Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 410/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 59 § 4 i § 5, art. 34 § 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 marca 2012 r. nr [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357( trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 stycznia 2012 r., którym odmówiono M.C. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 15 grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pismem z dnia 18 stycznia 2012 r., podatnik wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem pełnomocnika strony, w sprawie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie:

- art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż obowiązki objęte tytułem wykonawczym [...] nie są wymagalne (Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał wadliwe dwa postanowienia z dnia 22 listopada 2011 r., i 23 listopada 2011 r. w sprawie nadania rygoru natychmiastowe wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r.),

- art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., gdyż egzekwowane obowiązki zostały określone niezgodnie z treścią obowiązków wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r.;

- art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., gdyż egzekucja administracyjna i zastosowane środki egzekucyjne są niedopuszczalne - tytuł wykonawczy wystawiono w okresie wstrzymania wykonania z mocy prawa decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 4 października 2011 r., rygor natychmiastowej wykonalności został nadany tej decyzji nieprawidłowo, co stanowiło naruszenie art. 239 a Ordynacji podatkowej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 26 stycznia 2012 r., wydał postanowienie, którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego wobec braku zaistnienia przesłanek z art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7 u.p.e.a..

Powyższe postanowienie strona zaskarżyła pismem z dnia 20 lutego 2012 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wnosząc o powyższe pełnomocnik podniósł, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a., art. 47 § 1 i § 2, art. 7, art. 77 § k.p.a., w zw. z art. 26 § 5 u.p.e.a., i art. 32 tejże ustawy, poprzez błędne ustalenie, że zobowiązany w dniu 15 grudnia 2011 r., odmówił przyjęcia tytułu wykonawczego nr [...].

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r., uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w przypadku, gdy zobowiązany zgłosi zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz złoży wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, powołując się na takie same przesłanki - co miało miejsce w przedmiotowej sprawie - organ egzekucyjny zobligowany jest rozpoznać w pierwszej kolejności zgłoszone zarzuty, a w przypadku uznania ich za uzasadnione - umorzyć postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. W omawianej sprawie zgłoszone przez zobowiązanego pismem z dnia 22 grudnia 2011 r., zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 15 grudnia 2011 r., - w oparciu o art. 33 pkt 2, 3, 6 i 10 u.p.e.a. - zostały ostatecznie rozstrzygnięte postanowieniem organu egzekucyjnego nr [...] z dnia 26 stycznia 2012 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 22 marca 2012 r.

Zdaniem organu, w świetle powyższego zgłoszone przez stronę we wniosku z dnia 18 stycznia 2012 r., przesłanki w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (brak wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązków wynikających z decyzji, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego) były już przedmiotem oceny przez organ egzekucyjny (postanowienie z 26 stycznia 2012 r.), oraz Dyrektora Izby Skarbowej (postanowienie z 22 marca 2012 r.). W tej sytuacji należało uznać za bezprzedmiotową ponowną ocenę dokonaną przez organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu z dnia 26 stycznia 2012 r., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego [...].

W skardze z dnia 30 kwietnia 2012 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.C. reprezentowany przez swego pełnomocnika wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 marca 2012 r., oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej narusza przepisy postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., w zw. z art. 144 k.p.a., art. 59 § 1, § 4, § 5 u.p.e.a., poprzez bezzasadne uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego. W ocenie pełnomocnika, organ odwoławczy błędnie uznał, że wniesienie przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, powoduje bezprzedmiotowość postępowania z wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego;

- art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania na skutek uchylenia się przez organ odwoławczy od merytorycznego rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego;

- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu przez organ administracji w uzasadnieniu, że postępowanie organu pierwszej instancji jest bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie stwierdzając naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn.. akt I SA/Gd 593/12 oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r. Poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a."). Na wstępie rozważań sąd zaznaczył, że zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 września 2012 r., w sprawach I SA/Gd 641/12 i I SA/Gd 642/12 zostały oddalone skargi M.C. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego z tytułów nr [...] i [...]. W sprawach tych sąd ocenił, jako niezasadne zarzuty oparte na m.in. na naruszeniach art. 33 pkt 2, 3, 6 i 10 u.p.e.a.

Sąd stwierdził, że zgłoszone przez skarżącego we wniosku przesłanki w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 15 grudnia 2011 r. (brak wymagalności obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązków wynikających z decyzji, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego), były już przedmiotem oceny przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora Izby Skarbowej. W tej sytuacji, zasadnie organ uznał za bezprzedmiotową konieczność ponownej ich oceny.

W ocenie sądu, nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, co do niespełnienia przez postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 28 marca 2012 r., wymogów określonych w art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. Zaskarżone postanowienie, zawiera wszystkie składniki struktury postanowienia administracyjnego wymienione w tym przepisie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 59 § 1, § 4, § 5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 28 marca 2012 r. bezzasadnie uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe,

2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 28 marca 2012 r. zostało wydane z naruszeniem podstawowej zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 K.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności postępowania,

3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postanowienia organów obydwu instancji zostały nieprawidłowo uzasadnione.

Rozpoznając powyższą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 662/13, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2012 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, a zwłaszcza jej zarzut opisany w punkcie 1. Z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych w sprawie niniejszej wynika, że M.C. 22 grudnia 2011 r. na podstawie art. 33 pkt 2, 3, 6 i 10 u.p.e.a. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zaś pismem z 18 stycznia 2012 r. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7. W obu przypadkach organ egzekucyjny pierwszej instancji wydał merytoryczne postanowienia negatywne dla strony. Po wniesieniu zażaleń organ drugiej instancji w pierwszym przypadku utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, w drugim zaś uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd pierwszej instancji oba rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego drugiej instancji uznał za prawidłowe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok sądu w sprawie niniejszej (odnośnie do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 28 marca 2012 r., [...]) narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Najogólniej rzecz ujmując z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, jeżeli brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 411). W sprawie niniejszej sąd pierwszej instancji uznał, że zgłoszone przez skarżącego przesłanki we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego były już przedmiotem oceny przez organ egzekucyjny, co powoduje "bezprzedmiotową konieczność ponownej ich oceny". Tymczasem, Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje instytucji bezprzedmiotowej konieczności ponownej oceny, w tym wypadku zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przy czym uszło uwadze sądu, że przedmiotowa sprawa zgodnie z wnioskiem strony z 18 stycznia 2012 r. dotyczy umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn określonych w art. 59 1 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a. Ponadto dokonana przez organy egzekucyjne ocena zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej była negatywna dla zobowiązanego i nie doprowadziła do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 u.p.e.a., lecz do odmowy uznania zgłoszonych zarzutów za zasadne. W związku z czym wniosek z 18 stycznia 2012 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako oparty na innej podstawie prawnej i różniący się od tej (art. 33 pkt 2, 3, 6 i 10 u.p.e.a.), która była podstawą merytorycznej oceny, na co zasadnie zwraca uwag strona skarżąca, powinien być rozpoznany co do istoty.

Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., albowiem organ egzekucyjny drugiej instancji uchylił się od rozpoznania odwołania strony, opierając swoje rozstrzygnięcie na okolicznościach zaistniałych w innej sprawie egzekucyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; b) po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny (wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2006 r. Sygn. akt I SA/Wa 3345/05, LEX nr 204758). Taka jednak sytuacja, która uzasadniałaby odstąpienie od wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2009 r. wydanym w niniejszej sprawie, nie wystąpiła.

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie, z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7, jako bezprzedmiotowe. Sąd drugiej instancji dokonał wykładni art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję (postanowienie) o umorzeniu postępowania w całości albo w części, wywodząc iż z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia jeżeli brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego i wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wniosek z 18 stycznia 2012 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego oparty na podstawie art. 59 u.p.e.a., a zatem różniący się od zarzutów opartych na podstawie art. 33 u.p.e.a., będących podstawą merytorycznej oceny w innej sprawie, powinien być rozpoznany przez organ co do istoty.

Mając na uwadze powyższe oraz treść przepisu art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżone postanowienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

DSz