Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 496/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 99, 121 ust. 1, 34 ust. 1, 25 ust 1, 38, 103
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Izabela Suchenia, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2007r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z powierzenia pełnienia obowiązku i mianowania na inne stanowisko policjanta I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji; II. orzeka, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach na rzecz B. T. kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendant Miejski Policji na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której należy wzrost uposażenia zasadniczego / Dz. U. Nr 152 po. 1732 ze zm./ odwołał z dniem 3 maja 2007r. z delegowania i zwolnił B. T. pozostającego w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji z zachowanym w okresie od 4 listopada 2006r. do 3 maja 2007r., zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, prawem do uposażenia w wysokości [...] zł, przysługującym przed odwołaniem, wynikającym z zaszeregowania w 13 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,84 kwoty bazowej, wynoszącej 1459,84zł i dodatkiem funkcyjnym I kategorii w wysokości [...] zł miesięcznie, delegowanego z urzędu do czasowego pełnienia służby w komisariacie Policji i pełniącego tam obowiązki specjalisty Zespołu Kryminalnego z powierzenia pełnienia obowiązków

i z dniem 4 maja 2007r. mianował go na stanowisko specjalisty /081H/ Zespołu Dyżurnych /ST4UP3/ Sekcji Prewencji Komisariatu Policji II

– z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, wynikającym

z zaszeregowania w 8 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,32

i dodatkiem służbowym w wysokości [...] zł. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 kpa nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 4 lipca [...] Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania B. T., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, przytaczając w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia następujące okoliczności:

Nadkomisarz B. T. z dniem 16 stycznia 2006r. został powołany na stanowisko komendanta Komisariatu Policji I z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł wynikającym z 13 grupy zaszeregowania oraz dodatkiem funkcyjnym I kategorii w wysokości [...] zł. Następnie Komendant Miejski Policji na podstawie art. 6e ust. 1 i 3 ustawy o Policji odwołał go z dniem 3 listopada 2006r. z dotychczasowego stanowiska i przeniósł go do swojej dyspozycji. Stosownie do art. 6e ust. 3 policjantowi zachowano przez okres 6 miesięcy prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Ze względu na przebywanie B. T. w okresie od 13 listopada 2006r. do 18 stycznia 2007r. na urlopie wypoczynkowym, w dniu 28 grudnia 2006r. ustalono mu zakres czynności w Zespole do Spraw Inspekcji KMP. W dniu 18 stycznia 2007r. policjant, w związku z pogarszającym się stanem zdrowia, zwrócił się o skierowanie go na komisję lekarską, celem ustalenia dalszej zdolności do służby. Komendant Miejski przychylił się do tej prośby. W dniu 16 marca 2007r. Komendant Komisariatu Policji wystąpił z wnioskiem o delegowanie B. T., pozostającego bez przydziału służbowego, dopełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji. Wniosek ten w dniu 19 marca 2007r. został rozpoznany pozytywnie i w dniu 20 marca 2007r. rozkazem personalnym Nr [...] B. T. został delegowany do tego Posterunku i powierzono mu pełnienie tam obowiązków od dnia 23 marca do dnia 3 maja 2007r. W dniu 30 marca 2007r. wpłynęło do Komendanta Miejskiego Policji zwolnienie lekarskie B. T. na okres od dnia 20 marca do 18 kwietnia 2007r. wystawione przez specjalistę psychiatrę z ZOZ MSWiA. Ze względu na powyższe w dniu 22 marca 2007r. Rozkaz Personalny dotyczący delegowania został zainteresowanemu przesłany pocztą i doręczony 26 marca 2007r. W dniu 3 kwietnia 2007r. do Komendy Miejskiej Policji wpłynęło Orzeczenie Nr [...] z dnia [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy ZOZ MSWiA, zatwierdzonej przez Okręgową Komisję Lekarską w dniu 29 marca 2007r. o uznaniu nadkomisarza B. T. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczeniu go do III grupy inwalidów w związku ze służbą. Inwalidztwo określono jako czasowe na okres 2 lat. W związku z tym na podstawie § 23 Rozporządzenia z dnia w września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów / DZ. U. Nr 151 poz. 1261 / Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] rozkaz personalny zwalniający B. T. od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby.

W związku z upływem terminu do zachowania składników uposażenia przysługujących przed odwołaniem i koniecznością ustalenia na nowo stosunku służbowego i nowych składników uposażenia w dniu 26 kwietnia 2007r. dokonano analizy wakujących stanowisk. Wobec braku stanowisk zaszeregowanych w grupie 9 dokonano przeglądu stanowisk zaszeregowanych w grupie 8 uposażenia zasadniczego i spośród wakujących stanowisk uznano, że stanowisko Specjalisty Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji Komisariatu Policji II będzie odpowiednie do mianowania na nie nadkomisarza B. T. pod względem wymaganych kwalifikacji zawodowych oraz doświadczenia tego oficera. W celu zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu kilkakrotnie podejmowano próby poinformowania go o jego sytuacji prawnej i faktycznej. Jednakże B. T. zasłaniając się chorobą nie wyrażał woli uczestnictwa w czynnościach w przedmiotowym postępowaniu. Uwzględniając powyższe Komendant Miejski Policji wystosował do niego pismo przypominające o upływającym w dniu 3 maja 2007r. 6 miesięcznym okresie prawa do zachowania uposażenia, przedstawił propozycję mianowania na stanowisko służbowe orz poinformował o możliwościach prawnych wynikających z tej sytuacji. Jednocześnie Komendant określił termin złożenia oświadczenia woli o wyrażeniu zgody na mianowanie bądź odmowie mianowania na proponowane stanowisko do dnia 30 kwietnia 2007r., nadmieniając, że niezłożenie oświadczenia we wskazanym terminie uznane będzie za wyrażenie zgody. Odbioru tego pisma dokonała żona B. T. W wyznaczonym terminie B. T. nie złożył oświadczenia wobec czego w dniu [...] Komendant Miejski Policji wydał zaskarżony Rozkaz Personalny. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 32 ust. 1 ustawy o policji i wskazał, że jest to przepis kompetencyjny, który nie określa przesłanek i kryteriów merytorycznych, uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. W zaistniałej sytuacji kształtowanie stosunku służbowego a w związku z tym określenie stanowiska służbowego może wynikać tylko z przepisu art. 6e ust 3 ustawy, zgodnie z którym policjanta odwołanego ze stanowiska komendanta przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska. Zatem

w związku z ustaleniem tej zasady przepis ten daje materialno - prawne podstawy do realizacji przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych kompetencji określonych w art. 32 ustawy o Policji z zakresu mianowania, przenoszenia

i zwalniania ze stanowisk służbowych, bez wskazania w tym zakresie wymogów. Organ odwoławczy podkreślił, że tryb powoływania i odwoływania komendantów odbiega od trybu mianowania na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk. Dlatego też w stosunku do nadkom. B. T. nie zastosowano postanowień art. 38 ustawy o Policji. Ustawa ta nie zawiera przepisu określającego warunki, jakim powinno odpowiadać stanowisko dla policjanta odwołanego ze stanowiska komendanta i przeniesionego do dyspozycji, a więc czy ma to być to samo stanowisko, na jakie był mianowany oficer przed powołaniem go na stanowisko komendanta, wyższe, równorzędne bądź niższe. Wobec tego, że B. T. nie złożył oświadczenia woli w przedmiocie propozycji mianowania go na stanowisko specjalisty Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji Komisariatu Policji II, odpowiadające jego zawodowym kwalifikacjom, obecnie nie może podważać tej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że główny zarzut zawarty w odwołaniu dotyczył obrazy art. 32 ust. 1 ustawy o Policji bowiem zdaniem skarżącego mianowanie na stanowisko podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim i orzeczenia trwałej niezdolności stanowiło rażące naruszenie prawa. Z tym zarzutem Wojewódzki Komendant Policji się nie zgodził wskazując, że organ I instancji w związku z upływem 6 miesięcznego okresu do zachowania uposażenia był zobligowany do ustalenia uposażenia nadkom. B. T. Zgodnie z art. 99 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Zatem przełożony był zobowiązany do ustalenia stosunku służbowego policjanta w związku z czym dokonał analizy wakujących stanowisk w Komendzie Miejskiej Policji, uwzględnił słuszny interes strony i z uwagi na brak możliwości mianowania na stanowisko zaszeregowane w 9 grupie uposażenia, jakie zajmował nadkomisarz przed objęciem stanowiska z powołania, mianował go na stanowisko z zaszeregowaniem w grupie 8. Zawarty w odwołaniu zarzut fikcji prawnej jest bezprzedmiotowy, bowiem fakt "nieobjęcia" stanowiska w sytuacji, gdy policjant posiadał orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby nie miał znaczenia w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał nadto, że przywołane w odwołaniu przepisy, które zdaniem skarżącego uniemożliwiały obniżenie uposażenia, nie miały w sprawie zastosowania. Zgodnie

z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia. Powyższy przepis jednoznacznie mówi o zachowaniu prawa do uposażenia w dotychczasowej wysokości, z zastrzeżeniem zmian mających wpływ na wysokość uposażenia. A zatem mylny jest pogląd skarżącego, że w okresie niezdolności do służby nie może zostać zmienione jego uposażenie.

W rozpatrywanym przypadku w okresie choroby powstały zmiany w zakresie stosunku służbowego – mianowanie na stanowisko specjalisty, a co za tym idzie ustalono uposażenie w 8 grupie uposażenia. Niedopuszczalny zdaniem tego organu byłby bowiem brak możliwości realizacji uprawnień z art. 6e ust. 3 wobec choroby policjanta. W sprawie nie miał także zastosowania art. 103 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem reguluje on kwestie uposażenia policjantów przeniesionych na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, a nie odwołanych na niższe stanowisko służbowe. Za niezasadny organ ten uznał także zarzut dotyczący pozbawienia w okresie 6 miesięcy od odwołania ze stanowiska komendanta dodatku funkcyjnego na rzecz dodatku służbowego. Jak bowiem wskazał sam skarżący, zgodnie a art. 104 ust. 3 na stanowiskach innych niż kierownicze i samodzielne policjant może otrzymywać dodatek służbowy. Pozostawając bez przydziału nadkom. T. miał powierzone na czas określony obowiązki na stanowisku specjalisty, które to stanowisko nie jest ani kierownicze ani samodzielne, dlatego też nie był on uprawniony do otrzymywania dodatku funkcyjnego. Zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy

o Policji policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, a zatem istotna jest wysokość uposażenia, która

w tym wypadku nie uległa zmianie, a nie nazwa składników tego uposażenia. Odnośnie zarzutu wzywania skarżącego na spotkanie, mimo jego całkowitej niezdolności do służby, organ odwoławczy stwierdził, że jest on bezprzedmiotowy. Komendant Miejski Policji działał bowiem zgodnie z przepisami kpa i wezwanie do stawiennictwa miało na celu realizację postanowienia art. 9 kpa czyli zasady obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej oraz art. 10 kpa – zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał także, że nie można się zgodzić z zarzutem, że treść orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA o całkowitej niezdolności do służby była znana organowi I instancji już w lutym, bowiem przesłał on ją do zweryfikowania do Okręgowej Komisji Lekarskiej. Zgodnie z obowiązującą procedurą to Wojewódzka Komisja przesyła orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej celem zatwierdzenia a ta następnie informuje zainteresowanego i jego przełożonego. Przedmiotowe orzeczenie wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji w dniu [...]. Dlatego nie można organowi przypisać fikcyjności działania w zakresie delegowania nadkom. B. T. i powierzenia mu obowiązków, albowiem z dniem [...], czyli na dzień wydania rozkazu, organ nie posiadał wiedzy o jego całkowitej niezdolności. Organ odwoławczy wskazał nadto, że zarzut dotyczący delegowania i pełnienia obowiązków na stanowisku specjalisty KP jest poza przedmiotem rozpatrywanej sprawy. Rozkaz dotyczący delegowania i powierzenia pełnienia obowiązków nie jest decyzją administracyjną, nie zmienia bowiem treści stosunku służbowego funkcjonariusza, lecz należy go interpretować jako polecenie wydane przez przełożonego, któremu policjant powinien się podporządkować w ramach obowiązującej dyscypliny służbowej.

W skardze na tę decyzję B. T. zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 6e ust. 1 i 3, art. 32 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 99 ustawy o Policji, w wyniku którego to naruszenia skarżący został bezprawnie przeniesiony na niższe stanowisko z powodu tego, że rzekomo nie wyraził zgody na proponowane mianowanie, co skutkowało zdaniem organu pozbawieniem go prawa do stawki uposażenia na poprzednim zajmowanym stanowisku oraz naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 103 ust. 1 poprzez ich niezastosowanie oraz art. 121 ust. 1 poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w przypadku skarżącego powstały zmiany w okresie choroby, mające wpływ na prawo do uposażenia. Skarżący podniósł, iż delegowanie go z dniem 20 marca 2007r. do czasowego pełnienia służby w Komisariacie Policji nie było zmianą, o której mowa w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, która miałaby wpływ na prawo do jego uposażenia. Ustawa o Policji nie przewiduje obniżenia dodatku funkcyjnego w sytuacji, w jakiej się on znalazł. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 5 w zw.

z 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów... dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50 % otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej, nie wywiązywania się policjanta z obowiązków służbowych potwierdzonych opinią służbową, nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, potwierdzonej

w opinii służbowej. Żaden z tych przypadków nie miał miejsca, zatem dokonanie najpierw przedwczesnej zmiany dodatku funkcyjnego na służbowy a następnie obniżenia tego dodatku z dniem 3 maja 2007r. należy uznać zdaniem skarżącego za obejście prawa. B. T. podniósł, iż od 7 lat był komendantem, wzorowo wypełniał swoje obowiązki służbowe i polecenia przełożonych i na tę okoliczność wniósł o zażądanie jego akt osobowych. Nadto skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 policjanta zwalnia się ze służby w razie orzeczenia trwałej jego niezdolności do służby z tym, ze zgodnie z art. 43 zwolnienie to nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Jest to przepis ochronny dla policjantów, którzy znaleźli się w specyficznej, niezależnej od nich sytuacji życiowej, jaką jest choroba. Tak wiec poczynając od 3 kwietnia, o ile faktycznie tego dnia Komendant Miejski otrzymał orzeczenie lekarskie komisji lekarskiej, skarżący nie powinien mieć dokonywanych jakichkolwiek zmian ani na dotychczas zajmowanym stanowisku ani w składnikach uposażenia i w jego wysokości. B. T. zarzucił, iż został gorzej potraktowany niż policjant ukarany w postępowaniu dyscyplinarnym, co nie jest bez znaczenia w sytuacji, gdy tak znaczne obniżenie jego uposażenia rzutuje na wysokość jego świadczenia emerytalnego. Podniósł nadto, że po zwolnieniu od wszelkich zajęć służbowych z powodu trwałej niezdolności do służby w policji nie powinien być przenoszony na jakiekolwiek stanowisko.

W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami B. T. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji

wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 99, 121 ust. 1 oraz art.99 i 34 ust. 1 ustawy o Policji a także art. 10 kpa.

O tym, iż w niniejszej sytuacji organ nie mógł wydać decyzji polegającej na mianowaniu skarżącego na inne stanowisko przemawiają następujące okoliczności. Niesporne jest, iż B. T. orzeczeniem z dnia [...] z uwagi na [...] oraz chorobę [...].

z zespołem [...] został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w policji co kwalifikuje go do III grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo to pozostaje w związku ze służbą. Zgodnie z art.25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, nie karany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Okoliczność, iż art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji, nie wymienia zdolności fizycznych i psychicznych nie oznacza, iż możliwe jest mianowanie na jakiekolwiek stanowisko policjanta, który jest całkowicie niezdolny do służby. Osoba całkowicie do służby niezdolna nie może stosownie do art. 25 ust. 1 zostać policjantem. Natomiast w sytuacji, gdy niezdolność powstanie w trakcie pełnienia służby, istnieją w ustawie o Policji szczególne uregulowania, chroniące takich policjantów. Mianowicie policjanta trwale niezdolnego do służby zwalnia się ze służby /art. 41 ust.1 pkt 1/ ale najwcześniej z chwilą upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby /art. 43 ust.1/. Policjant chory, w stosunku do którego nie orzeczono trwałej niezdolności do służby może zostać zwolniony ze służby, ale również po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Prawo do uposażenia takich policjantów i jego wysokość uregulowane jest w art. 121 ustawy. Zdaniem Sądu w stosunku do takich policjantów niedopuszczalne jest mianowanie na jakiekolwiek stanowisko. W sytuacji jaka ma miejsce

w niniejszej sprawie / uznanie skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby / tego rodzaju rozkaz personalny jest swoistą fikcją. Nie można bowiem dokonać prawidłowych ustaleń co do tego, czy B. T. kwalifikuje się do pełnienia służby na stanowisku specjalisty Zespołu Dyżurnych, skoro w ogóle nie jest on zdolny do służby na jakimkolwiek stanowisku w Policji. Słuszny wydaje się być

w związku z tym zarzut, iż wydając zaskarżony rozkaz personalny organ chciał obejść przepis art. 121 ustawy, gwarantujący skarżącemu w czasie choroby ochronę uposażenia. Zgodnie z tym przepisem w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku

– z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub ich wysokość. Na wstępie stwierdzić należy, iż o ile do policjanta odwołanego ze stanowiska nie mają zastosowania przepisy art. 38 oraz art. 103 ustawy o Policji / o czym będzie mowa dalej / o tyle brak jest jakichkolwiek racjonalnych powodów do wyłączenia w stosunku do takiego policjanta również art. 121. Przepis ten wprowadza zasadę ochrony pobieranego przez policjanta uposażenia w okresach w nim wymienionych, przejawiającą się

w tym, iż generalnie wysokość uposażenia wraz z dodatkami w okresach wymienionych w tym przepisie nie może być zmieniona chyba, że powstaną zmiany mające wpływ na to uposażenie. O ile z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ uznał, że generalnie przepis ten ma zastosowanie do skarżącego, o tyle

z uzasadnienia tego zdaje się wynikać, iż zdaniem organu właśnie mianowanie na podstawie art. 99 ustawy będzie stanowiło zmianę, o jakiej mowa w art. 121 ust. 1 in fine, pozwalającą za zmniejszenie skarżącemu uposażenia. Z takim poglądem nie sposób się zgodzić, taka bowiem wykładnia zupełnie niweczy sens i cel zawartego

w tym przepisie uregulowania. Podzielając bowiem stanowisko organu zawarte

w zaskarżonej decyzji, zawsze w razie choroby czy innej sytuacji objętej uregulowaniem tego przepisu można by zmieniać wysokość wynagrodzenia policjanta poprzez odwołanie go i mianowanie na inne stanowisko w związku z czym wynikająca z tego przepisu ochrona byłaby iluzoryczna. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż przy takim rozumowaniu sytuacja policjanta mianowanego byłaby i tak lepsza od sytuacji policjanta odwołanego, a to z uwagi na ochronę wynikającą z art. 38 oraz 103 ustawy o Policji. Pozbawiony takiej ochrony policjant odwołany

z powodów często od niego niezależnych, znalazł by się praktycznie

w takiej sytuacji, że zawsze jego wynagrodzenie w czasie niezdolności do pracy wynikającej z choroby, mogłoby zostać zmienione poprzez wydanie rozkazu, mianującego go na niższe stanowisko. Nadto, dopuszczając możliwość wydawania

w okresie choroby policjanta rozkazu personalnego mianującego na niższe stanowisko ustawodawca musiałby także zakładać wyłączenie stosowania art. 10 kpa w takim postępowaniu. Brak jest zdaniem Sądu jakichkolwiek racjonalnych powodów, dla których policjanci w czasie choroby mieli by się znajdować

w gorszej sytuacji niż inne osoby pozostające w stosunku służbowym. Dlatego też za naruszające zasady wynikające z art. 10 kpa należy uznać postępowanie organu I instancji, który mimo wiadomości o chorobie skarżącego wymagał od niego czynnego udziału w postępowaniu mającym na celu wydanie rozkazu na podstawie art. 99 ustawy o Policji. Niezasadne jest także stwierdzenie organu odwoławczego, iż skoro skarżący w zakreślonym mu w czasie jego choroby terminie nie wypowiedział się na temat zaproponowanego mu stanowiska to obecnie nie może podważać decyzji,

a już zupełnie niezrozumiałe wydaje się stwierdzenie tego organu, iż zawarty

w związku z tym w odwołaniu zarzut naruszenia art. 10 jest bezprzedmiotowy.

Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 5 oraz art.103 ust.1 ustawy o Policji. W świetle utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego / wyrok NSA z dnia 20 listopada 2002r. sygn. II SA 3768/01 LEX nr 151417, wyrok NSA z dnia 30 marca 2001r. sygn. II SA 1505/00 LEX nr 51027/ przepisy te nie mają zastosowania do policjantów odwołanych ze stanowiska na podstawie art. 6e. Przepis bowiem art. 103 ust 1 dotyczy policjanta przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, a nie policjanta odwołanego ze stanowiska, z kolei art. 38 dotyczy policjantów przenoszonych na niższe stanowisko w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej / ust. 1 / bądź innych przypadków, wymienionych w ust. 2. Aczkolwiek w pkt 5 ust. 2 mowa jest o policjancie, który pozostając w dyspozycji przełożonego właściwego

w sprawach osobowych nie wyraził zgody na mianowanie na stanowisko służbowe, jednakże wobec tego, że ustawa o Policji nie zawiera przepisu określającego warunki jakim powinno odpowiadać stanowisko służbowe policjanta odwołanego ze stanowiska i następnie mianowanego na inne stanowisko, ten przepis do takiego policjanta nie ma zastosowania / por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 20 listopada 2002r/ II SA 3768/01/.

Mając jednak na uwadze wcześniej wskazane okoliczności, zaskarżony rozkaz personalny jak i utrzymany nim w mocy rozkaz Komendanta Miejskiego Policji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo

o postępowaniu przed sadami Administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./. Stosownie do art. 200 tej samej ustawy Sąd zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania, zaś na podstawie art. 152 orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.