Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1120/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35,34,28
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. sp. [...] w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2015 r, nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. sp. [...] w B. kwotę 757 ( słownie siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. spółka C. (inwestor), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciło się do Prezydenta Miasta B. o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania hali produkcyjnej z zapleczem warsztatowo-socjalnym na cele Zakładu Opieki Zdrowotnej.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], nr [...], Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania hali produkcyjnej przy ul. [...] (działki nr [...]/1, [...]/2, [...]/4, [...], [...]/1, [...]/2, [...]/3, [...]/3, obręb nr [...]) w B. na Zakład Opieki Zdrowotnej wraz z przebudową wewnętrznej instalacji gazowej c.o. i wentylacji oraz z przebudową zewnętrznej i wewnętrznej instalacji wod-kan i elektrycznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., iż przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wymogami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...]. Organ podkreślił ponadto, że dla przedmiotowej inwestycji wyrażono wcześniej zgodę na odstępstwo od wymogu wynikającego z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ("rozporządzenia").

Pismem z dnia 12 czerwca 2015 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka M. ("skarżąca spółka"), zarzucając decyzji naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez nieuznanie spółki C. za stronę postępowania; art. 4 ustawy Prawo budowlane ("p.b.") poprzez niewykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy skarżąca spółka, będąca użytkownikiem wieczystym części nieruchomości objętej wnioskiem, nie wyraziła zgody na realizację inwestycji; naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez udzielenie zgody na odstępstwo od powyższego przepisu, pomimo naruszenia § 11 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia; naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. w związku z brakami formalnymi projektu budowlanego. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła brak rozwiązań w projekcie budowlanym dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, w związku z usytuowaniem ściany budynku w granicy oraz niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia zbyt malej ilości miejsc parkingowych niż wynika to z planu miejscowego. Strona podniosła też zarzut braku zgody właściciela działki nr [...] przyległej do parkingu, na korzystanie z tej nieruchomości w formie zjazdu.

Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przywoławszy brzmienie art. 35 ust. 1 p.b., organ odwoławczy stwierdził, że wniosek inwestora, uzupełniony przez niego w toku postępowania zgodnie z nałożonym przez organ I instancji obowiązkiem, zawierał wszystkie wymagane prawem elementy, m.in. zawierał projekt budowlany zgodny z obowiązującym w miejscu zamierzonej inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, kompletny i posiadający konieczne opinie i uzgodnienia, o których mowa w p.b.; organ podkreślił, że inwestor zawarł w dokumentacji prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że działki skarżącej spółki o numerach [...]/3 i [...]/4 nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji - planowany budynek będzie budynkiem niskim, w związku z czym realizacja zamierzenia nie ograniczy wykonywania praw rzeczowych do zabudowy na wymienionych działkach i nie wpłynie na ich warunki oświetleniowe światłem dziennym; że inwestor nie miał obowiązku przedstawiania prawa do dysponowania działką nr [...]/2 na cele budowlane, albowiem, co wynika z części graficznej projektu zagospodarowania terenu, nie są na tej działce planowane żadne roboty budowlane; że odstępstwo od wymogu § 12 rozporządzenia udzielone zostało przede wszystkim zgodnie z upoważnieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 kwietnia 2015 r. zezwalającego inwestorowi wykonanie nowych otworów okiennych oraz zmianę wymiarów istniejących otworów okiennych i drzwiowych, a ponadto obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na przedmiotowych działkach przebudowę, nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków usytuowanych bezpośrednio przy granicach z sąsiednimi działkami. Organ nie podzielił zastrzeżeń skarżącej spółki dotyczących uciążliwości planowanej inwestycji; potwierdził właściwe jej zaprojektowanie w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego (zaakceptowane przez Straż Pożarną rozwiązania zastępcze); wskazał, że inwestor jest obowiązany uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście na jej teren w celu wykonania robót budowlanych przed rozpoczęciem robót budowlanych, a nie przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; oraz że zarzut braku zgody właściciela działki nr [...] przyległej do parkingu, na korzystanie z tej nieruchomości w formie zjazdu jest niezrozumiały, albowiem działki [...]/1 o [...]/5 powstały w wyniku podziału działek o numerach [...]/10 i [...]/9, na których ustalona została służebność przechodu i przejazdu, wpisana w księdze wieczystej, a ponadto wskazany przez skarżącą zjazd jest zjazdem istniejącym, zaznaczonym na mapie do celów projektowych.

W odniesieniu do zarzutu zbyt malej ilości miejsc parkingowych i w związku z tym naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy stwierdził, że opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu zawiera informacje na temat urządzenia miejsc postojowych, z jego treści wynika, że w planowanej zabudowie zaprojektowano 80 łóżek szpitalnych, dla których wymagane jest zapewnienie 16 miejsc postojowych i miejsca te zostały zaprojektowane przy ul. [...], natomiast dla zabudowy przy ul. [...] i [...] istnieją 23 miejsca postojowe. Jak wskazał, opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu zawiera informację w sprawie miejsc parkingowych i miejsca te zostały wskazane w części graficznej projektu. Organ podkreślił też, że projektowana inwestycja nie dotyczy obiektu nowopowstałego, ale już istniejącego, co rodzi konieczność uwzględnienia istniejących uwarunkowań; zastana zabudowa na działce może powodować utrudnienia w projektowaniu, co zdaniem organu nie może prowadzić wprost do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r., spółka M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

1. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez niezweryfikowanie planowanego przedsięwzięcia pod kątem jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności §5 ust. 6 pkt 5 lit. b) i f) dotyczących planowanej ilości miejsc parkingowych, albowiem projekt budowlany zakłada zbyt małą ilość miejsc parkingowych oraz w bilansie miejsc postojowych obejmuje miejsca postojowe nieobjęte projektem zagospodarowania terenu oraz nieistniejące miejsca postojowe;

2. naruszenie art. 34 ust. 4 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braków formalnych projektu budowlanego, tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu odpowiadającego warunkom formalnym wynikającym z przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. w szczególności w zakresie wskazania wszystkich elementów układu komunikacyjnego, tj. miejsc postojowych oraz zjazdów na rzekomy parking przy ul. [...] i [...];

3. naruszenie art. 34 ust. 5 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b i art. 4 p.b. oraz art. 29 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych poprzez nieuzyskanie wymaganej zgody właściciela nieruchomości obejmującej działkę nr [...], na zjazd z drogi publicznej na wskazany w projekcie parking przy ul. [...] i [...];

4. naruszenie art. 4 p.b. poprzez niewykazanie przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, albowiem w projekcie budowlanym ujęto powierzchnię użytkową budynku przy ul. [...] w części znajdującej się na nieruchomości należącej do skarżącej, która nie wyraziła zgody na realizację przedmiotowej inwestycji;

5. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 2, art. 138 § 2 w zw. z art. 77 § 1, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) dalej powoływanej w skrócie jako "kpa" poprzez nieuchylenie decyzji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pomimo niepodjęcia przez organ I instancji wszystkich czynności wyjaśniających sprawę; art. 8, art. 9 i art. 10 §1 w zw. z art. 73 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącej zapoznanie się z materiałem dowodowym w sprawie i nieinformowanie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym na każdym etapie postępowania; oraz art. 28 p.b. poprzez pominięcie w trakcie postępowania jednej ze stron postępowania, tj. spółki C., mimo iż obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje także właściciela działek [...]/3 i [...]/4.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 ppsa). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa).

Badając zaskarżoną decyzję według określonych wyżej zasad, Sąd stwierdził, że wniesiona skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej zawarte zasługują na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta B. w zakresie spełnienia przesłanek warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania hali produkcyjnej z zapleczem warsztatowo-socjalnym na cele Zakładu Opieki Zdrowotnej. Zasadność tego rozstrzygnięcia kontestuje skarżąca spółka, której zarzuty sprowadzają się w dużej mierze do twierdzenia, iż organ odwoławczy, podobnie jak wcześniej organ I instancji, dokonał błędnych ustaleń w zakresie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji.

Zakres obowiązków organu w zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę określa art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej "p.b."). W ramach tego postępowania organ musi dokonać szeregu czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.).

Przedmiotowa inwestycja zamierzona została na terenach nieruchomości objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]", przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] grudnia 2009 r. Zgodnie z jego ustaleniami działki o numerach ewid. [...]/1, [...]/2, [...]/4, [...], [...]/1, [...]/2, [...]/3, [...]/3, obręb nr [...], przeznaczone pod planowaną inwestycję znajdują się w granicach jednostek ewidencyjnych oznaczonych jako 4.U/MW i 5.U/MW, w obrębie których przewidziano zabudowę usługową i mieszkaniową wielorodzinną (§ 8 i § 9 części tekstowej planu). Prezydent Miasta B. w zaświadczeniu z dnia 21.05.2014 r. stwierdził zgodność zamierzenia inwestorów z planem miejscowym. Sporna w niniejszej sprawie okazała się jednak kwestia liczby i usytuowania miejsc postojowych zaprojektowanych dla planowanej inwestycji w związku z zapisami planu miejscowego w tym zakresie.

Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z § 5 ust. 6 pkt 5 lit. b części tekstowej planu wymagane jest zapewnienie co najmniej 8 miejsc parkingowych przypadających na 1000 m² powierzchni użytkowej, adoptowanych, rozbudowywanych w tym nadbudowywanych obiektów o funkcji usługowej, a zgodnie z § 5 ust. 6 pkt 5 lit f planu wymagane jest zapewnienie co najmniej 20 miejsc parkingowych przypadających na 100 łóżek w szpitalach i hotelach. Ponadto plan miejscowy w § 5 ust.5 pkt 6 dopuszcza łączne bilansowanie potrzeb w zakresie parkowania pojazdów dla terenów projektowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy usługowej oraz wyznaczenie w projektowanym zagospodarowaniu wspólnego parkingu; obowiązuje zakaz uwzględniania w bilansie miejsc postojowych zlokalizowanych w pasach dróg publicznych, dopuszcza się tego rodzaju bilansowanie po uzyskaniu zgody zarządcy drogi. Jak ustalono opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu zawiera informację w sprawie miejsc parkingowych i miejsca te zostały wskazane w części graficznej projektu.

Warto w tym miejscu podkreślić, że organy administracji architektoniczno-budowlanej badając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mpzp) zobowiązane są w pierwszej kolejności prawidłowo zinterpretować zapisy planu, tak aby mogły stwierdzić czy przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania są zgodne z intencją miejscowego prawodawcy. Przy czym w uzasadnieniu decyzji powinny znaleźć się zapisy, które pozwoliłyby poznać tok rozumowania organu w procesie interpretacji zapisów mpzp, zwłaszcza gdy, tak jak w niniejszej sprawie nie są one jednoznaczne, a przez to trudniejsze w dostosowaniu do rzeczywistych, istniejących w konkretnym obszarze warunków. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takich rozważań zabrakło. Organ stwierdził jedynie, że "należy wziąć pod uwagę, że projektowana inwestycja nie dotyczy obiektu nowopowstałego, ale nadbudowy i przebudowy obiektu już istniejącego, co rodzi konieczność uwzględnienia istniejących uwarunkowań, oraz że zastana zabudowa na działce może powodować utrudnienia w projektowaniu, co zdaniem organu nie może prowadzić wprost do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego". Poza tym organ odwołał się do zapisów jakie znalazły się w "Opisie technicznym do projektu budowlanego" odnośnie urządzania miejsc postojowych. Należy wobec tego wskazać, że w pkt 5.1 opisu technicznego, zatytułowanym "Miejsca postojowe" zapisano: "w zabudowie objętej opracowaniem zaprojektowano 80 łóżek szpitalnych, wymagana liczba miejsc postojowych dla projektowanego budynku wynosi 16. 16 miejsc dla obsługi projektowanego budynku znajduje się na terenie przy ul. [...], co jest zgodne z zapisami mpzp. Dla istniejącej zabudowy znajdującej się przy ulicy [...] i [...], zgodnie z projektem budowlanym z dnia 12.11.2014 r. wymagana liczba miejsc postojowych wynosi 23, liczba miejsc istniejących na terenie objętym opracowaniem wynosiła 24, po zmianie układu nawierzchni utwardzonych przy południowym wejściu do projektowanego budynku zredukowano 1 miejsce postojowe. Obecnie liczba miejsc postojowych dla zabudowy przy ul. [...] i [...] wynosi [...], co jest zgodne z bilansem."

Porównanie powyższych zapisów z treścią mpzp pozwala na jednoznaczne stwierdzenie ich wzajemnej zgodności tylko w zakresie ustalenia konieczności zapewnienia 16 miejsc postojowych w związku z faktem zaprojektowania 80 łóżek szpitalnych. Pozostałe zapisy zawarte w projekcie budowlanym odnośnie miejsc postojowych są po części nie możliwe do zweryfikowania – odnosi się to do odwołania się przez projektanta do zgodności z projektem budowlanym z dnia 24.11.2014 r. bez wyjaśnienia czego on dotyczy (pełnomocnicy stron obecni na rozprawie w dniu 20.01.2016 r. też tego nie wiedzieli) oraz do stwierdzenia, że liczba 23 miejsc postojowych dla zabudowy przy ul. [...] i [...] jest zgodna z bilansem, bez przedstawienia sposobu bilansowania potrzeb w zakresie parkowania pojazdów przy uwzględnieniu zapisów § 5 ust. 6 pkt 6 części opisowej mpzp, co zresztą powinno zostać poprzedzone wypowiedzią na temat tego, czy zapis w mpzp odnośnie bilansowania potrzeb parkingowych ma w ogóle zastosowanie do spornej inwestycji, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze. Poza tym zapis o 16 miejscach postojowych dla projektowanego budynku (prawdopodobnie dla tego z 80 łóżkami szpitalnymi), które znajdują się na terenie przy ul. [...], po pierwsze nie odpowiada warunkom istniejącym w rzeczywistości – w tym miejscu nie ma miejsc postojowych, a po drugie nie znajduje odzwierciedlenia w projekcie zagospodarowania terenu ponieważ nie objęto nim terenu przy ul. [...].

W świetle powyższego zarzut skargi co do braku zgodności projektu budowlanego z treścią obowiązującego mpzp w zakresie miejsc postojowych należy uznać za w pełni uzasadniony. Jego trafność została pośrednio potwierdzona przez pełnomocnika inwestora, która na rozprawie w dniu 20.01.2016 r. poinformowała, że w sierpniu 2015 r., a więc już po wydaniu zaskarżonych decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, na zakupionym przez inwestora terenie położonym przy ul. [...], ciągnącym się aż do ul. [...] wybudowano i uruchomiono parking na 40 fizycznie wydzielonych miejsc postojowych, a ponadto zwiększono o 80 liczbę miejsc postojowych na parkingu położonym za budynkiem głównym usytuowanym przy ul. [...]. Powyższe świadczy, zdaniem Sądu o tym, że inwestor miał świadomość tego, że ilość miejsc postojowych przewidziana w projekcie budowlanym nie zabezpiecza faktycznych potrzeb planowanego przedsięwzięcia pod tym względem. Wybudowanie łącznie aż 120 miejsc postojowych, a co najmniej ich zaplanowanie, gdyby miało miejsce przed wydaniem zaskarżonych decyzji i zostało uwzględnione w projekcie budowlanym, niewątpliwie wpłynęłoby pozytywnie na ocenę zgodności tego projektu z wymaganiami mpzp, jakkolwiek byłyby one zinterpretowane przez organy architektury. Wobec tego jednak, że z poddanego ocenie Sądu projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie jaką ilość miejsc postojowych i gdzie usytuowanych zaprojektowano, stwierdzić należy, że organy architektury wydały zaskarżone decyzje z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Powinny bowiem sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami mpzp dostrzec powyższe mankamenty i swoją zgodę na zatwierdzenie przedstawionego projektu budowlanego uzależnić od ich usunięcia. Ponadto przyznać należy rację skarżącemu co do tego, że sposób przedstawienia miejsc parkingowych ogólnodostępnych w projekcie zagospodarowania terenu, usytuowanych na ul. [...] jest co najmniej nieczytelny. Nie ma bowiem możliwości stwierdzenia czy w oznaczonych prostokątami miejscach, w każdym z nich i dokładnie gdzie istnieją, czy też mają powstać parkingi z 10 miejscami. Dodatkowo informacja zawarta w legendzie tego projektu o tym, że parking oznaczony prostokątem to każdorazowo 10 miejsc ujętych w bilansie potrzeb zabudowy objętej opracowaniem nie znajduje potwierdzenia w opisie technicznym, gdzie, jak to już wcześniej wykazano w ogóle nie przedstawiono sposobu bilansowania potrzeb w zakresie miejsc postojowych.

Mając na uwadze pozostałe zarzuty skargi należy wyjaśnić wpierw, że Sąd nie będąc nimi związany stosownie do art. 134 § 1 ppsa, z urzędu dostrzegł nieprawidłowość polegającą na tym, że na mapie do celów projektowych, na której przedstawiono projekt zagospodarowania terenu nie zaznaczono w sposób umożliwiający ich jednoznaczne odczytanie granic poszczególnych działek ewidencyjnych, co uniemożliwia zrozumienie niektórych rozwiązań przyjętych przez projektanta i ich zweryfikowanie w kontekście części zarzutów skargi. Dotyczy to zarzutów związanych z działką o numerze ewidencyjnym [...]/2, [...] i tych, które odnoszą się do działki (działek), po których przebiega droga publiczna tj. ul. [...]. Rozwiązania te – kwestia zjazdów z drogi publicznej i braku zgody na nie ze strony właścicieli działek, usytuowania miejsc postojowych, wyłączenia części budynku – tzw. łącznika, pozostają więc poza kontrolą Sądu, co należy uznać za naruszenie przez organy zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 11 kpa.

Zgodzić przyjdzie się natomiast z zarzutem skarżącego co do naruszenia przez organy art. 8 (zasada pogłębiania zaufania obywateli), art. 9 (zasada informowania stron) i art. 10 § 1 (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu) w zw. z art. 73 § 1 (zasada względnej jawności akt postępowania) kpa. Jak wynika bowiem z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych skarżąca spółka nie została powiadomiona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, co w realiach niniejszej sprawy, gdy uzupełniana była dokumentacja projektowa, składane były wyjaśnienia przez projektanta, wydano postanowienie o odstępstwach z dnia [...].04.2015 r., przy aktywności skarżącej, takiej jak przedstawiono to w pkt VI skargi, mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługuje natomiast zarzut naruszenia przez organy art. 28 p.b. polegający na pominięciu jako strony postępowania spółki C. Skarżąca nie wykazała bowiem zdaniem Sądu, aby mogła skutecznie ten zarzut podnosić w imieniu tejże spółki – brak naruszenia interesu prawnego skarżącej. Spółka C. mogłaby ewentualnie sama domagać się udziału w sprawie, albo dochodzić swoich praw w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, uznając że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają, wskazane powyżej przepisy zarówno prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono według zasady wynikającej z art. 200 i 205 § 2 ppsa, jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane będą uwzględnić wynikające z uzasadnienia wyroku wskazania.