Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 90/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1,2,4,6,13,14
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149, 200, 286 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 9c ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1059
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity.
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity
article: art. 1,61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność A. S. A. w K. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje A. S.A. w K. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 29 października 2012 r. w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od A. S.A. w K. na rzecz skarżącej kwotę 117 zł (słownie: sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. M., reprezentowana przez adwokata G. S., pismem z dnia 29 października 2012r. wezwała A. Oddział w B. do negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z należącej do niej nieruchomości gruntowej, jak również ustanowienia na tej nieruchomości służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Jednocześnie zażądano udostępnienia posiadanych przez Spółkę dokumentów, z których wynikałoby, że właściciel gruntu bądź jego poprzednicy wyrazili zgodę na budowę sieci przesyłowej oraz towarzyszących jej obiektów.

A Oddział w B. pismem z dnia 29 stycznia 2013r. odniósł się negatywnie do zgłoszonych roszczeń, nie zajmując stanowiska co do treści wniosku o udostępnienie żądanych dokumentów.

Kolejnym pismem z dnia 19 lutego 2013 r. A. M., reprezentowana przez radcę prawnego Ł. B., powołując się na przepisy art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.", ponownie zażądała udostępnienia kserokopii decyzji oraz innych dokumentów na podstawie których na jej nieruchomości została posadowiona infrastruktura elektroenergetyczna oraz nastąpiła jej modernizacja.

A Oddział w B. w piśmie z dnia 27 lutego 2013 r. wskazał, że nie może pozytywnie rozpatrzyć złożonego wniosku. Podkreślił, iż Spółka nie jest podmiotem, do którego mają zastosowanie przepisy u.d.i.p., a przedstawione żądania mają jedynie na celu realizację interesu prywatnego.

Pismem z dnia 8 maja 2013 r. A. M., reprezentowana przez radcę prawnego Ł. B., złożyła skargę na bezczynność A w K., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 29 października 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2013 r. oraz nie wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania w tej sprawie. W ocenie pełnomocnika skarżącej, do podmiotu zajmującego się dystrybucją energii elektrycznej mają zastosowanie przepisy u.d.i.p., gdyż stosownie do jej art. 4 ust. 1 pkt 5, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Dystrybucja energii elektrycznej i zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie dla dobra wspólnego, stanowią zadania o charakterze publicznym. Żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych, dotyczy zatem sprawy publicznej i nakłada obowiązek ich udzielenia. Ostatecznie skarżąca wskazała, że nie otrzymała od organu jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów ani rozstrzygnięcia w sprawie informacji publicznej, czy też decyzji w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 111/13 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, jako sądowi miejscowo właściwemu. Wskazano, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do A S.A. Oddział w B., który mieści się na terenie Województwa[...], objętego właściwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W odpowiedzi na skargę A Spółka Akcyjna w K. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Odrzucenie skargi uzasadniono brakiem podmiotowości prawnej po stronie uczestnika oznaczonego jako A . Oddział w B., który nie posiada osobowości prawnej. Następnie wskazano, że Spółka nie należy do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, wskazanych przez przepisy u.d.i.p.. Podano, nie należy też do szeroko pojętego sektora finansów publicznych, co wyklucza objęcie Spółki zakresem podmiotowym wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1- 4 u.d.i.p. Nie jest to również osoba prawna, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, która to kategoria zawarta została w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Wskazano, że 99,51 % akcji A S. A. posiada A 1 S. A. z siedzibą w K., pozostali akcjonariusze posiadają 0,49 % akcji, przy czym w A 2 S. A. Skarb Państwa posiada 30,6 % akcji. Działalność Spółki jako przedsiębiorstwa energetycznego, może być uważana za realizację celów użyteczności publicznej, jednakże okoliczność ta nie przesądza o traktowaniu tego podmiotu, jako realizującego zadania publiczne. Spółka jest przedsiębiorcą, którego działalność podlega nadzorowi ze strony organów państwa i jest uregulowana ustawowo, nie oznacza to jednak, że jest to działalność zaliczana do zadań publicznych. Wykonywanie działalność gospodarczej w dziedzinie energetycznej, istotnej dla ogółu społeczeństwa nie jest tożsame z wykonywaniem zadań publicznych, w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Ponadto kwestionowano, aby informacje, których udostępnienia żądała skarżąca stanowiły informację publiczną, gdyż są one wyłącznie niezbędne do przygotowania się do przyszłego postępowania sądowego przeciwko Spółce. Dodatkowo udostępnienie żądanych informacji może zagrażać interesom Spółki, co uzasadnia uznanie tego typu informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa, a zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa. Zauważono jednocześnie, że decyzje, których udostępnienia domaga się skarżąca zostały wydane przez różne organy administracji publicznej i mogą zostać od nich uzyskane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 P.p.s.a., gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Natomiast, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wymaga jednocześnie wyjaśnienia, że z bezczynnością organu możemy mieć do czynienia tylko wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2004, s. 28). Tym samym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, należy również traktować w takiej sytuacji jako nieudzielenie żądanej informacji.

Przedmiotem postępowania jest prawo do informacji publicznej zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 29 października 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2013 r., przesłanym do A Oddział w B. W tym miejscu odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi należy wyjaśnić, że Sąd oznaczył jako organ administracji A S.A. w K., a nie Oddział tej Spółki w B., co musiałoby skutkować odrzuceniem skargi, gdyż ten Oddział nie posiada osobowości prawnej, stąd też nie może być on stroną postępowania (por. dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych postanowienia WSA w Warszawie - sprawy o sygn. akt: II SAB/Wa 484/12, II SAB/Wa 23/13 i II SAB/Wa 519/12; WSA w Lublinie w sprawach o sygn. akt II SAB/Lu 32/13 i II SAB/Lu 31/13 oraz WSA w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SAB/Gl 71/13). Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2013 r. o przekazaniu skargi w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 111/13 określił, że dotyczy ona bezczynności A S.A. w K. Oddział w B., to jednak z takim oznaczeniem organu nie można się zgodzić. W ocenie składu orzekającego, obecnie rozpatrującego sprawę, w skardze w sposób wyraźny oznaczono, że bezczynność zarzuca się A S.A. w K. (pierwsza strona skargi) i nie ma przy tym znaczenia, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej kierowano do Oddziału tejże Spółki w B. Zauważyć należy, że wprawdzie Oddział Spółki w B. prowadził korespondencję ze skarżącą, jednak skoro nie posiada on osobowości prawnej, to mógł czynić to wyłącznie w imieniu A S.A. w K. (świadczy o to tym również pismo procesowe pełnomocnika organu z dnia 16 września 2013 r.). Przesądza to o właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do rozpoznania wniesionej skargi. Tym niemniej, związanie postanowieniem o przekazaniu sprawy z dnia 25 czerwca 2013 r. o sygn. akt II SAB/Kr 111/13 powoduje konieczność merytorycznego jej rozpoznania (59 § 2 P.p.s.a.)

Przed przejściem do dalszych rozważań przyjdzie zauważyć, że pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie, tak jak dotychczas "u.d.i.p.".

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.. Należy również kierować się treścią art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w u.d.i.p. Zatem, informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jednocześnie, zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej będącej w ich posiadaniu i są to zarówno szeroko pojęte władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p.).

Mając na uwadze powyższe przepisy w pierwszej kolejności należało ustalić, czy A S.A. w K. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej. Przy czym sprowadza się to do stwierdzenia, czy Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy wnioskowane przez skarżącą dokumenty stanowią informację publiczną.

Kwestia czy przedsiębiorstwo energetyczne, do których bez wątpienia należy zaliczyć A S.A. w K., jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej stała się przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych (między innymi wyroki: WSA w Krakowie z dnia 5 stycznia 2013 r., sygn. akt SAB 184/12 i z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 5/13; WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 113/13 i II SAB/Gd 143/13; WSA w Lublinie z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 446/13; WSA w Opolu z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 46/13 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). W orzeczeniach tych podzielono w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. o sygn. akt I OSK 851/10, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.i.d.p., zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego, w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia również art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.). W tym zakresie działalność przedsiębiorstwa energetycznego dotyczy spraw publicznych, w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Jednak dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są "zadaniami publicznymi" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Zatem o obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p..

W przywołanym wyroku NSA powołano się dodatkowo na argumentację Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. o sygn. akt P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa, a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji RP. W dziedzinie gospodarki energetycznej mamy zatem do czynienia z interferencją różnych wartości i zasad konstytucyjnych, do których należą wolność działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji), ale także bezpieczeństwo obywateli i zasada zrównoważonego rozwoju kraju (art. 5 Konstytucji) oraz zasada ochrony środowiska (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela poglądy zawarte w powyższych wyrokach oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Nie można się zatem zgodzić z argumentacją A S.A. w K., że skoro Skarb Państwa nie posiada w niej pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z tym Spółka nie jest zobowiązana do udzielnie informacji publicznej. Spółka ta wyłącznie z racji wykonywania zadań publicznych staje się podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Co więcej należy zauważyć, że stosownie do art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 r. nr 102, poz. 651 z późn. zm.) budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że A S.A. w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. jako "inny podmiot wykonujący zadania publiczne". Okoliczność ta powoduje, że Spółka była zobowiązana do załatwienia wniosku skarżącej.

W przypadku otrzymania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot może: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia - organ dokonuje tego w formie czynności materialno - technicznej, poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.i.d.p.), lub też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.i.d.p.), odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.i.d.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej, może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 u.i.d.p.. Przy czym organ administracji winien ich dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13). Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545). Wymaga również podkreślenia, że udzielenie informacji publicznej winno nastąpić zgodnie z wnioskiem. Nie chodzi tu bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 638/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Przechodząc do rozważenia, czy żądane informacje stanowiły informację publiczną należy przypomnieć, że skarżąca we wniosku z dnia 29 października 2012r., ponowionym i uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2013 r. domagała się udostępnienia kserokopii decyzji oraz innych dokumentów, z których wynikałoby, że właściciel gruntu, bądź jego poprzednicy prawni wyrazili zgodę na budowę sieci przesyłowej oraz towarzyszących jej obiektów. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega każda informacja publiczna w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (...). Jednocześnie za informację publiczną należy uznać treść dokumentów bezpośrednio przez te organy wytworzonych, jak i te, których używa się do realizacji nałożonych na organy zadań (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 721/08, Lex nr 423325; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SAB/Kr 184/12 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Prowadzi to do wniosku, że żądane przez skarżącą dokumenty i kserokopie decyzji stanowiące podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych lub rozstrzygnięć i bezpośrednio związane z działalnością publiczną Spółki, należą do informacji o sprawach publicznych i stanowią informację publiczną.

Zacytować też przyjdzie ugruntowane już stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym, dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi, w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe, to dokumenty, do których dostęp jest gwarantowany u.d.i.p., jeśli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego skierowano wniosek (dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 5/13).

Powyższe ustalenia prowadzą do jednoznacznego wniosku, że A S.A. w K. jako podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej powinien załatwić wniosek skarżącej zgodnie z powyższymi przepisami u.i.d.p.. Skoro bowiem stwierdzono, że żądana informacja jest informacją publiczną, to Spółka powinna zakończyć zainicjowane wnioskiem skarżącej postępowanie, udzieleniem wnioskowanych informacji w formie czynności materialno-technicznej, bądź wydaniem decyzji o odmowie jej udzielenia w sytuacji istnienia ku temu podstaw prawnych. Sąd przyjął jednocześnie założenie, że Spółka dysponuje żądanymi informacjami, gdyż w toku postępowania tego faktu nie kwestionowała.

Na marginesie można wskazać, że nie zasługuje na aprobatę pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, iż wnioskowane informacje nie mogą zostać udzielone na podstawie u.i.d.p., gdyż celem ich uzyskania jest wszczęcie sporu cywilnego przed sądem powszechnym. Należy zaakcentować, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 3 postanowiła ograniczyć dostęp do informacji publicznej wyłącznie ze względu na ochronę wolności i praw innych osób oraz podmiotów gospodarczych, ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Nie ulega wobec tego wątpliwości, że prawo do dostępu do informacji publicznej nie może być ograniczone ze względu na cel wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej, jakim jest wszczęcie sporu sądowego. Ponadto, stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wnioskującej o udostępnienie informacji publicznej nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Oznacza to, że dalszy cel wykorzystania wnioskowanej przez skarżącą informacji nie może stanowić podstawy do odmowy jej udzielenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska naruszałoby konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej. Wbrew odpowiedzi na skargę, bez znaczenia prawnego pozostaje również fakt ewentualnego posiadania wnioskowanych decyzji przez organy, które je sporządziły.

W nawiązaniu do wcześniejszych wywodów należy tylko przypomnieć, że istotna jest wyłącznie okoliczność, czy dane rozstrzygnięcia są w posiadaniu Spółki, która wykorzystuje je do wykonywania zadań publicznych. Wnioskodawca może w tej sytuacji zdecydować, czy zwróci się o wydanie decyzji do organu, który ją sporządził, czy też do jej dodatkowego dysponenta. Można również zauważyć, że nawet jeśli przyjąć nie posiadanie przez Spółkę oryginału decyzji, to skarżąca wnioskowała jedynie o ich kserokopie.

Ostatecznie odnosząc się do stanowiska organu, dotyczącego uznania wnioskowanych informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (choć w odpowiedzi na skargę posłużono się terminem "tajemnica przedsiębiorstwa"), należy uznać je za bezzasadne. Wprawdzie u.d.i.p. nie zawiera pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", jednakże termin "tajemnica przedsiębiorstwa" został zdefiniowany w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 z późn. zm.) w jej art. 11 ust. 4, według którego, są to nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W literaturze przedmiotu wskazano, że pojęciem "tajemnicy przedsiębiorstwa" stworzonym dla potrzeb tej ustawy należy się posiłkować na gruncie u.d.i.p. (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 78). W świetle ustawowej definicji "tajemnicy przedsiębiorstwa" należy zauważyć, że A S.A. w K. w żaden sposób nie wykazała, by podjęła niezbędne działania w celu zachowania poufności wnioskowanych informacji. Ponadto, trudno uznać, że wnioskowane decyzje administracyjne stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, skoro zostały wydane przez organ administracji publicznej, a nadto są jawne wobec stron danego postępowania administracyjnego.

Reasumując przyjdzie zauważyć, że w sytuacji braku rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 29 października 2012 r. w sposób przewidziany w u.d.i.p. należało orzec, jak w sentencji.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej w oparciu o przepisy u.d.i.p. w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu akt administracyjnych, uwzględniając treść art. 286 § 2 P.p.s.a. Ponadto stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przy istniejących wątpliwościach, dotyczących obowiązku stosowania w sprawie wniosku skarżącej przepisów u.d.i.p., Spółka udzielała pisemnych odpowiedzi, w konsekwencji nie sposób dostrzec w takim zachowaniu rażącego naruszenia prawa. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a.