Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1999/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2 w zw. z art. 133 par. 1, art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 203 pkt 1, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1755/14 w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2014 r., 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. F. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1755/14 w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, oddalił skargę.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z dnia [...] 2014 r., nr [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (teks jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...] o cofnięciu A. F. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ odwoławczy podał, że ww. decyzja została odebrana pod adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżącego w dniu 27 maja 2014 r., natomiast odwołanie zostało wniesione przez pełnomocnika A. F.w dniu 11 czerwca 2014 r., a zatem zostało wniesione jeden dzień po terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności procesowej. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym warunki te muszą być spełnione łącznie. Organ wskazał przy tym, że pełnomocnik A. F. składając odwołanie z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia, nie ubiegał się o jego przywrócenie oraz nie usprawiedliwił przyczyny uchybienia, a skoro termin nie został przywrócony, to rozpatrzenie odwołania było niedopuszczalne i na podstawie art. 134 k.p.a. należało stwierdzić uchybienie do jego wniesienia.

Skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący – A. F., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając organowi naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art 15 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., przez pominięcie pełnomocnika skarżącego w toku postępowania administracyjnego, polegające na niedoręczeniu mu decyzji organu I instancji i uznanie, że doręczenie dokonane do rąk strony jest skuteczne i powoduje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Pełnomocnik skarżącego, podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenia od organu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w jego ocenie skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Sąd I instancji podał, że przedmiotem kontroli w sprawie było postanowienie organu stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że zdaniem pełnomocnika skarżącego na skutek niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, organ odwoławczy błędnie przyjął, że odwołanie zostało wniesione po terminie, zaś według organu zebrany w sprawie materiał dowodowy w wystarczający sposób potwierdzał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 127 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył treść art. 134 k.p.a. wskazując, że stanowił on podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, a następnie podał, że przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organ w sposób należyty wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne sprawy mające istotne znaczenie dla wydania takiego rozstrzygnięcia, tj. ustalił daty skutecznego doręczenia stronie zaskarżonego w toku instancji rozstrzygnięcia, a także wniesienia przez stronę środka zaskarżenia. Sąd I instancji powołując treść art. 40 § 2 k.p.a. podał, że w rozpoznawanej sprawie adresem do doręczeń pism w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich był wskazany przez pełnomocnika adres jego kancelarii, mieszczącej się w [...] przy ul. [...], na który to adres została przesłana decyzja organu I instancji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało, że decyzja organu I instancji została odebrana przez żonę skarżącego, która, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, nie była stroną postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że jego rolą, ani organu nie było wyjaśnianie okoliczności związanych z odebraniem pisma (decyzji organu I instancji) przez żonę skarżącego pod adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżącego. W ocenie Sądu I instancji, w sytuacji, gdy organ przedstawia przekonywujące dowody (np. koperty, pisma z prezentatą wpływu) pozwalające na ustalenie bez cienia wątpliwości konkretnej daty złożenia pisma procesowego doręczonego pełnomocnikowi skarżącego przez organ, niedopuszczalne jest wywodzenie niekorzystnych dla organu skutków prawnych w postaci uwzględnienia skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący kasacyjnie – A. F.

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu w ramach podstaw skargi kasacyjnej naruszenie:

I. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi – art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), poprzez niewzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy niekompletności oraz stanu akt sprawy i orzekanie na podstawie takich akt sprawy, niepozwalających poczynić prawidłowych ustaleń, odnośnie skuteczności dręczenia decyzji administracyjnej, z powodu braku dowodu nadania listu poleconego,

II. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia 1 dnia [...] 2014 r., nr [...], pomimo tego, iż organy administracji pominęły pełnomocnika strony A. F. w toku postępowania administracyjnego i nie doręczyły mu decyzji organu l Instancji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.

Wniósł także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci:

a) oświadczenia E. F. z dnia 22 czerwca 2015 r, na okoliczność miejsca dokonania odbioru przesyłki pocztowej nadanej przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] z decyzją administracyjną skierowaną do A. F. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń; b) wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej SA dotyczącej śledzenia przesyłek pocztowych, na okoliczność, iż list polecony, za potwierdzeniem odbioru, zawierający decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, został wysłany do [...], o czym świadczy numer odbiorczego urzędu pocztowego i data odbioru przesyłki; c) zażądania od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dowodu nadania listu poleconego przesyłki pocztowej zawierającej decyzję administracyjną skierowaną do A. F. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie wskazał, że w jego ocenie, Sąd l Instancji orzekał na podstawie niekompletnych akt sprawy, jako że w aktach tych brak było dowodu nadania listu poleconego zawierającego decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, skoro zarzuty skargi do sądu administracyjnego, dotyczyły wadliwego doręczenia korespondencji zawierającej decyzję, co do tego, gdzie nastąpiło doręczenie decyzji oraz tego, czy korespondencja z decyzją została odebrana przez r. pr. G. S., to rolą Sądu l Instancji było ustalić wskazane okoliczności na podstawie kompletnych i ponumerowanych aktach sprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 k.p.a. do przywrócenia uchybionego terminu dla wykonania czynności procesowej niezbędne jest spełnienie łącznie czterech warunków, tj. uprawdopodobnienie braku winy przy uchybieniu terminu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia oraz jednoczesne dokonanie czynności, dla której określony był termin. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zawierającą prawidłowe pouczenie co do sposobu oraz terminu wniesienia odwołania wysłano do pełnomocnika skarżącego r. pr. G. S., na wskazany przez niego adres, tj. [...] w dniu 19 maja 2014 r. listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Następnie organ podał, że przedmiotowa przesyłka została odebrana pod tym adresem w dniu 27 maja 2014 r., na co wskazuje potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy na k. 109 akt, a co wyraźnie potwierdza data oraz podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji, jak również adnotacja potwierdzająca tę datę sporządzona przez doręczyciela również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Z kolei organ zaznaczył, że odwołanie zostało wniesione przez pełnomocnika skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu 11 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego – k. 110 akt), a więc po ustawowo określonym terminie do wykonania tej czynności, który upłynął w dniu 10 czerwca 2014 r. Organ podkreślił przy tym, że pełnomocnik skarżącego składając odwołanie z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia, nie podał przyczyny, z powodu której uchybił terminowi przewidzianemu w art. 129 § 2 k.p.a. oraz nie złożył prośby o jego przywrócenie, ani także nie usprawiedliwił przyczyny tego uchybienia. Ponadto zdaniem Komendanta Głównego Policji podane w skardze kasacyjnej okoliczności mające usprawiedliwić nieprawidłowe doręczenie przesyłki poleconej zawierającej decyzję organu I instancji, nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż przedmiotowa przesyłka została odebrana pod wskazanym przez pełnomocnika skarżącego adresem w dniu 27 maja 2014 r., co wyraźnie potwierdza data oraz podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji, jak również potwierdził ten fakt doręczyciel pocztowy, który na tą okoliczność sporządził adnotację potwierdzającą tę datę na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Wniesienie skargi kasacyjnej uruchamia kontrolę Naczelnego Sądu Administracyjnego w granicach skargi kasacyjnej nad wyrokiem wydanym przez Sąd I Instancji.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie w zakresie wskazanym poniżej.

Kwestią sporną co do treści kontrolowanego wyroku Sądu I instancji jest, z perspektywy zarzutów skargi kasacyjnej, prawidłowość poglądu Sądu I instancji, że wobec skutecznego doręczenia pełnomocnikowi A. F. decyzji z dnia [...] 2014 r. o cofnięciu pozwolenia na broń, zgodne z powszechnie obowiązującym prawem jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2014 r., który działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 19 maja 2014 r. o cofnięciu A. F. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Dla potrzeb kontroli Sądu II instancji w ramach wniesionej skargi kasacyjnej znaczenie posiadają art. 40 § 1 i § 2 k.p.a.; art. 129 k.p.a.; art. 134 k.p.a. Zgodnie z art. 40 k.p.a.: "§ 1. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. § 2. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika". W myśl art. 129 k.p.a.: "§ 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. § 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. § 3. Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania". Z kolei, na podstawie art. 134 k.p.a.: "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne".

W przekonaniu Sądu II instancji, trafny jest zarzut skargi kasacyjnej podnoszący, że Sąd l Instancji orzekał na podstawie niekompletnych akt sprawy. Jest bowiem bezsprzeczne, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu nadania listu poleconego zawierającego decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W związku z tym, skoro zarzuty skargi do Sądu I instancji, dotyczyły wadliwego doręczenia korespondencji zawierającej decyzję, co do tego, gdzie nastąpiło doręczenie decyzji oraz tego, czy korespondencja z decyzją została odebrana przez r. pr. G. S., to przede wszystkim rolą Sądu l Instancji było ustalić istotne dla sprawy wskazane okoliczności na podstawie kompletnych i ponumerowanych akt sprawy administracyjnej. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na to, na jaki adres została wysłana przedmiotowa przesyłka z decyzją administracyjną, a za dokument taki - w ocenie Sądu II instancji - nie może być uznane pokwitowanie odbioru korespondencji, gdyż nie jest to dokument wskazujący na to, na jaki adres została zaadresowana przesyłka pocztowa. W przekonaniu Sądu II instancji, trafny jest pogląd skarżącego kasacyjnie, że dokument ten wskazuje jedynie na to, kto i kiedy dokonał odbioru przesyłki pocztowej. Ponadto na potwierdzeniu odbioru brak jest pieczęci urzędu pocztowego nadawczego i odbiorczego, a z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów dopuszczonych przez Sąd II instancji w charakterze dowodu wynika, iż przesyłka pocztowa zawierająca przedmiotową decyzję wysłana była na adres strony - tj. [...] - o czym świadczą: wydruk z systemu śledzenia przesyłek poczty polskiej oraz pisemne oświadczenie E F.

Z tego też względu, Sąd II instancji podziela zarzuty skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok naruszył przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a., zaś uchybienie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bowiem akta sprawy z uwagi na swoją niekompletność, nie pozwalały ustalić miejsca docelowego wysłania korespondencji zawierającej decyzję administracyjną i nie pozwalały poczynić domniemań, jakimi posłużył się Sąd l Instancji wydając zaskarżony wyrok.

Według Sądu II instancji, Sąd l instancji nie miał podstaw do tego, aby uznać, na podstawie treści pokwitowania odbioru korespondencji, gdzie widnieje podpis E. F., iż korespondencja została skutecznie odebrana przez pełnomocnika skarżącego r. pr. G. S.. Sąd II instancji wyjaśnia w tym miejscu, że z oświadczenia E.F. z dnia 22 czerwca 2015 r. wynika, iż jest ona żoną A. F. od dnia 14 października 1978 r., zaś od 2000 r. nieprzerwanie mieszka w [...] przy ul. [...], a przy tym nigdy nie była w [...] w Kancelarii Radcy Prawnego G. S. przy ul. [...] oraz nigdy nie była zatrudniona przez r. pr. G. S. w prowadzonej przez niego Kancelarii Radcy Prawnego, ani w żadnej innej firmie, która miała lub ma siedzibę pod tym adresem. Zdaniem Sądu II instancji, powyższe wydaje się przemawiać za tym, że skoro to E. F. dokonała odbioru korespondencji zawierającej zaskarżoną decyzję, to tym samym dokonała jej odbioru w [...], a nie w lokalu przeznaczonym na prowadzenie Kancelarii Radcy Prawnego przez pełnomocnika skarżącego A.F., co zdaniem Sądu II instancji potwierdza także wydruk z portalu internetowego Poczty Polskiej S.A. dotyczący śledzenia przesyłek pocztowych wskazujący na to, iż przesyłka z zaskarżoną decyzją została nadana w dniu 26 maja 2014 r. w PP Olsztyn N102, zaś odebrana w dniu 27 maja 2014 r. za pośrednictwem UP Ostróda 1.

W ocenie Sądu II instancji istotne jest również, że E. F. w pisemnym oświadczeniu wskazała także, iż dokonała odbioru w dniu 27 maja 2014 r. korespondencji z Komendy Wojewódzkiej w [...] zawierającej decyzję wraz pouczeniem, skierowaną do męża A. F. pod swoim adresem zamieszkania, tj. ul. [...]

W tej sytuacji, skoro A.F. w dniu 24 marca 2014 r. udzielił r. pr. G. S.i pełnomocnictwa do zastępstwa w sprawie administracyjnej dotyczącej cofnięcia mu pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich przed organami administracji publicznej oraz sądami administracyjnymi, które wraz z pismem z dnia 25 marca 2014 r. zostało przedłożone Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], to od tego momentu - zdaniem Sądu II instancji - wszelka korespondencja od organu do strony powinna być, stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a., kierowana na adres pełnomocnika, co potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Dlatego też, zdaniem Sądu II instancji, skoro decyzja organu l instancji została doręczona małżonkowi strony z pominięciem pełnomocnika strony, to w rozpoznawanej sprawie nie można było mówić o skutecznym doręczeniu i rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym, Sąd I instancji w sposób nieuprawniony uznał, że organ miał prawo wydać kontrolowane przez niego postanowienie. Na akceptację Sądu II instancji nie zasługują te zarzuty skargi kasacyjnej i skargi, które opierają się na instytucji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i naruszeniu zasady dwuinstancyjności, w sytuacji, w której z treści art. 134 k.p.a. jasno wynika, że wydane na jego podstawie postanowienie jest ostateczne.

W związku z powyższymi ustaleniami, Sąd II instancji nie tylko uznał, że wyrok Sądu I instancji zasługuje na uchylenie z uwagi na uwzględnienie zarzutu sformułowanego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z wykazaniem naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a.. Jednocześnie z uwagi na odpowiedni, wystarczający stopień wyjaśnienia okoliczności sprawy, pozwalający na rozpatrzenie także skargi wniesionej do Sądu I instancji, Sąd II instancji rozpoznał skargę uznając, że przyczyny uchylenia wyroku Sądu I instancji korespondują z zarzutami skargi, które także w świetle powyższej argumentacji zasługują na odpowiednie uwzględnienie. W konsekwencji Sąd II instancji uchylił nie tylko zaskarżony wyrok, ale i zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2014 r.

Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., a także na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. art. 40 § 2 i art. 134 k.p.a. orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku. O zasądzeniu od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. F. kwoty 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd II instancji orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.