Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 585/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .


UZASADNIENIE

Spółka A w Poznaniu, reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi

W piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. Strona, działająca przez pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc w uzasadnieniu, że natychmiastowa egzekucja należności doprowadzi do zachwiania płynności finansowej skarżącej Spółki, co może spowodować konieczność złożenia wniosku o upadłość. Ponadto wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji osłabi wiarygodność Skarżącej w kontaktach z podmiotami finansującymi i stanowić będzie także przeszkodę do zawierania dalszych umów kredytowych lub leasingowych, a nawet może prowadzić do rozwiązania już zawartych umów kredytowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.

Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.

We wniosku złożonym w niniejszej sprawie, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, brak jest szerszego i skonkretyzowanego uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).

Zauważyć też trzeba, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (vide m. in. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, Legalis).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca podniosła jedynie ogólnikowe twierdzenia sprowadzające się do tego, że zapłata należności objętych zaskarżoną decyzją wraz z pozostałymi opłatami nałożonymi w podobnych sprawach (łącznie ponad 25.000 zł) może doprowadzić do zachwiania płynności finansowej Spółki i utraty wiarygodności u jej kontrahentów i kredytodawców. Należy jednak zwrócić uwagę, że skarżąca spółka jest spółką kapitałową, a jej sytuacja majątkowa nie została w ogóle przedstawiona w szczególności poprzez wskazanie posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz posiadanych zobowiązań, co umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Wobec tego stwierdzić należy, że skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji (poprzez egzekucję w niniejszej sprawie kwoty [...] zł) spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie uprawdopodobniła również w żaden sposób argumentów co do tego, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności i działając na podstawie powołanego wcześniej art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.