Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 112/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędziowie Jan Bała (spr.) NSA Tadeusz Cysek Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1379/06 w sprawie ze skargi T. P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 10 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej usług telekomunikacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną ; 2. zasądza od T. P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1379/06 oddalił skargę T. P. S.A z siedzibą w W. – dalej TP S.A – na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej – dalej Prezes UKE - z dnia 10 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o zatwierdzenie ramowej oferty dotyczącej dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usług szeroko pasmowej transmisji danych.

Sąd I Instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało pismem skarżącej z dnia 30 czerwca 2005 r. w którym TP S.A w oparciu o art. 42 ust. 1 w zw. z art. 221 ust 1 pkt 1 lit. "j" prawa telekomunikacyjnego przedstawiła projekt oferty ramowej dotyczącej dostępu do lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych.

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty – dalej Prezes URTiP - decyzją z dnia 30 września 2005 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie z wniosku TP S.A i uznał, że postanowienia przedstawionego projektu oferty ramowej TP S.A regulują jedynie zasady dostępu współdzielonego do lokalnej pętli abonenckiej. Organ stwierdził, że projekt nie stanowi realizacji wezwania sformułowanego przez Prezesa URTiP w decyzji z dnia 1 czerwca 2005 r. ([...]) do usunięcia nieprawidłowości wynikających z nieprzedstawienia oferty ramowej w części dotyczącej dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnej używanych na potrzeby transmisji kierowanej do/z lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych. Organ jednoznacznie wskazał na różnicę pomiędzy obowiązkiem zapewnienia dostępu współdzielonego do lokalnej pętli abonenckiej, który wynika z art. 87b ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 uchylonego Prawa telekomunikacyjnego, a obowiązkiem świadczenia usługi bitstream access, uregulowany a art. 87b ust. 2 uchylonego Prawa telekomunikacyjnego.

Organ podkreślił, że w trybie art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne - dalej uchylonego prawa telekomunikacyjnego - decyzjami z dnia 28 lutego 2005 r. nr [...] oraz z dnia 9 sierpnia 2005 r. nr [...] wprowadził do obrotu ofertę ramową TP.

Biorąc pod uwagę powyższe Prezes URTiP uznał, że wniosek TP S.A z dnia 30 czerwca 2005 r. o zatwierdzenie oferty ramowej, dotyczy dostępu współdzielonego, a oferta ramowa regulująca to zagadnienie już obowiązuje więc postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podniosła, że przedstawiła do zatwierdzenia Prezesowi URTiP projekt oferty ramowej wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2004 r. W ocenie skarżącej przedłożenie tego projektu nastąpiło w związku z decyzją Prezesa URTiP z dnia 1 czerwca 2005 r. i wyznaczonym na dzień 30 czerwca 2005 r. terminem usunięcia przez TP S.A wskazanych naruszeń.

Skarżąca podkreśliła, że przedłożony projekt stanowi realizację wezwania z dnia 1 czerwca 2005 r. do usunięcia nieprawidłowości wynikających z nieprzedstawienia oferty ramowej.

Ponadto TP S.A wskazała, że zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej (Dz. U. UE seria L Nr 336, poz. 4) – dalej rozporządzenie UE – dokonano wyraźnego rozdzielenia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej za pomocą pary przewodów metalowych od szerokopasmowego dostępu do węzłów sieci telekomunikacyjnych tzw. bitstream Access – pozostawionego samoregulacji rynkowej.

Skarżąca podniosła, że Prezes URTiP nie dokonał analizy stosowania i pierwszeństwa prawa europejskiego oraz, że od decyzji z dnia 1 czerwca 2005 r. został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc sprawa nie została ostatecznie zakończona.

Decyzją Prezesa UKE z dnia 10 maja 2006 r. utrzymano w mocy decyzję Prezesa URTiP. Wydając powyższą decyzję organ powołał się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. -, art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) – dalej prawo telekomunikacyjne, w związku z art. 4 i art. 16 ust 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 2667, poz. 2258) – dalej ustawa o przekształceniach.

W decyzji wskazano, że w stosunku do TP S.A, jako operatora o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług telefonicznych nastąpiła aktualizacja obowiązków określonych w art. 87 ust. 1 i 2 oraz art. 87d ust.1 i 2 uchylonego Prawa telekomunikacyjnego, a także obowiązków ustanowionych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień (Dz. U Nr 118, poz. 1235). Obowiązkami tymi były: zapewnienie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej zrealizowanej za pomocą pary przewodów metalowych (art. 87b ust. 1) oraz dostęp do lokalnej pętli abonenckiej celem świadczenia usługi szerokopasmowej transmisji danych (art. 87b ust. 2) Kolejnym obowiązkiem było opracowanie oferty określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej oraz związanych z nim udogodnień, umożliwiających świadczenie podobnych usług przez innych operatorów.

Zdaniem organu złożenie przez TP S.A wniosku wraz z projektem oferty ramowej z powołaniem się na wydaną w dniu 1 czerwca 2005 r. decyzję Prezesa URTiP spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia Ramowej Oferty TP. Zarówno wniosek jak i oferta miały stanowić usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Organ uznał, że przedłożony projekt oferty ramowej reguluje jedynie zasady dostępu współdzielonego do lokalnej pętli abonenckiej i wniosek ten nie stanowi realizacji wezwania sformułowanego przez Prezesa URTiP w decyzji z dnia 1 czerwca 2005 r. do usunięcia nieprawidłowości wynikających z nieprzedstawienia oferty ramowej. Zdaniem organu przedłożony projekt stanowił w swym zakresie część oferty na dostęp do pętli lokalnej. Ponadto TP S.A nadal nie wykonała ciążącego na niej obowiązku przedstawienia oferty ramowej w kwestionowanym zakresie. Podniesiono, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt nie jest tym projektem, który został wskazany przez TP S.A we wniosku, jak i we wstępie oferty.

Organ podkreślił, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe ponieważ Prezes URTiP decyzjami z dnia 28 lutego 2005 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2005 r. wprowadził do obrotu ofertę ramową TP na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu pełnego i współdzielonego. Wobec powyższego wniosek TP S.A z dnia 30 czerwca 2005 r. o zatwierdzenie oferty ramowej TP jest bezprzedmiotowy ponieważ dotyczy on dostępu współdzielonego, a oferta ramowa regulująca to zagadnienie już obowiązuje, natomiast operator nie wskazał we wniosku, że przedstawiony przez niego projekt ma być zmianą bądź zastąpieniem istniejącej oferty. Wobec powyższego, w ocenie organu, postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia Oferty Ramowej TP winno zostać umorzone.

Organ odnosząc się do argumentu skarżącej, że sprawa nie została ostatecznie zakończona, podniósł, że decyzja Prezesa URTiP z dnia 1 czerwca 2005 r. została utrzymana w mocy decyzją Prezesa URTiP z dnia 24 listopada 2005 r., nr [...],a ponadto zaskarżonej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że decyzje te zostały wydane w ramach postępowania w sprawie ustalenia naruszeń prawa przez TP S.A i celem ich nie było zatwierdzenie lub wprowadzenie z urzędu oferty ramowej.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - dalej WSA w Warszawie - na decyzję Prezesa URTiP w której podniosła, że wniosek TP S.A z dnia 30 czerwca 2005 r. powinien być rozpatrzony, a postępowanie powinno zakończyć się wydaniem decyzji merytorycznej.

W piśmie z dnia 11 listopada 2006 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bowiem w jej ocenie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Skarżąca uzasadniając swój wniosek wskazała, że powołanie osoby na funkcję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej zostało dokonane z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podkreślił, że tryb powołania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie podlega kontroli sądu administracyjnego ponieważ nie znalazł się w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a.

Sąd wskazał, że organ prawidłowo umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie zaprzeczyła przedstawionej przez organ tezie, iż decyzjami z dnia 28 lutego 2005 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2005 r. wprowadził on do obrotu ofertę ramową TP na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu pełnego i współdzielonego. Skarżąca nie podważyła stanowiska organu uznającego, że przedkładając przy piśmie z dnia 30 czerwca 2005 r. wniosek o zatwierdzenie Ramowej Oferty TP, przedstawiła ona ofertę dostępu współdzielonego, a oferta ramowa regulująca to zagadnienie już obowiązywała od dnia 28 lutego 2005 r. oraz od dnia 9 sierpnia 2005 r. Bezprzedmiotowe jest zatem w ocenie Sądu rozpatrywanie przedłożonego projektu, który nie realizował obowiązku wskazanego w decyzji z dnia 1 czerwca 2005 r. Nadto projekt swoim zakresem obejmował jedynie dostęp współdzielony do pętli lokalnej, który to zakres uregulowany został decyzją prezesa URTiP z dnia 28 lutego 2005 r. wprowadzającą z urzędu ofertę ramową TP na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu pełnego i współdzielonego.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił przesłanki bezprzedmiotowości postępowania.

Sąd wskazał, że rozważania skarżącej dotyczące sprzeczności przepisów prawa polskiego regulującego dostęp tzw. bitstream Access są bezprzedmiotowe. W tym zakresie rozstrzygnięcie ma nastąpić w odrębnej decyzji, co do której prowadzone jest postępowanie administracyjne.

T. P. S.A wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez błędną jego wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, iż tryb powołania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie należy do działań organów administracyjnych, które mogłyby podlegać kontroli sądu administracyjnego,

2. art. 135 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie,

3. art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie,

4. art. 22 ustawy o przekształceniach przez jego niezastosowanie,

5. art. 190 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne, przez jego niezastosowanie,

II. Naruszenie prawa materialnego:

1. art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w niezbadaniu, czy zaskarżona decyzja została podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania,

2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie,

3. art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w niezbadaniu czy osoba wydająca zaskarżoną decyzją pełniła w chwili jej wydania funkcję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, a zatem czy działała w tym zakresie na podstawie i w granicach prawa,

4. art. 105 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż w stosunku do postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem TP S.A do Prezesa URTiP z dnia 30 czerwca 2005 r. (...) zachodzi stan bezprzedmiotowości,

5. art. 4 ust. 2 rozporządzenia WE nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej (Dz. U. UE seria L Nr 336, poz. 4) przez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej TP S.A podniosła, że w zakresie kognicji sądów administracyjnych leży kontrola decyzji administracyjnych, zaś kryterium tej kontroli jest zgodność badanej decyzji z prawem. Wobec powyższego nie można zasadnie twierdzić, iż sąd administracyjny nie może badać, czy decyzja została wydana przez organ administracji publicznej obsadzony zgodnie z obowiązującym prawem. Zdaniem TP S.A tylko taka decyzja administracyjna będzie zgodna z prawem, która została wydana przez organ administracji publicznej rzeczowo, miejscowo i instancyjnie właściwy. W ocenie skarżącej w obrębie dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. mieści się badanie przez Sąd, czy piastun organu administracji publicznej wydającego zaskarżoną decyzje został powołany na daną funkcję zgodnie z prawem. Tym samym zdaniem TP S.A zaskarżony wyrok narusza dyspozycję art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotowe naruszenie wyraża się w niezbadaniu przez WSA w ramach toczącego się postępowania, czy organ wydający zaskarżoną decyzję został prawidłowo powołany.

Spółka podkreśliła, że powołanie osoby na funkcję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nastąpiło z pominięciem trybu określonego w art. 190 ust. 4 prawa telekomunikacyjnego oraz art. 22 ustawy o przekształceniach. W ocenie skarżącej Prezes UKE został powołany z istotnym naruszeniem prawa, gdyż nie został powołany spośród kandydatów przedstawionych przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji i nie wskazano podstawy 5-letniej kadencji. Wobec powyższego zdaniem skarżącej, każda decyzja wydawana przez taki organ jest wydana z naruszeniem prawa.

Zdaniem TP S.A zaskarżony wyrok narusza także dyspozycję art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna zawierać m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Jako element prawidłowości decyzji, opatrzenie jej podpisem właściwej osoby podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zdaniem TP S.A art. 135 p.p.s.a. obligował WSA w Warszawie do zbadania, czy w postępowaniu zmierzającym do powołania Prezesa UKE nie doszło do naruszenia prawa. Przedmiotowe postępowanie, jako zmierzające do powołania piastuna organu wydającego decyzje administracyjne, mieści się bowiem w granicach każdej sprawy, w której organ takie decyzje wydaje. Podobnie w niniejszej sprawie, WSA w Warszawie był z urzędu zobligowany do podjęcia środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktu powołania przedmiotowego organu.

Skarżąca podkreśliła, że w chwili wydania przez organ zaskarżonej decyzji istniał przedmiot postępowania, było nim bowiem rozpatrzenie wniosku skarżącej obejmującego ofertę ramową o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej w celu świadczenia usługi szerokopasmowej transmisji danych.

Spółka stoi na stanowisku, że Prezes UKE nie był uprawniony do umorzenia postępowania w oparciu o dyspozycję art. 105 § 1 k.p.a. powyższe wynika, z art. 4 ust. 2 rozporządzenia UE. Przywołany przepis prawa wspólnotowego reguluje dopuszczalne formy działania organu w przypadku złożenia przez notyfikowanego operatora oferty ramowej na uwolniony dostęp do pętli lokalnej. Skoro powołany wyżej przepis rozporządzenia UE przyznaje organowi regulacyjnemu, w przypadku złożenia przez operatora oferty ramowej na uwolniony dostęp do pętli abonenckiej, kompetencję do wprowadzenia zmian do tej oferty, lub żądania od notyfikowanych operatorów określonych informacji, to organ ten nie jest uprawniony do umorzenia postępowania zainicjowanego złożeniem takiej oferty jako bezprzedmiotowego bez względu na to, czy w jego ocenie przedmiot postępowania istnieje, czy też nie.

W ocenie skarżącej nietrafny jest także pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, iż przedmiot postępowania nie istniał, zaś skarżąca nie zaprzeczyła poglądowi strony przeciwnej, iż decyzjami z dnia 28 lutego 2005 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2005 r. organ wprowadził do obrotu ofertę ramową TP na dostęp do lokalnej pętli abonenckiej w części dotyczącej dostępu pełnego i współdzielonego. Spółka podkreśliła, że organ może samodzielnie wprowadzić ofertę ramową, w razie nie złożenia oferty w terminie przez operatora – gdyby więc organ swoją decyzją wprowadził w całości przedmiotową ofertę w przypadku uznania, że skarżąca nie złożyła projektu oferty w terminie, wówczas pogląd o bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia 30 czerwca 2005 r. jawiłby się jako mający bardziej zasadne podstawy. Tymczasem skoro w tej dacie nie obowiązywała w pełni oferta ramowa ustalona przez organ to należy uznać, że w chwili złożenia przez skarżącą wniosku obejmującego projekt oferty ramowej, nie istniała w obrocie decyzja zawierająca wszystkie elementy, o których mowa w art. 42 ust. 6 ustawy prawo telekomunikacyjne. Postępowanie miało przedmiot, bowiem nie istniała ostateczna decyzja rozstrzygająca w całości sprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, aczkolwiek bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają zaś podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. W świetle wymogów tej ustawy (art. 174 i 176 p.p.s.a.) należy uznać, iż strona skarżąca zarzucając nieważność decyzji Prezesa UKE (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie sformułowała tego zarzutu precyzyjnie, skoro nie odwołała się przy tym do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Naruszenie pozostałych przepisów postępowania, szczegółowo wymienionych w skardze kasacyjnej, strona skarżąca upatruje w tym, iż Sąd I instancji uchylił się od zbadania prawidłowości powołania Prezesa UKE, a tym samym nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i nie zastosował środków przewidzianych w ustawie w celu usunięcia naruszenia prawa związanych z trybem powołania Prezesa UKE (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, iż tryb powołania organu nie należy do kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 1 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny ten pogląd podziela. W ramach kontroli decyzji administracyjnej (art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) sąd administracyjny bada również, czy decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Ten ostatni przepis obejmuje wszelkie postacie naruszenia właściwości:

a) rzeczowej (art. 20 k.p.a.),

b) miejscowej )art. 21 k.p.a.),

c) instancyjnej (art. 127 k.p.a.), i

d) funkcjonalnej

lecz do naruszenia tych właściwości w rozpoznawanej sprawie nie doszło, gdyż zaskarżona decyzja została wydana w ramach kompetencji Prezesa UKE. Pod pojęciem właściwości rzeczowej rozumie się upoważnienie i zobowiązanie określonego organu do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, właściwość miejscowa odnosi się do zdolności załatwiania przez organ indywidualnych spraw należących do jego właściwości rzeczowej, powstałych na przypisanym temu organowi obszarze działania. Organ, którego decyzja stała się przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego niewątpliwie jest uprawniony do wydawania tego typu aktów. Nie można uznać, że zarzut nieprawidłowego powołania osoby, której powierzono pełnienie funkcji organu (tzw. piastuna funkcji organu) tożsamy jest z zarzutem naruszenia właściwości tego organu do wydania zaskarżonej decyzji.

Podstawy nieważności decyzji z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości w skardze kasacyjnej powiązano tymczasem właśnie z okolicznością, że osoba pełniąca funkcję organu (piastun funkcji) została nienależycie powołana na stanowisko Prezesa UKE. Wobec powyższego należy stwierdzić, że czym innym jest istnienie samego organu administracji publicznej, właściwego do rozstrzygania pewnej kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, a czym innym to, czy we właściwym trybie powołano piastuna tego organu, tj. osobę fizyczną pełniącą funkcję odpowiadającą nazwie organu i wykonującą jego kompetencje. Mając na uwadze powyższe, należało zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że badanie zgodności z prawem powołania piastuna organu nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych też względów nie można przyjąć, że decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nieprawidłowo został powołany Prezes UKE. Dokonanie kontroli aktu powołania osoby sprawującej funkcję organu przez sąd administracyjny wykraczałoby poza "granice danej sprawy" i uzasadniałoby postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Kontrolując w rozpoznawanej sprawie działalność organu administracji publicznej jakim jest Prezes UKE, Sąd wypowiadałby się w istocie o działalności innego organu (Prezesa Rady Ministrów) i jego kompetencjach do powoływania na konkretne stanowisko w administracji publicznej. W tych warunkach także kontrola sposobu powołania organu i rozstrzyganie o naruszeniu procedury konkursowej, w ramach której wyłoniony został piastun funkcji organu, którego właściwość do wydania zaskarżonego aktu nie budzi wątpliwości, stanowiłaby niedopuszczalne naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a.

Dla potrzeb rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy istotna jest jedynie ta okoliczność, że zaskarżona decyzja wydana została przez właściwy organ i podpisana przez osobę, która w dacie wydawania decyzji była już powołana na stanowisko Prezesa UKE i której akt powołania nie został uchylony, czy cofnięty.

Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) stwierdzić należy, iż strona w tej grupie zarzutów powołała się w zasadzie na przepisy o charakterze procesowym (art. 6, 107 § 1 zd. 1, art. 105 § 1 k.p.a.). Do uznania, że przepisy te mogą mieć charakter mieszany (również materialny) niezbędne zaś było powiązanie tych przepisów z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (podstawami prawnymi), a tego strona skarżąca nie uczyniła.

Przede wszystkim stwierdzić należy, iż są to przepisy regulujące postępowanie przed organami administracji publicznej, a sądy administracyjne jedynie oceniają ich stosowanie w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów p.p.s.a., które stosują i które określają sposób oraz środek i tryb prawny tejże oceny.

Zatem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może być wskazywane i powoływane w skardze kasacyjnej, jednakże przepisy te nie stanowią jeszcze dostatecznie wyczerpującej podstawy kasacyjnej sformułowanej, przedstawionej i uzasadnionej zgodnie z wymogami wynikającymi z unormowania art. 174 pkt 2 i art. 176 p.p.s.a., jeżeli w treści skargi kasacyjnej nie towarzyszy im zarzut i argumentacja kasacyjna obejmująca adekwatne przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sposób, na podstawie i w trybie których sąd administracyjny mógł i powinien rozpoznawać oraz rozpatrywać legalność kontrolowanego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 166/05, zbiór Lex nr 104422).

Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko wyrażone w przywołanym powyżej wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2005 r. (sygn. akt I OPS 4/05, opubl. ONSA i WSA 2006/2/39) nie sprecyzował (dosłownej) tezy, że przepisy prawa regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej stanowią samodzielną podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dodać wypada, że tezy takiej nie sformułował także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 września 2006 r. (sygn. akt SK 63/05, opubl. OTK-A 2006/8/108), w którym stwierdził m.in., że art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 Konstytucji RP, odwołując się przy tym do poglądu wyrażonego w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r.

Przedkładając powyższe rozważania na treść rozpoznawanej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że strona skarżąca powołując w skardze kasacyjnej przepisy k.p.a. nie powiązała ich z adekwatnymi przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które Sąd I instancji mógł i – w ocenie strony skarżącej – miał naruszyć, oceniając stosowanie prawa w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że skarga kasacyjna powyżej przedstawionych wymogów prawnych nie spełnia.

Brak wskazania w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisów prawa materialnego nie pozwala też Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ocenę, czy w sprawie można mówić o naruszeniu art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia WE nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej (Dz. U. UE seria L, Nr 336, poz. 4) dotyczącego form działania organu w przypadku złożenia przez notyfikowanego operatora oferty ramowej, to stwierdzić należy, iż przepis ten dotyczy sposobu merytorycznego rozpoznania wniosku, a tym samym nie wyklucza umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdy zdaniem organu postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.