Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 186/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a  i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 121. 122, 187 § 1, 188 i 191
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r. znak [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej "Organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika T. Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], określającej A. S. w podatku od towarów i usług za:

- styczeń 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- luty 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- marzec 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- kwiecień 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- maj 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- czerwiec 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- lipiec 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- sierpień 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- wrzesień 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- październik 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł,

- listopad 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł,

- grudzień 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Organ II instancji wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – w skrócie "P.p.s.a.") oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 86 ust, 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. – w skrócie "u.p.t.u." lub "ustawa VAT").

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podatnik A. S. (dalej "Podatnik") w 2011 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A. A. S. w zakresie produkcji wyrobów tartacznych i transportu. Czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, rozliczającym się w okresach miesięcznych był w okresie od 17 lipca 1998 r. do 31 grudnia 2016 r.

Za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r. składał deklaracje dla podatku od towarów i usług, w których wykazał za:

- styczeń 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- luty 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- marzec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł,

- kwiecień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- maj 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- czerwiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- lipiec 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- sierpień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- wrzesień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- październik 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- listopad 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł,

- grudzień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł i do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł.

W okresie od 11 maja 2015 r. do 31 maja 2016 r. przeprowadzono wobec podatnika kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 r. do czerwca 2014 r. Z podjętych w jej ramach czynności został sporządzony protokół, w którym zawarto także ustalenia w zakresie badania ksiąg podatkowych. Z ustaleń kontroli podatkowej wynika, iż Podatnik w prowadzonych księgach, tj. ewidencjach zakupów VAT za styczeń-grudzień 2011 r. dokonał zapisów na podstawie faktur VAT wystawionych przez P.P.U.H L. K. A. (dalej "L."), co do których stwierdzono, że nie dokumentują one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym nie przysługuje podatnikowi prawo do odliczenia wartości podatku naliczonego z nich wynikającego.

Ewidencje zakupów VAT za 2011 r. w zakresie ww. ustaleń uznano za nierzetelne, gdyż nie odzwierciedlają stanu faktycznego.

W wyniku dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej ustaleń Organ I instancji postanowieniem z 25 października 2016 r. wszczął wobec Podatnika w dniu 31 października 2016 r. postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r.

Z pisma Podatnika z 27 lipca 2015 r. wynika, że w okresie od 01 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2014 r. firma Podatnika (A. ) zajmowała się produkcją i montażem palet w P., K. , K. oraz S.. A. zajmowała się skupem palet używanych oraz wykonywane były czynności związane z naprawą palet.

Organ I instancji po dokonanej analizie przedłożonych dowodów dostaw palet uznał, iż nie dokumentują one faktycznych zdarzeń przez podmioty w nich wskazane, a co za tym idzie są dokumentami nierzetelnymi.

W toku prowadzonego postępowania podatkowego m.in. za okres od stycznia do grudnia 2011 r. ustalono, iż w rejestrach zakupu Podatnik ujął faktury dokumentujące nabycie m.in.: usług transportowych, oleju napędowego, palet, nadstawek paletowych, elementów drewnianych palet, desek, klocków paletowych, gwoździ, części samochodowych, usług naprawy pojazdów, usług organizacji transportu morskiego, usług leasingowych, energii elektrycznej, gazu propan butan, energii elektrycznej, usług dostawy wody, czynszu, usług parkowania, usług mycia pojazdów, materiałów budowlanych, artykułów biurowych oraz usług telekomunikacyjnych.

Z przedłożonych dokumentów wynika, iż Podatnik w okresie styczeń 2010 r. - czerwiec 2014 r. otrzymał tytułem zakupu palet, nadstawek paletowych oraz elementów drewnianych, w tym desek, klocków i wsporników faktury od wymienionych w decyzji podmiotów.

Na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie Organ podatkowy I instancji dokonał ustaleń w zakresie faktur wystawionych przez kontrahentów podatnika.

Organ I instancji stwierdził, że faktury VAT wystawione przez K. A. na rzecz Podatnika nie dokumentują faktycznych dostaw palet, nadstawek i elementów drewnianych w ilościach i wartościach w nich wskazanych. Faktury, na których jako wystawca widnieje firma PHU P. E. P. W. (dalej: P. również nie przedstawiają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych na rzecz podatnika. Poza przedmiotowymi fakturami VAT, brak jest dowodów świadczących o faktycznej dostawie palet i nadstawek wymienionych na tych fakturach. W konsekwencji faktury te nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty.

Tym samym Organ I instancji uznał, że Podatnik zawyżył podatek naliczony do odliczenia za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r. na łączną kwotę [...]zł i wydał wymienioną decyzję z 31 stycznia 2020 r.

Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

Organ podatkowy II instancji ocenił, że w sprawie nie doszło do przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych. Naczelnik US pismem z 29 listopada 2016 r., znak: [...] (doręczonym 13 grudnia 2016 r.) zawiadomił Podatnika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. został zawieszony z 4 października 2016 r., w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego. Ponadto, w zakresie zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją organ I instancji dokonał zabezpieczenia ich wykonania, (doręczenie zarządzenia o zabezpieczeniu 6 czerwca 2016 r.). Jak wynika z pisma Naczelnika US z dnia 09 kwietnia 2020 r., znak: [...], w dniu 31 grudnia 2018 r. został skierowany przeciwko Podatnikowi akt oskarżenia. Postępowanie o sygn. akt III Ka [...] toczy się przed Sądem Okręgowym w S..

Organ II instancji stwierdził, że w 2011 r. Podatnik prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A A. S. w P., K., S. i K. w zakresie produkcji i montażu palet, nadstawek i elementów drewnianych, skupu palet używanych i ich naprawy oraz transportu drogowego towarów. Przy czym pozyskiwanie palet w jego punktach skupu nie zostało udokumentowane fakturami VAT.

Podatnik przedłożył do kontroli dowody dostaw za 2011 r. dotyczące skupu palet i nadstawek paletowych w punktach prowadzonych w P., K. i K., a także sporządzone na ich podstawie dowody wewnętrzne.

Jak wynika z analizy przedłożonych dowodów dostaw palet dotyczących punktu skupu prowadzonego w K., w większości przypadków dowody te zawierają pełne dane dostawcy, tj. imię, nazwisko oraz adres, a także podpis dostawcy. Z kolei wszystkie z przedłożonych dowodów dostaw, dotyczące skupu palet w P. zawierają jedynie imiona i nazwiska dostawców, bez ich adresów oraz podpisów - za wyjątkiem dowodu o nr [...] z 24 czerwca 2010 r., który nie zawiera również danych dostawcy.

Na okoliczność sporządzania przedmiotowych dowodów zakupu przesłuchano pracowników Podatnika zatrudnionych w skupie palet w P.: J. W. (przesłuchany 19 lutego 2016 r.), T. N. (przesłuchany 16 marca 2016 r.). W wyniku weryfikacji w Systemie Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników danych osób wskazanych na dowodach dostaw dotyczących skupu w K. stwierdzono, że na 50 losowo wybranych osób, w żadnym przypadku adresy podane przy poszczególnych osobach nie odpowiadały tym, zgłoszonym dla osób o takich imionach i nazwiskach w ww. systemie. Ponadto, w części przypadków w ww. systemie nie odnotowano osób o imionach i nazwiskach podanych na dowodach dostaw za 2011 r.

Organ poddał w wątpliwość zeznania J. W. w części dotyczącej wystawiania dowodów i uznał, że dowody dostawy palet za 2011 r. nie dokumentują faktycznych zdarzeń przez podmioty w nich wskazane, a co za tym idzie są dokumentami nierzetelnymi.

Ponadto, Podatnik prowadził działalność w zakresie produkcji palet. Organ zauważył, iż z zeznań kierowców w jego firmie wynika, iż dokonywał on również zakupu palet w tzw. przydrożnych punktach skupu palet, prowadzonych przez inne podmioty. Kierowcy Podatnika w swoich zeznaniach wskazali na różne miejsca, z których odbierali palety z tego rodzaju skupów, w tym na skupy w rejonie B., T., W., O., na drodze z K. do C., w K., w [...] koło N. a także w P. koło S.. Tymczasem Podatnik, wezwany do wskazania miejsc, z których jego kierowcy odbierali palety z zewnętrznych skupów, wskazał (pismo z 19 stycznia 2016 r. załącznik nr [...]), jedynie na podmioty: [...] S. M. P. , D. koło G., Produkcja Opakowań D. R. J. w miejscowości P. oraz na firmę L. D. z miejscowości P. (faktury VAT zakupu od tych podmiotów znajdują się w dokumentacji podatnika). Nie można zatem wykluczyć sytuacji, że zakupy przez podatnika palet w zewnętrznych skupach, w części przypadków również nie były potwierdzane fakturami VAT.

Organ II instancji wskazał, że Podatnik w rejestrach zakupu VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r. zaewidencjonował m.in. faktury VAT (łącznie 105) stwierdzające zakup towarów handlowych:

- palet, nadstawek i elementów drewnianych palet i zakup usług załadunku i rozładunku, w których jako wystawca widnieje L., na łączną wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł,

- palet, w których jako wystawca widnieje P., na łączną wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł.

Następnie podatek naliczony w łącznej kwocie [...]zł wynikający z tych faktur rozliczył w deklaracjach dla podatku od towarów i usług [...] za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r.

W zakresie współpracy Podatnika z L. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami Organu I instancji, że wystawione faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi. Zestawienie faktur, na których jako wystawca i nabywca widnieją te podmioty znajduje się na str. 13-14 decyzji organu I instancji.

Organ II instancji wskazał, że w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika US w okresie od 16 września 2014 r. do 8 maja 2015 r. wobec K. A. w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług w okresie od stycznia 2010 r. do czerwca 2014 r. stwierdzono, że nie dokonał on dostawy palet, ich naprawy, dostawy nadstawek paletowych, dekli drewnianych i elementów wraz z usługami transportu w takich ilościach i wartościach, jakie wynikają z faktur przedłożonych w toku kontroli. Ponadto, Organ ten ustalił m.in., iż w kontrolowanym okresie K. A. wykazał w fakturach sprzedaż 1.032.421 szt. palet drewnianych, co daje średnią miesięczną około 19.118 szt. Obliczenia te pozostają jednak w sprzeczności z zeznaniami pracowników K. A. - M. T. i W. C., jak również F. O. odnośnie do ilości możliwych do wykonania palet na jedynej maszynie, która do tego służy. Świadkowie wskazali ponadto, że firma dokonywała w tym okresie głównie napraw palet. Choć świadkowie potwierdzają niewielką produkcję palet na rzecz podmiotów zewnętrznych, to przede wszystkim zgodnie zaprzeczają, aby firma K. A. zajmowała się produkcją elementów drewnianych palet przeznaczonych do sprzedaży.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie I SA/Sz 691/18 i I SA/Sz 556/19.

Organ podatkowy ustalił, że firma Podatnika (A. ) była jednym z głównych podmiotów, na rzecz których K. A. wystawił faktury VAT tytułem sprzedaży palet, nadstawek paletowych i elementów drewnianych. Łączna wartość netto faktur VAT wystawionych przez L. na rzecz A. w okresie styczeń 2010 r. - czerwiec 2014 r. wynosiła [...] zł, a łączna kwota podatku od towarów i usług wynosiła [...] zł. Tymczasem z włączonych do akt postępowania ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonej przez Naczelnika US kontroli podatkowej w firmie K. A. (k. 6434-6564 akt kontroli), jak również jego kontrahentów, wynika m.in., że firma ta (zakład produkcyjny, tartak i stolarnia) zajmowała się m.in. sprzedażą pergoli, stolików i ławek do siedzenia, bud dla psów i kotów, altanek, skrzyń, skrzyniopalet, a także świadczyła m.in. usługi ciesielsko - stolarskie. Znajduje to potwierdzenie w treści zeznań świadków, w tym syna K. A. - K. A. . W oparciu o przedłożone przez K. A. dokumenty (deklaracje [...]) podczas kontroli podatkowej w jego firmie ustalono, że w 2011 r. L. zatrudniała zaledwie od 2 do 9 pracowników.

W ocenie Organu II instancji, L. w 2011 r. nie była zdolna do wyprodukowania towarów w ilościach udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na rzecz podatnika. Nawet przyjmując niepoparte żadnymi dowodami założenie sugerowane przez Podatnika, iż K. A. zatrudniał pracowników bez zawierania z nimi umów o pracę, to zatrudnieni w tej formie pracownicy nie mieliby możliwości wykonania takiej ilości palet i elementów, ponieważ nie dysponowaliby sprzętem niezbędnym do ich wytworzenia. Postanowieniem z dnia 08 grudnia 2020 r. Organ II instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania T. L. na okoliczność uzyskania informacji na temat ilości osób wykonujących pracę w L. z uwagi na okoliczność, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś wnioskowane przez stronę okoliczności zostały już stwierdzone innymi dowodami. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że L. prowadziła działalność gospodarczą w szerokim zakresie - od usług stolarskich po budowlane (K. A. przedłożył faktury w tym zakresie), a produkcja palet nie była jej działalnością wiodącą. Tak szeroki zakres prowadzonej działalności i wykonywanych usług, przy jednoczesnym zatrudnianiu niewielkiej liczby pracowników, poddaje w wątpliwość rzeczywiste istnienie przedmiotowych transakcji.

K. A. wyjaśniał, że dokonywał zakupu drewna, elementów drewnianych, palet, wyrobów z drewna od firmy P.H.D. M.G., W.T.W. oraz M. Sp. z o.o. Jak wskazał, kupowane towary od tych podmiotów w większości przypadków były przeznaczone do dalszej odsprzedaży. Poza rejestrami zakupu nie przedłożył innych dokumentów świadczących o dokonanych przez niego zakupach. Brak było również dokumentów potwierdzających dokonanie jakichkolwiek wpłat na rzecz ww. podmiotów. Na podstawie protokołu kontroli i ustaleń m.in. w systemie informatycznym CEiDG ustalono jednak, że wymienieni dostawcy K. A. są firmami, które nie istnieją, a wykazane przez niego w rejestrach faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji.

Organ II instancji zauważył, że wbrew twierdzeniom Podatnika, Organ I instancji poddał analizie ewidencje zakupu prowadzone dla potrzeb podatku od towarów i usług przez K. A., z których wynikało, że w zakresie nabyć materiałów do produkcji współpracował on również z innymi, niż wyżej wskazane firmy. Niemniej okoliczności zakupu materiału od innych firm także poddają w wątpliwość rzetelność faktur VAT wystawianych przez K. A. na rzecz Podatnika.

Organ I instancji postanowieniem z 18 czerwca 2018 r. włączył w poczet materiału dowodowego m.in. informacje z firm prowadzących działalność m.in. w zakresie sprzedaży hurtowej drewna (M. , K. . S. S.A.). Zakupiony materiał nie służył jednak do dalszej odsprzedaży jako elementy drewniane palet, lecz był niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji pergoli, skrzyń, skrzyniopalet. W celu zaś ustalenia źródła pochodzenia towaru będącego przedmiotem sprzedaży przez L. organ I instancji w poczet materiału dowodowego włączył także protokoły przesłuchań S.K., prowadzącego działalność gospodarczą J. w zakresie produkcji drzewnej, R.N., B.N., który w latach 2010 - 2014 prowadził działalność gospodarczą, pod nazwą U. T., M.M. prowadzącego Zakład produkcyjny B. .

Z faktur wystawionych przez K. A. wynika, że na Podatnika zafakturowano następujące ilości "elementów drewnianych palet": w 2010 r. - 547,47 m3 w 2011 r. - 744,65 m3 w 2012 r. - 570,12 m3 w 2013 r. - 3.101,38 m3 w 2014 r. -1.890,9 m3. Biorąc pod uwagę rodzaj, ilość, a także termin, w jakich K. A. nabywał te materiały i porównując np. tylko z ilością materiału zafakturowanego na rzecz podatnika, organ stwierdził, że był on niewystarczający do jego dalszej odsprzedaży, tym bardziej że przedmiotowy materiał był K. A. potrzebny do produkcji galanterii ogrodowej.

Według Organu II instancji, Organ I instancji wskazał szereg osób będących pracownikami Podatnika, tj. T. N., J. W., S. K., W. S., J. P., N. Ł. i B. G., którzy nie znają L. lub nic nie wiedzą na temat zawieranych z tą firmą transakcji. K. A., mimo konieczności dostarczania dużych i zróżnicowanych ilości towarów licznym kontrahentom, nie posiadał środków transportu umożliwiających przewóz ładunków w ilościach wynikających z wystawionych przez niego faktur VAT. Dysponował jedynie F. T. należącym do syna, V. T. należącym do żony i R. M..

Zdaniem Organu II instancji, zeznania osób wskazanych przez Podatnika - D. L., K. M. i T. C., wprawdzie wskazują na odbieranie towarów zakupionych z B. , z firmy K. A., jednakże nie wynika z nich, iż ten odbiór dotyczył tych konkretnych towarów i w ilościach wskazanych na fakturach VAT wystawionych przez K. A. na rzecz A. S. - wniosek taki jest również zgodny z zeznaniami samego podatnika, z których wynika, iż z B. odbierano jedynie niewielkie ilości towarów.

W ocenie Organu II instancji, Podatnik złożył sprzeczne zeznania co do wiedzy na temat firm transportowych rzekomo przywożących do niego towary zakupione od L.. Wyjaśnił bowiem m.in., że nie wie, czy towary były przywożone przez te same firmy transportowe oraz że nie zna żadnej z tych firm, a jednocześnie zeznał, iż nie były to duże korporacje znane na rynku s. czy ogólnopolskim. Stąd należy podważyć wiarygodność tychże zeznań.

Podatnik zeznał też, że większość towarów zakupionych od K. A. była przywożona do miejsc, w których prowadził on działalność gospodarczą i wówczas transport był wliczony w cenę tych towarów. Tymczasem z zeznań złożonych przez pracowników wykonujących pracę w K., tj. J. P., W. S. i S. K. zgodnie wynika, iż w większości przypadków palety do tego miejsca były przywożone samochodami podatnika, a jedynie w sporadycznych sytuacjach - przez obce pojazdy.

Kolejna sprzeczność wynika z analizy zeznań pracowników podatnika. D. L. i W. S. stwierdzili, że do firmy Podatnika, palety, nadstawki i elementy drewniane, przywoziła zaprzyjaźniona firma J. prowadzona przez T. C.. Z zeznań T. C. wynika z kolei, że nie zna on ani sprzedawców, ani przedsiębiorstw transportowych, które przywoziły towary do podatnika. Ponadto, analiza zeznań T. C., którego firmę zna Podatnik, jak również zeznań samego A. S., który wskazał, iż nie zna on podmiotów przewożących towary zakupione przez niego na podstawie faktur VAT wystawionych przez K. A., prowadzi do wniosku, iż firma J. nie była firmą przewożącą te towary.

Organ II instancji ocenił, że fakturowy przebieg transakcji pomiędzy poszczególnymi podmiotami kształtował się następująco:

1) Firma P.D.M.G. -> L. -> A. (przy czym w rzeczywistości Podatnik skupował palety w punktach skupu),

2) Firma W.T.W. -> L. -> A. (przy czym w rzeczywistości Podatnik skupował palety w punktach skupu).

W ocenie Organu II instancji, transportem towarów odsprzedawanych w ramach ww. łańcuchów transakcji nie zajmował się ani Podatnik, ani K. A., ani firmy P.D.M.G. i W.T.W., bowiem nie prowadziły one rzeczywistej działalności gospodarczej. W konsekwencji, skoro firmy te nie dokonały sprzedaży towarów na rzecz K. A., to kontrahent ten nie mógł ich odsprzedać A. S.. Tym samym uznać należy za niewiarygodne wyjaśnienia złożone przez ww. osoby w zakresie uprawdopodabniającym realizację tych transakcji.

Organ II instancji wskazał, że za zgodą Prokuratury Okręgowej w S. dokonano analizy udostępnionego wyciągu z rachunku bankowego należącego do L., z którego wynika, iż w momencie gdy na rachunek K. A. wpływały zapłaty od Podatnika, to w tym samym dniu bądź w dniu następnym, z tego rachunku bankowego z tych pieniędzy następowało zasilenie innego prywatnego konta K. A. bądź jego żony, a także następowały wypłaty tych pieniędzy w bankomacie bądź w placówce banku.

Mimo że Podatnik był jednym z głównych podmiotów, na rzecz których K. A. wystawił faktury VAT tytułem sprzedaży palet, nadstawek i elementów drewnianych, to spośród przesłuchiwanych pracowników K. A. tylko K.C. zeznał, że zna firmę A., że dla tej firmy były wykonywane palety i że sprzedawano jej nadstawki. Świadek nie wiedział jednak nic na temat transakcji zawieranych z tym kontrahentem.

Organ II instancji przeanalizował całość zgromadzonych materiałów dowodowych w sprawie, w tym dowody w postaci przesłuchań świadków i na tej podstawie doszedł do wniosku, że L. nie posiadała wystarczających zdolności produkcyjnych (liczba zatrudnianych pracowników, posiadany sprzęt), do zrealizowania wielkości sprzedaży wykazanej w spornych fakturach. Zatem, Organ I instancji zasadnie uznał za niewiarygodne zeznania strony i świadków wskazujących na sprzedaż i wykonywanie transportu towarów handlowych, wymienionych w treści faktur wystawionych przez K. A..

Ponowna analiza zgromadzonego materiału dowodowego, dotyczącego stanu faktycznego zawieranych transakcji sprzedaży pomiędzy ww. podmiotami wskazuje według organu, że faktury VAT wystawione przez L. w 2011 r. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi w tych dokumentach jako sprzedawca i nabywca. Z zebranych w sprawie materiałów bezsprzecznie wynika, iż K. A. nie dysponował towarami w ilościach, jakich dotyczą ww. faktury VAT. Podmiot ten nie posiadał bowiem zdolności produkcyjnych, by wytworzyć takie ilości towarów, zwłaszcza że w tym samym czasie zajmował się również wykonywaniem innych czynności niż te związane z paletami i nadstawkami paletowymi. Ponadto, z zebranych dowodów jednoznacznie wynika, iż K. A. również nie nabył ww. towarów od podmiotów, które wskazano jako jego dostawców. K. A. w rzeczywistości nie zawarł transakcji z żadnym z podmiotów, które wskazano jako źródło nabycia towarów następnie zafakturowanych na rzecz Podatnika. Oznacza to, że Podatnik (A. S.) w deklaracjach [...] za okres od stycznia do grudnia 2011 r. zawyżył wartość zakupu towarów i usług o łączną kwotę netto [...] zł oraz wartość podatku naliczonego o [...] zł z faktur VAT wystawionych przez L. na jego rzecz.

Odnośnie do współpracy Podatnika z P. Organ II instancji stwierdził, że wystawione faktury (w ilości 37 sztuk) na łączną wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, nie dokumentują rzeczywistych transakcji pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi. Zestawienie faktur, na których jako wystawca i nabywca widnieją te podmioty, znajduje się na str. 60 decyzji Organu I instancji.

Z treści tych faktur VAT wynika, że firma Podatnika (A. ) zakupiła w 2011 r. od P. 32.227 sztuk palet, z czego większa część miała zostać dostarczona do P., a mniejsza część do K.. Jako formę zapłaty wskazano w fakturach w większości gotówkę, a w pozostałych przypadkach przelew bankowy.

Jak wynika z wyciągu z protokołu przesłuchania E. P. W. przeprowadzonego w siedzibie Urzędu Skarbowego w G., świadek ten w okresie stycznia 2008 r. do grudnia 2013 r. w ogóle nie prowadził działalności gospodarczej pod nazwą PHU P. E. P. W., nie dokonał wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i nie zajmował się naprawą i sprzedażą palet drewnianych czy świadczeniem usług transportowych i usług elektrycznych.

Z kolei z protokołów przesłuchania Podatnika z 8 maja i 30 września 2015 r. wynika, że nie zna E. P. W., nie przypominał sobie, by z taką osobą współpracował, ani by kiedykolwiek przekazywał jej środki pieniężne.

Z zeznań pracowników Podatnika, którzy mogli się odnieść do transakcji z P., tj.: J. W., T. N., B. G. wykonującego pracę w K., a także wykonujących pracę w K. J. P., W. S. i S. K., wynika, iż nic nie wiedzą na temat P. i transakcji zawieranych przez tego przedsiębiorcę z firmą podatnika. Również z zeznań kierowców zatrudnionych u podatnika: D. L., N. Ł. i K. M. wynika, że jeździli m.in na skup palet w P. i odbierali stamtąd palety, bądź zawozili tam elementy drewniane, ale nie słyszeli o P..

Organ II instancji wskazał, że w przeważającej części faktur, na których jako wystawca widnieje P., jako formę zapłaty wpisano gotówkę, a Podatnik nie pamięta ani żadnych szczegółów tych transakcji, ani żeby kiedykolwiek do nich doszło.

Organ II instancji podkreślił, iż wiarygodność faktur, wystawionych przez P. była przedmiotem sporządzonego w dniu 18 listopada 2014 r. kryminalistycznego badania pisma ręcznego E. W.. Opinia biegłego w tym względzie stanowi, iż podpisy znajdujące się na szesnastu zabezpieczonych do badań fakturach VAT, nie zostały złożone przez pana E. W.. Wprawdzie opinia ta dotyczy faktur VAT datowanych na 2008 rok i wystawionych na inny podmiot, ale układ danych na tych fakturach, zawarte w nich treści, w tym treści widniejące na odciskach pieczęci oraz podpis wystawcy tych faktur, odpowiadają tym znajdującym się na fakturach VAT przedłożonych do kontroli przez podatnika

Zdaniem Organu II instancji, wyjaśnienia złożone przez J. W., w zakresie związanym z ilością palet skupowanych na skupie w P., dostawami pełnych tirów palet na skup w P., czy też w zakresie produkcji palet na tym skupie w ilościach przez niego wskazanych, uznać należy za niewiarygodne w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym.

Z informacji uzyskanych od Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2008 r. do maja 2013 r. wynika, iż E. P. W. figuruje w ewidencji podatników tego Urzędu od dnia 11 kwietnia 1995 r. Natomiast w okresie od 2008 r. do 2013 r. nie dokonał zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej i nie był zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz nie składał żadnych deklaracji podatkowych.

Podatnik do odwołania dołączył skan zaświadczenia o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 5 lutego 2008 r" na nazwisko W. E. [...], zam. w S. przy ulicy [...], NIP [...] oraz pierwszą stronę zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) na nazwisko W. E. P. , zam. w S. przy ul. [...] wraz z potwierdzeniem jego złożenia w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w S. w 3 lutego 2003 r. Wskazuje przy tym, że otrzymał je od tego kontrahenta, co dowodzi, że dochował należytej staranności.

Organ II instancji podkreślił, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z 13 października 2014 r., znak: [...] [...] zaznaczył, iż E. W. nie zgłosił w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w S. prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) ani deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) oraz podatku dochodowego. Jednocześnie ww. organ pismem z dnia 15 maja 2014 r. znak: [...], zawiadomił Prokuraturę Rejonową Szczecin-Śródmieście o podejrzeniu popełnienia polegającego na podrobieniu przez E. W. trzech pierwszych z ww. dokumentów. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia z 28 listopada 2014 r., sygn. akt. Ds.l [...], wypowiedziała się, iż brak jest możliwości ustalenia osoby, która dopuściła się podrobienia dokumentów opisanych w ww. zawiadomieniu sporządzonym przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S., jednak samo ich przedłożenie oraz okoliczność, iż były podrobione, nie budzi żadnych wątpliwości.

Według Organu II instancji, E. P. W. nie prowadził działalności gospodarczej. Jego działania (lub osoby podającej się za niego) polegały wyłącznie na dopełnieniu podstawowych czynności formalnych - zgłoszenia działalności w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta S. oraz uzyskania zaświadczenia o wpisie do ewidencji. Powyższe czynności miały na celu uprawdopodobnienie prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie, nie dokonano zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej we właściwym urzędzie skarbowym.. Wpis ten został w 31 grudnia 2011 r. przeniesiony do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), jednakże jest on niewidoczny, ponieważ - jak poinformowano w piśmie Urzędu Miasta S. z dnia 26 listopada 2014 r. - nie przeszedł weryfikacji. Odpowiednie zaświadczenie mogło być bowiem odebrane wyłącznie przez E. P. W., po uprzednim okazaniu przez niego dowodu osobistego bądź innego dokumentu poświadczającego jego tożsamość. Powyższe uzasadnia podnoszony przez Podatnika w odwołaniu brak zamknięcia tej działalności gospodarczej.

Pan W. potwierdził powyższe również podczas przesłuchania 11 września i 17 października 2014 r. w charakterze podejrzanego w postępowaniu znak: [...] [...] prowadzonym przez Urząd Skarbowy w S. S. i. w postępowaniu znak: [...] [...], zeznając, że nie zna się na działalności gospodarczej i podatkach, nigdy takiej nie prowadził. Jest bezrobotny, bezdomny i nigdy nie widział takich kwot pieniędzy, o których mowa w zarzucie. Nigdy nie prowadził żadnej działalności gospodarczej i nie dawał pełnomocnictwa do zarejestrowania działalności i jej prowadzenia w jego imieniu. Nigdy nie składał w Urzędzie Skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku VAT. Zeznał też, że w okresie od stycznia 2008 r. do grudnia 2013 r. nie miał dochodów, był na utrzymaniu konkubiny. Z prac dorywczych nie miał żadnych umów i dochody te nie były nigdzie ewidencjonowane. Ponadto zeznał, że nie posiada komputera oraz że nie umie stworzyć serwisu internetowego. Nie świadczył usług w zakresie wykonywania serwisu internetowego, tłumaczenia katalogów czy opracowania katalogów na rzecz innych osób.

Ustalenia te potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 09 października 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 415/19, uznając, że organy podatkowe, na podstawie zgromadzonych dowodów ustaliły, że E. W. - wystawca faktur wprawdzie był wpisany w ewidencji działalności gospodarczej, jednakże nigdy nie dokonał zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej w urzędzie skarbowym, ani nie rejestrował się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, w latach 2008 - 2013 nie składał żadnych deklaracji podatkowych. Nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie posiadał zaplecza i sprzętu. Rachunek bankowy założony na nazwisko E. W. nie służył prowadzonej działalności gospodarczej, a jedynie wpłatom od tych samych osób.

Według Organu II instancji, wszystkie powyższe ustalenia w sposób jednoznaczny wskazują, że faktury, na których jako wystawca widnieje P., a jako nabywca A. S., zostały wystawione przez podmiot faktycznie nieprowadzący działalności gospodarczej, a tym samym organ I instancji słusznie uznał, że nie dokumentują one rzeczywistych transakcji. Natomiast z zeznań złożonych przez Podatnika wynika, że w datach wystawienia spornych faktur nie tylko nie dokonał sprawdzenia kontrahenta, a wręcz że go nie zna i że nigdy z nim nie współpracował.

Organ nie podzielił zarzutów odwołania co do braku sporządzenia analizy ilościowej towarów, kwestionowania sposobu dokonania przez organ I instancji weryfikacji dowodów zakupu, czy niewzięcia pod uwagę braku obowiązku sporządzania ewidencji zakupów przez podatnika. Organ zwrócił uwagę, że Podatnik nie okazał żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających okoliczności towarzyszące zawarciu zakwestionowanych transakcji.

Organ II instancji stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowi stwierdzenie, że towar nie został nabyty między stronami transakcji określonymi w zakwestionowanych fakturach VAT. Nie wystarczy, jak chciałaby strona, wykazanie, iż doszło, co do zasady do dostawy towaru. Należy także wykazać, że czynność miała miejsce między podmiotami określonymi na fakturze, w tym w ilościach i wartościach z nich wynikających.

W opinii Organu II instancji, transakcje udokumentowane spornymi fakturami VAT są transakcjami fikcyjnymi, tzw. pustymi fakturami, a jako takie nie mogą być uznane za czynność opodatkowaną (generującą kwotę podatku naliczonego). W sprawie nie doszło do rzeczywistego przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel między wystawcą faktury a jej odbiorcą. Nie ma zatem wątpliwości, że strona towaru nie nabyła, nie była w jego dyspozycji. Czynności udokumentowane spornymi fakturami nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty oraz zwrotu różnicy podatku.

Organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie Organu I instancji jest również zgodne z wykładnią prawa wspólnotowego dokonaną przez TSUE, w tym w orzeczeniu z 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach Mahageben kft (sygn. C-80/11) oraz Peter David (sygn. C-142/11).

Według Organu II instancji, Podatnik nie wykazał się starannością i dbałością o własne interesy, które uzasadniałyby objęcie go ochroną prawną (tak w wyroku NSA 5 lutego 2014 r. I FSK 1747/12). Nie sposób przyjąć, że odliczając podatek ze spornych faktur, nie był on świadomy swojego działania, czyli nadużycia prawa, skoro wystawieniu tychże faktur nie towarzyszyła w ogóle żadna dostawa wykonywana przez podmioty wystawiające faktury. Podatnik przy zawieraniu transakcji na kilkutysięczne bądź kilkudziesięciotysięczne kwoty z żadnym z tych kontrahentów nie zawierał umów pisemnych, a E. P. W. w ogóle nie prowadził jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Racjonalnie działający przedsiębiorca, angażując środki pieniężne, weryfikuje swoich kontrahentów, którym obowiązany jest zapłacić znaczne kwoty należności za wykonane usługi lub sprzedane towary. Z materiału dowodowego wynika, że podatnik nie tylko nie dochował należytej staranności w odniesieniu do transakcji udokumentowanych spornymi fakturami, na których jako wystawca widnieje P., lecz wręcz posiadał wiedzę i miał świadomość udziału w procederze polegającym na wprowadzaniu do obrotu ww. faktur, wystawionych jedynie celem wygenerowania kosztów i podatku naliczonego do odliczenia. Powyższe dowodzi m.in. posiadanie i zaewidencjonowanie rzeczonych faktur w prowadzonych księgach, przy jednoczesnym zaprzeczaniu znajomości, współpracy i przekazywania jakichkolwiek środków pieniężnych E. P. W..

Wystawienie tzw. pustych faktur sensu stricto oznacza, że "dobra wiara" ze swej strony nie może być uwzględniona. Ma ona znaczenie tylko przy faktycznym obrocie towarów lub usług - co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym wyraźnie wskazuje, iż nie istniała jakakolwiek współpraca gospodarcza pomiędzy firmą podatnika a P. oraz L.. Twierdzenia Strony, iż transakcje dokumentowane fakturami wystawionymi przez te firmy miały rzeczywiście miejsce, a tym samym że nabyła towar od tych kontrahentów, nie znajdują zaś potwierdzenia w ustaleniach faktycznych sprawy.

Wobec powyższego Organ stwierdził, że Podatnik zawyżył podatek naliczony za:

- styczeń 2011 r. o kwotę [...]zł,

- luty 2011 r. o kwotę [...]zł,

- marzec 2011 r. o kwotę [...]zł,

- kwiecień 2011 r. o kwotę [...]zł,

- maj 2011 r. o kwotę [...]zł,

- czerwiec 2011 r. o kwotę [...]zł,

- lipiec 2011 r. o kwotę [...]zł,

- sierpień 2011 r. o kwotę [...]zł,

- wrzesień 2011 r. o kwotę [...]zł,

- październik 2011 r. o kwotę [...]zł,

- listopad 2011 r. o kwotę [...]zł,

- grudzień 2011 r. o kwotę [...]zł.

Podatnik zarejestrował w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług faktury dokumentujące nierzeczywiste transakcje, a w konsekwencji nie zastosował się do obowiązujących go zasad rzetelnego prowadzenia tych ewidencji. W związku z powyższym przedmiotowych ewidencji, w części dotyczącej dokonanych ustaleń, nie uznano jako dowód. W rezultacie organ pierwszej instancji dokonał rozliczenia podatku naliczonego za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. w prawidłowej wysokości.

Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania w zakresie prawidłowości ustalenia przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy i jego oceny na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej. Organy miały przy tym prawo do tego, by wykorzystać oraz poddać analizie i ocenie w sprawie również materiał dowodowy zgromadzony w toku innych postępowań. Podatnik miał zapewnione prawo zapoznania się z tymi dowodami, ponieważ zostały włączone już na etapie prowadzonej wobec niego kontroli, a następnie prowadzonego postępowania podatkowego, co dawało możliwość odniesienia się do nich. O każdym dowodzie, w posiadanie którego wszedł organ I instancji, a który następnie został włączony do akt sprawy, pełnomocnik strony był poinformowany postanowieniami wydanymi przez ten organ. Zatem rozważania podatnika, że ustalenia w niniejszej sprawie opierają się tylko o protokół kontroli M. P., a także że strona nie posiada dostępu np. do całego przesłuchania E. P. W., są nieuzasadnione. Ponadto z uwagi, iż zawierają one informacje objęte tajemnicą skarbową, oczywiste jest, że w "jawnych" aktach sprawy znajdują się dokumenty zanonimizowane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Organu II instancji z dnia [...].12.20120 r. w całości, Podatnik wnosząc o jej uchylenie, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

- art. 86 ust, 1 i ust, 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT przez bezpodstawne zanegowanie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów od L. K. A.,

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT przez bezpodstawne zastosowanie,

- art. 121 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady zaufania, a w szczególności rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść skarżącego,

- art. 122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego,

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art. 188 Ordynacji podatkowej przez nieprzeprowadzenie dowodów, o które wnioskował,

- art. 191 Ordynacji podatkowej przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, po czym podkreślił, że organy podatkowe odmówiły przeprowadzenia dowodu z przesłuchania T. L., który jako bezpośredni świadek działalności K. A., w istotny sposób mógł rzucić nowe światło na ustalone przez organy okoliczności, w szczególności mógłby potwierdzić możliwości wykonawcze firmy K. A., a także nielegalne zatrudnianie pracowników.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, nie

stwierdził, by organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na

wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonego aktu ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c)

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019

r., poz. 2325 z późn. zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."). W konsekwencji tego nie było usprawiedliwionych podstaw do uchylenia

zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na fakt, że w skardze Skarżący kwestionuje wyłącznie zanegowane przez Organ podatkowy transakcje udokumentowane fakturami

wystawionymi przez [...] L. K. A., Sąd uznał, że Skarżący zaakceptował stanowisko organu podatkowego w pozostałym

zakresie, tj. do zanegowanych transakcji zakupu od [...] P. E. P. W. i w związku z tym bezprzedmiotowe jest

odnoszenie się do tych transakcji.

W pierwszej kolejności Sąd z urzędu zbadał kwestię zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za

poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r. i stwierdził, że kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona w

zaskarżonej decyzji, i jak wynika z treści skargi, nie jest przedmiotem sporu, przy czym Sąd stwierdził zasadność stanowiska Organu

podatkowego w tej materii, a zatem, że zaskarżona decyzja wydana została przed upływem terminu przedawnienia.

Istota zarzutów skargi sprowadza się natomiast do kwestionowania sposobu dowodzenia przez organy podatkowe odnośnie do transakcji z

tytułu zakupu towaru (palet, nadstawek paletowych oraz innych elementów drewnianych) od firmy PPHU L. K. A., a w

szczególności przez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu polegającego na przesłuchaniu świadka T. L., który - zdaniem

Skarżącego - jako bezpośredni świadek działalności K. A., w istotny sposób mógł rzucić nowe światło na ustalone przez

organy okoliczności, w szczególności mógłby potwierdzić możliwości wykonawcze firmy K. A., a także nielegalne

zatrudnianie pracowników, co skutkowało według Skarżącego niedokładnym ustaleniem stanu faktycznego i dowolną ocenę dowodów, a tym

samym naruszeniem przepisów postępowania (art. art. 121. 122, 187 § 1, 188 i 191 O.p.), a w rezultacie bezpodstawne zanegowanie

Skarżącemu prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zakwestionowanych

faktur VAT dokumentujących zakup od PPHU L. K. A. palet, nadstawek paletowych i innych elementów drewnianych, czym

naruszono art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT i bezpodstawnie zastosowano przepisy prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a

pkt 4 lit. a) ustawy VAT.

Sąd nie podzielił w tym zakresie zarzutów skargi co do naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego. Organy podjęły bowiem

możliwe do przeprowadzenia działania dowodowe w celu wyjaśnienia istotnych kwestii spornych, a zwłaszcza związanych z wystawianiem

przez PPHU L. K. A. zakwestionowanych faktur VAT będących podstawą do odliczenia podatku naliczonego w roku podatkowym

2011. Organy dokonały analizy w tym zakresie treść tych faktur w zestawieniu z zasadniczym przedmiotem działalności gospodarczej

prowadzonej przez PHU L. K. A., zdolnością produkcyjną tej firmy, a także z posiadanym zapleczem technicznym

(wyeksploatowany park maszynowy) i kadrowym (liczbą zatrudnionych osób), transportem towarów zakupionych

przez Skarżącego od tej firmy, uwzględniając przy tym zeznania świadków. Natomiast Skarżący w żaden sposób nie podważył tezy Organu

podatkowego, że zakwestionowane faktury VAT, wystawione z tytułu przez PPHU L. K. A. nie dokumentują rzeczywistych

zdarzeń gospodarczych. Argumentacja Skarżącego ograniczyła się jedynie do kwestionowania stanowiska Organu podatkowego, a w istocie

tylko do gołosłownego podniesienia w skardze zarzutów ze wskazaniem, że Organ bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanego w

odwołaniu dowodu, tj. przesłuchania świadka T. L. na okoliczność ilości osób wykonujących pracę w ww. firmie K.

A., a także ilości dostaw dokonywanych do tej firmy.

Jak wynika z akt badanej sprawy, w uzasadnieniu postanowienia z dnia 08.12.2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

wyjaśnił główne powody odmowy przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka T. L.. Organ ten w istocie odmowy

wskazał, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego włączono do akt sprawy wyciągi z: protokołu kontroli przeprowadzonej w firmie

L. K. A., protokołów przesłuchań K. A., jego pracowników, Skarżącego oraz jego pracowników,

w których, osoby te odniosły się do podnoszonych we wniosku dowodowym kwestii. Organ przy tym wyjaśnił, że bezzasadne jest

przesłuchanie świadka T. L., gdyż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia,

zaś okoliczności, na jakie wnioskowano przeprowadzenie tego dowodu, stwierdzone zostały innymi dowodami, tj. jak wskazał Organ -

w złożonych przez K. A. deklaracjach [...] znajdują się informacje o liczbie zatrudnionych w jego firmie osób, zaś z

zapisów ewidencji zakupów można uzyskać dane o współpracy podatnika z podmiotami świadczącymi usługi w zakresie transportu towarów, a

protokoły przesłuchania m. in. D. L., K. M. i T. C. oraz innych osób stanowią źródło

danych o ilości dostaw dokonywanych do tej firmy, a także szereg innych dowodów znajdujących się w materiale

dowodowym sprawy.

Poza tym, na zasadność odmowy tego wniosku dowodowego Skarżącego, Organ w odpowiedzi Organu na skargę dodatkowo wyjaśnił, że posiada

z urzędu informacje na okoliczności, które są przedmiotem dowodzenia. Mianowicie, w aktach niejawnych innego podatnika znajduje się

pisemna odpowiedź T. L. z dnia 09.05.2019 r., udzielona na wezwanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S.

w sprawie [...], w której T. L. udzielił informacji, że, cyt.: "nie są mi znane powiązania

gospodarcze firmy PPHU L. z innymi podmiotami gospodarczymi, a także z ich przedstawicielami. W latach 2011-2014 wspólnie

dzierżawiliśmy wraz z (...) i P. K. A. obiekt (...) w B.. Na terenie B. firma L. zajmowała się

działalnością stolarską. Wykonywano domki letniskowe, małą architekturę ogrodową itp. Na temat kontaktów, współpracy, pracowników,

majątku ruchomego i nieruchomego firmy L. nie posiadam żadnej wiedzy".

Zatem, nie budzi wątpliwości, że brak jest podstaw do kontynowania dowodzenia w oparciu o zeznania T. L. na wnioskowane

okoliczności co do ilości osób wykonujących pracę w ww. firmie K. A., a także ilości dostaw dokonywanych do tej firmy,

gdyż osoba ta wprost przyznała, że nie posiada żadnej wiedzy w tym zakresie.

Jak wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Organ II instancji przedstawił szeroką argumentację na poparcie swojej tezy.

Ocena Organu jest logiczna, spójna i koresponduje z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Organ

podatkowy rozprawił się dowodowo w sposób wyczerpujący i jasny z przyjętą tezą co do nierzetelności zakwestionowanych faktur VAT

wystawionych przez firmę K. A. i w związku z tym zbędne jest powtarzanie całej tej argumentacji, która jest dla Sądu

przekonująca, w przeciwieństwie do gołosłownego stanowiska Skarżącego przedstawionego w skardze. Organ, przedstawiając stan faktyczny

odnośnie zakwestionowanych transakcji sprzedaży pomiędzy firmą Skarżącego a firmą K. A., wykazał, że faktury VAT

wystawione przez firmę K. A. w 2011 r. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych dokumentowanych tymi fakturami.

Z niepodważonych ustaleń Organu podatkowego jednoznacznie wynika, że w spornym okresie firma K. A. oferowała dużej ilości

kontrahentów bardzo szeroki zakres usług o wysokiej wartości i ogromną pod względem asortymentowym ilość zróżnicowanych towarów

i usług, w tym usług budowlanych, które są czasochłonne i wymagają fachowych kwalifikacji oraz specjalistycznego parku maszynowego, nie

wykazując przy tym źródła pochodzenia materiałów na wyprodukowanie towaru będącego źródłem dostaw do innych kontrahentów, w tym do

firmy Skarżącego, nie przedstawił bowiem K. A. żadnych dowodów zakupu surowca niezbędnego do produkcji towaru, którego

dostawę miały dokumentować wystawione przez firmę K. A. faktury sprzedaży. Organ wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej

decyzji, że firma K. A. nie dysponowała towarami w ilościach, jakie wynikają ze spornych faktur VAT. Podatnik ten nie

posiadał bowiem zdolności produkcyjnych (posiadał zużyty sprzęt, brak odpowiedniej liczby pracowników oraz środków transportu), by

wytworzyć takie ilości towarów, co w szczególności uzasadnia, że w tym samym czasie zajmowała się także wykonywaniem

innych pracochłonnych i wymagających fachowej wiedzy czynności niż te związane z głównym przedmiotem jego

działalności gospodarczej (stolarką asortymentu z drewna, tutaj, paletami i nadstawkami paletowymi),

tj. usługami budowlanymi, co wynika z akt innych spraw zawisłych przed tutejszym Sądem (m.in. w sprawach o sygn. akt I SA/Sz 303/21,

I SA/Sz 344/21, I SA/Sz385/21, I SA/Sz 498/21, w których także zakwestionowano transakcje z firmą K. A.).

Nadto, z zebranych i niekwestionowanych dowodów jednoznacznie wynika, że K. A. również nie nabył tych towarów od podmiotów,

które wskazano jako jego dostawców. Dla oceny spornej kwestii istotne jest również, że K. A. w rzeczywistości nie zawarł

transakcji z żadnym z podmiotów, które wskazano jako źródło nabycia towarów, następnie zafakturowanych na rzecz Skarżącego (brak

pisemnych umów, czy chociażby zamówień, pomimo obrotu na wysokie wartości), brak znajomości szczegółów współpracy, mimo wieloletniej

współpracy.

Wszystkie powyższe okoliczności przesądzają o świadomości kontrahentów firmy K. A., w tym Skarżącego, że uczestniczą w

nielegalnym procederze wystawiania fikcyjnych faktur VAT. Potwierdzają, że wystawione faktury VAT tytułem sprzedaży palet, nadstawek i

elementów drewnianych przez firmę K. A. była wynikiem świadomego procederu prowadzącego do nadużycia prawa na gruncie

podatku o towarów i usług, w którym uczestniczył Skarżący.

Podkreślić przy tym należy, że z niepodważonych ustaleń Organu podatkowego wynika, że w kontrolowanym okresie K. A. wykazał

w fakturach sprzedaż 1.032.421 sztuk palet drewnianych, co daje średnią miesięczną około 19.118 sztuk. Wartości te pozostają jednak w

sprzeczności z zeznaniami pracowników K. A. - M. T. i W. C., jak również F. O. co

do ilości możliwych do wykonania palet na jedynej maszynie, która do tego służy. Co istotne, świadkowie wskazali, że firma K.

A. dokonywała w tym okresie głównie napraw palet. Mimo, że świadkowie potwierdzają niewielką produkcję palet na rzecz podmiotów

zewnętrznych, to jednak zgodnie zaprzeczają, by firma K. A. zajmowała się produkcją elementów drewnianych palet

przeznaczonych do sprzedaży.

Zwrócić przy tym należy uwagę, że ustalenia co do możliwości wykonawczych firmy K. A. były przedmiotem kontroli sądowej

dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który podzielił stanowisko Organu w sprawach ze skarg

M. P. zarówno w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych na decyzje tego Organu z dnia [...].07.2018 r., znak:

[...] [...] (za 2011 r.), jak i podatku od towarów i usług z [...].04.2019 r., znak:

[...], [...] (za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do maja oraz za sierpień i

październik 2009 r.). W sprawach tych także kwestionowano rzetelność transakcji z firmą K. A., z czym Wojewódzki Sąd

Administracyjny w S. się zgodził, wydając odpowiednio wyroki z dnia 18.04.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 691/18, i z dnia

19.12.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 556/19. Sąd ten w wyroku z dnia 18.04.2019 r., sygn. akt I SA/Sz

691/18, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r., zgodził się z tezą

Organu, że firma K. A. nie posiadała zdolności produkcyjnych do zrealizowania deklarowanej sprzedaży a okoliczności sprawy

także wskazywały na istnienie procederu wystawiania przez K. A. faktur VAT dokumentujących nierzeczywiste zdarzenia

gospodarcze.

W świetle powyższego, twierdzenie Skarżącego, że nabywał towary od K. A. w "dobrej wierze", nie znajduje oparcia w

materiale dowodowym sprawy, ani też w skardze. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, na podstawie

którego Organ podatkowy dokonał niepodważonych ustaleń faktycznych, wprost wskazuje, że nie było żadnej współpracy gospodarczej

pomiędzy firmą Skarżącego a firmą PPUH L. K. A.. Twierdzenia Skarżącego, że transakcje dokumentowane fakturami

wystawionymi przez tę firmę miały w rzeczywistości miejsce, a tym samym, że nabył towar od tego kontrahenta,

są gołosłowne, nie poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami w sprawie. W każdym razie takich dowodów nie przedstawił Skarżący ani w toku

postępowania podatkowego, ani też w skardze, nie podważając tym samym zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W konsekwencji tego

zaistniała podstawa do uznania, że Skarżący przyjmując zakwestionowane faktury VAT, był w pełni świadomy nierzeczywistych transakcji

udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez firmę K. A. (braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających przyjęcie

towaru wskazanego przez wystawcę tych faktur).

Zwrócić przy tym należy uwagę, że Organ podatkowy wszechstronnie rozpatrzył sprawę i odniósł się także do klauzuli dobrej wiary wobec

Podatnika, mimo stwierdzenia nierzeczywistych transakcji, w związku z czym nie miał obowiązku jej badania. Jak bowiem wynika z wyroku

NSA z dnia 27.03.2018 r., I FSK 635/16), cyt.: "(...) kwestią, wynikająca z orzecznictwa TSUE (zob. B. Rogowska – Rajda, T. Tratkiewicz

"Prawo do odliczenia VAT w świetle orzecznictwa TSUE, Warszawa 2018 s. 122 – 126 i tam przywołane orzecznictwo TSUE oraz krajowych

sądów administracyjnych), jest ochrona prawna podatnika przed pozbawieniem prawa do odliczenia podatku naliczonego

kiedy zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek, że mimo zachowania należytej staranności w sposób nieświadomy

uczestniczył w transakcjach wiążących się z przestępstwem (nadużyciem prawa) w dziedzinie VAT, popełnionym przez dostawcę lub inny

podmiot działający na wcześniejszym lub dalszym odcinku łańcucha dostaw towarów lub usług. Jednakże warunkiem aby, w celu realizacji

zasady neutralności podatku od wartości dodanej dla podatnika – przedsiębiorcy, taka ochrona prawna mogła zostać zastosowana jest

nabycie towarów lub usług. W takim przypadku konieczne jest badanie tzw. dobrej wiary podatnika, chcącego skorzystać z prawa do

obniżenia podatku należnego, który nie powinien być obciążany uchybieniami popełnionymi przez dostawcę w zakresie stosowania przepisów

VAT. Jeśli takie nabycie nie wystąpiło, bo w istocie przedmiotem tzw. obrotu były tylko puste faktury, nie może być mowy o ochronie

nabywcy działającego w tzw. dobrej wierze.".

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, w kontekście obowiązującej linii orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej, skoro Organ podatkowy niespornie ustalił, że Skarżący w rejestrach zakupu za okres od stycznia do grudnia 2011 r. ujął

faktury VAT wystawione przez firmę K. A. na łączną kwotę netto [...] zł i podatek od towarów i usług

w kwocie [...]zł, a przy tym ustalił, że firma ta nie zatrudniała odpowiedniej liczby osób (a jeżeli, to zajmowała się głównie

naprawą palet), ani też nie miała mocy produkcyjnej (odpowiedniego parku maszynowego), która pozwoliłaby na wytworzenie towarów w

ilościach wynikających ze spornych faktur VAT, tym samym wykazał, że faktury te nie dokumentują faktycznych dostaw palet, nadstawek

i elementów drewnianych do firmy Skarżącego, co świadczy, że Skarżący w pełni świadomie uczestniczył w mechaniźmie nadużycia prawa na

gruncie podatku VAT przez przyjęcie wystawionych przez firmę K. A. fikcyjnych faktur VAT, dokumentujących nierzeczywiste

transakcje gospodarcze, co w konsekwencji uprawniało Organ podatkowy do odstąpienia od badania tzw. należytej staranności

i dobrej wiary w zakresie zakwestionowanych faktur VAT, na których jako wystawca figuruje PPUH L. K. A.. (por. wyrok TSUE

z 21.06.2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, Mahageben kft i Dawid, lub wyrok

z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie C-563/11, Forvards V SIA).

Z tego też powodu Sąd uznał, że zarzuty skargi są bezpodstawne, gdyż Skarżący nie wykazał w sposób nie budzący jakichkolwiek

wątpliwości, że teza Organu podatkowego, iż zakwestionowane faktury wystawione przez firmę K. A. dokumentują

nierzeczywiste zdarzenia gospodarcze - nie odpowiada prawdzie. W badanej sprawie istotne było właśnie

wyjaśnienie, czy sporne faktury wystawione przez firmę K. A. dokumentują rzeczywiste dostawy. Skoro Organy podatkowe w

sposób niepodważony ustaliły, że faktury te w swej treści nie są powiązane z konkretnymi dostawami do firmy

Skarżącego (jak wynika z akt sprawy, K. A. nie przedstawił żadnych dowodów np. zamówień, umów,

dokumentów magazynowych potwierdzających zakup materiałów oraz produkcję towaru, a następnie dostawę konkretnych towarów

wyprodukowanych przez firmę K. A. do firmy Skarżącego itp.), a Skarżący nie dowiódł, że było inaczej, nie przedstawił

bowiem również żadnych dowodów np. zamówień, umów, dokumentów magazynowych itp. pozwalających na zweryfikowanie dostaw konkretnych

towarów wyprodukowanych przez firmę K. A. do firmy Skarżącego - brak dowodów wskazujących na dostawy konkretnych towarów,

ich rodzaju, godziny dostawy, markę i numer rejestracyjny środka transportu niezbędnego do dostawy, dane kierowcy itp.), to były

uprawnione wywieźć wniosek o ich nierzetelności. Jeżeli kontrahenci współpracują ze sobą wiele lat, to

niewątpliwie winno to znaleźć wyraz w rzetelnie prowadzonej dokumentacji, w tym księgowej i handlowej, której jednak Skarżący nie

wykazał. Należy mieć na uwadze, że dokumenty zakupowe podatnika, czyli faktury lub inne dokumenty handlowe (zamówienia, umowy,

dotyczące usług transportowych, wydanie z magazynu, przyjęcia do magazynu konkretnego rodzajowo towaru itp.) sporządzane są nie tylko

w celu umożliwienia podatnikowi właściwego rozliczenia podatku od towarów i usług, ale także w celach dowodowych, czyli umożliwienia

ewentualnej weryfikacji prawidłowości tego rozliczenia, a więc sprawdzenia, czy zdarzenia dokumentowane dokumentami fiskalnymi miały

faktycznie miejsce, co zawsze leży w dobrym interesie podatnika, zarówno sprzedawcy, jak i nabywcy. Ich transakcje zawsze muszą mieć

odzwierciedlenie w spójnej dokumentacji (sprzedawcy z nabywcą). Posiadanie przez podatnika samej faktury, spełniającej wymogi formalne,

nie jest wystarczające, konieczne jest nadto wykazanie przez podatnika jej prawdziwości materialnej w zakresie

przedmiotowym, jak i podmiotowym, przy czym ciężar dowodowy w tym zakresie zawsze obciąża podatnika, zarówno ze strony sprzedawcy

(wystawcy faktury), jak i nabywcy, jako stron danej transakcji. Podatnik bowiem jest uprawniony skorzystać z dobrodziejstwa podatkowego

jakim jest prawo do obniżenia podatku należnego, jeżeli faktura VAT spełnia warunki zarówno formalne, jak i materialne

w zakresie przedmiotowo-podmiotowym. Brak co najmniej jednego z tych warunków pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku

naliczonego, przewidzianego w art. 86 ust. 1 ustawy VAT, natomiast organ podatkowy uprawnia do zastosowania

właściwej normy postępowania, tutaj, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT .

Wbrew zarzutom skargi, Organy szczegółowo wyjaśniły powody zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur VAT,

natomiast Skarżący nie wykazał, że Organ podatkowy dopuścił się takiego naruszenia przepisów postępowania czy prawa materialnego, które

miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, co wówczas nakazywałoby odmiennie rozstrzygnąć niż wynika to z zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wobec tego Organy miały prawo uznać sporne faktury za nierzetelne, Organ bowiem w odróżnieniu od Skarżącego wykazał, że firma

K. A. nie miała takiej zdolności produkcyjnej, by dokonać dostaw palet, nadstawek paletowych i

innych elementów w takich ilościach i wartościach, jakie wynikają z zakwestionowanych faktur VAT. Rozliczenie

podatku od towarów i usług opiera się na dokumentach, ale rzetelnych, czyli odzwierciedlających faktycznie zdarzenia gospodarcze.

Posiadanie rzetelnych faktur, spełniających wymogi formalne, jest tylko jednym z warunków odliczenia podatku naliczonego. Jak wyżej już

wskazano, konieczne jest nadto wykazanie prawdziwości materialnej co do dokonanej transakcji pod względem przedmiotowo-podmiotowym.

Skoro Skarżący nie dowiódł prawdziwości materialnej zakwestionowanych faktur VAT innymi dowodami (księgowymi, handlowymi itp.), to nie

nabył prawa do skutecznego odliczenia podatku naliczonego. Kluczowe przy tym jest, że Organy podatkowe podważyły rzetelność spornych

faktur, natomiast Skarżący nie przedstawił żadnych innych dowodów na tezę przeciwną.

Nadto, należy mieć na uwadze, że żaden z przesłuchanych w charakterze pracowników K. A. (M. T., W.

C. , F. O., syn K. A. - K. A. nie potwierdził możliwości produkcyjnych firmy K. A.

wynikających z zakwestionowanych faktur VAT, wręcz zaprzeczyli, by firma ta zajmowała się produkcją elementów drewnianych palet do

odsprzedaży, a jedynie wskazali, że w przeważającej działalności firma ta dokonywała w spornym okresie gównie napraw palet oraz, że

działalność właściciela PPHU L. związana była z produkcją elementów drewnianych wykorzystywanych głównie do montażu architektury

ogrodowej (tak też syn K. A.). Nie ma podstaw, by podważać te zeznania, bowiem wzajemnie się

uzupełniają i nie są sprzeczne.

Odnosząc się do możliwości nielegalnego zatrudniania pracowników przez firmę K. A., jest to tylko domniemanie, nie poparte

żądnym dowodem. Stąd, trudno zweryfikować, czy taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Organ podatkowy zasadnie zwrócił uwagę, że każdy podatnik zobowiązany jest do rzetelnego prowadzenia dokumentacji, stosownie do art.

109 ust. 3 ustawy VAT i tylko podatnikom wykazującym należytą staranność i dbałość o własne interesy przysługuje ochrona na gruncie

prawa podatkowego. Jak słusznie Organ podkreślił, Skarżący jako podatnik, przy zawieraniu transakcji na kilkutysięczne bądź

kilkudzisięciotysięczne kwoty, z żadnym z wymienionych kontrahentów nie zawierał umów pisemnych, nie sprawdzał statusu podatkowego

kontrahenta w trybie art. 96 ust. 13 ustawy VAT. Podkreślił, że Skarżący w 2011 prowadził skup palet, w których pozyskiwał palety bez

dokumentowania tych zdarzeń fakturami. Okoliczności tych skarżący nie kwestionował. Jak wynika natomiast z akt badanej sprawy,

poza spornymi fakturami, Skarżący nie przedstawił żadnych rzetelnych dowodów, o jakich wyżej mowa, które

potwierdziłyby jednoznacznie faktyczny zakup konkretnego towaru od firmy K. A., co podważa wiarygodność transakcji zakupu

towarów udokumentowanych spornymi fakturami VAT wystawionymi w roku 2011 przez PPHU L. K. A. na rzecz firmy Skarżącego.

Nierzetelność spornych faktur wynika z braku wykazania zakupu materiałów przez firmę K. A. niezbędnego do produkcji

odsprzedanego towaru, a także braku możliwości produkcyjnych tej firmy, co przesądziło o świadomym

uczestnictwie Skarżącego w procederze nadużycia prawa na gruncie podatku od towarów i usług. Organy podatkowe przeprowadziły

postępowanie podatkowe zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie - Ordynacja podatkowa nie naruszając przepisów, w tym art. 121, 122,

187 § 1, 188 i 191. Zgromadziły dostateczny materiał dowodowy w kontekście znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów

prawa materialnego i wyjaśniły jej okoliczności faktyczne, które pozwoliły uznać za niezasadne zarzuty skargi co do naruszenia

przepisów prawa materialnego (art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT). Skoro bowiem sporne

faktury zakupu nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to wystąpiła podstawa

do zakwestionowania firmie Skarżącego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tych

faktur. Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał w skardze takiego naruszenia przepisów prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy. Samo podniesienie zarzutów nie jest wystarczające dla odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, konieczne jest bowiem

przedstawienie takiej argumentacji, która jednoznacznie przekona do racji strony skarżącej. Takiej argumentacji Skarżący nie

przedstawił w niniejszej sprawie, a jedynie gołosłownie polemizuje z oceną Organu podatkowego, co utrudnia

ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów.

Wobec tego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej

Niniejsza sprawa, wyznaczona na rozprawę, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, została skierowana i rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a podstawą były następujące przepisy: art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), art. 20 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 późn. zm.) oraz § 3 zarządzenia Nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 oraz § 1 ust. 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii.

Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego pod adresem: www.nsa.gov.pl