Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 183/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji K. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2020r., nr 0114-KDIP4-1.4012.448.2020.1.RMA w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Fundacji K. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Fundacja K. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Fundacja") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 listopada 2020r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Na podstawie zarządzenia z 22 stycznia 2021r. Przewodnicząca Wydziału III nakazała wezwać Skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które podpisały skargę, do reprezentacji Fundacji w dacie wniesienia skargi.

Wezwanie z 1 lutego 2021r. zostało doręczone upoważnionemu pracownikowi Fundacji w dniu 4 lutego 2021r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania – k. 27 akt sądowych).

Pismem z 22 lutego 2021r., nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia, Skarżąca uzupełnia braki formalne skargi i wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia wskazując, że naruszenie terminu określonego w wezwaniu nastąpiło bez jej winy.

Postanowieniem z 17 marca 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Wspomniany wyżej art. 29 P.p.s.a. nakłada zatem obowiązek wykazania umocowania dokumentem, z którego wynikać będzie, że osoba wnosząca pismo procesowe (skargę w niniejszej sprawie) jest umocowana do reprezentacji osoby prawnej.

Jak natomiast stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z kolei art. 58 § 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które podpisały skargę, do reprezentacji Fundacji w dacie wniesienia skargi i pouczona o skutkach niezastosowania się do wezwania (k. 24 i 24 akt sądowych).

Wezwanie z 1 lutego 2021r. zostało doręczone upoważnionemu pracownikowi Fundacji w dniu 4 lutego 2021r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania – k. 27 akt sądowych).

W związku z powyższym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg 5 lutego 2021r. i upłynął z dniem 11 lutego 2021r. (czwartek).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że ww. wezwanie nie zostało wykonane w zakreślonym przez Sąd terminie. Skarżąca nie nadesłała wymaganych dokumentów.

Sąd wskazuje, że analiza akt sprawy nie dostarczyła podstaw do przyjęcia, by korespondencja skierowana do Skarżącej została odebrana przez osobę nieuprawnioną do odbioru korespondencji. Jak wynika z dowodu doręczenia, przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie została przesłana na podany w skardze adres siedziby Skarżącej i pod tym adresem doręczona do rąk Wandy Grzelak. Co istotne, na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma (k. 27 akt sądowych) widnieje adnotacja, że przesyłkę doręczono upoważnionemu pracownikowi.

Sąd w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jego siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona. Listonosz nie ma obowiązku legitymowania osoby, której doręcza pismo przeznaczone dla osoby prowadzącej profesjonalnie działalność gospodarczą. Wystarczy, że na uprawnienie danej osoby do odbioru korespondencji wskazują okoliczności towarzyszące doręczeniu, w tym m.in. podpisanie dowodu doręczenia. Nie jest zatem obowiązkiem doręczyciela każdorazowe sprawdzanie, czy osoba, która przebywa w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej i podejmuje się odbioru pisma adresowanego do przedsiębiorcy jest osobą upoważnioną do odbioru lub jest pracownikiem przedsiębiorcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2013r. sygn. akt: I GZ 1/13). Podkreślić bowiem należy, że obowiązkiem osoby prowadzącej działalność gospodarczą (i to zarówno osoby fizycznej jaki i prawnej) jest takie zorganizowanie pracy jej przedsiębiorstwa, by przesyłki odbierane były przez przedsiębiorcę osobiście albo przez upoważnioną osobę i jednocześnie wykluczona była możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione. Dodatkowo wskazać należy, że istnieje domniemanie, że osoba, która jest obecna w lokalu czy siedzibie przedsiębiorcy i podejmuje czynności, w tym podejmuje się odbioru korespondencji jest osobą do tego upoważnioną, choćby upoważnienie to nie wynikało ze stosunku pracy czy innego stosunku wiążącego tę osobę z osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Nie ma żadnych przeszkód, by osoba prowadząca działalność gospodarczą upoważniła do odbioru korespondencji pracownika innej firmy. Upoważnienie nie musi być przy tym wyraźne, może to być także dorozumiana zgoda na odbieranie korespondencji w przypadku nieobecności adresata. Jak wynika z oświadczenia Wiktorii Salwy (k. 33 akt sądowych), w dniu 18 lutego 2021r. Jacek Cegiełko odebrał korespondencję z portierni, wśród której była przesyłka z sądu. Oznacza to, że Skarżąca wyraziła zgodę na odbieranie korespondencji pod jej nieobecność przez osoby zapewniające obsługę portierską. Wobec powyższego uznać należało, że korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została prawidłowo zaadresowana na wskazany adres i odebrana przez osobę - jak wynika z adnotacji operatora pocztowego - legitymującą się stosownym upoważnieniem (inaczej nie zostałaby przez doręczyciela wydana).

Co istotne prawomocnym postanowieniem z 17 marca 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.

Natomiast o zwrocie uiszczonego wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.