Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 501/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi W.T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014r. nr [...] Starosta powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm. – dalej jako "ustawa")) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej jako "k.p.a.") orzekł o uznaniu W.T. z dniem [...] lutego 2014 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku.

Wskazując na treść przepisu art. 71 ust. 1 i ust. 2 lit. a ustawy, organ wyjaśnił, iż w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty ustalono, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania suma okresów jej zatrudnienia wyniosła 360 dni ( a wiec mniej niż 365 dni). Tym samym strona nie udokumentowała wymaganego okresu, a w konsekwencji nie spełnia warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, co stanowi podstawę do odmowy przyznania zasiłku.

Jednocześnie organ wskazał, że w dniu rejestracji strona złożyła również oświadczenie z wnioskiem o przyznanie zasiłku po upływie 7 dni po zarejestrowaniu się w urzędzie pracy, wniosek o sprostowanie świadectwa pracy z dnia [...] lutego 2014 r. skierowany do ostatniego pracodawcy – Dyrektora Zespołu Szkół, pismo Zespołu Szkół z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] lipca 2013 r. Odnosząc się do złożonych przez stronę dokumentów organ wyjaśnił, iż nie znalazł obiektywnych przeszkód, które uniemożliwiałyby jej wcześniejsze zarejestrowanie się w urzędzie pracy, a tym samym ubieganie się o nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organ zwrócił uwagę, że strona nie dochowała terminu do złożenia wniosku o sprostowanie świadectwa pracy, a także terminu zgłoszenia się do pracy, po uprawomocnieniu się wyroku sądu z dnia [...] lipca 2013 r.

Wnosząc odwołanie od w/w decyzji W.T. zarzuciła organowi błędną wykładnię przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy poprzez przyjęcie, że okres 18 miesięcy , który stanowi podstawę do ustalenia wymaganego dla uzyskania prawa do zasiłku okresu zatrudnienia musi przypadać bezpośrednio przed dniem rejestracji. Ponadto zarzuciła organowi, iż błędnie ustalił, iż podstawę rozwiązania z nią umowy o pracę był brak zgłoszenia się przez nią do pracy po uprawomocnieniu się wyroku o przywróceniu jej do pracy. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania jej prawa do zasiłku i orzeczenie o przyznaniu jej prawa do zasiłku. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: pozwu o sprostowanie świadectwa pracy, pisma zakładu pracy z dnia [...] marca 2014 r. , skargi na pełnomocnika złożona do Zarządu Regionu NSZZ Solidarność, pisma do pełnomocnika ( załączonych do odwołania).

W uzasadnieniu odwołująca się podkreśliła, iż w orzecznictwie sadów administracyjnych wyrażony został pogląd, zgodnie z którym ustawodawca w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy nie używa słowa bezpośrednio, czy też innego określenia wskazującego na analogiczne konsekwencje, jak na przykład sformułowania "ostatnich 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku". Ustawodawca ogranicza się jedynie do wskazania, iż chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Skoro zatem ustawodawca odnośnie okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nigdy nie używał słowa "bezpośrednio" bądź innych sformułowań dookreślających, to mając na uwadze zasadę racjonalności prawodawcy, należy uznać, że niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających". Wykładnia taka skutkowałaby uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

Za przyjęciem takiej wykładni przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poza przytoczonymi powyżej wynikami wykładni językowej i systemowej przemawia nadto wykładnia funkcjonalna.

Ratio legis powyższego przepisu, stanowi bowiem chęć wyeliminowania spośród osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych osób unikających zatrudnienia, a przynajmniej unikających zatrudnienia legalnego. Z takim celem nie koresponduje zaś w żaden sposób wyeliminowanie spośród kręgu osób uprawnionych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych osób takich jak skarżący, które wykazują się odpowiednim stażem pracy, które pracę utraciły z przyczyn od nich obiektywnie niezależnych a ich jedyną "winą" jest opóźniona rejestracja w charakterze bezrobotnego niekiedy wynikająca ze splotu okoliczności nie zawsze od nich zależnych albo nawet mających wydźwięk pozytywny ( tak w wyroku: WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13, WSA w Krakowie z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1446/11).

Uwzględniając taką wykładnie, jak wyjaśniła skarżąca, spełnia ona warunek przyznania jej prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy.

Wyjaśniła również, iż brak jej aktywności w zakresie rejestracji w Urzędzie Pracy wynikał z błędnych informacji udzielnych jej przez reprezentującego ją pełnomocnika. Podkreśliła, iż do rozwiązania z nią stosunku pracy doszło z przyczyn od niej niezależnych. Ponownie dokonane sprostowanie świadectwa pracy przez byłego pracodawcę dokonane zostało po raz kolejny w sposób nieprawidłowy, w związku z czym wystąpiła z pozwem o sprostowanie świadectwa pracy. Z kolei pismem z dnia [...] marca 2014 r. pracodawca uzupełnił wydane świadectwo pracy z dnia [...] marca 2014 r. wskazując, iż wyłączną przyczyną zwolnienia była redukcja etatów, tj. zwolniona została z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Tym samym błędne są ustalenia organu I instancji, z których wynika, że do rozwiązania z nią stosunku pracy doszło z uwagi na niedopełnienie przez nią obowiązku zgłoszenia się do pracy po uprawomocnieniu się wyroku o przywróceniu do pracy.

Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W.T., utrzymał w mocy zaskarżoną przez nią decyzję Starosty.

Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, wskazując, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy przyznanie zasiłku dla bezrobotnych uzależnione jest od udokumentowania wymaganego 365 – dniowego "stażu zasiłkowego", który przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. w tym przypadku w okresie od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] lutego 2014 r. Tymczasem z przedłożonych w dniu rejestracji dokumentów, a także z dokumentów złożonych przez stronę na dalszym etapie postępowania wynika, iż odwołująca się była zatrudniona w Zespole Szkół do dnia [...] czerwca 2013 r., na co wskazuje treść świadectwa pracy wystawionego przez pracodawcę dnia [...] marca 2014 r. anulującego wcześniej wydane świadectwo pracy z dnia [...] sierpnia 2013 r. Tym samym w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. dzień [...] lutego 2014 r. skarżąca przepracowała 307 dni.

Odwołująca się zatem nie spełnia warunku określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy warunkującego przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.

Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, iż nie podziela poglądu wyrażonego w zacytowanych w odwołaniu wyrokach sądów administracyjnych w zakresie wykładni w/w przepisu, wskazując jednocześnie na orzeczenie wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 1015/12, w którym wskazano, iż przyjęcie wykładni proponowanej we wskazanych orzeczeniach, tj. w wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13, WSA w Krakowie z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1446/11 prowadzi do naruszenia racjonalności i spójności zastosowanego rozwiązania. Jeśli termin 18 miesięcy miałby być liczony inaczej, niż wstecz bezpośrednio od dnia poprzedzającego dzień rejestracji, to jego wyznaczenie stałoby się bezprzedmiotowe. Konsekwencją tego stanowiska jest bowiem to, że obliczenie 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku następowałoby w oparciu o wszystkie miesiące poprzedzające dzień zarejestrowania, w których bezrobotny mógł być zatrudniony. Wniosek taki jest sprzeczny z celami i funkcjami ustawy, które sprowadzają się do limitowania okresu czasu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku. Intencje ustawodawcy są bowiem czytelne, a przyjęte rozwiązanie nie narusza zasady proporcjonalności. Okres 18 miesięcy to nieco ponad 540 dni, z czego uprawniony przez okres 365 dni powinien być zatrudniony lub spełnić inne przesłanki wymienione w poszczególnych literach pkt 2 ust. 1 art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nadto w przepisach ust. 2 do 4 tego artykułu przewidziane są wyjątki na korzyść uprawnionego. Zatem okres 365 dni zatrudnienia oblicza się w okresie wyłącznie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Wojewoda podzielił to stanowisko.

Ponadto organ wyjaśni, iż wskazana przez organ I instancji okoliczność dot. przyczyn rozwiązania z odwołującą się stosunku pracy przez ostatniego pracodawcę nie miała wpływu na ocenę przesłanek warunkujących przyznanie żądanego świadczenia. Podkreślił, że badając sprawę nie dopatrzył się obiektywnych przyczyn dla których odwołująca nie mogłaby zarejestrować się w Urzędzie Pracy we wcześniejszym terminie. Dokonując wcześniej rejestracji nabyłaby prawo do świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych, natomiast nie uniemożliwiłoby jej to dochodzenie roszczeń pracowniczych przed właściwym sądem pracy.

We wniesionej na powyższą decyzje Wojewody skardze, W.T. zarzuciła organowi błędną wykładnię przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy poprzez przyjęcie, że okres 18 miesięcy , który stanowi podstawę do ustalenia wymaganego dla uzyskania prawa do zasiłku okresu zatrudnienia musi przypadać bezpośrednio przed dniem rejestracji. Ponadto zarzuciła organowi, iż błędnie ustalił, iż podstawę rozwiązania z nią umowy o pracę był brak zgłoszenia się przez nią do pracy po uprawomocnieniu się wyroku o przywróceniu jej do pracy podnosząc analogiczną jak w odwołaniu argumentację. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającej w części dotyczącej odmowy przyznania jej prawa do zasiłku.

Ponownie podkreśliła, iż opóźnienie w zarejestrowaniu się w Urzędzie Pracy nie było przez nią zawinione, a wynikało z błędnego przeświadczenia, iż pozostaje w stosunku pracy o czym przekonał ją jej pełnomocnik, a także z winy pracodawcy, który wprowadził ja w błąd.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę potrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając jednocześnie zarzuty skargi za nieuzasadnione i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "ppsa"). Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 punkt 2 ppsa).

Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] marca 2014 r. w części w której odmówiono W.T. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Podstawę materialnopraną orzeczenia w tym zakresie stanowi przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 14 marca 2014 r.o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 598), zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Kwestią sporną między stronami postępowania sądowoadministracyjnego jest sposób wykładni powołanego przepisu, zdaniem bowiem organu przepis ten należy odczytywać w ten sposób, iż okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji dotyczy czasookresu bezpośrednio poprzedzającego ten dzień. Z kolei skarżąca wyraziła pogląd, iż wskazany okres 18 miesięcy nie odnosi się do okresu bezpośrednio poprzedzającego dzień rejestracji, lecz generalnie do okresu łącznie, w czasie którego rejestrujący się pozostawałby w zatrudnieniu przez okres 365 dni, nie ponosząc negatywnych konsekwencji niezawinionego spóźnionego zarejestrowania się w Urzędzie pracy.

W tym zakresie skarżąca powołała się na pogląd wyrażony w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 5/13, zgodnie z którym ustawodawca w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy nie używa słowa bezpośrednio , czy też innego określenia wskazującego na analogiczne konsekwencjie, jak na przykład sformułowania "ostatnich 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku", które uprawniałoby do konstatacji, iż chodzi o okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji. Podkreślono w nich, iż taka wykładnia skutkowałaby uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto przepis ten służyć powinien wyeliminowaniu spośród osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych osób unikających zatrudnienia, a przynajmniej unikających zatrudnienia legalnego. Zaś z takim celem nie koresponduje w żaden sposób wyeliminowanie spośród kręgu osób uprawnionych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych osób takich jak skarżący, które wykazują się odpowiednim stażem pracy, które pracę utraciły z przyczyn od nich obiektywnie niezależnych a ich jedyną "winą" jest opóźniona rejestracja w charakterze bezrobotnego niekiedy wynikająca ze splotu okoliczności nie zawsze od nich zależnych albo nawet mających wydźwięk pozytywny. Podobne stanowisko wyraziły także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1446/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 540/07, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Po 864/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 182/13.

Jednakże w tym zakresie tut. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko wyrażone już wcześniej w orzeczeniach tego sądu, w tym w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 1015/12 , iż jeśli termin 18 miesięcy miałby być liczony inaczej, niż wstecz bezpośrednio od dnia poprzedzającego dzień rejestracji, to jego wyznaczenie stałoby się bezprzedmiotowe. Konsekwencją tego stanowiska jest bowiem to, że obliczenie 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku następowałoby w oparciu o wszystkie miesiące poprzedzające dzień zarejestrowania, w których bezrobotny mógł być zatrudniony. Wniosek taki jest sprzeczny z celami i funkcjami ustawy, która sprowadzają się do limitowania okresu czasu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku. Intencje ustawodawcy są bowiem czytelne, a przyjęte rozwiązanie nie narusza zasady proporcjonalności. Okres 18 miesięcy to nieco ponad 540 dni, z czego uprawniony przez okres 365 dni powinien być zatrudniony lub spełnić inne przesłanki wymienione w poszczególnych literach pkt 2 ust. 1 art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nadto w przepisach ust. 2 do 4 tego artykułu przewidziane są wyjątki na korzyść uprawnionego. Zatem okres 365 dni zatrudnienia oblicza się w okresie wyłącznie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. W ocenienie sądu wskazane przez skarżącą stanowisko nie daje się pogodzić z zasadą racjonalnego ustawodawcy, gdyby bowiem istotnie wskazany okres osiemnastu miesięcy należało ustalać w sposób selektywny, wybierając z okresu zatrudnienia dowolny okres osiemnastu miesięcy, poprzedzających dzień rejestracji, wprowadzenie tego warunku byłoby zbędne. Ponadto konstrukcja przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, w którym użyto określenia w okresie osiemnastu miesięcy, poprzedzających dzień rejestracji, w sposób jednoznaczny wskazuje, iż chodzi o okres, który bezpośrednio poprzedza dzień rejestracji. Dodać należy, że takie stanowisko prezentuje doktryna i zdecydowanie przeważa ono w orzecznictwie (por. Z. Góral. Komentarz do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, opubl. w systemie informacji prawniczej LEX oraz wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., I OSK 1305/11; wyroki WSA w Opolu z dnia 24 stycznia 2008 r., II SA/Op 401/07 i 24 stycznia 2012 r., II SA/Ol 1011/11; WSA w Gdańsku z dnia 8 października 2009 r., III SA/Gd 380/2009; WSA w Bydgoszczy z dnia 20 października 2009 r., II SA/Bd 537/2009 i WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 kwietnia 2011 r., II SA/Go 178/11). Zwrócić również należy uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 585/13, wydany w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej od w/w wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 października 2012 r., w którym wskazano, iż co do zasady, należy przyznać rację skarżącemu kasacyjnie, że gramatyczna wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prowadzi do wniosku, że organ administracyjny rozpoznając sprawę przyznania zasiłku dla bezrobotnych obowiązany jest ustalić, czy sformułowana w tym przepisie przesłanka warunkująca przyznanie zasiłku została spełniona w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy, czego dowodzi użycie przez ustawodawcę określenia "poprzedzających dzień zarejestrowania" (por. NSA w wyrokach z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 2970/12, z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1799/12, z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1445/12, z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 907/12, z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 152/12).

Podkreślić należy, iż świadczenie w postaci zasiłku dla bezrobotnych generalnie służyć ma zapewnieniu środków utrzymania osobie, która utraciła zatrudnienie, a zatem których sytuacja finansowa zmieniła się w sposób "nagły", nie zaś osobom, które z takich czy innych przyczyn nie pozostawały zatrudnione przez pewien okres, nie rejestrując się jednocześnie w urzędzie pracy. Co do zasady nie jest to świadczenie, które ma zastępować źródło utrzymania, jakim co do zasady powinny być pobory uzyskiwane z zatrudnienia. Nie jest to świadczenie alternatywne, a jedynie jako instytucja aktywizacji zawodowej, stanowić powinno rekompensatę utraty pracy i pomoc w okresie poszukiwania pracy. Taką ocenę uzasadniają zarówno te przepisy, które ograniczając prawo do przyznania zasiłku osobom zwolnionym na własne żądanie bądź w efekcie porozumienia strona także okoliczność, iż okres otrzymywania tego świadczenia jest ograniczony ( art. 73 ust. 1 ustawy).

W obecnie obowiązującym brzmieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy- po wejściu w życie wspomnianej wcześnie j ustawy zmieniającej – przepis posługuje się już określeniem "bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji". Wprawdzie mogłoby to wskazywać, iż dopiero od momentu wejścia w życie ustawy nowelizującej, przepis ten został zawężony do okresu bezpośrednio poprzedzającego dzień rejestracji, jednakże w ocenie sądu takie wnioski są nieuprawnione, zarówno z punktu widzenia wcześniejszych rozważań, jak i z wyjaśnienia ustawodawcy zawartych w uzasadnieniu projektu druk nr 1949, w którym wskazano, iż zmiana służy jedynie doprecyzowaniu wskazanego przepisu, co niewątpliwie wynikało ze świadomości rozbieżności interpretacyjnych, jakie na gruncie stosowania ustawy powodował wskazany przepis.

Jednocześnie wyjaśnić należy, iż wyjaśnienia skarżącej dotyczące wprowadzenia jej w błąd zarówno przez pracodawcę jak również reprezentującego ją przed sądem pracy pełnomocnika nie mają wpływu na ocenę niniejszej sprawy. W kontekście powołanych wcześniej przepisów, organy nie są zobowiązane do uwzględnienia tego typu okoliczności. Nie stanowiło to obiektywnie uzasadnionej przesłanki, która uniemożliwiała skarżącej wcześniejsze zarejestrowanie się w urzędzie pracy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.