Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 56/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok wskutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r. o sygn. akt II FZ 229/08 uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2008 r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] o nr [...] uchylająca w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] i określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości [...].

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ważny interes skarżącej a także niebezpieczeństwo wyrządzenia w majątku skarżącej znacznej szkody oraz nie dających się usunąć skutków. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że okoliczności uwzględnione w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji w zakresie podatku dochodowego jak i podatku VAT, pozostają nadal aktualne. Okoliczności o jakich mowa w powołanym postanowieniu to: niedysponowanie przez skarżącą wolnymi środkami finansowymi na zapłatę podatku oraz uniemożliwienie przez egzekucję prowadzenia działalności gospodarczej, czego konsekwencją mogłoby być jej zlikwidowanie i pozbawienie strony środków dla jej dalszego prowadzenia, a co za tym idzie utratę źródła utrzymania dla [...] pracowników i ich rodzin. Dalej argumentowała, że w chwili obecnej nie posiada wolnych środków finansowych, pozwalających na uiszczenie kwoty [...], wynikającej z zaskarżonej decyzji i decyzji określającej podatek VAT. Sprzedaż składników majątkowych, w tym nieruchomości, w sytuacji gdyby się okazało, że skarga podlega uwzględnieniu, wywołałaby nie dające się usunąć negatywne skutki, a jednocześnie doprowadziłaby do sytuacji, którą organ podatkowy mógłby zinterpretować jako prowadzenie działalności gospodarczej związanej z obrotem nieruchomościami. Końcowo strona stwierdziła, że uiszczenie tak wysokich należności istotnie wpłynęłoby na jej sytuację finansową, poważnie zagrażając jej płynności finansowej, a co za tym idzie, powodując trudne do odwrócenia w tym zakresie skutki.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie uwzględnił. W wyniku zażalenia strony skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 229/08 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, z zaleceniem, by Sąd I instancji przy ponownym rozpoznawaniu wniosku odniósł się do konkretnych argumentów powołanych przez skarżącą (likwidacja działalności, pozbawienie środków finansowych, zwolnienie zatrudnianych pracowników), a nie ogólnie do przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej upsa, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie zaś do art. 190 upsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zgodnie z powołanym uregulowaniem, uzasadnienie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r. zawiera wskazanie kierunku prawidłowej oceny stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie rozpoznał wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 61 § 3 upsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 upsa ma charakter wyjątkowy - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 upsa wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na konkretne i zindywidualizowane okoliczności uzasadniające jego żądanie.

Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanego wniosku oraz stosując się do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdza, na podstawie całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, że wniosek na uwzględnienie nie zasługuje. W sprawie bowiem, w ocenie Sądu, nie można stwierdzić wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wspomniano wyżej, okoliczności uzasadniające udzielenie stronie ochrony tymczasowej, muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie potencjalny i hipotetyczny. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała na okoliczność ważnego interesu strony (niemającą zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym) w powiązaniu z przesłankami wymienionymi w art. 61 § 3 upsa, jednak nie wykazała, że jest na tyle w trudnej sytuacji materialnej, by w sprawie zachodziła konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Chociaż na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przywołała stwierdzenia dotyczące możliwych skutków wykonania zaskarżonej decyzji, to jednak nie wskazała na konkretne okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków i nie przedstawiła dowodów to potwierdzających. Wręcz przeciwnie z akt sprawy wynika, co zostało podane w postanowieniu organu podatkowego o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...], że skarżąca jest wypłacalna i posiada majątek znany Urzędowi Skarbowemu. Nie bez znaczenia pozostaje także podana przez skarżącą okoliczność, że kwota ciążących na niej należności publicznoprawnych może zostać uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, której - jak skarżąca stwierdziła - wolałaby uniknąć. Z tych względów, Sąd oceniając powołane przez skarżącą okoliczności, nie dopatrzył się, by nieudzielenie ochrony tymczasowej, spowodowałoby skutki określone w art. 61 § 3 upsa. Ponadto podkreślić należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa orzekł jak w sentencji postanowienia.