Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 630/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.), sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Konrad Aromiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. sprawy ze skargi "W." sp. z o.o. z/s w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. i pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. zwana dalej "ordynacją") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania z dnia 22 października 2005 r. Pana K. K. – pełnomocnika W. sp. z o.o. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w sprawie określenia dla W. sp. z o.o. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001.

Z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wynika, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2005 r. została wysłana pocztą w dniu 4 października 2005 r. (data stempla pocztowego) na adres Pana K. K. ul. [...], [...] B. – pełnomocnika spółki W. wraz z załączonym potwierdzeniem odbioru, zgodnie z art. 144 i art. 145 § 2 ordynacji. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym. Przesyłka wysłana na adres pełnomocnika wróciła nie odebrana w dniu 11 października 2005 r. do [...] Urzędu Skarbowego w W. z adnotacją "zwrot – adresat wyprowadził się – informacji udzielił nowy właściciel mieszkania" i podpisem doręczającego z datą 7 października 2005 r. (data stempla pocztowego).

W związku z brakiem informacji o zmianie adresu do korespondencji pełnomocnika strony decyzja została uznana za doręczoną w dniu 7 października 2005r. Odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. zostało wniesione w dniu 28 października 2005 r.(data nadania), a więc po upływie 14 dni od daty doręczenia w dniu 7 października 2005 r. Wobec powyższego pełnomocnik naruszył termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 pkt 1 ordynacji.

Informację o aktualnym adresie do korespondencji uzyskano w dniu 2 grudnia 2005 r. w toku postępowania odwoławczego.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., pismem z dnia [...] stycznia 2006 r., pełnomocnik skarżącej spółki wniósł skargę, której zarzucił rażące naruszenie wielu norm określonych ordynacją , a w szczególności art. 150 i art. 148 § 3 oraz art. 120, 121, 123, 125, 127, 180 i 187 § 1 oraz wystąpił o uchylenie skarżonego postanowienia.

Pełnomocnik skarżącej w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, iż adres do doręczeń na ulicy [...] w B. był aktualny przez cały czas trwania postępowania. Pełnomocnik zawsze odbierał pisma pod tym adresem, a nowi właściciele w/w nieruchomości wyrazili zgodę na udostępnienie skrzynki pocztowej i ewentualne dostarczanie korespondencji do pełnomocnika. Oświadczyli oni również, że pracownik poczty nigdy ich nie pytał o K. K., tak więc nie mogli udzielić informacji w tym zakresie, jaki został stwierdzony w adnotacji osoby rzekomo doręczającej przesyłkę.

W ocenie strony skarżącej bezspornym jest fakt, że przyjmowali oni wszelkie pisma kierowane do K. K., gdyż znają go osobiście i zobowiązali się do grzecznościowego udostępniania skrzynki pocztowej na korespondencję do końca 2005 r. Adnotacja na przesyłce nie jest zgodna z rzeczywistością ponieważ pełnomocnik nie mógł się wyprowadzić, gdyż nie mieszkał tam w trakcie postępowania podatkowego, a jedynie korzystał z udostępnionego adresu do doręczeń więc nie może być mowy o zmianie adresu do korespondencji w trakcie trwania postępowania podatkowego.

Strona skarżąca wskazała, iż doręczenie nie było skuteczne ponieważ organ podatkowy zignorował art. 150 ordynacji. Wobec niemożności doręczenia pisma adresatowi przez pocztę powinno być przez nią przechowane przez 14 dni w swojej placówce pocztowej, o czym adresat powinien być dwukrotnie poinformowany. W niniejszej sprawie nie pozostawiono w skrzynce oddawczej informacji o przechowywaniu pisma przez urząd pocztowy.

Pełnomocnik spółki odebrał decyzję, po telefonicznym powiadomieniu przez pracownika Urzędu Skarbowego, w dniu 17 października 2005 r. i tą datę uznał za początek biegu terminu do wniesienia odwołania , gdyż nie wiedział o inne próbie doręczenia decyzji. Odwołanie złożone 28 października 2005 r., w opinii pełnomocnika, zostało wniesione z zachowaniem właściwego terminu.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. nie przeprowadzenie ani analizy dowodów ani postępowania wyjaśniającego wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, tym samym zostały naruszone zasady ogólne ordynacji oraz normy prawne dotyczące gromadzenia i analizy dowodów określone w art. 180-200 ordynacji.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., zawartej w odpowiedzi na skargę, strona nie wniosła do sprawy nowych okoliczności i podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należało jednak wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z punktu widzenia powyższego kryterium stwierdzić należy, że postanowienie to jest zgodne z prawem.

Pismem z dnia 30 marca 2005 r. Pan K. K. został umocowany do reprezentowania W. sp. z o.o. przed organami podatkowymi [...] Urzędu Skarbowego w W. w zakresie przeprowadzonej kontroli podatkowej podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2001-2003. W pełnomocnictwie wskazano, iż K. K. zamieszkuje przy ulicy [...], [...] B. W piśmie nie wskazano żadnego innego adresu pod którym miałaby być doręczana korespondencja. W toku postępowania przesyłki kierowane na podany adres były doręczane pełnomocnikowi strony, o czym świadczy m.in. zapoznanie się pełnomocnika z zebranym materiałem dowodowym zgodnie z postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] lipca 2005 r.

Zgodnie z art. 146 § 1 ordynacji w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu. Przepis art. 146 § 2 ordynacji ustanawia domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona lub jej pełnomocnik zaniedbali obowiązku powiadomienia organu administracji o zmianie adresu .Nie jest więc rzeczą organu ustalanie aktualnego adresu strony, jeżeli nie powiadomiła o niej strona lub jej pełnomocnik.

W trakcie trwania postępowania pełnomocnik nie podawał innego adresu do doręczeń niż ten, który został podany w pełnomocnictwie, które do zakończenia postępowania nie zostało odwołane. Adres [...] w B. wskazany w pełnomocnictwie jako adres zamieszkania pełnomocnika strony – K. K. był jedynym znanym organowi podatkowemu adresem pełnomocnika pod którym przesyłki były zawsze odbierane, co potwierdza strona skarżąca w skardze do Sądu. Dlatego też w zaistniałych okolicznościach decyzja z dnia [...] września 2005 r. została wysłana na adres K. K. podany w pełnomocnictwie. Wyżej wymieniona przesyłka wróciła do nadawcy z adnotacją "zwrot – adresat wyprowadził się – informacji udzielił nowy właściciel mieszkania" i podpisem doręczającego pod datą 7 października 2005 r. (data stempla pocztowego). Z tym dniem, zgodnie z art. 146 § 2 ordynacji, decyzja została uznana za doręczoną pod dotychczasowym adresem.

Takie postępowanie jest zgodne również z art. 144 ordynacji, który stanowi, iż organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem m. in. przez pocztę. Listonosz na przesyłce skierowanej do pełnomocnika W. sp. z o.o. zamieścił adnotację, iż adresat wyprowadził się, a informacji udzielił nowy właściciel mieszkania. W skardze podniesiono, iż nowi właściciele mieszkania zawarli z pełnomocnikiem umowę o korzystanie przez niego ze skrzynki pocztowej i zobowiązali się przekazywać niezwłocznie wszelką korespondencję kierowaną do Pana K. K., na adres wskazanym w oświadczeniu stanowiącym zał. Nr 1 do skargi. Zdaniem pełnomocnika strony nowi właściciele, nigdy nie poinformowali listonosza, że Pan K. K. wyprowadził się, ponieważ listonosz w ogóle z nimi nie rozmawiał.

Odnosząc się do wyżej przedstawionych zarzutów Sąd zauważa, iż powyższe oświadczenie nie zostało doręczone organom podatkowym, ale załączone dopiero do skargi wniesionej do Sądu. Natomiast w pełnomocnictwie, które zostało złożone do akt organu podatkowego na etapie odwołania od decyzji wydanej w I instancji, pełnomocnik – K. K. podał adres do doręczeń – B. ul. [...]- co stoi w oczywistej sprzeczności ze złożonym wraz skargą oświadczeniem nowych właścicieli, którzy byli rzekomo upoważnieni do odbioru korespondencji pana K. K. pod adresem- B. ul. [...] i doręczenia jej do jednej z kancelarii pełnomocnika, wymienionej w oświadczeniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy na podstawie art.191 ordynacji, słusznie stwierdził, iż doręczenie decyzji stanowiącej przedmiot sporu pomiędzy stronami, jest skuteczne, ponieważ pełnomocnik spółki, nie powiadomił organów podatkowych w trakcie postępowania podatkowego prowadzonego w I instancji o zmianie adresu, do czego zobowiązywał go przepis art.146 ordynacji. Informacja ta dotarła do organów podatkowych dopiero w postępowaniu odwoławczym tj. w złożonym do akt podatkowych pełnomocnictwie. Oświadczenie nowych właścicieli zostało załączone do skargi dopiero po wydaniu zaskarżonego postanowienia, organy podatkowe nie miały więc możliwości się z nim zapoznać w trakcie postępowania podatkowego. Oświadczenie to nie był więc podstawą faktyczną zaskarżonego postanowienia i dalsze rozważania w tym zakresie uznać należy za bezprzedmiotowe.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art.148 § 3 ordynacji, ponieważ pełnomocnik strony, nie podał jakiegokolwiek innego adresu gdzie korespondencja mogłaby być doręczona, ani nie wykazał, że organ miał możliwość doręczenia korespondencji w miejscu, o którym wiedział, że mógłby pełnomocnika zastać.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi, dotyczącego niezastosowania w sprawie art. 150 ordynacji. Przewidziany w art.150 ordynacji zastępczy sposób doręczenia może być wykorzystywany wyłącznie w razie niemożności bezpośredniego doręczenia pisma adresatowi w mieszkaniu lub miejscu pracy (art.148 §1), ani pośredniego doręczenia przez domownika, sąsiada lub dozorcę (art.149). Ustawodawca nie wymaga natomiast wykazania niemożności doręczenia w siedzibie organu podatkowego oraz miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji(art.148 § 2 pkt 1 i 2). Hipoteza zawarta w przepisie art.150 § 1 ordynacji jednoznacznie stanowi, iż tryb ten ma zastosowanie tylko w razie niemożności doręczenia korespondencji w sposób wskazany w art.148 §1 oraz w art.149 ordynacji. Tryb ten ma więc zastosowanie w sytuacjach, gdy adres do doręczeń podany przez stronę lub jej pełnomocnika jest aktualny, ale adresat w chwili przybycia doręczyciela, nie był obecny w mieszkaniu lub w miejscu pracy i nie było możliwości pośredniego doręczenia stronie korespondencji poprzez domownika, sąsiada lub dozorcę. W rozważanej sprawie stan faktyczny jest inny. Adresat wyprowadził się nie informując organów o nowym adresie, więc organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 146 ordynacji, o czym była już mowa wyżej.

Pełnomocnik W. sp. z o.o. podniósł również w skardze zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 120, 121, 123, 125, 127, 180 - 200 ordynacji. Zarzuty te nie zostały uzasadnione w skardze a sąd z urzędu naruszeń tych się nie dopatrzył.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie przesłanek stanowiących naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1269), należało orzec jak w sentencji.