Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2073/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 187 par. 2, art. 23 par. 2, art. 120, art. 121, art. 122,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora izby Skarbowej w W. na rzecz M. S. kwotę 4000 zł (słownie: cztery tysiące złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej zwana "skarżącą") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] maja 2009r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżąca w 2004r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą T. - Agencja Reklamowa, w zakresie świadczenia usług polegających na wykonywaniu projektów graficznych, przygotowywaniu materiałów do druku, reklam i ogłoszeń handlowych oraz dystrybucji i sprzedaży towarów. Opłacała podatek dochodowy od osób fizycznych wg zasad określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. - o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej "updof", prowadząc jako ewidencję dla celów podatkowych, księgi rachunkowe. W dniu [...] maja 2005r. skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym w O. zeznanie o dochodach osiągniętych w 2004r. na formularzu PIT-36L, w którym zadeklarowała podatek dochodowy w kwocie [...] zł.

Pismem z dnia [...] lipca 2008r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. że w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego w PPHU "S." W. C. w W. ul. M., za lata 2003-2004 stwierdzono, że PPHU "S." W. C. nie wykonywało usług objętych ewidencją VAT, a jednym z nabywców tych usług była firma T. - Agencja Reklamowa. W związku z powyższą informacją przeprowadzono kontrolę podatkową działalności skarżącej, w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r., w wyniku której stwierdzono, że skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, poprzez zaksięgowanie wydatków na zakup towarów i usług, na podstawie fikcyjnych dowodów wystawionych przez firmę PPHU "S." W. C.. Na koncie "420 usługi" - zaksięgowano zakup usług wynikający z następujących faktur VAT:

1) faktura VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r. na kwotę [...] zł netto,

2) faktura VAT nr [...] z dnia [...] marca 2004r. na kwotę [...] zł netto,

3) faktura VAT nr [...] z dnia [...] marca 2004r. na kwotę [...] zł netto,

Na koncie "421 usługi obce" zaksięgowano wydatki na transport obcy, wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r. na kwotę [...] zł. netto.

W związku z powyższym, organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p.", stwierdził nierzetelność prowadzonych ksiąg rachunkowych w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów i w tym zakresie nie uznał ksiąg za dowód tego, co wynikało z zawartych w nich zapisów. Jednocześnie, działając na podstawie art. 23 § 2 O.p. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Podstawę opodatkowania określił na podstawie danych wynikających z ksiąg podatkowych, z pominięciem ww. faktur VAT na łączna kwotę [...] zł.

Uwzględniając powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w decyzji z dnia 22 maja 2009r. określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w kwocie 94.389,10 zł.

Skarżąca w dniu [...] czerwca 2009r. złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania. Zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 120, art. 121 oraz art. 122 i art. 123 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p., jak również art. 22 ust. 1 updof.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż w sprawie decydującą kwestią jest rozstrzygnięcie, czy faktury VAT wystawione przez PPHU "S." W. C. na łączną kwotę [...] zł netto potwierdzają faktyczne operacje gospodarcze wykonane na rzecz skarżącej, czy są to faktury fikcyjne.

Wyjaśnił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. pismem z dnia [...] lipca 2008r. powiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., iż w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w PPHU "S." W. C. stwierdzono, że PPHU "S." W. C. nie wykonywało usług objętych ewidencją VAT, a jednym z nabywców tych usług była firma "T. Agencja Reklamowa". Wyjaśnił, że z materiałów nadesłanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wynika, że W. C. był właścicielem firmy PPHU "S." W. C. w W.. W dniu 25 maja 2003r. W. C. za namową K. K. założył firmę pod nazwą PPHU "S." W. C. w W.. Przedmiotem działalności firmy było doradztwo w zakresie marketingu i zarządzania przedsiębiorstwami, reklama, usługi promocyjne, organizacja szkoleń, targów, produkcja artykułów promocyjno-reklamowych, handel detaliczny i hurtowy artykułami przemysłowymi, artykułami spożywczymi oraz odzieżą, usługi ogólnobudowlane w pełnym zakresie, usługi transportowe, drogowe - przewóz towarów. PPHU "S." nie posiadała żadnych środków trwałych i nie zatrudniała żadnych pracowników. Według zeznań W. C. jego rola w firmie PPHU "S." ograniczyła się do jej zarejestrowania. Nie prowadził w ramach tej firmy faktycznie żadnej działalności gospodarczej tzn. nie wykonywał żadnych czynności związanych z zarejestrowaną działalnością gospodarczą, nie świadczył żadnych usług, nie wystawiał faktur VAT i nie składał deklaracji podatkowych. Wszelkie dokumenty po zarejestrowaniu firmy przekazał Konradowi Kurakowi, któremu też udzielił pełnomocnictwa do rachunku bankowego. Żadnych innych pełnomocnictw do występowania w imieniu firmy dla Konrada Kuraka, W. C. nie przedstawił. K. K. w PPHU "S." zajmował się sprawami finansowymi i dokumentacją. Natomiast W. C. zajmował się tylko podpisywaniem dokumentów. Według zeznań Konrada Kuraka firma PPHU "S." zajmowała się wystawianiem faktur dla różnych firm, które tych faktur potrzebowały. Za wystawienie faktury kosztowej otrzymywał od 7 % do 10 % wartości faktury.

Z kolei wyjaśnił, że M. K. zeznał do protokołu z dnia [...] grudnia 2004r., że firma "S." zawiązana była w celu wyłudzania podatku VAT z urzędów skarbowych. Był on pełnomocnikiem firmy "S." do konta bankowego w Banku PKO SA. Dokonywał wypłat z konta firmy, z tego co pamięta, w okresie kiedy firma ta istniała wypłacił ok. 200-300 tyś. zł. Faktury firmy "S." podpisywał w imieniu W. C.. Prowadząc firmę we własnym imieniu wykonywał usługi na rzecz różnych firm, natomiast faktury wystawiane były przez firmę "S.". Wystawianie tych faktur miało na celu zaniżenie faktycznie uzyskanego dochodu w jego firmie.

Zgromadzone materiały potwierdzają, w ocenie organu odwoławczego, że firma PPHU "S." w istocie nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a zajmowała się jedynie wystawianiem fikcyjnych faktur kosztowych dla zainteresowanych kontrahentów. Jednym z takich kontrahentów okazała się firma T. - Agencja Reklamowa, której właścicielką była skarżąca. Podkreślił, że fakt nieprowadzenia w ramach firmy PPHU "S." faktycznie działalności gospodarczej oraz wystawianie przez nią fikcyjnych faktur kosztowych potwierdzili w złożonych zeznaniach W. C., K. K. oraz M. K., co stanowi główny dowód, że wystawione przez firmę PPHU "S." faktury VAT dla firmy T. - Agencja Reklamowa na łączną kwotę [...] zł netto nie potwierdzają faktycznie zaistniałych operacji gospodarczych pomiędzy tymi firmami. Postępowanie przeprowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wykazało, że usługi udokumentowane ww. fakturami dotyczą czynności, które nie zostały wykonane przez podmiot w nich wskazany i w sposób w nich opisany.

Organ stwierdził, że wyjaśnienia skarżącej, iż towary określone w zakwestionowanych fakturach zostały dostarczone, a usługi wykonane i stanowiły materialny element usług sprzedanych w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, nie znalazło potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wykazało, że firma PPHU "S." nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a zajmowała się jedynie wystawianiem fikcyjnych faktur kosztowych dla zainteresowanych kontrahentów. Dowody zebrane w postępowaniu podatkowym dotyczącym działalności gospodarczej firmy "S." upoważniały więc organ pierwszej instancji do stwierdzenia, że firma ta nie prowadziła legalnej działalności gospodarczej, a w oparciu o fałszywe dokumenty i dowody wprowadzała do obrotu gospodarczego fikcyjne faktury dokumentujące sprzedaż usług. Wobec takich okoliczności sprawy, również przedłożone przez skarżącą przelewy bankowe nie mogą stanowić potwierdzenia że, usługi określone w zakwestionowanych fakturach, zostały rzeczywiście przez firmę "S." wykonane. Nawet gdyby przyjąć, że usługi wykazane na fakturach wystawionych przez PPHU "S." zostały wykonane na rzecz "T.", to nie w wyniku wykonania ich przez "S." tylko przez inny podmiot, a to z kolei oznacza, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji art. 120, art. 121 oraz art. 122 i art. 123 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p., organ odwoławczy uznał, iż nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnił, że zeznania, na które powołują się organy podatkowe spełniają wymogi określone w wymienionych przepisach. Zeznania te, jako załącznik stanowią integralną część protokołu kontroli podatkowej i zostały włączone jako dowód w postępowaniu podatkowym.

Również zarzut niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p. w ocenie organu, jest bezzasadny. Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji, na wniosek skarżącej podjął próbę przesłuchania w charakterze świadka M. K. W ocenie organu nie było potrzeby przymusowego doprowadzenia tego świadka, gdyż zeznania M. K. do protokołu z dnia [...] grudnia 2004r., stosownie do art. 181 O.p., stanowiły wystarczający dowód w sprawie.

W skardze z dnia [...] października 2009r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie art. 120, art. 121, art. 123 w związku z art. 181, art. 187 § 1 oraz 188, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p. oraz art. 21 § 3 w związku z art. 63 § 1 O.p., a także art. 22 ust. 1 updof.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 4 O.p. i art. 9 updof zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa a nie z mocy decyzji, ponadto zobowiązanie takie powstaje tylko raz za dany okres i to w wysokości przewidzianej prawem, którą w przypadku podatku dochodowego od fizycznych jest wysokość przewidziana przez ustawodawcę, a nie przez podatnika, czy organy podatkowe. Zarzuciła, iż w trakcie postępowania wniosła o przesłuchanie świadka M. K., natomiast organ pierwszej instancji zaniechał przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, nie wykorzystując przysługujących mu uprawnień tj. przymusowego doprowadzenia świadka w celu przeprowadzenia dowodu. Wskazała, że przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że towary określone w zakwestionowanych fakturach zostały dostarczone oraz, że usługi materialne określone w fakturach zostały wykonane i stanowiły materialny element usług sprzedanych w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Dodała, że w trakcie postępowanie przedstawiła dodatkowe dowody w postaci przelewów bankowych. W jej ocenie wydatki na nabycie towarów i usług, jako, że nie są wyłączone z kosztów w myśl art. 23 updof stanowią koszty uzyskania przychodów działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. . Podnieśli także zarzut nieprawidłowego, niezgodnego z art. 120 i art. 63 §1 Op. określenia kwoty zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał zaprezentowane w decyzji stanowisko, uznając ,że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył co następuje :

Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. I § I i 2 ustawy 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 256, poz. 1269 ze zm.). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi dotyczący określenia kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. z naruszeniem art. 63 § 1 O.p.

Zgodnie bowiem z powołanym przepisem podstawy opodatkowania, kwoty podatków, z zastrzeżeniem § 2, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych.

W świetle powyższego określenie wysokości należnego podatku w kwocie [...] zł. stanowi o naruszeniu przepisów prawa , które według oceny Sądu, ma istotny wpływ wynik sprawy ,co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W szczególności dotyczy to podnoszonych w toku postępowania administracyjnego jak również sądowoadministracyjnego przez skarżących zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie przez organy i stanowiących podstawę jej rozstrzygnięcia.

Jednym z głównych zarzutów podniesionych w skardze był zarzut nie przesłuchania w charakterze świadka M. K., co skutkować miało naruszeniem art. 188 O.p. Z akt sprawy wynika ,że świadek ten złożył zeznanie w sprawie, a próba ponownego przesłuchania go nie doszła do skutku z powodu niestawienia się na wezwanie. Ostatecznie odstąpienie od przesłuchania tego świadka , który złożył już zeznania odnosząc się do kwestii istotnych w sprawie, wynikało także z faktu, że ani w odwołaniu, ani też w skardze do Sądu skarżąca nie wskazała jakie okoliczności miałyby zostać wykazane na skutek przesłuchania świadka. Sąd podziela przytoczony przez skarżącą pogląd wyrażony w doktrynie prawa podatkowego, a dotyczący konieczności dopuszczenia dowodu wnioskowanego przez stronę. Jednak w realiach niniejszej sprawy strona skarżąca nie sprecyzowała tezy dowodowej, czyli nie wskazała, jakie okoliczności miałyby zostać potwierdzone zeznaniami świadka. Oznacza to, że nie można postawić organom zarzutu naruszenia art. 188 O.p. w związku z art. 120, 121 i 123 O.p.

Ustalenia faktyczne dokonane przez organ podatkowy w niniejszej sprawie, z których wynika, że czynności udokumentowane zakwestionowanymi przez organy fakturami nie zostały przez wykonane przez W. C., prowadzącego firmę S., co skutkowało nieuznaniem ich za dowód poniesienia kosztów uzyskania przychodów , uzasadniającym pomniejszenie o nie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Wskazać bowiem należy. że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań złożonych przez W. C. w charakterze strony w trakcie przesłuchania 7 czerwca 2005 roku wynika, że nie dokonywał on osobiście żadnych czynności w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie świadczył usług, nie wystawiał faktur, nie składał deklaracji ani zeznań nie prowadził rozmów, jego udział w prowadzonej działalności ograniczał się do faktu, że na niego była ona zarejestrowana.

Zeznania te korespondują z wyjaśnieniami złożonymi przez W. C. w charakterze podejrzanego w dniu [...] października 2004 roku, z których wynika, że główną "działalnością" jego firmy było nabywanie towarów na kredyt, przy czym czynności te organizował K. K., jak również z wyjaśnieniami składanymi w charakterze podejrzanych przez K. K. i M. K.. M. K. w swoich zeznaniach dotyczących jego roli w działalności firmy S. wspomina W. C. jedynie jako osobę znalezioną przez K. K. do założenia firmy, której celem było wyłudzanie podatku VAT od urzędów skarbowych.

Sąd zwraca uwagę, że W. C., właściciel firmy S., która świadczyć miała usługi Skarżącej w żadnym ze swoich zeznań nie wspomina o M. K., którego nie przesłuchanie w toku postępowania podatkowego jest jednym z głównych zarzutów skargi.

Ustalenia organów podatkowych, z których wynika, że usługi objęte zakwestionowanymi fakturami nie zostały wykonane przez W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. potwierdza informacja zawarta w piśmie Dyrektora urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Z informacji tej wynika, że kontrolę skarbową dotyczącą W. C. zakończono ustaleniami, że W. C. nie wykonywał usług udokumentowanych fakturami.

Według oceny Sądu ustalając stan faktyczny w powyższym zakresie, organ podatkowy dopełnił spoczywającego na nim obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, co stanowiło konkretyzację zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 122 O.p.

Z treści art. 181 O.p. wynika zasada pośredniości w postępowaniu dowodowym, zgodnie z którą ustalenie stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ w innym postępowaniu. Nie wyłącza to możliwości złożenia wniosku bezpośredniego przeprowadzenia dowodu , takie żądanie nie zostało jednak w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżone decyzji złożone przez skarżącą. W tej sytuacji, oceniając ustalenia faktyczne poczynione przez organy uznać należy, że zostały one poczynione zgodnie z treścią art. 181 O.p..

Według oceny Sądu organ podatkowy w zaskarżonej decyzji nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 ustawy O.p., gdyż kierował się przy ocenie dowodów prawidłami logiki, oraz zgodnością oceny z zasadami doświadczenia życiowego.

W konsekwencji, Sąd uznaje również za nieuzasadnione zarzuty naruszenia zasad ogólnych regulujących postępowanie podatkowe (art. 120, 121, 122 i 123 O.p.), rozumiane przez skarżącą jako dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego

Podkreślenia wymaga, że organ drugiej instancji nie kwestionował faktu nabycia przez Skarżącą usług objętych fakturami, wskazywał jedynie, że czynności te nie zostały dokonane pomiędzy Skarżącą, a wystawcą faktury. Faktura ,aby stanowić dowód poniesienia wydatków na zakup usługi powinna dokumentować rzeczywiste zdarzenie (usługę lub sprzedaż), a nie tylko być prawidłowa z formalnego punktu widzenia. Tak rozumiana prawidłowość materialnoprawna faktury oznacza, że nie można uznać za prawidłową faktury, która wykazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innych rozmiarach albo zaistniało między innymi podmiotami. Takie stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por.; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2008 roku sygn. akt I FSK 780/07 oraz I FSK 775/07 z 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 301/05, LEX nr 187707; z 13 marca 1998 r., sygn. akt I SA1Lu 1240/96, LEX nr 33533, z 6 czerwca 1997r., sygn. akt. I S.A./Ka621/97, LEx nr 29937, wyrok WSA w W. z dnia 21 lutego 2006 roku, sygn. akt. III S.A./Wa 1695/05, Lex nr 196822).

Oznacza to, że wartość dowodowa faktur stanowiących podstawę odliczenia od podstawy podatku dochodowego kwot z nich wynikających,uzależniona była m.in. od tożsamości podmiotu wskazanego na fakturze z rzeczywistym zbywcą towaru lub wykonawcą usługi. Sam fakt działania w dobrej wierze przy nabywaniu towaru lub usługi od podmiotu innego niż wykazany w fakturze w konsekwencji nie kreował możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Prawidłowości dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego nie mogą podważyć przedstawione przez skarżącą wyjaśnienia. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne i rozstrzygające było ustalenie, że dokumentowane fakturami usługi nie zostały wykonane przez W.C. w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wykonane tych usług przez inny podmiot, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, zważywszy ,że zdarzenia, które dokumentują przedstawione przez skarżącą faktury nie zaistniały między podmiotem wskazanym na fakturze jako jej wystawcą, a podatnikiem.

Uchylenie zaskarżonej decyzji nie może też nastąpić z powodu, że organ pierwszej instancji nie wykonał swojego postanowienia dowodowego dotyczącego przesłuchania M. K.. Istotnie, rezygnując z przeprowadzenia dowodu organ winien wydać stosowne postanowienie w trybie art. 187 §2 O.p., to jednak zaniechania wydania powyższego postanowienia nie można ocenić jako naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że już z zeznań osoby prowadzącej firmę S., wynikało jasno, że firma ta nie prowadziła działalności, co uprawniało organ do wyciągnięcia wniosków, że usługi objęte spornymi fakturami nie zostały wykonane przez W. C. Sugerowana zaś przez skarżących okoliczność, że usługi w ogóle zostały wykonane pozostaje o tyle w związku ze sprawą, że potwierdza iż usługi nie zostały wykonane przez podmiot figurujący jako wystawca faktury, co tym bardziej uzasadnia przyjęte przez organ rozstrzygnięcie.

W związku ze zwróceniem przez skarżących uwagi na brak w aktach sprawy zgody prokuratora wydanej w trybie art. 156 §5 kpk. należy wyjaśnić, że materiały z postępowania karnego przekazane zostały organowi prowadzącemu postępowanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. a następnie włączone do akt postępowania kontrolnego. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 180 §1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Czynności przesłuchania określonej osoby w charakterze podejrzanego, po przedstawieniu jej zarzutów i utrwalonej zgodnie z wymogami kpk w formie protokołu nie można traktować jako dokonanej sprzecznie z prawem.

Z uwagi na wykreślenie z dniem [...] maja 2006 roku z art. 181 O.p. zapisu, zgodnie z którym dowodem mogły być wyłącznie materiały zebrane w toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego, kwestia czy po dokonaniu przesłuchania podejrzanym przedstawiono zarzuty czy też nie i czy ewentualnie umorzono postępowanie karne nie ma znaczenia dla oceny powyższych materiałów w postępowaniu podatkowym.

Generalne dopuszczenie przez ustawodawcę możliwości korzystania w postępowaniu podatkowym z materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego oznacza dopuszczenie możliwości skorzystania z dowodów w postaci protokołów wyjaśnień podejrzanych czy oskarżonych. W konsekwencji okoliczność, że osoby te zostały przesłuchane bez pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań nie może stanowić o negatywnej ocenie takiego dowodu. Przypomnieć należy, że dowody te podlegały ocenie organu podatkowego, który stan faktyczny sprawy ustalił nie tylko na podstawie protokołów zawierających wyjaśnienia podejrzanych ,ale również na podstawie protokołu obejmującego zeznania złożone w charakterze strony przez W. C. w toku postępowania podatkowego, jak również informacji nadesłanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. do postępowania podatkowego przeprowadzonego w stosunku do W.C.. Z protokołu kontroli wynika, że dokumenty te włączono do materiałów postępowania kontrolnego.

Sąd nie stwierdzając, aby w sprawie miały miejsce inne ,poza art. 63 § 1 O.p., naruszenia przepisów prawa , które mogłyby mieć lub miały wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 200 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.