (opisane szczegółowo w skardze) stosunki własnościowe odnoszące się do przedmiotowej nieruchomości w okresie wcześniejszym, tj. przed rokiem podatkowym 2005 r.

Art. 336 Kodeksu cywilnego stanowi, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z kategorycznego brzmienia powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że dzierżawca jest zawsze posiadaczem zależnym przedmiotu dzierżawy, a zatem nie może jednocześnie spełniać w odniesieniu do tej samej nieruchomości kryteriów określonych w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Bezsporne jest, że analizowany grunt jest przedmiotem umowy dzierżawy, a zatem niezależnie od faktu, iż oświadczenia woli stron tej umowy zostały zastąpione przez prawomocne orzeczenie sądu, Holding A jest (począwszy od maja 2005 r.) posiadaczem zależnym tegoż gruntu. Nie ulega także wątpliwości, że holding ten prowadzi koncesjonowaną działalność w zakresie wydobywania węgla kamiennego, która jest działalnością gospodarczą w rozumieniu stosownych przepisów regulujących reżim podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż kwestia wysokości czynszu dzierżawnego, a także założeń przyjętych w opinii biegłego powołanego przez sąd powszechny, w oparciu o którą ustalono jego kwotę, pozostaje bez znaczenia dla oznaczenia podatników podatku od tejże nieruchomości. Podnoszona przez skarżących okoliczność, iż kwota świadczenia pobieranego od dzierżawcy nie obejmuje (w ocenie wydzierżawiających) jakichkolwiek opłat związanych z utrzymaniem nieruchomości, w tym także z jej opodatkowaniem jest kwestią cywilną i nie może mieć wpływu na wskazanie podmiotów, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od tej nieruchomości. Pomijając dywagacje na temat tego czy danina publiczna, jaką jest podatek od nieruchomości stanowi opłatę związaną z utrzymaniem nieruchomości, zauważyć należy na marginesie, iż ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy dokumentów nie wynika, aby kwestia konieczności ujęcia podatku od nieruchomości w czynszu dzierżawnym (nałożenie na dzierżawcę obowiązku ponoszenia świadczeń wynikających z wywiązywania się współwłaścicieli gruntu z obowiązku podatkowego jest dopuszczone przez ustawodawcę w art. 702 Kodeksu cywilnego) była podnoszona przez podatników w toku postępowania przed sądami powszechnymi obu instancji. Odnotować także warto, iż z akt sprawy nie wynika, aby przysługująca skarżącym własność przedmiotowego gruntu została ograniczona w trybie art. 88 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j.Dz.U. z 2005 Nr 228, poz.1947 ze zm.). Należy również zauważyć, że orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w skardze dotyczą opodatkowania podatkiem od nieruchomości samoistnych posiadaczy nieruchomości, a jak wykazano powyżej przedmiotowa nieruchomość pozostaje w posiadaniu zależnym Holdingu A.

Reasumując stwierdzić należy, iż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Jak wykazano powyżej ustalenia organów podatkowych, które przyjęły, że podatnikami podatku od przedmiotowych gruntów są jego współwłaściciele są zgodne z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wbrew twierdzeniom skargi organy obu instancji prawidłowo zastosowały zasadę związania prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, którego skutki dla opodatkowania przedmiotowej nieruchomości zaistniały (jak to zasadnie przyjął organ I instancji w oparciu o art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), począwszy od czerwca 2005 r. W analizowanym postępowaniu nie naruszono zatem zasad prowadzenia postępowania dowodowego, które określone są w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), a nie w Kodeksie postępowania administracyjnego, na który powołano się w skardze. Organy podatkowe prawidłowo wywiązały się z obowiązków określonych w art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja spełnia kryteria określone w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, a jej uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym uwzględniono treść orzeczeń sądów powszechnych obu instancji oraz kwestię kosztów ponoszonych przez dzierżawcę gruntu odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 tej ustawy.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, nr 1270 ze zm.).