Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2395/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004r. przy udziale sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę /-/G. Radzicka /-/B. Drzazga /-/J. Szaniecka


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej A (nazwa stacji O. Miasto F1-6185 KL1) na kominie i w budynku ciepłowni osiedlowej na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w O. przy ul. [...].

W decyzji określono, że inwestora obowiązują nakazy i zakazy w związku z obszarem krajobrazu chronionego, zgodnie z rozporządzeniem Wojewody K. nr 63 z dnia 07 września 1995r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Kaliskego nr 15 poz. 95. Linie rozgraniczające teren inwestycji wykreślono kolorem czerwonym na załączniku nr 1 do decyzji.

Na inwestora nałożono nadto obowiązki w postaci:

- obowiązku zachowania warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. (tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140);

- obowiązek uwzględnienia wymagań określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627);

- ustalenia warunków pracy stacji nadawczej w ten sposób, by wykluczyć możliwość występowania obszaru, w którym występują pola o wartościach gęstości mocy większych od 0,1W/m2 w miejscach dostępnych dla ludzi;

- po uruchomieniu stacji, oraz każdorazowo w przypadku znaczącej zmiany sposobu jej użytkowania, obowiązek wykonania pomiarów, zgodnie z metodą przedstawioną w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 11 sierpnia 1998r. (Dz. U. Nr 107, poz. 676);

- po zakończeniu inwestycji obowiązek uzyskania wymaganego prawem pozwolenia z zakresu ochrony środowiska.

Ważność decyzji określono do dnia [...] grudnia 2002r.

Odwołanie od decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko – Własnościowa w O. W odwołaniu Spółdzielnia zarzuciła, iż ponad 200 mieszkańców w większości zamieszkałych w blokach Spółdzielni, protestuje przeciwko usytuowaniu stacji, na terenie będącym w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni, gdyż będzie ona miała negatywny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, a ponadto negatywnie oddziaływuje na funkcjonowanie urządzeń stosowanych w gospodarstwach domowych.

Podnosząc również, że jako wieczysty użytkownik Spółdzielnia nie wyrażała zgody na usytuowanie stacji na jej terenie, odwołująca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podniesiono, co następuje:

Projektowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999r. z późn. zm.).

Teren inwestycji zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta O., zatwierdzonym uchwałą nr XXXIV/304/93 Rady Miejskiej w O. z dnia 24 czerwca 1993r. (Dz. Urzęd. Woj. Kaliskiego Nr 13, poz. 97 z 1993r.), objęty jest zakresem jednostki bilansowej "B" o funkcji mieszkaniowo – usługowej, administracyjnej, rekreacyjno – wypoczynkowej, przemysłowej nieuciążliwej. Są to tereny zainwestowane w różnym stopniu, przeznaczone do porządkowania i uzupełnień o dominującej funkcji mieszkaniowej lub wielofunkcyjne o funkcjach mieszanych. Natomiast obszar B7 obejmuje swoim zasięgiem tereny zabudowy mieszkaniowo – usługowej, do porządkowania i drobnych uzupełnień.

Przedmiotowa inwestycja, stosownie do rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska (Dz. U. Nr 93, poz. 589 z 1998r.) kwalifikuje się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. W związku z tym konieczne było zachowanie specjalnego trybu przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ten szczególny tryb został zachowany w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, gdyż Burmistrz Miasta i Gminy O. podał do publicznej wiadomości o złożonym wniosku na wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na stację bazową telefonii komórkowej A i poinformował społeczeństwo o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty obwieszczenia.

Postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2002r. wnioskodawca został zobowiązany do sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko.

W oparciu o przedłożony "Raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej A GSM 1800 lokalizowanej na terenie Zakładu Energetyki Cieplnej w O. przy ul. [...]" warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały uzgodnione w zakresie ochrony środowiska przez Starostę O. (postanowienie z [...] marca 2002r. Nr [...]) oraz Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. Oddział Zamiejscowy w K. (postanowienie z dnia [...] marca 2002r. Nr [...]).

Sporządzony raport oraz powołane uzgodnienia, w ocenie organu II instancji pozwalają na stwierdzenie, że przy spełnieniu określonych w raporcie wymagań inwestycja nie będzie oddziaływać w sposób niekorzystny na środowisko i zdrowie ludzi.

Nie istnieje również potrzeba wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz ograniczeń w zabudowie i sposobie zagospodarowania terenu.

Z tych powodów Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko – Własnościowa w O. zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w sentencji materialno-prawnego przepisu prawa będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu skarżąca podnosiła, że z uwagi na zasady współżycia społecznego należało odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W konkluzji skarżąca wnosiła o uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest decyzją administracyjną o specjalnym charakterze, który przejawia się głównie w tym, że decyzja tworzy stosunek wyłącznie pomiędzy wnioskodawcą, a organem administracji. Stosunek ten, zobowiązuje wnioskodawcę do realizacji swoich zamierzeń inwestycyjnych wyłącznie zgodnie z warunkami określonymi w tej decyzji, a organ administracyjny zobowiązuje do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli dokumentacja projektowa zamierzeń inwestycyjnych wnioskodawcy jest zgodna z warunkami zawartymi w tej decyzji.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą tak dalece organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, że nie może on odmówić ustalenia tych warunków, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z zamierzeniami planu (art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym tekst jedn. – Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).

Przy występowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor nie musi legitymować się prawem do nieruchomości na cele budowlane. Z tych powodów nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, że będąc wieczystym użytkownikiem gruntu nie wyraziła zgody na usytuowanie stacji na swoim terenie. Ten wymóg inwestor musi spełniać wówczas, kiedy będzie składał wniosek o pozwolenie na budowę i odmowa ze strony Spółdzielni de facto planowaną inwestycję może uniemożliwić. Dopiero w tym momencie wieczysty użytkownik może powoływać się na interes swoich członków i zasady współżycia społecznego. Natomiast ustawa z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym – a pod rządami tej ustawy wydawana była zaskarżona decyzja, nie przewiduje podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na zasady współżycia społecznego.

Nieuzasadniony jest również zarzut braku wskazania podstawy materialno – prawnej decyzji.

Organ I instancji wskazał w decyzji niezbędne przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przywołał stosowne przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska i rozporządzeń wydanych w oparciu o tę ustawę mających zastosowanie w sprawie.

Natomiast organ odwoławczy akceptując ustalony stan faktyczny i zastosowane prawo, do czego odniósł się w uzasadnieniu decyzji – orzeka w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych i kpa. Podając jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, nie jest zobowiązany do powtarzania przepisów przywołanych przez organ I instancji jeżeli ocenił, że zastosowano je prawidłowo.

Wreszcie prawidłowo oceniono zastosowanie przepisów i wymogów stawianych przy wydawaniu decyzji przy inwestycji szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska.

W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę należało oddalić.

/-/G. Radzicka /-/B. Drzazga /-/J. Szaniecka

kk