Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1423/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie NSA Krzysztof Szczygielski, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2004 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zameldowania Ł.J. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] NR [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej A utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zameldowania Ł.J. na pobyt stały w lokalu nr 8 przy ul. A 6 w Ł.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r. z późn. zm.).

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek ten w myśl art. 4 pkt 1 tej ustawy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego.

Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, który podczas orzekania uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. Sygn. akt K.20/01, w którym uznano, iż art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Oznacza to, że przepis ten utracił swą moc obowiązującą. Zatem zbyteczne jest żądanie przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.

Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony na okoliczność pobytu Ł.J. w lokalu nr 8 przy ul. A 6 w Ł. potwierdza, iż przebywa on w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu i że lokal ten stanowi jego centrum życiowe.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa A wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny Spółdzielni i jej członków. Przede wszystkim narusza podstawowe prawo Spółdzielni , jakim jest prawo do swobodnego dysponowania lokalem, stanowiącym jej własność oraz swobodne prawo dysponowania lokatorskim prawem do lokalu mieszkalnego.

Spółdzielnia podniosła, że Ł.J. oświadczając, że przebywa w lokalu należącym do Spółdzielni nie ujawnił, że nigdy nie otrzymał zgody Spółdzielni na dokonanie koncentracji życia rodzinnego i osobistego w tym lokalu.

Zdaniem skarżącej Spółdzielni fakt zameldowania Ł.J. na pobyt stały w lokalu Spółdzielni wywoła ten skutek, że stworzy przesłankę do ubiegania się o spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu i naruszy przepis art. 204 prawa spółdzielczego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego orzeczenia.

W dniu 16 kwietnia 2004 r. organ odwoławczy poinformował, że Ł.J. w dniu 6 czerwca 2003 r. wymeldował się z lokalu nr 8 przy ul. A 6 i zameldował się na pobyt stały w Ł. przy ul. B 34 m. 47.

Na rozprawie w dniu 17 maja 2004 r. przewodniczący stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej Spółdzielni cofające skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcia skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu żadna z przytoczonych wyżej okoliczności nie zachodzi.

W tym stanie rzeczy, Sąd, uznając cofnięcie skargi za skuteczne, umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.