Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2012/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. a i c.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...],[...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] czerwca 2010r. wniesionego przez skarżącego R. H. od decyzji Komendanta Policji [...] z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2010r. w W., przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki R. nr rej. [...] kierowanego przez M. M.. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd wyposażony jest w urządzenie techniczne w postaci baneru, umieszczonego na dachu pojazdu, na którym widniał napis [...] oraz drogomierz C. nr fabryczny [...]. W toku kontroli kierujący samochodem przedstawił funkcjonariuszom Policji: wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącemu prowadzącemu działalność pod firmą T., książkę kasy rejestrującej. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu, kopie okazanych dokumentów w tym wydruków z paragonów fiskalnych oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę. Kierowca pojazdu zeznał, iż wykonuje transport drogowy osób na rzecz skarżącego a zlecenia przewozu otrzymuje z centrali firmy. Wskazał, że kwota zapłaty, którą wprowadza do kasy fiskalnej drukującej paragon za wykonaną usługę wyświetla się na drogomierzu. Ponadto w toku postępowania administracyjnego ustalono, że pojazd poddany kontroli był zgłoszony do okazanej w toku licencji na wykonywanie transportu drogowego osób (k. 16).

Odpowiadając na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit a) i c) utd skarżący zarzucił, że wbrew twierdzeniom organu zawartym w protokole kontroli w pojeździe nie znajdował się taksometr ale był zamontowany drogomierz natomiast obydwa te urządzenia nie są równoważne. Ponadto wskazał, iż urządzenie o jakim mowa we wzmiankowanym protokole było przymocowane na dachu magnesem i nie było podświetlane (v. pismo strony z dnia 11 marca 2010 r.)

Komendant Policji [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie m.in. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej zwaną u.t.d.) nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł).

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia podtrzymał swoje stanowisko zawarte w omówionym wyżej piśmie z dnia [...] marca 2010 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Policji, powołując się m.in. na art. 18 ust. 5 oraz art. 92 ust. 1 u.t.d., l.p. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2010 r. kontroli drogowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wyniki kontroli drogowej pozwoliły bezspornie uznać, że w chwili kontroli wykonywany był transport okazjonalny osób na rzecz i w imieniu skarżącego. Zdaniem organu, podczas wykonywania przedmiotowego przewozu naruszono zakaz, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., gdyż skontrolowany pojazd nie będąc taksówką osobową został wyposażony w drogomierz będący urządzeniem równoważnym dla taksometru, a na dachu pojazdu zostało zamontowane urządzenie techniczne upodabniające przedmiotowy pojazd do taksówki. Organ zaakcentował, że podane naruszenia przepisu ustawy o transporcie drogowym potwierdzają dowody znajdujące się w aktach sprawy, w tym dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalał stwierdzić wskazane powyżej naruszenia, uzasadniające nałożenie na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10.000 złotych, zgodnie z L.p. 2.9.1 oraz L.p. 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję skarżący zarzucił organom Policji naruszenie prawa materialnego art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. poprzez rozszerzającą wykładnię. Podtrzymał w tym zakresie stanowisko jakie prezentował w trakcie postępowania administracyjnego. Ponadto zarzucił, że decyzja narusza przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz dyrektyw Unii Europejskiej dotyczących ochrony konkurencji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga R. H. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy a mianowicie, że w chwili kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.).

Według ustaleń organów Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżący posiadał licencję nr [...], uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...]).

Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d.

W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1 b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d., przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d.

Na gruncie powołanych przepisów, umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, a także umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką.

Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach niniejszej sprawy administracyjnej wynika, że skontrolowany samochód był wyposażony w urządzenie umocowane na dachu pojazdu, przypominające urządzenie charakterystyczne dla pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką.

W ocenie Sądu, dla wyjaśnienia użytego przez ustawodawcę pojęcia "urządzenie techniczne" zamieszczonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. konieczne jest sięgnięcie nie tylko do wykładni językowej lecz również celowościowej i funkcjonalnej. Jak już wspomniano, celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby pojazdy wykonujące przewozy okazjonalne nie były upodobnione oznakowaniem do taksówek i przez to oznakowanie nie wprowadzały w błąd potencjalnych klientów, co do rodzaju przewozu. Nie ma przy tym znaczenia czy powyższe oznakowanie jest mocowane na pojeździe w sposób trwały, czy też - jak mamy do czynienia w sprawie niniejszej - w sposób umożliwiający szybki demontaż oznaczenia (płyta magnetyczna), ustawodawca nie poczynił w tym zakresie żadnych wyłączeń.

Biorąc pod uwagę powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że umieszczone na dachu skontrolowanego pojazdu urządzenie służyło wymienionym celom i niewątpliwie upodobniało zatrzymany pojazd do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką.

W tym stanie rzeczy organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Wysokość kary określona jest w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją lp. 2.9 pkt 3.

Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie.

W pojeździe poddanym kontroli był zamontowany drogomierz [...], co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli (v. świadectwo wzorcowania) oraz dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego.

W decyzji stwierdzono, że powyższy drogomierz nie był połączony z kasą fiskalną. Jednakże z zeznań kierującego pojazdem wynika, że po wykonanym kursie, wartość podaną na wyświetlaczu drogomierza wprowadza do kasy fiskalnej jako kwotę zapłaty za zrealizowany kurs. Powyższych zeznań skarżący w żaden sposób nie zakwestionował dlatego ustalenia i argumentację organu odnośnie charakteru zamontowanego w skontrolowanym pojeździe drogomierza należy uznać za prawidłowe. Reasumując: skoro zamontowane w pojeździe urządzenie służyło temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany tym pojazdem kurs należy uznać, je za urządzenie równoważne z taksometrem (v. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie sygn. akt. II GSK 911/08 oraz z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09.)

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela również zarzutów skarżącego, że decyzja narusza przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz dyrektyw Unii Europejskiej dotyczących ochrony konkurencji. R. H. co prawda nie uzasadnił bliżej swojego stanowiska w powyższym zakresie, jednakże uwzględniając argumentację organu oraz charakter zarzutów skargi należy stwierdzić, że Sąd nie widzi sprzeczności art. 18 ust. 5 u.t.d. z przepisami konstytucyjnymi oraz przepisami innych ustaw regulujących działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu, przedsiębiorcy mają równie prawa w doborze formy prawnej wykonywanej działalności gospodarczej (czy na podstawie licencji taxi czy też na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób), a więc ograniczenia przewidziane w art. 18 ust. 5 u.t.d. nie naruszają zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej w świetle art. 20 i 22 Konstytucji RP.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.