Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1332/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "SKO", "organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z [...] października 2017 r. ustalającą M. S. (dalej jako: "skarżący") wymiar podatku od nieruchomości za 2013 r.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. Prezydent m. W. (dalej jako: "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w W. przy ul. C. [...] za lata 2013-2017.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że wyrokiem z 26 października 2007 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt [...] zobowiązał Miasto W. do złożenia oświadczenia woli o treści: "1- Miasto W. oświadcza, że ustanawia prawo współużytkowania wieczystego na rzecz M. S. w 3/4 częściach i A. S. w 1/4 części do zabudowanej nieruchomości położonej przy ul. C. [...] w W., stanowiącej działkę ewidencyjną nr 12 z obrębu 5-06-16 o powierzchni 1320 m2, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą [...] na 40 lat od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 2. Miasto W. przenosi nieodpłatnie na rzecz M. S. w 3/4 częściach i A. S. w 1/4 części współwłasność budynków i budowli wzniesionych na nieruchomości opisanej w punkcie 1". Następnie, aktem notarialnym z dnia 26 lipca 2012 r., A. S. darował swojemu bratu M. S. przysługujący mu udział w wysokości 1/4 części w prawie użytkowania wieczystego ww. nieruchomości wraz z udziałem w wysokości 1/4 części we współwłasności budynków i budowli wzniesionych na przedmiotowej nieruchomości. Wpis prawa użytkowania wieczystego na rzecz skarżącego nastąpił 12 lipca 2012 r. na wniosek Miasta W..

Decyzją z [...] października 2017 r. organ I instancji ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na rok 2013 za nieruchomość położoną w W. przy ul. C. [...] w wysokości 7309 zł.

Jako przedmiot opodatkowania wskazano budynki przeznaczone pod działalność gospodarczą (269 m2) oraz grunty pod działalność gospodarczą – 1330 m2. Wysokość opodatkowania budynków i gruntów ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. W odwołaniu tym, datowanym 14 listopada 2017 r. zarzucił: naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm., dalej "u.p.o.l.") przez niewłaściwą wykładnię tego przepisu; naruszenie art. 4 ust. 7 u.p.o.l. przez niezastosowanie tego przepisu, błąd w ustaleniach faktycznych przez oparcie wymiaru podatku na wątpliwych danych oraz podniósł zarzut przedawnienia. Skarżący wskazał, że część zabudowań na nieruchomości stanowią budowle i przywołał treść art. 4 ust. 7 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli podatnik nie określi wartości budowli lub poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej organ podatkowy musi powołać biegłego rzeczoznawcę majątkowego celem ustalenia podstawy opodatkowania. Skarżący wyjaśnił, że dane z ewidencji gruntów są niezgodne z dokumentami przez niego złożonymi.

Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Odwołując się do treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 z późn. zm.) SKO stwierdziło, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wedle organu II instancji, skoro strona nie wszczęła procedury dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, to ustalając wysokość zobowiązań podatkowych, organ podatkowy związany jest danymi wskazanymi w ewidencji gruntów. Kwestionowanie tych danych, w ocenie SKO, może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organowi I instancji błędnych ustaleń co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy. Prowadzenie, w tym zmiany i uaktualnianie ewidencji, nie należą bowiem do zakresu postępowania podatkowego.

Wedle SKO, skarżący jest właścicielem działki nr 12 z obrębu 5-06-16 o powierzchni 1320 m2, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W. prowadzi księgę wieczystą [...]. Konsekwencją uznania, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), jest przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Natomiast z § 2 art. 194 O.p. wynika, że § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym.

W ocenie SKO dane te były istotne z punktu widzenia orzekania w przedmiocie podatku i dopóki nie zostaną one zmienione, ich treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Bez korekty zapisów w ewidencji gruntów nie istniały podstawy do uwzględnienia odwołania.

Organ II instancji za niezasadny uznał również zarzut przedawnienia. Wskazał, że skarżący nie złożył deklaracji, dlatego też nie naruszono normy art. 68 § 2 O.p., wszczynając postępowanie za 2013 r. w dniu 10 lutego 2017 r.

W odniesieniu do zarzutu istnienia budowli na nieruchomości SKO wskazało, że podczas całego postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów na tę okoliczność.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. przez niewłaściwą wykładnię tego przepisu, naruszenie art. 4 ust. 7 u.p.o.l. przez nie zastosowanie tego przepisu oraz błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez oparcie wymiaru podatku na wątpliwych danych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił brak prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania. Podkreślił, że znaczną część nieruchomości stanowią budowle, natomiast wymiaru podatku dokonano wyliczając zobowiązanie podatkowe od budynków i budowli, stosując stawkę liczoną z jednego metra kwadratowego. Skarżący uznał, że dane zawarte w rejestrze gruntów są niezgodne z dokumentami złożonymi przed dniem wymiaru podatku.

W konsekwencji – zdaniem skarżącego - nie doszło do prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania i wymiaru podatku w podatku od nieruchomości za wskazany okres.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej jako: "ppsa"), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).

Skarga jest zasadna, pomimo, że nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Przed dokonaniem oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz zasadności zarzutów podniesionych w skardze, należy w pierwszej kolejności powołać treść przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w ich brzmieniu obowiązującym w 2013 roku.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa(3) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zgodnie natomiast z treścią art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodnie z regulacją art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:

1) od gruntów:

a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł(5) od 1 m2 powierzchni,

b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych - 3,38 zł(6) od 1 ha powierzchni,

c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł(7) od 1 m2 powierzchni;

2) od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych - 0,51 zł(8) od 1 m2 powierzchni użytkowej,

b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł(9) od 1 m2 powierzchni użytkowej,

c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł(10) od 1 m2 powierzchni użytkowej,

d) (11) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł(12) od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł(13) od 1 m2 powierzchni użytkowej;

3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.

Przy czym, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W świetle powołanych przepisów, a zwłaszcza art. 3 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., nie budzi – zdaniem sądu – wątpliwości, że skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości za 2013 rok dotyczącego przedmiotowej nieruchomości przy ul. C. [...], jako jej użytkownik wieczysty. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania w niniejszej sprawie, w spornym okresie (tj. w roku 2013) skarżący był użytkownikiem wieczystym nieruchomości, ujawnionym w księdze wieczystej. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści umowy darowizny z 26 lipca 2012 roku zawartej przez skarżącego z jego bratem – A. S., w formie aktu notarialnego sporządzonego przed notariuszem A. K., Repertorium A nr [...] (którego kopia znajduje się w aktach administracyjnych). Jak wynika z treści § 1 ust. 4 tej umowy, zgodnie z okazanym odpisem zwykłym z księgi wieczystej KW nr [...] (prowadzonej dla nieruchomości przy ul. C. [...]) z 25 lipca 2012 roku, skarżący M. S. i jego brat A. S. byli wpisani w dziale II tej księgi jako współużytkownicy wieczyści. Oznacza to, że prawo wieczystego użytkowania zostało skutecznie ustanowione na rzecz skarżącego i jego brata, w myśl art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.

Wobec zawarcia powołanej umowy darowizny skarżący stał się jedynym użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, przy czym w świetle art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skutek ten nastąpił z dniem ujawnienia tej okoliczności w księdze wieczystej. W aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby w jakiej dacie umowa darowizny została ujawniona w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przy ul. C. [...]. Nie ma to jednak wpływu na ustalenie, że w roku 2013 skarżący był podatnikiem podatku od nieruchomości. W § 4 umowy darowizny darczyńca i obdarowany zgodnie oświadczyli, że wydanie przedmiotu umowy już nastąpiło. Oznacza to – w ocenie sądu – że najpóźniej 26 lipca 2012 roku (tj. w dacie zawarcia umowy darowizny) skarżący stał się posiadaczem całej nieruchomości. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Prawidłowo zatem organy podatkowe ustaliły, że skarżący był podatnikiem podatku od nieruchomości za 2013 rok. W zależności od daty ujawnienia go jako wyłącznego użytkownika wieczystego w księdze wieczystej – skarżący był podatnikiem jako użytkownik wieczysty (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3) u.p.o.l.) albo jako posiadacz samoistny (zgodnie z art. 3 ust.1 pkt. 2) u.p.o.l.). Zatem niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 u.p.o.l.. Wbrew stanowisku skarżącego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie postanowienie sądu wieczystoksięgowego z 9 marca 2018 roku, którego kopia została załączona do skargi. Postanowieniem tym sąd oddalił wniosek, w którym wnioskodawca żądał ujawnienia w księdze wieczystej daty, do której ustanowiono użytkowanie wieczyste. Przy czym oddalenie to miało związek z tym, że na odpisie wyroku Sądu Okręgowego w W. z 26 października 2007 roku nie została wskazana data, w której orzeczeni to się uprawomocniło. Przedmiotowe postanowienie z 9 marca 2018 roku nie dotyczyło w ogóle ujawnienia skarżącego i jego brata w księdze wieczystej. Jak wskazano w uzasadnieniu tego orzeczenia, wpis prawa współużytkowania wieczystego został dokonany 12 lipca 2012 roku, a prawo to zostało ustanowione na 40 lat.

Zdaniem sądu niezasadny jest również zarzut nieuwzględnienia, że na części przedmiotowej nieruchomości znajdują się budowle. Z treści wyroku Sądu Okręgowego w W. z 26 października 2007 roku, jak i umowy darowizny wynika jednoznacznie, że na nieruchomości przy ul. C. [...] znajdowały się zarówno budynki, jak i budowle. Decyzja organu I instancji, jak i zaskarżona decyzja dotyczyły nieruchomości i posadowionych na niej budynków. Decyzje nie dotyczył budowli. Stąd – zdaniem sądu – nie było podstaw do zastosowania przez organy podatkowe art. 4 ust. 7 ustawy. Powołanie biegłego w niniejszej sprawie, było – zdaniem sądu – zbędne.

Dla porządku należy wskazać, że przedmiotu sporu w niniejszej sprawie nie stanowi zastosowana przez organy podatkowe podwyższona stawka podatku od nieruchomości przewidziana dla nieruchomości i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego na przedmiotowej nieruchomości wynika również z treści § 1 ust.1 umowy darowizny. Wskazano w nim, że przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkami, w których "w ramach działalności gospodarczej" M. S. prowadzi stację obsługi pojazdów. Dodatkowo należy wskazać, że skoro na nieruchomości skarżący prowadził działalność gospodarczą, to w odniesieniu tego przedmiotu opodatkowania nie ma zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. ("przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych"). Zatem nie mają znaczenia okoliczności podniesione przez skarżącego na rozprawie a dotyczące braku dostępu do drogi publicznej i złego stanu zabudowań znajdujących się na nieruchomości.

Pomimo niezasadności zarzutów powołanych we wcześniejszej części uzasadnienia, skarga – w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji - zasługiwała na uwzględnienie z następujących przyczyn.

Skarżący zarzucił decyzji organu II instancji błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez oparcie wymiaru podatku na wątpliwych danych. Także w uzasadnieniu skargi skarżąc wskazał na "problem wymiaru powierzchni budynków". Należy zwrócić uwagę, że również w odwołaniu od decyzji organu I instancji - w punkcie 3. petitum odwołania, skarżący podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez oparcie wymiaru podatku na wątpliwych danych.

Odnosząc się do tego zarzutu organ II instancji powołał się zasadę wynikającą z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z jego treścią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Także organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2017 roku, że wysokość podatku od nieruchomości od wymienionych w decyzji przedmiotów opodatkowania ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków.

Organy podatkowe – co do zasady – mają rację powołując się na zasadę związania danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym. Jednakże w aktach administracyjnych niniejszej sprawy nie ma wypisu z ewidencji gruntów i budynków wskazującego dane ujawnionych w ewidencji w 2013 roku. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów oraz wypis z rejestru budynków przesłany do Wydziału Budżetowo – Księgowego dla Dzielnicy S. z Bura Geodezji i Katastru Urzędu m. W. przy piśmie z 5 grudnia 2017 roku (pismo k. 16 akt administracyjnych). Jak wynika z treści tego pisma, załączone do niego wypisy (z ewidencji gruntów i ewidencji budynków) są wypisami aktualnymi na datę tego pisma. Także w treści samych ww. wypisów z ewidencji zostało wskazane, że wskazują one dane aktualne według stanu na 5 grudnia 2017 roku. Zgodnie z nimi powierzchnia działki wynosi 1330 m2, zaś powierzchnia budynków niemieszkalnych 133 m2 i 136 m2. Zdaniem sądu ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 roku w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków aktualne w grudniu 2017 roku, było nieprawidłowe. W świetle treści pozostałych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie można uznać, że dane aktualne w grudniu 2017 roku były danymi aktualnymi również w roku 2013. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w wyroku Sądu Okręgowego w W. z 26 października 2007 roku powierzchnia spornej działki przy ul. C. [...] została wskazana jako 1320 m2. Taka powierzchnia przedmiotowej nieruchomości została również wskazana w umowie darowizny z 26 lipca 2012 roku. Podkreślić należy, że także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że powierzchnia nieruchomości wynosi 1320 m2 (strona 4 zaskarżonej decyzji). Organ II instancji stwierdził, że dane te wynikają z informacji z załączonych do akt rejestru gruntów i budynków. W aktach administracyjnych załączonych do akt niniejszej sprawy nie ma wypisu z ewidencji, w którym ujawniona byłaby taka powierzchnia działki. Zauważyć należy, że pomimo ustalenia innej powierzchni działki (1320 m2) niż wskazana w decyzji organu I instancji (1330 m2), organ II instancji utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Sama ta okoliczność uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. W świetle powołanych okoliczności konieczne było jednoznaczne ustalenie danych ewidencji aktualnych na rok 2013. W szczególności celem ustalenia czy w tym okresie ujawniona powierzchnia nieruchomości wynosiła 1320 m2 czy 1330 m2.

Z tych samych przyczyn nieprawidłowe również było oparcie wymiaru podatku od nieruchomości od budynków za 2013 roku w oparciu o dane z 2017 roku. W ocenie sądu nie ma sporu, że na nieruchomości istniały budynki. Jak wynika z treści wyroku Sądu Okręgowego w W. z 26 października 2007 roku ich współwłasność została przeniesiona na rzecz skarżącego i jego brata, a następnie – zgodnie z treścią umowy darowizny – udział we własności budynków został przeniesiony na rzecz skarżącego przez jego brata. O ile jednak wspomniane dokumenty wskazują na istnienie budynków na przedmiotowej nieruchomości, o tyle nie można na ich podstawie ustalić jaka była powierzchnia tych budynków. Powierzchnia ta została przez organ I instancji na 269 m2, co odpowiada sumie powierzchni budynków według stanu ewidencji budynków z grudnia 2017 roku.

Powyższe okoliczności wskazują zdaniem sądu na to, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 187 ordynacji podatkowej. Brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, a także brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego uniemożliwia sprawdzenie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja SKO została uchylona na podstawie art. 145 §1 lit. c) ppsa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu. W pierwszej kolejności ustali dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków aktualne na rok 2013.

Sąd nie orzekał o kosztach postepowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 210 § 1 zd. 1 ppsa, strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Skarżący reprezentowany w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym nie złożył wniosku o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Postanowieniem wydanym na rozprawie 20 marca 2018 roku sąd oddalił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego do spraw budownictwa i konstrukcji budowlanych. Wniosek ten została oddalony na podstawie art. 106 § 3 ppsa, zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.