Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 10/96
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1996-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Geologiczne prawo
Koncesje
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 55 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 27 poz. 96
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.
Teza: Przedmiot planów zagospodarowania przestrzennego został sformułowany w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ jako ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu z zachowaniem warunków określonych w ustawach.

W tak zakreślonej treści planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego nie mieści się ustalanie warunków technologii produkcji zakładów przemysłowych na terenach przeznaczonych na potrzeby działalności przemysłowej.

Natomiast stosowanie technologii eksploatacji ograniczających ujemny wpływ na środowisko powinien określać projekt zagospodarowania złoża, który podlega zatwierdzeniu przez organ koncesyjny.

TEZY

Przedmiot planów zagospodarowania przestrzennego został sformułowany w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ jako ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu z zachowaniem warunków określonych w ustawach.

W tak zakreślonej treści planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego nie mieści się ustalanie warunków technologii produkcji zakładów przemysłowych na terenach przeznaczonych na potrzeby działalności przemysłowej.

Natomiast stosowanie technologii eksploatacji ograniczających ujemny wpływ na środowisko powinien określać projekt zagospodarowania złoża, który podlega zatwierdzeniu przez organ koncesyjny.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, po rozpoznaniu 4 kwietnia 1996 r., przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we W., sprawy ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W. z 13 listopada 1995 r. (...) w przedmiocie przystąpienia do zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

W uchwale nr 85/95 z 6 października 1995 r. w sprawie przystąpienia do opracowania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., podjętej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, Rada Gminy K. w par. 1 stwierdziła częściową dezaktualizację obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w par. 2 uchwały, określającym granice obszaru objętego opracowaniem nowego planu, ustaliła w szczególności, że dla terenu działki przemysłowej, położonej we wsi O., w granicach złoża marmuru "Ł" w planie zagospodarowania przestrzennego należy ustalić "technologię wydobycia umożliwiającą stosowanie metody tradycyjnej przy pomocy odstrzeliwania bloków skalnych".

Rozstrzygnięciem nadzorczym z 13 listopada 1995 r. (...), wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, Wojewoda W. stwierdził nieważność par. 2 uchwały nr 85/95 Rady Gminy K. z 6 października 1995 r. w części dotyczącej ustaleń przeznaczenia działki przemysłowej we wsi O., odnoszących się do technologii wydobycia marmuru.

Zdaniem organu nadzoru, stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze /Dz.U. nr 27 poz. 96/, dla terenu górniczego określonego przez koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża sporządza się, na koszt przedsiębiorcy, plan zagospodarowania przestrzennego, który musi uwzględniać szczegółowe warunki przewidziane w tej ustawie. Ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy sposobu eksploatacji kopalin nie uwzględnia wszystkich wymaganych warunków przewidzianych w prawie geologicznym i górniczym, co może spowodować jego sprzeczność z planem zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego.

W skardze na rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina K. zarzuciła, że w obecnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonym uchwałą nr 176/92 Rady Gminy z 29 października 1992, r. określony został teren eksploatacji złoża marmuru "Ł" w O. Następnie w uchwale nr 26/94 z 13 grudnia 1994 r. powierzchnia tego terenu została poszerzona i jednocześnie ustalono technologię wydobycia bloków skalnych bez stosowania metody odstrzałów. Podejmując uchwałę o wprowadzeniu zmian w planie, Rada Gminy nie zmieniła ani przeznaczenia, ani wielkości terenu eksploatacyjnego, a jedynie - na wniosek inwestora - przewidziała zmianę technologii wydobycia. Nie uzasadniało to stwierdzenia nieważności uchwały.

Skarga wniesiona została na podstawie uchwały nr 87/95 z 14 grudnia 1995 r. w sprawie złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W., podjętej na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie terytorialnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewoda podniósł, że obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego został ustalony w przepisach szczególnych art. 53 ust. 1, art. 54, art. 64 i art. 145 prawa geologicznego i górniczego. Ustalenie przez Radę Gminy zmiany technologii wydobycia wykracza poza zakres planów miejscowych określonych w art. 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99 ze zm./ odróżniała w art. 7 ust. 1 plany krajowe, plany regionalne i plany miejscowe. Obok tych planów zaś, w ustępie drugim wymieniała plany obszarów funkcjonalnych, sporządzane dla obszarów wyodrębniających się ze względu na spełnienie szczególnych funkcji gospodarczych, społecznych i kulturalnych lub przyrodniczo-środowiskowych.

Nowa ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ nie przewiduje już wprowadzania w ramach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego planów funkcjonalnych jako szczególnej formy planu miejscowego.

Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze /Dz.U. nr 27 poz. 96/ w art. 53 ust. 1 stanowi o obowiązku sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego jako obszaru funkcjonalnego. Wojewoda W. orzekając o nieważności określonego postanowienia uchwały Rady Gminy K. jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazał naruszenie powołanego art. 53 ust. 1 prawa geologicznego i górniczego.

Przepis ten nie został wprawdzie uchylony w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, jednak w obecnym stanie prawnym istnieje wątpliwość, czy i w jakim trybie mają być obecnie uchwalane plany miejscowe dla obszarów funkcjonalnych. W związku z tym, W. Szwajdler w pracy pt. "Zagospodarowanie przestrzenne", 1995, na stronie 94 wyraził pogląd, że plany funkcjonalne, które były planem regionalnym, powinny utracić swoją moc, natomiast do planów funkcjonalnych, które były miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, powinien mieć zastosowanie art. 67 nowej ustawy.

Powyższe wątpliwości, które należało zasygnalizować w związku z powołaniem się Wojewody W. na naruszenie art. 53 ust. 1 prawa geologicznego i górniczego, nie mają jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy.

Przepisy art. 1 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ stosunkowo szeroko i szczegółowo określają przedmiot regulacji, który powinien być ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W uogólnieniu przedmiot planów zagospodarowania przestrzennego został sformułowany w art. 2 ust. 1 ustawy jako ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, z zachowaniem warunków określonych w ustawach.

W tak zakreślonej treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mieści się ustalanie warunków technologii produkcji zakładów przemysłowych na terenach przeznaczonych na potrzeby działalności przemysłowej.

W odniesieniu do obszaru górniczego powyższa teza znajduje potwierdzenie w art. 55 ust. 1 pkt 2 prawa geologicznego i górniczego. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że stosowanie technologii eksploatacji ograniczających ujemny wpływ na środowisko powinien określać projekt zagospodarowania złoża, który podlega zatwierdzeniu przez organ koncesyjny.

Przepis art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/ nie uzasadnia określania przez radę gminy w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź zmian w takim planie warunków stosowania określonych technologii eksploatacji złóż kopalin na terenach przeznaczonych do wydobywania tych kopalin.

Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze znajduje zatem oparcie w powołanych wyżej przepisach prawa.

Na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę należało oddalić.