Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 58/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: zobowiązano do dokonania czynności lub wydania aktu
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 6  ust.1 pkt. 5  lit. c
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Anna Szkodzińska SWSA Jacek Bursa (spr.) SNSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Starosty C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. Zobowiązuje Starostę C. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego K.G. z dnia 2.12.2015 roku w zakresie sposobu realizowania obsługi prawnej Powiatu C. co do podania kosztu utworzenia / funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego - w terminie 14 dni ; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty C. na rzecz skarżącego K.G. kwotę 601,20 (sześćset jeden 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

K.G. pismem z dnia 4 marca 2016r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty C. w przedmiocie nieudostępnienia w terminie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem emailowym z dnia 2 grudnia 2015r. dotyczącym podania sposobu realizowania obsługi prawnej Powiatu C. - co do podania kosztu utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego. W skardze zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie - mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. W uzasadnieniu zarzutów podano, iż w odpowiedzi na wniosek, organ - w e-mailu z dnia 11 grudnia 2015 r. poinformował skarżącego, iż obsługa prawna realizowana jest m.in. przez radcę prawnego zatrudnionego na umowę o pracę, jednocześnie wskazując, że informacja o żądanych kosztach podlega ochronie na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych. Skarżący podał, iż do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji w formie czynności materialno - technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ani też nie wydał decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), w konsekwencji pozostaje w bezczynności. W ocenie skarżącego skoro organ uznał, iż dostęp do informacji publicznej o koszcie utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego podlega w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczeniu z uwagi na ochronę prywatności, to zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. winien wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji. E-mail organu z dnia 11 grudnia 2015 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, gdyż nie zawiera podpisu upoważnionego pracownika organu, a tym samym nie spełnia minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w postanowieniu z dnia 31 lipca 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 605/15).

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 601, 20 zł - w tym 100 zł wpisu od skargi, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla adwokata, 4,20 zł tytułem kosztów przesłania skargi na bezczynność organu, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Starosta C. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż emailem w dniu 11.12.2015 r. udostępnił skarżącemu żądane przez niego informacje w zakresie obsługi prawnej. Organ wskazał, iż obsługa prawna realizowana jest za pomocą częściowego zatrudnienia na etat jednej osoby oraz usługi realizowanej przez zewnętrzną kancelarię radcy prawnego. Odnośnie obsługi świadczonej przez zewnętrzną kancelarię organ przesłał skany umowy oraz faktur za trzy ostatnie miesiące. Organ udzielił ponadto informacji w zakresie rozliczania zasądzonych na rzecz powiatu kosztów zastępstwa prawnego, wskazując iż koszty te są zwracane na rzecz radcy prawnego po ich faktycznym wyegzekwowaniu od dłużnika. Jednocześnie w kwestii udostępnienia informacji publicznej dotyczącej kosztu utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego organ uznał, iż dane te nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym poinformował skarżącego o niemożności ich udostępnienia. W ocenie organu skoro żądana informacja co do kosztu utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego nie stanowi informacji publicznej to organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Ze względu na fakt, iż w Starostwie Powiatowym jest jedno stanowisko radcy prawnego, żądanie skarżącego było w istocie informacją o wynagrodzeniu tego radcy. Radca prawny zatrudniony na podstawie umowy o pracę nie jest zaś funkcjonariuszem publicznym, czy też osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu przepisu art. 115 § 13 i § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, by mógł mieć zastosowanie przepis art. 6 ust. 1 pkt 4b ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, żądanie skarżącego w zakresie podania kosztu utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego dotyczyło informacji ad personam, która nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Organ nie był zobowiązany zatem do wydania decyzji, a jedynie do poinformowania, o tym wnioskodawcy, co też uczynił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.

Skarga jest zasadna, gdyż żądanie zawarte we wniosku z dnia 2 grudnia 2015r. dotyczącym podania sposobu realizowania obsługi prawnej Powiatu C. - co do podania kosztu utworzenia/funkcjonowania w ujęciu miesięcznym etatu radcy prawnego, stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), w szczególności w oparciu o art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Żądana informacja dotyczy bowiem podania jak jednostka samorządu terytorialnego wydatkuje określone środki publiczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r. I OSK 2508/12, LEX nr 1254209, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2014 r. I OSK 3040/13, LEX nr 1548196).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem zapytania skarżącego były miesięczne wydatki związane z utworzeniem stanowiska radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) nie może budzić wątpliwości, iż jednostki samorządu terytorialnego tworzą sektor finansów publicznych. W rozdziale 4 działu 1 tej ustawy została uregulowana jedna z naczelnych zasad rządzących gospodarką środkami publicznymi, zasada jawności finansów publicznych, wyrażona w art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, od której przewiduje się jedynie dwa wyjątki. Jawność może być wyłączona w stosunku do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub jeśli wynika to z obowiązujących Rzeczpospolitą umów międzynarodowych. Z powyższych uregulowań wprost wynika, że zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Wbrew stanowisku organu przedmiotem żądania nie były zarobki radcy prawnego, ale wydatki na utworzenie takiego stanowiska (etatu), które niewątpliwie należą do sfery wydatków publicznych. Zatem ograniczenie dostępu do informacji publicznej przez organ w kontrolowanej sprawie ze względu na domniemane przyjęcie przez organ, że żądana informacja ma charakter ad personam, jest niedopuszczalne i stanowiłoby obejście przepisów nakazujących udzielanie informacji w zakresie wydatkowania środków publicznych (por. w/w wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r. I OSK 2508/12).

Wobec tego obowiązkiem organu było zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. rozpatrzenie wniosku w terminie 14 dni, poprzez albo udostępnienie żądanej informacji publicznej jako czynności materialno – technicznej albo odmowa udzielenia informacji - w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Skoro w świetle powyższych uregulowań skarżony organ takich czynności nie podjął pozostaje w bezczynności, stąd Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie czternastu dni, jak w pkt I wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd nie stwierdził, aby bezczynność skarżonego organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż udzielił on niezwłocznie odpowiedzi na wniosek, a brak udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji odmownej w zakresie objętym niniejszą skargą, wynikał jedynie z przyjętej przez organ określonej wykładni przepisów, aczkolwiek nieprawidłowej. Mając to na względzie Sąd orzekł jak w pkt II wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego przysługujące mu oraz udokumentowane koszty postępowania w kwocie 601,20 zł - w tym 100 zł wpisu od skargi, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla adwokata, 4,20 zł tytułem kosztów przesłania skargi (pkt III wyroku).

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.