Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 533/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  151 ppsa, art. 105 par. kpa
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M., E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] grudnia 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako Kolegium) działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257- dalej K.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r., poz. 1559 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku W. M. i E. M. (dalej jako skarżące/wnioskodawczynie) o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1973r. nr [...] ustalającej lokalizację ulic miejskich w rejonie osiedla mieszkaniowego "[...]", umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący.

Decyzją z [...] czerwca 1973r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] ustaliło lokalizację ulic miejskich w rejonie osiedla mieszkaniowego "[...]" (dalej jako decyzja lokalizacyjna).

Pismem z dnia 3 lutego 2015r. skarżące reprezentowane przez r. pr. M. S. wniosły o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1973r. nr [...]. Pismem z dnia 18 czerwca 2015r. Kolegium wezwało pełnomocnika wnioskodawczyń do wykazania ich legitymacji prawnej do wniesienia przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi pełnomocnik skarżących wskazał w piśmie z dnia 16 lipca 2015r., że decyzje te stanowiły jedne z przesłanek koniecznych do wydania w dniu [...] września 1975r. decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości i zostały powołane w uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej. Przedmiotowe decyzji lokalizacyjne, jak również decyzja wywłaszczeniowa, miały za przedmiot prawo własności nieruchomości, które w dniu wywłaszczenia należało do poprzedników prawnych wnioskodawczyń.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 61a § 1 K.p.a, odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej.

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z [...] lipca 2015r. wniosły W. M. i Pani E. M., reprezentowane przez r.pr. M. S., zarzucając naruszenie art. 28 K.p.a., art. 61a K.p.a., art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, art. 8 K.p.a oraz art. 6 Konwencji Europejskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950r.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Kolegium postanowieniem z [...] października 2015r. sygn. [...] utrzymało w mocy postanowienie z [...] lipca 2015r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Kolegium, wniosły W. M. i E. M. reprezentowane przez r. pr. M. S..

Po rozpatrzeniu w/w skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3781/15 uchylił zaskarżone postanowienia. Sąd stwierdził, że Kolegium przedwcześnie uznało, że brak jest podstaw do wszczęcia na wniosek skarżących postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Sąd uznał, że w sprawie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia (bądź nie istnienia) legitymacji procesowej skarżących i zlecił Kolegium ponowne rozpatrzenie złożonego wniosku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017r. sygn. akt II OSK 1837/16 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że trafnie sąd I instancji zalecił, aby prowadzący postępowanie organ administracji publicznej wypowiedział się o istnieniu legitymacji procesowej skarżących (bądź jej braku), po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, tj. w ramach postępowania nieważnościowego.

Zawiadomieniem z dnia 25 października 2017r. sygn. [...] poinformowano o wszczęciu na wniosek W. M. i Pani E. M., reprezentowanych przez r. pr. M. S., postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, jednocześnie wzywając pełnomocnika skarżących do wykazania ich legitymacji prawnej do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, poprzez wykazanie interesu prawnego w postępowaniu nadzorczym. W odpowiedzi pełnomocnik skarżących wskazał że:

1) obydwie ww. decyzje zostały powołane w uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej wydanej w dniu [...] września 1975r. przez Naczelnika [...], na mocy której poprzednicy prawni skarżących, Z. M. oraz S. M., zostali wyzuci z prawa własności nieruchomości wymienionej we wspomnianej decyzji wywłaszczeniowej, a więc nieruchomości położonej [...] przy ul. [...] przy ul. [...], o łącznej powierzchni 3,4156 ha;

obydwie ww. decyzje zostały wykorzystane jako podstawa faktyczna wywłaszczenia poprzedników prawnych skarżących. Określono w nich bowiem cel, który w owym czasie miał uzasadniać wywłaszczenie i dla realizacji celów określonych w tych decyzjach wyzuto poprzedników prawnych wnioskodawczyń z przysługującego im prawa własności;

jak wskazano we wniosku o stwierdzenie nieważności, obydwie ww. decyzje lokalizacyjne zostały wydane z rażącym naruszeniem obowiązującego wówczas prawa, a to art. 29 ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 7, poz. 47), który ustanawia zasadę zabudowy planowej, stanowiąc, że wykorzystanie terenów na cele budowlane jest możliwe pod warunkiem zgodności z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a nadto art. 3 ust. I ustawy z dnia 31 stycznia 1961t. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm), który stanowił, że: "Obiekty budowlane mogą być wznoszone wyłącznie na terenach przeznaczonych na dany cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym."

wydając obydwie ww. decyzje lokalizacyjne powyższe wymogi rażąco pogwałcono bezpośrednio po to, by bezprawnie uszczuplić masę majątkową, która przypadła w drodze spadkobrania skarżącym,

podkreślenia wymaga, że zarówno w dacie wydawania obu ww. decyzji lokalizacyjnych, a więc w dniu [...] czerwca 1973r, jak i w dniu wydawania na ich podstawie decyzji wywłaszczeniowej, to jest w dniu [...] września 1975r. (w art. 12 Konstytucji PRL), jak i obecnie (art. 21 ust. 1. I Konstytucji RP) system obowiązującego prawa gwarantował i gwarantuje obecnie ochronę prawa własności oraz prawa dziedziczenia.

Kolegium, będąc związanym na mocy art. 153 P.p.s.a. z oceną prawną wyrażoną w wydanym, prawomocnym wyroku sądu, po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego postanowieniem z [...] grudnia 2017r. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] czerwca 1973r. Kolegium wskazało, że skarżące nie posiadają prawnorzeczowego tytułu do terenu objętego decyzją lokalizacyjną, a tym samym nie wykazały, iż posiadają legitymację strony w rozpatrywanej sprawie. Kolegium podkreśliło, że skarżące nie powołały bowiem żadnego przepisu prawa materialnego, który stanowiłby o ich interesie prawnym do żądania stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Organ uznał, że samo wykazanie posiadania "ekspektatywy" nabycie prawa do nieruchomości – złożenie wniosku o zwrot nieruchomości nie stanowi wykazania interesu prawnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosły W. M. i E. M. reprezentowane przez r.pr. M. S..

Kwestionowanemu postanowieniu skarżące zarzuciły naruszenie norm:

art. 105 § 1 K.p.a.

art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

art. 157 §2 K.p.a.

art. 1 ust. 1 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz

art. 7 K.p.a.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, ewentualnie stwierdzenie, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa na wypadek ustalenia, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne, a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W ramach oceny, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postepowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017r. (nr jak na wstępie) o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] nr [...] z [...] czerwca 1973r. o lokalizacji inwestycji ulic miejskich w rejonie osiedla mieszkaniowego "[...]".

Przechodząc do analizy merytorycznej sprawy należy zauważyć, iż istota sporu sprowadzała się w zasadzie do rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, czy Kolegium - umarzając postępowanie - prawidłowo zastosowało przepis art. 105 § 1 K.p.a. W orzecznictwie i judykaturze przyjmuje się zgodnie, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a. zachodzi jedynie w sytuacji, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (por. m.in. J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz). Bezprzedmiotowe może być zatem postępowanie z powodów podmiotowych i przedmiotowych. Jeżeli żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, lub pochodzi od nielegitymowanego podmiotu, postępowanie wszczęte takim żądaniem jako bezprzedmiotowe winno ulec umorzeniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie wnioskowym ma, co do zasady, strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, ocenianej w postepowaniu nieważnościowym, a także inny podmiot, jeżeli decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednakże wielokrotnie było przedmiotem rozważań zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2004 r. (sygn. akt OSK 919/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/92 i Lex 156685) uznał, że "istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem". Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy (wyrok NSA z 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiły W. M. i E. M.. Skarżące podały, że są spadkobierczyniami poprzednich właścicieli nieruchomości (S. M. i Z. M.) objętej decyzją lokalizacyjną. Skarżące wywodzą swój interes prawny związany ze skutkami stwierdzenia nieważności decyzji o lokalizacji nr [...] z [...] czerwca 1973r. Podniosły, że gdyby nie została wydana decyzja lokalizacyjna, to nie nastąpiło by również wydanie decyzji wywłaszczeniowej. Z przeprowadzonych czynności wyjaśniających, które Kolegium było zobligowane przeprowadzić zgodnie z wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 3781/15, zdaniem Sądu wynika, że skarżące wbrew ich twierdzeniu nie posiadają legitymacji procesowej do wszczęcia postępowania nieważnościowego. Po pierwsze należy zauważyć, że skarżące nie dysponują prawnorzeczowym tytułem do działki objętej decyzją lokalizacyjną. Po drugie skarżące nie wykazały swojego następstwa prawnego po poprzednich właścicielach, po trzecie skarżące nie powołały żadnego przepisu prawa materialnego, który stanowiłby o ich interesie prawnym do żądania stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Za taki nie można w żaden sposób uznać przepisów dotyczących ochrony dziedziczenia w sytuacji gdy wszczęte postępowanie nieważnościowe dotyczy aktu (decyzji) o ustaleniu lokalizacji ulic miejskich w rejonie osiedla, który nie rozstrzyga bezpośrednio o prawach i obowiązkach konkretnego, indywidualnego podmiotu. Po czwarte, powoływanie się przez skarżące na zdarzenie przyszłe i niepewne (co do stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej) nie może stanowić o interesie prawnym, a jedynie o ich interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 458/10, z 22 marca 2012r. sygn. akt II OSK 20/11, CBOSA). Trafnie zatem przyjęto w zaskarżonej decyzji, że nie może stanowić interesu prawnego, wykazanie posiadania "ekspektatywy" nabycia prawa do nieruchomości – złożenie wniosku o zwrot nieruchomości, gdyż z samej istoty ekspektatywa (z łac. expectare "wypatrywać", "oczekiwać") ma charakter przyszły i niepewny. W tym miejscu godzi się wskazać, że nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, tj. takimi, które wystąpią dopiero w przyszłości (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 7 lutego 2002r. sygn. akt I SA 1710/00 Lex 82813, z 6 sierpnia 2009r., sygn. akt I OSK 1096/08, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, Sąd podkreśla, co pełnomocnik skarżących również podnosi, że decyzja o lokalizacji nie wywoływała żadnych skutków w sferze praw rzeczowych. Zatem za niezasadne należy uznać stwierdzenie, że wydanie tej decyzji może uniemożliwić lub utrudnić realizację roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, iż wniosek o stwierdzenie decyzji lokalizacyjnej pochodził od podmiotu niemającego legitymacji procesowej do jego złożenia tym samym organ słusznie umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Stanowisko takie jest zbieżne z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 1999r., OPS 16/98 oraz licznym orzecznictwem sądowym (por. wyroki WSA i NSA: II SA/Ke 352/11, III SA/Gd 464/11,VIII SA/Wa 1127/11, VIII SA/Wa 1127/11, II SA/Sz 1193/12, VII SA/Wa 1153/12, VII SA/Wa 1587/12, VII SA/Wa 1771/12, II SA/Sz 509/13, II GSK 321/11, II OSK 647/11, II GSK 5/12, II GSK 27/12, II OSK 1810/12, II OSK 974/12, II OSK 2271/12, II OSK 2773/12, II OSK 150/13, II OSK 1974/12, II OSK 591/13). Powyższe stanowisko odpowiada także poglądom wyrażonym w judykaturze: "Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (zob. J. Borkowski [w] Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydanie 14) oraz w piśmiennictwie (zob. B. Adamiak., Refleksje na temat dopuszczalności postepowania administracyjnego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5 (62)/2015, J. Chmielewski, "Monitor Prawniczy" 2014, nr 2, s. 82-87). Biorąc pod uwagę powyższe za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 105 § 1 K.p.a.

Nie naruszono również w żadnym stopniu art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. i art. 157 § 2 K.p.a. Nie sposób zgodzić się z zarzutami skargi, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w sytuacji gdy żąda tego podmiot nie mający przymiotu strony mimo, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji z urzędu. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej zostało wszczęte na wniosek skarżących, a nie z urzędu. W takiej sytuacji Kolegium w pierwszej kolejności winno zbadać czy wnoszący posiadał legitymację do żądania wszczęcia postępowania, a dopiero później ocenić czy zachodzą ku temu przesłanki. W ocenie Sądu decyzja o umorzeniu postępowania nieważnościowgo została wydana zgodnie z przepisami prawa, w żadnym stopniu nie jest obarczona wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 K.p.a.

Jednocześnie odnosząc się do wskazanych przez skarżące przesłanek, jakoby decyzja lokalizacyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa, Sąd odstąpił do ustosunkowania się w tej kwestii. W ocenie Sądu, rozpatrywanie powyższego zagadnienia w pierwszej kolejności należy do właściwych organów administracji publicznej, których Sąd nie może zastępować. Ewentualne rozstrzygnięcie dotyczące stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej może w przyszłości podlegać kontroli Sądu i wypowiadanie się w materii należy uznać za przedwczesne.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, a dotyczącego naruszenia art. 1 ust. 1 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności należy wskazać że jest on niezasadny. W ocenie Sądu brak jest podstaw do skutecznego powoływania się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Należy podkreślić, że kwestionowana przez skarżące decyzja lokalizacyjna i przywołana również w skardze decyzja wywłaszczeniowa wydane zostały [...] czerwca 1973r. i [...] września 1975r., tj. przed ratyfikacją przez Polskę Protokołu Nr 1 do ww. Konwencji co nastąpiło w dniu 10 października 1994r. A zatem, Protokół Nr 1 nie może stanowić podstawy do zakwestionowania decyzji lokalizacyjnej czy też odzyskania nieruchomości na skutek decyzji wywłaszczeniowej, gdyż podstawa taka nie może być powiązana ze zdarzeniami jakie miały przed ratyfikacją Konwencji. Innymi słowy zarzuty (skarga) są niedopuszczalne ratione temporis w odniesieniu do naruszeń zaistniałych przed ratyfikacją Protokołu przez Polskę (zob. Jacek Chlebny, Ochrona własności w sprawach administracyjnych na podstawie EKPCz, Europejski Przegląd Orzecznictwa 2008/9/39-44).

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu Kolegium naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 K.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w tym przepisie i zawarty w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. W ocenie Sądu Kolegium poczyniło niezbędne czynności w celu wyjaśnienia czy skarżące posiadały legitymację procesowa do złożenia wniosku o stwierdzenie decyzji nieważnościowej. Oznacza to w ocenie Sądu, że Kolegium w sposób prawidłowy ustaliło stan faktyczny sprawy i dokonało właściwej oceny materiału dowodowego.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżące zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia Kolegium zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłej w sprawie decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.