Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1233/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4d
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (następca prawny P. S.A. z siedzibą w W.) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 listopada 2011 r. nr IPPB5/423-815/11-2/IŚ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

P. S.A. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości i sposobu ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków związanych z procesem sprzedaży akcji Spółki przez akcjonariuszy.

Przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, iż jej akcjonariusze podjęli decyzję o sprzedaży posiadanych przez nich akcji w Spółce. Proces sprzedaży został podzielony na dwa etapy. Pierwszy etap polegał na przeprowadzeniu badania działalności Spółki we wszystkich obszarach (due dilligence), zaś jego celem było przygotowanie kompleksowego raportu zawierającego przedstawienie sytuacji finansowej, organizacyjnej, prawnej i marketingowej Spółki, tak aby dać potencjalnym zainteresowanym pełen obraz Spółki oraz otoczenia gospodarczego, w którym prowadzi ona działalność gospodarczą. W ramach due diligence Spółka była zobowiązana przygotować i dostarczyć dokumenty niezbędne do sporządzenia raportu z badania. Wszystkie przekazywane dokumenty (w wersji papierowej oraz elektronicznej) zostały zdeponowane w jednym miejscu, tzw. "data room". Ze względu na potrzebę ochrony danych telekomunikacyjnych, jak i ochronę danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa oraz skomplikowany proces obsługi data room, Spółka wynajęła zewnętrzną kancelarię prawną do obsługi tego procesu. Natomiast drugi etap procesu sprzedaży odbywał się z udziałem oferentów zainteresowanych nabyciem Spółki. Każdy z oferentów, bazując na danych zgromadzonych w data room miał przeprowadzić własne badanie due delligence (finansowane z własnych środków). W ramach badania oferenci składali pytania do data room, które następnie (za pośrednictwem kancelarii prawnej obsługującej data room) były kierowane do Spółki. Odpowiedzi udzielane przez Spółkę przesyłano do data room, a stamtąd, po nałożeniu odpowiednich klauzul tajności, kierowane do pytających.

W celu należytego przeprowadzenia transakcji, a głównie zabezpieczenia gospodarczych i finansowych interesów Spółki, Spółka zawarła następujące umowy i poniosła koszty na: 1. doradztwo gospodarcze, tj. przygotowanie władz Spółki do kontaktów z oferentami, przygotowywanie odpowiedzi na pytania akcjonariuszy podczas procesu sprzedaży; 2. doradztwo dla Członków Zarządu Spółki – przygotowanie prezentacji zarządczych na potrzeby sprzedaży akcji Spółki przez akcjonariuszy; 3. prowadzenie i obsługę data room, w tym wydatki na obsługującej to miejsce kancelarię prawną oraz na podmiot zabezpieczający prawidłowe działanie data room od strony informatycznej, koszty na zarchiwizowanie materiałów przedstawianych podczas spotkań z oferentami oraz przekazanych do data room; 4. działania związane z komunikacją kryzysową zewnętrzną i wewnętrzną w ramach prowadzonego procesu sprzedaży, jak również badaniem mediów w tym zakresie.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Skarżąca zadała pytania:

1) Czy powyższe wydatki poniesione przez Spółkę w celu zabezpieczenia źródła przychodu, stanowią jej koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p"?

2) Czy powyższe wydatki to koszty inne niż koszt bezpośrednio związany z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p.?

3) Czy Spółka ma prawo pomniejszyć podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących fakt poniesienia wydatków wskazanych w opisie stanu faktycznego?

Zdaniem Spółki przedmiotowe wydatki zostały poniesione, w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów i zostały udokumentowane fakturami VAT. Wydatki te mają charakter wydatków pośrednich, bowiem nie mają bezpośredniego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i uzyskiwanymi przychodami. Dlatego też, na podstawie art. 15 ust. 4d ww. ustawy powinny zostać potrącone w dacie poniesienia.

Zdaniem Spółki wydatki na prowadzenie i obsługę data roomu, były związane z szeroko rozumianą prowadzoną działalnością gospodarczą. Wydatki poniesione na komunikację kryzysową zewnętrzną i wewnętrzną miały na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów, tj. wyeliminowanie ryzyka masowej rezygnacji klientów ze świadczonych przez Spółkę usług, na skutek nieprawdziwych, nierzetelnych lub wprost szkodzących interesom Spółki artykułom i publikacjom, jak również umożliwić pracownikom Spółki skutecznie i terminowe przygotowanie się do odpowiedzi na zadawane pytania, będące skutkiem kampanii informacyjnej w mediach.

Minister Finansów w pisemnej interpretacji indywidualnej z dnia 10 listopada 2011 r., nr IPPB5/423-815/11-2/IŚ, uznał stanowisko Skarżącej co do pytania 1 i 2 za nieprawidłowe. W zakresie pytania 3 wydana została odrębna interpretacja.

Organ stwierdził, że poniesione przez Spółkę wydatki związane ze sprzedażą akcji przez akcjonariuszy nie są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem organu w kategorii kosztów podatkowych nie mieszczą się wydatki poniesione przez Spółkę w związku ze sprzedażą jej akcji przez akcjonariuszy. Wydatki te nie są następstwem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, lecz są bezpośrednim następstwem decyzji biznesowych akcjonariuszy, podjętych w ich własnym interesie. Ponadto organ stwierdził, iż nie widzi ekonomicznego uzasadnienia, aby ciężar wydatków związanych z przedmiotową transakcją, w istocie poniesionych za akcjonariuszy, w jakimkolwiek wymiarze był przerzucany na budżet państwa poprzez uwzględnienie tego rodzaju wydatków w kosztach podatkowych Spółki. Jego zdaniem przedmiotowe wydatki nie wykazują żadnego związku z przychodami Spółki. Jako bezpośrednio związane z procesem sprzedaży akcji nie są też - wbrew przekonaniu Spółki - wydatkami na zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodów.

Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca złożyła skargę do WSA. Zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, tj. art. 14b § 1 oraz § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) - dalej: "O.p."; poprzez wybiórcze wykorzystanie przedstawionych przez Spółkę w jej wniosku elementów stanu faktycznego i wydanie interpretacji do stanu faktycznego nie do końca zgodnego z tym, który Spółka przedstawiła we wniosku;

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że opisane wydatki nie służyły zabezpieczeniu (zachowaniu) źródła przychodów;

3) przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie kwalifikacji wydatków jako kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami Spółki.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego Spółka wskazała, iż organ podatkowy, wydając zaskarżoną interpretację, przyjął inny stan faktyczny niż opisany przez Spółkę, czym naruszył art. 14b § 1 oraz § 3 O.p. Jej zdaniem błędne jest stanowisko organu, który stwierdził, iż opisane we wniosku działania zostały przeprowadzone w bezpośrednim związku z czynnością sprzedaży akcji i działaniami akcjonariusza opisanymi w KSH. Ponadto Skarżąca stwierdziła, iż organ błędnie przyjął również, że Spółka wykonała działania w imieniu i na rzecz akcjonariuszy i poniosła za nich pewne wydatki. Zdaniem Spółki za naiwną należy uznać próbę twierdzenia, że taki proces wyceny wartości przedsiębiorstwa, a przez to jego akcji (udziałów) odbywa się poza Spółką, bez jej udziału.

Skarżąca odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazała, iż wszystkie poniesione przez nią wydatki, będące przedmiotem zapytania, pozostają w pośrednim związku z jej bieżącą działalnością gospodarczą. Wydatki te były niezbędne dla zachowania bezpieczeństwa działania, zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa oraz zabezpieczenia źródła przyszłych przychodów. Ponadto Skarżąca wskazała, iż musiała w tym procesie w należyty sposób dokonać zabezpieczenia swoich interesów gospodarczych, albowiem pozostaje odrębnym od akcjonariuszy podmiotem prawa, realizującym własne cele gospodarcze. Spełniony został zatem warunek zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1015/12 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. W uzasadnieniu stwierdził, iż wnioski wyciągnięte przez organ były błędne i nie wynikały ze stanu faktycznego opisanego przez Skarżącą we wniosku. W ocenie WSA Skarżąca słusznie zauważyła, że przedmiotem zapytania we wniosku o indywidualną interpretację nie był podział wydatków pomiędzy spółką a jej akcjonariuszami. WSA stwierdził, iż słusznie Skarżąca zarzuca, że organ podatkowy wydając zaskarżoną interpretację, przyjął inny stan faktyczny niż opisany przez spółkę, czym naruszył art. 14b § 1 oraz § 3 O.p..

Sąd pierwszej instancji zauważył, iż Spółka przedstawiając stan faktyczny, wielokrotnie uwypuklała okoliczność, że poniesione wydatki stanowiły koszt, który miał na celu zabezpieczenie interesów spółki. Wobec tak jednoznacznie i precyzyjnie przedstawionego stanu faktycznego, organ nie miał umocowania do tego, aby go zmieniać według własnego rozumienia intencji skarżącej. Nie powinien więc dla udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie czynić założenia, że to biznesowe decyzje akcjonariuszy zdecydowały o sprzedaży akcji spółki. Nawet gdyby z takim poglądem się nie zgadzał, winien był udzielić odpowiedzi, przyjmując założenie przedstawione w stanie faktycznym przez spółkę.

Sąd, za zasadny uznał również zarzut naruszenia art. 14c § 1, art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p

W wyniku złożonej od powyższego wyroku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 1244/13 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie należy rozdzielić dwie sfery, tzn. stan faktyczny od stanowiska i argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. W ocenie NSA analiza interpretacji nie wskazuje na to, że zawarte w niej sformułowanie "Gdyby nie biznesowe decyzje akcjonariuszy o sprzedaży akcji, Spółka nie poniosłaby wspomnianych wydatków, które nawiasem mówiąc mogłyby być sfinansowane ze środków akcjonariuszy" zawiera założenie, które zdecydowało o treści interpretacji. Świadczy o tym zawarte również w interpretacji stwierdzenie, że Spółka, ponosząc ryzyko ekonomiczne związane z podejmowanymi decyzjami w ramach działalności gospodarczej, nie może skutecznie oczekiwać, aby ciężar tych decyzji spoczywał na innym podmiocie, to jest Skarbie Państwa - przerzucanie na budżet państwa skutków finansowych własnych decyzji, gdy przeciwko temu świadczą przepisy podatkowe jest niedopuszczalne; poniesione przez spółkę wydatki ze sprzedaży akcji przez akcjonariuszy nie są kosztami uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. (por. s. 9 interpretacji indywidualnej). W ocenie powyższe świadczy, że organ odpowiedział wprost na pytanie Skarżącej sformułowane we wniosku, rozstrzygając jednocześnie sedno sprawy, której ona dotyczyła. Chodziło mianowicie o to, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym pytanie dotyczyło zaliczenia na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w poczet kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą spółkę w przypadku sprzedaży akcji skarżącej spółki, ale nie przez spółkę, lecz przez jej akcjonariuszy, o czym świadczy wskazanie we wniosku, że akcjonariusze Spółki podjęli decyzję o sprzedaży posiadanych przez nich akcji w Spółce.

NSA uznał, iż prawidłowo rozumiejąc stan faktyczny i sformułowane w oparciu niego pytania, Dyrektor IS stwierdził, że poniesione przez Spółkę wydatki związane ze sprzedażą akcji przez akcjonariuszy nie są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W kategorii kosztów podatkowych nie mieszczą się bowiem wydatki poniesione przez Spółkę w związku ze sprzedażą jej akcji przez akcjonariuszy. Taka sprzedaż akcji jest transakcją dokonywaną pomiędzy sprzedającym akcje (akcjonariuszem) i ich nabywcą. Zobowiązanym do rozliczenia podatkowego skutków takiej transakcji jest tylko sprzedający akcje akcjonariusz. Sprzedaż akcji nie wpływa w żaden istotny sposób na funkcjonowanie samej Spółki. Wydatki te nie są bowiem następstwem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, lecz są bezpośrednim następstwem decyzji biznesowych akcjonariuszy, podjętych w ich własnym interesie.

NSA zauważył nadto że przy orzekaniu w sprawie nie mogły być brane pod uwagę wątki drugorzędne, a mianowicie eksponowany przez Spółkę wątek, że wydatki stanowiące przedmiot zapytania związane były głównie z ochroną interesów gospodarczych spółki. W tle pozostaje bowiem jednocześnie istotna w sprawie okoliczność, że wydatki te zostały poniesione w związku z procesem sprzedaży akcji przez akcjonariuszy, do stwierdzenia którego nie jest konieczna znajomość standardów przeprowadzania transakcji sprzedaży akcji (udziałów) w przedsiębiorstwie. NSA wskazał, że niezaprzeczalnym faktem jest również i to że sporne wydatki poniesione zostały nie na skutek działalności gospodarczej Spółki lecz na skutek zmian struktury własnościowej, a są to dwa odmienne zdarzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a, sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższego przepisu wynika obowiązek sądu pierwszej instancji, który ponownie rozpoznaje daną sprawę (po uchyleniu przez NSA wcześniejszego wyroku w tej sprawie) do uwzględnienia oraz zastosowania wykładni prawa wyrażonej przez NSA w wyroku kasacyjnym. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że związanie sądu administracyjnego oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Uwzględniając powyższe, przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy Sąd zobowiązany był uwzględnić stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 1244/13.

W pierwszej kolejności godzi się wskazać, że spór w niniejszej sprawie dotyczy możliwości zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez nią w celu należytego przeprowadzenia transakcji sprzedaży akcji Spółki przez jej akcjonariuszy. Zdaniem Spółki koszty te stanowią koszty poniesione w celu zabezpieczenia źródła przychodu, a szczególnie zabezpieczenia gospodarczych i finansowych interesów Spółki. Zdaniem organu interpretującego wydatki poniesione przez Spółkę związane ze sprzedażą akcji przez akcjonariuszy nie są kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., bowiem wydatki te nie są następstwem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, lecz są bezpośrednim następstwem decyzji biznesowych akcjonariuszy, podjętych w ich własnym interesie.

Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym powyżej wyroku stwierdził, że eksponowany przez Skarżącą wątek, jakoby wydatki stanowiące przedmiot zapytania związane były głównie z ochroną interesów gospodarczych spółki, stanowi wątek drugorzędny, który nie może być brany pod uwagę przy rozstrzyganiu. Istotną zaś w sprawie okolicznością, jest że wydatki te zostały poniesione w związku z procesem sprzedaży akcji przez akcjonariuszy. NSA wskazał również, że sporne wydatki poniesione zostały nie na skutek działalności gospodarczej spółki lecz na skutek zmian struktury własnościowej, a są to dwa odmienne zdarzenia. Jednocześnie Sąd kasacyjny nakazał – przy ponownym rozpoznaniu sprawy – odniesienie się do zarzutów skargi z uwzględnieniem stanowiska zawartego w interpretacji, zaaprobowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wykonując zalecenia zawarte we wskazanym powyżej wyroku, wskazać w pierwszym rzędzie należy, że stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od powiązania poniesionego wydatku z działalnością podatnika, który zalicza ten wydatek do kosztów, istnienia bezpośredniego lub nawet tylko pośredniego związku przyczynowego między wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie (por. wyrok NSA z 3.11.1992 r., SA/Po 1393/92, ONSA 1993/4/101; wyrok NSA z 29.11.1994 r., SA/Wr 1242/94, ONSA 1996/1/11; wyrok NSA z 27.4.1995 r., SA/Sz 158/95, Legalis; wyrok NSA z 7.3.2001 r., III SA 64/00, Legalis; wyrok WSA z 21.1.2004 r., III SA 919/02, Legalis).

Mając powyższe na uwadze, można przyjąć, iż koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów – muszą zostać łączne spełnione następujące warunki, wydatek:

1. został poniesiony przez podatnika,

2. jest definitywny (rzeczywisty),

3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

4. poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła lub może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

5. został właściwe udokumentowany.

W przedmiotowej sprawie spór powstał na tle 3 i 4 ze wskazanych wyżej przesłanek uznania wydatków jako kosztu uzyskania przychodów przez podatnika.

W zakresie obu tych punktów decydujące znaczenia dla rozstrzygnięcia powstałego sporu ma fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku zaaprobował stanowisko organu interpretującego, co do uznania za wątek drugorzędny przy ocenie wskazanych wydatków jako wydatków stanowiących koszt uzyskania przychodu, okoliczności że wydatki te były związane z ochroną interesów gospodarczych Spółki, a za istotne uznał, że wydatki te zostały poniesione w związku z procesem sprzedaży akcji przez akcjonariuszy. Tym samym – jak wskazał sąd kasacyjny – nie zostały poniesione przez Spółkę na skutek jej działalności gospodarczej lecz na skutek zmian struktury własnościowej.

Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko, uznać należy, że trafnie wskazał organ intepretujący, iż wydatki poniesione przez Spółkę w związku ze sprzedażą jej akcji przez akcjonariuszy nie mieszczą się w kategorii kosztów podatkowych, gdyż wydatki te nie są następstwem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Wydatki te są natomiast następstwem decyzji biznesowych akcjonariuszy i jako takie nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu Spółki.

Faktem jest, że koszty uzyskania przychodów nie stanowią jednolitej grupy. Z ogólnej kategorii kosztów uzyskania przychodów, wyróżnia się bowiem koszty bezpośrednio związane z przychodami oraz koszty pośrednio z nimi związane. Przyjmuje się przy tym, że gdy dany wydatek odnosi się do konkretnego przychodu, należy zaliczyć go do bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów. W razie natomiast, gdy dany wydatek dotyczy szerszego spektrum aktywności gospodarczej podatnika i nie można go powiązać ze skonkretyzowanym przychodem, zasadna jest jego kwalifikacja do kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodem. Wydatki opisane we wniosku o udzielenie interpretacji nie stanowią jednak w ocenie Sądu żadnej z wyróżnionych kategorii kosztów uzyskania przychodów. Niezależnie bowiem od tego, do której z kategorii kosztów uzyskania przychodów należy dany wydatek zaliczyć, zawsze dany wydatek musi dotyczyć aktywności gospodarczej podatnika. W rozpatrywanej sprawie podatnikiem jest Spółka, zaś przychody ze sprzedaży akcji stanowią przychód akcjonariusza. Zatem wydatki opisane we wniosku, poniesione przez Spółkę, poniesione zostały w związku z procesem sprzedaży akcji przez akcjonariusza, a nie na skutek (czy też w związku) z działalnością gospodarczą spółki. Tym samym zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu interpretującego, że wbrew przekonaniu Spółki wydatki ten nie są wydatkami na zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodów Spółki.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że opisane wydatki nie służyły zabezpieczeniu (zachowaniu) źródła przychodów oraz art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie kwalifikacji wydatków jako kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodami Spółki, za niezasadne.

Odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego, w zakresie wydania interpretacji w odniesieniu do innego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku, wskazać należy, że w świetle poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn.. akt II FSK 1244/13, również należało uznać go za nieuzasadniony.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga – jako niezasadna – podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.