Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 912/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 1 pk t i ust. 4, art. 103, art. 174 ust. 4, art. 181
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprwozdawca),, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Uczelnianej Studenckiej Komisji Socjalnej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zobowiązuje Uczelnianą Studencką Komisję Socjalną do wydania decyzji przyznającej stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu w roku akademickim [...], w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia; III. zasądza od Uczelnianej Studenckiej Komisji Socjalnej na rzecz M. B. kwotę [...] zł z tytułu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Uczelniana Studencka Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] (dalej: Uniwersytet), po rozpoznaniu wniosku M. B., utrzymała w mocy wydaną przez siebie decyzję z [...] grudnia 2013 r., nr [...] o odmowie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 22 października 2013 r. M. B. złożyła wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu, z tytułu średniej ocen oraz priorytetowych osiągnięć naukowych.

Po rozpoznaniu wniosku, decyzją z [...] grudnia 2013 r. Uczelniana Studencka Komisja Stypendialna odmówiła przyznania stypendium, z uwagi na to, że wnioskodawczyni zajęła miejsce na liście rankingowej, które nie uprawniało do otrzymania stypendium rektora.

Organ przyjął, że udokumentowana na wniosku średnia ocen oraz przedstawione osiągnięcia były podstawą do przyznania stronie przez USKS łącznie 231 punktów. Za średnią ocen studentka uzyskała 161 pkt, natomiast za osiągnięcia naukowe łącznie uzyskała 70 pkt. Stypendium rektora na 2 roku studiów 2 stopnia kierunku [...] otrzymały trzy osoby, które uzyskały odpowiednio następującą liczbę pkt; pierwsza osoba na liście 371 pkt, druga osoba 249 pkt, trzecia osoba 235 pkt. M. B. z liczbą 231 pkt zajęła na liście rankingowej dla 2 roku 2 stopnia kierunku [...] miejsce czwarte, które nie uprawniało do przyznania stypendium rektora.

Od powyższej decyzji M. B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] Uczelniana Studencka Komisja Stypendialna utrzymała w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2013 r., podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W wyniku skargi M. B. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 597/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję USKS z [...] marca 2014 r. Sąd stwierdził naruszenie przepisów postepowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na tym, że skarżąca nie została wezwana do poprawienia lub uzupełnienia wniosku poprzez złożenie wymaganych dokumentów.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wyroku WSA, Uczelniana Studencka Komisja Stypendialna decyzją z dnia [...] maja 2015 r. odmówiła przyznania skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów.

W uzasadnieniu Komisja zauważyła, że skarżąca nie posiada już statusu studenta Uniwersytetu ponieważ obroniła pracę magisterską, uzyskując tytuł magistra sztuki w dniu 3 lutego 2015 r.

Pomimo tego Komisja uwzględniła dokumenty (zaświadczenia) złożone przez skarżącą i dokonała ponownego sprawdzenia i przeliczenia przyznanych punktów. Komisja uznała złożone dnia 12 maja 2015 r. zaświadczenia o członkostwie strony w 2 studenckich kołach naukowych za prawidłowe i przyznała za każde z tych, udokumentowanych, priorytetowych osiągnięć naukowych po 5 punktów. Komisja przyznała skarżącej za średnią ocen i udokumentowane osiągnięcia naukowe w sumie 241 pkt. Uwzględniając przyznaną łączną liczbę punktów i listę rankingową Komisja ulokowała skarżącą na trzecim miejscu listy rankingowej II roku II stopnia studiów kierunku [...], obowiązującej w roku akademickim 2013/2014.

Na podstawie liczby studentów na roku i kierunku skarżącej, według danych za rok akademicki 2013/2014, stanowiącej 30 studentów, Komisja stwierdziła że 10% liczby uprawnionych studentów do stypendium rektora stanowiło 3 osoby. USKS przyznała w roku akademickim 2013/2014, już w I instancji stypendia 3 studentom, którzy uzyskali odpowiednio liczbę punktów 371, 249, 235, zajmując miejsca od I do III na liście rankingowej, wyczerpując w całości limit 10% uprawnionych w roku akademickim 2013/2014.

Komisja dla porównania, zestawiła uzyskaną ostatecznie liczbę punktów przez skarżącą w kontekście listy rankingowej sporządzonej dla II roku studiów II stopnia kierunku [...] roku akademickiego 2014/2015, czyli bieżącego roku akademickiego, w którym strona nie posiadała już statusu studentki Uniwersytetu. Przyznana absolwentce liczba punktów uplasowałaby skarżącą również na III miejscu powyższej listy. Jednak, także w przypadku roku akademickiego 2014/2015 Komisja przyznała już w I instancji stypendia wszystkim uprawnionym do tego studentom (4 osobom, stanowiącym 10% liczby studentów na analizowanym roku i kierunku studiów). Osoby te uzyskały odpowiednio liczbę punktów: 294, 251, 216, 94, wyczerpując w całości limit 10% uprawnionych. Komisja stwierdziła przy tym, że nie znajduje podstaw prawnych i logicznych, by w rankingu studentów powołanego wyżej roku umieścić absolwentkę studiów z roku 2013/2014.

W związku z powyższym, Komisja uznała, że brak jest możliwości przyznania skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu z powodu stwierdzenia wyczerpania w dniu rozpatrywania sprawy, tj. [...] maja 2015 r., limitu studentów uprawnionych do otrzymywania stypendium, czyli 10% liczby studentów kierunku [...] II roku studiów II stopnia, stanowiącego w roku akademickim 2013/2014 liczbę 30. Przekroczenie niniejszego limitu spowodowałoby naruszenie art. 174 ust. 4 ustawy i zasad dysponowania funduszami otrzymywanymi z budżetu państwa.

Ponadto argumentem za odmową przyznania skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów jest fakt, że od dnia 3 lutego 2015 r. skarżąca nie posiadała już statusu studenta Uniwersytetu. Z Regulaminu wynika, że stypendium może uzyskać student spełniający określone warunki. Po złożeniu egzaminu dyplomowego absolwent traci uprawnienia studenckie. Strona złożyła egzamin dyplomowy 3 lutego 2015 r.

W skardze do sądu administracyjnego M. B. zarzuciła naruszenie przepisów Regulaminu przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wydanie wyroku nakazującego wydanie decyzji korzystnej dla skarżącej i wypłatę stypendium z odsetkami, zasądzenie od organu grzywny na rzecz Skarbu Państwa z uwagi na rażącą obrazę prawa materialnego oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie dostrzegł faktu, że pierwotna decyzja o odmowie przyznania stypendium miała charakter nieprawomocny, co powinno wstrzymać realizację wypłat wszystkich przyznanych stypendiów. Zakładając, że wypłata stypendiów byłaby realizowana w chwili obecnej, uczelnia dysponowałaby odpowiednimi środkami finansowymi. Z powodu błędnie przeprowadzonego postępowania stypendium pobrała osoba do tego nieuprawniona, zamiast skarżącej. Działania organu prowadzą do sytuacji, w której nie są realizowane wyroki sądu administracyjnego, co stoi w sprzeczności z wymogami praworządności.

W odpowiedzi na skargę Uczelniana Studencka Komisja Stypendialna Uniwersytetu wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy.

Istotą sporu prawnego w badanej sprawie jest to, czy istniały przesłanki do odmowy przyznania skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów.

Materialnoprawną podstawę tego rodzaju decyzji stanowi art. 181 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572, ze zm.; dalej jako: P.s.w.). Zgodnie z ust. 1 tego artykułu stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymywać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Regulacje ustawowe rozwijają regulaminy wydawane przez rektora w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu terytorialnego, na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 186 ust. 1 P.s.w.

Sprawa przyznania skarżącej stypendium rektora była dwukrotnie rozpatrywana przez Uczelnianą Studencką Komisję Stypendialną. Pierwsze ostateczne rozstrzygnięcie (decyzja z [...] marca 2014 r.) zostało uchylone wyrokiem Sądu z 27 stycznia 2015 r. Jest to o tyle istotne, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 p.p.s.a.). Rolą Sądu badającego zaskarżoną decyzję (z [...] maja 2015 r.) jest ustalenie, czy Komisja wydając nowe rozstrzygnięcie w sprawie uwzględniła ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku z 27 stycznia 2015 r.

W ocenie Sądu Komisja dopełniła tego obowiązku. Efektem uwzględnienia złożonych przez skarżącą dokumentów (zaświadczeń) było ponowne sprawdzenie i przeliczenie przyznanych punktów, które doprowadziło do przyznania skarżącej za średnią ocen i udokumentowane osiągnięcia naukowe w sumie 241 pkt, co w efekcie lokowało skarżącą na trzecim miejscu listy rankingowej II roku II stopnia studiów kierunku [...], obowiązującej w roku akademickim 2013/2014. Prawidłowe ustalenie liczby punktów i weryfikacja rankingu wniosków doprowadziły do uznania, że skarżąca spełniała kryteria przyznania stypendium określone w ustawie i Regulaminie.

Kluczową kwestią na nowym etapie sporu okazały się nowe argumenty podniesione przez organ, przesądzające jego zdaniem o niemożliwości przyznania stypendium, mimo że skarżąca spełniała kryterium odpowiedniego miejsca w rankingu osiągnięć uwzględniającym średnią ocen i udokumentowane osiągnięcia naukowe.

Organ podał dwa argumenty, które wymagają oceny Sądu. Po pierwsze organ powołał się fakt, że w dacie wydawania nowej decyzji w sprawie (z [...] maja 2015 r.) skarżąca nie była już studentką Uniwersytetu, bowiem ukończyła studia i w dniu 3 lutego 2015 r. złożyła egzamin dyplomowy, co oznacza że nie jest już studentką, lecz absolwentką. Po drugie, organ wskazał, że w dacie wydawania ww. decyzji został wyczerpany limit studentów uprawnionych do otrzymywania stypendium, czyli 10% liczby studentów danego kierunku, bowiem stypendia zostały w międzyczasie przyznane innym osobom, które według pierwotnej oceny zajmowały wyższe pozycje na liście rankingowej za rok akademicki 2013/14. Niemożliwe było również przyznanie stypendium z nowej puli, przeznaczonej na rok akademicki 2014/15, bowiem tu też limit środków został wyczerpany. Przekroczenie wspomnianego limitu spowodowałoby naruszenie art. 174 ust. 4 P.s.w. i zasad dysponowania funduszami otrzymywanymi z budżetu państwa.

Sąd nie podziela stanowiska organu co do żadnego z powyższych argumentów.

Literalna wykładnia art. 181 ust. 1 P.s.w., jak również Regulaminu przyznawania stypendium Rektora na Uniwersytecie rzeczywiście prowadzi do wniosku, że stypendium może otrzymać wyłącznie student. Interpretacja zastosowana przez organ prowadzi do wniosku, że chodzi o osobę, która jest studentem w momencie wydawania decyzji przez organ. W ocenie Sądu taka interpretacja jest chybiona, może bowiem prowadzić – jak w badanym przypadku do pozbawienia jakiegokolwiek realnego znaczenia ochrony sądowej gwarantowanej każdej jednostce przepisami Konstytucji. Przy przyjęciu argumentacji organu błąd popełniony przy wydawaniu decyzji, skutkujący niezgodną z prawem odmową przyznania stypendium, należnego w myśl odpowiednich przepisów, nie mógłby zostać naprawiony, pomimo uchylenia wadliwej decyzji przez sąd administracyjny. Taka sytuacja nie może być zaakceptowana w państwie prawa.

Wyjściem z tej sytuacji jest przyjęcie celowościowej interpretacji przepisów wprowadzających zasadę, że stypendium należy się studentowi i uznanie, że w przypadkach takich jak dotyczący skarżącej, która w terminie ukończyła studia, warunek ten musi być spełniony w dacie składania wniosku. Za taką wykładnią przemawia dodatkowy argument odnoszący się do charakteru stypendium. Każde stypendium jest formą wsparcia materialnego studentów, ale różne są jego motywy. O ile stypendia socjalne i dla osób niepełnosprawnych mają na celu przede wszystkim wsparcie osób studiujących mające trudności w samodzielnym zapewnieniu sobie odpowiednich (zwiększonych w przypadku niepełnosprawnych) środków i warunków studiowania, o tyle stypendium rektora dla najlepszych studentów i stypendium ministra za wybitne osiągnięcia mają ewidentnie charakter swoistej nagrody dla osób, które wyróżniły się w szczególny sposób swoja praca i osiągnięciami w toku studiów. Trudno zaakceptować, aby osoba, która uzyskała takie osiągnięcia i zgodnie z prawem nabyła uprawnienia do ich uzyskania, została ich pozbawiona bezpowrotnie na skutek błędu organu, który wadliwie odmówił przyznania świadczenia.

W konsekwencji istotne w sprawie jest to, że skarżąca w dacie składania wniosku spełniała warunki uzyskania stypendium, w tym była również studentką Uniwersytetu. Zmiana jej statusu, wynikająca z terminowego zakończenia studiów nie może być przesłanką odmowy przyznania stypendium.

Jeśli chodzi o argument wyczerpania środków na stypendia, należy wskazać, że żaden przepis ustawy, ani opartego na upoważnieniu ustawowym Regulaminu przyznawania stypendiów nie przewiduje takiej przesłanki odmowy przyznania stypendium jak przyjął organ. Jeżeli skarżąca, po weryfikacji liczby przyznanych jej punktów, znalazła się na miejscu rankingowym gwarantującym uzyskanie stypendium, bo mieściła się w limicie 10% liczby studentów danego kierunku (art. 174 ust. 4 P.s.w., § 3 ust. 1 Regulaminu), nie ma podstawy do odmowy przyznania jej tego stypendium z uwagi na to, że środki zostały rozdysponowane na inne osoby (por. podobnie wyrok WSA w Szczecinie z 24 września 2015 r., II SA/Sz 390/15).

Już to stwierdzenie przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez odmowę przyznania stypendium z przyczyn nie przewidzianych prawem.

Organ usiłował zbudować taką podstawę dokonując wykładni systemowej i opierając się na przepisach regulujących zasady podziału kwot dotacji na stypendia.

Odnosząc się do tej argumentacji należy szerzej przedstawić ramy prawne, do których się odnosi.

Świadczenia w ramach pomocy materialnej dla studentów (stypendia, w tym rektorskie oraz zapomogi), finansowane są ze środków tworzonego przez uczelnie funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów (art. 174 ust. 1 P.w.p.). Jednym ze składników funduszu jest dotacja otrzymywana z budżetu państwa na zadania związane z bezzwrotną pomocą materialna dla studentów oraz dla doktorantów (art. 103 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 7 P.s.w.). Dotacja jako element funduszu stanowi główne źródło finansowania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów (art. 103 ust. 3), ale nie jedyne źródło. Fundusz tworzony jest także z opłat za korzystania z domu studenckiego i ze stołówki studenckiej, a także innych przychodów, w tym opłat za wynajem pomieszczeń w domach

i stołówkach studenckich (art. 103 ust. 2 pkt 2-4 P.s.w.). Ta część funduszu jest zasadniczo przeznaczona na pokrycie kosztów utrzymania domówi i stołówek studenckich (art. 103 ust. 4 P.s.w.), ale może być również przeznaczona na wypłatę stypendiów i zapomóg (art. 103 ust. 5 P.s.w.). Co więcej nie obowiązuje w tym zakresie zasada roczności, bowiem niewykorzystane z danym roku budżetowym środki funduszu przechodzą na rok następny do wykorzystania na ww. cele (art. 103 ust. 7 P.s.w.).

Kluczowym argumentem dla organu jest treść art. 174 ust. 4 P.s.w., w myśl którego środki z dotacji, o których mowa w art. 94 ust. 1 pkt 7 i ust. 4, przeznaczone na stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznawane w liczbie nie większej niż 10% liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonego w uczelni stanowią nie więcej niż 40% środków przeznaczonych łącznie na stypendia rektora dla najlepszych studentów, stypendia socjalne oraz zapomogi.

Przytoczona reguła dotyczy podziału dotacji z budżetu państwa na stypendia i zapomogi, nie jest to jednak jedyne źródło, z którego mogą być finansowane świadczenia pomocy materialnej. Art. 174 ust. 4 P.s.w. nie ogranicza możliwości finansowania przez uczelnię stypendiów rektora dla najlepszych studentów z części funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów pochodzącej z pozabudżetowych źródeł funduszu (art. 103 ust. 5 P.s.w.). W związku z tym łączne środki (z dotacji oraz innych przychodów funduszu) wydatkowane w danym roku na stypendia rektora dla najlepszych studentów mogą przekraczać 40% środków dotacji przeznaczonych na stypendia rektora, stypendia socjalne oraz zapomogi.

Tak samo należy traktować określony w art. 174 ust. 4 P.s.w. limit liczby stypendiów rektora dla najlepszych studentów (mogą być one przyznane w liczbie nie większej niż 10% liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonego na uczelni). Przepis ten nie ogranicza możliwości przyznania stypendiów rektora w liczbie przekraczającej dziesięcioprocentowy limit pod warunkiem sfinansowania liczby stypendiów przekraczających ustawowy limit z innych przychodów funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów (art. 103 ust. 5 p.s.w.) – por. wyrok WSA w Rzeszowie z 19 sierpnia 2015 r., II SA/Rz 317/15. Pogląd ten w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie.

W konkluzji należy stwierdzić, że zadysponowanie środkami funduszu pomocy materialnej poprzez przyznanie skarżącej stypendium, do którego nabyła prawo zgodnie z przepisami ustawy i Regulaminu, nie narusza zasad gospodarowania środkami tego funduszu. Istnieją bowiem mechanizmy pozwalające na znalezienie swoistych środków rezerwowych, tak aby zachować zgodność z zasadami gospodarowania finansami publicznymi i nie obarczać skarżącej konsekwencjami błędu organu.

Argumentację powyższą wzmacnia wskazanie, że sposób interpretacji przyjęty przez organ nie dość że obciąża konsekwencjami własnych błędów osobę skarżącej, to znów podważa skuteczność sądowej ochrony jej uprawnień. Praktycznie w każdym przypadku skarga sądowa na decyzje o odmowie przyznania stypendium rektorskiego jest rozpatrywana już po rozdysponowaniu 10-procentowego limitu, o którym mowa w art. 174 ust. 4 P.s.w. i § 3 Regulaminu. W tej sytuacji, nawet gdy sąd stwierdzi wadliwość decyzji odmownej, nie byłoby możliwości wydania decyzji przez organ jak kolejna decyzja odmowna, tym razem oparta na argumencie wyczerpania limitu. Strona skarżąca – tak jak w niniejszej sprawie – zostałaby pozbawiona realnego środka ochrony słusznych i uzasadnionych prawnie interesów.

Z powyższych względów sąd uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

W myśl art. 145a § 1 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

W ocenie Sądu w badanej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania tego przepisu. Zaskarżona decyzja została uchylona z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ ustalił, że skarżąca spełniła warunki uzyskania stypendium, a jedynymi przeszkodami w jego przyznaniu był fakt, że w dacie ponownego orzekania skarżąca nie była już studentką (ukończyła studia) oraz fakt, że rozdysponowano już środki na stypendia. Jak wywiedziono wyżej, obydwie te okoliczności nie mogą stanowić przesłanki odmowy przyznania stypendium, nie są bowiem przewidziane w obowiązujących przepisach prawa. W tej sytuacji istnieją podstawy do nakazania organowi konkretnego merytorycznego rozpoznania sprawy.

Pomimo zgłoszonego przez stronę wniosku Sąd nie znalazł podstawy do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 p.p.s.a. W ocenie Sądu postanowienie to powinno być wydawane w sytuacji powtarzających się, poważnych naruszeń przepisów prawa, wymagających interwencji właściwych organów, celem przedsięwzięcia kroków w celu zapobieżenia takim sytuacjom w przyszłości. Problemy prawne występujące w badanej sprawie miały charakter wyjątkowo złożony, a wadliwość decyzji organu nie wynika z błędu "systemowego", lecz z nieprawidłowej wykładni i zastosowania przepisów w sprawie jednostkowej. Nie ma też żadnych podstaw prawnych do wymierzenia organowi grzywny, jak żąda tego skarżąca. Grzywna może zostać wymierzona dopiero w razie niewykonania przez organ obowiązku wydania decyzji przyznającej stypendium, zgodnie z punktem II sentencji wyroku (art. 145a § 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 145a § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął wpis w kwocie 200 zł, ponieważ skarżąca nie wykazała, aby poniosła inne koszty postępowania.