Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 144/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel, WSA Tadeusz Wołek Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia 22 grudnia 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...] orzekającej o odmowie wymeldowania z pobytu stałego I. C. z budynku nr [...] przy ul. [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Prezydent Miasta K. zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 104 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, odmówił wymeldowania z pobytu stałego I. C., z przedmiotowego budynku, wskazując, iż nie opuścił on trwale budynku, a zatem nie została spełniona przesłanka umożliwiająca wydanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania K. C. od tej decyzji organ wskazał, że wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej jest wyjątkiem i może być stosowane wyłącznie przy ścisłym przestrzeganiu przepisów prawa. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pozwala na wymeldowanie decyzją administracyjną wyłącznie osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego (lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące) i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie miejsca pobytu stałego musi być trwałe i dobrowolne. Dalej organ podnosi, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji wykazało, iż I. C. miejsca pobytu stałego, tj. budynku przy ul. [...] w K. nie opuścił w sposób trwały, gdyż prowadząc działalność gospodarczą przebywa w tym budynku, mając do niego nieskrępowany dostęp, a ustalenia te znajdują należyte oparcie w wynikach dowodów przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego, a w szczególności w wyjaśnieniach stron postępowania oraz w wynikach przeprowadzonej przez Policję kontroli dyscypliny meldunkowej. Ustalone okoliczności, stwierdza organ, powodują iż I. C. nie może zostać wymeldowany z zajmowanego budynku decyzją administracyjną, bowiem nie nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu stałego.

Wymieniony nadal ma dostęp do przedmiotowego budynku i w nim przebywa. Nie ma tutaj znaczenia, do której z części tejże nieruchomości ma dostęp, skoro nieruchomość ta nie ma przeprowadzonego podziału fizycznego oraz jak długo w nim przebywa. Na koniec organ podkreśli, iż instytucja wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w żadnym wypadku nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia osoby z budynku i nie może także poprzedzać czy zastępować sprawy o podział majątku dorobkowego. O sposobie korzystania z nieruchomości stanowiącej wspólność ustawową majątkową małżeńską - w razie sporu, winien wypowiedzieć się sąd powszechny.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K. C.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez błędną jego interpretację. Zdaniem skarżącej organ traktuje pojęcie pobytu stałego jako miejsce faktycznego przebywania, obecności w danym miejscu, czyli pobyt w znaczeniu potocznym, a nie zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis ten określa pobyt stały jako zamieszkanie w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu, co jak podkreśla skarżąca wiąże się z podstawowymi funkcjami człowieka i w żadnym razie miejsce pracy nie jest miejscem zamieszkania. Podnosiła nadto skarżąca, iż I. C. na początku stycznia 2006 r. oświadczył zamiar pozostawienia skarżącej i wyprowadzenia się z domu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa.

Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) jako przesłankę do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.

Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych organy meldunkowe w sprawie o wymeldowanie badają jedynie czy osoba mająca być wymeldowana w sposób dobrowolny wyprowadziła się z lokalu.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że I. C. nie wyprowadził się z przedmiotowego budynku, ma dostęp do całego budynku, nie zabrał swoich rzeczy, których część przez skarżącą została spakowana i wyniesiona do piwnicy. Podnieść należy, iż nie ma znaczenia w sprawie, w jakiej części domu mieszka I. C., skoro nie ma podziału nieruchomości.

Zarzuty podnoszone w skardze nie są trafne, gdyż organy prowadzące postępowanie w sposób prawidłowy oceniły zebrany materiał dowodowy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów.

W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.