Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 957/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 2,  ust. 2 pkt 2,  ust. 2e i 2f
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt członka rodziny w Domu Pomocy Społecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r, Prezydenta Miasta R. ustalił B. M. opłatę za pobyt matki - T. K. w Domu Pomocy Społecznej w R. od dnia 1 marca 2021 r. w kwocie 118,84 zł miesięcznie, za pełny miesiąc, zobowiązał do wnoszenia ustalonej opłaty przelewem na wskazany rachunek bankowy Ośrodka do dnia 15 - go każdego miesiąca za miesiąc poprzedni wskazując jednocześnie, że zaległe zobowiązania są wymagalne w terminie 30 dni od daty otrzymania ww. decyzji. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał m.in. art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, ust. 2e i 2f, art. 60 ust.1 , art. 110 ust. 1 i ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm. -w skrócie "u.p.s.").

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że matka skarżącej jest mieszkanką DPS od dnia [...] listopada 2015 r. Decyzją z dnia [...] r. została jej ustalona jej opłata za pobyt w domu pomocy społecznej w wysokości 70% dochodu tj. 1359,58 zł. Wysokość średniego kosztu utrzymania mieszkańca w Domu w którym przebywa matka skarżącej do marca 2021 wynosiła 3 360,37 zł. Różnica pomiędzy kosztem utrzymania a odpłatnością ponoszoną przez T. K. wynosi 2000,79 zł. Do ponoszenia odpłatności za pobyt matki skarżącej w DPS zobowiązane są trzy osoby: strona oraz jej rodzeństwo — L. K. i G. K.. W związku z powyższym dzieląc kwotę pozostającą do zapłaty na trzy części, na każdą z osób przypada do uregulowania kwota 666,93 zł.

Pismem z dnia [...] r. organ I instancji poinformował stronę o aktualnych przepisach dotyczących ponoszenia odpłatności za pobyt matki skarżącej w DPS wraz z informacją o konieczności przeprowadzenia ze stroną rodzinnego wywiadu środowiskowego. Wyjaśnił nadto, że w przypadku niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wysokość opiaty za pobyt osoby bliskiej w domu pomocy społecznej ustala organ w drodze decyzji.

W dniu [...] r. przeprowadzony został rodzinny wywiad środowiskowy w celu ustalenia odpłatności za pobyt matki w DPS. Z przeprowadzonego wywiadu oraz dołączonych do niego zaświadczeń o dochodach wynika, że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe a jej dochód stanowi renta rodzinna w wysokości 2006 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215.84 zł. Łączny dochód strony od dnia 1 marca 2021 r. wynosi 2.221,84 z1. Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 2.103,00 zł (701,00 zł x 300%) natomiast dochód w tym gospodarstwie przekracza kryterium dochodowe o 118,84 zł.

W dniu [...] r. organ I instancji wysłał do stron pismo informacyjne w dotyczące obowiązku zawarcia umowy w sprawie ustalenia i ponoszenia opłaty za pobyt matki w DPS wraz z projektem umowy w tej sprawie na kwotę 118,84 zł.

W piśmie z dnia 9 lutego 2021 r. strona zadeklarowała, że może ponosić wydatki za pobyt matki w DPS w maksymalnej wysokości 20 zł. Zauważyła, że jej sytuacja zdrowotna jest trudna, a dochód w kwocie 2.221,84 zł nie uwzględnią całości jej sytuacji materialnej.

Wobec powyższego na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. e i lit. f u.p.s. organ w drodze decyzji ustalił stronie opłatę za pobyt matki w DPS.

Organ I instancji w uzasadnieniu powyższej decyzji poinformował również stronę, że sprawa częściowego jej zwolnienia z ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS pozostaje zawieszona do czasu, gdy decyzja ustalenia odpłatności stanie się ostateczna.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 103 ust. 2 u.p.s. poprzez jego pominięcie przez organ I instancji, przedłożenie do podpisania gotowej umowy, nie uzgodnionej ze stroną, zawierającej narzuconą przez organ I instancji kwotę odpłatności za pobyt matki w DPS w maksymalnej wysokości ustawowej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu stwierdziła, że pismo MOPS z dnia [...] r. nie dotyczy niniejszej sprawy. Zarzuciła organowi I instancji ustalenie odpłatności z pominięciem zaistnienia szeroko opisanych przez stronę okoliczności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO zrelacjonowało przebieg dotychczasowego postępowania, przybliżyło treść decyzji organu I instancji oraz wniesionego od niej odwołania. Kolegium przytoczyło i omówiło ponadto przepisy stanowiące podstawę prawną podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy SKO wskazało na bezsporną okoliczność, że matka skarżącej od dnia [...] listopada 2015 r. przebywa w DPS w R. i ponosi opłatę za swój pobyt w wysokości 70% posiadanego dochodu. Osobami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty za pobyt matki w DPS jest skarżąca i jej dwóch braci. W związku z powyższym SKO poczyniło również zbieżne z organem I instancji ustalania dotyczące sytuacji dochodowej skarżącej oraz przedstawiło tożsame wyliczenie kwoty odpłatności skarżącej za pobyt jej matki w DPS.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO wskazało, że na podstawie art. 64 u.p.s. osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca w DPS można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie na ich wniosek, a postępowanie w sprawie zwolnienia z odpłatności winno być postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie ustalenia odpłatności Odrębność takiego postępowania oznacza, że najpierw musi istnieć prawomocnie orzeczony obowiązek, a dopiero potem możliwe jest zwolnienie z takiego obowiązku. W związku z tym rzeczą organu jest w pierwszej kolejności ustalić wysokość opłaty zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. Dopiero potem można wydać odrębne rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia z obowiązku jej wnoszenia.

Dalej wskazało, że wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z ar. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. może obejmować okres przed wydaniem decyzji ustalającej osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty za pobyt bliskiej osoby uprawnionej w DPS. Na poparcie tego stanowiska SKO przywołało stanowisko zawarte w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2018 r. sygn. akt OPS 7/17.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 103 ust. 2 u.p.s. przez przyjęcie - z pominięciem tego przepisu – że faktyczne nieprzeprowadzenie procedury zmierzającej zawarcia umowy w przedmiocie odpłatności za pobyt w DPS, było działaniem prawidłowym i zgodnym ze wskazanym przepisem; art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz naruszenie zaufania strony do władzy publicznej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że w piśmie z dnia 9 lutego 2021 r. nie odmówiła zawarcia umowy z MOPS-em, a zaoferowała opłatę w innej wysokości niż narzucona przez organ I instancji. Zakwestionowała również stanowisko SKO, że procedura prowadząca do ustalenia odpłatności za pobyt w DPS została zachowana. W ocenie skarżącej interpretacja SKO w zakresie art. 103 ust. 2 u.p.s. jest błędna, a cała procedura związana z zawarciem umowy została przeprowadzona w sposób wadliwy. Zarzuciła, że organy obu instancji nie odniosły się do jej argumentów w zakresie całości sytuacji materialnej. Ponadto stwierdziła, iż robi mamie zakupy i płaci za telefon, a jakość usług świadczonych przez DPS budzi jej zastrzeżenia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 13 grudnia 2021 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę wnosząc o przyznanie kosztów pomocy skarżącej oraz oświadczając, że koszty nie zostały pokryte w całości ani w części.

Wskazał, że w jego ocenie przy określaniu dochodu skarżącej winien być wzięty dochód w miesiąca poprzedzającego (złożenie wniosku), a to w związku z brzmieniem art. 8 ust.3 u.p.s., chociaż art. 61 ust. 2 d u.p.s. nie określa z jakiego przedziału winny być przyjęte dane dla ustalenia wysokości opłaty za pobyt w DPS.

Wskazał na naruszenie art. 10 K.p.a poprzez zaniechanie powiadomienia skarżącej o zebraniu całości materiału dowodowego.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej również twierdzenia organu, że skarżąca odmówiła podpisania umowy, a to wobec zawartej w piśmie z dnia 9 lutego 2021 r. propozycji uiszczania 20 zł miesięcznie, co wskazuje na chęć negocjacji.

Ponadto w ocenie pełnomocnika nie ma podstaw, aby decyzja wydana na podstawie art. art. 61 ust. 2 d u.p.s mogła odnosić skutek wsteczny i obejmować okres sprzed jej wydania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325, ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu, sprawowanej w rozpoznawanej sprawie w oparciu o wskazane powyżej kryteria, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta ustalającą skarżącej odpłatność za pobyt jej matki w DPS za podany w tej decyzji okres.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji Kolegium stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.,- dalej w skrócie jak dotychczas "u.p.s.").

Ustawa ta w art. 60 ust. 1 u.p.s. wprowadza generalną zasadę, wedle której pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Bardziej szczegółowe zagadnienia dotyczące ponoszenia opłat za pobyt w DPS reguluje przede wszystkim art. 61 u.p.s. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej – przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

Zgodnie z ust. 2 przywołanego przepisu, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą:

1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu,

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2:

a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium,

b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie,

3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.

Zgodnie z ust. 2d tego artykułu, w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.s.z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2 u.p.s. Z przytoczonych zapisów ustawy wynika, że w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w następnej kolejności na zstępnych (dzieciach), w dalszej kolejności na wstępnych, a w ostateczności - na gminie, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Wnoszenie opłat nie obciąża równocześnie wszystkich zobowiązanych wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.s., obowiązek ten przechodzi na nich w kolejności ustalonej w powołanym przepisie. Nie można jednak mówić o kolejności w sytuacji wystąpienia obowiązku ponoszenia opłat przez kilkoro zstępnych. Każdy z nich ma bowiem taki sam obowiązek ponoszenia opłat, a jedynie różnicować je może osiągane kryterium dochodowe każdego zstępnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 381/19, LEX nr 2725646).

Tak więc obowiązek ponoszenia opłat za dom pomocy społecznej i jego wysokość jest wypadkową składu rodziny osób należących do kręgu wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., ich dochodu oraz kryterium dochodowego.

Obowiązek wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej musi być skonkretyzowany i zindywidualizowany w stosunku do każdej z osób, które miałyby takie opłaty ponosić.

Bez wątpienia więc co do zasady skarżąca jako córka osoby przebywającej w domu pomocy społecznej jest zobowiązany do ponoszenia opłat podobnie jak jej rodzeństwo w sytuacji gdy dochód matki (70 %) nie pozwala na pokrycie jej kosztów utrzymania w DPS.

W realiach rozpoznawanej sprawy nie stanowi przedmiotu sporu okoliczność umieszczenia matki skarżącej w DPS. Spór nie dotyczy również ustaleń dotyczących sytuacji rodzinnej i dochodowej skarżącej, w tym ustalenia, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiągając dochody ze świadczeń rentowych w wysokości 2006 zł miesięcznie oraz zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 215.84 zł co na osobę daje kwotę 2.221.84 zł. Poza sporem jest także przedstawione przez organy wyliczenie, wedle którego 300 % ustawowego kryterium dochodowego na osobę w rodzinie wynosi 2.103.00 zł., a tym samym organ ustalił, że dochód na osobę w rodzinie strony przekracza to kryterium o kwotę 118.84 zł.

Zdaniem skarżącej jej propozycja uiszczania za pobyt matki w DPS w wysokości 20 zł nie przesądzała o odmowie zawarcia umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s., a była próbą podjęcia negocjacji.

Zdaniem organów strona nie wyraziła zgody na zawarcie umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. Natomiast różnica między zadeklarowaną kwotą przez skarżącą kwotą 20 zł a ustaloną przez organ I instancji , wynikającą z kryterium dochodowego kwota 118 ,84 zł stanowiłoby kwotę zwolnienia w odpłatności matki w DPS, która to kwotę zwolnienia można ustalić w odrębnym postępowaniu na podstawie art. 64 u.p.s.

Rozstrzygając przedstawiony powyżej spór za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, iż w stanie faktycznym sprawy skarżąca nie zgodziła się zawrzeć umowę na warunkach określonych w projekcie załączonym do pisma organu I instancji z dnia [...] r.

Sąd zauważa, że obowiązki zstępnego osoby skierowanej do DPS, zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.s., uzależnione są wyłącznie od jego sytuacji dochodowej. Obowiązek zstępnego wywodzący się z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., chociaż pozostaje w funkcjonalnym związku z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczącymi alimentacji, nie jest obowiązkiem alimentacyjnym, lecz publicznoprawnym ciężarem powstającym z chwilą przyjęcia osoby skierowanej do DPS. Poniesienie tego ciężaru ma na celu pokrycie określanych w trybie administracyjnym kosztów utrzymania mieszkańca w DPS.

Podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące jej trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej mogą stanowić podstawę do wydania przez organ decyzji o zwolnieniu z ponoszenia w całości lub w części ustalonej opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. i art.64a u.p.s. Przy czym, kwestia zwolnienia z opłaty za pobyt w DPS ma charakter odrębny i powinna stanowić przedmiot odrębnej sprawy administracyjnej. Dopiero po ustaleniu opłaty w określonej wysokości możliwe jest rozpoznanie wniosku o zwolnienie od tej opłaty

Wbrew stronie skarżącej nie można przyjąć propozycji zwarcia umowy dotyczącej ponoszenia odpłatności za pobyt matki skarżącej w DPS za próbę negocjacji. Do zawarcia proponowanej umowy ostatecznie bowiem nie doszło. Samo zaś przygotowanie projektu umowy oraz wskazanie w nim zarówno kosztów pobytu DPS jak i osoby, która będzie je ponosić, nie powoduje powstania po stronie skarżącej żadnego obowiązku. Jedynym zaś skutkiem złożenia takiej propozycji i braku jej akceptacji jest powstanie po stronie organu uprawnienia do wydania decyzji administracyjnej konkretyzującej wysokość opłaty jak i osobę zobowiązaną.

Jednocześnie za nietrafne uznać należało wywody przedstawione w uzasadnieniu skargi dotyczące zarówno wydatków na rzecz matki ponoszonych przez skarżącą, ani też jej zastrzeżeń co do jakości usług świadczonych przez DPS.

Sąd nie podziela zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów k.p.a. Zdaniem sądu postępowanie toczyło się w zgodności z dyrektywą wypływającą z art. 7 i art. 8 K. p. a., a organy oparły się na materiale dowodowym prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.), dokonując jego odpowiedniej oceny, stosownie do art. 80 K.p.a., a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, rekonstruowanych ze znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów u.p.s.

Nie mogły też odnieść skutku zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącej. Sytuację rodzinną i dochodową organy ustaliły zgodnie z przepisami na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...] r. oraz załączonych do niego dokumentów. Ustalenia te nie były przez skarżącą kwestionowane.

Natomiast za zasadny, ale nie mający żadnego wpływu na wynik sprawy, Sąd uznał zarzut naruszenie przez SKO art. 10 K.p.a. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie zasadnie podnosi się, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości składania uwag i wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Strona powinna zatem wykazać, że brak takiego zawiadomienia przed wydaniem decyzji uniemożliwił jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. zgłoszenia wniosków dowodowych z zeznań świadków, dokumentów, itp.). Tymczasem w kontrolowanej sprawie pełnomocnik skarżącej, stawiając zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., nie wskazał, jakich to czynności z powodu tego naruszenia nie mogła dokonać. Sąd uznaje za słuszne stanowisko SKO, że zobowiązanie do ponoszenia opłaty za pobyt w DPS istnieje od dnia umieszczenia osoby uprawnionej w DPS, a wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. w w związku z art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. może obejmować okres przed wydaniem decyzji ustalającej osobie zobowiązanej opłatę za pobyt osoby uprawnionej w DPS.

Skoro zatem żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie okazał się skuteczny, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przywołane w uzasadnieniu orzecznictwo sądów administracyjnych dostępne jest w Centralnej Bazie Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.gov.pl).