Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 377/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit b., art. 135, art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 par 1 i par. 4, art. 32, art. 33
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 1. uchyla w całości: zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 6900 (sześć tysięcy dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący J.G. -dalej zwany stroną, skarżącym - działając poprzez swojego pełnomocnika będącego adwokatem złożył skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanego Dyrektor ARiMR) z dnia [...] lutego 2018 r. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] października 2017 r. którą ustalono skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2009 r.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego przyznanych J.G. na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Postępowanie zostało wszczęte w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości skutkujących stwierdzeniem nieważności ww. decyzji i wydaniem nowej decyzji w sprawie.

Pismem z dnia [...].06.2017r. organ zawiadomił adwokata D.K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] października 2017 r. ustalił Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2009 r. w łącznej wysokości 67.426,81 zł w tym: 39.590,07 z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz 27.836,74 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw. Organ wskazał, że organ stwierdził nieprawidłowość polegającą na tym, że skarżący uczestniczył w procederze stworzenia przez M.W. sztucznych warunków dla uzyskania płatności poprzez sztuczny podział jednego spójnego gospodarstwa rolnego należącego do M.W. na wiele mniejszych gospodarstw rolnych w celu obejścia przepisów dotyczących stawek degresywnych i osiągnięcia maksymalnych płatności. Nieprawidłowość ta skutkuje obowiązkiem zwrotu płatności obszarowych za 2009 r. przyznanych skarżącemu decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz [...] lipca 2010 r.

Decyzja ta została doręczona adwokatowi D.K.. Od decyzji tej adwokat złożył odwołanie w którym powołując się na pełnomocnictwo udzielone w trybie art. 32 kpa i znajdujące się w aktach zaskarżył decyzję organu wskazując, że strona postępowania nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie nienależnych płatności oraz zarzucając uzasadnieniu decyzji, że jej uzasadnienie jest wadliwe co uniemożliwia weryfikację prawidłowości ustaleń organu. Ponadto wskazano, że nie została prawomocnie rozstrzygnięta sprawa płatności za 2009 r. gdyż decyzja z [...] stycznia 2017 r. nie jest prawomocna, więc postępowanie w tej sprawie powinno zostać zawieszone.

Dyrektor ARiMR decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odnosząc się do podniesionego zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie nienależnych płatności wskazał, że zarzut ten jest bezpodstawny. W ocenie organu na podstawie art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej KPA) strona może działać przez pełnomocnika (...) Zdaniem organu stosowne pełnomocnictwo, w którym skarżący upoważnił adwokata D.K. do reprezentowania jego interesów przed wszystkimi organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi wszystkich instancji z dnia [...] lipca 2012 r. znajduje się w aktach sprawy. Natomiast organ I instancji wydając zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia (...) - zawiadomienie to doręczył pełnomocnikowi strony.

Od decyzji organu odwoławczego strona złożyła skargę w której powtórzyła zarzuty z odwołania. Co do braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania dotyczącego zwrotu nienależnie pobranych płatności, pełnomocnik wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż pełnomocnik ustanowiony w innym postępowaniu, jest umocowany do działania w każdym postępowaniu strony, bez odrębnego jej zawiadamiania o wszczęciu postępowania i umożliwieniu stronie podjęcia decyzji co do wyboru czy działa osobiście czy też przez pełnomocnika, a jeżeli tak to jakiego. Pełnomocnik wskazał, że skarżący nie ustanowił ogólnego pełnomocnika, który byłby wpisany w krajowym rejestrze producentów prowadzonym przez ARiMR.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uznał adwokata D.K. pełnomocnikiem Skarżącego w tym postępowaniu gdyż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dysponował pełnomocnictwem od J.G. dla D.K. z dnia [...].07.2012r. Pełnomocnictwo to zostało przedłożone po zakończeniu prowadzonego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...].07.2010 r. dotyczącej przyznania Skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcie bezpośredniego na rok 2009. Pełnomocnictwo z dnia [...].07.2012r. zostało przesłane do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wraz z pismem adwokata D.K. z dnia [...].09.2012r. Zgodnie z oświadczeniem D.K. zawartym w piśmie z dnia [...].09.2012r., pełnomocnictwo z dnia [...].07.2012r. zostało przedłożone ze wskazaniem, iż dotyczy ono wszystkich postępowań w których stroną jest J.G..

Zdaniem Organu pełnomocnictwo to nie zostało ograniczone do jakiejś konkretnej sprawy, ale zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika D.K. ma obowiązywać we wszystkich sprawach (nie zastrzeżono, że pełnomocnictwo ma nie dotyczyć postępowań, które mogą być wszczęte w przyszłości) w których stroną jest J.G..

Dalej organ wskazał, że po doręczeniu D.K. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...].10.2017 r. nr [...] w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, D.K. wniósł odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu D.K. powołując się na art. 32 kpa podkreślił, iż działa jako pełnomocnik J.G.. Powołał się przy tym wyraźnie na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy (w aktach sprawy znajdowało się tylko pełnomocnictwo z dnia [...].07.2012 r.). Ponieważ odwołanie wniesione przez D.K. nie zostało przez niego podpisane, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w trybie art. 64 kpa wezwał D.K. do usunięcia braków formalnych odwołania z dnia [...].11.2017r., poprzez jego podpisanie. W odpowiedzi na wezwanie D.K. przesłał w wyznaczonym terminie dokładnie to samo odwołanie z dnia [...].11.2017 r., już opatrzone jego własnoręcznym podpisem. Następnie w dniu 02.02.2018 r. D.K. odebrał osobiście zawiadomienie z dnia [...].01.2018 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Zachowanie się adwokata D.K. w sprawie cały czas wskazywało na to, że jest on pełnomocnikiem J.G.. Organ podkreślił, że do czasu wniesienia skargi do WSA na decyzję nr [...], D.K. nie podnosił, iż nie jest pełnomocnikiem Skarżącego w prowadzonym postępowaniu dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Co więcej D.K. wniósł w imieniu Strony w ustawowym terminie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, a w jego treści wyraźnie wskazał, że działa jako pełnomocnik Skarżącego. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR dotychczasowe zachowanie D.K. stoi w sprzeczności z jego oświadczeniem zawartym w skardze z dnia [...].03.2018 r. Podkreślić należy, że jeżeli D.K. nie uważał się za pełnomocnika Strony w sprawie dotyczącej ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, to powinien o tym poinformować organ pierwszej instancji niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Tak się jednak nie stało, a wniesione przez D.K. w imieniu strony odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji (z wyraźnym powołaniem się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy) utwierdziło organy ARiMR w przekonaniu, że D.K. występuje jako pełnomocnik J.G..

Organ wskazał, że Skarżący nie poniósł szkody w związku z doręczeniem decyzji, zarówno organu pierwszej jak i drugiej instancji, jego pełnomocnikowi D.K., albowiem pełnomocnik wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, jak i skargę do WSA na decyzję organu drugiej instancji, w ustawowych terminach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej wskazywanej jako p.p.s.a.), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu zasadny jest zarzut dotyczący braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego o zwrot nienależnie pobranych płatności na 2009 r. Brak zawiadomienia strony o wszczęciu z urzędu tego postępowania stanowiło podstawę do przyjęcia, że stronie uniemożliwiono działanie. Tym samym stanowiło to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§ 1 pkt. 1 lit. "b" p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 4 KPA postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami

w sprawie.

Zgodnie z art. 32 KPA, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Natomiast zgodnie z art. 33 KPA, pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1). Pełnomocnictwo powinno być udzielane na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione za pomocą mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (§ 2a). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości żądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (§ 3). Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienie, o którym mowa w § 3, dokonuje się przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelnione elektronicznie sporządzane są w formach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w (§ 3a). W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony w (§4)

Z przywołanego przepisu wynika, że pełnomocnik musi przedstawić pełnomocnictwo właściwemu organowi – pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub odpis pełnomocnictwa. Organ musi bowiem zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie poprzez złożenie pełnomocnictwa do akt postępowania, nie może zaś domniemywać jego istnienia. Dotyczy to także sytuacji, gdy pełnomocnictwo udzielone zostało do prowadzenia wszelkich spraw, jednakże złożone zostało w innym postępowaniu administracyjnym. Natomiast strona może ustanowić pełnomocnika w postępowaniu dopiero po wszczęciu tego postępowania.

Przy takim brzmieniu przepisów oczywistym jest, że obowiązek organu dokonywania doręczeń i wszelkich czynności procesowych z udziałem pełnomocnika aktualizuje się zasadniczo dopiero od chwili złożenia do akt konkretnego postępowania dokumentu pełnomocnictwa, o określonym zakresie umocowania.

W orzecznictwie dopuszcza się wyjątkowo sytuacje w których strona może udzielić pełnomocnictwa jeszcze przed wszczęciem postępowania jednak z treści pełnomocnictwa jak i okoliczności musi wynikać wprost, że odnosi się ono również do postępowania, które zostanie wszczęte. W ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała.

Jednocześnie jednak należy zwrócić uwagę, że naruszenie przepisów o doręczeniach jest tego rodzaju uchybieniem, które nie zawsze musi mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku zatem naruszenia zasady oficjalności wskutek niezgodności działania organu z przepisami o doręczeniach, czynność, której ono dotyczyło może być uznana za pozbawioną znaczenia, jednak ocena w tym zakresie wymaga indywidualizacji.

W realiach niniejszej sprawy bezsporna jest okoliczność, że doręczenie zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania nastąpiło do rąk adwokata D.K.. Z akt sprawy wynika, że zgłosił się on jako pełnomocnik w dniu [...] września 2012 r. z pełnomocnictwem datowanym na dzień [...] lipca 2012r. W piśmie dotyczącym zgłoszenia pełnomocnictwa, pełnomocnik wskazał, że "zgłasza się jako pełnomocnik skarżącego we wszystkich postępowaniach, których stroną jest J.G.". W zgłoszeniu tym brak jest wskazania, że zgłasza się również do wszystkich postępowań w których skarżący będzie stroną. Pomijając już samą możliwość takiego zgłoszenia pełnomocnika "na przyszłość". Wbrew więc twierdzeniom organu, zgłoszenie pełnomocnika dokonane w dniu [...] września 2012 r. i przedłożenie w tej dacie pełnomocnictwa z dnia [...] lipca 2012 r. nie można uznać że dotyczą postępowań które mogą być wszczęte w przyszłości. Zgłoszenie się pełnomocnika mogło dotyczyć spraw które toczyły się w tym czasie przed organem.

Oczywiście w sytuacji w której strona wyrazi wolę działania w postępowaniu przez pełnomocnika, to odpis dokumentu pełnomocnictwa udzielonego w 2012 r. może zostać po jego uwierzytelnieniu przedłożony do akt niniejszej sprawy. Jednak musi być złożony do akt tej sprawy. Organ nie może sam przyjąć, że w kolejnej wszczętej z urzędu sprawie wobec strony działać będzie pełnomocnik. Udzielenie pełnomocnictwa stanowi prawo strony. W przepisach KPA brak jest rozwiązania przyjętego w Ordynacji podatkowej dotyczącego udzielenia pełnomocnictwa ogólnego. Możliwość udzielenia pełnomocnictwa ogólnego, na podstawie którego pełnomocnikowi wolno działać w imieniu swojego mocodawcy we wszystkich sprawach podatkowych, bez konieczności przedkładania upoważnienia do akt każdej z nich wynika z przepisów Ordynacji podatkowej, które w niniejszej sprawie jednak nie mają zastosowania. Taka opcja w Ordynacji podatkowej istnieje od 1 lipca 2016 r. Jednak takiego rozwiązania ustawodawca nie wprowadził do przepisów KPA.

Zdaniem Sądu okoliczność udzielenia pełnomocnictwa z dnia [...] lipca 2012 r. i złożenie go do organu pierwszej instancji w 2012 r., jeszcze przed wszczęciem postępowania nie jest wystarczająca do uznania, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym strona jest reprezentowana przez pełnomocnika. Obowiązek doręczenia pism pełnomocnikowi istnieje dopiero od momentu doręczenia organowi dokumentu pełnomocnictwa . Organ na podstawie art. 32 KPA nie ma podstaw do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z art. 33 § 3 KPA.

W ocenie Sądu sformułowanie "do akt" oznacza akta konkretnego postępowania podatkowego stanowiące uporządkowany zbiór dokumentów wytworzonych przez organ oraz nadesłanych przez stronę lub inne podmioty

w związku z rozpoznaniem danej sprawy, które zakłada się z chwilą wszczęcia tego konkretnego postępowania. W konsekwencji dokument pełnomocnictwa powinien trafić do akt rozpatrywanej sprawy jako wyraz woli strony działania w tej konkretne sprawie za pośrednictwem pełnomocnika i dowód umocowania konkretnej osoby jako właśnie pełnomocnika (podobnie wyroki NSA: z 20 grudnia 2012 r. II FSK 429/10; z 21 maja 2010 r. II FSK 42/09; z 17 marca 2010 r. I FSK 1802/08, z 17 grudnia 2009 r. II FSK 1161/08).

Wszczynając postępowanie z urzędu organ informuje o tym fakcie stronę, doręczając jej zawiadomienie. Jeżeli strona chce, aby w tym wszczętym postępowaniu reprezentował ją pełnomocnik, powinna udzielić mu pełnomocnictwa. Natomiast by organ dowiedział się o tej okoliczności pełnomocnik musi ujawnić wobec organu wolę działania w imieniu reprezentowanego przez złożenie udzielonego pełnomocnictwa czy też stosownego oświadczenia strony na piśmie

do akt danej sprawy, bądź ustnie do protokołu. Dopiero od momentu złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy aktualizują się procesowe obowiązki

i uprawnienia pełnomocnika. Złożenie pełnomocnictwa jest wyrazem woli występowania w danym postępowaniu. Organ nie może zastępować strony w tym zakresie i doszukiwać się pełnomocnictwa w aktach wszystkich wiadomych mu spraw, które toczyły się przed tym organem wcześniej. Zgłoszenie pełnomocnictwa musi być konkretne i wskazywać, że dotyczy określonego postępowania, a celem jego złożenia jest reprezentowanie strony. W niniejszej sprawie wskazać należy,

że sporne pełnomocnictwo zostało przedłożone do akt sprawy która się zakończyła w 2012 r. Postępowanie będące przedmiotem niniejszej sprawy organ wszczął

[...] czerwca 2017 r.

Organ administracji wszczynając postępowanie w sprawie jest zobowiązany do powiadomienia o tym fakcie stronę, a nie jej pełnomocnika ustanowionego w ramach odrębnego postępowania prowadzonego wcześniej przez ten organ, bo to strona po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania może ustanowić pełnomocnika.

Zgodzić się należy z organem, że zachowanie adwokata w sprawie wskazywało, że cały czas jest on pełnomocnikiem strony, jednak w niniejszej sprawie Sąd nie ocenia zachowania pełnomocnika (w kontekście etyki zawodu) ale działalnie organu. W tym zakresie należy wskazać, że okoliczność złożenia odwołania od wydanej decyzji nie zmienia faktu, że strona – J.G. – nie został zawiadomiony

o wszczęciu postępowania, co z kolei narusza jego prawo do działania,

w szczególności w zakresie czy działa osobiście czy przez swojego pełnomocnika. Poza tym z akt administracyjnych nie wynika by strona wiedziała o toczącym się postępowaniu przed organem I jak i II instancji. "Aktywność" wykazała dopiero na etapie skargi do Sądu, udzielając adwokatowi pełnomocnictwa z dnia [...] marca 2018 r. Fakt, że w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją adwokat nie zawiadomił organu, że nie uważa się za pełnomocnika, nie sanuje działania organu w zakresie braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania z urzędu.

Organ w sytuacji w której ma wątpliwości czy strona działa samodzielnie czy też przez pełnomocnika zobowiązany jest podjąć działania w celu wyjaśnienia tej okoliczności.

W świetle przepisów KPA, brak jest podstaw do przyjęcia, jak to uczynił organ, iż pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego i złożone do organu przez pełnomocnika w 2012 r, obejmujące reprezentowanie strony we wszystkich sprawach w których stroną jest skarżący, a tym samym daje legitymację pełnomocnikowi do działania w jej imieniu w postępowaniu wszczętym z urzędu w 2017 r. Zgłoszenie się pełnomocnika do sprawy w 2012 r. nie można uznać za zgłoszenie się pełnomocnika we wszystkich przyszłych sprawach które zostaną przez organ wszczęte.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie zawiadomić stronę o wszczęciu postępowania i ustalić czy strona w tym postępowaniu działać będzie przez pełnomocnika.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów dającym podstawę do wznowienia postępowania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "b" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a orzekł jak punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.