Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 598/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75  ust. 1  pkt 3 i  ust. 2  pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 oraz ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 75 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] orzekającą o uznaniu M. R. z dniem 11 stycznia 2008 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 stycznia 2008 r.

Wojewoda podniósł, że z przedłożonego przez M. R. w dniu rejestracji (11 stycznia 2008 r.) w Urzędzie Pracy m. W. świadectwa pracy, wystawionego w dniu 12 września 2007 r. przez pracodawcę, wynika, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w trybie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, tj. bez wypowiedzenia przez zakład pracy. Organ zaznaczył, że jak wynika z dalszej części powołanego dokumentu powodem rozwiązania stosunku pracy była nieusprawiedliwiona nieobecność skarżącej w pracy w okresie od 25 lipca 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r., a taki z kolei przypadek ustania stosunku pracy wypełnia dyspozycję art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl bowiem art. 75 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia, natomiast w oparciu o ust. 2 pkt 3 bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy – w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 3.

W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie spełniła zatem koniecznego w świetle przytoczonych przepisów warunku, którym jest upływ 180 dni od dnia rejestracji w urzędzie pracy.

Decyzja Wojewody Mazowieckiego stała się przedmiotem skargi M.R. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła, że decyzja Wojewody, w zakresie dotyczącym zasiłku dla bezrobotnych, została wydana w oparciu o nieobowiązujące przepisy, a tym samym jest niezgodna z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 ust. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził, aby organy podejmujące w badanej sprawie rozstrzygnięcie, dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Stosownie zaś do treści art. 75 ust 1 pkt 3 powołanej ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W takim przypadku bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy).

Analiza treści powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo orzekły o uznaniu M. R. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 stycznia 2008 r.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że rejestrując się w dniu 11 stycznia 2008 r. w Urzędzie Pracy m. w W. skarżąca przedstawiła świadectwo pracy wystawione w dniu 12 września 2007 r. przez pracodawcę – [...]., z którego wynika, że stosunek pracy ustał w wyniku jego rozwiązania przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia i to z winy pracownika. Co prawda, w świadectwie pracy pracodawca podając tryb rozwiązania pracy powołał art. 30 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 23 ze zm.), który stanowi, iż umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia i nie wskazuje, czy rozwiązanie nastąpiło w warunkach art. 52 § 1 tego Kodeksu, a zatem z winy pracownika, niemniej jednak z oświadczenia pracodawcy zamieszczonego w pkt 4, podpkt 10 świadectwa wynika, że rozwiązanie stosunku pracy było następstwem nieusprawiedliwionej nieobecności pracownika w okresie od 25 lipca 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r.

Zasadnie zatem orzekające w sprawie organy przyjęły, że tego rodzaju oświadczenie w zestawieniu z powołaną podstawą rozwiązania stosunku pracy i wskazaniem pracodawcy jako składającego oświadczenie określone w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy, oznacza w istocie, że stosunek pracy skarżącej ustał wskutek rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika (skarżącej).

Trzeba również podkreślić, że skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej na podstawie art. 97 § 21 tego Kodeksu uprawnienia i nie wystąpiła z żądaniem sprostowania w tym trybie świadectwa pracy, a okoliczność tę dodatkowo potwierdziła na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2008 r. stwierdzając, że ma dopiero zamiar wystąpić z takim żądaniem.

Co więcej, jak wynika z treści § 3 tego przepisu, w przypadku wystąpienia pracownika z żądaniem sprostowania świadectwa pracy, sąd pracy może orzec, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę. Pracodawca jest wówczas obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała jednak w ogóle miejsca.

W tym stanie rzeczy, w świetle obowiązujących przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, niedopuszczalnym byłoby podjęcie przez Prezydenta m. W. odmiennego rozstrzygnięcia, na mocy którego skarżąca uzyskałaby prawo do zasiłku dla bezrobotnych jeszcze przed upływem 180 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy m. W. W takiej bowiem sytuacji przyznanie skarżącej zasiłku nastąpiłoby wbrew imperatywnej normie wynikającej z art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a rozstrzygająca sprawę, w tej części, decyzja zostałaby wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.