Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1657/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 119, art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędziowie NSA Zbigniew Rausz, Joanna Runge-Lissowska (spr.), Protokolant Katarzyna Baran, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Artura G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 779/04 na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 26 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz Artura G. kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26.07.2004 r. II SA/Wa 779/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 26.07.2002 r. (...) i rozkaz personalny z dnia 29.06.2002 r. (...), którymi wypowiedziano Arturowi G. stosunek służbowy i zwolnienie ze służby, a ich podstawę prawną stanowił art. 230 ust. 1 pkt 2, ust. 4, 7 i 8 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu /Dz.U. nr 64 poz. 676/. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20.04.2004 r. K 45/02, którym Trybunał orzekł, iż art. 230 ust. 1 ww. ustawy w zakresie w jakim przewiduje w punkcie 2 możliwość wypowiedzenia funkcjonariuszowi stosunku służbowego, jest niezgodny z art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, zaś ust. 7 art. 230 w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 60 ust. 4 oraz art. 63 tej ustawy jest niezgodny z art. 32 i art. 60 Konstytucji oraz art. 25 lit. "c" Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym w Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. /Dz.U. 1974 nr 38 poz. 167/. Stosownie do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana ostateczna decyzja administracyjna, stanowi podstawę do uchylenia decyzji na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania, a w związku z tą normą konstytuującą art. 145a par. 1 Kpa przewiduje możliwość wznowienia postępowania - stwierdził Sąd, konkludując, że zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, co miało miejsce w sprawie ze skargi Artura G.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Artur G., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie, w razie przyjęcia, że zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego o rozpoznanie merytoryczne skargi i stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 230 ust. 1 w zw. z art. 223 ust. 1 i art. 228 ust. 1 cyt. na wstępie ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu oraz w zw. z art. 156 par. 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa, polegającą na pominięciu początku biegu terminu 14-dniowego przewidzianego w art. 230 oraz braku podstawy prawnej w dniu 29.06.2002 r. do podjęcia zaskarżonej decyzji, jak też braku uwzględnienia w decyzji wszystkich kryteriów koniecznych, wynikających z art. 230 powodujących kwalifikowaną wadę nieważności tkwiącą w samej decyzji w dniu jej wydania oraz w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i art. 145a Kpa polegającą na przyjęciu w orzeczeniu uwzględniającym skargę, że wobec stwierdzenia niezgodności ustawy z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny, zachodzi jedynie przesłanka wznowienia postępowania, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 par. 1 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak rozpoznania zarzutów skargi w zakresie wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji rozkazu personalnego na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W niniejszej sprawie skarga Andrzeja G. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego została rozpoznana w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwaną dalej "p.p.s.a.". Tryb ten może zostać zastosowany na wniosek stron lub z urzędu. Zastosowanie tego tryby na wniosek strony ma w istocie znaczenie tylko proceduralne, skarga bowiem zostaje rozpoznana w granicach, o jakich mowa w art. 134 par. 1 p.p.s.a. tyle tylko, że ma to miejsce na posiedzeniu niejawnym i w składzie, o którym mowa w art. 120 p.p.s.a., tj. jednego sędziego. Natomiast zastosowanie tego trybu z urzędu może mieć miejsce tylko wówczas, jeżeli zaskarżona decyzja lub postanowienie dotknięte są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 par. 1 Kpa albo zostały wydane z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania. Stosując zatem z urzędu tryb uproszczony, ocena sądu ogranicza się do badania tylko pod kątem wystąpienia tylko tych dwóch wad. Ma to miejsce bez względu na to, czy skarga zawiera zarzuty w tym względzie czy nie.

Jeżeli skarga nie zawiera zarzutów co do nieważności lub wznowienia postępowania, a takie wady występują, sytuacja jest oczywista, a rozstrzygnięcie zależne od zaistniałej wady, nawet bez konieczności odwołania się do drugiej przesłanki. Jednakże gdy w skardze postanowiono zarzut czy to nieważności, czy to wznowienia postępowania, a któraś z tych wad występuje i sąd z urzędu tryb uproszczony stosuje, powinien się do zarzutu skargi odnieść. Może bowiem zdarzyć się tak, że zaskarżona decyzja lub postanowienie dotknięta jest inną wadą aniżeli zarzuciła to strona. W takiej sytuacji można nawet twierdzić, że zastosowanie trybu uproszczonego nie powinno mieć miejsca, a jeśli zostanie wdrożony, to z całą pewnością sąd powinien dać temu wyraz uzasadnieniu.

W niniejszej sprawie Andrzej G. podnosił w skardze na rozkaz personalny zarzut rażącego naruszenia prawa. Wdrażając tryb uproszczony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powinien był się do tego zarzutu odnieść, dokonując oceny zaskarżonego rozkazu pod tym kątem. Jeżeli bowiem zarzut ten jest zasadny, rozstrzygnięcie Sądu powinno być inne.

W skardze kasacyjnej wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został postawiony zarzut naruszenia art. 230 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu /Dz.U. nr 74 poz. 676/ przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie z tego względu, że zdaniem skarżącego rozkaz personalny został wydany przed terminem wynikającym z tego przepisu, a co za tym idzie nie mógł stanowić, wedle twierdzenia skarżącego podstawy prawnej tego rozkazu. Nieodniesienie się przez Wojewódzki Sąd do kwestii nieważności, mimo zarzutu skargi i zastosowania trybu uproszczonego spowodowało, że wskazany zarzut skargi kasacyjnej jest usprawiedliwiony.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 par. 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a.