Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1400/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant: Krzysztof Lonc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz S. R. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę pomieszczenia do gromadzenia odpadów stałych komunalnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że decyzje wymienione w pkt.I nie mogą być wykonane; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 3 września 2002r. Wójt Gminy M. wydał na podstawie art. 1 ust.2, art.40, art.42 i art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) decyzję Nr [...], którą ustalono na rzecz S. R. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia ze ścianami pełnymi, służącego do czasowego gromadzenia odpadów stałych komunalnych o wymiarach 3m x 2m, przewidzianej do realizacji w miejscowości L. – Gmina M. na działce nr 506 przy ul. G. 10.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: U. P., W. T. i M. K. podnosząc, iż nie został spełniony pkt 5 decyzji, dotyczący załącznika graficznego, określającego miejsce planowanej budowli oraz jego odległości od granicy ich działek.

Odwołujący się sprzeciwili się budowie pojemnika na odpady w tak bliskiej odległości od ich działek budowlanych, a który to obiekt będzie ich zdaniem uciążliwy, zwłaszcza przy 25 stopniowych upałach. Ponadto podnieśli, iż wnioskodawca nie zamieszkuje w rejonie spornej inwestycji, zatem usytuowanie w tym miejsc przedmiotowego pojemnika jest w ich ocenie dziwne.

Podkreślili także, iż w 2000 r. uzyskali decyzje od Wójta Gminy M. zatwierdzające projekty budowlane i udzielające pozwoleń na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wszystkie budowy zostały rozpoczęte. Aktualnie odwołujący się mieszkają we W., a zakup działek podyktowany był chęcią ucieczki od zanieczyszczeń i gwaru wielkomiejskiego. Nadto zarzucili, iż umieszczenie przez wnioskodawcę na działce nr 506 prowizorycznego kurnika jest dla stron bardzo stresujące mimo, że wydana została decyzja o jego likwidacji w 2001 r. Takie zachowanie właściciela działki nr 506 stawia - w ich ocenie pod ogromnym znakiem zapytania kontynuowanie rozpoczętych budów i strach przed utratą wyłożonych na ten cel pieniędzy.

Decyzją z dnia 6 maja 2003r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, iż celem każdej decyzji lokalizacyjnej jest weryfikacja zamierzeń inwestora pod kątem ich zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisem art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kwestionowanej decyzji wynika, iż teren potencjalnego zainwestowania położony jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. symbolami "E, RZ, RO" i przeznaczony jest po łąki i pastwiska, w części jest to teren upraw polowych. Z porównania zapisów planu oraz zamierzenia inwestycyjnego wynika w ocenie Kolegium, iż realizacja spornej inwestycji jest możliwa na powyższym terenie i stanowić ona będzie część infrastruktury związanej z przeznaczeniem przedmiotowego terenu. W takiej sytuacji zdaniem Kolegium, organ lokalizacyjny nie miał podstaw do odmowy wydania wnioskowanego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazano, iż w myśl art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja lokalizacyjna nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Nie przesądza także o dopuszczalności realizacji inwestycji na wnioskowanym terenie, wskazuje natomiast na ograniczenia i nakazy wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie jest uzależnione od uzyskania zgody właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Nie przyznaje ona bowiem inwestorowi żadnych praw do terenu zainwestowania, ani do terenów sąsiednich. Nie pozwala również na budowę obiektów planowanych na spornym terenie.

Podkreślono dodatkowo, iż załącznik nr 2 do kwestionowanej decyzji określa wyraźnie zarówno położenie planowanego zbiornika, jak i odległości od granicy działek sąsiadujących z terenem potencjalnego zainwestowania od strony północnej. Zarzut w tym zakresie nie znajduje zdaniem organu odwoławczego uzasadnienia. Podstawy do odmowy wydania wnioskowanej decyzji nie może stanowić również okoliczność, iż właściciel spornej działki nie zamieszkuje w okolicy planowanej inwestycji. W decyzji organu pierwszej instancji inwestor został zobowiązany do wykonania projektu budowlanego z uwzględnieniem ustaleń zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które szczegółowo określają przesłanki dopuszczalności realizacji tego typu budynków. Prawidłowość przygotowania powyższego projektu podlegać będzie zatem weryfikacji ze strony organów nadzoru budowlanego na kolejnym etapie realizacji inwestycji, tj. podczas uzyskiwania pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż zagadnienie zaniechania likwidacji kurnika, funkcjonującego na działce nr 506, nie leży w jego kompetencjach.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu wniosła M. K. domagając się jej uchylenia. Skarżąca podniosła, iż uzyskała w 2000r. od Wójta Gminy M. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zakup działki był spowodowany chęcią ucieczki od zanieczyszczeń i gwaru wielkomiejskiego W. Przed zakupem działki w Gminie M. została poinformowana, że kupowana działka zlokalizowana jest w sąsiedztwie terenów łąk i pastwisk. W chwili obecnej przestała inwestować z uwagi na zamierzenie właściciela działki nr 506, tzn. budowę początkowo kurnika, a obecnie zbiornik na śmieci i odpady komunalne.

Nadto skarżąca zarzuciła, iż do przesłanej decyzji organu pierwszej instancji nie dołączono załącznika graficznego, określającego lokalizację przedmiotowego śmietnika.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 & 1 pkt.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ze zm.), obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

I tak zgodnie z przepisem art.2 ust.1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach.

W myśl zaś art. 7 ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, co oznacza, że plan jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym.

Plan składa się z części tekstowej, zawierającej ustalenia planowe oraz rysunku planu /art.8 ust.1 ustawy/. Rysunek planu jest w myśl w/w art.8 ust.1 ustawy integralną częścią planu, stąd ma on na równi z tekstem planu moc wiążącą.

Rysunek i tekst planu stanowią zatem jedną wzajemnie uzupełniającą się całość.

Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 ustawy, na podstawie przepisów szczególnych / art. 40 ust. 1ustawy/.

Istotny jest przy tym przepis art. 43 ustawy, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Z powyższej regulacji wynika zatem obowiązek zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tak z przepisami prawa, jak i z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Lektura akt sprawy wskazuje jednoznacznie, że organy wydając zaskarżone decyzje, powołały się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., uchwalonego przez Radę Gminy M. uchwałą Nr VII/41/94 z dnia 7 grudnia 1994r. /Dz. Urz. Województwa Wrocławskiego Nr 13, poz.19/.

Oznacza to tym samym, że wydane w sprawie decyzje, winny być oceniane przez Sąd pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że działka nr 506 przy ul. G. 10 w L., czyli teren na którym planowana jest sporna inwestycja oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. symbolami "E, RZ, RO" i przeznaczony jest pod łąki i pastwiska, w części zaś jest to teren upraw polowych.

Organ pierwszej instancji ustalając dla S. R. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu służącego do czasowego gromadzenia odpadów stałych komunalnych w miejscowości L. – Gmina M. na w/w działce nr 506 przy ul. G. 10, stwierdził, iż skoro wniosek inwestora nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., to wydano przedmiotowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził zaś powołując się na tenże sam plan zagospodarowania przestrzennego, że porównując zapisy planu oraz zamierzenie inwestycyjne, to realizacja spornej inwestycji jest możliwa na powyższym terenie i stanowić ona będzie część infrastruktury związanej z przeznaczeniem przedmiotowego terenu.

W okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem organów.

Skoro, tak jak to już wyżej Sąd zauważył, teren na którym planowana jest sporna inwestycja oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. symbolami "E, RZ, RO" i przeznaczony jest pod łąki i pastwiska, w części zaś przeznaczony jest pod uprawy polowe, to nie można przyjąć by organy wydając w sprawie kwestionowane decyzje wykazały, że ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, czyli obiektu budowlanego służącego do czasowego gromadzenia odpadów stałych komunalnych, są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M.

Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że sporną inwestycję można było zakwalifikować jako część infrastruktury związanej z przeznaczeniem terenu na którym planowana jest ta inwestycja, skoro teren na którym planowana jest inwestycja to łąki i pastwiska oraz pola uprawne, zaś obiekt służący do gromadzenia odpadów stałych komunalnych jest inwestycją nie pozostająca w zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M.

Mając na uwadze postanowienia cyt. wyżej art. art. 43 ustawy, w myśl którego ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu musi być zgodne z przepisami prawa, stwierdzić należy, ze uchybieniem organów było także pominięcie w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach /Dz.U. Nr 62, poz.628 ze zm./, a zwłaszcza przepisu art.3 ust.3 pkt.4 , w którym zawarta została definicja sformułowania : " odpady komunalne ".

W konsekwencji Sąd opierając się na powyższych ustaleniach doszedł do wniosku, iż organy wydając w sprawie zaskarżone decyzje nie wykazały, że ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. oraz przepisami prawa.

Wykazanie tych okoliczności było o tyle istotne, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,/ art.43 omawianej ustawy/.

Istotnym uchybieniem w sprawie jest także i to, że z akt sprawy nie wynika by skarżąca M. K., której nieruchomość graniczy z nieruchomością na której planowana jest sporna inwestycja, miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem przez Wójta Gminy M. decyzji z dnia 3 września 2002r., Nr [...].

Obowiązkiem zaś organu było pouczenie skarżącej o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu określonego stronie terminu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia skarżącej oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek ustalony w art.10 & 1 k.p.a./ por. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, W-wa 1983, str.94/.

Nadto Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż załączniki Nr 1 i Nr 2, dopięte do decyzji Wójta Gminy M. z dnia 3 września 2002r., Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji, posiadają adnotacje, że stanowią załączniki do decyzji z dnia : " 03.10.2002r.", czyli właściwie innej decyzji niż w/w skarżona decyzja organu pierwszej instancji, a nadto na załączniku nr 2 umieszczona jest jeszcze inna data, a to : " 30.09.2002r. " z pieczątką i podpisem Inspektora ds. Planowania Przestrzennego Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Gminy M.

Istotne jest przy tym, że skarżona decyzji Wójta Gminy M. z dnia 3 września 2002r., Nr [...] mówi jedynie o jednym załączniku /pkt."5/" decyzji/.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 & 1 pkt.1 lit.a i c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.