Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1889/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) określa, że decyzja, której nieważność stwierdzono w pkt 1 nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz R. F. kwotę 160 zł (słownie: sto sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] grudnia 2009 r. i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006 r. za lokal użytkowy przy ul. R. [...] w wysokości 59 zł.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., Prezydent m. W. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 r. z tytułu posiadania przez R. F. (dalej Skarżący), T. J. i W. P. nieruchomości - lokalu użytkowego przy ul. R. [...] o powierzchni 29,26 m ², w wysokości 97 zł.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezydent m. W. zmienił własną decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. poprzez ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2006 r. w wysokości 295 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w marcu 2009 r. Skarżący poinformował organ podatkowy, że nieruchomość zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej (przychodnia weterynaryjna) oraz, iż zgodnie z aneksem z dnia 25 lipca 2006 r. do umowy najmu obecnym najemcą był tylko Skarżący. Organ dodał, że przekazanie w wyniku umowy cywilnoprawnej w posiadanie zależne nieruchomości lub jej części stanowiącej własność samorządu terytorialnego skutkuje powstaniem obowiązku pdatkowego po stronie posiadacza zależnego. Organ zaznaczył, że od sierpnia 2006 r. podatnikiem podatku od nieruchomości jest tylko Skarżący. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał ten obowiązek. Trzy osoby fizyczne powinny być zatem podatnikami podatku od nieruchomości tylko za 7 miesięcy 2006 r. Organ wyjaśnił, że uzasadnia to zmianę decyzji, ponieważ po jej doręczeniu nastapiła zmiana okoliczności faktycznych, mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania. Ponadto dodał, że stawki podatku przyjęto zgodnie z uchwalonymi przez Radę m. st. Warszawy stawkami dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Od decyzji tej Skarżący pismem z dnia 30 grudnia 2009 r. wniósł odwołanie stwierdzając, że nie zmienił przeznaczenia lokalu, ponieważ przedmiotowy lokal użytkowy został oddany pod przychodnię weterynaryjną już w pierwszej umowie najmu. Nie zaistniały zatem zdaniem Skarżącego żadne nowe okoliczności faktyczne uzasadniające wznowienie postępowania i ponowny wymiar podatku od nieruchomości. Ponadto określone w umowie zobowiązania najemcy nie wymieniają podatku od nieruchomości a zatem zdaniem Skarżącego obciążenie najemcy takim podatkiem jest rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006 r. w wysokości 59 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz 60 ze zm. dalej O.p.), decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Skarżący jest najemcą użytkowego lokalu na podstawie umowy najmu z dnia 15 grudnia 1994 r. i z dnia 25 lipca 2006 r. zawartej z odpowiednim przedstawicielem gminy. Od czasu zawarcia ww. aneksu Skarżący jest jedynym najemcą. Najemca lokalu użytkowego jest jego posiadaczem, spoczywa na nim obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Ponieważ zmiana podatnika z trzech osób fizycznych na jedną osobę fizyczną nastąpiła w ciągu roku 2006, pozostałe dwie osoby T. J. i W. P. - przestały być podatnikami w podatku od nieruchomości z tytułu posiadania ww. nieruchomości z końcem lipca 2006 r. Zdaniem organu uzasadnia to zmianę ww. decyzji poprzez ograniczenie czasowe podatku od nieruchomości względem trzech osób fizycznych.

Organ nie podzielił również stanowiska Skarżącego, iż płacenie przez najemcę czynszu zwalnia go z konieczności ponoszenia świadczeń z tytułu podatku od nieruchomości. Zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości są od 2003 r. w szczególności osoby fizyczne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Podatnikiem jest zatem osoba, z którą przedstawiciel Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego zawarł umowę dzierżawy lub najmu. Organ powołując się na orzecznictwo sądów wskazał, że Skarżący jest najemcą przedmiotowego lokalu na podstawie umowy najmu z dnia 15 grudnia 1994 r. i z dnia 25 lipca 2006 r. zawartej z odpowiednim przedstawicielem gminy i to na nim spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Organ podatkowy wskazał ponadto, ze zmiana decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. dotyczyła nie tylko czasu roku 2006 za który obliczono podatek, lecz również stawek, według których podatek obliczono, w związku z czym organ podatkowy od kilkunastu lat wiedział, na co oddał w najem lokal przy ul. R. [...]. W tym też zakresie nie doszło zatem do zmiany okoliczności faktycznych, uzasadniających zmianę. Dlatego też organ podatkowy zachował stawki zastosowane przez organ podatkowy w 2006 r. i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2006 r. w wysokości 59 zł.

Od powyższej decyzji Skarżący pismem z dnia 13 lipca 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 138 par. 1 pkt. 1 kpa , przez nie uwzględnienie wniosków odwołania które wskazywały na przedawnienie zobowiązania podatkowego ,

- art. 138 par. 1 pkt. 2 kpa , przez nie zastosowanie tego przepisu , który prowadził w istocie rzeczy do jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania z powodu przedawnienia ,

- art. 7, 8 , 10 , 28 kpa i rozpatrywanie odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu i naruszeniu tym samym podstawowych zasad postępowania w postaci stania na straży praworządności , dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego , pogłębiania zaufania do obywateli , zapewnienia w postępowaniu udziału stronom a nie podmiotom nie mogącym uzyskać statusu strony.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. lub art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. stwierdzenie nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa lub też stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na względzie wskazane powyżej kryteria oceny Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Badając rozstrzygnięcie organu odwoławczego Sąd doszedł do przekonania, iż jest ono rażąco wadliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania podatnika, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i ustaliło wysokość podatku od nieruchomości za 2006 r. Umknęło uwadze organu odwoławczego, iż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2009 r.- zmieniającej decyzję ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2006 r. - ta decyzja ostateczna "wróciła" do obrotu prawnego. Organ odwoławczy nie odniósł się do tej decyzji w rozstrzygnięciu - ani w podstawie prawnej nie powołano odpowiednich przepisów umożliwiających zmianę decyzji ostatecznej (art. 254 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 8 i 3 u.p.o.l.), ani w sentencji nie zawarto rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany tej decyzji. Oznacza to, że decyzja Prezydenta z dnia [...] lutego 2006 r. pozostaje w obrocie prawnym i ma przymiot ostateczności, a jest to skutkiem uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu pierwszej instancji zmieniającej decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. W tym stanie prawnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło dokonać ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2006 r., bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja ostateczna ustalająca to zobowiązanie podatkowe.

Takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego w sposób rażący narusza nie tylko art. 254 Ordynacji podatkowej, ale także art. 212 Ordynacji podatkowej, który stanowi zasadę związania organu podatkowego wydaną decyzją od chwili jej doręczenia. W dacie doręczenia stronie decyzji - wchodzi ona do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ podatkowy nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych (wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., I FSK 132/05, niepubl.). Biorąc pod uwagę, że decyzja z dnia [...] lutego 2006 r. pozostaje w obrocie prawnym wydanie przez organ odwoławczy decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2006 r. uznać należy za rażące naruszenie art. 254 i art. 212 Ordynacji podatkowej skutkujące stwierdzeniem jej nieważności na mocy art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Niezależnie od powyższego zwrócić należy także uwagę na uchybienie popełnione przez organ odwoławczy przy sporządzaniu sentencji rozstrzygnięcia, w którym wskazano błędną datę decyzji, która miała zostać uchylona. Dopiero w uzasadnieniu - przedstawiając stan faktyczny sprawy - wskazano, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. dokonano zmiany decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. W myśl art. 210 § 1 pkt 5) Ordynacji podatkowej każda decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie jest zdaniem lub zespołem zdań formułujących uprawnienia lub obowiązki ustalone w decyzji. Z tego względu element ten należy uznać za najważniejszy w tekście decyzji. Określa ono, jakie skutki prawno-podatkowe rodzi ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny sprawy. Treść rozstrzygnięcia powinna być jasna i precyzyjna. Stąd też dokonując zmiany jakiejś decyzji należy dokonać jej konkretyzacji przynajmniej przez wskazanie organu, który ją wydał, daty wydania i numeru. Brak tych elementów uznać należy za naruszenie art. 210 § 1 pkt 5) Ordynacji podatkowej.

Nadto organ odwoławczy dokonał ustalenia zobowiązania podatkowego za cały rok 2006, tymczasem zobowiązanie to na skutek zmiany umowy najmu względem dwóch najemców wygasło z dniem 31 lipca 2006 r. Wobec powyższego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego winna obejmować okres od stycznia do końca lipca 2006 r.

Przepis art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Przepis ten przewiduje odstępstwo od zasady trwałości ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu podatkowym, a wynikającej z art. 128 Ordynacji podatkowej. Wymieniony przepis umożliwia organowi, który wydał decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, dokonanie jej zmiany. Zmiana taka może być dokonana wszakże przy spełnieniu łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze, po doręczeniu decyzji nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, po drugie zaś - skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Przepis art. 254 Ordynacji podatkowej ma charakter wyjątkowy i nie ma charakteru samodzielnego, jego zastosowanie zależy od istnienia innych przepisów szczegółowego prawa podatkowego. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2001 r., I SA/Gd 1519/99, Gazeta Prawna 2006/227 str. 12, dostępny także w bazie LEX pod nr 76061). Najistotniejszą zatem przesłanką wzruszenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 254 Ordynacji podatkowej jest taka zmiana stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Owo prawne znaczenie nowych faktów musi przy tym znajdować podstawę prawną w przepisach prawnych obowiązujących w dacie wydania decyzji podatkowej. Fakty zaistniałe po doręczeniu decyzji są w danej sprawie nowe, ale mają rangę faktów prawotwórczych z mocy przepisów, które tworzyły stan prawny sprawy w dacie wydania decyzji ostatecznej przez organ podatkowy. Zmiana decyzji ostatecznej w tym trybie powodować będzie korektę lub aktualizację wymiaru pierwotnego kwoty zobowiązania podatkowego. Zasadnicze znaczenie ma więc prawo podatkowe materialne, stanowiące o podatku, o zdolności podatkowej oraz sytuacji podatkowej danego podmiotu. Tym samym uznać należy, iż dokonanie przez organ podatkowy zmiany decyzji ostatecznej jedynie w oparciu o art. 254 Ordynacji podatkowej jest niedopuszczalne, konieczne jest bowiem wskazanie przepisu - obowiązującego w dniu wydania decyzji - regulującego skutki wystąpienia okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. W decyzji organu pierwszej instancji powołano art. 6 ust. 8 u.p.o.l., który stanowił, iż jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. W myśl art. 6 ust. 3 cyt. ustawy jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Przepis art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odnosi się do takiej sytuacji, w której w ciągu roku podatkowego nastąpiła zmiana charakteru nieruchomości, mająca wpływ na wysokość stawek podatku. W niniejszej sprawie sytuacja taka miała miejsce. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty wskazują, że organ podatkowy w 2009 r. uzyskał informację o zmianie sposobu użytkowania najmowanego lokalu oraz jego powierzchni. W aktach sprawy znajduje się Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 2 grudnia 2003 r., w którym podatnik informuje o wykorzystaniu lokalu o powierzchni 28 m² na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Ponadto w aktach sprawy znajduje się także Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-06) z dnia 13 marca 2009 r. wskazująca, że podatnik wykorzystuje lokal na prowadzenie działalności gospodarczej, nadto z informacji wynika, że lokal ma powierzchnię 29,16 m². Fakty te stanowiły zdarzenia mające wpływ na wysokość opodatkowania w 2006 roku, bowiem zarówno powierzchnia budynku, jak i sposób jego wykorzystania - a więc okoliczności mające wpływ na wysokość stawki podatku – przedstawione zostały odmiennie od 2003 r. Okolicznością mającą wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego był również fakt, że spośród trzech najemców lokalu pozostał tylko Skarżący. Dodatkowo organ odwoławczy winien mieć na uwadze to, iż organem właściwym do ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości w myśl art. 13 § 1 Ordynacji podatkowej jest prezydent miasta. Natomiast gospodarowanie nieruchomościami stanowi zadanie własne gminy (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Biorąc pod uwagę fakt, że organy podatkowe w pierwszej kolejności kierują się przy wymiarze podatku od nieruchomości informacjami składanymi przez właścicieli nieruchomości stosownie do art. 6 ust.6 u.p.o.l., organ pierwszej instancji miał podstawę do tego uznać, iż pierwotnie wskazany w informacji sposób użytkowania lokalu uległ zmianie. Informacja w sprawie podatku od nieruchomości złożona 13 marca 2009 r. w rubryce C .2 "Budynki lub ich części" wymienia w pkt 3 "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" o powierzchni 29,26 m². Rubryka C.2 pkt 5 "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych o powierzchni użytkowej do 2.000 m²" pozostała niewypełniona. Natomiast z Informacji składanej w dniu 2 grudnia 2003 r. wypełniona została rubryka 2 d) "Budynki lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych", "wysokość powyżej 2,20 m powierzchnia użytkowa" 28,00 m².

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie Strony nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, faktu, że to informacje składane przez Skarżącego stały się podstawą wymiaru podatku od nieruchomości. Nadto w swych rozważaniach błędnie utożsamił organ podatkowy z organem właściwym do gospodarowania nieruchomościami.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że zobowiązania podatkowe powstające po doręczeniu decyzji ustalającej mogą powstać, jeżeli decyzja ta została doręczona w okresie 3 lat (lub 5 w okolicznościach wskazanych w 68 § 2), licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. "Do powstania zobowiązania podatkowego w przypadku decyzji tworzącej zobowiązanie podatkowe wystarczające jest zachowanie terminu do orzekania w sprawie wymiaru podatku przez organ podatkowy pierwszej instancji" (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., FSK 162/04, POP 2005, z. 2). Tym samym prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie nie przedawniło się, gdyż zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona przed upływem 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W konsekwencji nie można zgodzić się z zarzutem Skarżącego, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Termin do wydania decyzji zgodnie z art. 68 § 1 ustawy – Ordynacji podatkowej upłynął z dniem 31 grudnia 2009 r. Natomiast z akt sprawy wynika, że Strona odebrała decyzję Prezydenta z dnia [...] grudnia 2009 r. w dniu 21 grudnia 2009 r. W związku z tym, Sąd nie podzielił zarzutów w przedmiocie przedawnienia prawa do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze, iż w toku rozpatrywania sprawy organ podatkowy dopuścił się rażącego uchybienia przepisów procesowych, tj. art. 212 Ordynacji podatkowej, co wskazano wyżej, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

W punkcie drugim orzeczono w myśl art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 i 209 p.p.s.a. zasądzając je na rzecz strony skarżącej od organu administracji.