Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 364/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, , , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na uchwałę Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sprawie zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości postanawia zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r., Gmina [...] (zwana dalej w skrócie "Gminą", "stroną" lub "stroną skarżącą") skierowała do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. (zwanego dalej w skrócie "WFOŚiGW" lub "Funduszem") wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia Funduszu z dnia [...] "co do prawa zażalenia." W jego uzasadnieniu wskazała, że powyższym postanowieniem nr [...], WFOŚiGW postanowił nie uwzględnić wniosku Gminy o zwrot utraconych dochodów za 2008-2011 z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne. W toku prowadzonego wówczas postępowania Fundusz stał na stanowisku, że wniosek strony był bezprzedmiotowy albowiem Fundusz już uprzednio wyraził stanowisko w sprawie utraconych dochodów w ramach pism z dnia 16 czerwca 2012 r. i z dnia 7 listopada 2012 r. Sprawy te były przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Dalej strona wskazała, że w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2013 r. o odrzuceniu skargi dokonano oceny zaskarżonej czynności wyrażonej w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r., uznając ją za postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Odpis postanowienia Sądu doręczono pełnomocnikowi Gminy w dniu 13 grudnia 2013 r. W konsekwencji strona przyjęła, że skoro przedmiotowe postanowienie Funduszu nie zawierało w swej treści pouczenia to właśnie 13 grudnia 2013 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienia zgodnie z art. 126 w zw. z art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie "K.p.a."). Wówczas to strona, na kanwie orzeczenia Sądu, powzięła wiedzę o tym, że czynności z dnia 15 kwietnia 2013 r. była postanowieniem w rozumieniu przepisów K.p.a. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona złożyła wniosek o uzupełnienie postanowienia Funduszu z dnia 2013 r. co do prawa do wniesienia zażalenia.

W dniu [...] Zarząd Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K. wydał uchwałę nr [...], w której odmówił uwzględnienia wniosku Gminy o przywrócenie terminu. W jej treści wskazał między innymi, że na dzień podjęcia uchwały, nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 28 listopada 2013 r. Orzeczenie Sądu nie jest zatem prawomocne. Co więcej, czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o uzupełnienie postanowienie liczy się od dnia jego doręczenia. W niniejszym przypadku – jak zauważył Fundusz – adresatem pisma z dnia 15 kwietnia 2013 r. była Gmina [...] – co nie jest bez znaczenia. Wójt Gminy występuje bowiem w obrocie prawnym w charakterze organu administracji publicznej, a zatem posiada wiedzę w przedmiocie prowadzenia postępowania administracyjnego. Nie sposób zatem przyjąć, że Gmina nie wiedziała, iż w przypadku braku pouczenia należy złożyć w ustawowym terminie wniosek o uzupełnienie "decyzji o pouczenie", a nadto, iż dopiero z dniem 13 grudnia 2013 r. – kiedy to pełnomocnikowi doręczone zostało postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 listopada 2013 r. – ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie "decyzji" zgodnie z art. 111 w zw. z art. 126 K.p.a. Z tych względów WFOŚGiW nie uznał argumentów Gminy przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto podniósł, że nieznajomość prawa i procedury nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu.

Na skutek złożonego przez stronę zażalenia, uchwałą nr [...] z dnia [...], Zarząd WFOŚiGW, postanowił utrzymać zaskarżone stanowisko w mocy.

W dalszej kolejności pismem z dnia 3 marca 2014 r. Gmina wniosła skargę do sądu administracyjnego na powyższe "postanowienie" [uchwałę – dopisek własny] Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w K., wnosząc o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, co czyni je nieważnym na mocy przepisu art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 K.p.a., albowiem Fundusz zaniechał przesłania zażalenia wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, którym w ocenie Gminy jest wojewoda. Ponadto strona podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy odmownego postanowienia, 2) art. 58 § 1 k.p.a. wskutek odmowy przywrócenia terminu do dopełnienia czynności w sytuacji, gdy strona dostatecznie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, 3) art. 7, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, które to ustalenia znalazłyby odzwierciedlenie w kompletnym uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

Odpowiadając na skargę Fundusz, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o jej oddalenie. Uzasadniając pierwszy ze wskazanych wniosków, podniósł między innymi, że WFOŚiGW nie jest organem administracji, a od jego uchwał nie przysługuje de facto procedura odwoławcza. Zauważył również, że nadużyciem jest powoływanie się przez stronę skarżącą na nieprawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1243/13, bowiem sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę nie jest związany treścią postanowienia wydanego przez inny skład w odrębnej sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2014 r. pełnomocnik Gminy wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, które zostało przedstawione do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów w toku postępowania prowadzonego pod sygn. akt II GSK 296/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Sąd może zatem zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punkt widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05, publ.: LEX pod nr 212145). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

Sąd ustalił, że w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II GSK 296/14 (w której rozpoznaniu podlega skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1243/13), Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 15 lipca 2014 r. postanowił, na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a., przedstawić do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy na odmowę zwrotu, o którym mowa w art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) gminie utraconych dochodów ze środków wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, przysługuje skarga do sądu administracyjnego?"

Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, albowiem problem dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję odmawiającą zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości niewątpliwie pozostaje w związku z kwestią zasadności wniosku o uzupełnienie tego rozstrzygnięcia, co do prawa do wniesienia zażalenia, a tym samym dopuszczalności przywrócenia terminu do dopełnienia tej czynności.

Sąd uznał zatem, że wynik niniejszego postępowania zależy od rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości.

Okoliczność ta zaś uzasadnia zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.