Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 601/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
639
Skarżony organ: Rada Miasta

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 marca 1991 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta uchwałą Nr [...] z dnia 26 marca 1991 r. zatwierdziła miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego dzielnicy C. – S. S. – O. G. w mieście G.

Skargę na powyższą uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. B., podnosząc iż została ona podjęta z naruszeniem art. 10 § 1 oraz art. 73 k.p.a., a nadto, że zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. uzasadniające jej uchylenie. Wiadomość o uchwale skarżący powziął bowiem dopiero z chwilą jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa. Ponadto wskazał, że dokumenty stanowiące integralną część zatwierdzonego planu, tj. jego rysunek oraz tekst zawierający ustalenia realizacyjne jako załączniki nie zostały ogłoszone i podane do publicznej wiadomości wraz z uchwałą. Tym samym skarżący pozbawiony został możliwości zapoznania się z ich treścią. Pozostałe podniesione przez skarżącego zarzuty odnoszą się do przyjętych w uchwale konkretnych rozwiązań oraz do podejmowanych przez organy administracji działań faktycznych sprzecznych, jego zdaniem, z ustaleniami zatwierdzonego zaskarżoną uchwałą planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślił, że podstawowym i nadrzędnym założeniem planu dla obszaru oznaczonego symbolem A. 1.6. ZP, USP, ZI (tereny rekreacyjne, zieleń parkowa) była i jest ochrona zabytkowego Zespołu Szańca, którego element stanowi także park i osiedle mieszkaniowe K. P. Natomiast, w jego ocenie, zaskarżona uchwała ma na celu zniszczenie ww. zespołów architektonicznych. Wobec powyższego wnosi ojej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta wnosi o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżona uchwała podjęta została zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 35, poz. 185 ze zm.). Uregulowania zawarte w powołanej ustawie określały wymogi i tryb jej podjęcia, w związku z czym brak jest podstaw do zaskarżenia uchwały we wskazanym przez skarżącego trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., gdyż przepis ten reguluje kwestie związane ze wznowieniem postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzja ostateczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona uchwała nienarusza prawa.

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na wstępie wyjaśnić należy skarżącemu, że zaskarżona uchwała rady gminy nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec czego powoływany przez niego przepis art. 145 k.p.a., stanowiący w jego ocenie przesłankę uchylenia aktu, nie może mieć zastosowania. Zaskarżona uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega kontroli Sądu pod względem zgodności z przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym oraz ustawy o samorządzie terytorialnym, obowiązującymi w czasie jej podjęcia.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego składa się z dwóch integralnych części: części tekstowej, zawierającej ustalenia planowe, oraz rysunku planu.

Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 35, poz. 185 ze zm.), obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały, uchwałę rady gminy o planie miejscowym ogłaszało się w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz zamieszczało się na tablicy ogłoszeń w siedzibie urzędu gminy. Ponadto w prasie lokalnej zamieszczało się informacje o uchwaleniu planu.

Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu ustawy o planowaniu przestrzennym wynika, że obowiązkowi ogłaszania w wojewódzkim dzienniku urzędowym podlegała wyłącznie uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast żaden z przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym nie nakładał na organy gminy obowiązku ogłaszania wymienionych w uchwale załączników - dokumentacji planistycznej, tj. rysunku planu oraz jego tekstu zawierającego ustalenia realizacyjne planu.

W rozpatrywanej sprawie Rada Miasta uchwałą Nr [...] z dnia 26 marca 1991r. zatwierdziła miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego dzielnicy C. – S. S. – O. G. w mieście G., składający się z rysunku tego planu i tekstu zawierającego ustalenia realizacyjne planu. W § 1 uchwały wskazano, że wprawdzie wymienione dokumenty stanowią załączniki do uchwały i integralne części składowe planu, jednakże nie są ogłaszane. Zaskarżona uchwała została ogłoszona w numerze 10 Dziennika Urzędowego Województwa pod pozycją [...].

Na marginesie Sąd zauważa, że w § 3 uchwały z dnia 26.03.1991 r. Rada Miasta zobowiązała Zarząd m. in. udostępniania zatwierdzonego planu do wglądu zainteresowanym osobom, udzielania im odpowiednich informacji o ustaleniach tego planu i wydawania z niego, na wnioski zainteresowanych osób, potrzebnych im odrysów (wyrysów) i odpisów (wypisów), stosownie do dyspozycji art. 32 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym.

Skarżący nie podniósł innych zarzutów odnośnie naruszenia wymogów procedury obowiązujących w postępowaniu administracyjnym dotyczącym uchwalania przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Sąd analizując akta sprawy nie dopatrzył się takiego naruszenia.

Także zarzuty mówiące o niedostatecznej dbałości Zarządu Miasta o wartości historyczne i kulturowe terenu objętego planem nie mogły być powodem do uwzględnienia skargi. Plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym, do którego uchwalania upoważniona jest gmina. W niniejszej sprawie brak jest dowodów na to, by gmina wykroczyła poza przysługujące jej uprawnienia planistyczne.

W świetle dokonanych ustaleń Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, jest zgodna z określonym w przepisach ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym trybem jej ogłaszania, wejścia w życie i udostępniania.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.