Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1586/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 150 i 228 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2022 r. sprawy ze skargi ,,A" na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 października 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p."), stwierdził, że odwołanie "A" sp. z o. o. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 grudnia 2020 r. w zakresie podatku od towarów i usług za luty- grudzień 2015 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej "Naczelnik") wydał w dniu 8 grudnia 2020 r. decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty- grudzień 2015 r. Decyzja została doręczona stronie, w trybie art. 150 O.p., na adres "A" sp. z o.o. (dalej "skarżący", "spółka"), ul. S. [...], [...]-[...] S.

Pismem z dnia 1 czerwca 2021 r. spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika. Skarżący podał, że o wydaniu decyzji dowiedział się 28 maja 2021 r. w czasie zapoznawania się z aktami postępowania podatkowego. Decyzja została przez organ pierwszej instancji uznana za doręczoną na skutek dwukrotnego awizowania i przyjęto fikcję doręczenia. Podatnik wskazał, że wielokrotnie zdarzały się sytuacje, że nie dochodziło do prawidłowego pozostawiania awiza i często sprawdzał w placówce Poczty Polskiej, czy nie pozostawiono przesyłki do odbioru. Jednak z powodu pandemii, oczywistego zagrożenia oraz ograniczenia w normalnym funkcjonowaniu i przemieszczaniu, skarżący nie wykonywał sprawdzeń regularnie.

Strona podniosła także, że odebrała od organu wcześniejszą oraz późniejszą korespondencję od organu, skąd wnioskuje, że musiało dojść do nieprawidłowości w zakresie pozostawienia awiza, które nie zostało fizycznie zamieszczone w skrzynce oddawczej. Zdaniem skarżącego, zdarzały się sytuacje, że awizo innych przesyłek pozostawiano na stacji benzynowej, ale nie jest w stanie stwierdzić czy tak było w przedmiotowym przypadku. Z treści adnotacji doręczyciela na kopercie zawierającej decyzję wynika, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 11 grudnia 2020 r., przy czym brak jest informacji, gdzie je pozostawiono. Na kopercie brak jest wskazania, gdzie pozostawiono drugie awizo oraz gdzie pozostawiono przesyłkę do odbioru. Nie sposób także ustalić, imienia i nazwiska osoby doręczającej.

Pismem z dnia 27 lipca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej "Dyrektor Izby") zwrócił się do Filii Urzędu Pocztowego w P. o udzielenie informacji w zakresie doręczenia przesyłki poleconej zawierającej decyzję Naczelnika. Organ wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przysyłka była dwukrotnie awizowana w dniu 11 grudnia 2020 r. oraz w dniu 21 grudnia 2020 r. Pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tej placówce umieszczono na drzwiach biura, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W dniu 29 grudnia 2020 r. pismo zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanego pisma. Organ zwrócił się o wskazanie rzeczywistego miejsca pozostawienia awiza (drzwi biura, oddawcza skrzynka pocztowa, stacja benzynowa, inne) oraz czy "A" sp. z o.o. pod adresem ul. S. [...] w S., umieściła oddawczą skrzynkę pocztową, a jeśli tak, to z jakiego powodu nie umieszczono awiza w tej skrzynce.

W odpowiedzi na powyższe "B" S.A., pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r., wyjaśniła, że z oświadczenia złożonego przez listonosza wynika, że zawiadomienie dotyczące przesyłki poleconej nadanej do skarżącego, zgodnie z życzeniem właściciela spółki A. S. pozostawiono na stacji benzynowej pod tym samym adresem ul. S. [...], [...]-[...] S. Jednocześnie spółka "A" sp. z o.o. posiada skrzynkę oddawczą pod tym samym adresem, zainstalowaną na drzwiach.

Pełnomocnik skarżącej, w piśmie z dnia 27 lipca 2021 r., podała dodatkowo, że K. S., obawiając się o swoje zdrowie i dwójki małoletnich dzieci, w czasie pandemii ograniczyła wszelkie wychodzenie z domu. Ponieważ sama sprawowała opiekę nad dziećmi, które z powodu zamknięcia placówek pozostawały cały czas z nią w domu, nie mogła udać się na pocztę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 października 2021 r. Dyrektor Izby stwierdził, że odwołanie spółki od decyzji Naczelnika z dnia 8 grudnia 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ przytoczył przepisy Ordynacji podatkowej mające zastosowanie w sprawie i wskazał, że jakkolwiek skarżący posiada skrzynkę oddawczą na ul. S.[...], [...]-[...] S., zainstalowaną na drzwiach, to na życzenie Prezesa Zarządu spółki A. S., awizo zostało pozostawione na stancji benzynowej znajdującej się pod tym samym adresem.

W opisanej sytuacji, zdaniem organu, nie doszło do nieprawidłowości w zakresie pozostawienia awiza podatnikowi. Stacja benzynowa nie była przypadkową stacją, lecz obsługiwaną przez A. S. Sama strona wskazywała we wniosku, że wielokrotnie pozostawiano awiza na stancji benzynowej, co potwierdza stanowisko Dyrektora Izby.

Organ wyjaśnił także, że wykazanie, że w sprawie skutecznie doręczono przesyłkę w trybie zastępczym może nastąpić z wykorzystaniem każdego dowodu, z którego wynikają informacje zawarte w art. 150 O.p., tj. o miejscu i dacie pozostawienia przesyłki i awiza. W niniejszej sprawie potwierdzenie odbioru spełnia te wymogi i jest dostatecznym dowodem na prawidłowe doręczenie decyzji spółce. Wskazano bowiem w nim na placówkę pocztową, w której pismo pozostawało do dyspozycji adresata na 14 dni, daty awizowania i miejsce pozostawienia awiza (drzwi biura). Przy czym zgodnie z życzeniem listonosz zostawił awizo na stacji benzynowej.

Jednocześnie postanowieniem z dnia 8 października 2021 r. Dyrektor Izby odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Podejmując wskazane rozstrzygnięcie organ miał na uwadze, że odwołanie skarżącego zostało wniesione w uchybieniem terminu do dokonania tej czynności, co zostało wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia 8 października 2021 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby, podtrzymując swoją argumentację i stanowisko, uznał że decyzja Naczelnika została prawidłowo i skutecznie doręczona w dniu 28 grudnia 2020 r. Termin do złożenia odwołania upłynął więc z dniem 11 stycznia 2021 r., a odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu 2 czerwca 2021 r.

W ocenie organu, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi i dopełnił czynności, dla której ustanowiony był termin, tj. złożył odwołanie. Jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu podatnik dowiedział się o wydanej dla niego decyzji w dniu 28 maja 2021 r. w czasie zapoznania się z aktami postępowania podatkowego. Tym samym nadając w dniu 2 czerwca 2021 r. wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, zachował termin określony w art. 162 § 2 O.p.

Natomiast spółka nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Oceniając zarzuty strony dotyczące doręczenia korespondencji, Dyrektor uznał, że spółka nie uwiarygodniła należytej staranności w prowadzeniu własnych interesów. Jakkolwiek stan pandemii stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia i należy zachować szczególną ostrożność w codziennym funkcjonowaniu, to jednak w dacie awizowania przesyłki (grudzień 2020 r.), pandemia trwała od kilku miesięcy i nie mogła stanowić przeszkody w odbiorze decyzji i wniesieniu odwołania.

Ponadto, zgodnie z danymi ujawnionymi w rejestrze przedsiębiorców, w grudniu 2020 r. K. S. nie była Prezesem Zarządu spółki "B" sp. z o.o., zatem fakt sprawowania opieki nad dziećmi pozostawał bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.

Przedmiotowemu postanowieniu zarzucono:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego postanowienia polegający na niezasadnym uznaniu, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku zawinienia w uchybieniu terminu, w sytuacji gdy:

a) w dacie uznania przesyłki za doręczoną funkcję Prezesa Zarządu sprawowała K. S. nie zaś jak błędnie wskazano A. S.,

b) organ ustalił, ze doszło do pozostawienia awiza na stacji benzynowej nie zaś w miejscu, o którym mowa w art. 150 § 2 O.p.,

c) skarżąca wskazała, że na skutek braku prawidłowego pozostawienia awiza nie miała i nie mogła mieć wiedzy o oczekującej na odbiór przesyłce,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego postanowienia, polegający na błędnym uznaniu, że w dniu doręczenia przysyłki, funkcję Prezesa Zarządu sprawował A. S., w sytuacji gdy na podstawie uchwały wspólników z dnia 18 listopada 2020 r. na stanowisko Prezesa Zarządu została powołana K. S.,

3. naruszenia art. 150 § 2 o.p. poprzez uznanie za prawidłowe pozostawienie awiza na miejscu innym aniżeli wskazane w naruszonym przepisie.

W uzasadnieniu skargi, spółka podniosła, że nieprawidłowe jest takie rozumienie art. 150 § 2 O.p., zgodnie z którym do pozostawienia awiza może dojść w każdym miejscu. Przywołany przepis w sposób jasny i precyzyjny określa w jaki sposób oraz w jakich miejscach może dojść do umieszczenia zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki. Zachowanie tych wymogów jest niezbędne dla gwarancji praw podatnika oraz dla możliwości uznania fikcji doręczenia.

Strona zwróciła także uwagę na nieścisłość, polegającą na tym, że organ wskazuje, że na kopercie znajduje się oznaczenie miejsce awiza jako "drzwi biura", jednocześnie wskazując, że do pozostawienia awiza doszło na stacji benzynowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Wyjaśniając granice niniejszej sprawy podkreślić należy, że odrębnym postanowieniem organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1585/21 uchylił postanowienie Dyrektora Izby z dnia 8 października 2021 r., w którym odmówiono przywrócenia terminu.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten odnosi się do wstępnego stadium postępowania odwoławczego, które toczy się już przed organem odwoławczym po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji. W stadium wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone przez stronę odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w O.p.

Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Jeżeli w trakcie badania wstępnego organ odwoławczy stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia, wówczas wydaje postanowienie, w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Aby przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie.

W kontrolowanej przez Sąd sprawie kwestią zasadniczą jest zatem ustalenie daty doręczenia skarżącemu decyzji Naczelnika z dnia 8 grudnia 2020 r., a w konsekwencji czy strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Dyrektor Izby podnosił, że decyzja Naczelnika została prawidłowo doręczona stronie w dniu 28 grudnia 2020 r. (w trybie art. 150 O.p.), a zatem termin na złożenie odwołania upływał w dniu 11 stycznia 2021 r. Tymczasem odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 2 czerwca 2021 r. Tym samym przedmiotowej czynności strona dokonała już po upływie ustawowego terminu.

W zaskarżonym postanowieniu organ uznał dodatkowo, że potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej, zawierającej decyzję Naczelnika, jest dostatecznym dowodem na prawidłowe doręczenie decyzji spółce. Wskazano w nim bowiem placówkę pocztową, w której pismo pozostawało do dyspozycji adresata przez 14 dni (FUP [...] ), daty awizowania (11 i 21 grudnia 2020 r.) i miejsce pozostawienia awiza (drzwi biura). Przy czym zdaniem organu, awizo zostało pozostawione, na życzenie A. S., na stacji benzynowej.

Strona skarżąca natomiast konsekwentnie utrzymywała, że nie otrzymała awiza i nie mogła odebrać przedmiotowej decyzji.

Wobec tak zakreślonej kwestii spornej, należy wskazać, że instytucja doręczenia pism zaliczana jest do czynności materialno-technicznych postępowania podatkowego, z dokonaniem których prawo wiąże niekiedy określone i ważkie skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 marca 1998 r., I SA/Lu 159/97; orzeczenia dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ocenie skuteczności doręczenia niezbędne jest zachowanie reguł wynikających z przepisów Rozdziału 5 Działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do treści art. 150 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zgodnie z art. 151 § 1 i § 2 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby.

Natomiast w myśl art. 150a O.p. na wniosek strony doręczenie może być dokonane na wskazany przez nią adres skrytki pocztowej. W tym przypadku pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe składa się w placówce pocztowej tego operatora. Przepisy art. 150 § 2-4 stosuje się odpowiednio, z tym że zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, wraz z informacja o możliwości jego odbioru, umieszcza się w skrytce pocztowej adresata.

Do skutecznego doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 150 O.p. może dojść tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie pismo zostanie złożone na czas wskazany w tym przepisie w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone w miejscu, o którym mowa w § 2 powołanego przepisu. Dla uznania, iż przesyłka została skutecznie doręczona stronie konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata o nadejściu pisma. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wszelkie adnotacje poczty na zwróconej przesyłce -zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - mają walor dokumentu urzędowego, korzystającego z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 123/11; z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 11/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r., I FZ 419/10).

Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Natomiast domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Domniemania te oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ administracji. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu. Oznacza to, że adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11: "dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością powinna tę okoliczność udowodnić" (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.).

Powyższe oznacza, że istnieje możliwość przeprowadzania przeciwdowodu wobec domniemań wynikających z takiego dokumentu. W judykaturze wyrażono pogląd, że takim przeciwdowodem może być reklamacja uzyskana od operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, który dokonywał określonego doręczenia (por. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3421/14).

W realiach niniejszej sprawy organ, w celu wyjaśnienia wątpliwości co do informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika, zwrócił się do "B" S.A. z wnioskiem o wskazanie rzeczywistego miejsca pozostawienia awiza (drzwi biura, oddawcza skrzynka pocztowa, stacja benzynowa, inne) oraz informację czy skarżąca spółka umieściła skrzynkę pocztową pod adresem ul. S. [...] w S., a jeśli tak, to z jakiego powodu nie umieszczono w tej skrzynce awiza.

W wyniku postępowania wyjaśniającego "B" S.A., pismem z dnia 26 października 2021 r. wskazano, że zgodnie z życzeniem A. S. zawiadomienie dotyczącej przesyłki listownej zostało pozostawione na stacji benzynowej. Ponadto skarżąca spółka posiada oddawczą skrzynkę zainstalowaną na drzwiach pod wskazanym adresem.

Biorąc pod uwagę zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, Dyrektor Izby uznał domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, gdzie bezspornie wskazano pozostawienie awiza w drzwiach biura. Z drugiej strony organ podzielił wnioski płynące z wyjaśnień "B" S.A., o pozostawieniu awiza na stacji benzynowej, które zaprzeczają i obalają domniemanie prawdziwości informacji zawartych na zwrotnym potwierdzenia odbioru. Zatem organ nie ustalił podstawowej przesłanki doręczenia decyzji Naczelnika, dotyczącej miejsca pozostawienia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

W świetle powyższych okoliczności, stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że doręczenie stronie decyzji w trybie art. 150 O.p. nastąpiło w dniu 28 grudnia 2020 r., a w konsekwencji uznanie odwołania strony za wniesione z uchybieniem ustawowego terminu - należało ocenić jako podjęte z naruszeniem art. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. W myśl tych przepisów organy podatkowe prowadząc postępowanie podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organy administracji publicznej obowiązane są tym samym do prowadzenia postępowania w taki sposób, by wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności sprawy i do wnikliwego przeanalizowania wpływu ustalonych okoliczności na treść podejmowanego rozstrzygnięcia i ujęcia tego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Sąd podziela w całości i przyjmuje za własną ocenę wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 1747/20, że wydanie postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. powinno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie kwestionowanego w drodze odwołania oraz w zakresie daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy do wniesienia środka odwoławczego został przez stronę zachowany.

Mając na uwadze powyższe oraz podnoszoną w sprawie okoliczność doręczenia stronie korespondencji za pomocą awizowania na stacji benzynowej, Dyrektor Izby będzie zobowiązany wyjaśnić jednoznacznie, w jakiej procedurze odbyło się doręczenie skarżącemu korespondencji dotyczącej decyzji z dnia 8 grudnia 2020 r. (z uwzględnieniem doręczenia wcześniejszych i późniejszych decyzji, które zdaniem skarżącego zostały już odebrane).

Ponadto, organ ponownie rozważy materiał dowodowy w niniejszej sprawie ze szczególnym uwzględnieniem wyników postępowania reklamacyjnego przeprowadzonego przez "B" S.A., i oceni przy tym ponownie prawidłowość doręczenia decyzji spółce, a także czy odwołanie zostało wniesione przez skarżącą w przewidzianym prawem terminie, co otworzyłoby drogę do jego merytorycznego rozpoznania. Organ oceni także, czy istnieje obowiązek ponownego, poprawnego doręczenia decyzji.

Końcowo należy wskazać, że ocena przez Sąd zarzutów strony skarżącej dotyczące okoliczności stanu pandemii czy sprawowania przez określone osoby funkcji Prezesa Zarządu spółki, na obecnym etapie postepowania jest przedwczesna.

Z tych przyczyn, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w wyroku.[pic]