Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt SA/Po 3146/93
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1994-10-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 1989 nr 75 poz. 445
law: Ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne.
Teza: Ustanowiona w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ zasada wymiaru cła, według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, nie pozbawia strony możliwości żądania skorygowania tego wymiaru we właściwym trybie przez organ celny.

TEZY

Ustanowiona w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ zasada wymiaru cła, według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących, nie pozbawia strony możliwości żądania skorygowania tego wymiaru we właściwym trybie przez organ celny.


SENTENCJA

uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Urząd Celny decyzjami zawartymi w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD dokonał odprawy celnej wykładziny dywanowej sprowadzonej z Belgii przez Przedsiębiorstwo Handlowe, wymierzając cło w łącznej wysokości 326.889.000 zł.

Przedsiębiorstwo odwołało się od tych decyzji wnosząc o obniżenie wymierzonego cła z uwagi na stwierdzenie wad jakościowych importowanych wykładzin dywanowych i związanym z tym obniżeniem ceny zakupu przedmiotowych wykładzin.

Odwołujące się Przedsiębiorstwo podało, że producent wykładzin zdecydował o obniżeniu cen zakupu wykładzin, i to w 50 procent w stosunku do modeli wykładzin w kolorze czerwonym i o 20 procent w stosunku do modeli w pozostałych kolorach.

Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że przedstawione przez Przedsiębiorstwo dokumenty nie stanowią wystarczających dowodów do uznania jego roszczeń, wobec czego za wartość celną przyjęto cenę zapłaconą za towar celny zgodnie z art. 25 ustawy - Prawo celne.

Organ odwoławczy podkreślił, że stwierdzenie braków jakościowych nastąpiło po odprawie celnej bez udziału funkcjonariusza celnego i gdy towar ten nie znajdował się już pod dozorem celnym. Z tego względu do wymiaru cła przyjęto zadeklarowaną wartość towaru w dniu dokonania zgłoszenia celnego.

Przedsiębiorstwo wniosło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 23 ust. 1 w zw. z art. 50 Prawa celnego poprzez jego błędną wykładnię.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.

Kolejną decyzją z lipca 1993 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Dyrektora Urzędu Celnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i po ponownym rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Prezes Głównego Urzędu Ceł nie znalazł podstaw do obniżenia cła.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 Prawa celnego podstawą wymiaru cła jest wartość celna towaru, którą jest cena zapłacona lub należna za towar celny wraz z kosztami w niej ujętymi a faktycznie poniesionymi przez kupującego. Wartość transakcyjną towaru określa faktura dołączona do wniosku o wszczęcie postępowania celnego.

Organ I instancji do wymiaru przedmiotowych należności celnych przyjął wartość towaru zgodnie z fakturami dołączonymi do dokumentów SAD, w związku z czym decyzja tego organu jest prawidłowa i zgodna z art. 23 ust. 1 i art. 25 Prawa celnego.

Wynegocjowanie przez stronę z kontrahentem nowej ceny towaru, w ocenie organu odwoławczego, nie może stanowić podstawy do zmiany należności celnych, gdyż po dokonaniu odprawy celnej ostatecznej i dopuszczeniu towaru do obrotu handlowego na polskim obszarze celnym, towar ten przestaje być towarem celnym.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo zarzuciło organowi odwoławczemu, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie uwzględnił stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do interpretacji art. 23 ust. 1 i art. 25 Prawa celnego oraz naruszył art. 77 par. 1 i art. 7 Kpa. Skarżące Przedsiębiorstwo podało ponadto, że przedłożyło dokumenty wymagane przez organ odwoławczy jeszcze w toku postępowania.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w czasie dokonania odprawy towaru skarżący nie zgłosił żadnych uwag co do jakości odprawianego towaru i nie skorzystał z możliwości sprawdzenia towaru w obecności funkcjonariusza celnego oraz nie przedłożył bankowego dowodu zapłaty za przedmiotowy towar.

W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, strona skarżąca nie wykazała odpowiednimi dowodami, aby wady jakościowe sprowadzonego przez nią z zagranicy towaru istniały w dniu dokonania odprawy celnej i zostały uznane w ramach reklamacji przez kontrahenta zagranicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem słuszny jest zarzut skarżącego Przedsiębiorstwa, że organ odwoławczy nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, podtrzymując ponadto swoje stanowisko prezentowane w dotychczasowym postępowaniu a odnoszące się do wykładni art. 23 ust. 1 Prawa celnego. W wyroku z dnia 23 lutego 1993 r. /V SA 1706/92/ Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że użyte w art. 23 ust. 1 Prawa celnego sformułowanie "stan towaru i jego wartość celna" oznacza, iż wartość celną towaru określa faktyczny stan towaru istniejący w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej, zaś ustalenie po dokonaniu tej odprawy, iż towar odprawiony posiadał wady w czasie odprawy powodujące, że zapłacona cena nie odpowiada rzeczywistej wartości towaru, nie pozbawia strony możliwości wystąpienia do organu celnego we właściwym trybie o skorygowanie decyzji.

W świetle materiału dowodowego zebranego w dotychczasowym postępowaniu nie ulega wątpliwości, że w dniu dokonania odprawy celnej wykładziny dywanowe zgłoszone do odprawy celnej przez skarżące Przedsiębiorstwo nie posiadały zadeklarowanej wartości, od której wymierzono cło, bowiem strona skarżąca przedstawiła dowody świadczące o uznaniu jej reklamacji przez producenta wykładzin. Skoro organ odwoławczy uznał, że dowody te nie są wystarczające, mógł on podjąć dalsze działania zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia kwestii faktycznej wartości celnej przedmiotowego towaru.

Wprawdzie organ odwoławczy skierował do Przedsiębiorstwa pismo z żądaniem nadesłania w terminie 7 dni innych dowodów i dokumentów w tym piśmie wymienionych, jednakże zakreślony krótki termin nie stwarzał możliwości wywiązania się skarżącego z nałożonego obowiązku.

Organ odwoławczy nie wskazał również przyczyn, dla których odmówił wiarygodności dowodom przedłożonym przez stronę, co odnosi się również do ekspertyzy sporządzonej przez Polcargo International Ltd. /art. 80 Kpa/. Konieczność szybkiego dokonania odprawy celnej jak i zrozumiała potrzeba uniknięcia nieuzasadnionego kwestionowania wartości celnej towaru już po jego dopuszczeniu na polski obszar celny nie może wyłączyć możliwości ustalenia rzeczywistej wartości tego towaru zwłaszcza wtedy, kiedy podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą przedłoży dokumenty wskazujące na to, że towar w czasie dokonywania odprawy celnej miał faktycznie inną wartość celną niż zadeklarowana. Złożoność obrotu towarowego z zagranicą i związane z tym mechanizmy rynkowe wymagają bowiem stosownego uwzględnienia takich sytuacji w działaniu organów celnych.

Zgodnie z art. 75 par. 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję.