Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 404/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.3 par.2, art. 58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.229
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi I.Ż. na uchwałę Rady Powiatu G. z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie uznania Rady Powiatu w G. za organ niewłaściwy do rozpatrzenia skargi postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia "[...]" Nr "[...]" Rada Powiatu w G. uznała się za organ niewłaściwy rzeczowo do rozpatrzenia skargi skierowanej przez I. Ż. na nienależyte załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu podano, iż w dniu "[...]" I. Ż. skierował do Starosty G. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wskazania osoby, na której polecenie umieszczono na drzwiach wejściowych do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie informację o zakazie wstępu akwizytorom oraz wskazania podstawy prawnej do wprowadzenia takiego zakazu. W dniu "[...]" Dyrektor PCPR udzielił odpowiedzi, iż to on podjął tę decyzję w celu zapewnienia sprawnego i prawidłowego funkcjonowania jednostki. W dniu "[...]" I. Ż. skierował skargę do Starosty G. żądając poinformowania go na jakiej podstawie prawnej został wprowadzony zakaz. 27 marca 2008r. Starosta G. udzielił odpowiedzi wnioskodawcy wskazując stosowne przepisy prawa. W dniu 31 marca 2008r. I. Ż. skierował kolejne pismo w tej sprawie do Starosty G. uznając, iż nie udzielono mu odpowiedzi. Na pismo to odpowiedziano mu, iż został poinformowany o prawidłowości działania Dyrektora PCPR wraz z powołaniem się na przepisy prawne. W dniu 5 maja 2008r. wpłynęła do Rady Powiatu skarga I. Ż. na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwy organ albo przez jego pracowników oraz na naruszenie praworządności. W związku z niewłaściwym załatwieniem sprawy na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazano, iż Rada Powiatu nie jest właściwa do rozpatrzenia tej skargi, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do ustawy o dostępie do informacji publicznej jako ustawy szczególnej. Ustawa ta odsyła do przepisów Kodeksu wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Podano, iż ustawodawca pozbawił stronę możliwości wniesienia skargi lub innego środka na bezczynność, czy niewłaściwe załatwienie sprawy wynikającej z ustawy o dostępie do informacji publicznej na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wskazano, iż w tej sytuacji skarżącemu przysługuje możliwość skorzystania ze skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W dniu 12 lutego 2009r. I. Ż. wezwał Radę Powiatu G. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego między innymi przedmiotową uchwałą. Powołał się na przepisy Konstytucji i Kodeksu postępowania administracyjnego gwarantujące mu rozpatrzenie skargi na organ – Starostę G., zarzucając sprzeczność uchwały z prawem.

W dniu 13 marca 2009r. I. Ż. wniósł do tut. Sądu skargę na wyżej wskazaną uchwałę Rady Powiatu G. Podał, iż pomimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie usunięto naruszeń, ani nie udzielono mu odpowiedzi. Podniósł iż jego skarga wniesiona do Rady Powiatu w dniu 5 maja 2008r. dotyczyła nienależytego wykonywania zadań przez właściwy organ lub przez jego pracowników oraz naruszenia praworządności. Wskazał, iż rada jest uprawniona do rozpatrzenia tej skargi na podstawie art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podał, iż zgodnie z art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli organ, który otrzymał skargę nie jest właściwy do jej rozpatrzenia obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni przekazać ją organowi właściwemu. Skarżący podniósł, iż skarżył się na naruszenie praworządności dokonane przez Dyrektora PCPR przez wprowadzenie zakazu wstępu akwizytorom i handlu obnośnego oraz na Starostę G. za brak podjęcia stosownych działań. Rada niewłaściwie przyjęła, iż nie jest organem właściwym do rozpatrzenia tej skargi oraz nie zastosowała się do obowiązków wynikających z art. 65 i 231 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego uchwała jest sprzeczna z prawem, gdyż rada powiatu jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na dyrektora PCPR, gdyż jest to jednostka organizacyjna powiatu. Ponadto Rada mogła jedynie orzec o zasadności lub bezzasadności skargi, a w przypadku uznania się za organ niewłaściwy postąpić w myśl reguł zawartych w art. 65 i 231 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Powiatu G. wniósł o jej oddalenie. Wskazano, iż dopiero w skardze do Sądu skarżący zmienił tryb swojego postępowania zastępując postępowanie o udzielenie informacji publicznej trybem skargowym. Podano, iż zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o jednoznaczne wnioski skarżącego dotyczące dostępu do informacji publicznej, a w takim przypadku Rada nie była właściwa do rozpatrywania wniosków, skarg lub odwołań. Natomiast odmienna sytuacja nastąpiłaby w przypadku skargi wniesionej w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Powiatu G. dotycząca uznania się organu za niewłaściwy do rozpatrzenia skargi I.Ż. na nienależyte załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, iż skarga wniesiona przez I. Ż.do Rady Powiatu dotyczyła nienależytego wykonywania zadań przez właściwy organ albo przez jego pracowników oraz naruszenia praworządności. Ponadto w skardze do Sądu skarżący potwierdził, iż skarga jego została wniesiona w trybie art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, iż art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego zawarty jest w Dziale VIII Kodeksu, regulującym kwestie dotyczące tzw. skargi powszechnej. Zgodnie z art. 229 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych jest rada powiatu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego) przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (tak między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu z dnia 21 września 2001r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766). Podobne stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny funkcjonujący w obecnym kształcie (por. wyrok z dnia 20 lipca 2004r. Sygn. akt OSK 650/04, niepublik., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008r. Sygn. akt I OSK 1300/08, niepublik.). W ostatnim z przytoczonych orzeczeń wskazano, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skoro zatem sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli uchwał podjętych w trybie tzw. skargi powszechnej, to nie jest także uprawniony do badania, czy skarga taka została właściwie załatwiona. W związku z tym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.