Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1672/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Z. P. na Prezydenta W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 983/04 postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2006 r. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na: "przewlekłość postępowania organów administracji państwowej wobec wyroku WSA z dnia 27 lipca 2005 r.", zarzucając, że do dnia dzisiejszego organy administracji państwowej nie wydały decyzji o przyznaniu mu prawa wieczystego użytkowania mimo, że od dnia uprawomocnienia się wyroku WSA upłynął ponad rok.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007r. skarżący oświadczył, że chce, aby urząd wreszcie zakończył tę sprawę i rozpoznał jego wniosek.

Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z dnia 27 lipca 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Wa 983/04 – uchylił decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. o odmowie ustanowienia na rzecz Z. P. prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...]. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy Sąd przesłał do Wojewody [...] w dniu 26 października 2005 r. Następnie zaś w dniu [...] listopada 2005 r. wyrok wraz z aktami sprawy otrzymał Prezydent W..

Ponieważ organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie, dlatego też skarżący pismem z dnia [...] marca 2006 r. (data pierwszej prezentaty) skierowanym do Prezydenta W. poinformował go, że dawno upłynął ustawowy termin ostatecznego załatwienia sprawy w związku z czym oczekuje natychmiastowej odpowiedzi.

W odpowiedzi na w/w pismo organ najpierw poinformował skarżącego, że decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana w terminie do dnia [...] maja 2006 r., a następnie poinformował go, że decyzja zostanie wydana w ciągu miesiąca od dostarczenia przez niego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wobec powyższego Z. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o odrzucenie skargi wobec nie wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia z art. 37 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Pismo Z. P. można rozpatrywać w dwóch aspektach:

- jako skargę w trybie art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

- lub jako skargę na bezczynność organów.

Zgodnie z w/w art.154 § 1, w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Skarga złożona przez Z. P. nie jest skargą z art. 154, gdyż nie zawiera żądania wymierzenia organowi grzywny.

Wobec czego - biorąc pod uwagę treść skargi i oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie - Sąd uznał, że jest to skarga na bezczynność organu, który w ustawowym terminie nie rozpatrzył sprawy i nie wydał decyzji.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 powołanej ustawy.

Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji w terminach określonych w kpa, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tego art.

Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia, bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

W niniejszej sprawie Z. P. nie wyczerpał postępowania zażaleniowego, gdyż nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia - Wojewody [...].

Zatem należy uznać, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do sądu. Niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 powołanej ustawy powoduje, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w/w ustawy.

Rozstrzygnięcie to nie zamyka skarżącemu drogi do ponownej skargi na bezczynność, jeżeli organ właściwy do załatwienia sprawy pozostaje w zwłoce - oczywiście po wyczerpaniu drogi zażaleniowej, o której mowa w art. 37 kpa.