Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 578/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 1 art. 17 ust. 1 pkt 3 art. 39 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 4 , art. 102
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza T. przez Podinspektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z dnia [...].05.2017r. znak [...] w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności pani K. M. w kwocie 200zł. z terminem wypłaty 22.05.2017r. w kwocie 100zł. i 100zł. w dniach 20-21.06.2017r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 kpa oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 art. 17 ust. 1 pkt 3 art. 39 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 poz. 930 ze zm.) w związku z uchwałą Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10.12.2013r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014 (MP. poz. 1024).

Rozpoznając odwołanie od decyzji pani K. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznało, że prawidłowo organ I instancji stwierdził istnienie przesłanek do przyznania pomocy w formie świadczenia pieniężnego – zasiłku celowego, podzielił też argumentację organu w zakresie wysokości przyznanego świadczenia pieniężnego, ponieważ świadczenie to jest fakultatywną formą pomocy i limitowane jest wielkością przyznanych środków na realizację zadań w zakresie dożywiania oraz ilością osób, które uprawnione są do otrzymania tej pomocy.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca nie kwestionuje wysokości przyznanej kwoty, twierdzi jednakże, że organ wydał ją za późno, ponieważ decyzja powinna być wydana w miesiącu, w którym złożyła wniosek.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymywał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wskazując, że przyznane skarżącej świadczenie pieniężne było udzielone w związku z uchwałą Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10.12.2013r. w sprawie ustanowienia programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania. Pomoc ta nie ma charakteru pomocy obligatoryjnej (okresowej), a jest realizowana w formie zasiłku celowego jako pomoc doraźna (jednorazowa) na niezbędną potrzebę bytową w zakresie dożywiania rodziny skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Organ przyznając skarżącej pomoc pieniężną w formie zasiłku celowego na dożywianie rodziny decyzję oparł na właściwych przepisach prawa, które wskazał w decyzji i w tym zakresie skarżąca rozstrzygnięcia nie kwestionuje. Zarzuca jednak organowi, że nie rozpoznał wniosku w miesiącu, w którym złożyła wniosek, a to ogranicza ją w składaniu kolejnych wniosków o przyznanie pomocy na inne cele.

Przepisy dotyczące postępowania w sprawie świadczeń z pomocy społecznej – Rozdział 7 ustawy o pomocy społecznej nie ograniczają liczby wniosków o przyznanie pomocy jakie może składać osoba do niej uprawniona, wskazują jedynie, że pomoc może być przyznana na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela, a także może być udzielona z urzędu (art. 102 ustawy) po przeprowadzeniu postępowania przewidzianego przepisami ustawy.

Niezasadne jest wiec stanowisko skarżącej, iż nierozpoznanie wniosku o przyznanie pomocy w miesiącu jego złożenia pozbawiło ją możliwości składania wniosków w następnych miesiącach na inne cele.

Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.