Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1709/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez M. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] lipca 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie (dalej: "Naczelnik UC", "organ I instancji") z [...] lutego 2017 r. nr [...], wymierzającą Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 60.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Funkcjonariusze Urzędu Celnego II w Warszawie wykonując 1 września 2016 r. działania w ramach realizacji zadań Służby Celnej wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1404 ze zm.), dalej: "ustawa o S.C.", tj. rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ścigania ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186 ze zm.), dalej: "K.k.s.", przeprowadzili kontrolę w lokalu znajdującym się w N. przy ul. [...] i ujawnili pięć włączonych i gotowych do eksploatacji automatów do gier, oznaczonych jako: Hot Spot Platinum nr [...], automat do gier bez nazwy nieoznaczony numerem, automat do gier Black Horse nr [...], Black Horse nr [...], automat do gier Daytona a Gold nr [...] (dalej: "sporne automaty", "sporne urządzenia").

Funkcjonariusze Urzędu Celnego II w Warszawie przeprowadzili w miejscu ujawnienia oględziny zewnętrzne automatów opisane w protokole oględzin z 1 września 2016 r. oraz eksperyment w celu sprawdzenia czy gry na tych urządzeniach mają charakter gier losowych, opisany w protokole z 1 września 2016 r. Ponadto funkcjonariusze przesłuchali w charakterze świadka osobę zatrudnioną w lokalu.

W związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa karnego skarbowego określonego w art. 107 § 1 K.k.s. sporne urządzenia zostały zatrzymane do dalszego postępowania.

W wyniku podjętych czynności ustalono, że uprawnionym do dysponowania w. wym. lokalem jest M.S.. Ponadto funkcjonariusze ujawnili umowę najmu powierzchni zawartą w dniu [...] sierpnia 2016 r. pomiędzy K. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą M. (Najemca), a M. S..

Przedmiotem umowy była dzierżawa powierzchni w lokalu przy ul. [...]. Z § 2 pkt 1 umowy wynika, że "z tytułu najmu Najemca zobowiązuje się do zapłaty czynszu w wysokości 700 zł (...)". W pkt 2 § 2 wpisano, że "Czynsz najmu (...) obejmuje również zapewnienie i dostarczenie energii elektrycznej niezbędnej do funkcjonowania urządzeń". Zgodnie z § 3 pkt 1 umowy "wynajmujący zobowiązuje się do sprawowania stałego nadzoru nad ustawionymi w jego lokalu urządzeniami i do niezwłocznego informowania go o wszystkich stwierdzonych usterkach uszkodzeniach i nieprawidłowościach". W § 3 pkt 4 umowy wpisano, że "wynajmujący zobowiązuje się zachować w tajemnicy wszelkie informacje techniczne, technologiczne, handlowe i organizacyjne jakie pozyskał w trakcie realizacji niniejszej umowy ".

Wobec powziętych informacji, Naczelnik UC postanowieniem z [...] listopada 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia M. S. kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Decyzją z [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej: "O. p." oraz art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 u. g. h. Naczelnik UC wymierzył stronie karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach do gier poza kasynem gry w łącznej wysokości 60.000 zł.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania, Dyrektor IAS decyzją z [...] lipca 2017 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 91 oraz art. 2 ust. 3, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika UC.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w oparciu o oględziny zewnętrzne, przesłuchanie świadka jak i wyniki przeprowadzonych gier kontrolnych, że na spornych automatach były urządzane gry na automatach w rozumieniu u.g.h. Organ II instancji wyjaśnił, co w świetle art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. jest grami na automatach i co stanowi również wygraną rzeczową w świetle art. 2 ust. 4 u.g.h. i wskazał, że na gruncie ustawy o grach hazardowych, ocenie występowania elementów definicji gry na automacie winna być poddana wyłącznie pojedyncza gra. W jego ocenie nie można bowiem stwierdzić o cechach gry w przypadku badania procesów zachodzących na danym urządzeniu w innym odcinku czasu, niż ten, w którym występuje sama gra. Podał, że wspólnymi elementami pojedynczej gry na automatach, które można wywieść z przepisów art. 2 ust. 3-5 u.g.h., jest poddanie ryzyku stawki za udział w jednej grze zawierającej co najmniej element losowości i uzyskanie rozstrzygnięcia jej wyniku (wygranej lub przegranej w sensie samego rozstrzygnięcia wyniku, niekoniecznie już wygranej pieniężnej w sensie fizycznym lub wygranej rzeczowej w sensie ustawowym). Odnosząc powyższe do sprawy stwierdził, że sporne automaty są urządzeniami elektronicznymi (komputerowymi). Z oględzin zewnętrznych wynika, że posiadają one, m.in. monitory, panele sterujące i są zasilane energią elektryczną, co świadczy o tym, że są to urządzenia elektroniczne. Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach wg. u.g.h. Bezsporne w ocenie Dyrektora IC jest także, że gry organizowane były w celach komercyjnych. Automaty posiadały wrzutnik monet i akceptor banknotów, a warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. W oparciu o przeprowadzony przez funkcjonariuszy urzędu celnego eksperyment, opisany w protokole z 1 września 2016 r. Dyrektor IC ustalił, że spełniony został także warunek losowości, o którym mowa w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Z protokołu wynika, że w celu przeprowadzenia gry na spornych automatach konieczne było wrzucenie monet lub wprowadzenie do akceptora banknotu. W trakcie przeprowadzonej gry kontrolnej ustalono, że gry na spornych automatach mają charakter losowy, bowiem zatrzymanie obracania się bębnów następuje samoczynnie i zależy wyłącznie od programu gry zainstalowanego na automacie, co powoduje, że zatrzymanie bębnów w odpowiedniej konfiguracji jest wynikiem wyłącznie przypadku (gracz nie ma realnego wpływu na wynik gry). Czynnikiem o przeważającym wpływie na wynik gry jest losowość (przypadek). Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że gry na tych automatach mają charakter losowy, a tym samym zawierają element losowości. Ostatnim warunkiem z punktu widzenia zakwalifikowania gier na urządzeniach do jednej z definicji zawartych w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h. jest ustalenie, czy gry są prowadzone o wygrane pieniężne lub rzeczowe. Zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Dyrektor IC wyjaśnił, że z opisu przebiegu gier przedstawionego w protokole z oględzin zewnętrznych i eksperymentów przeprowadzonych przez kontrolujących oraz zeznań świadka wynika, że sporne automaty są konstrukcyjnie przystosowane do bezpośredniego wypłacania wygranych rzeczowych i pieniężnych, i realizują te wygrane. Umożliwiają także uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci dodatkowych punktów kredytowych dające możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej w formie punktów uzyskanej w poprzedniej grze. Tym samym Dyrektor IC stwierdził, że gry na przedmiotowych automatach wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 u.g.h., tj. są grami na urządzeniach elektronicznych (komputerowych) o wygrane pieniężne, zawierającymi element losowości. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że Strona nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani innego zezwolenia, o którym mowa w ustawie. Jak wynika z notorii urzędowej Strona nie prowadziła również działalności na podstawie ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm.), tj. nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Stąd, zdaniem organu II instancji, zasadnym jest wymierzenie kary pieniężnej zgodnie z rozdziałem 10 ustawy.

Organ II instancji zauważył, że w u.g.h. pojęcie "urządzania gier" nie jest zdefiniowane. W jego ocenie urządzać gry znaczy tyle, co zorganizować tego typu działalność, stworzyć warunki do prowadzenia gier, tj. czynności bezpośrednio podejmowanych przy grach hazardowych. Urządzenie gry jest więc zrealizowaniem przygotowań umożliwiających następnie jej prowadzenie, jest warunkiem koniecznym prowadzenia gry. Będą to zatem wszelkie działania polegające, np. na zapewnianiu warunków lokalowych i personelu, jak również dostarczaniu odpowiednich urządzeń do prowadzenia gier oraz zapewnianiu możliwości ich działania, np. poprzez udostępnianie dostępu do sieci elektrycznej (szeroko pojęta organizacja tych gier). Dyrektor IC stwierdził, że z umowy najmu lokalu, w którym ujawniono automaty, zawartej pomiędzy władającym lokalem a stroną wynika, że to Strona zorganizowała, tj. zaplanowała i koordynowała poszczególne etapy działalności z wykorzystaniem spornych urządzeń. Strona zapewniła bowiem warunki lokalowe, była odpowiedzialna za instalację w.wym. automatów do lokalu oraz sprawowała nadzór nad prawidłową ich eksploatacją, co oznacza, że realizowała, doprowadziła do skutku działalność hazardową na tych urządzeniach, a w konsekwencji wbrew przepisom u.g.h. urządzała tę działalność. Wobec powyższego Dyrektor IC stanął na stanowisku, że Strona urządzała gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Urządzenia te znajdowały się w publicznie dostępnym miejscu i były włączone do sieci. Były więc ogólnie dostępne oraz przygotowane do użytkowania i prowadzenia gier. Urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie o grach hazardowych, tj. zgodnie z powyżej powołanymi przepisami - w kasynach gry. Strona urządzając gry na przedmiotowych automatach, nie posiadała jednak koncesji na prowadzenie kasyna gry i w konsekwencji urządzała gry w lokalu nie będącym kasynem gry. W konsekwencji Dyrektor IC stwierdził, że Organ II instancji wskazując na treść art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. zauważył, że kara za urządzanie gier hazardowych na automatach wynosi 12.000 zł od automatu, dlatego też wymierzył stronie karę w łącznej wysokości 60.000 zł (za pięć automatów).

Decyzja organu II instancji została zaskarżona w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca domagała się: uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenia decyzji organu I instancji, stwierdzenia że decyzje te nie podlegają wykonaniu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. Naruszenie prawa materialnego poprzez:

1) naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy:

a) w dacie wydania decyzji przepis ten nie obowiązywał w brzmieniu wskazanym

przez organ,

b) przepisy ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych

ustaw z dnia 15 grudnia 2016 roku (Dz.U. z 2017 r. poz. 88) nie przewidują przepisów przejściowych regulujących wpływ znowelizowanej ustawy na stosunki

powstałe pod działaniem ustawy dotychczasowej, co powoduje brak podstawy

prawnej do wymierzenia kary pieniężnej,

2) naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, regulowanych

w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat

ustanawiający Wspólnotę Europejską,

3) naruszenie art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 ppkt a oraz art. 129 ust. 3 u,g.h. poprzez ich błędną interpretację i niedostrzeżenie, iż są to przepisy, które nie były notyfikowane Komisji Europejskiej oraz nie były przedmiotem pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Fortuna i inni oraz C-303/15, wskutek czego zignorowano zasadę pełnej skuteczności prawa wspólnotowego w zakresie systemu zakazów i licencji, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny,

4) naruszenie art. 89 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędne zastosowanie, podczas gdy stanowią one przepisy techniczne w zakresie dotyczącym urządzania gier poza kasynem gier, zatem przepisy te nie mogą być podstawą wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.

II. Naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia:

1) art. 122, art. 191, art. 192 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez przedwczesne uznanie, iż Skarżący urządzał gry na automatach, skutkiem czego było dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę, w szczególności błędne ustalenie stanu faktycznego co do:

a) uznania M.S. za urządzającego gry hazardowe, podczas gdy

Skarżący z tego tytułu, iż wynajmował jedynie powierzchnie lokalu, nie

dysponował urządzeniami, nie ponosił ciężarów związanych z eksploatacją

automatów nie urządzał gier na automatach w rozumieniu art. 89 u.g.h, nie czerpał

korzyści majątkowych z automatów do gier, a więc nie może być uznany za

urządzającego gry hazardowe;

b) uznania M.S. za urządzającego gry hazardowe, o czym ma

świadczyć zapewnienie przez niego energii elektrycznej w lokalu, sprawowania

nadzoru, zachowanie tajemnicy gospodarczej przy jednoczesnym uznaniu przez

organ, iż urządzającym gry jest każdy podmiot, zaangażowany w udostępnianie

automatu, nadzorujący doraźnie jego funkcjonowanie, zarządzanie automatami i

czerpanie z tego procederu korzyści, podczas gdy Skarżący czerpał jedynie

korzyści z najmu lokalu, sprawował nadzór nad automatami jedynie w zakresie

obowiązków wynajmującego, nie zarządzał automatami oraz nie był

zaangażowany w udostępnianie automatów;

2. Naruszenie art. 2a O. p. w zakresie w jakim niedających się usunąć wątpliwości co do stosowania przepisów prawa podatkowego, a dotyczących problemu prawnego w

postaci skutków notyfikacji przepisu art. 89 ustawy o grach hazardowych Komisji

Europejskiej, nie rozstrzygnięto na korzyść mojego mandanta.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami wskazanych ustaw Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja wymierzająca Skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach umieszczonych w lokalu niebędącym kasynem gry. Istotę sporu stanowi prawidłowość przyjęcia przez organy celne, że Skarżący dopuścił się czynu polegającego na urządzeniu gier na automatach poza kasynem gry oraz skuteczność w polskim porządku prawnym i zgodność z porządkiem prawnym Unii Europejskiej przepisów prawa materialnego, w oparciu o które zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie.

Przede wszystkim należało rozważyć zasadność zarzutów dotyczących stosowania przepisów u.g.h. pomimo braku notyfikacji przepisu art. 89 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 14 i art. 2 ust. 5 u.g.h., w świetle art. 1 pkt. 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE. Powyższe zagadnienie prawne budziło istotne wątpliwości w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r. podjął uchwałę, II GPS 1/16, zgodnie z którą: " 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".

Należy podkreślić, że powyższa uchwała jest tak zwaną "uchwałą abstrakcyjną", podjętą w oparciu o art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w celu rozstrzygnięcia ujawnionej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozbieżności w podejściu do wykładni oraz stosowania wskazanych we wniosku Prezesa NSA z 8 marca 2016 r. o nr BO-4660-5/16 przepisów u.g.h., ich wzajemnej relacji, w tym oceny charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy z punktu widzenia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że uchwały abstrakcyjne (jak i uchwały konkretne) mają moc ogólnie wiążącą, a istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Stanowi o tym przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Oznacza to, że dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne winny je respektować. Skoro zatem z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany był stanowiskiem wyrażonym w uchwale z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, a co więcej stanowisko to w pełni podzielał, to omawiany zarzut nie mógł znaleźć uznania.

Stan prawny w rozpatrywanej sprawie nie budzi zatem wątpliwości. Natomiast zawarta w art. 2a O. p. zasada, do której odwołuje się Skarżący, może mieć zastosowanie wyłącznie, jeśli istnieją wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego, których nie da się rozstrzygnąć.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący zastosowania nieobowiązujących przepisów prawa. Należy wskazać, że ujawnienie niezgodnej z przepisami działalności miało miejsce w dniu 1 września 2016 r., a zatem organ prawidłowo zastosował przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym na dzień ujawnienia zdarzenia.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie wyjaśniły też w wystarczający sposób, że Skarżący jest osobą "urządzającą gry na automatach poza kasynem gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu karze podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Pojęcia: "urządzanie gier", "urządzający gry", występujące w ustawie o grach hazardowych nie mają definicji ustawowej, co oznacza konieczność dokonania ich wykładni z uwzględnieniem językowego rozumienia. Pojęcie "urządzanie" stanowi synonim takich pojęć jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (vide: Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście zwrot "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach. W praktyce w odniesieniu do takiej działalności jak urządzanie gier na automatach obejmuje w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu (jego szkolenie).

W rozpoznawanej sprawie zachowanie Strony skarżącej należy uznać za wypełniające hipotezę art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bowiem w toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie umowy najmu lokalu zawartej w dniu [...] sierpnia 2016 r., że Skarżący był dysponentem lokalu, w którym funkcjonariusze celni w trakcie kontroli przeprowadzonej 1 września 2016 r. stwierdzili pięć włączonych i gotowych do eksploatacji automatów.

Z zeznań świadka P. K. – osoby zatrudnionej w lokalu Skarżącego - wynika, że co do zasady zajmował się on utrzymaniem porządku w tym lokalu, ale w rzeczywistości udostępniał osobom odwiedzającym lokal znajdujących się w nim urządzeń do gier hazardowych (lokal czynny 24 godz. na dobę). Świadek w trakcie przesłuchania wydał funkcjonariuszom celnym sześć sztuk kluczy.

Strona czerpała wymierne korzyści z urządzania gier na w. wym. automatach, ponieważ w lokalu, którym dysponowała, wynajęła powierzchnię pod ich instalację (z tego tytułu otrzymywała czynsz w wys. 700 zł miesięcznie), a wszystkie czynności, które była zobowiązana podejmować w ramach umowy najmu, zmierzały do zapewnienia prawidłowego działania automatów. Z treści umowy najmu wynika, że Skarżący zobowiązał się do sprawowania stałego nadzoru nad ustanowionymi w jego lokalu urządzeniami i do niezwłocznego informowania o wszystkich stwierdzonych usterkach uszkodzeniach i nieprawidłowościach (§ 3 ust. 1 umowy najmu). Wynajmujący zobowiązał się również do zachowania tajemnicy w zakresie wszelkich informacji technicznych, technologicznych, handlowych i organizacyjnych jakie uzyska w trakcie realizacji umowy (§ 3 ust. 1 umowy najmu). Umowa została zawarta na czas określony. W tych okolicznościach nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi, że zgromadzone w postępowaniu przez organy celne dowody nie stanowią wystarczającej podstawy do uznania, że Skarżący urządzał gry na automatach.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 122, art. 187, art. 191, art. 192 O.p. bowiem w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

Ponieważ zarzuty podniesione przez Stronę skarżącą okazały się nieuzasadnione, a Sąd nie dopatrzył się, aby decyzja organu II instancji naruszała prawo, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.