Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 270/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant apl. prok. Weronika Masny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. S. [...] spółka jawna na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. umarza postępowanie sądowo - administracyjne w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych z uwagi na cofnięcie skargi; 2. uchyla zaskarżoną decyzję co do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 200 (dwieście) złotych; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. stwierdza, że decyzja opisana w punkcie 2 niniejszego wyroku nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005r. o nałożeniu na skarżącego Pana J. S. prowadzącego działalność gospodarczą [...] spółka jawna, kary pieniężnej w wysokości 2500 złotych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] lipca 2005r. w miejscowości [...] o godzinie [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] ([...]) wraz z naczepą marki [...] numer rejestracyjny [...] ([...]). Podczas kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego w okresie obwiązywania ograniczeń w ruchu wprowadzonych komunikatem nr 545/05 Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 27 lipca 2005r. w okresie od 28 lipca 2005r. godz.11 min.00 do godz.22 min.00, pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 12 ton, ze względu na uplastycznienie nawierzchni bitumicznej. Ponadto stwierdzono, że upłynął termin okresowego sprawdzenia zamontowanego w pojeździe tachografu oraz, że okazane do kontroli dwie wykresówki z dni [...] i [...] były zapisywane ponad 24 godziny. Początkowo organ ustalił ponadto, że strona wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji. W tym stanie rzeczy, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 10 500 złotych. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2005r. wyłączył do odrębnego postępowania, postępowanie w sprawie nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] stycznia 2006r. decyzji nr [...] mocą której, Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie administracyjne w powyższym zakresie uznając, że w chwili kontroli spółka wykonywała przewóz na potrzeby własne (k.6 akt adm). Natomiast w odniesieniu do decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005r. w zakresie kar, co do pozostałych stwierdzonych naruszeń tj. 300 złotych za wykonywanie transportu w okresie obowiązywania zakazu, 200 złotych za zbyt długie zapisywanie wykresówek oraz 2000 złotych za posiadanie zainstalowanego tachografu bez wymaganej legalizacji, co – zdaniem organu - równoznaczne jest ze stwierdzeniem, iż dany przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie wymaganych okresów jazdy, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (k. [...]).

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2005r. GITD wskazał art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, lp. 1.12.1. l.p.1.11.7 ust.2 i l.p.1.11.9.ust.2 lit.c) załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz.2088 ze zm.), §1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz.U. Nr 161, poz.1565), art.3 rozdziału III i rozdział VI załącznika rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.WE L370 z 31 grudnia 1985r.), art. 15 ust.2 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., Nr 3821/85.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję [...] spółka jawna wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że kierowca pojazdu wiedział o komunikacie nr 545/05, jednakże pojazd znajdował się na autostradzie płatnej na którą został wpuszczony na terenie województwa [...] o godzinie [...] i nie miał możliwości ustalenia granicy województw. Co do kary za zbyt długie zapisywanie wykresówek spółka podniosła, iż zarzut ten jest niezasadny.

Podkreślono, że z zakwestionowanej wykresówki z dnia [...] lipca 2005r. wynika, iż przejechano z jej użyciem jedynie 14 kilometrów w czasie pół godziny. Podobny zarzut podniesiono wobec ustaleń poczynionych przez organ wobec drugiej zakwestionowanej w toku kontroli wykresówki.

Pismem procesowym z dnia [...] marca 2006r. spółka cofnęła skargę, co do kary w wysokości 2000zł za brak tachografu (k.[...]-[...] akt sądowych), podtrzymując stanowisko w pozostałym zakresie. Dodatkowo, powołując się na pismo zarządcy autostrady [...] z dnia [...] grudnia 2005r. stwierdzono, że skontrolowany pojazd wjechał na autostradę w miejscu, gdzie ograniczenie ruchu nie obowiązywało. Nadto odwołano się do §3 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003r. wywodząc, że przepis ten dozwalał na przejazd przez obszar autostrady objęty zakazem ruchu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych w ramach stanu faktycznego istniejącego w dniu jego wydania.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 200 złotych zakwestionowana decyzja narusza przepis art. 107§3 k.p.a albowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego. Organ nie odniósł się do zarzutów sformułowanych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Poprzestał (podobnie jak organ I instancji) na stwierdzeniu, że "analiza tarczek z dni [...] i [...] lipca 2005r. wykazała, że obie tarczki były zapisywane ponad 24 godziny, czyli przez dłuższy czas niż były przeznaczone". W sytuacji, gdy strona kwestionowała ten fakt (vide: treść odwołania k.[...]) rzeczą organu II instancji było wyjaśnienie, dlaczego twierdzenia strony nie są zasadne. Należy przy tym zauważyć, że zapis na tarczce z dnia [...] lipca 2005r. ([...] akt adm.) faktycznie jest krótki w porównaniu z zapisami na pozostałych tarczkach, których kopie widnieją na tej samej karcie akt administracyjnych. W toku ponownego postępowania organ odwoławczy odniesie się do zarzutów sformułowanych przez stronę , co do zapisów tachografu, dokona oceny dowodu w postaci tarczek tachografu z dni [...] i [...] lipca 2005r. oraz uzasadni swoje stanowisko w tym przedmiocie, zgodnie z wymogami art. 107§3 k.p.a

W tym stanie rzeczy, zaskarżoną decyzję w omówionym wyżej zakresie należało uchylić na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

W części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych (za brak tachografu) Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161§1 pkt.1 p.p.s.a, bowiem nie dopatrzył się, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

Co do kary pieniężnej w wysokości 300 złotych zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, odpowiada prawu a zatem w tym zakresie skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Strona przyznała, że znany był jej komunikat nr 545/05 dotyczący czasowego zakazu ruchu pojazdów o parametrach pojazdu należącego do strony. W tym stanie rzeczy przedsiębiorca winien tak zorganizować transport, aby nie poruszać się w czasie i strefie objętej zakazem. Z pisma zarządcy drogi, na które powołuje się strona wynika, że w spornym czasie pojazd mógł przejechać do zjazdu z autostrady w miejscu nie objętym zakazem ruchu. Natomiast §3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, który wymienia wyłączenia od stosowania zakazów wymienionych w tym akcie nie ma, zdaniem Sądu, zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Powyższe stanowisko wynika z analizy treści powołanego przepisu w zestawieniu ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie. W tych okolicznościach uznać należy, iż omówiona wyżej argumentacja strony nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym, co uniemożliwia jej uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji wyroku.