Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3982/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 183 § 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 344/18 w sprawie ze skargi H.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] października 2017 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną. [pic]


UZASADNIENIE

I OSK 3982/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu.

Od ww. wyroku skargę kasacyjną złożył H.M. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), dalej ustawa, poprzez uznanie, że mają one zastosowanie w sprawie.

Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego w wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie złożył oświadczenie, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem, że aby zarejestrować przyczepkę wyprodukowaną w 1982 r. skarżący winien przedłożyć m.in. świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Przepisy wymagające takiego świadectwa zostały wprowadzone w chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, a zatem mają zastosowanie do rejestracji przyczep wyprodukowanych po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Sporna przyczepka została wyprodukowana przed tą datą i nigdy nie będzie posiadała "dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu", gdyż takiego w dacie produkcji nie wydawano. W tej sytuacji skarżący nigdy nie będzie mógł zarejestrować przyczepki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, powołanych w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 193 in fine uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

W myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane. Jednocześnie skarżącego nie obejmuje zwolnienie z art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy – pojazd nie był bowiem wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący żadnego z wymaganych dokumentów nie przedstawił organowi właściwemu do dokonania rejestracji, mimo wezwania do ich dostarczenia oraz mimo pisemnych szczegółowych wyjaśnień odnośnie do obowiązku złożenia takich dokumentów zawartych w piśmie z Referatu Komunikacji Urzędu Miasta S. z dnia [...] grudnia 2016 r.

Argumenty zawarte w skardze kasacyjnej nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu. Organy administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa, co oznacza obowiązek stosowania w wydawanych aktach władczych (decyzjach) przepisów prawa aktualnie obowiązującego. Przepis art. 6 k.p.a. wyraża zasadę legalizmu, obowiązującą organy administracji publicznej. Nie mogą się one kierować innymi okolicznościami, jak choćby faktem nieposiadania przez pojazd skarżącego świadectwa zgodności WE z uwagi na jego wyprodukowanie w 1982 r. W piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r. organ wyjaśniał skarżącemu, co powinien uczynić, jeśli posiada pojazd wyprodukowany przed wejściem Polski do Unii Europejskiej, do tej pory niezarejestrowany, w celu uzyskania stosownych dokumentów do skutecznej pierwszej rejestracji. Zatem twierdzenie, że skarżący nigdy nie będzie mógł zarejestrować spornej przyczepki, nie jest zasadne.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu - adwokatowi A.B., wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne do Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.