Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1662/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Koszty postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 157
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosków z dnia 6 listopada 2019 r. o sprostowanie lub uzupełnienie co do kosztów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 1662/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Po 781/16 w sprawie ze skargi P Sp. z o.o. w D na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [..] lipca 2016 r. , nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: 1. oddalić wniosek z dnia 6 listopada 2019 r. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 1662/17 co do kosztów; 2. oddalić wniosek z dnia 6 listopada 2019 r. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 1662/17 co do kosztów; 3. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 1662/17 w ten sposób że: - w punkcie 3 sentencji wyroku po słowie: "tytułem" dodać słowa "częściowego zwrotu"; - w ostatnim zdaniu uzasadnienia wyroku po "art. 205 § 2" dodać "oraz 207 § 2".


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 3 wyroku z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 1662/17 zasądził od P Sp. z o.o. w D na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P 2.700 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P złożył pismo, z którego wynikało, że w jego ocenie koszty zostały zasądzone w zbyt niskiej wysokości, powinny one być wyższe o 360 zł. Na poparcie swojego twierdzenia organ przedstawił stosowne wyliczenie. Wniesione do NSA pismo oznaczone zostało przez organ jako "zażalenie na postanowienie ws. kosztów zawarte w wyrokach NSA w Warszawie z 17.09.2019 r. lub/i wniosek o sprostowanie ww. wyroków co do kosztów lub/i wniosek o uzupełnienie ww. wyroków co do rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów".

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r. NSA odrzucił zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego zawarte w wyroku z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2192/17. Sąd podstawowe znaczenie nadał treści pisma a nie jego obszernej nazwie zbudowanej przy użyciu spójników "lub/i" przyjmując, że jest ono w istocie zażaleniem.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P w piśmie z dnia 28 stycznia 2020 r. wskazał, że domaga się rozstrzygnięcia również wniosku o sprostowanie lub/i wniosku o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku strony dotyczącego uzupełnienia wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może (...) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu.

Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy Sąd nie orzekł o wszystkich żądaniach zawartych w skardze bądź jeżeli wyrok nie zawiera dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien podjąć z urzędu.

Wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia wszystkie przewidziane prawem wymagania, ponieważ rozstrzyga o całości skargi kasacyjnej wniesionej przez organ przez uchylenie wyroku Sądu I instancji i oddalenie skargi, a także zawiera orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.

Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania kasacyjnego w niższej wysokości niż określiła to strona w swoim wniosku, nie uzasadnia uzupełnienia wyroku. Nie można twierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygnął o całości skargi i nie zawarł dodatkowego orzeczenia, które powinno być zamieszczone w wyroku. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do kosztów zmierza w istocie do zmiany orzeczenia Sądu w tym zakresie, co – z uwagi na brak możliwości zaskarżania rozstrzygnięć wydanych przez NSA – jest niedopuszczalne.

Odnosząc się z kolei do wniosku strony o sprostowanie omyłki pisarskiej w zakresie kosztów zawartych w wyroku NSA wskazać należy, że art. 156 § 1 p.p.s.a., który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje możliwość rektyfikacji wyroku, w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m.in. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 501/06; z dnia 28 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 346/10; z dnia 17 maja 2011 r. o sygn. akt I GSK 1008/09; z dnia 12 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 987/11, z dnia 10 stycznia 2013 r. o sygn. akt II GSK 1289/11, z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 610/11; z dnia 22 października 2014 r. o sygn. akt I GSK 704/12 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 2123/18). W wyroku zasądzono kwotę 2.700 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i nie jest to omyłka.

Niedokładnością w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego było jedynie niewskazanie, że wymieniona kwota została zasądzona tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a taką możliwość dopuszczają przepisy ustawy procesowej (art. 207 § 2 p.p.s.a.). Zatem w niniejszej sprawie sprostowania wymaga punkt 3 sentencji wyroku poprzez dodanie słów "częściowego zwrotu", a także ostatnie zdanie uzasadnienia poprzez dodanie "oraz 207 § 2".

Zasądzenie kwoty 2.700 zł nie było omyłką NSA. W orzecznictwie przyjmuje się, że Sąd może miarkować koszty biorąc pod uwagę powtarzalność spraw oraz nakład pracy pełnomocnika (por. orzeczenia NSA sygn. akt I GSK 703/17, II FSK 3043/16, II GSK 160/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niedokładnością, która wymaga sprostowania było jedynie nieprecyzyjne wskazanie tytułu, z jakiego te koszty zostały zasądzone i niepowołanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 207 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 i 166 oraz art. 156 i art. 157 § 2 p.p.s.a. orzeczono w pkt 1 i 2 sentencji. Na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 i 166 p.p.s.a.