Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1821/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. A. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

A. A., po wcześniejszym wezwaniu Rady Gminy [...] pismem z dnia 12 maja 2017 r. (data wpływu do Urzędu Gminy [...]) do usunięcia naruszenia prawa, wniósł skargę pismem z 11 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego) na uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...], gmina [...], w zakresie dotyczącym nieruchomości stanowiącej działkę nr [...].

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zakresie § 4 pkt. 1, 7 i 10 odnoszącym się do działki nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zaskarżonej uchwale zarzucił:

1. naruszenie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego przejawiające się w ograniczeniu prawa własności nieruchomości gruntowej poprzez zmianę jej przeznaczenia wyłącznie na cele rolne z zakazem zabudowy;

2. naruszenie interesu prawnego skarżącego przejawiające się w zmianie przeznaczenia działki nr [...] i pozbawienie możliwości realizacji planowanej inwestycji, w sytuacji, podjęcia przez niego wielu czynności w tym kierunku oraz uzyskania prawomocnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków realizacji tego przedsięwzięcia, z uwagi na fakt, iż w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. dla przedmiotowej nieruchomości zostało ustalone przeznaczenie na cele rolne z możliwością realizacji obiektów inwentarskich lub budynków związanych z produkcją rolną.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że będąca jego własnością działka nr [...] została objęta ustaleniami zaskarżonej uchwały. Na podstawie postanowień zawartych w § 4 pkt. 1, 7 i 10 uchwały, działka nr [...] została przeznaczona wyłącznie na cele rolnicze, z wyłączeniem lokalizacji zabudowy. Natomiast skarżący od kwietnia 2016 r. stara się o pozwolenie na realizację inwestycji polegającej na budowie sześciu obiektów inwentarskich - tuczami wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o łącznej obsadzie 1663,2 DJP na przedmiotowej działce [...]. Uzyskał już prawomocną decyzję w przedmiocie ustalenia warunków realizacji tego przedsięwzięcia (postępowanie o sygn. akt [...]). Skarżący wszczynając w/w postępowanie bazował na planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., w którym dla przedmiotowej nieruchomości zostało ustalone przeznaczenie na cele rolne z możliwością realizacji obiektów inwentarskich lub budynków związanych z produkcją rolną (§ 8 ust. 5 ). W takim stanie prawnym skarżący mógł domniemywać, iż uzyska wszelkie niezbędne decyzje i pozwolenia na realizację planowanej przez niego inwestycji na działce nr [...] w postaci budowy sześciu obiektów inwentarskich.

Wobec powyższego, zaskarżona uchwała pozbawiła skarżącego możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji i pełnego korzystania ze swojej własności. Uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. narusza interes prawny skarżącego, przejawiający się w znacznym ograniczeniu podstawowego prawa podmiotowego jakim jest prawo własności, korzystającego z ochrony art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 140 kodeksu cywilnego. Organ wydając uchwałę w takim brzmieniu, arbitralnie zmienił przeznaczenie działki nr [...], ustalając zakaz zabudowy na niej, nie uwzględniając interesu prawnego skarżącego, który na długo przed uchwaleniem przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego wszczął postępowanie administracyjne celem realizacji planowej przez siebie inwestycji. Organ nie wskazał żadnych racjonalnych przyczyn, które uzasadniałyby tak radykalną zmianę przeznaczenia nieruchomości należącej do skarżącego.

Uchwalając przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego, Rada Gminy nie uwzględniła interesu indywidualnego skarżącego. W jego interesie było wykorzystanie działki nr [...] dla celów zabudowy gospodarczej. Na skutek uchwały Rady Gminy, teren ten stał się dla niego w zasadzie bezużyteczny i bezwartościowy, zwłaszcza, że obejmuje ziemie o bardzo niskiej klasie bonitacyjnej. Ponadto skarżący poniósł określone koszty związane z podjęciem działań zmierzających do realizacji przedmiotowej inwestycji. Rada Gminy naruszyła również jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 8 k.p.a. tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Organ jednostki samorządu terytorialnego swoimi arbitralnym decyzjami dopuszcza się niczym nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności nieruchomości obywatela naruszając jego interes prawny.

Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie jakim ustalają przeznaczenie jego nieruchomości na cele rolnicze z wyłączeniem przeznaczenia pod budowę, są sprzeczne z głównymi założeniami polityki przestrzennej Gminy [...], które wskazują, jako wiodącą funkcję rolniczą w rozwoju społeczno - gospodarczym gminy. Skoro Gmina [...] przyjmuje jako wiodące, rolnicze przeznaczenie gruntów, to dlaczego nie dopuszcza możliwości realizacji inwestycji w tym zakresie.

Rady Gminy w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. sprawie odpowiedzi na skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie przez A. A. na uchwałę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...], gmina [...] uznała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rada Gminy przyznała, że skarżący stara się o pozwolenie na realizacje inwestycji polegającej na budowie sześciu obiektów inwentarskich - tuczami wraz z infrastruktura towarzyszącą, o łącznej obsadzie 1663,2 DJP (11880 szt.) na działce nr [...]. Uzyskał już prawomocną decyzję w przedmiocie realizacji warunków tego przedsięwzięcia. Jednak ustalenia chwały z dnia [...] marca 2017 r. czynią niemożliwym sfinalizowanie inwestycji zaliczanej do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Rady Gminy [...] kwestionowana uchwała odpowiada prawu. Nietrafnie wnioskodawca zarzuca naruszenie uchwałą jego prawa własności (art. 140 k.c.). Wprawdzie własność korzysta z najdalej idącej gwarancji ochrony wynikających z ustaw oraz Konstytucji, niemniej jednak nie jest to prawo nieograniczone i absolutne. Gmina jest uprawniona z mocy przepisów obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do ustalania przeznaczenia terenów pod określone funkcje, określania sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy i dokonuje tego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1, art. 4 ust, 1, art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ww. ustawy). To uprawnienie gminy, zwane władztwem planistycznym, stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z Interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. A zatem kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m.in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2011 r" sygn. akt II SA/Łd 698/11, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25.04.2013 r" sygn. akt II SA/Wr 803/12). W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie może być brany pod uwagę jedynie interes indywidualny wnioskodawcy, jak tego się domaga, a również zasady współżycia społecznego i zbiorowy interes wspólnoty lokalnej. Mieszkańcy Gminy [...] już w chwili obecnej narażeni są przy już istniejących wielkościach hodowli drobiu i trzody chlewnej na znoszenie uciążliwych emisji substancji zło wonnych, a co za tym idzie obniżającym się komfort ich życia, dużym zagrożeniem epidemiologicznym i dużej emisji amoniaku i nie wyobrażalny jest wzrost tych zagrożeń w przypadku powstania kolejnych ferm hodowlanych (w szczególności kurników i trzody chlewnej).

Władztwo planistyczne polega głównie na dbaniu o interes publiczny oraz na utrzymaniu ładu przestrzennego (art. 3 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Dobro "ogółu" mieszkańców gminy, czyli interes publiczny powinien przeważać nad "dobrem jednostki", czyli pojedynczego podmiotu prawnego. Obowiązkiem Gminy jest kształtowanie takiej przestrzeni (na obszarze gminy), która zaspokoi potrzeby jej mieszkańców. Gmina powinna utrzymywać jakość życia mieszkańców i sukcesywnie ten standard podnosić. Interes publiczny oraz ład przestrzenny są priorytetami w polityce przestrzennej władz gminy. Do zadań własnych gminy należy zaspakajanie potrzeb zbiorowych wspólnoty, którą tworzą mieszkańcy gminy. Standard życia mieszkańców to także ich zdrowie i komfort życia. Wprowadzone w zmianie miejscowego Planu zagospodarowania przestrzennego zapisy mają na celu utrzymanie ładu przestrzennego, ochronę zdrowia mieszkańców, utrzymanie standardów jakości życia oraz ochrony środowiska. Obecnie w gminie dominujące zagospodarowanie i użytkowanie stanowią wielkopowierzchniowe budynki inwentarza do chowu i hodowli zwierząt (w szczególności drobiu oraz trzody chlewne).

Konsekwencją tak dużej ilości ferm nie jest tylko naruszenie harmonii architektonicznej i walorów estetycznych krajobrazu, najistotniejszym i najbardziej dolegliwym, dokuczliwym i niebezpiecznym problemem jest wszechobecny fetor, wydobywający się z wielko powierzchniowych budynków inwentarskich oraz z pól, gdzie rozprowadzane są odchody z ferm. Fetor staje się coraz bardziej uciążliwy dla mieszkańców gminy. Do Wójta Gminy wpływają skargi na pogorszenie jakości życia i uciążliwości. Fetor jest wyjątkowo uciążliwy z powodu dużej ilości ferm hodowlanych. Otwarte przestrzenie sprzyjają rozpowszechnianiu się przykrej woni. Obecnie brak jest przepisów diagnozujących i regulujących rozprzestrzeniające się zapachy i fetor. W związku z powyższym jedynym narzędziem zapewniającym utrzymanie standardu jakości życia i zapobiegającym ich pogorszenia są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosowane w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Intensywna zabudowa w postaci ferm przemysłowych i wydobywający się z nich fetor narusza interes publiczny mieszkańców Gminy [...], poprzez pogorszenie się jakości, standardów ich życia oraz zdrowia.

Gmina [...] liczy 4980 mieszkańców. Z informacji uzyskanych z Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa Biuro Powiatowe w [...] na dzień 1 kwietnia 2017 r. na terenie Gminy było 5724 szt. bydła i 184.166 szt. trzody chlewnej. Natomiast według informacji mailowej otrzymanej od Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...] na dzień 31 grudnia 2016 r. obsada drobiu w Gminie wynosiła 3.050.866 szt. Przeliczając liczebność kur, tucznika oraz bydła na mieszkańca Gminy, to na jednego mieszkańca przypada 612 sztuk kur, 37 szt. tucznika oraz 1,15 szt. bydła.

Według Rocznika Statystycznego Rolnictwa z 2014 r. (GUS) w województwie Mazowieckim w 2013 r. było 951.000 szt. trzody chlewnej oraz 17.396.000 szt. kur. Z wyliczenia procentowego wynika, że w Gminie obecna hodowla trzody chlewnej wynosi 19,3% hodowli województwa (w 2013 r.) oraz 17,5% hodowli kur województwa (w 2013 r.). Gmina [...] i Powiat [...] należą do rejonów Polski, w których występuje największa kumulacja dużych ferm hodowlanych.

Powyższe wskaźniki, w ocenie Rady Gminy [...], dowodzą zaburzenia proporcji dużych ferm hodowlanych w stosunku do gospodarstw rodzinnych. Liczba ferm jest za duża, co powoduje daleko idące negatywne oddziaływanie w postaci bardzo dokuczliwego, intensywnego odoru z zawartością amoniaku, szkodliwego dla ludzi. Odór odczuwalny jest w promieniu kilkunastu kilometrów. Nie ma bowiem naturalnych barier w postaci lasów. Rozchodzeniu się odoru sprzyja stosunkowo niski wskaźnik lesistości Gminy - około 19% (niższy od wskaźnika lesistości zarówno dla powiatu [...] - 21,0% jak i dla województwa [...] - 22,9%). Na terenie gminy [...] znajdują się tereny cenne ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, należące do obszarów chronionego krajobrazu. Jest to [...]-[...] Obszar Chronionego Krajobrazu, który na terenie gminy zajmuje powierzchnię 6 547,9 ha, co stanowi ca 53,8% ogólnej powierzchni gminy. Obejmuje tereny wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Budowa dużych ferm może doprowadzić do zniszczenia tych cennych przyrodniczo obszarów. Wielkopowierzchniowe budynki ferm nie harmonizują też z otoczeniem i krajobrazem.

W ocenie Rady Gminy wprowadzone w kwestionowanej uchwale ograniczenie prowadzonej produkcji w sektorze chowu lub hodowli zwierząt jest usprawiedliwione polityką prowadzoną przez gminę, wynikającą m.in. ze Studium. Mianowicie priorytet w rozwoju przyznano mniejszym, indywidualnym gospodarstwom rolnym, nie zaś przedsiębiorstwom rolniczym o dużej skali produkcji. Wprowadzone zatem obecnie przez Radę obostrzenia w możliwości lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko stanowią wyraz prowadzonej przez gminę polityki rozwoju w sferze rolnictwa tj. danie prymatu małym gospodarstwom rolnym oraz produkcji roślinnej, do czego gmina jest w pełni uprawniona. W ocenie Rady Gminy taki sposób prowadzenia polityki planistycznej nie przekracza granic tzw. "władztwa planistycznego", chociaż prawo własności wnioskodawcy zostało niewątpliwie ograniczone, jednak w granicach i ramach prawnych. Wnioskodawca nie został pozbawiona możliwości produkcji rolniczej o profilu np. upraw roślinnych praz hodowli/chowu zwierząt na innych obszarach Gminy, na których nie wprowadzono zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oraz zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Rady Gminy plan został ustalony w sposób adekwatny do oczekiwań mieszkańców gminy oraz zamierzeń i planów inwestycyjnych większości właścicieli działek znajdujących się w obszarze planu. Rozwiązanie przyjęte w uchwale ma charakter kompromisowy. Utrzymuje ona przeznaczenie nieruchomości wnioskodawcy jako działek rolnych i pozostawia mu możliwość inwestowania na innych obszarach Gminy. W ocenie Rady Gminy takie rozwiązanie planistyczne pozostaje w racjonalnej proporcji do celu jakim jest ochrona środowiska, rozumiana szeroko również z jej elementem jakim jest człowiek. Plan nie ogranicza dotychczas prowadzonej działalności. Nie ingeruje zatem w sferę praw nabytych. Interes potencjalnego inwestora musi pozostawać w zgodzie z potrzebą zrównoważonej polityki planistycznej, koniecznością ochrony nieruchomości sąsiednich i ich właścicieli oraz potrzebami ochrony środowiska, a tym samym kwestionowane zapisy uchwały nie naruszają zasady proporcjonalności.

Zapisy kwestionowanej uchwały stanowią kontynuację rozwiązań przyjętych we wcześniejszych akta planistycznych (Studium), wynikają one także z przyjętej przez gminę polityki tj. m.in. zrównoważonego rozwoju rolniczych gospodarstw rodzinnych, dobra mieszkańców, zachowania walorów kulturowych, ekologicznych, krajobrazowych (obszar chronionego krajobrazu) itp. Tym samym również wynikająca z art. 6 ust. 2 u.p.z.g zasada swobody inwestorskiej nie może być interpretowana jako obowiązek zapewnienia potencjalnemu inwestorowi optymalnych warunków inwestowania bez względu na ograniczenia ustawowe lub pochodne oraz bez względu na niedogodności czy uciążliwości, jakie planowana inwestycja może stworzyć innym podmiotom korzystającym również z ustawowo określonej i gwarantowanej ochrony swoich praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga została wniesiona do organu w dniu 11 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego). Skarga dotyczy uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...], gmina [...].

Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ponieważ skarga dotyczy aktu organu administracji publicznej, jakim jest uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...], gmina [...], która została podjęta przed dniem 1 czerwca 2017 r., w sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) oraz przepis art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, 1579 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 730) w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw.

Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wskazane wyżej wymogi zostały spełnione, bowiem na wezwanie do usunięcia prawa skierowane przez skarżącego do Rady Gminy [...] w dniu 12 maja 2017 r. (data wpływu do Urzędu Gminy [...]), Rada Gminy odpowiedziała uchwałą z [...] czerwca 2017 r. uznając je za nieuzasadnione (doręczoną w dniu 23 czerwca 2017 r.). Skargę wniesiono w dniu 11 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego), a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie konieczne jest jeszcze ustalenie, czy zaskarżona uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości [...], gmina [...], dotyczy interesu prawnego skarżącego, a jeżeli tak, to czy narusza ten interes prawny, co dawałoby legitymację do wniesienia skargi.

Skarżący swój interes prawny wywodzi z przysługującego mu prawa własności do działki nr [...], która po podziale stanowi działki oznaczone nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położone na terenie objętym planem.

Z treści przytoczonego powyżej art. 101 u.s.g. wynika, że skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, dlatego w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA : z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04; z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie zaś w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.g.n. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała w sposób istotny narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Podkreślenia jednak wymaga, że naruszenie interesu prawnego dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego, przysługującego gminie z mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, ze zm., dalej u.p.z.p.). Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H. Beck Warszawa 2006, s. 197 - 198). Zauważyć przy tym trzeba, iż wskazane władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 ustawy pianistycznej, ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, CBOSA).

Kontrola sądowoadministracyjna dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, sprawowana jest na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., stanowiącego, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tak więc rozstrzygnięcia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną"), którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego", których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (zob. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, oraz z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").

Przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych przepisami u.p.z.p. zasad i trybu sporządzania planu. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały, sąd nie stwierdził istotnych naruszeń trybu sporządzania planu - skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały. Nie dostrzegł także istotnych naruszeń zasad sporządzania planu miejscowego, które uzasadniałyby stwierdzenie jego nieważności.

W niniejszej sprawie Rada Gminy [...] zaskarżoną uchwałą wprawdzie dokonała ingerencji w posiadane przez skarżącego prawo własności działek położonych na terenie objętym planem, ponieważ postanowienia zaskarżonej uchwały określają przeznaczenie stanowiącej własność skarżącego nieruchomości wyłącznie na cele rolnicze, z wyłączeniem lokalizacji zabudowy, jednakże ingerencja ta, w ocenie Sądu, nie przekraczała granic władztwa planistycznego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 u.p.z.p. W wyroku z 29 listopada 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 976/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że regulacja art. 6 u.p.z.p. wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (LEX nr 2424178). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r. Nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, Nr 1, poz. 2).

Treść prawa własności określa art. 140 k.c. stanowiąc, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Do atrybutu korzystania z rzeczy tradycyjnie zalicza się następujące uprawnienia: do posiadania (ius possidendi), do używania rzeczy (ius utendi), do pobierania pożytków i innych przychodów z rzeczy (ius fruendi) i do dyspozycji faktycznych (ius abutendi).

Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu, organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. O przekroczeniu władztwa planistycznego można natomiast mówić jedynie wówczas, gdy rozwiązania planistyczne są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. W istotę bowiem władztwa planistycznego gminy włączone jest uprawnienie, polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W ramach realizacji tego uprawnienia gmina zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności (wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1196/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Jak podkreślono w wyroku NSA z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 478/16, publ. LEX "Ochrona własności czy prawa użytkowania wieczystego nie może być rozumiana krańcowo, że każda ingerencja w sferę tych praw stanowi naruszenie Konstytucji. Konstytucja chroni różne dobra, zarówno związane z interesem indywidualnym obywateli, jak i potrzebami całego społeczeństwa. Stosownie do okoliczności zachodzi nieraz potrzeba dania pierwszeństwa jednemu dobru przed drugim. Planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikt różnych wartości i interesów."

Z opracowania ekofizjograficznego wynika, że obszar objęty przedmiotowym planem miejscowym położony jest w środkowo-zachodniej części gminy [...] w rejonie miejscowości [...]. Plan obejmuje powierzchnię około 35 ha. Teren objęty planem i jego najbliższe sąsiedztwo są niezabudowane i użytkowane rolniczo. Najbliższa zabudowa znajduje się w odległości 570 m na wschód od terenu objętego planem miejscowym. Na terenie tym występują użytki gruntowe: RIVb i RV. Zaskarżona uchwała obejmuje trzy jednostki terenowe oznaczone na rysunku planu symbolami 2R, 3R, 4R, dla których w § 4 pkt 1, 7 i 10 uchwała ustala przeznaczenie - tereny rolnicze z zakazem zabudowy.

Skarżący w skardze zakwestionował, jako wykraczający poza kompetencje Gminy, wynikający z władztwa planistycznego, ustalony w zaskarżonej uchwale zakaz zabudowy terenu oznaczonego symbolem 3R, na którym położone są jego działki. Skarżący od kwietnia 2016 r. stara się o realizację inwestycji polegającej na budowie sześciu obiektów inwentarskich - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o łącznej obsadzie 1663,2 DJP (11880 szt.) na działce nr [...], po podziale na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Na inwestycję tę uzyskał już decyzję ustalającą warunki realizacji tego przedsięwzięcia. Jednak ustalenia przedmiotowej uchwały czynią niemożliwym sfinalizowanie inwestycji.

Faktem jest, że ograniczenie możliwości zabudowania gruntów rolnych i przeznaczenie ich w planie na działalności rolniczą faktycznie związaną z uprawą roślin, pozbawia skarżącego możliwości realizacji zabudowy nieruchomości obiektami inwentarskimi w postaci tuczarni. Jednocześnie należy zauważyć, że uchwała Rady Gminy w [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], gmina [...] została podjęta w dniu 30 czerwca 2016 r., co świadczy, że procedura planistyczna i starania skarżącego o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji toczyły się równolegle. Skarżący zatem musiał mieć świadomość, jaką politykę w zakresie lokalizowania kolejnych obiektów ferm hodowlanych na terenie gminy, uchwalając kolejne plany, realizuje Gmina [...]. Za ustaleniem w przedmiotowym planie jednostek terenowych o symbolu 2R, 3R, 4R przeznaczonych do prowadzenia wyłącznie takiej działalności rolniczej, która nie wymaga wznoszenia obiektów budowlanych (w tym w szczególności budynków przeznaczonych do hodowli drobiu i trzody chlewnej), przemawia potrzeba zapobieżenia dalszemu zwiększaniu się uciążliwości, w szczególności złowonnych, występujących na terenie Gminy z racji dużej ilości ferm hodowlanych. W uchwale stanowiącej odpowiedź na skargę, Rada Gminy [...] wskazała, że na koniec 2016 r. obsada drobiu w Gminie wynosiła 3.050.866 szt., a w kwietniu 2017 r. na terenie Gminy było 5724 szt. bydła i 184.166 szt. trzody chlewnej. Przeliczając liczebność kur, tucznika oraz bydła na mieszkańca Gminy, to na jednego mieszkańca przypada 612 sztuk kur, 37 szt. tucznika oraz 1,15 szt. bydła. Wskaźniki te dowodzą zaburzenia proporcji dużych ferm hodowlanych w stosunku do gospodarstw rodzinnych. Za wydzieleniem w planie stref o symbolu "R", przeznaczonych do prowadzenia wyłącznie takiej działalności rolniczej, która nie wymaga wznoszenia obiektów budowlanych, przemawia potrzeba zapobieżenia dalszemu zwiększaniu się uciążliwości, w szczególności odorowych, występujących na terenie Gminy z racji bardzo dużej, ponadprzeciętnej koncentracji produkcji hodowlanej. Gmina przedłożyła dane, z których w szczególności wynika, że: (-) obecny poziom hodowli trzody chlewnej stanowi 19,3% poziomu hodowli województwa [...] (w 2013 r.) oraz 17,5% poziomu hodowli kur województwa (w 2013 r.), (-) Gmina [...]oraz Powiat [...] należą do tych rejonów Polski, w których występuje największa kumulacja dużych ferm hodowlanych.

W oparciu o powyższe Gmina podniosła, że: na jej terenie doszło do zaburzenia proporcji pomiędzy liczbą dużych ferm hodowlanych a liczbą gospodarstw rodzinnych, liczba ferm jest za duża, co powoduje daleko idące negatywne oddziaływanie w postaci bardzo dokuczliwego, intensywnego odoru z zawartością amoniaku, szkodliwego dla ludzi, odór odczuwalny jest w promieniu kilkunastu kilometrów, rozprzestrzenianiu się odoru sprzyja brak naturalnych barier w postaci lasów – Gmina posiada stosunkowo niski wskaźnik lesistości, tj. około 19% (niższy od wskaźnika lesistości zarówno dla powiatu [...] - 21,0% jak i dla województwa [...] - 22,9%). Ponadto na terenie Gminy znajdują się tereny cenne ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, należące do obszarów chronionego krajobrazu. Jest to [...]-[...] Obszar Chronionego Krajobrazu, który na terenie gminy zajmuje powierzchnię 6 547,9 ha, co stanowi ca 53,8% ogólnej powierzchni Gminy. Obejmuje tereny wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Budowa dużych ferm może doprowadzić do zniszczenia tych cennych przyrodniczo obszarów. Ponadto wielkopowierzchniowe budynki ferm nie harmonizują z otoczeniem i krajobrazem.

Ponadto na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r., pełnomocnik organu wskazał, że w tej części Gminy, w której zlokalizowany jest obszar objęty przedmiotowym planem, negatywne oddziaływanie kurników, łączy się z oddziaływaniem podobnych obiektów znajdujących się już na obszarze Gminy [...] i Gminy [...].

Podkreślenia wymaga, iż orzecznictwo sądowe jednoznacznie dopuszcza możliwość ograniczania w planach miejscowych lokalizacji ferm hodowlanych. W wyroku z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II OSK 950/17, NSA przyjął m.in., co następuje: "Zdaniem NSA, z szeregu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) wynika, że plan miejscowy co do zasady może zawierać przepisy, z których będzie wynikało ograniczenie prawa własności nieruchomości polegające na tym, że na wskazanym terenie nie będzie można prowadzić określonej działalności. Z art. 15 ust. 2 pkt 9 powołanej ustawy wynika, że plan miejscowy może przewidywać zakaz zabudowy. Zatem, skoro można w planie miejscowym przewidzieć całkowity zakaz zabudowy, to tym bardziej można umieścić w nim przepisy, z których wynikać będzie zakaz zabudowy budynków pewnego rodzaju lub budynków przekraczających jakieś parametry opisujące wielkość budynku. Tym sposobem można też wprowadzić na wskazanym terenie zakaz prowadzenia określonej działalności. Wystarczy powiedzieć, że np. przeznaczenie terenu na budownictwo mieszkaniowe zawiera w sobie zakaz budowy budynków o innym przeznaczeniu i tym samym ograniczenie prowadzenia innej działalności niż związanej z budową i użytkowaniem domów. Dopuszczalność uchwalenia planu miejscowego wprowadzającego ograniczenia w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, jak też uchwalenia zmiany planu powodującej takie ograniczenia wynika także z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym przewidziano roszczenia odszkodowawcze i o wykup nieruchomości jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Dopuszczalność uchwalenia planu miejscowego lub jego zmiany wprowadzających daleko idące ograniczenia prawa własności nieruchomości nie oznacza jednakże, że organy gminy dysponują w tym zakresie pełną swobodą. Przede wszystkim są ograniczone przepisem art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym stanowi się, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Zatem, zaskarżona uchwała powinna być poddana ocenie pod kątem powołanego przepisu Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji ocenił zaskarżoną uchwałę pod tym kątem. Istotne jest, że wskazał, iż za jej podjęciem przemawiały względy związane z ochroną mieszkańców Gminy W. przed uciążliwościami związanymi z funkcjonowaniem ferm drobiu. W ocenie NSA, ta okoliczność uzasadnia wprowadzone zaskarżoną uchwałą ograniczenia w wykonywaniu prawa własności nieruchomości. Ograniczenia te są bowiem konieczne dla ochrony praw innych osób oraz ochrony środowiska.".

Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1281/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, w którym wskazał, iż "Skoro w polskim porządku prawnym nie istnieją tzw. normy odorowe oraz brak jest metodyki pomiaru zapachu, to organ planistyczny gminy ma prawo do wprowadzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń dotyczących zwiększania produkcji hodowlanej w celu ograniczania emisji odorów. Odory, emitowane przez obiekty gospodarcze położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenów budownictwa jednorodzinnego, stanowią nie tylko uciążliwość dla mieszkańców, ale także mogą powodować zagrożenie dla zdrowia mieszkańców i stanowić zanieczyszczenie w rozumieniu art. 3 pkt 49 ustawy z 27 kwietnia 2001 r.".

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu Rada Gminy wykazała, że wprowadzone w planie miejscowym ograniczenia prawa własności skarżącego uzasadniają względy interesu publicznego, związane z wyłączeniem inwestycji oddziaływujących na środowisko. Przedstawione przez organ motywy jego działania i podstawy takiej, a nie innej ingerencji w prawo własności skarżącego, pozwalały zatem przyjąć, że gmina nie nadużyła władztwa planistycznego w tej sprawie.

Podkreślenia nadto wymaga, że mimo wprowadzenia zakazu zabudowy na terenie jednostek oznaczonych symbolem 2R, 3R, 4R, na terenie tym, w tym na obszarze nieruchomości stanowiącej własność skarżącego jako funkcję podstawową wprowadzono przeznaczenie rolnicze. Zatem nie pozbawiono skarżącego jednego z podstawowych atrybutów prawa własności, jakim jest korzystanie z rzeczy, w tym przypadku, poprzez wykorzystanie nieruchomości do produkcji rolniczej o profilu np. upraw roślinnych. Jedynie takie ustalenia planu, które prowadziłyby do całkowitego pozbawienia właściciela nieruchomości do korzystania z jego prawa można byłoby rozpatrywać jako przekroczenie władztwa planistycznego. Taka sytuacja, w związku z powyższymi uwagami, nie zachodzi w przypadku zaskarżonej uchwały w części kwestionowanej przez skarżącego.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu m.in., że nie narusza on ustaleń studium.

Ustalenie przeznaczenia działki skarżącego na tereny rolnicze z zakazem zabudowy nie narusza założeń obowiązującego na tym terenie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r.). Z informacji Urzędu Gminy w [...] z 21 grudnia 2017 r. o przeznaczeniu terenu w Studium wynika, że działka o nr ew. [...] - po podziale działki nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położone w obrębie gruntów wsi [...] zostały przeznaczone do użytkowania rolniczego - grunty orne. Zatem Studium dopuszcza na omawianym terenie produkcję rolniczą. Postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dotyczące zagospodarowania terenów gminy powinny wyznaczać konkretne dyrektywy na przyszłość, jednakże nie mogą regulować kwestii szczegółowych zastrzeżonych przez ustawodawcę dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie postanowień zawartych w studium w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Tego rodzaju zmiana lub modyfikacja nie występuje na gruncie kwestionowanych zapisów zaskarżonej uchwały. Jednocześnie należy zauważyć, że planowana przez skarżącego inwestycja polegająca na budowie sześciu obiektów inwentarskich - tuczami wraz z infrastrukturą towarzyszącą, o łącznej obsadzie 1663,2 DJP na działce nr ew. [...] (przed podziałem), oddalona byłaby około 1800 m od najbliższych zabudowań. Pozostawałoby to w sprzeczności z zasadami kształtowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej, ustalonymi w Studium, które przewiduje, że realizacja nowych obiektów produkcji zwierzęcej (obory, chlewnie, kurniki) wymaga zachowania minimalnej odległości od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi 2000 m przy wielkości obsady powyżej 270 DJP.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że w toku procedury planistycznej dotyczącej ustalania przeznaczenia działki skarżącego organy gminy należycie wyważyły interes indywidualny skarżącego i interes publiczny. Wskazać przy tym należy, że gmina jest prawnym gestorem przestrzeni i to do niej należy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, w granicach dozwolonych prawem. Oczywistym jest, że plan miejscowy wkracza w sferę wykonywania prawa własności. Plany miejscowe ustalają bowiem możliwość (lub zakaz) realizacji prawa zabudowy danej nieruchomości, a przez to dotyczą interesu prawnego jednostki. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają zatem ze swej istoty ograniczenia w zakresie władztwa nad gruntem. W tak określonych granicach właściciel może korzystać z gruntu i dokonywać jego zabudowy. Wprawdzie przepis art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. przewiduje, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności, lecz nakazuje także uwzględniać wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, a także potrzeby interesu publicznego - art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 6 i 9. Należy dodać, że prawo własności, mimo że chronione przepisami Konstytucji RP i Kodeksu cywilnego przywoływanymi przez skarżącego, nie będąc prawem absolutnym, podlega ograniczeniom i prawną dopuszczalność jego ograniczenia przewidują w szczególności zapisy analizowanej w niniejszym stanie faktycznym u.p.z.p., przyznające gminom władztwo planistyczne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 17 stycznia 2018 r., II SA/Gd 658/17, LEX nr 2443849).

Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, by interes skarżącego naruszono w sposób niezasadny i nadmierny, z pogwałceniem konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności (art. 64 ust. 1 i ust. 3) oraz z przekroczeniem wyznaczonych granic ingerencji władz publicznych w sferę konstytucyjnych wolności i praw (art. 31 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP).

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.