Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 90/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 151, art. 183, art. 184, art. 189
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 7 pkt 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II SA/Go 697/16 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w[...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w obrębach: [...], [...] i [...] oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SA/Go 697/16, oddalił skargę Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w obrębach: [...], [...] i [...].

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Rada Miejska w [...] w dniu [...] lipca 2010 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w obrębach: [...], [...] i [...], określając m.in. w § 4 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 6, ust. 9 pkt 3, § 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 6, ust. 9 pkt 3, § 6 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 6, ust. 9 pkt 3, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1 przeznaczenie terenu o oznaczeniu EW/R pod lokalizację elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą i uprawami rolniczymi, odpowiednio także warunki i zasady zagospodarowania tego terenu, w tym również parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy, oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy (§ 4 ust. 6, § 5 ust. 6, § 6 ust. 6), szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy ( § 4 ust. 9 pkt 3, § 5 ust. 9 pkt 3, § 6 ust. 9 pkt 3), zasady zagospodarowania terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1EW/R, 2EW/R, 3EW/R, 4EW/R- tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą i uprawami rolniczymi (§ 7 ust. 1, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1), dla obrębu [...] i [...], obrębu [...] i obrębu [...] i [...].

Skargą Prokurator Rejonowy w [...] zaskarżył powyższą uchwałę zarzucając jej istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) polegające na ustaleniu w § 4 ust. 1 pkt. 1 i § 5 ust. 1 pkt 1 i § 6 ust. 1 pkt. 1 uchwały dla terenów oznaczonych symbolami 1EW/R, 2EW/R, 3EW/R, 4EW/R — tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą i uprawami rolniczymi, jako przeznaczenia podstawowego: terenu rolniczego przeznaczonego na lokalizację wież elektrowni wiatrowych - a więc przeznaczenia mieszanego - bez wskazania linii rozgraniczających terenów na cele rolnicze i terenów na cele budowy elektrowni wiatrowych, co nie pozwala w sposób niebudzący wątpliwości odczytać przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu. W konsekwencji Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

W dniu 3 października 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo Prokuratora Okręgowego w [...] zawierające oświadczenie, iż popiera on skargę wniesioną przez Prokuratora Rejonowego w [...] i jednocześnie modyfikuje jej zarzut poprzez wyeliminowanie z opisu słów od "art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.)". Z kolei w odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania zakresu skargi poprzez wskazanie czy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy całości zaskarżonej uchwały, czy też § 4 ust. 1 pkt 1, § 5 ust. 1 pkt 1 oraz § 6 ust. 1 pkt 1 tej uchwały a w przypadku częściowego zaskarżenia – czy zakres skargi dotyczy terenów wymienianych w skardze czy też obrębów wskazanych w ww. przepisach, ewentualnie czy zakres skargi dotyczy tylko części graficznej (rysunku planu miejscowego), Prokurator Okręgowy w [...] oświadczył, że wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego w części dotyczącej terenów wymienionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że niniejszy spór w istocie dotyczy rozgraniczenia graficznego, a problem polega na tym, że na planie lokalizację elektrowni wiatrowych oznaczono w sposób orientacyjny – kołami (co wyraża linia przerywana, którą narysowano obwody tych kół), nie zaś linia ciągła, którą oznacza się według opisu na planie wyraźną granicę przeznaczenia terenu. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Przepis ten nie zawiera żadnych zastrzeżeń i ograniczeń, co do linii rozgraniczających, czy przeznaczenia terenu, poza uznaniem ich za obowiązkowe ustalenia planu. Żadnych dodatkowych ograniczeń nie da się również wyprowadzić z § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 164, poz. 1587 ze zm.), który stanowi, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenie. Przepisy ustawy nie dają zatem podstawy do tak kategorycznego stanowiska, że niedopuszczalne jest określenie dla tego samego terenu przeznaczenia mieszanego. Wprost przeciwnie, § 9 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. W tym kontekście wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jak i regulujących szczegółowo zakres projektu planu miejscowego przepisów ww. rozporządzenia, odnoszących się do sposobu określenia ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu wskazuje, iż jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również także określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Sąd podkreślił przy tym, że w judykaturze wskazuje się również, iż funkcje rolna i energetyki wiatrowej nie wykluczają się. Posadowienie elektrowni wiatrowej nie wyklucza dalszego użytkowania pozostałej części gruntów rolnych na cele rolne. Z interpretowanych postanowień zaskarżonego planu wynika, że w odniesieniu do terenów przeznaczonych na lokalizację siłowni wiatrowych każdorazowo precyzyjnie wskazano (w odpowiednich postanowieniach przedmiotowej uchwały dotyczących terenów 1EW/R, 2EW/R, 3EW/R i 4EW/R) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy terenu przez elektrownie takie jak: parametry techniczne, odległości od innych terenów, dróg, zabudowań lub innych obiektów, dopuszczalne poziomy hałasu (§ 4 ust. 6 do ust. 9, § 5 ust. 6 do ust. 9, § 6 ust. 6 do ust. 9), uszczegółowione jeszcze w rozdziale 3 planu (§ 7, 8 i 9). Z zapisów tych wynika, że docelowa lokalizacja (posadowienie) elektrowni wiatrowych na tych terenach tylko w sposób nieznaczny może odbiegać od lokalizacji projektowanej (oznaczone kołami narysowanymi liną przerywaną czyli według nazewnictwa przyjętego na rysunku planu – linią orientacyjną). Taka ściśle kontrolowana swoboda znajduje uzasadnienie w samej funkcji terenu mieszanego. Trafnie zdaniem Sądu w odpowiedzi na skargę wskazuje się, że funkcja upraw rolnych na terenie mieszanym stanowi funkcję uzupełniającą, dopełniającą funkcję podstawową i umożliwiającą racjonalne wykorzystanie gruntu, a jednocześnie umożliwiające realizację inwestycji. Nazbyt restryktywne i oderwane od stanu faktycznego pojmowanie konieczności dodatkowego rozgraniczenia funkcji terenu na terenie mieszanym przeczyłoby samej istocie terenu mieszanego, która to konstrukcja uznawana jest za prawnie dozwoloną.

Skargą kasacyjną Prokurator Okręgowy w [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez:

1. błędną wykładnię art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzącą do przyjęcia, że obowiązek ustalenia linii rozgraniczających nie dotyczy terenów o przeznaczeniu mieszanym w sytuacji, gdy ten sam teren - w ramach przeznaczenia mieszanego - ma zostać wykorzystany na cele rolne oraz pod budowę elektrowni wiatrowych z infrastrukturą towarzyszącą i w konsekwencji brak oznaczenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu w załączniku graficznym do uchwały;

2. naruszenie art. 7, art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na przekroczeniu upoważnienia ustawowego do działania na podstawie i w granicach prawa, skonkretyzowanego w art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i art. 2 ust. 2 pkt 3 oraz art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w odnośnych § 4 ust. 4 pkt 3 do 5, § 5 ust. 4 pkt 2, § 6 ust. 4 pkt 1 uchwały, uprawniającego do regulowania w planie miejscowym zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, poprzez powtórzenie i modyfikowanie zapisów ustawowych;

3) naruszenie art. 7, art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na przekroczeniu skonkretyzowanego w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odnośnych § 4 ust. 10 pkt 12, § 5 ust. 10 pkt 7, § 6 ust. 10 pkt 10 uchwały, uprawniającego do regulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, poprzez nakładanie obowiązków w postaci konieczności uzyskiwania zgody, uwzględnienia warunków albo zasad ustalanych przez określone podmioty;

II. przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 151 oraz art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na orzekaniu przez sąd na podstawie pozaustawowych kryteriów wykraczających poza względy zgodności z prawem, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że przeznaczenie terenów rolnych i przewidzianych pod energetykę wiatrową nie wyklucza się wzajemnie, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowały niezasadnym oddaleniem skargi.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być formułowane jednoznacznie i nie mogą budzić wątpliwości co do sposobu zagospodarowania danego terenu. Nie oznacza to jednocześnie, że ten sam teren nie może mieć w planie miejscowym różnego przeznaczenia, jedna strefa może być bowiem przeznaczona do realizacji więcej niż jednej funkcji, o ile jednak wzajemnie się one uzupełniają, jak np. funkcja mieszkalno - usługowa. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu nie wprowadza w istocie żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, niemniej jednak nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, które to linie stanowią obligatoryjny element planu. Konieczność ustalenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania a ponadto ich wyraźnego oznaczenia wynika również z treści § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W § 3 pkt 4 tego rozporządzenia zawarto co więcej zapis, że projekt tekstu planu miejscowego powinien zawierać ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy, czyli m.in. ww. linie rozgraniczające. Prokurator wskazał, że tereny oznaczone w planie symbolami EW/R przewidują wykorzystanie rolne i przewidziane pod energetykę wiatrową, które to przeznaczenia wzajemnie się wykluczają. Elektrownie wiatrowe stanowią bowiem przedsięwzięcia produkcyjne służące do wytwarzania energii, ponadto są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestycja polegająca na lokalizacji farm wiatrowych pozostaje w efekcie w kolizji z rolniczym przeznaczeniem terenu, wiąże się bowiem z faktycznym wyłączeniem na tym obszarze funkcji produkcji rolnej. Z terenu o przeznaczeniu rolniczym należało w takiej sytuacji wyłączyć teren na cele produkcyjne, bo taki też charakter ma lokalizacja elektrowni wiatrowych. Ponadto, jako tereny o dwóch radykalnie innych przeznaczeniach, poszczególne strefy powinny zostać oddzielone wyraźnymi liniami rozgraniczającymi. Ustawa wprawdzie nie przewiduje obowiązku wyznaczenia linii rozgraniczających w obrębie terenu o przeznaczeniu mieszanym, jednakże brak określenia linii rozgraniczających uniemożliwia w istocie zdefiniowanie powierzchniowe tych terenów. W konsekwencji, zdaniem Prokuratora, postanowienia § 4 ust. 1 pkt 1, § 5 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały są niedookreślone i niewykonalne a tym samym niedozwolone. Skarżący podniósł, iż nie wiadomo jakie znaczenie przypisywać zasadom usytuowania dróg dojazdowych, placów manewrowych, elektrowni wiatrowych - znajdującym się w części graficznej - w konfrontacji z § 4 pkt 6 i 10 § 5 pkt. 6 i 10, § 6 pkt 6 i 10 uchwały - skoro jedynym wymaganiem co do usytuowania elektrowni wiatrowych, wynikającym z załącznika graficznego, jest zachowanie nieprzekraczalnych (przerywanych) linii zabudowy, które nie pokrywają się z liniami wyznaczającymi zasady usytuowania dróg dojazdowych, placów, uwidocznionych na załącznikach graficznych, przy jednoczesnym zachowaniu odległości od terenów zabudowy mieszkaniowej, dróg, lasów oraz między poszczególnymi wieżami. Zauważalny jest nadto w jego ocenie brak spójności części opisowej z częścią graficzną uchwały. Skarżący zwrócił też uwagę na brak podstawy prawnej dla sytuowania w miejscowym planie regulacji, która uzależniałaby możliwość dokonania określonych czynności od wypełnienia przez adresatów planu miejscowego warunków uzgodnionych z gestorem sieci elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej, drenarskiej, melioracyjnej, jak to uczyniono w § 4 ust. 10 pkt 12, § 5 ust. 10 pkt 7, § 6 ust. 10 pkt 10 zaskarżonej uchwały. Zarzuty te Prokurator odniósł również do § 4 ust. 4 pkt 3 do 5, § 5 ust. 4 pkt 2, § 6 ust. 4 pkt 1 uchwały w zakresie, w jakim ustalają zasady postępowania w przypadku podjęcia prac na terenach, na których zlokalizowano stanowiska archeologiczne.

W piśmie procesowym z dnia 30 listopada 2018 r. Rada Miejska w [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma uzasadnionych podstaw zaskarżenia.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez jego błędną wykładnię.

Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że problem konieczności ustalenia linii rozgraniczających tereny nie może być oceniony generalnie bez odniesienia do okoliczności sprawy.

Jak stanowi art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia - § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r., Nr 164, poz.1587).

Skoro unormowanie zawarte w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie zawiera ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, to przyjąć należy, że brzmienie tego przepisu nie daje podstaw do uznania, że dla tego samego terenu nie może zostać określone przeznaczenie mieszane. Jeśli zaś organ planistyczny "przypisze" danemu terenowi przeznaczenie mieszane, to w takiej sytuacji nie można stawiać generalnej tezy, że ustalone w planie przeznaczenia terenu, które składają się na przeznaczenie mieszane, muszą być rozdzielone liniami rozgraniczającymi. Linie rozgraniczające zastrzeżone są przez ustawodawcę dla terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Pojęcia "przeznaczenie mieszane" – które jest ustalane dla danego terenu - nie można generalnie utożsamiać z pojęciem "tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania".

Wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak i przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia - odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego - prowadzi do wniosku, iż jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2551/11 – publik. CBOSA).

W przypadku takiego oznaczenia terenu (przeznaczenie mieszane) nie jest konieczne w jego granicach rozgraniczenie obszarów o różnym przeznaczeniu i o różnych zasadach zagospodarowania.

Jeżeli dany teren w planie miejscowym ma więcej niż jedno przeznaczenie to takie ustalenia planu oznaczają, że teren ten można wykorzystać w celu realizacji każdego z tych dopuszczalnych przeznaczeń. W takim przypadku może zaistnieć sytuacja, że zrealizowanie jednego z tych przeznaczeń spowoduje, że drugie nie będzie już możliwe do realizacji. Dopuszczalne jest mieszane przeznaczenie terenu, tj. na budowę elektrowni wiatrowych i uprawy rolnicze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 października 2018r., sygn. akt II OSK 2484/16; z dnia 24 września 2013r., sygn. akt II OSK 2478/12 – publik. CBOSA).

W niniejszej sprawie teren oznaczony symbolem EW/R oznacza teren lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą i uprawami rolniczymi. To zaś oznacza, że w miejscach, gdzie zostaną wybudowane elektrownie wiatrowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą – zaznaczonych na rysunku planu na terenach oznaczonych symbolem 1EW/R, 2EW/R, 3EW/R i 4EW/R - nie będzie możliwe prowadzenie działalności rolniczej. Taką działalność rolniczą będzie można prowadzić na terenie oznaczonym symbolem EW/R na pozostałych obszarach tego terenu, tj. poza obszarami tego terenu zajętymi pod budowę elektrowni wiatrowych. W takiej sytuacji dopuszczalne było zastosowanie symbolu EW/R – oznaczenie mieszane – bez konieczności rozgraniczenia liniami obszarów usytuowania elektrowni wiatrowych od terenów wyłącznie rolnych. W planie przewidziano m.in. maksymalne wysokości skrajnego punktu łopaty w pozycji pionowej, obowiązek zachowania określonych odległości od zabudowy mieszkaniowej, dróg wojewódzkich i gminnych oraz od granicy lasów, a także obowiązek zachowania neutralnej kolorystyki wieży i turbiny oraz powierzchni matowej nie powodującej refleksów świetlnych. Na rysunku planu miejscowego zaznaczono ilość elektrowni wiatrowych i miejsca, gdzie zostaną wybudowane elektrownie wiatrowe wraz z towarzyszącą infrastrukturą.

Podkreślić należy, iż wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego powołane w skardze kasacyjnej dotyczą spraw, których okoliczności różnią się od okoliczności istniejących w niniejszej sprawie – brak było podania ilości elektrowni wiatrowych i miejsc, gdzie zostaną wybudowane, brak było parametrów tych elektrowni wiatrowych, w tym ich dopuszczalnej wysokości.

Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie przypisać naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z § 7 pkt 7 powyższego rozporządzenia, przez jego błędną wykładnię jak i zarzucić naruszenia art. 151 i art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającego na orzekaniu na podstawie pozaustawowych kryteriów wykraczających poza względy zgodności z prawem.

Odnośnie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż kwestie objęte tymi zarzutami nie zostały podniesione w skardze do Sądu pierwszej instancji. Nadto – w odpowiedzi na wezwanie Sądu pierwszej instancji – strona skarżąca jednoznacznie wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego w części dotyczącej terenów wymienionych w skardze oznaczonych symbolami 1EW/R, 2EW/R, 3EW/R i 4EW/R.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.