Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2152/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30, art. 77 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1 pkt 2, 8 i ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, postanowienie organu z dnia [...] października 2009 r. o wyłączeniu do oddzielnego postępowania decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. w zakresie kary pieniężnej w wysokości 3000 (trzech tysięcy) złotych oraz postanowienie organu z dnia [...] października 2009 r. o zawieszeniu postępowania; 2. stwierdza, że uchylona decyzja oraz wymienione postanowienia nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji - decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – R. C. od decyzji - organu I instancji - Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5350 złotych i wyłączeniu do oddzielnego postępowania przedmiotowej decyzji w zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w rozpatrywanym zakresie.

Organ II instancji działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 42, art. 87, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 4 lit. q, art. 6 , art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca

2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE LI02/1 z 11.04.2006 r.), rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (nr 3821/85) z dnia 1985-12-20 (Dz. Urz. UE. L1985 Nr 370, str. 8), oraz lp. 10.3 lit. a,b, lp.1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, podjął decyzję jak wyżej.

Ustalono, że podczas kontroli drogowej, udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. pojazdu marki J. o nr rej. [...] w dniu [...] czerwca 2009 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości K., kierowanym przez J. S. stwierdzono, że naruszono obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów (m.in.):

- o czasie pracy kierowców,

- wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Decyzją organu I instancji nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5350 złotych.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona podnosi, iż organ nieprawidłowo przyjął za podstawę prawną naruszenia o którym mowa l.p. 4.1 przepisu rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2009 r., bowiem powyższe rozporządzenie nie obowiązywało w dniu kontroli tj. w dniu [...] czerwca 2009 r. Nadto strona zarzuca, iż organ stwierdzając naruszenie o którym mowa w l.p. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nie uwzględnił, że przerywanie przerw było znikome i w granicach błędu urządzenia kontrolno - pomiarowego. W ocenie strony pojazd w czasie uruchomienia silnika nie przebył żadnej drogi ani nie rozwinął żadnej prędkości.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 pkt 2, 8, ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej.

Konsekwencją powyżej wskazanego przepisu jest treść:

lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500,00 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty,

* lp. 10.3. a załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 150,00 złotych sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut,

* lp. 10.3. b załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 200,00 złotych sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na; wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne 2 naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty organ uznał, że w myśl przepisu art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

W dniu kontroli, kierowca pan J. S. okazał do kontroli 21 sztuk wykresówek z tachografu analogowego. Kierowca nie okazał wykresówek ani innych dokumentów poświadczających jego aktywność za następujące okresy: [...]-[...] maja 2009 r., [...]-[...] maja 2009 r., [...] – [...] maja2009 r., [...] – [...] maja 2009 r. Z zeznań kierowcy przesłuchiwanego w charakterze świadka wynika, że we wskazanych okresach nie prowadził on pojazdu, zaś pracodawca nie wystawił mu za ww. okresy zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu.

Zdaniem organu kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym dniu oraz okazać wykresówki używane przez niego w ciągu poprzednich 28 dni. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek. Pracodawca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek. Podkreślić należy, iż biorąc pod uwagę ewentualne możliwości, jakie daje późniejsze, od chwili kontroli dostarczenie zaświadczenia przez pracodawcę o nieprowadzeniu pojazdu, należy uznać, iż tylko dostarczenie zaświadczenia w chwili kontroli daje organowi pewność co do faktu nieprowadzenia pojazdu, w okresie wykazanym w zaświadczeniu. Dopuszczenie odmiennej praktyki, mogłoby zdaniem organu doprowadzić do sytuacji, w której każdy brakujący dzień na wykresówce uzupełniony byłby w razie konieczności odpowiednim zaświadczeniem.

Odnośnie naruszenia polegającego na; przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie Analiza danych zapisanych na wykresówkach kierowcy J. S. wykazała, że w dniu:

* [...] maja 2009 r. kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 40 minut w okresie od godziny 6:20 do godz. 16:10, a zatem przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut, za co nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 550,00 zł ( lx 150 zł + 2 x 200 zł),

* w dniu [...] maja 2009 r. kierowca prowadził pojazd w godz. 05:15 do 17:05 przez 8 godzin i 28 minut, co stanowi przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 58 minut, za co nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 1150 zł ( lx 150 zł + 5 x 200 zł). Należy w tym miejscu wskazać, że w związku z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 58 minut, a nie jak błędnie wskazał organ I instancji o 2 godziny i 58 minut kara pieniężna za powyższe naruszenie powinna wynieść 1550,00 zł (lx 150 zł + 7 x 200), jednakże z uwagi na wyrażony w art. 139 k.p.a. zakaz orzekania w postępowaniu odwoławczym na niekorzyść strony organ II instancji utrzymuje w tym zakresie karę pieniężną w kwocie 1150,00 zł,

- w dniu [...] maja 2009 r. kierowca prowadził pojazd w godz. 08:35 do godz.l4:24 przez 4 godz. i 52 minuty co stanowi przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 23 minuty, za co nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 150 zł.

Łącznie kara pieniężna za powyższe naruszenia wynosi 1850 zł.

Zdaniem organu nie można podzielić argumentu strony, że przerwanie przerw mieści się w granicach błędu urządzenia kontrolno pomiarowego. Wskazano, iż dopuszczalne błędy urządzeń rejestrujących przewidziane zostały w załączniku nr I pkt f do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i mają one wyłącznie znaczenie w przypadku ustalania wielkości poszczególnych wskazań np. długości przebytej drogi, prędkości, czasu trwania określonej aktywności kierowcy bądź jej braku, nie dotyczą natomiast samego faktu zarejestrowania określonej aktywności kierowcy, co najwyżej mogą mieć znaczenie w przypadku ustalenia jej długości.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych organ odwoławczy informuje, że postępowanie w zakresie ww. naruszenia zostało wyłączone do oddzielnego postępowania.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, wskazuje, iż nie można przypisać mu winy za stwierdzone uchybienia, bowiem nie miał wpływu na zachowanie kierowcy, który zmuszony był uruchomić silnik w czasie odbywanej przerwy. W ocenie skarżącego powyższe stanowi podstawę do umorzenia postępowania w trybie art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym.

Organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie ale z innych powodów niż te które podał skarżący.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych organ II instancji postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] działając w oparciu o art.123 KPA wyłączył do odrębnego postępowania sprawy w zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł w pozostałym kontynuował postępowanie. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] organ II instancji działając

w oparciu o art. 97 par.1 pkt.4 KPA zawiesił postępowanie administracyjne do czasu zajęcia przez stanowiska Trybunał Konstytucyjny zakresie pytania prawnego (nr P 9/08) przedłożonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

Odnosząc się do postanowienia z dnia [...] października 2009 r. należy zauważyć, że organ administracji wydaje postanowienia "w toku postępowania", co oznacza, że dotyczy ono poszczególnych kwestii wynikających z toku postępowania. Oznacza to, że przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu jest kwestia proceduralna, zwana też w piśmiennictwie "sprawą proceduralną" (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 108). Postanowienia mogą dotyczyć całego toku postępowania, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania lub jego części, np. postanowienie o przeprowadzeniu dowodu albo kwestii wyłonionych ubocznie w toku postępowania (kwestie wpadkowe lub incydentalne). W postanowieniu z dnia [...] października 2009 r. zawieszającym oparciu o art. 97 par.1 pkt.4 KPA (postanowienie zawieszające postępowanie w sprawie jest konsekwencją postanowienia wcześniejszego tzn. wyłączył do odrębnego postępowania sprawy w zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł) wskazane jest, że zawieszono postępowanie administracyjne do czasu zajęcia przez stanowiska Trybunał Konstytucyjny zakresie pytania prawnego (nr P 9/08) przedłożonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie art. 193 Konstytucji RP przez sąd administracyjny nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu komentowanego przepisu dla wszystkich toczących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowań administracyjnych, w których ma zastosowanie przepis będący przedmiotem tego pytania prawnego. "Tym bardziej złożenie wniosku o charakterze abstrakcyjnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności określonych przepisów nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie stanowi zagadnienia wstępnego" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2005 r., I SA/Wa 1388/04; zob też wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2007, r. II SA/Wa 1049/06, w którym przyjęto, że: "Nie uzasadnia wniosku o zawieszenie postępowania zakwestionowanie przez stronę postępowania administracyjnego konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie ani oczekiwanie na ewentualne orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w tej materii. Związek pomiędzy takim orzeczeniem a rozstrzygnięciem sprawy jest jedynie pośredni, potencjalny, a przepisy te korzystają z domniemania zgodności z Konstytucją"). Podobne stanowisko należy przyjąć w wypadku przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich lub Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na podstawie art. 234 TWE. Należy mieć zwłaszcza na uwadze, że zawieszając postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, to organ prowadzący postępowanie powinien zachować się zgodnie z dyspozycją art. 100, który nie dotyczy sytuacji, gdy z pytaniem prawnym do wymienionych wyżej Trybunałów wystąpił sąd administracyjny lub powszechny. W tym stanie rzeczy brak jest postaw do "wyłączenia" do odrębnego postępowania sprawy w zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł a w konsekwencji do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Z tych powodów postanowienia wskazane wyżej nie mogą się ostać.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2001 r. (sygn. akt I SA 1768/99) jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostanie wykluczony, dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 30 Kpa.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 Kpa.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Podobne stanowisko prezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny, który kilkakrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach (vide: wyrok z 12 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 460/06 LEX nr 298201 oraz z 15 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1470/06, LEX nr 312005), że dopiero po ustaleniu wszystkich naruszeń i obliczeniu łącznej wysokości kar można zastosować ograniczenie wysokości kary wynikające z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 29/08, niepublik.), niezależnie od stwierdzonej liczby naruszeń będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą składać się kary za poszczególne naruszenia. Sąd podziela to stanowisko.

Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ odwoławczy obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą w pierwszej instancji, przy czym chodzi tu o rozpatrzenie sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie.

Sprawą ponownie rozstrzyganą przez GITD było nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone, podczas kontroli, naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana w sprawie stanowiła niepodzielną całość.

Odpowiedzialność administracyjna za naruszenie przepisów ustawy o transporcie ma charakter odpowiedzialności obiektywnej, z tym, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca przewidział sytuacje, w których ten rodzaj odpowiedzialności zostaje wyłączony ale nie ma to miejsca w omawianej sprawie. Obowiązki przewoźnika zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy innych powiązań.

Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 pkt 2, 8, ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 15.000 złotych.

Odnośnie naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty to należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Podczas kontroli drogowej kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym dniu oraz okazać wykresówki używane przez niego w ciągu poprzednich 28 dni. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek. Pracodawca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek. Należy uznać, iż tylko dostarczenie zaświadczenia w chwili kontroli drogowej daje organowi pewność co do faktu nieprowadzenia pojazdu, w okresie wykazanym w zaświadczeniu.

Odnośnie naruszenia polegającego na; przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie.

W dniu:

[...] maja 2009 r. kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 40 minut w okresie od godziny 6:20 do godz. 16:10, a zatem przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut, za co nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 550,00 zł ( lx 150 zł + 2 x 200 zł),

w dniu [...] maja2009 r. kierowca prowadził pojazd w godz. 05:15 do 17:05 przez 8 godzin i 28 minut, co stanowi przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 58 minut, za co nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 1150 zł ( lx 150 zł + 5 x 200 zł). Należy w tym miejscu wskazać, że w związku z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 58 minut, a nie jak błędnie wskazał organ I instancji o 2 godziny i 58 minut kara pieniężna za powyższe naruszenie powinna wynieść 1550,00 zł (lx 150 zł + 7 x 200), jednakże z uwagi na wyrażony w art. 139 k.p.a. zakaz orzekania w postępowaniu odwoławczym na niekorzyść strony organ II instancji utrzymuje w tym zakresie karę pieniężną w kwocie 1150,00 zł,

- w dniu [...] maja 2009 r. kierowca prowadził pojazd w godz. 08:35 do godz. 14:24 przez 4 godz. i 52 minuty co stanowi przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu o 23 minuty, za co nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 150 zł.

Zdaniem sądu dopuszczalne błędy urządzeń rejestrujących przewidziane zostały w załączniku nr I pkt f do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i mają one wyłącznie znaczenie w przypadku ustalania wielkości poszczególnych wskazań np. długości przebytej drogi, prędkości, czasu trwania określonej aktywności kierowcy bądź jej braku, nie dotyczą natomiast samego faktu zarejestrowania określonej aktywności kierowcy.

Niemniej jednak przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę niemożność zawieszenia postępowania w tym stanie rzeczy oraz określi stan faktyczny znajdujący potwierdzenie w materiale dowodowym. Dopiero po tym ustaleniu dokonanym w całokształcie materiału dowodowego (art. 30 Kpa.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 Kpa.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści podejmie właściwe rozstrzygnięcie.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1

pkt. 1 lit. a. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.