Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 589/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1 - 3, art. 52, art. 58 par. 1 pkt. 6, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie uznania za bezzasadne zażalenia na bezczynność organu w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

R. K. pismem z dnia (...) lipca 2009 r. złożył skargę na opisane wyżej postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Zaskarżonym postanowieniem organ uznał za bezzasadne zażalenie złożone przez skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2009 wraz z ustawowymi odsetkami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Jak wynika z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w ww. pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w ww. pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w ww. pkt 1 - 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują taką kontrolę (art. 3 § 1 - 3 powołanej ustawy).

W przedmiotowej sprawie skargą objęte jest rozstrzygnięcie organu wyższej instancji podjęte wskutek wniesienia przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 kpa na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

W tym miejscu zauważyć należy, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ma charakter wpadkowy i na wydane w tym trybie postanowienie nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia, a w konsekwencji również skarga do sądu administracyjnego. Co oczywiste, błędne pouczenie zawarte w postanowieniu wydanym w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie skutkuje powstaniem uprawnienia strony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie.

Na marginesie należy wyjaśnić, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Niezależnie od pozytywnego albo negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, którego zaniechanie lub zwłoka była przedmiotem zażalenia wniesionego do organu wyższej instancji. To w postępowaniu sądowym ze skargi na bezczynność organu niższego stopnia strona może ewentualnie podważać również stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia

/-/ E. Podrazik