Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2199/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 102 art. 152
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

1. Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., działając na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 2196, dalej: "k.p.a.") i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 2166, dalej: "p.b.") wstrzymał wykonanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2017 r. nr [...] znak: [...] , którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono G W pozwolenia na budowę "budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną, zjazdem, zagospodarowaniem terenu na działce nr. [...] , cz. [...],[...],[...], cz. [...],[...],[...],[...],[...]obr. [...][...]przy ul. [...]- obejmującą także obsługę komunikacyjną i pieszą (w tym dojścia - chodniki, dojazdy, droga pożarowa), zieleń urządzoną, oraz infrastrukturę techniczną: instalacje kanalizacji sanitarnej ks, instalację kanalizacji opadowej kd (w tym odwodnienia zjazdu, dróg i terenu) ze zbiornikami retencyjnymi (z odzyskiem), instalacje oświetlenia terenu, zbiornik zapasu wody instalacji tryskaczowej, a także instalacje wewnętrzne: instalacja wody zimnej, ciepłej (wymiennikownia) z cyrkulacją, oraz wodna ppoż. hydrantowa i tryskaczowa (pompownia, hydrofor), instalacja kanalizacji sanitarnej i opadowej, oraz inst. odzysku wody deszczowej (pompownia), instalacja ogrzewania - wymiennikowa, oraz inst. grzewcza VRF (powietrze pompy ciepła), instalacja wentylacji mechanicznej z odzyskiem (rekuperacja),wentylacji technologicznej i klimatyzacji (VRF), instalacje ppoż. strumieniowego oddymiania garażu, oddymiania dróg ewakuacyjnych i hali, oraz nadciśnienia - zapobiegania zadymieniu klatek schodowych, dźwigów i przedsionków przeciwpożarowych, instalacje elektryczne (zasilanie podstawowe i rezerwowe - st. trafo, oraz niezależne źródło zasilania - agregat prądotwórczy) i inst. słaboprądowe (w tym teletechniczne i ppoż. oświetlenia awaryjnego i ewakuacyjnego, oraz SSP) oraz przebudowę: sieci wody, gazu, oświetlenia ulicznego, sieci eN, i rozbiórki: budynku garażowego na dz. [...] obr. [...], budynku garażowego z częścią gospodarczą na dz. [...] obr. jw., a także likwidację istniejącej infrastruktury (w tym: przyłącza, instalacje wewnętrzne, studnie, schody terenowe, nawierzchnie utwardzone, skarpy) kolidującej z przedmiotową inwestycją".

W uzasadnieniu opisano stan faktyczny i prawny sprawy. W sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2017 r. nr [...], znak: [...]w związku ze sprzeciwem Prokuratora [...] (dalej: "Prokurator") zostało wznowione postępowanie – postanowieniem Wojewody [...]znak: [...]z dnia [...]kwietnia 2018 r. Przytaczając jako podstawę prawną art. 145 § 1 k.p.a., za przyczynę wznowienia postępowania wskazano stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...]nr [...]z [...] sierpnia 2015 r o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Pismem z [...] lutego 2019 r. Prokurator wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę i wskazał, że wydanie wnioskowanego postanowienia nie ma bezpośrednio wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie organu, a może być też uznane za niezbędne dla zapobieżenia poważnym szkodom dla interesu społecznego.

Postępowanie wyjaśniające pozwoliło ustalić, że wówczas przed NSA (sygn akt II OSK 1278/18) toczyło się postępowanie w związku ze skargą kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z 8 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 1180/17). Wyrokiem tym uchylono decyzję SKO w [...] (znak: [...]) z [...] lipca 2017 r., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]z [...]maja 2017 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji wydanej [...] sierpnia 2015 r., w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]". Uznano, że decyzja stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z [...] sierpnia 2015 r, nie była decyzją ostateczną. Ponieważ kwestia wygaszenia decyzji z [...]sierpnia 2015 r. nie została ostatecznie przesądzona, wznowione postępowanie zostało zawieszone z urzędu.

Wojewoda przytoczył art. 152 § 1 k.p.a. oraz omówił instytucję wstrzymania wykonania decyzji. Stwierdził, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]sierpnia 2015 r. stanowi okoliczność, opisaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organ I instancji powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazał, że uchylenie decyzji o warunkach zabudowy prowadzi do sytuacji, w której oparte na niej pozwolenie na budowę narusza prawo w tym sensie, że nie znajduje wymaganego przez prawo materialne oparcia w akcie ustalającym warunki zabudowy.

Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja Prezydenta z [...] sierpnia 2018 r. nie wygasa z mocy prawa, wraz z wejściem w życie Miejscowego Plan Zagospodarowania Przestrzennego.

2. Zażalenie na postanowienie Wojewody [...]z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2017 roku, wniósł G W żądając uchylenia tego postanowienia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego. Wskazano na brak podstaw do wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...]z [...] marca 2017 r. oraz do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji administracyjnej. Podkreślono, że wyrokiem z 8 grudnia 2017 roku (sygn. akt II SA/Kr 1180/17) WSA w Krakowie uchylił decyzję SKO w [...] z [...] lipca 2017 roku, którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia z urzędu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Wyjaśniono, że od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna, jednakże nie zakwestionowano w niej zasadności uchylenia decyzji SKO w [...] , lecz wyłącznie treść uzasadnienia wydanego wyroku. Tym samym w niniejszej sprawie kwestia uchylenia powyższej decyzji dotyczącej kwestii wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy była już faktycznie przesądzona. W niniejszej sprawie brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczności sprawy w jego opinii nie wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 152 k.p.a. wstrzymanie wykonania decyzji w ramach postępowania wznowieniowego jest możliwe jedynie wyjątkowo, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podkreślono, że taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie miała miejsca, co wskazywało na brak podstaw do zastosowania przedmiotowej instytucji prawnej.

Zdaniem skrzącego, wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, gdyż może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania powinno być badane pod kątem ryzyka na zaistnienie takiej ewentualności. W przedmiotowej sprawie ryzyko takie nie miało miejsca. W uzasadnieniu dodatkowo wskazano, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do podjęcia czynności w czasie postępowania administracyjnego i zarzucił Wojewodzie naruszenie przepisu art. 102. k.p.a.

3. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - uchylił postanowienie Wojewody z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

GINB wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy. Przedstawił interpretację art. 152 § 1 k.p.a. podkreślając, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, czyli stanu, gdy na podstawie akt sprawy organ jest wstępnie przekonany o konieczności uchylenia decyzji. Omawiając istotę art. 102 k.p.a podkreślono, że wstrzymanie biegu postępowania oznacza niepodejmowanie nowych czynności w sprawie. Organ II instancji wskazał, że wraz z zawieszeniem postępowania ustają jakiekolwiek czynności procesowe. W związku z powyższym stwierdzono, że niemożliwym było zastosowanie trybu określonego w art. 152 k.p.a. oraz merytoryczne rozpoznanie wniosku wniesionego w tym trybie.

Opierając się na art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. GINB wskazał, że Wojewoda przy ponownym rozpatrywaniu sprawy musi wziąć pod uwagę, iż w ramach zawieszonego postępowania nie jest dopuszczalne podejmowanie czynności procesowych innych niż zmierzających do usunięcia stanu zawieszenia postępowania lub o których mowa w art. 102 k.p.a. Organ II instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy, rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania wykonania decyzji jest przedwczesne z uwagi na stan zawieszonego postępowania.

4. Pismem z 23 sierpnia 2019 r. Prokurator wniósł do WSA w Warszawie skargę na postanowienie GINB z [...] lipca 2019 r., zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 102 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że w wypadku skorzystania przez prokuratora z uprawnienia określonego w art. 152 § 1 k.p.a. po zawieszeniu wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2017 r. o pozwoleniu na budowę - art. 102 k.p.a. ma zastosowanie i uniemożliwia organowi rozstrzygnięcie wniosku prokuratora, co w konsekwencji spowodowało uchylenie postanowienia Wojewody z [...] kwietnia 2019 r.

Prokurator ocenił, że stanowisko organu II instancji o braku możliwości wydawania jakichkolwiek rozstrzygnięć procesowych w czasie zawieszenia postepowania administracyjnego byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami k.p.a. i naruszałoby uprawnienia stron tego postępowania. Podkreślono, że słuszny jest pogląd prezentowany przez część doktryny, w myśl którego wyjątki od zasady niepodejmowania czynności procesowych mogą wynikać z istoty tej czynności i warunkiem jej dopuszczalności jest brak jej bezpośredniego wpływu na dalszy bieg postępowania. Prokurator przytoczył również, że nie może to być czynność zmierzająca do usunięcia stanu zawieszenia postępowania lub stanowiąca jej rezultat, podkreślając, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżący stwierdził, że korzystając z uprawnień strony w postępowaniu wznowieniowym, złożył wniosek na postawie art. 152 §1 k.p.a., a organ administracyjny był zobowiązany go rozpoznać. Prokurator wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie ma żadnego bezpośredniego wpływu na końcową decyzję, jaka może zapaść w sprawie i nie zmierza do jej faktycznego rozpoznania przed podjęciem zawieszonego postępowania, a przeciwko merytorycznemu rozpoznaniu wniosku Prokuratora przez Wojewodę, mogłaby przemawiać wyłącznie przesłanka wpływu na dalszy bieg sprawy wznowieniowej. Skarżący podniósł, że postanowienie Wojewody [...] wydane w I instancji w żaden sposób nie rozstrzygało o tym, czy należy odmówił uchylenia czy też uchylić ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] . Prokurator wyraził stanowisko, że organ I instancji, rozpoznając merytorycznie wniosek Skarżącego, prawidłowo uznał, iż w tej sytuacji procesowej nie ma zastosowania art. 102 k.p.a.

5. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podkreślił, że uważa ją za bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wypadku skorzystania przez prokuratora (działającego w postępowaniu administracyjnym na prawach strony) z uprawnienia określonego w art. 152 § 1 k.p.a. po zawieszeniu wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją – ma zastosowanie art. 102 k.p.a., który uniemożliwia organowi rozstrzygnięcie wniosku prokuratora, czy też możliwe jest zastosowanie art. 152 §1 k.p.a. Zasadniczy problem polega więc na określeniu relacji art. 102 k.p.a. i art. 152 §1 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania wznowieniowego i możliwych czynności procesowych podejmowanych przez organy.

Zdaniem GINB, w niniejszej sprawie nie jest możliwe zastosowanie trybu określonego w art. 152 k.p.a., z uwagi na stan zawieszenia postępowania wznowieniowego. Oznacza to, że nie jest na tym etapie możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku prokuratora wniesionego w tym trybie. We wniosku o wstrzymanie wykonania nie wskazano bowiem okoliczności określonych w art. 102 k.p.a., które uprawniałyby organ do podejmowania czynności pomimo zawieszenia postępowania. W ramach zawieszonego postępowania nie jest dopuszczalne podejmowanie czynności procesowych innych niż zmierzających do usunięcia stanu zawieszenia postępowania lub o których mowa w art. 102 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy, rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania wykonania decyzji jest przedwczesne z uwagi na stan zawieszonego postępowania.

Zdaniem prokuratora i organu I instancji, możliwe jest rozstrzygnięcie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, niezależnie od tego, że wznowione postępowanie w sprawie tej decyzji zostało zawieszone. W ocenie skarżącego, organ I instancji rozpoznając merytorycznie wniosek prokuratora prawidłowo uznał, że w tej sytuacji procesowej nie ma zastosowania art. 102 k.p.a., gdyż regulacje zawarte w tym przepisie nie wyłączają jakiejkolwiek aktywności procesowej stron postępowania i organu administracyjnego w czasie zawieszenia postępowania.

Zdaniem Sądu, racje w tym sporze należało przyznać prokuratorowi i organowi I instancji a nie GINB.

2. W niniejszej sprawie istotna znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały następujące okoliczności:

- Wojewoda [...] na wniosek prokuratora złożony na podstawie art.152 §1 k.p.a. w zw. z art. 188 k.p.a. wstrzymał wykonanie decyzji uznając, że zachodzi prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku prowadzonego w sprawie postępowania wznowieniowego, zainicjowanego sprzeciwem prokuratora; wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]sierpnia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego stanowi okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.;

- Wojewoda [...] uznał, że w zaistniałej sytuacji procesowej nie ma zastosowania art. 102 k.p.a., gdyż kwestia wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] nie ma bezpośredniego związku i nie wpływa na rozstrzygnięcie kwestii zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego;

- w wyniku rozpoznania zażalenia GINB uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do rozpoznania organowi I instancji; uznał, że po zawieszeniu postępowania administracyjnego nie jest możliwe, przy zastosowaniu regulacji określonej w art. 102 k.p.a., wydawanie jakichkolwiek rozstrzygnięć w sprawie, a zatem nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku prokuratora złożonego na podstawie art. 152 1 k.p.a.; wskazał, że we wniosku prokuratora nie podano żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 102 k.p.a.

W ocenie Sądu, stanowisko GINB o braku możliwości wydawania jakichkolwiek rozstrzygnięć procesowych w czasie zawieszenia postępowania administracyjnego jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego i narusza uprawnienia stron tego postępowania. W związku z tym, należało je uchylić.

3. W pierwszej kolejności należy wskazać istotę i relacje art. 102 k.p.a. i art. 152 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 102 k.p.a., "w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego". Przepis ten zawarty jest w Rozdziale 6 k.p.a. "Zawieszenie postępowania".

W orzecznictwie wyrażono pogląd, że art. 102 k.p.a. nie jest podstawą do podejmowania czynności orzeczniczych, a zatem nie upoważnia do umorzenia toczącego się postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 279/04) ani też do wydania decyzji w zawieszonym postępowaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1340/07). W czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności orzecznicze, byle tylko były to czynności dopuszczalne z uwagi na cel zawieszonego postępowania. Nie mogą one zatem dotyczyć rozstrzygania bezpośrednio o przedmiocie postępowania, ale mogą dotyczyć rozstrzygania o rozmaitych ubocznych kwestiach, które ujawniły się po zawieszeniu postępowania, a wymagają zajęcia co do nich stanowiska w formie orzeczenia (por. G. Łaszczyca, w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2007, t. 1, s. 746).

Zgodnie zaś z art. 152 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania".

Wstrzymanie wykonania nie jest pozostawione uznaniu organu i choć bazuje na pojęciach niedookreślonych, tj. "jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania", to jednak wymaga pewnych konkretnych ocen argumentów podnoszonych przez wnioskodawcę. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej nie oznacza jednak, że kwestia ta podlega udowodnieniu. Wystarczające, a jednocześnie konieczne jest powzięcie przez organ uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2785/17, podobnie wyrok WSA w Łodzi z 24 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 1071/18).

Podkreślić należy, że w przypadku wznowienia postępowania mamy do czynienia ze względną suspensywnością. Samo złożenie żądania wznowienia nie powoduje, w przeciwieństwie do odwołania, obowiązku wstrzymania wykonania decyzji. Istnieje jedynie obowiązek rozważenia tej kwestii. Wstrzymanie może przy tym nastąpić zarówno przed wydaniem postanowienia o wznowieniu (przepisy nie wymagają bowiem, aby czynność ta poprzedzona była postanowieniem o wznowieniu), w fazie wszczęcia, jak i w fazie postępowania rozpoznawczego (por. wyrok WSA w Łodzi z 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 619/11; wyrok WSA w Rzeszowie z 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1103/12).

Interpretacja przesłanki z art. 152 § 1 k.p.a. powinna mieć charakter ścieśniający, a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie z 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 776/19). Organ oceniając zaistnienie, bądź nie, przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., a więc nie musi podejmować wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wystarczy, że w wyniku dokonania wstępnej oceny uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do zastosowania tego przepisu (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 477/18).

W niniejszej sprawie organ I instancji wskazał na szereg wątpliwości, które należałoby rozważyć w trakcie postępowania w sprawie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy lub w trakcie wznowionego postępowania i które czynią "wysokie prawdopodobieństwo" uchylenia decyzji.

4. Zdaniem Sądu, w razie złożenia sprzeciwu przez prokuratora, zgodnie z art. 187 k.p.a. (analogicznie Rzecznika Praw Obywatelskich), organ administracji zobowiązany jest niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do chwili załatwienia sprzeciwu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie ma żadnego bezpośredniego wpływu na końcową decyzję, jaka może zapaść w tej sprawie. Nie zmierza również do jej faktycznego rozpoznania przed podjęciem zawieszonego postępowania.

Zatem w niniejszej sytuacji art. 152 §1 k.p.a. stanowi przepis szczególny względem art. 102 k.p.a. Można zatem wstrzymać wykonanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym (wskazując na przesłanki zawarte w tym przepisie) również w sytuacji zawieszenia postępowania wznowieniowego. Nie jest przy tym konieczne wykazanie przesłanek wynikających z art. 102 k.p.a. Twierdzenie GINB, że w sytuacji zawieszenia postępowania organ nie może wydawać żadnych rozstrzygnięć w sprawie można podzielić, jednak postanowienie Wojewody [...]w żaden sposób nie rozstrzygało o tym, czy należy odmówić uchylenia czy też uchylić ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] , co jest istotą postępowania wznowieniowego. Przedmiot postępowania Wojewody był inny - była to jedynie ocena prawdopodobieństwa uchylenia w przyszłości decyzji będącej przedmiotem wznowienia.

Zdaniem Sądu, organ I instancji rozpoznając merytorycznie wniosek prokuratora prawidłowo uznał, że w tej sytuacji procesowej nie ma zastosowania art. 102 k.p.a., gdyż regulacje zawarte w tym przepisie nie wyłączają jakiejkolwiek aktywności procesowej stron postępowania i organu administracyjnego w czasie zawieszenia postępowania. Zatem organ I instancji nie naruszył przepisów procedury administracyjnej, co dawałoby podstawę do uchylenia wydanego postanowienia. Z kolei rozstrzygnięcie GING, uchylające zaskarżone postanowienie i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, było w tym kontekście niewłaściwe. Stąd należało je uchylić.

5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie GINB na podstawie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.