Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 873/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi R.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zjazd z drogi publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2019 r. uzupełnionym w dniu 3 lutego 2020 r. R. N. (dalej jako skarżący) działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. N. i E. K. wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej [...] do nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1 i 2 obręb [...] , przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami.

Do wniosku została załączona mapa zasadnicza z naniesioną propozycją lokalizacji zjazdu oraz tytuł prawny do nieruchomości.

Uzasadniając wniosek skarżący podniósł brak zapewnienia stałej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej dla planowanego przedsięwzięcia przez bardzo wąską i ślepą ul. [...], przy której objęte wnioskiem działki są położone.

Po rozpoznaniu sprawy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. (dalej jako Prezydent) decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzeczono o odmowie lokalizacji przedmiotowego zjazdu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470, zwanej też dalej ustawą lub u.d.p.) oraz § 77 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm., zwanego też dalej Rozporządzeniem lub Rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych).

Powołując się na przepis § 78 oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia Prezydent wyjaśnił, iż zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podał, iż [...] jest drogą publiczną kategorii powiatowej klasy Z - droga zbiorcza, gdzie natężenie ruchu na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wynosi odpowiednio 1540 pojazdów na godzinę w szczycie i średnio 17880 pojazdów na dobę w obu kierunkach. Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, należy ograniczyć liczbę zjazdów z drogi klasy Z, szczególnie dla terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Nadto wskazana przez stronę lokalizacja zjazdu znajduje się w miejscu istniejącej i funkcjonującej zatoki autobusowej obsługiwanej przez kilka linii autobusowych, gdzie częstotliwość odjazdu i przyjazdu autobusów wynosi średnio co 6 minut w szczycie.

W rejonie zatoki autobusowej płynność ruchu samochodowego ulega natomiast systematycznemu zakłóceniu na skutek zatrzymywania i włączania się do ruchu autobusów. W konsekwencji organ I instancji uznał rejon zatoki autobusowej za miejsce szczególne z uwagi na specyfikę odbywającego się ruchu, które klasyfikuje się jako inne stwarzające zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, niż wskazane w § 113 ust.7 rozporządzenia. Podniósł też Prezydent, iż wnioskowana lokalizacja zjazdu publicznego znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania na odcinku przyspieszenia pojazdów opuszczających skrzyżowanie, co jest niezgodne z § 113 ust. 7 pkt 1 Rozporządzenia. Za istotny uznał również organ I instancji fakt, iż nieruchomość wnioskodawców posiada zjazd z drogi lokalnej ul. [...].

W zaistniałej sytuacji wnioskowana lokalizacja zjazdu publicznego została uznana za niezgodną z przytoczonymi przepisami prawa, co skutkowało odmową wydania wnioskowanego zezwolenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i zobowiązanie organu I instancji do wydania zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu publicznego, którego usytuowanie w żaden sposób nie zwiększy jego zdaniem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu pieszych i pojazdów.

W ocenie odwołującego się, decyzja Prezydenta została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa oraz art. 2 i 32 Konstytucji RP.

W obszernym uzasadnieniu opisał stan ul. [...], który powoduje, że obsługa komunikacyjna jego nieruchomości jest dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego niemożliwa.

Ponadto, powołując się na art. 8 Kpa podniósł, iż organ I instancji winien wydać wnioskowane zezwolenie, mając na uwadze fakt, że w podobnym stanie faktycznym wydaje takie zezwolenia innym podmiotom.

Na potwierdzenie swoich twierdzeń odwołujący załączył wydruk z ortofotomapy z zaznaczonymi zjazdami z [...], jak również liczne zdjęcia urządzonych zjazdów w miejscach istniejących zatok autobusowych przy różnych ulicach w mieście.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, decyzję Prezydenta utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że zgodnie z art. 29 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Z kolei z art. 29 ust.4 tej ustawy wynika, iż ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego w § 9 Rozporządzenia określono warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach. Z systematyki tej wynika, że możliwość lokalizowania zjazdów z poszczególnych klas dróg kształtuje się w zależności od rodzaju klasy drogi.

Natomiast z § 9 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia wynika, iż droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt 1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami na terenie zabudowy nie powinny być mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę.

Z powyższego zdaniem SKO wynika, iż organ administracyjny wydając decyzje w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz kryteriami wyznaczonymi przez przepisy Rozporządzenia.

Jedną z podstawowych zasad lokalizowania nowych zjazdów wymienia § 77 Rozporządzenia, zgodnie z którą zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych.

Natomiast z § 113 ust. 7 Rozporządzenia wynika, iż wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, decyzja w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy (okoliczności istotne dla jej rozstrzygnięcia), a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Organ może, ale nie musi, udzielić zezwolenia na lokalizację zjazdu, lecz dopiero po należycie przeprowadzonym postępowaniu, wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego.

Takich prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowej jego oceny w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawa materialnego organ pierwszej instancji zdaniem SKO dokonał. Swoje stanowisko w tym przedmiocie Prezydent wyczerpująco i czytelnie też uzasadnił powołując się zasadnie głównie na względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W tym względzie SKO, w ślad za Prezydentem, podkreśliło, że planowany zjazd miałby być zlokalizowany w obszarze istniejącej i funkcjonującej zatoki autobusowej obsługiwanej przez kilka linii autobusowych. Powołując się na wyrok z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1322/16 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Kolegium wskazało, iż zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez organy Państwa, czego wyrazem jest m.in. prawna regulacja lokalizacji zjazdów z dróg, stanowi wyraz konstytucyjnej zasady ochrony życia, wyrażonej w art. 38 Konstytucji RP, jak również nakazu zapewnienia bezpieczeństwa obywateli, zawarowanego w art. 5 Konstytucji RP. Ze względu zatem na swoją rangę, ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli - także w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach - w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki, czy jej prawem własności. Organ rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu z drogi publicznej musi zatem skrupulatnie przeanalizować w postępowaniu, czy i jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

W konsekwencji zdaniem SKO organ I instancji, prawidłowo uznał rejon zatoki autobusowej za miejsce szczególne z uwagi na specyfikę odbywającego się ruchu, które klasyfikuje się jako inne stwarzające niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, niż wskazane w § 113 ust. 7 Rozporządzenia. Prawidłowo w zakresie bezpieczeństwa ruchu wziął też pod uwagę, że lokalizacja planowanego zjazdu znajdowałaby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, co jest sprzeczne z § 113 ust. 7 pkt 1 Rozporządzenia.

Co do kierowania się przy wydawaniu pozwolenia na lokalizacje zjazdu, zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, której realizacja może ograniczać uprawnienia właściciela w swobodnym korzystaniu z jego nieruchomości SKO powołało się też na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt

II SA/Gl 43/19 oraz WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2437/18. Zdaniem Kolegium za wydaniem zgody na proponowany zjazd nie może przemawiać też sama przez się akcentowana przez odwołującego się okoliczność o wydawaniu takich zezwoleń innym podmiotom w podobnym stanie faktycznym.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO skarżący wniósł o jej uchylenie.

Zarzucił, że została ona wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, w tym bez uwzględnienia jego słusznego interesu i podnoszonych przez niego w toku postępowania twierdzeń oraz zgłoszonych dowodów co do licznych lokalizacji podobnych zjazdów na terenie C. , w zbliżonych stanach faktycznych. Podobnie jak w odwołaniu zaakcentował też skarżący, że

ul. [...], przy której położona jest objęta wnioskiem nieruchomość stanowiąca jego współwłasność nie posiada parametrów wymaganych dla drogi gminnej, co uniemożliwia właściwą obsługę tej nieruchomości dla funkcjonowania na niej wielorodzinnego budynku mieszkalnego z częścią usługową na poziomie parteru.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2020 r., pełnomocnik skarżącego z urzędu podtrzymując jego osobistą skargę wniósł dodatkowo o uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji.

Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z:

1) naruszeniem przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w postaci:

a. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez:

- niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności dotyczącego natężenia ruchu na terenie objętym wnioskiem oraz okoliczności wielokrotnego lokalizowania zjazdów z dróg publicznych w najbliższym sąsiedztwie wnioskowanego zjazdu i przesłanek stojących za wydawaniem w tych sprawach decyzji pozytywnych, prowadzące do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie oraz wykreowania sprzecznego obrazu rzeczywistości i fikcyjnego otoczenia prawnego w tożsamych okolicznościach;

- dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, która doprowadziła do błędnego stwierdzenia, że lokalizacja zjazdu publicznego w miejscu objętym wnioskiem spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i że znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania oraz

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz rozstrzygnięcie sprawy w ramach uznania administracyjnego, z pominięciem wyrażonej wart. 7 Kpa zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez uznanie interesu społecznego za oczywiście ważniejszy od interesu skarżącego w niniejszej sprawie, mimo braku podstaw do takiego stwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym;

b) art. 8 § 1 Kpa poprzez:

- prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej i niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego swojej decyzji oraz

- uchybienie zasadzie równego traktowania obywateli poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej, podczas gdy w zbieżnych okolicznościach wydawane były decyzje pozytywne, a w konsekwencji legitymizację wydawania decyzji administracyjnych różnej treści w zasadniczo tożsamych stanach faktycznych;

c. art. 11 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez lakoniczne i nieprzekonujące wyjaśnienie podstaw rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez wybudowanie wnioskowanego zjazdu, jakiego dopatrzył się organ;

d. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, a w konsekwencji:

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

a. § 9 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z

2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych poprzez oparcie decyzji administracyjnej o przepis niezawierający normy stanowczej, jak również jego zastosowanie przy braku wykazania związku między jego treścią, a wydaną decyzją, poprzestając na jego lakonicznym przywołaniu;

b. § 3 ust. 9b w zw. z § 113 ust. 7 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. poprzez jego zastosowanie, pomimo iż projektowany zjazd nie znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania i pominięcie okoliczności świadczących o końcu obszaru oddziaływania skrzyżowania;

c. § 77, § 78 oraz § 113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej, w sytuacji gdy projektowane usytuowanie zjazdu jest zgodne z wymogami określonymi w tych przepisach i nie zachodzą żadne okoliczności negatywne, wymienione w powyższych przepisach, a w konsekwencji:

d. art. 29 ust. 1 oraz 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez potwierdzenie istnienia przesłanek wydania decyzji odmownej w przedmiocie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej i utrzymanie tej decyzji w mocy w sytuacji, gdy wszechstronna analiza stanu faktycznego, materiału dowodowego zebranego w sprawie winny prowadzić do jej uchylenia.

W piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2020 r. uczestniczka postępowania J. N. poparła w całości zarzuty i argumentację skarżącego. Zaakcentowała fakt lokalizacji na terenie C. licznych zjazdów w podobnych stanach faktycznych oraz niedostateczny dojazd do objętej wnioskiem nieruchomości od strony ul. [...] z uwagi na parametry techniczne tej ulicy. Nadto podniosła, że pod budowę [...] została wywłaszczona jej nieruchomość. Na wywłaszczenie to współwłaściciele wyrazili zgodę, gdyż co do pozostałej po wywłaszczeniu części nieruchomości mieli uzyskać bezpośredni dostęp przez zjazd z nowobudowanej ulicy, do czego jednak z winy Miasta C. nie doszło.

W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2020 r, również uczestniczka postępowania E. K. przychyliła się do skargi, formułowanych przez skarżącego zarzutów i argumentów.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19... (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wydanie opartego na treści art. 29 ustawy o drogach zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ma uznaniowy charakter, co ogranicza przez Sąd zakres kontroli wydanych w tym przedmiocie decyzji. Niewątpliwie jednak uznaniowość organu nie może oznaczać dowolności. Wydawane decyzje powinny być zatem oparte na analizie całego prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo dokonanych w oparciu o ten materiał ustaleniach faktycznych i jego ocenę w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawa materialnego. W tych też aspektach powinny być uzasadnione.

Zdaniem Sądu wymogów tych zaskarżona decyzja nie narusza i w konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że została ona wydana z naruszeniem obowiązującego prawa, dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 29 ust. 3 ustawy, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki te zostały określone w powoływanym przez organy obu instancji Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Zgodnie z § 77 tego aktu prawnego zjazd z drogi powinien być w szczególności dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze. Również zgodnie z § 113 ust. 7 tego aktu prawnego, wyjazd z drogi i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Nie do podważenia jest zaś stanowisko organów orzekających, że zagrożenie takie powoduje usytuowanie zjazdu w rejonie istniejącej zatoki autobusowej przy przystanku, z którego korzystają pojazdy kilku linii autobusowych, gdzie częstotliwość dojazdu i przyjazdu autobusów wynosi średnio w szczycie 6 minut. Jak to trafnie wskazały organy orzekające

w rejonie takiej zatoki płynność ruchu pojazdów ulega bowiem systematycznemu zakłóceniu na skutek zatrzymywania i włączania się do ruchu autobusów korzystających z zatoki. Nie może ulegać wątpliwości, że zakłócenie to byłoby dodatkowo potęgowane, gdyby w miejscu istniejącej zatoki miał być usytuowany dodatkowo wnioskowany zjazd na działkę skarżącego. Nie trudno sobie nawet wyobrazić sytuację, że skorzystanie z tego zjazdu przez pojazdy wjeżdżające i wyjeżdżające z i do nieruchomości skarżącego byłoby niemożliwe gdyby właśnie w danym czasie ta część zatoki była zajęta przez autobus. Z kolei autobus nie mógłby wjechać na zatokę gdyby na proponowanym zjeździe znajdowały się w danym momencie korzystające z niego pojazdy. W konsekwencji taki pojazd lub autobus przed wjazdem na proponowany wjazd musiałby się zatrzymać na czynnym pasie ruchu drogi zbiorczej o dużym natężeniu ruchu, w okolicy bliskiego skrzyżowania z ul. [...]. O natężeniu tego ruchu świadczy podana przez organy ilość pojazdów korzystających z tego odcinka drogi w godzinach szczytu (około 13 pojazdów na minutę) i w ciągu doby, którego to wyliczenia skarżący nie podważył. Wynikające z takiego usytuowania proponowanego zjazdu zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego nie zostało w żaden sposób przez skarżącego podważone. Dodatkowo trafnie w tym względzie organy orzekające powołały się na treść § 9 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia, w sytuacji gdy chodzi o nowy zjazd z drogi klasy Z do terenu przeznaczonego pod nową zabudowę. Jakkolwiek w tym przedmiocie przepis ten jest mało precyzyjny, to nie oznacza, że nie powinien być brany pod uwagę, zwłaszcza, co skarżący akcentuje, iż na tym odcinku drogi usytuowanych jest duża liczba zjazdów w podobnych do wnioskowanego zjazdu warunkach.

W świetle powyższych wywodów, przy uwzględnieniu dodatkowo uznaniowego charakteru zaskarżonej decyzji brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że jest ona niezgodna z obowiązującym prawem. Należy bowiem mieć dodatkowo na uwadze, iż w orzecznictwie dominuje pogląd, że przy wyrażaniu zgody na lokalizację nowego zjazdu z drogi publicznej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym mają decydujące znaczenie i przeważają nad potrzebą uwzględnienia interesu wnioskodawcy (zobacz m.in. wyrok NSA z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt I OSK 232/20 - Lex nr 3081984 i z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2936/19 - Lex nr 3064250).

Trudno też jednoznacznie przyjąć, aby organy naruszyły treść § 114 ust. 7 pkt 1 Rozporządzenia, w sytuacji gdy proponowany zjazd miałby być usytuowany w niewielkiej odległości od skrzyżowania z ulicą [...]. Jakkolwiek w tym zakresie stanowisko organów zostało sformułowane bardzo ogólnie, to tak samo należy też ocenić w tej kwestii wywody pełnomocnika skarżącego zawarte w jego piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2020 r.

Trafnie też organy obu instancji powołały się na wynikający z § 9 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych postulat dążenia do ograniczenia liczby zjazdów na drodze klasy Z, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę, a to w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy nieruchomość skarżącego połączona jest zjazdem z drogi gminnej ul. [...] przy której jest też położona. Poprzez ten też zjazd zapewniony jest też dostęp do drogi publicznej dla planowanej na tej nieruchomości inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowymi i usługowymi w kondygnacji parteru oraz wielostanowiskowym parkingiem w kondygnacji podziemnej, której warunki zabudowy zostały ustalone w decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. dołączonej do wniosku wszczynającego postępowanie w niniejszej sprawie. Z obowiązujących przepisów nie wynika przy tym, aby zarządca drogi publicznej miał obowiązek zapewnić każdemu właścicielowi dostęp do sieci dróg publicznych w sposób najbardziej odpowiadający realizacji jego oczekiwań z punktu widzenia jego interesów. W konsekwencji o potrzebie wyrażenia zgody na zjazd z [...]nie może przesądzać podnoszona przez współwłaścicieli nieruchomości okoliczność niedostatecznych parametrów ul. [...] i związanych z tym utrudnień w korzystaniu z tej ulicy dla potrzeb projektowanej inwestycji. Co najmniej część z tych niedogodności może być też prawdopodobnie wyeliminowana przez właściwe określenie organizacji ruchu na tej ulicy.

Zdaniem Sądu brak jest też dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem wynikającej z art. 8 § 1 Kpa zasady równego traktowania. Z treści art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy nie wynika bowiem, aby w postępowaniu o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu miały być badane i miały wpływ na treść orzeczenia przesłanki wydania zezwoleń odnośnie innych zjazdów na zbliżonym, a tym bardziej na innych odcinkach dróg publicznych, czego praktycznie domaga się skarżący. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, która ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy nie wskazuje się o jaki, inny wydany w zbliżonym czasie i takich samych okolicznościach faktycznych, zjazd chodzi. Trudno zatem ocenić czy chodzi o orzeczenia wydane w zbliżonych okolicznościach faktycznych i prawnych, istotnych z punktu widzenia realizacji zasady równego traktowania. W tym względzie istotne znaczenie może mieć chociażby okoliczność jakie było zagospodarowanie danego odcinka drogi w dacie podejmowania danej decyzji, jak również od istniejącego już dostępu danej nieruchomości do drogi publicznej. Gdyby w tym względzie przyjąć inne zapatrywanie, to zarządca danego typu drogi publicznej miałby w imię realizacji zasady równości obowiązek wyrazić zgodę na realizację zjazdu do każdej położonej przy niej nieruchomości bez względu na uwarunkowania wynikające z warunków technicznych, związane m.in. z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu.

Prawnego znaczenia w kwestii zgody na lokalizację zjazdu nie mogła mieć też akcentowana przez współwłaścicieli nieruchomości okoliczność, że [...] została przebudowana kosztem części ich wywłaszczonej nieruchomości, za którą nie otrzymali oni odszkodowania. Wobec nieuregulowanego stanu prawnego tych nieruchomości odszkodowanie to zostało bowiem wpłacone do depozytu sądowego. Okoliczność ta obciąża zatem współwłaścicieli nieruchomości, a nie wywłaszczającego. W świetle twierdzeń obecnych współwłaścicieli nieruchomości zdaje się również wynikać, że to właśnie z uwagi na nieuregulowany jej stan prawny (własności) w dacie i w dalszym okresie po jej wywłaszczeniu, nie doszło wówczas do wyrażenia "obiecanej przy wywłaszczeniu" zgody na lokalizację zjazdu z obecnej [...]. Nie może ulegać przy tym wątpliwości, że w okresie ostatnich 50 lat uległy znacznym zmianom okoliczności prawne i faktyczne mające wpływ na uzyskanie takiej zgody.

W świetle powyższych wywodów brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem powoływanych przez skarżącego przepisów postępowania, jak również z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

mr