Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1531/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącego B. B. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej także: "Minister" lub "organ") - działając na podstawie przepisów art. 134 oraz art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") - po rozpoznaniu wniosku B. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2014 - stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżone postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] maja 2017 r. Prorektor [...] Politechniki [...] przedstawił wniosek, zaopiniowany przez Radę Wydziału [...], o przyznanie skarżącemu B. B. stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Prorektora [...] Politechniki [...], Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego - działając na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. - postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. Nr 214, poz. 1270), termin do złożenia wniosku o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014.2015 upływał z dniem [...] października 2014 r. W konsekwencji, Minister uznał, że wniosek o przyznanie skarżącemu B. B. stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015 został przedstawiony organowi z przekroczeniem terminu. Jednocześnie, organ wskazał, że wniosek o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2014 został sporządzony według niewłaściwego wzoru i nie zawierał treści opinii rady podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w postanowieniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] odmawiającym wszczęcia postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał na przebieg dotychczasowego postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie, podnosząc, że z uwagi na liczne błędy proceduralne i merytoryczne popełnione przez organy Politechniki [...], sporne postępowanie prowadzone jest już od prawie trzech lat. Ponadto, skarżący stwierdził, iż - w jego ocenie - termin ustanowiony w § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia jest terminem instrukcyjnym, a nie materialnoprawnym terminem zawitym. W tej sytuacji, skarżący uznał, że przekroczenie opisanego terminu samo w sobie nie stanowi podstawy do oddalenie żądania skarżącego, a już z całą pewnością nie stanowi podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie złożonego wniosku o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015. Ponadto, skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, że wniosek z dnia [...] maja 2017 r. o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2015 oraz opinia Rady Wydziału [...] Politechniki [...] winny odpowiadać wymogom ustanowionym w nowym rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 lipca 2015 r., zastępującym wcześniejsze rozporządzenie z dnia 1 września 2011 r. W tym miejscu, skarżący wskazał na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2016r., sygn. akt. I OSK 1328/16, w którym to NSA zaznaczył, iż: "postępowanie w przedmiocie przyznania stypendium Ministra ma charakter konkursowy, a zatem w postępowaniu tym zastosowanie znajdą te przepisy, które obowiązywały w dacie złożenia wniosku o przyznanie stypendium Ministra tj. przepisy Rozporządzenia z dnia 1 września 2011 r. W związku z powyższym, stwierdzić należy, iż zarówno wniosek o stypendium Ministra jak i opinia Rady Wydziału w pełni odpowiadają przepisom obowiązującym w dniu złożenia przez Wnioskodawcę wniosku o przyznanie stypendium Ministra".

Mając powyższe na względzie, skarżący stwierdził, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego obowiązany był do merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie skarżącemu stypendium ministra, natomiast wydane przez ten organ postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w tym przedmiocie uznać należy za całkowicie nieuprawnione oraz niezgodne z przepisami prawa, w tym przepisami Konstytucji RP.

W wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2014., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego - powołując się na przepisy art. 134 k.p.a. oraz art. 127 § 3 k.p.a. - postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, powołując się na brzmienie art. 134 k.p.a., stwierdził, że - w ocenie organu - w przedmiotowej sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania, a zatem wniosek skarżącego B. B. z dnia [...] czerwca 2017 r. jest niedopuszczalny. Organ uznał ponadto, że samo przedstawienie przez studenta kandydatury albo wniosku o stypendium rektorowi uczelni lub kierownikowi podstawowej jednostki organizacyjnej w celu zaopiniowania nie czyni studenta stroną postępowania prowadzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, z uwagi na fakt, iż czynność ta nie wszczyna postępowania.

Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazał ponadto, że postanowienia z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania, ewentualny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy mógł wnieść jedynie Rektor Politechniki [...] lub osoba przez niego upoważniona, gdyż postępowania w sprawie przyznawania stypendiów ministra mogą być wszczęte wyłącznie na wniosek rektora złożony w terminie określonym w przepisach. Organ wskazał, że termin do złożenia wniosku o stypendium ministra jest terminem prawa materialnego, a zatem złożenie wniosku po jego upływie nie wywołuje skutków prawnych. W ocenie organu, ustanowiony w § 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. termin do złożenia wniosku nie jest terminem instrukcyjnym, gdyż te z istoty swego założenia dotyczą działań organu i nie mają charakteru materialnoprawnego. Minister wyjaśnił, iż termin instrukcyjny ma charakter procesowy, co oznacza, że może on być przedłużany, skracany oraz zawieszany w zależności od potrzeb konkretnej sprawy.

Ponadto, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego uznał, iż wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mógł zostać merytorycznie rozpatrzony w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r., albowiem przepisy te utraciły moc i zostały zastąpione rozporządzeniem z dnia 17 lipca 2015 r.

W piśmie z dnia 28 sierpnia 2017 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocników, w tym adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W petitum skargi strona skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2017 r., jak i poprzedzającego go postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r., a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Strona skarżącą zarzuciła obu spornym postanowieniom Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego:

1) naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm. - dalej także: "P.s.w.") - poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne uznanie przez Ministra, iż studentowi nie przysługuje status strony w postępowaniu o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, podczas gdy zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym studentowi przysługuje prawo do ubiegania się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie m.in. stypendium ministra, natomiast zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek;

2) naruszenie art. 45 Konstytucji RP w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP - poprzez naruszenie, a wręcz unicestwienie przysługującego skarżącemu na mocy wskazanych przepisów Konstytucji RP prawa do sądu i to w sytuacji, w której niniejsza sprawa dotyczy sfery praw i obowiązków skarżącego, tj. przysługującego skarżącemu na mocy przepisów ustawy prawa do otrzymania stypendium Ministra;

3) naruszenie art. 134 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji błędne przyjęcie, iż złożony przez skarżącego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia jest niedopuszczalny, podczas gdy skarżącemu, jako stronie postępowania, przysługuje na mocy art. 61 a § 2 k.p.a. prawo zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji odmawiającego wszczęcia postępowania;

4) naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia, jak również załącznika do w/w rozporządzenia - poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie z uwagi na konkursowy charakter postępowania w przedmiocie przyznania wniosku o stypendium Ministra, jak również datę złożenia wniosku o stypendium Ministra, zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia, tj. przepisy obowiązujące w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, co wprost wynika również z treści uzasadnienia wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1328/16;

5) naruszenie § 3 ust. 7 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia, jak również załącznika do w/w rozporządzenia - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż złożony przez Rektora Politechniki [...] wniosek o przyznanie skarżącemu stypendium Ministra został złożony według niewłaściwego wzoru, podczas gdy wskazać należy, iż przedmiotowy wniosek spełniał wymogi określone w w/ w przepisach;

6) naruszenie § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia - poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż ustanowiony w tym przepisie termin do złożenia przez rektora uczelni wniosku o przyznanie studentowi stypendium ministra jest zawitym terminem materialnoprawnym, którego przekroczenie powoduje utratę prawa do złożenia wniosku o przyznanie stypendium ministra, podczas gdy stwierdzić należy, iż ustawiony w tym przepisie termin jest jedynie terminem instrukcyjnym;

7) naruszenie art. 70 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - poprzez pozbawienie skarżącego prawa do skorzystania z systemu indywidualnej pomocy finansowej i organizacyjnej dla uczniów i studentów tworzonego przez władze publiczne, w postaci prawa skarżącego do otrzymania stypendium Ministra za wybitne osiągnięcia.

W uzasadnieniu skargi strona, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy - podniosła, iż nie podziela stanowiska Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lipca 2017 r., albowiem w ocenie skarżącego, przysługuje mu status strony w postępowaniu administracyjnym o przyznanie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia oraz możliwość składania na gruncie przedmiotowej sprawy środków zaskarżenia, w tym zarówno wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargi do sądu administracyjnego.

Powołując się na brzmienie przepisu art. 28 k.p.a., skarżący wskazał, iż należy wziąć pod uwagę charakter postępowania o przyznanie stypendium Ministra. Według strony skarżącej, zauważyć należy, iż przedmiotem wspomnianego postępowania jest przyznanie studentowi środków pieniężnych w formie stypendium o określonej wysokości w przypadku spełnienia przez studenta określonych w przepisach prawa warunków w postaci wybitnych osiągnięć. Wobec powyższego, skarżący stwierdził, iż przedmiotowe postępowanie bezpośrednio dotyczy sfery uprawnień i obowiązków studenta, w tym jego interesów majątkowych, a zatem oczywistym jest, iż studentowi przysługuje w tym postępowaniu status strony. Skarżący wskazuje przy tym, iż interes prawny studenta w przedmiotowym postępowaniu wynika wprost z przepisów prawa, albowiem zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, student może ubiegać się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia. W ocenie strony skarżącej, powyższego wniosku nie zmienia przy tym fakt, iż to rektor uczelni wyższej, a nie student składa wniosek o przyznanie studentowi stypendium, albowiem stanowi to jedynie aspekt proceduralny, gdy tymczasem to studentowi, a nie rektorowi uczelni, przysługuje prawo do otrzymania stypendium. Skarżący zauważył ponadto, że przyznanie skarżącemu statusu strony w przedmiotowym postępowaniu, a tym samym uprawnienia do składania środków zaskarżenia na akty administracyjne wydane w jego toku jest jednolicie przyjmowane również w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Jako przykład orzeczeń sądów administracyjnych, w których przyznano skarżącemu uprawnienia do zaskarżenia decyzji organów wydawanych w toku postępowania o przyznanie stypendium ministra, skarżący wskazał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2015 r., wydany w sprawie sygn. akt II SA/Po 1345/14, w którym sąd stwierdził "dopuszczalność złożenia przez studenta skargi na postanowienie dziekana wydziału, odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie przyznania stypendium ministra".

W związku z powyższym, skarżący uznał, że przysługuje mu prawo do zaskarżania orzeczeń oraz innych czynności i aktów wydawanych w postępowaniu o przyznanie stypendium ministra jeszcze na etapie przez złożeniem wniosku przez rektora, jak też przysługuje mu prawo do zaskarżania aktów wydawanych już na etapie właściwego postępowania o przyznanie stypendium ministra.

W tej sytuacji, skarżący zarzucił, iż odmowa przyznania studentowi w postępowaniu o przyznanie stypendium Ministra statusu strony byłaby nie do pogodzenia z konstytucyjnym prawami i wolnościami obywatelskimi, w tym z przepisem art. 45 § 1 Konstytucji RP, zgodnie z treścią którego każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zdaniem skarżącego, przepis ten w zestawieniu z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, stanowiącym, iż ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw, stanowi podstawę obowiązywania w polskim systemie prawnym tzw. prawa do sądu.

Powołując się również na stanowisko doktryny, skarżący stwierdził ponadto, iż nie powinno ulegać wątpliwości, że przysługuje mu prawo do zaskarżania rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania prowadzonego na skutek złożonego wniosku o stypendium Ministra, albowiem przedmiotowe postępowanie dotyczy praw i obowiązków skarżącego wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Skarżący zgodził się jednocześnie ze stanowiskiem organu przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r., w którym to Minister - jako potencjalną podstawę przyznania skarżącemu statusu strony w toku postępowania - wskazał na tzw. prawo refleksowe, nie wskazując na szersze uzasadnienie w tym zakresie.

Niezależnie od powyższego, skarżący zarzucił, że Minister zastosował błędną wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia przyznawanych studentom. Skarżący wskazał na konkursowy charakter postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu stypendium ministra oraz datę złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie stypendium. Według strony skarżącej, zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć obowiązujące w dacie złożenia wniosku przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania studentom ministra za wybitne osiągnięcia.

W związku z powyższym, skarżący podniósł, iż Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w toku niniejszego postępowania całkowicie nietrafnie uznał, że złożony przez Rektora Politechniki [...] wniosek o przyznanie stypendium ministra został złożony według niewłaściwego wzoru, ponieważ nie spełnia wymogów, określonych w cyt. rozporządzeniu z dnia 17 lipca 2015 r.

Skarżący nie podzielił także stanowiska organu, jakoby określony w § 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia z dnia 1 września 2011 r. jest terminem materialnoprawnym, którego przekroczenie powoduje utratę uprawnienia do ubiegania się o przyznanie stypendium ministra. Skarżący wskazał, że termin ten ma jedynie charakter terminu porządkowego, mającego na celu zdyscyplinowanie stron postępowania, którego przekroczenie nie prowadzi jednak do wygaśnięcia jakichkolwiek uprawnień.

Skarżący stwierdził, iż stanowiący podstawę kompetencyjną wydania przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozporządzenie w przedmiocie trybu przyznawania stypendium Ministra. Zdaniem skarżącego, art. 187 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, w brzmieniu "Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, liczbę stypendiów i maksymalną wysokość stypendium oraz wzór wniosku o przyznanie stypendium ministra, uwzględniając rodzaje osiągnięć naukowych oraz innych osiągnąć studenta poświadczających ich wybitny poziom oraz sposób udokumentowania tych osiągnięć", nie przyznaje Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego kompetencji do ustanowieni w treści rozporządzenia materialnoprawnego terminu, którego upływ powoduje wygaśnięcia uprawnienia do ubiegania się o przyznanie stypendium Ministra.

W konsekwencji, skarżący stwierdził, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego obowiązany był do merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie skarżącemu stypendium ministra.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że zarzuty w skardze są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego stwierdził przede wszystkim, iż postępowanie w przedmiocie przyznania studentowi stypendium ministra za wybitne osiągnięcia naukowe inicjuje wniosek przekazany temu Ministrowi przez rektora wyższej uczelni, zaś skarżący nie jest stroną tego postępowania, a tym samym doszło do prawidłowego stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na fakt, iż wniosła do osoba niebędąca stroną postępowania.

Jednocześnie, organ podtrzymał stanowisko, iż termin do złożenia wniosku o przyznanie stypendium ministra jest terminem prawa materialnego, a zatem złożenie wniosku po jego upływie nie wywołuje skutków prawnych.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż wniosek złożony przez uczelnię w dniu [...] maja 2017 r. nie spełniał wymogów obowiązującego rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2015 r., uznając jednocześnie, że nietrafny jest argument skarżącego, jakoby przy rozpatrywaniu tego wniosku - z uwagi na konkursowy charakter postępowania - należałoby stosować procedurę określoną w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r.

Mając na względzie powyższe, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego uznał, że przyznanie skarżącemu stypendium oznaczałoby naruszenie wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności. Organ wskazał, że jest zobowiązany do działania na podstawie przepisów prawa, a zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, stypendium ministra za wybitne osiągnięcia jest przyznawane wyłącznie studentom. W tym miejscu, organ podniósł, iż skarżący B. B. ukończył studia w dniu [...] lipca 2015 r. i nie posiada już statusu studenta.

Tym samym, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego uznał, że zasadne jest oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2018 r. strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocników, ustosunkowując się do odpowiedzi Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na skargę, zauważyła na wstępie, iż przyznanie skarżącemu uprawnienia do zaskarżania decyzji organów wydawanych w toku postępowania o przyznanie stypendium Ministra wprost wynika zarówno z treści przepisów prawa, w szczególności art. 28 k.p.a., albowiem przedmiotowe postępowanie bezpośrednio dotyczy sfery uprawnień i obowiązków skarżącego, w tym jego interesów majątkowych, jak i z treści orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, szczegółowo wymienionych w treści skargi z dnia 28 sierpnia 2017 r.

Odnosząc się z kolei do twierdzenia organu, iż wyznaczony w przepisach rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. termin do złożenia wniosku o przyznanie stypendium ministra ma charakter terminu materialnoprawnego, skarżący wskazał, iż jest ono całkowicie nietrafne i sprzeczne z treścią przepisów ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, w szczególności treścią art. 187 cyt. ustawy. Skarżący ponownie wskazał, że przepis ten nie przyznaje Ministrowi kompetencji do ustanowieniu w treści rozporządzenia materialnoprawnego terminu, którego upłynięcie powoduje wygaśnięcia uprawnienia do ubiegania się o przyznanie stypendium Ministra.

Skarżący za chybione uznał również powoływanie się przez organ na treść przepisu art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż przepisy wydane na podstawie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym rozporządzeń wykonawczych dotyczą w części już tego etapu postępowania w sprawie o przyznanie stypendium, które prowadzone jest przed organami uczelni.

Skarżący wyraźnie podkreślił, że postępowanie winno być prowadzone według tych przepisów, które obowiązywały w dacie jego zainicjowania przez studenta, niezależnie od stwierdzenia, czy owo zainicjowanie uznać należy za złożenie wniosku, czy tylko za "zgłoszenie kandydatury".

Skarżący uznał także, iż nieuzasadniony jest zarzut organu, jakoby utrata statusu studenta przez skarżącego uniemożliwiała mu przyznanie stypendium Ministra, albowiem - jak zauważył skarżący - był on studentem w roku akademickim 2014/2015, a to właśnie tego roku akademickiego dotyczy wniosek o przyznanie skarżącemu stypendium Ministra.

Mając na uwadze powyższe, skarżący w całości podtrzymał zarzuty zawarte w treści skargi z dnia 28 sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozstrzygając sprawę w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga B. B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], dopuścił się istotnego naruszenia przepisu art. 134 k.p.a.

Sąd uznał bowiem, że wydając sporne postanowienie, Minister nieprawidłowo przyjął, iż w analizowanej sprawie zachodziła sytuacja, w której brak interesu prawnego po stronie skarżącego, jako osoby wnoszącej środek zaskarżenia w postaci wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest oczywisty i w sposób niebudzący wątpliwości wynika z istoty postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Tym samym, Sąd stwierdził, że organ nie wykazał, aby w sprawie niniejszej zachodziła podstawa do zastosowania art. 134 k.p.a.

Jednocześnie, Sąd uznał, że niezależnie od wskazanego powyżej istotnego uchybienia organu polegającego na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 134 k.p.a., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r., dopuścił się naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, albowiem błędnie przyjął, iż studentowi nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, podczas gdy - zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy - studentowi przysługuje prawo do ubiegania się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, a więc - w świetle przepisu art. 28 k.p.a. - uznać go należy za stronę tego postępowania.

W konsekwencji, Sąd uznał, że naruszenie wspomnianego wyżej przepisu art. 134 k.p.a., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w sprawie, wynikało również z faktu całkowitego zignorowania przez Ministra tego, iż na mocy art. 61 a § 2 k.p.a. skarżącemu, jako stronie postępowania w przedmiocie przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, przysługiwało prawo zaskarżenia postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r. odmawiającego wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem Prorektora [...] Politechniki [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie przyznania skarżącemu, jako studentowi, stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2014.

Ponadto, Sąd stwierdził, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia pozostałych przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał niewłaściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie zaistnienia przesłanek koniecznych do zastosowania przepisu art. 134 k.p.a.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, iż stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a. obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia decyzji w toku instancji (niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych). Odwołanie zatem jest niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją, a stanowi czynność cywilnoprawną lub materialno-techniczną. Z kolei, niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi wówczas, gdy odwołanie wnosi podmiot nieposiadający legitymacji do zaskarżenia decyzji, a więc gdy wnosi je osoba trzecia, albo podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, bądź też odwołanie wniosła strona niemająca zdolności do czynności prawnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, czy też wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r" sygn. akt II OSK 316/08).

Jednakże, co należy wyraźnie podkreślić, w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a. jest możliwe tylko sytuacji, gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie jest oczywisty i w sposób nie budzący wątpliwości wynika z tego odwołania. Natomiast w razie istnienia jakichkolwiek kwestii wymagających wyjaśnienia, bądź gdy odwołujący twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, organ obowiązany jest wszcząć postępowanie odwoławcze i - w razie stwierdzenia, że strona nie ma interesu prawnego - umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (tak m.in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 i powołane tam orzeczenia; podobnie: R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, czy też J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 14, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016).

Należy zauważyć, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r" sygn. akt OPS 16/98 (ONSA z 1999 r. nr 4, poz. 119), która zachowała aktualność, przyjęto, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołane nie jest stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z poglądem wyrażonym w tej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceny interesu prawnego podmiotu wnoszącego odwołanie nie można sprowadzić wyłącznie do wymiaru formalnego, a zatem musi być ona dokonywana w drugim stadium postępowania odwoławczego, tzn. stadium rozpoznawczym, w toku merytorycznego badania wniesionego odwołania. W uzasadnieniu powyższej uchwały NSA podkreślił, że "(...) Prawo do wnoszenia odwołań (art. 127-140 k.p.a.) jest rozwinięciem wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Cechy charakterystyczne systemu instancyjnego sprowadzić można, po pierwsze - do totalności, co oznacza, że każde rozstrzygnięcie może być skontrolowane; po drugie - do wnioskowości, czyli sytuacji, w której tylko wskutek inicjatywy uprawnionego podmiotu (strony lub osoby działającej na prawach strony) może zostać uruchomione postępowanie przed organem wyższej instancji; po trzecie - inicjatywa uprawnionego podmiotu, co należy stanowczo podkreślić, ma prowadzić do procesowego sposobu rozpoznania sprawy. Zgoda zatem na dopuszczalność wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. oznaczać będzie akceptację dla gabinetowego rozstrzygania w trybie pozaprocesowym, z jednoczesnym wyłączeniem ustanowionych w postępowaniu administracyjnym gwarancji ochrony praw strony. Mówiąc inaczej, przyjęcie takiej koncepcji oznacza niczym nieusprawiedliwione odstępstwo od modelowych cech systemu instancyjnego. Ustalenie interesu prawnego powinno nastąpić w toku rozpoznania odwołania na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ I instancji wraz z ewentualnym ich uzupełnieniem zgodnie z art. 136 k.p.a. (...)".

Zatem, przyjąć należy, że w sytuacji, gdy w sprawie nie występuje oczywisty brak legitymacji, a dodatkowo w odwołaniu podmiot powołuje się na swój interes prawny, konieczne jest wszczęcie postępowania odwoławczego i przeprowadzenie dowodu mającego na celu wyjaśnienie tej kwestii. W przypadku późniejszego ustalenia, że odwołujący faktycznie nie posiadał interesu prawnego do złożenia odwołania - organ winien umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (tak również: m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1774/11).

W konsekwencji, uznać należy, że niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych, stwierdzoną w formie postanowienia, należy odnieść wyłącznie do przypadków, gdy z okoliczności sprawy wynika wprost ograniczenie podmiotowe, a zatem, gdy tak stanowi expressis verbis prawo i nie zachodzi konieczność czynności wyjaśniających (por. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 14, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016).

Tymczasem, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydając w niniejszej sprawie - na podstawie art. 134 k.p.a. - zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdzające niedopuszczalność wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wcześniejszym postanowieniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2014, wskazał w uzasadnieniu, że samo przedstawienie przez studenta kandydatury albo wniosku o stypendium rektorowi uczelni lub kierownikowi podstawowej jednostki organizacyjnej w celu zaopiniowania, nie czyni studenta stroną postępowania prowadzonego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, z uwagi na fakt, iż czynność ta nie wszczyna postępowania. Minister wskazał jednocześnie, że ewentualny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania, mógł wnieść jedynie Rektor Politechniki [...] lub osoba przez niego upoważniona, albowiem - jak uznał organ - postępowania w sprawie przyznawania stypendiów ministra mogą być wszczęte wyłącznie na wniosek rektora złożony w terminie określonym w przepisach.

W tej sytuacji, uznać należy, iż w analizowanej sprawie organ stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo, iż nie sposób przyjąć, że zachodziła sytuacja, w której brak interesu prawnego po stronie skarżącego B. B., jako osoby wnoszącej środek zaskarżenia w postaci wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, był oczywisty i w sposób niebudzący wątpliwości wynikał z samej istoty postępowania w przedmiocie przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

W ocenie Sądu, Minister w żaden sposób nie wykazał, aby rzeczywiście w sprawie niniejszej brak interesu prawnego po stronie skarżącego był oczywisty, a tym samym, by zachodziła podstawa do zastosowania art. 134 k.p.a.

Już z tej przyczyny uznać trzeba, że sporne postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r. wydane zostało z istotnym naruszeniem prawa i winno być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Niemniej, Sąd stwierdził, że niezależnie od wskazanego powyżej istotnego uchybienia organu polegającego na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 134 k.p.a., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r., dopuścił się również naruszenia przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, albowiem błędnie przyjął, iż studentowi w ogóle nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przyznania temu studentowi stypendium ministra za wybitne osiągnięcia.

Należy zauważyć, że interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., oznacza możliwość żądania przez dany podmiot określonego rozstrzygnięcia, którego celem jest konkretyzacja uprawnień i obowiązków, przyznanych temu podmiotowi przez normę prawną. Odnosząc się do istoty interesu, wskazać należy na konieczność oparcia się na konkretnej normie prawa materialnego, którą można wskazać, jako podstawę interesu prawnego, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W konsekwencji, interes prawny strony musi być osobisty, konkretny, realny, aktualny, dający się obiektywnie stwierdzić i znajdujący uzasadnienie w określonej normie prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, że pojęcie interesu prawnego pozwala na zamknięcie kręgu podmiotów do tych osób, wobec których ma sens konkretyzacja danej normy. Nie wystarczy zatem wskazanie, iż określony podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem określonego rodzaju, gdyż stanowi to jedynie podstawę dla stwierdzenia interesu faktycznego. Interes prawny to związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Wyposażenie danego podmiotu w interes prawny oznacza, że podmiot ten, na podstawie konkretnej normy prawa materialnego, może uzyskać skutek prawny, polegający najczęściej na akcie stosowania tego prawa. Istotą zaś takiego postępowania będzie skutek w postaci konkretyzacji ogólnej i abstrakcyjnej normy prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, studentowi przysługuje prawo do ubiegania się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie stypendium ministra za wybitne osiągnięcia. W tej sytuacji, uznać trzeba, iż - w świetle przepisu art. 28 k.p.a. - student, którego osiągnięcia stanowią podstawę do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie wspomnianego stypendium, winien być stroną tego postępowania. Sąd stwierdził bowiem, że biorąc pod uwagę charakter postępowania o przyznanie stypendium ministra, a także fakt, iż przedmiotem wspomnianego postępowania jest przyznanie studentowi środków pieniężnych w formie stypendium o określonej wysokości w przypadku spełnienia przez studenta określonych w przepisach prawa warunków w postaci wybitnych osiągnięć, nie sposób przyjąć, że przedmiotowe postępowanie nie dotyczy bezpośrednio sfery uprawnień i obowiązków studenta, w tym jego interesów majątkowych. Zdaniem Sądu, oczywistym jest zatem to, iż studentowi przysługuje w tym postępowaniu status strony, zaś strona skarżąca zasadnie wskazała w toku postępowania oraz w skardze, że jej interes prawny w przedmiotowym postępowaniu wynika wprost z przepisów prawa, a mianowicie z art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie Sądu, zgodzić się należy jednocześnie ze stroną skarżącą, iż powyższego wniosku nie zmienia fakt, iż to rektor wyższej uczelni, a nie student, składa wniosek do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o przyznanie studentowi stypendium, albowiem okoliczność ta świadczy jedynie o proceduralnym aspekcie rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę, gdy tymczasem, to studentowi, a nie rektorowi danej uczelni, przysługuje prawo do otrzymania stosownego stypendium za wybitne osiągnięcia w danym roku akademickim.

W konsekwencji, Sąd stwierdził również, że dopuszczając się istotnego naruszenia przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 173 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, a także niewłaściwie stosując w sprawie regulację prawną zawartą w przepisie art. 134 k.p.a., , organ całkowicie zignorował fakt, iż na mocy art. 61 a § 2 k.p.a. skarżącemu, jako stronie postępowania w przedmiocie przyznania stypendium ministra za wybitne osiągnięcia, przysługiwało prawo zaskarżenia postanowienia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2017 r. odmawiającego wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem Prorektora [...] Politechniki [...] z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2014.

Wobec stwierdzonych wyżej istotnych wad procesowych zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r., które mogły mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, Sąd uznał, że sporne postanowienie nie może ostać się w obrocie prawnym, a więc podlega uchyleniu.

W tej sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego powinien wnikliwie przeanalizować materiał dowodowy w sprawie oraz poddać weryfikacji zarzuty skarżącego. Uzasadniając ponownie podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, organ winien wziąć pod uwagę powyższe wskazania Sądu, a także szczegółowo odnieść się do pozostałych zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości postanowienia z dnia [...] maja 2017 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu stypendium ministra za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2014/2014

W związku z powyższym, uznając, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z kolei, rozstrzygając w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, Sąd uznał, iż zachodzi podstawa do zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kwoty 580 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi oraz poniesionych przez stronę skarżącą kosztów zastępstwa procesowego, kierując się w tym zakresie uregulowaniami prawnymi wyrażonymi w przepisach art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.