Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 91/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. jawna B. w Z. na pismo Prezesa Sądu Okręgowego w G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 zł (sto złotych)


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. A.B. reprezentujący A spółka jawna w Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na odmowę udostępnienia w ramach dostępu do informacji publicznej kserokopii dokumentów złożonych w Sądzie Okręgowym w G. wraz z wnioskiem o wpis na listę biegłych przez M.S.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania przedmiotu skargi, w szczególności do podania numeru i daty zaskarżonego aktu ewentualnie do wskazania, czy skarga dotyczy bezczynności organu.

Odpowiadając na wezwanie A.B. podał, że przedmiotem jego skargi jest pismo Prezesa Sądu Okręgowego w G. z dnia [...]r. o nr [...], w którym poinformowano go, że wniosek M.S. o wpis na listę biegłych oraz dokumenty dołączone do tego wnioski nie stanowią informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie

W myśl tego przepisu zakres orzekania przez sąd administracyjny obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zasady udostępniania informacji publicznej zostały natomiast określone w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 z późn. zm., dalej u.d.i.p.). Na gruncie tej ustawy podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji, jeżeli uzna ją za informację publiczną, udostępnia tę informację przez zwykłą czynność materialnotechniczną (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) albo wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast jeżeli podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji uzna, że informacja ta nie stanowi informacji publicznej, winien w drodze pisemnej poinformować wnioskodawcę o zajętym stanowisku (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Ol 35/12 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ przyjął ostatnią z form załatwienia wniosku skarżących.

Z powyższego wynika, że tylko odmowa udostępnienia informacji, która stanowi informację publiczną, przybiera formę aktu administracyjnego, jaką jest decyzja. Natomiast zarówno dla czynności materialnotechnicznej, polegającej na udostępnieniu żądanej informacji publicznej, jak również dla zawiadomienia wnioskodawcy o tym, że jego żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy. To z kolei prowadzi do wniosku, że pismo informujące, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej nie tylko nie stanowi decyzji administracyjnej, ale również nie należy do żadnej z kategorii aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a tym samym nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do wniesienia skargi na pismo Prezesa Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] o nr [...]r.

Jeżeli natomiast skarżący uważa, że żądana przez niego informacja jest informacją publiczną, to może złożyć do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, do którego skierował żądanie, z uwagi na niezałatwienie jego wniosku w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.