Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 535/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 2,  ust. 10h
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie i zniszczenie pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 roku, nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako Kolegium lub SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 dalej kpa), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym odwołania B. R., od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...]nakładającej na B. R. obowiązek zapłaty kwoty [...]zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania oraz oszacowania i zniszczenia pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...]– orzekło - zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.

Podstawą wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna.

Decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...]nałożono na B. R. obowiązek zapłaty kwoty [...]zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania oraz oszacowania i zniszczenia pojazdu marki [...],

nr rejestracyjny [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2016 r., samochód osobowy [...]usunięty został z drogi na parking strzeżony przy ul. W. [...] w R. prowadzonym przez [...] A. O.. Następnie wskazał, że właściciel pojazdu — B. R. został powiadomiony o możliwości odebrania przedmiotowego pojazdu, jak również skutkach braku jego odbioru. W związku z nieodebraniem pojazdu przez właściciela

w ustawowym terminie, Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, złożył wniosek

w Sądzie Rejonowym w R. o przepadek pojazdu na rzecz Gminy Miasta R.. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Sąd Rejonowy w R. orzekł przepadek wymienionego wyżej pojazdu na rzecz Gminy Miasta R.. Postanowienie stało się prawomocne dnia [...] października 2018 r.

Organ przywołał przepis art. 130a ust.10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo

o ruchu drogowym, zgodnie z którym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a jeżeli w chwili usunięcia pojazdu znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia tych kosztów. Decyzje w tej sprawie wydaje starosta (prezydent miasta na prawach powiatu).

Natomiast w oparciu o art. 130a ust. 6 w/w ustawy, Rada Miejska w R. wydała uchwały z dnia:

- 30 listopada 2015 r. nr 241/2015 (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 10361),

- 7 listopada 2016 r. nr 382/2016 (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 9700),

- 27 listopada 2017 r. nr 576/2017 (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 11014)

w których określiła wysokość opłat za usunięcie z drogi i przechowywanie pojazdów.

W decyzji wyjaśniono ponadto, że w dniu [...] października 2018 r. wartość pojazdu oszacowana została przez rzeczoznawcę.

Na koszty należności w wysokości [...]zł składają się koszty:

- usunięcia pojazdu - [...] zł;

- przechowywania pojazdu w okresie od dnia [...] kwietnia 2016 r do dnia [...] grudnia 2016 r. ([...] dób x 39 zł) - [...]zł;

- w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. ([...] dób x 39,00 zł) - [...]zł

- w okresie od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] października 2018 r. ([...] dób x

40 zł) - [...]zł;

- oszacowania pojazdu -[...]zł;

Od decyzji powyższej B. R. wniósł w ustawowym terminie odwołanie podnosząc, że nie zgadza się rozstrzygnięciem Prezydenta. Samochód już dzień po jego zatrzymaniu był rozkradziony, a firma go przechowująca jest nieuczciwa. Dodał, że przebywa w [...] od [...] grudnia 2016 r. i z tego powodu nie miał możliwości zająć się sprawą. Wskazywał, że Miasto R. chce wyłudzić od niego pieniądze. Podkreślił, że nie stać go na zapłacenie tak dużej kwoty.

Prezydent Miasta R. nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji

i odwołanie wraz z aktami sprawy przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło, co następuje:

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm. dalej jako ustawa), której art. 130a ust. 2 przewiduje, że pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:

1) kierowała nim osoba:

a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,

b) nie posiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu.

2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska.

Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) w stosunku do pojazdu usuniętego

z drogi, w przypadkach określonych w ust. 2, występuje do sądu z wnioskiem

o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu (art. 130a ust. 10 ustawy). Natomiast jednostka prowadząca parking strzeżony,

w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu terminu (art. 130a ust. 10g ustawy).

Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję

o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust.10h ustawy). Termin płatności należności, o której mowa w art. 130 ust.10h ustawy wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

Powołane wyżej przepisy mają charakter obligatoryjny, co oznacza, że nakładają na organ administracji publicznej obowiązek wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. W każdym jednak wypadku — bez względu na rodzaj rozstrzygnięcia - wymagane jest, aby przed wydaniem decyzji organ administracji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego winno być badane, czy zostały spełnione przesłanki, wskazane

w wymienionych wyżej przepisach, a następnie jaki wpływ mają dokonane ustalenia na decyzję nakładającą obowiązek uiszczenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Powyższe determinuje szereg czynności organu, tak o charakterze formalnym, nakierowanym między innymi na proceduralne uprawnienia strony, związane z realizacją zasady czynnego udziału w sprawie, jak również wynikające z przepisów prawa materialnego, które obligują organ przede wszystkim do prawidłowego — z punktu widzenia tych przepisów - ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Kolegium zauważyło, że pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Prezydent Miasta R. wezwał B. R. do odebrania pojazdu z parkingu, pouczając go przy tym o konsekwencjach niewykonania wezwania (doręczenie w dniu

[...] maja 2018 r.). Wezwanie ponowiono w dniu [...] kwietnia 2018 r. W odpowiedzi B. R. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. poinformował, że nie będzie odbierał pojazdu z parkingu.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. sygn. akt [...]Sąd orzekł przepadek na rzecz Gminy Miasta R. pojazdu marki [...] nr rej

[...] należącego do B. R..

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Prezydent Miasta R. zawiadomił stronę

o wszczęciu postępowania w sprawie wydania zaskarżonej decyzji i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia. B. R. nie zareagował na zawiadomienie.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, co do pojazdu marki [...] dyspozycja usunięcia pojazdu Nr [...] r. została wydana w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w R.z uwagi na cyt. "brak osoby wskazanej celem przekazania pojazdu". Usunięcia pojazdu dokonała

w dniu [...] kwietnia 2016 r. firma [...]A. O. z siedzibą w R.,

na parking strzeżony przy ul. W. [...] w R.. Z poczynionych ustaleń wynika,

że usunięcia dokonała jednostka wyznaczona do tych celów przez Prezydenta Miasta R. w oparciu o art. 130a ust. 5a ustawy. Tym samym wystąpiła podstawa do obciążenia właściciela pojazdu kosztami za jego usunięcie (w formie decyzji administracyjnej).

W dniu [...] kwietnia 2016 r. p.o. Komendanta Komendy Miejskiej Policji

w R. wydał B. R. zezwolenie na odbiór pojazdu

z parkingu strzeżonego. Z treści zezwolenia wynika, że pojazd został usunięty z drogi

z powodu kierowania nim przez osobę pod wpływem środków odurzających.

W niniejszej sprawie Kolegium uznało za bezsporne, że w/w pojazd usunięty z drogi został umieszczony na parkingu strzeżonym znajdującym się w R. przy

ul. W. [...] (firma prowadząca parking - [...] A. O. z siedziba

w R.), przy czym właściciel tego pojazdu – B.R. nie uiścił opłaty za jego usunięcie i przechowywanie, pomimo stosownego powiadomienia go o takim obowiązku.

W związku z nieodebraniem pojazdu, Prezydent Miasta R. wystąpił do Sądu Rejonowego w R. z wnioskiem o stwierdzenie przepadku na rzecz Gminy Miasta R. pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], którego właścicielem był B. R..

Kolegium wskazało, że w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza,

czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku,

w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 130a ust. 10e ustawy).

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. sygn. akt [...]Sąd orzekł

o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy Miasta R..

Postanowienie stało się prawomocne w dniu [...] października 2018 r.

W dniu [...] października 2018 r. certyfikowany rzeczoznawca dokonał wyceny wartości rynkowej ww. pojazdu. Z podsumowania wyceny wynika, że wartość rynkowa pojazdu wynosi [...] zł. Stan techniczny pojazdu uznano jako nienadający się do eksploatacji.

Należało zauważyć, że podstawową zasadą trybu orzekania o ponoszeniu przez byłego właściciela kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia jest to, że rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu opisanej wyżej procedury, przy czym chodzi tu o postępowanie co do przepadku pojazdu na rzecz powiatu (art. 130a ust. 10 ustawy).

W ocenie Kolegium, wyjaśnić należało, że wydając decyzję na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy organ nie ustala tego, czy usunięcie pojazdu było zasadne, czy starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) prawidłowo powiadomił właściciela pojazdu o obowiązku odbioru pojazdu. Te i inne kwestie poprzedzające wydanie postanowienia na podstawie art. 130a ust. 10e ustawy bada sąd powszechny w sprawie przepadku pojazdu. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy w R. w dniu [...] września 2018 r. wydał postanowienie o sygn. akt [...], w którym orzeczono przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy Miasta R. (uprawomocnione w dniu [...] października 2018 r.). Organ zauważył, że stosownie do art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne sądu cywilnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Co nie pozostaje bez znaczenia, przepisy ustawy nie określają terminu do złożenia wniosku przez starostę do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu. W art. 130a ust. 10 ustawy wskazuje się jedynie, że czynność ta nie może być podjęta przed upływem 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu oraz przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia właściciela pojazdu lub osoby uprawnionej o obowiązku odbioru pojazdu. Skoro więc właściciel pojazdu B. R. był powiadomiony o obowiązku odbioru pojazdu i o skutkach jego nieodebrania, powinien pojazd odebrać, w innym przypadku powinien liczyć się z obowiązkiem poniesienia kosztów związanych z jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym.

W świetle powyższych przepisów wynika, że wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy decyzja ma charakter związany, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie właściciel pojazdu będzie obciążony kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, niezależnie od tego kiedy wydana została dyspozycja usunięcia i kiedy sąd orzekł przepadek pojazdu (podobnie patrz: wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2470/17, dostępny w CBOSA).

Kolegium stwierdziło, że skoro jednostka prowadząca parking strzeżony przechowujący pojazd od dnia [...] kwietnia 2016 r., aż do czasu orzeczonego przepadku pojazdu przez Sąd Rejonowy w R. była jednostką, o której mowa w art. 130a ustawy, to zaistniały podstawy prawne do obciążania właściciela pojazdu kosztami za jego przechowywanie w okresie od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] października 2018 r. (w formie decyzji administracyjnej).

Organ zauważył, że w oparciu o art. 130a ust. 6 w/w ustawy, Rada Miejska

w R. wydała uchwałę z dnia 30 listopada 2015 r. nr 241/2015, (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 10361) w sprawie ustalenia na rok 2016 wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz o wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Zgodnie z § 1 ust. 2 tej uchwały, ustalono opłatę za parkowanie pojazdu usuniętego, w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy, na strzeżonym parkingu - którą nalicza się za każdą rozpoczętą dobę. Opłata ta uzależniona jest od rodzaju pojazdu. W § 1 ust. 1 uchwały przewidziano, że za usunięcie pojazdu o masie do 3,5 tony ustala się opłatę w wysokości 480 zł. W kolejnych uchwałach tj. z dnia 7 listopada 2016 nr 382/2016 (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 9700) i 27 listopada 2017 r.

nr 576/2017 (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 1014) Rada Miejska W R. określiła, że za każdą rozpoczętą dobę parkowania opłata w 2017 r. wynosiła 39 zł, a w 2018 r. 40 zł

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie zasadnym było się nałożenie na B. R. opłatę związaną z kosztami za:

- usunięcie pojazdu - [...] zł;

- przechowywanie pojazdu w okresie od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...]

grudnia 2017 r. ([...] dób x 39 zł) - [...]zł;

- przechowywanie pojazdu w okresie od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] października 2019 r. ([...] doby x 40 zł) - [...]zł;

- oszacowanie wartości pojazdu wg faktury VAT nr [...]z dnia [...] października 2018 r. - [...] zł; co stanowi łączną kwotę [...]zł.

W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że zasadnym było utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że są one nieuzasadnione.

Stwierdzone zniszczenia pojazdu nie miały wpływu na konieczność odbioru go

|z parkingu strzeżonego. Jeśli natomiast B. R. zdecydował się na pozostawienie swego pojazdu na parkingu to winien liczyć się z tym, że zostanie

w przyszłości obciążony kosztami przechowywania.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł B. R..

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż od 25 grudnia 2016 roku przebywa

w Zakładzie Karnym, gdzie odbywa orzeczoną wobec niego karę pozbawienia wolności.

W jego ocenie organ dopuścił się nadmiernego wzrostu kosztów przechowywania pojazdu wskutek nieudanego ustalenia miejsca jego pobytu. Odbywając karę pozbawienia wolności nie był w stanie odebrać przedmiotowego pojazdu marki Seicento.

Z uwagi na powyższe wnosił o umorzenie w całości obowiązku zapłaty ustalonej kwoty opłaty za przechowanie pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia

w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

W ocenie Sądu w opisanym stanie faktycznym należy uznać, iż zaistniały podstawy do wydania decyzji o której mowa w art. 130a ust. 10h ustawy – zobowiązujące skarżącego do zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem przedmiotowego pojazdu.

Zgodnie z wyżej powołanym przepisem koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W dniu [...] kwietnia 2016 r., samochód osobowy [...]usunięty został z drogi na parking strzeżony przy ul. W. [...] w R. prowadzonym przez [...]A. O.. Właściciel pojazdu — B. R. został powiadomiony o możliwości odebrania przedmiotowego pojazdu, jak również skutkach braku jego odbioru. W związku z nieodebraniem pojazdu przez właściciela w ustawowym terminie, Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 130 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, złożył wniosek w Sądzie Rejonowym w R. o przepadek pojazdu na rzecz Gminy Miasta R.. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Sąd Rejonowy w R. orzekł przepadek wymienionego wyżej pojazdu na rzecz Gminy Miasta R.. Postanowienie stało się prawomocne dnia [...] października 2018 r.

Zarzut skarżącego, iż organ dopuścił się przewlekłości w ustalaniu jego miejsca pobytu, a co za tym idzie powstanie nadmiernych kosztów przechowywania pojazdu nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. W dniu [...] maja 2016 roku skarżący został skutecznie wezwany do odebrania pojazdu usuniętego na podstawie dyspozycji nr [...]z dnia [...] kwietnia 2016 roku.

W związku z toczącym się postępowaniem w sprawie przepadku pojazdu organ czynił starania celem ustalenia rzeczywistego miejsca pobytu skarżącego. Skarżący dokonał w roku 2013 wymeldowania z miejsca pobytu stałego – R.

ul. S. [...]m. [...] bez zameldowania w nowym miejscu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 roku został ustanowiony kurator dla nieznanego z miejsca pobytu.

Po ustaleniu, iż skarżący przebywa w AŚ w R. został ponownie wezwany do jego odebrania, ale odpowiedział, iż pojazdu nie odbierze. Z podejmowanych działań, braku zameldowania skarżącego trudno uznać zaniedbania organu w tej materii.

Nadto należało zauważyć, iż kwestia przewlekłości czy działania organów policji po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu nie jest przedmiotem badania

w postępowaniu prowadzonym przez właściwego starostę w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu, gdyż art. 130a ust.10h ustawy nie zawiera regulacji pozwalających uwzględniać okoliczności czy

w poszukiwaniu osoby uprawnionej do usuniętego pojazdu dołożono należytej staranności, czy właściciel został prawidłowo powiadomiony o możliwości jego odbioru. Zgodnie z art. 130a ust.10e ustawy okoliczności te są badane tylko przez sąd powszechny w sprawie o przepadek pojazdu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia

12 kwietnia 2018 roku, II SA/Bk 749/17; wyrok WSA w Olsztynie z 29 listopada 2017 roku, II SA/Ol 641/17).

Z tych też względów orzeczono jak w sentencji biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.