Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 155/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 109, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 97 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi D. A. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz 97 § 1 pkt 4 i art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego( Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zmianami ), po rozpatrzeniu zażalenia D. A. na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] znak [...] z dnia [...] zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego położonego w Ł. przy ul. A do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę Ł. postępowania wywołanego złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] znak [...] udzielającej B Sp. z o.o. Ł. ul. C pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. A na działce nr ewid. 16/6, obręb [...], postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Z przedstawionych do kontroli Sądu akt sprawy wynika, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta Ł. udzielił B Sp. z o.o. pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego, położonego w Ł. przy ul. A na działce nr ewid. 16/6, obręb [...].

W wyniku rozpatrzenia wniosku D. A. o wznowienie postępowania administracyjnego w powyższej sprawie Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wznowił postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej inwestycji, a w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił powyższą decyzję z dnia [...] oraz odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na rozbiórkę.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez inwestora odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł., Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił tą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] ponownie uchylił własną decyzję z dnia [...] udzielającą pozwolenia na rozbiórkę oraz odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta, w wyniku wniesionego przez inwestora odwołania została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją Nr [...] z dnia [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego położonego w Ł. przy ul. A do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] postępowania wywołanego złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] znak [...] udzielającej B Sp. z o.o. Ł. ul. C pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. A na działce nr ewid. 16/6, obręb [...].

Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji ustalił, że z załączonego przez wnioskodawcę do wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę omawianej inwestycji projektu budowlanego oraz z opisu terenu działki zawartego w opisie technicznym wynika, iż sporny budynek zlokalizowany jest w odległości 2,5 m od północnej granicy działki oraz w odległości 1,50 m od zachodniej granicy działki, zaś jego wysokość wynikająca z ogólnego opisu budynku wynosi 2,8 m. Wobec powyższego, mając na uwadze ustalenia art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), który stanowi, iż pozwolenia nie wymaga rozbiórka budynków i budowli - nie wpisanych do rejestru zabytków oraz nie objętych ochroną konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości (co, według organu, ma miejsce w omawianej sprawie), Prezydent Miasta Ł. pismem z dnia 14 września 2010 r. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Następnie, uznając, iż rozstrzygnięcie Wojewody [...] w tym przedmiocie stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] zawieszono postępowanie wznowieniowe.

W zażaleniu od powyższego postanowienia D. A. zarzuciła organowi:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 12 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu umożliwiającym wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów, nie wyjaśniając wszystkich okoliczności sprawy przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, jak i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] o pozwolenie na rozbiórkę oraz bezzasadne zawieszenie wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] znak [...] udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego na nieruchomości przy ul. A (dz. nr ewid. 16/6 obr. [...]) w Ł., wydaną na wniosek B Sp. z o.o. Ł. ul. C,

2. naruszenie art. 16 § 1 K.p.a. poprzez zawieszenie wznowionego postępowania zakończonego ostateczną decyzją - pozwoleniem na rozbiórkę Nr [...] z dnia [...] w sytuacji istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] która wiąże zarówno organ, jak i strony wywołując tym samym dla skarżącej korzystne dla niej skutki prawne,

3. naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. poprzez nie wykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności wskazujących na konieczność zawieszenia postępowania wznowieniowego oraz związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem wniosku skarżącej o wznowienie postępowania, a zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 K.p.a.,

4. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy sprawa ta powinna być rozstrzygnięta przez organ I instancji poprzez uznanie, iż wynik postępowania w przedmiocie nieważności decyzji stanowi zagadnienie wstępne w sprawie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] o pozwoleniu na rozbiórkę budynku biurowego,

5. naruszenie prawa materialnego tj. art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy odległość budynku od zachodniej granicy działki tj. nieruchomości należących do organów podatkowych w Ł. przy ul. A nr [...] wynosi 1m, a nie jak przyjął organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu 1,50 m,

6. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż ocena spełnienia ustawowo określonych przesłanek do rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia należy do organu II instancji.

Wspomnianym na wstępie postanowieniem Wojewoda [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie i wyjaśnił, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organ zawiesza postępowanie, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku, gdy organ administracji publicznej poweźmie wiadomość o zaistnieniu okoliczności mogących mieć znaczenie w sprawie jako zagadnienie wstępne, jest obowiązany do ustalenia związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a tym zagadnieniem. W razie stwierdzenia, iż taki związek istnieje, organ postanawia o zawieszeniu postępowania. Jeśli natomiast związek ten nie występuje, zawieszenie postępowania nie jest dopuszczalne. W ocenie organu II instancji, rozstrzygnięcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej powyżej decyzji z dnia [...]., prowadzonego przez Wojewodę [...] stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić bowiem należy, iż sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Prezydenta Miasta Ł. uzależniony jest bezsprzecznie od podjęcia rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] tj. stwierdzenia nieważności powołanej powyżej decyzji organu I instancji bądź też odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej Wojewoda stwierdził,

iż kwestie dotyczące ewentualnych nieprawidłowości w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej inwestycji nie mogą być rozpatrywane przez organ odwoławczy, gdyż przedmiotem kontroli w toku niniejszego postępowania zażaleniowego jest jedynie prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.

Jednocześnie organ zażaleniowy podniósł, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] znak [...] udzielającej B Sp. z o.o. w Ł. pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku biurowego, a więc po uzyskaniu przez nią ostateczności, organ I instancji winien podjąć zawieszone zaskarżonym postanowieniem postępowanie administracyjne i wydać stosowną decyzję.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. A. podtrzymała dotychczasowe stanowisko. Ponadto skarżąca wniosła o :

- nierozpoznawanie przedmiotowej skargi do momentu zakończenia wszystkich postępowań prokuratorskich jak i przed sądami karnymi przeciwko zarówno osobom fizycznym jak i osobom zatrudnionym w aparacie państwowym, które niezgodnymi z prawem decyzjami umożliwiły Spółce B rozbiórkę budynku,

- nierozpoznanie przedmiotowej zaskarżonej sprawy do momentu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wydanej przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę spornego budynku, która wbrew twierdzeniom Wojewody [...], nie jest prawomocna wobec jej niedoręczenia osobie skarżącej, która w okolicznościach zaskarżonej sprawy jest jedynym podmiotem uprawnionym do rozebrania budynku, który to budynek rozebrała Spółka B nie będąc jego właścicielem , gdyż skarżąca będzie składała odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.

- nierozpoznawanie sprawy do momentu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych Krajowej Rady Sądownictwa wniosku skarżącej o pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej wszystkich sędziów, którzy dokonali nieuprawnionych wpisów jako wieczystych użytkowników nieruchomości przy ul. A.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wskazać tytułem wstępu należy, że przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę. Bezspornym jest, że w stosunku do ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] udzielającej B Sp. z o.o. w Ł. pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego położonego w Ł. przy ul. A (działka nr 16/6, obręb [...]) wszczęte zostały dwa nadzwyczajne tryby postępowania mające na celu wzruszenie decyzji ostatecznej – postępowanie wznowieniowe – na wniosek skarżącej oraz o stwierdzenie nieważności – na wniosek Prezydenta Miasta Ł.

Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W zaskarżonym postanowieniu organ administracji publicznej wskazał, iż takim zagadnieniem wstępnym jest wynik toczącego się równocześnie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, która jednocześnie kończyła wznowione postępowanie, prowadzone przez ten właśnie organ. Doszło zatem do zbiegu dwóch różnych trybów nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej: trybu wznowienionego oraz trybu stwierdzenia nieważności.

W obu tych trybach weryfikowane jest, czy decyzja ostateczna względnie poprzedzające ją postępowanie są dotknięte szczególnymi, kwalifikowanymi wadami. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a., może zakończyć się między innymi odmową uchylenia tejże decyzji bądź jej uchyleniem i wydaniem nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy. Natomiast drugi z omawianych trybów nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznych może zakończyć się stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. Jeżeli decyzja administracyjna ostateczna, kończąca postępowanie następnie wznowione, jest jednocześnie objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, oczywiste jest, że wynik obu prowadzonych postępowań nadzwyczajnych będzie na siebie oddziaływał. Jeżeli postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zostanie zakończone uchyleniem decyzji dotychczasowej i wydaniem nowego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże dotychczasowej decyzji stanie się bezprzedmiotowe - albowiem z obrotu prawnego zostanie wyeliminowany akt administracyjny, który miałby zostać w tym trybie zweryfikowany. Jeżeli natomiast najpierw nastąpi stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, kończącej jednocześnie postępowanie, które zostało następnie wznowione, bezprzedmiotowym stanie się postępowanie wznowieniowe - niemożliwe będzie podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 1 K.p.a., ponieważ decyzja, którą można byłoby uchylić bądź odmówić jej uchylenia, nie będzie już istnieć w obrocie prawnym.

Przepisy K.p.a. nie wskazują, w jaki sposób rozstrzygać powyższy zbieg dwóch trybów nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznych. W doktrynie postępowania dominuje natomiast pogląd, przyznający pierwszeństwo trybowi stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ( zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009r., tezy do art. 145 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2009, uwagi przed art. 145 ). Wskazuje się przy tym przede wszystkim na dalej idące następstwa stwierdzenia nieważności decyzji. Należy bowiem podnieść, że o ile uchylenie decyzji w wyniku wznowionego postępowania wywiera skutek ex nunc, zatem dopiero od daty takiego uchylenia, o tyle stwierdzenie nieważności powoduje utratę mocy decyzji ex tunc, czyli od samego początku i powoduje przyjęcie, że decyzja w ogóle nie zaistniała w obrocie prawnym. Wynikiem stwierdzenia nieważności jest zatem uznanie, że decyzja od samego początku nie wywoływała skutków prawnych, podczas gdy uchylenie decyzji po wznowieniu postępowania skutkuje tylko przerwanie wywoływania dalszych skutków prawnych. Dlatego też w przypadku zbiegu dwóch nadzwyczajnych trybów należy dać priorytet trybowi nieważności.

Podobnie tę kwestię rozstrzyga orzecznictwo sądowe uznając, że skoro zastosowanie trybu nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich, a wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie o wznowienie powoduje konieczność zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 18 marca 1998 r., sygn. akt II SA 4/98 - LEX nr 41832; z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 406/05 – LEX nr 196451 oraz wyrok WSA w Krakowie z 22 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 985/10 – LEX nr 753723 ).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela powyższe poglądy oraz argumenty, jakie wskazano w ich uzasadnieniu. W razie zbiegu postępowań w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną pierwszeństwo winien mieć ten pierwszy tryb. Oznacza to, iż niezależnie od tego, który z trybów nadzwyczajnych został wdrożony jako pierwszy, trzeba uznać, że przedmiotowość, a zatem również wynik postępowania wznowionego będzie zależeć od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte i nie jest zakończone, toczące się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, zakończonego tą samą decyzją, winno zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Zaskarżone postanowienie utrzymuje w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego położonego w Ł. przy ul. A do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] postępowania wywołanego złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] znak [...] udzielającej B Sp. z o.o. w Ł. pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. A. Podstawą zawieszenia, wskazaną zarówno przez organ I instancji jak i przez organ odwoławczy, było toczące się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ istotnie miał obowiązek zawiesić postępowanie zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest zatem prawidłowe i zgodne z prawem.

Na marginesie należy tylko dodać, że w dalszym toku postępowania administracyjnego może okazać się, że postępowanie wznowieniowe nie jest już celowe, bowiem stało się bezprzedmiotowe z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej w trybie art. 156 § 1 K.p.a.. Do takiej właśnie sytuacji doszło w niniejszej sprawie, bowiem decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] udzielającej B Sp. z o.o. w Ł. pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego.

Wbrew stanowisku skarżącej, niniejsze rozstrzygnięcie nie było uzależnione od zakończenia postępowań prokuratorskich i karnych prowadzonych przeciwko pracownikom Urzędu Miasta Ł. ani postępowań dyscyplinarnych sędziów sądu wieczystoksięgowego, bowiem postępowania te nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy. Podobnie, poza granicami kontroli tutejszego Sądu pozostawała też decyzja Wojewody [...] nr [...].

W rozpoznawanej sprawie skarżąca kilkakrotnie wnosiła o odroczenie rozprawy argumentując swoje wnioski złym stanem zdrowia.

Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności.

W toku postępowania sądowego skarżącą pouczona została o możliwości ustanowienia pełnomocnika, który mógłby reprezentować ją na następnej rozprawie i uprzedzona, że kolejny wniosek o odroczenie rozprawy nie zostanie uwzględniony. D. A. nie ustanowiła pełnomocnika i nie wyjaśniła przyczyny takiego stanu rzeczy. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia jej kolejnego wniosku o odroczenie rozprawy, który zmierzał w ocenie Sądu wyłącznie do bezzasadnego przedłużenia postępowania sądowego. Ponadto Sąd uznał, że obecność skarżącej na rozprawie nie jest niezbędna, zaś swoje stanowisko w sprawie skarżąca w sposób wyczerpujący przedstawiła w skardze i wielu pismach złożonych w toku postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..

ab/