Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2695/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 20 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...]. Starosty [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczącego robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia systemowego o wysokości 2 m składającego się z 18 elementów ocynkowanych o wysokości 1.5 m i długości 250 cm, łączonych słupkami metalowymi na podstawie betonowej, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w miejscowości [...] gmina [...], objętych zgłoszeniem [...] S.A. z siedzibą w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "kpa", oraz na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.).

2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że w dniu [...] czerwca 2014 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło zgłoszenie [...] S.A. dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia systemowego o wysokości 2 m składającego się z 18 elementów ocynkowanych o wysokości 1.5 m i długości 250 cm, łączonych słupkami metalowymi na podstawie betonowej, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w miejscowości [...] gmina [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. wniósł sprzeciw do tego zgłoszenia. [...]S.A. złożyła odwołanie od tej decyzji do Wojewody [...].

3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] przywołał art. 30 ust. 1 i 6 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że zasadnie organ I instancji wniósł sprzeciw na zasadzie art. 30 ust. 6 pkt 2 [ustawy Prawo budowlane] uznając, że inwestycja objęta zgłoszeniem narusza ustalenia obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...]w gminie [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r.

Wojewoda [...] stwierdził, że zgodnie z ustaleniami tego planu działka nr [...] położona w miejscowości [...], na której inwestor zgłosił zamiar realizacji ogrodzenia, położona jest na obszarze oznaczonym jako kwartał V na terenie oznaczonym symbolem Tr (§14 pkt 1a) - ogólnie dostępne tereny rekreacji w tym plaże i porty oznaczone Tr bez prawa zabudowy kubaturowej trwale związanej z gruntem z możliwością lokalizacji urządzeń związanych ze sportem i wypoczynkiem (plaże piaszczyste i trawiaste, kąpieliska, porty, przystanie, mola). Przy czym, jak stwierdził organ, zgodnie z § 14 pkt 2 lit. h tej uchwały w rejonach oznaczonych na rysunku planu odpowiednimi symbolami nakazuje się realizację otwarć widokowych na jezioro zegrzyńskie o szerokości min. 20 m. Zrealizowanie zatem ogrodzenia na terenie ogólnodostępnym w miejscu otwarć widokowych stanowi naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem stanowi naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu

5. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] S.A.; zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 20 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ponieważ mimo braku w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...] w gminie [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. jak i w orzecznictwie oraz obowiązujących przepisach prawa definicji otwarć widokowych, przyjęto, iż inwestycja w zakresie robót budowlanych określone wprost w zgłoszeniu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) § 14 pkt 2 lit. h miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego złą interpretację i zastosowanie pomimo, iż ani w przedmiotowej uchwale ani w orzecznictwie oraz obowiązujących przepisach prawa brak jest definicji otwarć widokowych, a mimo to przyjęto, iż inwestycja zgłoszona przez [...] S.A. w zakresie robót budowlanych określone wprost w zgłoszeniu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego –

- domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

6. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

8. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia systemowego o wysokości 2 m składającego się z 18 elementów ocynkowanych o wysokości 1.5 m i długości 250 cm, łączonych słupkami metalowymi na podstawie betonowej, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w miejscowości [...] gmina [...], objętych zgłoszeniem [...] S.A. z siedzibą w [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

9. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...]w gminie [...], działka nr [...] położona w miejscowości [...], na której inwestor zgłosił zamiar realizacji ogrodzenia, położona jest na obszarze oznaczonym jako kwartał V na terenie oznaczonym symbolem "Tr". Zgodnie z § 4 pkt 1 lit. f tej uchwały, ustalającej przeznaczenie terenów, "Tr" są to tereny rekreacji, kąpielisk, plaż i portów o charakterze ogólnie dostępnym, natomiast stosownie do § 14 pkt 1a tej uchwały, dla obszaru oznaczonego na rysunku planu jako Kwadrat V, przeznaczenie terenów w tym kwartale określono jako ogólnie dostępne tereny rekreacji w tym plaże i porty oznaczone "Tr" bez prawa zabudowy kubaturowej trwale związanej z gruntem z możliwością lokalizacji urządzeń związanych ze sportem i wypoczynkiem (plaże piaszczyste i trawiaste, kąpieliska, porty, przystanie, mola), przy czym, zgodnie z pkt 2 lit. h określającym zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy, uchwała stanowi, że w rejonach oznaczonych na rysunku planu odpowiednimi symbolami nakazuje się realizację otwarć widokowych na [...] o szerokości min. 20 m. Z powyższego zatem w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że zrealizowanie ogrodzenia na terenie ogólnodostępnym w miejscu otwarć widokowych stanowi naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego, co, jak słusznie stwierdził organ, narusza art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...]w gminie [...] jest aktem prawa miejscowego, o którym mowa w art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., obowiązującym na obszarze działania tej Rady. W uchwale tej użyto sformułowania "otwarcie widokowe" na [...] . Sformułowanie to nie zostało sprecyzowane w § 2 uchwały, wyjaśniającym znaczenie mogących budzić wątpliwości interpretacyjne pojęć. Prowadzi to do wniosku, że zdaniem Rady Gminy [...] rozumienie tego pojęcia nie budzi żadnych wątpliwości, i nie ma potrzeby wprowadzać definicji w tym zakresie. Również zdaniem Sądu, interpretacja tego pojęcia nie budzi wątpliwości. Otwarcie widokowe oznacza miejsce otwierające się na widok otaczającego, dalszego krajobrazu lub jego elementów, np. [...], można również wyjaśnić, jak uczyniła to Rada Miasta [...] w uchwale nr [...]z dnia [...] stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] zespołu usług nieuciążliwych przy [...] w [...] ([...]), iż przez "otwarcie widokowe" należy rozumieć "zagospodarowanie obszaru znajdującego się pomiędzy miejscem otwarcia, a obiektem lub obszarem, na które jest otwarcie w sposób nie zakłócający wartości widokowych i krajobrazowych."

Skoro więc w uchwale Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...] użyto sformułowania "w rejonach oznaczonych na rysunku planu odpowiednimi symbolami nakazuje się realizację otwarć widokowych na [...] o szerokości min. 20 m", to stwierdzić należy, że zgłoszenie budowy ogrodzenia o wysokości 2 m składającego się z 18 elementów ocynkowanych o wysokości 1.5 m i długości 250 cm, łączonych słupkami metalowymi na podstawie betonowej, na terenie ogólnodostępnym w miejscu otwarć widokowych, jak słusznie stwierdził organ, narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego, bowiem zakłóca wartości widokowe i krajobrazowe, zamyka widok na [...]. Prawidłowo zatem organ zastosował art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

10. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

Skoro sformułowanie "otwarcie widokowe na [...]" jest powszechnie zrozumiałe i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie można zarzucić organom administracji publicznej ani naruszenia art. 20 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ani też naruszenia przepisu prawa miejscowego, tj. § 14 pkt 2 lit. h miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]–[...].

11. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

12. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.