Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 836/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-02-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 260 w zw. z art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. S. od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 08 stycznia 2013 r. w sprawie ze skargi S. S., E. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

S. S. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 1127 zł skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z dwoma synami i nie ma stałego dochodu. Jako jedyny majątek wnioskodawca wskazał udział w wysokości 1/7 w nieruchomości rolnej o pow. 2,5 ha.

Celem doprecyzowania sytuacji majątkowej wnioskodawcy, pismem z dnia 23 października 2012 r. wezwano Go do przedłożenia wyciągów i wykazów za okres ostatnich 6 miesięcy ze wszystkich rachunków bankowych posiadanych przez skarżącego oraz dokumentów dotyczących lokat, kont i kart kredytowych, nadesłania kopii zeznań podatkowych podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2010-2011, udokumentowania wysokości wydatków przeznaczanych na utrzymanie się - opłat za energię elektryczną, dostawy wody, gazu, usługi telekomunikacyjne itp., wskazania źródła, z którego strona uzyskuje środki pieniężne na utrzymanie i udokumentowania wysokości uzyskiwanych dochodów (w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej należy przedłożyć kopie dokumentacji księgowej za ostatnie 3 miesiące).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnił, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z E. Ś.. Wnioskodawca przesłał również wyciąg z konta bankowego w Banku [...]., faktury za prąd, telefon komórkowy zarejestrowany na firmę M. P.S. S., wywóz nieczystości płynnych, wywóz odpadów komunalnych i zeznanie podatkowe za 2011 r.

Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 08 stycznia 2013 r. odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy.

W ustawowo przewidzianym terminie Skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. W sprzeciwie Skarżący wskazał, iż nie uzyskuje żadnych dochodów z działalności gospodarczej, gdyż jest ona zawieszona od 2011 r. Na dowód tego Skarżący przedstawił wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (.k.120 akt sądowych), z którego wynika, iż działalność gospodarcza prowadzona pod nazwą M. P. S. S. została zawieszona dnia 11.05.2011 r. i taki status firma ma do chwili obecnej. Ponadto Skarżący wskazał, że kwoty które pojawiały się na koncie bankowym [...] pochodziły z drugiego konta w [...]. Na to konto przychodziły oszczędności Skarżącego zdeponowane podczas kryzysu bankowego na terenie Wielkiej Brytanii. Jednakże w chwili obecnej oszczędności te skończyły się. Pieniądze które udaje się zdobyć Skarżącemu pochodzą z wyprzedaży majątku osobistego, jak choćby pamiątka rodzinna- sztućce Rosenthal sprzedane za 20% realnej wartości. Skarżący dołączył również wyciąg z konta bankowego [...], z którego wynika, że saldo końcowe wynosi 0,11 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż sąd rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy od początku, tzn. tak, jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Skutkiem wniesionego przez skarżącego sprzeciwu jest utrata mocy zaskarżonego postanowienia i konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż na podstawie art. 245 § 1-3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata. Z kolei prawo pomocy z zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Przesłanki regulujące przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej zawarte są w art. 246 §1 pkt 1 i 2 ppsa, zgodnie z którymi przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym Sąd przyznaje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 ppsa, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar dowodu wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 ppsa spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Stąd też - w przypadku gdy oświadczenia zawarte we wniosku budzą wątpliwości lub okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony oraz jej stanu rodzinnego - stosownie do art. 255 ppsa., Strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Powołany przepis wprost upoważnia do żądania dokumentów lub oświadczeń, pozwalających na zbadanie oświadczeń strony w zakresie jej sytuacji materialnej.

Okoliczności przedstawione przez Skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również wynikające z dołączonych dokumentów pozwalają uznać, że sytuacja Skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych.

Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z E. Ś., która jest osobą bezrobotną. Wychowują dwoje dzieci, z których jedno choruje na cukrzycę typu insulinowego. Skarżący nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze, przy uwzględnieniu braku stałego dochodu Skarżącego i wysokości wpisu sądowego (1127 zł), stwierdzić należy, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uznając więc spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, postanowiono zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Sąd wskazuje, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób pozostających w takiej sytuacji materialnej, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Instytucja prawa pomocy może mieć zastosowanie tylko w wyjątkowych sytuacjach.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.