Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 749/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Inne z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) w T. decyzją z [...] czerwca 2020 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 poz. 256, dalej powoływana jako kpa), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505), art. 3, art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312, dalej powoływana jako ustawa o płatnościach), art. 19a ust. 1 i 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48 ze zm.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. Nr [...] z [...] .03.2020 r., mocą której odmówiono I. C. (dalej określany jako Skarżący) przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie i płatności redystrybucyjnej za 2019 r. oraz nałożono sankcje w kwotach [...] zł i [...] zł

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] .02.2019 r. do Biura Powiatowego ARiMR we W. wpłynęło "Oświadczenie potwierdzającego brak zmian w roku 2019 w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności złożonego w roku 2018". We wniosku tym producent rolny ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działki rolnej A o powierzchni 7,70 ha, płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatności za zazielenienie) oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej). Zadeklarowana działka rolna położona była na działce ewidencyjnej o nr [...] i [...] , obręb K., gmina L.

W dniu [...] .09.2019 r. do Biura Powiatowego ARiMR we W. wpłynęła informacja z Biura Kontroli Wewnętrznej [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T., że ww. grunty rolne są dzierżawione przez P. G. i A. K. Ustosunkowując się do powyższego, Skarżący złożył oświadczenie, w którym stwierdził, że grunty wnioskowane o płatności są przez niego użytkowane rolniczo, tzn. ponosi koszty związane z zabiegami rolniczymi, jak i osiąga korzyści finansowe z uprawy gruntu. Oświadczył również, że zgoda pozostałych współwłaścicieli nie została wycofana żadnym dokumentem.

Do Biura Powiatowego ARiMR we W. wpłynęło także oświadczenie A. K. (sąsiada Skarżącego), w którym potwierdził on, że grunty użytkowane są przez stronę i że pomagał jej również w pracach polowych na wskazanych działkach. Następnie ww. złożył kolejne oświadczenie, w którym potwierdził, że doszło do podpisania umowy dzierżawy w dniu [...] .08.2019 r., jednakże z uwagi na trwający spór rodziny co do sposobu użytkowania gruntów, uniemożliwiający wykonanie jakichkolwiek prac polowych, w dniu [...] .09.2019 r. nastąpiło ustne rozwiązanie umowy dzierżawy ze Skarżącym.

Z kolei P. G. złożył oświadczenie, z którego wynikało, że przedmiotowe grunty rolne były dzierżawione przez niego od [...] .08.2009 r. do sierpnia 2019 r. Do przedmiotowego oświadczenia dołączono dokumenty potwierdzające użytkowanie gruntów na ww. działkach ewidencyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wykluczył z płatności działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr [...] i [...] i w dniu [...] .03.2020 r. wydał decyzję Nr [...] w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania zostało bezsprzecznie ustalone, że Skarżący nie był faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych zgłoszonych do płatności bezpośrednich w roku 2019 i nie należały mu się do nich płatności. Biorąc pod uwagę powyższe, odmówiono przyznania stronie jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie oraz płatności dodatkowej oraz nałożono sankcje wieloletnie.

Skarżący zaskarżył przedmiotową decyzję w całości, zarzucając jej:

rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. stosownych przepisów ustawy o płatnościach oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy przez błędną wykładnię i zastosowanie oraz

rażące naruszenie przepisów art. 77 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy, co wiąże się z szeregiem dalszych naruszeń przepisów procedury m.in. art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 9 kpa.

W ocenie Skarżącego to, że wydzierżawił grunty, nie ma znaczenia, ponieważ wbrew nazwie, nie była to typowa umowa dzierżawy, lecz forma sąsiedzkiej, zwyczajowo przyjętej kooperacji - co ma częste miejsce w stosunkach wiejskich.

Organ II instancji, powołując się na treść art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, wskazał, że przesłanką przyznania jednolitej płatności obszarowej jest posiadanie działki rolnej, do której ma być przyznana płatność. Wystąpienie o przyznanie płatności jest okolicznością faktyczną, dla oceny której nie ma znaczenia, w jakiej formie osoba ubiegająca się o płatność wykonuje władztwo nad gruntami rolnymi. Pojęcie posiadania gruntów rolnych w rozumieniu ustawy o płatnościach należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Tym samym należy stwierdzić, że warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania obejmującego nie tylko dokonanie zasiewów, ale także m.in. wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym przeznaczeniu. Skarżący w dniu złożenia wniosku do dnia 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, musi zatem faktycznie dzierżyć dane grunty, to znaczy wykonywać wszelkie władztwo wobec tych gruntów i je fizycznie posiadać. Nie ma więc znaczenia tytuł prawny do gruntów rolnych - własność, dzierżawa, użyczenie, użytkowanie itp. Wnioskodawca może nawet nie posiadać żadnego tytułu prawnego (np. dzierżawa wygasła, została wypowiedziana itp.), lecz skoro dane grunty rolne są w jego rzeczywistym posiadaniu, ma on uprawnienie do złożenia skutecznego prawnie wniosku.

Powyższe nie wyklucza oczywiście użytkowania gruntów za pośrednictwem innych osób (działających na zlecenie). Ocenie w takim przypadku powinna podlegać kwestia rzeczywistego władztwa, decyzyjności wnioskodawcy co do deklarowanego gruntu. Przedmiotowy grunt były w posiadaniu P. G., który dzierżawił je od [...] .08.2009 r. aż do [...] .08.2019 r. i były przez niego użytkowane w sposób rolniczy. Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób bezsporny. Sam Skarżący przyznał w piśmie z [...] .02.2020 r., że z uwagi na fakt, iż mieszka i pracuje we W. (25 km od K.) nie mógł samodzielnie wykonywać wszystkich prac we właściwym dla uprawy czasie, więc korzystał z pomocy sąsiedzkiej. Skarżący oświadczył, że z powodu sprzedaży przez brata E. ciągnika, przyczepy i sprzętu niezbędnego do uprawy roli zmuszony był zwrócić się o większą pomoc do P. G. W związku z tym prowadzenie gospodarstwa było dla obu stron wiążące na tyle, że zawarto wewnętrzną umowę - strona była pewna, co do właściwej uprawy i we właściwym czasie.

Wobec stwierdzenia, że Skarżący nie spełniał warunków do uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, organ I instancji wykluczył działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr [...] i [...] . Tym samym powstało zawyżenie powierzchni, wynoszące 7,70 ha (>100% powierzchni kwalifikującej się do płatności). W pełni zasadne było więc zastosowanie postanowień art. 19a ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014, zgodnie z którym, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5 krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Zgodnie z tym kwota sankcji została wyliczona w następujący sposób:

JPO: (7,70 ha - 0,00 ha) x 1,5 x 471,64 zł (stawka płatności) = 5.447,44 zł, ale ze względu na fakt, że nałożona kara nie może przekroczyć 100% kwoty wyliczonej w oparciu o obszar zgłoszony (7,70 zł x 471,64 zł), nałożona sankcja wynosi 3.631,63 zł. Na podstawie tego samego przepisu odmówiono płatności i nałożona została sankcja wieloletnia w zakresie płatności dodatkowej, przy czym analogicznie przeprowadzone zostało wyliczenie wysokości tej sankcji.

Z kolei płatność za zazielenienie została odmówiona w myśl art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014, stosownie do którego jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatności obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. Stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności wynosiła 0,00 ha.

Skargę na powyższą decyzję złożył I. C., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego przytoczonego w podstawie prawnej zaskarżonych decyzji - poprzez błędną wykładnię i zastosowanie. Zdaniem Skarżącego organy obu instancji wbrew zaistniałemu stanowi faktycznemu źle interpretują przepisy dotyczące przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uznając, że nie spełnia on przesłanek, aby otrzymać przedmiotową płatność, dając wiarę jego adwersarzom (współwłaścicielom), przy istniejącym sporze, a przecież to Skarżący włada (corpus i animus) całością gospodarstwa rolnego. Ponadto Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie procedury administracyjnej, tj. przepisów art. 7, 7a, 9, 10 §1 i 77 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie (właściwe) przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy - z uwzględnieniem jego słusznego interesu. Wskazując na powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Natomiast kwestę przyznania płatności redystrybucyjnej reguluje art. 14 cyt. ustawy, w myśl którego: "1. Płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha.

2. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika:

1) nie większej niż 30 ha oraz

2) pomniejszonej o 3 ha.".

Cytowana wyżej regulacja zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach uzależnia możliwość przyznania dopłat m.in. od okoliczności posiadania przez wnioskodawcę gruntów kwalifikujących się do objęcia jednolitą płatnością obszarową (art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy). Ustawa o płatnościach nie definiuje pojęcia posiadania, wobec powyższego właściwe jest oparcie się na definicji zawartej w art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, dalej kc). Zgodnie z nią posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W art. 336 kc użyto zwrotu "faktycznie włada". Oznacza on konieczność wystąpienia rzeczywistego, realnego związku konkretnego podmiotu z rzeczą (corpus possessionis) i nie wystarczy tu tylko istnienie prawnych możności osiągnięcia władania. Posiadanie jest określonym stanem faktycznym niezależnym od podłoża w postaci prawa podmiotowego, tj. legitymowania się tytułem prawnym uprawniającym do takiego władania, np. prawem własności, umową dzierżawy. O jego bycie świadczy przede wszystkim faktyczne władztwo nad rzeczą przejawiające się np. używaniem rzeczy (por. System Prawa Cywilnego. Prawo własności, pod red. J. Ignatowicza, Warszawa 1977, s. 827-830). Posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego i psychicznego elementu władania rzeczą dla siebie. Pierwszy z nich charakteryzuje się tym, że określona osoba znajduje się w sytuacji, która pozwala jej na korzystanie z rzeczy zwłaszcza w taki sposób, jak to mogą czynić osoby mające do rzeczy określone prawo. Chodzi tu o fizyczne opanowanie rzeczy o charakterze trwałym, ponieważ związek posiadacza z rzeczą nie może wyrażać się w jednorazowym lub nawet sporadycznym zawładnięciu rzeczą (wyrok NSA z 16.12.1998 r., I SA 339/98, LEX nr 44548). Drugi element - animus rem sibi habendi - określany jako czynnik woli, oznacza psychiczne nastawienie osoby do zamiaru władania rzeczą dla siebie.

Rozstrzygając w przedmiotowej sprawie, mieć należy jednak na uwadze, że wykładnia oparta wyłącznie o cywilistyczne ujęcie instytucji posiadania jest w kontekście przedmiotu sprawy (udzielania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego dla rolników) niewystarczająca i wymaga odwołania się do wykładni celowościowej właściwego tutaj przepisu art. 8 ustawy o płatnościach. Poprzeć przyjdzie więc pogląd powtarzany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że pojęcie "posiadania gruntów rolnych" w rozumieniu ustawy o płatnościach należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności, nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować. Tym samym należy stwierdzić, że warunkiem sine qua non uzyskania płatności jest posiadanie gruntów w znaczeniu ich rolniczego użytkowania obejmującego m.in. dokonywanie zasiewów, wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia i zbierania plonów. Właściciel gruntu niebędący jego faktycznym użytkownikiem nie otrzyma płatności. Jest to fundamentalna zasada pomocy w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - wsparcie to przysługuje podmiotom faktycznie gospodarującym na danym gruncie (por. wyrok NSA z 23.07.2014 r., II GSK 1840/12; wyrok NSA z 17.01.2008 r., II GSK 227/07; wyrok WSA w Opolu z 25.11.2014 r., II SA/Op 485/14).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zaistniały spór dotyczy możliwości przypisania przymiotu posiadacza Skarżącemu, będącemu właścicielem gruntów zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności. W ocenie Sądu organy obu instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy zasadnie uznały, że faktyczne władztwo nad spornymi działkami w latach 2009-2019 utrzymywał dzierżawca zgłoszonych gruntów – P. G., samodzielnie prowadząc na ich terenie działalność rolniczą, co przeczyło możliwości uznania Skarżącego za posiadacza tych działek w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności (tj. w dniu [...] maja 2019 r.), o czym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że Skarżący legitymuje się właścicielskim tytułem prawnym do spornych działek - jest ich współwłaścicielem (umowa darowizny/akt notarialny Repertorium A nr [...] – k. 11-16 akt adm.), upoważnionym przez pozostałych współwłaścicieli do prowadzenia gospodarstwa rolnego (aneks do umowy darowizny, Repertorium A [...] – k. 7-9 akt adm.). W związku z tym jest podmiotem tak uprawnień (pobierania czynszu dzierżawnego), jak i ciężarów wynikających z tego prawa własności (uiszcza podatek rolny). Powyższe nie stanowi jednak - zgodnie z wcześniej poczynionymi uwagami - o posiadaniu rozumianym jako faktyczne użytkowanie rolnicze gruntu. Istniejące uprawnienia i ciężary właścicielskie są konsekwencją tytułu własności przedmiotowych działek, który ma formalne znaczenie w sytuacjach reprezentacji właścicielskiej przed organami administracji publicznej. Przypomnieć należy, że kwestia tytułu prawnego do spornych gruntów jest nieistotna w kontekście przedmiotu rozpatrywanej sprawy, albowiem przesłanką do przyznania wnioskowanych płatności nie jest fakt bycia właścicielem gruntu, na który płatności te miałyby być przyznane, ale stwierdzenie, że wnioskodawca grunt posiada, tzn. faktycznie użytkuje go rolniczo. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, wnioskodawca może nawet nie posiadać żadnego tytułu prawnego, lecz skoro dane grunty rolne są w jego rzeczywistym posiadaniu, ma on uprawnienie do złożenia skutecznego prawnie wniosku o płatności.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że posiadaczem zadeklarowanych do płatności gruntów, użytkującym je rolniczo, był od marca 2015 r. do sierpnia 2019 r. (umowa dzierżawy z [...] marca 2015 r. – k. 47-48 akt adm.) dzierżawca tych gruntów – P. G. Zgodnie z § 2 umowy dzierżawy z [...] marca 2015 r. (k. 29-30 akt adm.) wydzierżawiający (Skarżący) oddał dzierżawcy (P. G.) całą nieruchomość oznaczoną nr ewid. [...] i [...] do używania i pobierania pożytków z przeznaczeniem na prowadzenie działalności rolniczej. Powyższe oznacza, że w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności (tj. 2019 r.), posiadaczem użytkującym rolniczo zgłoszony do dopłat grunt był ich dzierżawca. To on był zatem podmiotem upoważnionym do złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, a nie Skarżący, który uczynił to wnioskiem z [...] .02.2019 r. (k. 2 akt adm.). Nie ma przy tym znaczenia zawarcie przez Skarżącego kolejnej umowy dzierżawy z P. K. [...] .08.2019 r., ponieważ kluczowe znaczenie dla oceny tego, czy przysługiwały Skarżącemu płatności, był stan na [...] maja 2019 r., a wówczas dzierżawcą był P. G., który wydał Skarżącemu grunty będące przedmiotem dzierżawy [...] .08.2019 r. (k. 43 akt adm.), a więc po [...] maja 2019 r.

Na marginesie zauważyć należy, że w § 8 ww. umowy dzierżawy z [...] marca 2015 r. wprost ustalono, iż "pożytki przysługujące z płatności obszarowych przysługujące po integracji z Unią Europejską pobierać będzie dzierżawca".

Zasadność uznania, że to dzierżawca, a nie Skarżący, był faktycznym użytkownikiem przedmiotowych gruntów, potwierdzają ponadto oświadczenia nie tylko skonfliktowanego z nim – jak podniósł Skarżący - współwłaściciela nieruchomości E. C. z [...] .01.2020 r. (k. 24-25 akt adm.), ale i oświadczenie P. G. z [...] stycznia 2020 r. (k. 42 akt adm.), i z oświadczenia Skarżącego z [...] .09.2019 r. (k. 13 akt adm.), w którym błędnie utożsamił on użytkowanie rolnicze gruntów z ponoszeniem kosztów związanych z zabiegami rolniczymi i osiąganiem korzyści finansowych z uprawy gruntu (co wyjaśniono wcześniej). Okoliczność ponoszenia ciężarów w postaci danin publicznych opłacanych z tytułu bycia współwłaścicielem nie umożliwia uznania, że faktycznym posiadaczem – użytkownikiem rolnym był Skarżący. Okoliczności te, co prawda udokumentowane, nie przesądzają istoty sporu i nie można na ich podstawie przydawać Skarżącemu cechy posiadacza.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego wynikających z ustawy o płatnościach, w tym przede wszystkim art. 8 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Dokonana przez organy obu instancji wykładnia ww. przepisu jest prawidłowa i prawidłowo zastosowano go w kontekście ustalonych okoliczności faktycznych sprawy.

Odnośnie zarzutu naruszenia wymienionych w skardze przepisów kpa Sąd wyjaśnia, że stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 kpa, nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 kpa (vide: wyrok NSA z 17.12.2019 r., sygn. I GSK 1538/18). Ograniczeniu uległa nadto realizacja zasad: informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 kpa) oraz czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 kpa). Nie zasłużyły zatem na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, 7a, 9, 10 § 1 i 77 § 1 kpa, albowiem organ przeprowadził postępowanie zgodnie z art. 3 ustawy o płatnościach oraz stosowanych w zakresie opisanym w art. 3 ust. 1 tej ustawy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd w pełni podziela również stanowisko organu w zakresie konieczności nałożenia na Skarżącego sankcji, co jest naturalną konsekwencją ww. nieprawidłowości w wypełnieniu wniosku o przyznanie płatności (oświadczenia potwierdzającego brak zmian w 2019 r. w odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności złożonego w 2018 r.). Sposób wyliczenia kwoty ww. sankcji jest prawidłowy i nie był kwestionowany przez Skarżącego.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) Sąd oddalił skargę.