Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1367/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2006 r. sprawy ze skargi T. K. i K. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, ze uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących T. K. i K. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. K. i T. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Z.H.-U. w S., zwani dalej stroną skarżącą, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) nr [...] z dnia [...] maja 2006r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W wyniku przeprowadzonej przez służby Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. w dniach od [...] maja 2005r. do [...] czerwca 2005r. kontroli przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżących ustalono, że w okresie objętym kontrolą tj. w okresie od [...] lutego 2005r. do [...] lutego 2005r. skarżący wielokrotnie naruszyli art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady ( EWG ) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2, ust. 3, ust. 5 lit. a, ust. 5 lit. b i ust. 5 lit. d rozporządzenia Rady ( EWG ) Nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Na okoliczność stwierdzonych naruszeń sporządzony został protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2005r.

Po zawiadomieniu skarżących pismem z dnia [...] czerwca 2005r. o wszczęciu postępowania w sprawie związanej z przeprowadzoną kontrolą w ich przedsiębiorstwie, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nałożył na skarżących karę pieniężną za stwierdzone protokołem kontroli naruszenia w wysokości 25.950,00zł. Decyzja została skierowana do skarżących, którzy otrzymali ją, jak wynika z dowodu doręczenia, dnia [...] września 2005r. oraz do ich pełnomocnika – adwokata K. J., który potwierdził doręczenie mu rozstrzygnięcia w dniu [...] października 2005r.

Skarżący, działając poprzez ustanowionego pełnomocnika, złożyli odwołanie od decyzji, domagając się jej uchylenia.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2005r. GITD na podstawie art. 134 Kpa. w związku z art. 64 § 2 Kpa stwierdził niedopuszczalność do wniesienia odwołania. Organ zauważył, iż decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] października 2005r. a pełnomocnik wniósł odwołanie pismem nadanym w urzędzie pocztowym dnia [...] września 2005r. – zatem wniósł je przed wejściem decyzji do obrotu prawnego. Mając na uwadze, fakt że skarżący ustanowili pełnomocnika oraz to, iż zgodnie z art. 40 § 2 Kpa. pisma doręcza się pełnomocnikowi, jeżeli zostanie on ustanowiony, wniesienie odwołania przed otrzymaniem przez pełnomocnika decyzji, jest przedwczesne, co skutkować musi stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania.

Skarżący w skierowanej do sądu administracyjnego skardze domagali się uchylenia postanowienia, zarzucając iż organ wydając to rozstrzygniecie, naruszył zostały przepisy procedury administracyjnej:

- art. 134 Kpa. poprzez stwierdzenie, że odwołanie jest niedopuszczalne z uwagi na to, że decyzja, od której wniesiono odwołanie nie weszła do obrotu prawnego, podczas gdy decyzja ta została doręczona skarżącym,

- art. 33 § 3 Kpa. poprzez nieuznanie oryginału pełnomocnictwa doręczonego wraz z odwołaniem przez pełnomocnika, mimo że pełnomocnictwo spełniało wymogi formalne określone w Kpa. i zgodne było z wolą mocodawców,

- art. 64 § 2 Kpa. poprzez niezasadne wezwanie stron do przedstawienia pełnomocnictwa, podczas gdy pełnomocnictwo udzielone przez strony zawierało ich podpisy i zgodne było z ich wolą, o czym świadczy brak kwestionowania tego dokumentu przez skarżących oraz popieranie czynności dokonanej przez pełnomocnika K. J.,

- art. 40 § 2 Kpa. poprzez doręczenie pisma zarówno skarżącym, jak też ich pełnomocnikowi, a przez to wprowadzenie skarżących w błąd co do terminu zaskarżenia decyzji, podczas gdy powołany przepis stanowi, że jeśli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się temu pełnomocnikowi oraz

- art. 9 Kpa przez niepoinformowanie stron przy doręczaniu decyzji pełnomocnikowi o ewentualnych negatywnych skutkach, jakie mogą nastąpić dla stron z uwagi na to, że wniosły odwołanie przed datą doręczenia decyzji pełnomocnikowi, art. 15 Kpa. statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania, zobowiązującą organy administracji publicznej do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, gdy taka niedopuszczalność nie zachodzi i art. 35 § 3 Kpa. przez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, poprzestając w uzasadnieniu wniosku na stwierdzeniu, że w zaskarżonym postanowieniu szczegółowo przedstawiono stan faktyczny i prawny będący podstawą rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając skargę w tym zakresie, Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo, a zatem skarga podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem rozpoznania jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z uwagi na to, że wniesione zostało, zdaniem organu, przedwcześnie tj. przed doręczeniem decyzji pełnomocnikowi, która to data stanowi wejście decyzji do obrotu prawnego.

Stanowisko organu, na tle ustalonego i niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego sprawy, jest wadliwe. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, skarżący byli, już na etapie sprzed wydania decyzji, reprezentowani przez pełnomocnika adwokata K. J. ( str.25 akt adm. ). Na dokumencie pełnomocnictwa widnieje bowiem data [...] lipca 2005r. podczas, gdy dniem wydania decyzji, od której wniesiono odwołanie jest [...] sierpnia 2005r. Organ, mimo posiadanej wiedzy co do tego, że skarżący są reprezentowani w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika, doręczył decyzję skarżącym. Jak wynika z dowodu doręczenia, przesyłka – decyzja - została nadana do skarżących dnia [...] września 2005r. i doręczona skarżącym dnia [...] września tego roku ( str. 50 akt adm. ). Niezależnie od tego, organ doręczył decyzję pełnomocnikowi dnia [...] października 2005r. z datą nadania [...] października 2005r. ( str. 51 akt adm. ), już zatem po dacie wniesienia odwołania przez skarżących, działających przez pełnomocnika – odwołanie nadano w urzędzie pocztowym dnia [...]września 2005r.

Jak stanowi przepis art. 129 § 2 Kpa. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W rozpatrywanej sprawie fakt doręczenia decyzji skarżącym, zaś pełnomocnikowi w znacznie późniejszym terminie, nie ulega kwestii. Jeżeli więc, jak to ma się w niniejszej sprawie, skarżący przekazali otrzymaną decyzję pełnomocnikowi, a ten wniósł w ich imieniu odwołanie od decyzji, odwołanie takie należy uznać za wniesione prawidłowo. Procedura administracyjna, regulując zasady działania organów administracji publicznej przy rozpatrywaniu spraw indywidualnych, chroni w ten sposób podmioty, których wynik postępowania administracyjnego dotyczy, przed arbitralnością organów władzy publicznej i dowolnością postępowania. Strona prowadzonego postępowania nie może doznać uszczerbku wskutek niewłaściwego, niezgodnego z prawem działania organu administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 40 § 2 Kpa. strona postępowania, działająca przez ustanowionego pełnomocnika, co jest organowi administracji publicznej wiadome, nie powinna w ogóle otrzymywać żadnych pism od organu administracji, w szczególności decyzji, dopóki pełnomocnictwo nie zostanie cofnięte. Jeżeli jednak, ze względów wiadomych tylko organowi, skierował on decyzję bezpośrednio do strony, a ta złożyła poprzez swego pełnomocnika odwołanie, nie może ono w żadnym razie zostać uznane za złożone przedwcześnie. Wadliwe jest przekonanie organu odwoławczego, że termin dla wniesienia odwołania biegnie od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony, w sytuacji jeśli decyzja została znacznie wcześniej doręczona samej stronie, a strona ta skorzystała ze swoich praw. Organ nie informował strony, że doręcza jej informacyjnie odpis decyzji, a oryginał przesyła pełnomocnikowi i wyłącznie dla niego biegnie 14 dniowy termin do złożenia odwołania. Z akt administracyjnych wynika wręcz, że organ I instancji uznał wniesione odwołanie za wniesione prawidłowo i w terminie ( str. 32 akt adm. drugi akapit ). W tej sytuacji, działanie organu odwoławczego, kwestionujące początkowo pełnomocnictwo, a następnie po jego uznaniu, kwestionujące prawidłowość wniesionego odwołania, jest niezrozumiałe i nie może znaleźć uznania Sądu.

Mając na uwadze, iż organ zaskarżonym postanowieniem naruszył przepis art. 134 Kpa. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji. O niewykonalności uchylonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 p.p.s.a