Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 671/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 36 ust. 4, 110 ust. 2-4, 121 ust. 1, 122a
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (KGP) decyzją z [...] marca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej "Kpa."), po rozpatrzeniu wniosku podins. w stanie spoczynku S.L. s. R. /[...]/ (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2018 r.

nr [...], dotyczącą odmowy przyznania nagrody rocznej za 2007 r. i za 2008 r., utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] października 2006 r. S.L. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z raportem o zwolnienie ze służby w Policji nie wcześniej niż

z dniem [...] stycznia 2007 r. W dniu [...] stycznia 2007 r. ponownie złożył raport

o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r.

KGP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., działając

na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji decyzją z [...] kwietnia 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 1038/07) stwierdził nieważność ww. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, uznając, że rozkaz personalny nr [...] z dnia

[...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego w dniu [...] lutego 2007 r. wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony.

Skarżący w dniu [...] kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji odwołanie od wspomnianego rozkazu wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu

do wniesienia odwołania, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia

[...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] października 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję z [...] września 2008 r., która została oddalona wyrokiem

z dnia 5 lutego 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 1681/08), a ponadto skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 749/09). Tym samym prawomocnie zostało przesądzone,

że zwolnienie S.L. ze służby w Policji nastąpiło z dniem

[...] października 2008 r., a podstawę zwolnienia stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

KGP w dniu [...] października 2008 r. wydał rozkaz personalny nr [...],

na mocy którego przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości [...] jednomiesięcznego uposażenia. Skarżący złożył odwołanie od wydanego rozkazu, a KGP decyzją z [...] marca 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy powołany rozkaz personalny.

Skarżący zaskarżył wspomnianą decyzję z [...] marca 2009 r. do Sądu, który wyrokiem z dnia 28 lipca 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 619/10) skargę oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sygn. akt

I OSK 1821/10) uchylił zaskarżony wyrok z dnia 28 lipca 2010 r. i przekazał Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Sąd wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1200/11) uchylił decyzję KGP z [...] marca 2009 r. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...], zobowiązując KGP do ponownego rozpoznania sprawy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r. Sąd jedocześnie zobowiązał organ do rozstrzygnięcia

o prawie S.L. do nagrody rocznej za 2008 r. (od 1 stycznia

do 15 października).

KGP postanowieniem z [...] lutego 2013 r., nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2013 r., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2007 i 2008. Stwierdził, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za dany okres istotnym zagadnieniem prawnym, mającym wpływ na wydanie decyzji, jest kwestia prawa do uposażenia

za ten sam okres. W konsekwencji przyjęto, że prawomocne przesądzenie o prawie S.L. do uposażenia za okres od 1 lutego 2007 r. do dnia

15 października 2008 r., mając zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy

o przyznanie wymienionemu prawa do nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r., stanowi w tej sprawie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Jak podał KGP, brak prawomocnego rozstrzygnięcia tego zagadnienia czasowo uniemożliwiał prowadzenie postępowania w omawianej sprawie, determinując jego zawieszenie.

Skarżący zaskarżył do Sądu postanowienie KGP z [...] kwietnia 2013 r. Sąd wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 934/13) uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z [...] lutego 2013 r.

KGP wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt

I OSK 2952/13) uchylił wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. i oddalił skargę S.L. W uzasadnieniu NSA stwierdził, powołując się na art. 110 ust. 1 oraz art. 100 ustawy o Policji, że przesądzenie wyrokiem NSA z dnia 21 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 749/09), iż zwolnienie S.L.

ze służby w Policji nastąpiło z dniem [...] października 2008 r., dla ustalenia wysokości nagrody rocznej jest niewystarczające. Ustalenie prawa do nagrody rocznej jest bowiem ściśle związane z określeniem jej rzeczywistej wysokości. Reasumując NSA wskazał, że rozstrzygnięcie przez organ kwestii czy S.L. przysługiwało prawo do uposażenia za okres od dnia 1 lutego 2007 r. do dnia

15 października 2008 r. oraz prawo do innych należności pieniężnych za okres

od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., stanowi zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej uprawnień do nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r.

W dniu 13 listopada 2017 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęła kopia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. (sygn. akt I OSK 3014/15), którym oddalono skargę kasacyjną S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 1851/14) oddalającego skargę na decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] września 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję

nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2014 r. rozstrzygającą m.in.

o odmowie przyznania skarżącemu prawa do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r.

Ponadto w dniu [...] listopada 2017 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło wystąpienie skarżącego z [...] listopada 2017 r. zatytułowane "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym wymieniony powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2017 r. (sygn. akt I OSK 3014/15), wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie przyznania mu nagrody rocznej za rok 2007 i 2008.

Mając na względzie przedstawione okoliczności Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2017 r. podjął zawieszone postępowanie

w sprawie przyznania S.L. nagrody rocznej za rok 2007

i 2008.

KGP decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], odmówił przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2007 r. oraz za 2008 r.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał, że decyzja nr [...] KGP z [...] stycznia 2018 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego przez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie oraz niezastosowanie przepisu prawa, który powinien być zastosowany.

W związku z powyższym skarżący wniósł o ustalenie i wyłączenie

od prowadzenia jakichkolwiek czynności w dotyczącym jego postępowaniu osób odpowiedzialnych za dotychczasowy, wadliwy jego przebieg, ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym przeprowadzenie na podstawie art. 136 Kpa. dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia i rozpatrzenia dowodów i faktów istotnych dla prawidłowego jej załatwienia, wydanie decyzji uchylającej decyzję nr [...] KGP

z [...] stycznia 2018 r. oraz rozstrzygającej co do istoty sprawy i skutkującej ponownym ustaleniem, naliczeniem i wypłatą należnej stronie nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r.

W uzasadnieniu wniosku skarżący obszernie rozwinął swoje zarzuty, wspierając swoją argumentację stanowiskiem judykatury.

KGP w uzasadnieniu wydanej w dniu [...] marca 2018 r. decyzji wskazał, że brzmienie aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących ustalania uprawnień policjantów do nagrody rocznej wynika z wejścia w życie z dniem [...] czerwca 2014 r. ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy

o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw.

Jak podał KGP, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie przy ustaleniu uprawnień S.L. do nagrody rocznej za rok 2007 i 2008, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia (art. 110 ust. 1 ustawy

o Policji). Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej

w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121

ust. 1 (art. 110 ust. 2 cytowanej ustawy). Okres służby, o którym mowa w art. 110 ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (art. 110 ust. 3 ustawy

o Policji). Natomiast w myśl art. 110 ust. 4 cytowanej ustawy warunku, o którym mowa w art. 110 ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: 1) korzystał z urlopu wychowawczego; 2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia

w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a; 3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7; 4) zmarł lub został uznany za zaginionego.

Zatem, jak uznał KGP, możliwość merytorycznego odniesienia się do kwestii zasadności przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2007 oraz rok 2008, musi być poprzedzona wyjaśnieniem, czy stronie za okres za jaki domaga się przyznania nagrody rocznej oraz ustalenia jej wysokości, przysługuje prawo do uposażenia.

KGP podkreślił, że rozstrzygnięcie w powyższym zakresie zostało wskazane

w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. (sygn. akt

I OSK 2952/13), w którym zawarto stanowisko przesądzające o meritum zagadnienia prejudycjalnego, polegającego na ustaleniu prawa S.L.

do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. Istotną kwestią, która została zawarta w przedmiotowym orzeczeniu jest to, że wskazano w sposób niebudzący wątpliwości, że okres, za który wymienionemu nie przysługuje uposażenie stanowi okres niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie bowiem z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w omawianym czasie), w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Mając powyższe na uwadze KGP stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. (sygn. akt I OSK 3014/15) prawomocnie przesądził, że zasadnie przyznano S.L. uposażenie jedynie do dnia

[...] stycznia 2007 r. Natomiast uposażenie za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. wyżej wymienionemu nie przysługuje.

W konsekwencji, w ocenie KGP, ustalając prawo skarżącego oraz wysokość do nagrody rocznej rok 2007 i 2008 zachodzi konieczność (stosownie do art. 110 ust. 2 ustawy o Policji) wyłączenia okresu od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] grudnia 2007 r., a w przypadku nagrody rocznej za 2008 r. okresu od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] października 2008 r., bowiem dotyczą one okresu nieświadczenia służby przez S.L., za które nie przysługuje mu uposażenie. Oczywiste jest ponadto, w opinii KGP, że nagroda roczna za okres po zwolnieniu ze służby

w Policji, tj. z dniem [...] października 2008 r., również skarżącemu nie przysługuje.

W konkluzji KGP stwierdził, że okres służby skarżącego, za który przysługuje mu nagroda roczna za 2007 r., stosownie do art. 110 ust. 2 ustawy o Policji, jest krótszym od wymaganego przez powołany przepis, tj. od 6 miesięcy kalendarzowych i nie występuje żadna z okoliczności wymienionych w art. 110 ust. 4 cytowanej ustawy, która mogłaby stanowić podstawę do przyznania tej nagrody. W związku

z tym, zgodnie z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji, nagroda roczna za 2007 r. nie może zostać skarżącemu przyznana. Podobnie jest w przypadku nagrody rocznej

za 2008 r., przy czym w tym roku w ogóle nie występuje okres pełnionej służby,

w relacji do którego należałoby ustalić wysokość nagrody rocznej, zgodnie z art. 110 ust. 2 ustawy o Policji, a zatem za rok 2008 omawiana nagroda również nie może zostać przyznana, pomimo, iż został on w tym roku zwolniony ze służby w związku

z nabyciem uprawnień do emerytury.

Nadto KGP, odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia i rozpatrzenia dowodów i faktów istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy, stwierdził, że organ musi dokonać selekcji informacji i wybrać wyłącznie te, które są niezbędne dla tego konkretnego postępowania. Brak koncentracji materiału dowodowego skutkowałby tym, iż kolejny materiał albo nie byłby przydatny dla przedmiotu tego postępowania, albo potwierdzałby okoliczności już znane organowi. To z kolei stałoby w opozycji

do zasady szybkości i prostoty wyrażonej w art. 12 § 1 Kpa.

W skardze na decyzję KGP z [...] marca 2018 r. skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9,

art. 10, art. 12, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80, art. 81,

art. 107 § 1 i § 3, art. 136 i art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., przez działanie niezgodnie

z obowiązującym prawem, bez ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy

w jej całokształcie, pominięcie dowodów i wniosków żądanych przez odwołującego

i niedokonanie oceny szeregu istotnych okoliczności, jednoznaczne dążenie

do wyrządzenia odwołującemu szkody, pomijanie jego praw jako strony postępowania, brak wnikliwego działania, sprzeczną z faktami i dowodami ocenę stanu faktycznego postępowania oraz wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz bez właściwego ustosunkowania się w jej uzasadnieniu do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów skarżącego.

Skarżący postawił również zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie oraz niezastosowanie przepisu prawa, który powinien być zastosowany:

1. rażące naruszenie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP przez ponowną ocenę okoliczności, faktów i dowodów, które były przedmiotem uprzedniej oceny sądów administracyjnych (wyroki WSA w Warszawie z dnia 24.08.2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11 oraz NSA z dnia 14.04.2011 r. sygn. akt I OSK 1821/10

i z dnia 8.11.2012 r. sygn. akt I OSK 247/12) przy niezmienionym stanie faktycznym oraz prawnym, a następnie wydanie decyzji sprzecznych z zawartą w tych orzeczeniach oceną prawną i wytycznymi co do dalszego postępowania;

2. uznanie, bez podstawy prawnej, iż skarżący w okresie zwolnienia od czynności służbowych z powodu nabytych chorób, może ponosić szkody polegające na tym,

iż nie stosuje się wobec niego uprawnień wynikających z art. 106 § 1 i 3 oraz art. 121 § 1 ustawy o Policji, a pod pretekstem, iż w tym okresie nie pełnił on służby, bez udowodnienia mu winy w jej zawinionym niepełnieniu, po latach, można pozbawić go z mocy prawa przysługujących podwyżek i wypłaty uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym, a w konsekwencji także nagrody rocznej, bez wydania jakiejkolwiek decyzji wynikającej z art. 126 § 1-3 ustawy o Policji;

3. uznanie, wbrew art. 110 Kpa. oraz art. 130 § 1 i 2 Kpa, że doręczenie skarżącemu rozkazu personalnego nr [...] KGP z dnia [...].01.2007 r. w dniu [...].02.2007 r. skutkowało jego zwolnieniem ze służby, nabyciem prawa do emerytury – a w wyniku tego utratą prawa do uposażenia i nagrody rocznej z datą wsteczną, tj. od dnia [...].01.2007 r.;

4. niezastosowanie art. 106 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz uznanie bez podstawy prawnej, iż pomimo korzystania ze zwolnień lekarskich oraz wydania przez właściwe komisje lekarskie MSW orzeczeń o całkowitej niezdolności skarżącego

do służby w Policji od dnia [...].01.2007 r., za okres od [...].01.2007 r. do [...].10.2008 r., w którym faktycznie nie pełnił on służby, ale w niej pozostawał, nie należy mu się uposażenie i inne świadczenia pieniężne oraz ustawowe podwyżki uposażenia,

a w konsekwencji także nagroda roczna;

5. niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 121 w związku z art. 110 ust. 1-4 ustawy o Policji oraz błędne uznanie, że w związku z wyrokami NSA z dnia 16.06.2015 r. sygn. akt I OSK 2952/13 i z dnia 13.07.2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15, wbrew związaniu mocą art. 153 i 170 p.p.s.a. uprzednio wydanymi

w sprawie nagrody rocznej prawomocnymi orzeczeniami sądów, KGP może odmówić skarżącemu przyznania nagrody rocznej z przyczyny, która nie jest wymieniona

w przepisie § 3 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21.12.2006 r., a także bez przeprowadzenia procedury opisanej w § 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zobowiązanie KGP na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem przez Sąd sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację na rzecz sformułowanych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jakichkolwiek wątpliwości stanowisko, zgodnie z którym otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z pełnieniem przez niego służby.

O pełnieniu służby można natomiast mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje. Inaczej mówiąc samo podejmowanie służby należy rozumieć jako czynności i działania wykonywane przez funkcjonariusza związane

z pełnieniem służby, jak również gotowość do podejmowania tych czynności i zadań.

Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 ustawy o Policji) i wygasa

z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106

ust. 3 ustawy o Policji). Jednocześnie prawo do uposażenia winno wiązać się

z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (por. wyroki NSA z 15 stycznia 2010 r., I OSK 926/09, z 7 lipca 2010 r., I OSK 158/10, publ. na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA).

Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności przyjętych za podstawę rozpatrywania zagadnienia związanego

z ustaleniem prawa skarżącego do uposażenia w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II SA/Wa 1851/14, w której zapadł wyrok rozstrzygający m.in. o odmowie przyznania skarżącemu prawa do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia

[...] października 2008 r., skarżącemu nie przysługiwało wspomniane uposażenie

za ten okres.

Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotna pozostaje okoliczność, że skoro został ustalony okres, w którym skarżącemu nie przysługiwało prawo

do uposażenia z tytułu pełnienia służby, to przy ustaleniu jego prawa do nagrody rocznej za 2007 r. koniecznym było, stosownie do art. 110 ust. 2 ustawy

o Policji, wyłączenie okresu od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] grudnia 2007 r.,

a w przypadku nagrody za 2008 r., wyłączenie okresu od dnia [...] stycznia 2008 r.

do dnia [...] października 2008 r. Oczywistym jest ponadto, że nagroda roczna

za okres po zwolnieniu ze służby w Policji, tj. z dniem [...] października 2008 r. również skarżącemu nie przysługiwała.

Wymaga wskazania, że w okresie wydawania przez KGP decyzji objętych skargą do Sądu, brzmienie przepisów dotyczących ustalania uprawnień policjantów do nagrody rocznej wynikało z wejścia w życie z dniem 1 czerwca 2014 r. ustawy

z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, (...). Zgodnie z art. 15 ust. 1 wspomnianej ustawy funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie tej ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 r. wylicza się według zasad dotychczasowych, z tym że do okresu, od którego uzależnione jest przyznanie nagrody rocznej, zalicza się okresy niewykonywania zadań służbowych z powodu: korzystania z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego. Skoro zatem ustawodawca, zmieniając cytowaną nowelizacją przepisy dotyczące przyznawania policjantom nagród rocznych, wprowadził przepis przejściowy nakazujący stosowanie przy wyliczaniu nagrody rocznej za rok wejścia w życie nowych przepisów (2014) regulacji dotychczasowych, to tym bardziej regulacje

te muszą znaleźć zastosowanie przy rozstrzyganiu o nagrodzie rocznej za lata wcześniejsze, w tym rok 2007 oraz rok 2008.

W konsekwencji, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie przy ustalaniu uprawnień skarżącego do nagrody rocznej za rok 2007 i 2008, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia (art. 110 ust. 1 ustawy o Policji). Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym,

za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (art. 110 ust. 2 ustawy o Policji). Okres służby, o którym mowa w art. 110 ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych (art. 110 ust. 3 ustawy o Policji). Natomiast

w myśl art. 110 ust. 4 cytowanej ustawy warunku, o którym mowa w art. 110 ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy,

w którym policjant: 1) korzystał z urlopu wychowawczego; 2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a; 3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7; 4) zmarł lub został uznany za zaginionego.

Jak zostało przesądzone, okres za który skarżącemu nie przysługuje uposażenie stanowi tym samym okres niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, bowiem zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w omawianym czasie), w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. (sygn. akt I OSK 3014/15) prawomocnie przesądził, że zasadnie przyznano skarżącemu uposażenie jedynie do dnia [...] stycznia 2007 r. (uposażenie za okres

od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. skarżącemu nie przysługuje), to w konsekwencji ustalając prawo strony do nagrody rocznej rok 2007 koniecznym było (stosownie do art. 110 ust. 2 ustawy o Policji) wyłączenie z okresu służby, za który nagroda przysługuje, okresu od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia

[...] grudnia 2007 r., a w przypadku nagrody rocznej za 2008 r. okresu od dnia

[...] stycznia 2008 r. do dnia [...] października 2008 r. (i co oczywiste okresu

po zwolnieniu ze służby z dniem [...] października 2008 r.).

Wobec powyższego KGP zasadnie uznał, że okres służby skarżącego,

za który przysługiwała mu nagroda roczna za 2007 r. stosownie do art. 110 ust. 2 ustawy o Policji, jest krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych i nie występuje żadna

z okoliczności wymienionych w art. 110 ust. 4 cytowanej ustawy, tj. wymieniony

w 2007 r. nie korzystał z urlopu wychowawczego, nie został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a, nie został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7, jak też nie zmarł lub nie został uznany za zaginionego. W związku z czym, zgodnie

z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji, nagroda roczna za 2007 r. nie została skarżącemu przyznana. Podobnie uznano w przypadku nagrody rocznej za 2008 r., przy czym

w tym roku w ogóle nie występował po stronie skarżącego okres pełnionej przez niego służby, w relacji do którego należałoby ustalić wysokość nagrody rocznej zgodnie z art. 110 ust. 2 ustawy o Policji, a zatem za rok 2008 omawiana nagroda również nie została przyznana skarżącemu, pomimo iż został on w tym roku zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury.

Należy uznać, że w niniejszej sprawie KGP ustalił wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia żądań skarżącego i zgromadził taki materiał dowodowy, który pozwolił na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Pominięcie dowodów zgłoszonych przez skarżącego, czy też nieodniesienie się do wszystkich jego żądań, wniosków i zarzutów nie może zostać ocenione jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ujęte w skardze, w tym zarzut dążenia do wyrządzenia skarżącemu szkody, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.