Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 422/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41  ust. 2  pkt 5,  art. 21  ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Danuta Kania Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., po rozpoznaniu odwołania [...] P. M. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] października 2012 r., dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia [...] października 2012 r. Zastępca Prokuratora Apelacyjnego w P. poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o prowadzeniu śledztwa w sprawie [...], tj. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 K.k. w zw. z art. 12 K.k. oraz w sprawie [...], tj. o przestępstwo z art. 229 § 1 i 3 K.k. w zw. z art. 12 K.k.

Po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia P. M. za służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. KWP w P. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby P. M. z uwagi na ważny interes służby.

Pismem z dnia [...] października 2012 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] poinformował, że Zarząd Wojewódzki uznaje, że charakter czynów zarzucanych funkcjonariuszowi przez prokuraturę jest bardzo poważny i wpływa bardzo negatywnie na wizerunek policjantów i całej formacji, lecz na obecnym etapie nie czuje się upoważniony dokonać oceny tych czynów.

W dniu [...] października 2012 r. pełnomocnik P. M. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia strony ze służby w Policji oraz oświadczył, że nie składa wniosków.

Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. zwolnił P. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji.

Organ I instancji wskazał, ze zachowanie wymienionego uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako dobre imię i wiarygodność. Komendant podkreślił, że policjant przestał legitymować się przymiotem nieskazitelności charakteru, utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

KWP w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] sprostował oczywistą omyłkę pisarską w rozkazie personalnym nr [...] w dacie jej wydania.

W dniu [...] października 2012 r. funkcjonariusz, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego KWP w P.

Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, podniósł, że podstawą materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Komendant podniósł, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Dlatego decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego.

W ocenie organu II instancji, KWP w P., działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia i podjęciem decyzji, w sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mogących mieć do niej zastosowanie.

Komendant Główny Policji zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie P. M. w służbie narusza jej ważny interes.

Komendant wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w dniu [...] października 2012 r. wymienionemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 K.k. – zarzut [...].

Zdaniem organu odwoławczego, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Szczególna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Komendant podkreślił, że z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in., że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. W związku z czym stwierdził, że nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Realizowane przez Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w Policji pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby".

Komendant wyjaśnił, że P. M. jest jednym z [...] policjantów Wydziału [...] KWP w P., którzy zostali zatrzymani w trybie procesowym i którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 K.k. Przedmiotowe śledztwo prowadzone jest w Wydziale [...] Prokuratury Apelacyjnej w P., zostało ono wszczęte w oparciu o materiały z czynności operacyjnych zgromadzonych przez Wydział w P. [...] KGP. Jak wynika z materiałów uzyskanych z Prokuratury, z uwagi na wielkość ujawnionych zdarzeń, proceder ten miał nagminny charakter, a nadto zmierzał do permanentnego pozyskiwania korzyści majątkowych. Z racji zatem, że sprawa prowadzona jest w wyspecjalizowanej komórce prokuratury wysokiego szczebla, Komendant wywiódł, że ma ona szczególnie duży ciężar gatunkowy. Organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowe postępowanie prowadzone jest na podstawie materiałów z czynności operacyjnych zgromadzonych i przekazanych przez [...] KGP. Tym samym podejrzenie popełnienia przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej przez P. M. nie wynika zatem z gołosłownych oskarżeń osoby postronnej, która mogłaby kierować się chęcią odwetu lub osiągnięcia innej korzyści, lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną powołaną do przeciwdziałania przestępczości w Policji.

W ocenie KGP, pozostawienie P. M. w służbie w Policji mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpływać demoralizująco na innych policjantów.

Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten określa wymóg zasięgnięcia opinii przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów. Komendant zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie przesłanka ta została spełniona.

Komendant wskazał, że P. M. został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałami prowadzonego postępowania administracyjnego w dniu [...] października 2012 r. Organ odwoławczy przyjął za wiarygodne wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu postanowienia KWP w P. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], dotyczące omyłki co do daty wydania decyzji organu I instancji popełnionej przez pracownika organu.

W ocenie organu odwoławczego, KWP w P. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a.

Komendant zaznaczył, że w sprawie nie ma decydującego znaczenia ilość zarzutów przedstawionych stronie, lecz sam fakt przedstawienia zarzutu, jego treść i ciężar gatunkowy.

W ocenie organu II instancji, KWP w P. słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, mając na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do wniosku o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, KGP stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony, albowiem w niniejszej sprawie nie ma do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 K.p.a.

W związku z powyższym KGP uznał, że zwolnienie P. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było w pełni zasadne.

Pismem z dnia 20 stycznia 2013 r. P. M., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieustalony stan faktyczny;

- art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem;

- art. 143 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieostateczne postanowienie prostujące oczywistą omyłkę pisarską w decyzji organu I instancji;

- art. 135 K.p.a. poprzez rozstrzygnięciu o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji w zaskarżonej decyzji, a nie w odrębnym postanowieniu;

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ, uznając skargę za niezasadną, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż winien się on ostać w obrocie prawnym.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tą okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania skarżonej decyzji.

W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony.

Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzegania prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.

Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant, któremu postawiono zarzut dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenie publicznego. Okolicznością niekwestionowaną było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu przestępstwa miał znaczny ciężar gatunkowy. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

W świetle powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty skargi wywiedzione z konstytucyjnej i ustawowej zasady domniemania niewinności. Jak już bowiem wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, że opisana w skardze zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta.

Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania.

Na marginesie wskazać należy, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącego nie wpływa okoliczność, że skarżący przed postawieniem zarzutu popełnienia przestępstwa był cenionym wysoko funkcjonariuszem. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach Policji.

Także na zasadność skarżonego rozstrzygnięcia nie wpływa to, że funkcjonariuszowi postawiono jedynie jeden zarzut, a nie kilka, jak innym policjantom. Dla trafności omawianego rozkazu personalnego wystarczającym jest podejrzenie popełnienia przez funkcjonariusza Policji jednego przestępstwa [...] w związku z pełnioną funkcją publiczną. Ponadto pamiętać należy o tym, że postępowanie prokuratorskie prowadzone jest wobec skarżącego na podstawie materiałów z czynności operacyjnych, zgromadzonych i przekazanych prokuraturze przez [...] Komendy Głównej Policji. Podejrzenie popełnienia przestępstwa przez skarżącego nie jest wywodzone zatem z wątpliwych co do ich wiarygodności dowodów (np. oskarżenia przez postronną osobę), lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną Policji, powołaną do przeciwdziałania przestępczości wśród funkcjonariuszy.

W ocenie tutejszego Sądu, brak jest również przesłanek dla uznania, iż w odniesieniu do skarżącego wystarczającym byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Samo zawieszenie nie ochroniłoby bowiem w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby. Nadto wpływałoby na jej dezorganizację oraz wiązać by się mogło z demoralizującym wpływem na pozostałych funkcjonariuszy pozostających w służbie.

Brak jest też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje w ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych i wyników w zakresie dobra społecznego, jakie ma realizować.

Analizując niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie dopatrzył się też uchybienia po stronie organu, polegającego na braku zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu wydania wyroku w sprawie dotyczącej postawionych skarżącemu zarzutów. Przede wszystkim podkreślenia wymaga fakt, że przepis stanowiący podstawę skarżonej decyzji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta od wyniku postępowania karnego. W takim też duchu wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1738/07, stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia".

Co się tyczy pozostałych zarzutów wskazanych w skardze, to w ocenie tutejszego Sądu, są one również niezasadne. W szczególności brak jest przesłanek umożliwiających przyjęcie, że organ uniemożliwił stronie zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Na stronie 8. przedmiotowej skargi pełnomocnik skarżącego przyznaje bowiem, iż doszło do zapoznania strony z materiałami postępowania w dniu [...] października 2012 r.

Bez wpływu na powyższą kwestię pozostaje podnoszone w skardze twierdzenie, że skarżony rozkaz personalny został wydany w dniu [...] października 2012 r., a więc przed udostępnieniem stronie do wglądu akt postępowania. Materia daty wydania kwestionowanego rozkazu personalnego została bowiem wyjaśniona w postanowieniu o sprostowaniu daty wydania tego rozstrzygnięcia. Postanowienie to było zaś przedmiotem oceny tutejszego Sądu, w wyniku której skargę na przedmiotowe postanowienie Sąd oddalił, jako niezasadną. Wobec treści postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w skarżonym rozkazie personalnym, za datę jego wydania należy uznawać dzień [...] października 2012 r., a więc dzień, w którym doszło do zaznajomienia strony z materiałami postępowania.

Niemniej jednak, niezależnie od powyższych ustaleń, nawet hipotetycznie przyjmując, że istotnie nie doszło do zaznajomienia strony z zebranym w sprawie materiałem, to takie uchybienie nie musiało prowadzić do eliminacji z obrotu prawnego skarżonego rozstrzygnięcia. Aby takie uchybienie mogło prowadzić do uchylenia decyzji, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), musiałoby ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy, tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś takiego wpływu (nie tylko istotnego ale wręcz żadnego). Sam nawet skarżący nie podnosił, aby w związku z powyższym utracił możliwość np. zgłaszania wniosków dowodowych, czy też możliwości innej ingerencji w bieg postępowania, mogącej doprowadzić do innego jego zakończenia. Stąd też przyjmując nawet hipotetycznie zasadność przedmiotowego zarzutu, potraktować go należało, jako pozostającego bez wpływu na wynik postępowania.

Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do zarzutów naruszenia przez organ przepisów art. 143 i 135 K.p.a. Badając takie naruszenia przez pryzmat treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że pozostawały one bez wpływu na wynik sprawy.

Na marginesie wskazać należy, iż jako niezrozumiały jawi się zarzut skargi, sprowadzający się do kwestionowania umocowania Dyrektora [...] KGP – [...] B. J. - do podpisania skarżonego rozkazu personalnego. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2012 r. nr [...] w sprawie upoważnienia do podejmowania decyzji (...), zgodnie z którą [...] B. J. był umocowany do podpisania skarżonego rozkazu w imieniu Komendanta Głównego Policji.

Trudny do zrozumienia jest również zarzut formułowany przez zawodowego pełnomocnika, iż organ nie weryfikował prawdziwości twierdzeń zawartych w postanowieniu prokuratorskim o postawieniu stronie zarzutów. Oczywistym jest przecież, że organ administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania urzędu prokuratorskiego w prowadzeniu śledztw. Samo więc postawienie funkcjonariuszowi zarzutu przez prokuratora jest wystarczającą przesłanką umożliwiającą prowadzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby.

W tym stanie sprawy, uznając iż skarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

-----------------------

8