Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 583/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6  i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 lipca 2011 r. B. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wnosząc o ukaranie tego organu grzywną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173).

W uzasadnieniu skargi nawiązała do decyzji z dnia [...] r. o nr [...] dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] ustalającej warunki zabudowy terenu dla budowy kiosku handlowego. Zdaniem skarżącej decyzje organów obu instancji nie odpowiadają prawu, a zatem doszło do złamania prawa przez funkcjonariuszy publicznych. Jednocześnie zwróciła uwagę na wydany w dniu 17 kwietnia 2002 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 1526/00 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na niedopuszczalność skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy.

Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącą do dokładnego oznaczenia przedmiotu skargi i wskazania, czy wnosi skargę na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. czy na bezczynność tego organu poprzez niewydanie określonego aktu lub niepodjęcie czynności albo przewlekłe prowadzenie postępowania. Jednocześnie zobowiązano skarżącą do wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, daty jego wydania i numeru sprawy, a w przypadku gdy jej intencją było wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - określenie w jakiej sprawie organ ten pozostaje bezczynny lub przewlekle prowadzi postępowanie. Poinformowano także, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności majątkowej funkcjonariusza publicznego w oparciu o powołane przez skarżącą przepisy ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa.

Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 30 sierpnia 2011 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie udzieliła żądanej odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak równieżna bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 p.p.s.a.).

Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Skargę B. G. uznać należy za niedopuszczalną biorąc pod uwagę zarysowany przez skarżącą przedmiot skargi oraz właściwość sądów administracyjnych. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa regulacja ta określa zasady odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych (np. osoby działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia, osoby wykonującej w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy lub stosunku służbowego) wobec Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów ponoszących odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej, za działania lub zaniechania prowadzące do rażącego naruszenia prawa oraz zasady postępowania w przedmiocie tej odpowiedzialności.

Funkcjonariusz publiczny ponosi odpowiedzialność majątkową w razie łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 5 omawianej ustawy, tj. na mocy prawomocnego orzeczenia sądu lub na mocy ugody zostało wypłacone przez podmiot odpowiedzialny odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej z rażącym naruszeniem prawa, to rażące naruszenie prawa zostało spowodowane zawinionym działaniem lub zaniechaniem funkcjonariusza publicznego, a nadto zostało stwierdzone zgodnie z art. 6 ustawy.

Aczkolwiek, zgodnie z art. 6 pkt 4 i 8 tej ustawy, przez stwierdzenie rażącego naruszenie prawa należy rozumieć m.in. wydanie przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego czy też prawomocne stwierdzenie przez sąd administracyjny rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 lub art. 154 § 2 p.p.s.a., to jednak postępowanie o odszkodowanie toczy się według zasad określonych w rozdziale 3 ustawy, a zatem według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, a powództwo - w razie zaistnienia do tego podstaw - wytacza prokurator przed właściwym sądem powszechnym.

Intencją skarżącej, zgodnie z oświadczeniem zawartym w skardze jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odpowiedzialności majątkowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w oparciu o przepisy ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Tymczasem, jak wskazano powyżej, zarówno ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i ustawa o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, nie przewiduje właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.