Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1218/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 14 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego H. G. kwotę [...],-zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją Nr [...] z dnia 14 czerwca 2005r. wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 z późn.zm./, oraz art. 5a ust 4 ustawy o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 29 grudnia 1993 r. (Dz. U. z dnia 4 stycznia 1994 r.) po rozpatrzeniu j odwołania H. G., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] Nr [...] z dnia [...] 2005r. o przyznaniu H. G. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 w pomniejszonej wysokości.

Wydanie powyższych rozstrzygnięć poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi:

Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z inicjatywy H. G., który w dniu [...] 2004r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]. Jak ustalono, H. G. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów położonych w miejscowości [...], oznaczonych numerami 1, 2, 3 (ujętych w rejestrze gruntów Gminy [...] pod numerem 4), które użytkował na podstawie zawartej w dniu [...] 2004 r. z J. M. umowy dzierżawy. Umowę zawarto na czas określony-15 lat. W umowie strony ustaliły, że wydzierżawiający opłaci czynsz z góry za okres 15 lat, a wszelkie należności wynikłe z zawartej umowy uiszczać będzie H. G. i on również uprawniony będzie do występowania w sprawach przed ARiMR.

Wezwaniem z dnia [...] 2004 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] zwrócił się do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień i udokumentowanie posiadania i użytkowania działki nr 1 położonej w [...], ze względu na fakt złożenia przez dwóch beneficjentów wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich do działki nr 1. Jak wynika z przeprowadzonego przez organ l instancji postępowania M. K. na podstawie zawartej w dniu [...] 2004 r. z J. M. umowy dzierżawy działki nr 1 wystąpił o przyznanie płatności bezpośrednich do wskazanej działki. Dzierżawa wymienionej działki została przez J. M. wypowiedziana w dniu [...] 2004 r. z powodu niespełnienia przez wydzierżawiającego warunków umowy.

H. G. zgłosił się na wezwanie organu, jednakże zdaniem organu, w sposób wystarczający nie udowodnił posiadania i użytkowania przedmiotowej działki. Stąd też działka nr 1 została wykreślona z wniosku.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] przyznano H. G. zmniejszoną płatność bezpośrednią do gruntów rolnych w kwocie łącznej [...]zł, w tym z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej w wysokości [...] zł, a Uzupełniającej Płatności Obszarowej w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu powołanej decyzji organ podniósł, iż zmniejszenie płatności bezpośrednich wynika z zawyżonej deklaracji powierzchni działek rolnych.

Po skutecznie wniesionym odwołaniu z dnia [...] 2005 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] decyzją z dnia 14 czerwca 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Organ wskazał na przepis art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, póz. 40) o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, stanowiący że:

"Osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi".

Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego",

uznano, iż H. G. tej nie spełnił przesłanki posiadania działki o numerze 1 Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z definicją posiadania zawartą w art. 336 k.c. stanowiącym, iż "posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny)", nie można uznać H. G. za posiadacza działki nr 1.

W związku z tym przy obliczaniu płatności słusznie organ l instancji nie wziął pod uwagę działki nr 1.

Nadto w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniu [...] 2005r. stwierdzono rozbieżności w powierzchni działek rolnych G i H oraz błędy DR 4 i DR 13. Odnośnie DR 4 stwierdzono, że minimalna wielkość kontrolowanej powierzchni nie została dotrzymana /0,1ha/. DR 14 działka rolna nie jest utrzymywana w dobrej kulturze.

W związku z wskazanymi wyżej nieprawidłowościami jakie stwierdzono we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, zastosowano przepisy dotyczące sankcji zawartych w rozporządzeniu Komisji /WE/ Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady EWG nr 3508/92, a konkretnie art. 32, który stanowi:

" 1. Jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2, pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica jest większa niż 3% lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20% ustalonego obszaru.

Jeśli różnica jest większa niż 20% obszaru ustalonego, pomoc obszarowa nie jest przyznawana dla danej grupy upraw. 2.Jeżeli w odniesieniu do całości ustalonego obszaru objętego wnioskiem o pomoc w ramach systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, zadeklarowany obszar przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2 o więcej niż 30%, rolnikowi odmawia się udzielenia pomocy, do jakiej byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w danym roku kalendarzowym w ramach tych systemów pomocy.

Jeżeli różnica jest większa niż 50%, rolnik jest ponownie wykluczony od otrzymywania pomocy do kwoty, równej tej która była przedmiotem odmowy zgodnie z akapitem pierwszym. Kwota ta podlega odliczeniu od wszelkich wypłat pomocy w ramach jakichkolwiek systemów pomocy, określonych w art. 1 ust, 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, do których rolnik jest uprawniony w kontekście składanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujących po zakończenia roku kalendarzowego, w którym dokonane zostały ustalenia ". oraz Rozporządzenia Komisji (WE) NR 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji art. 5 :

Z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, jeśli w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu stwierdza się, że ustalona różnica między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem w znaczeniu art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 jest większa niż 3%, ale nie większa niż 30% wyznaczonego obszaru, kwota, jaka ma zostać przyznana na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej jest zmniejszona za dany rok o dwukrotność kwoty ustalonych funduszy dla tej różnicy.

Jeśli różnica jest większa niż 30% wyznaczonego obszaru, żadna pomoc nie jest przyznawana za dany rok.

Jeśli różnica jest większa niż 50%, rolnik jest ponownie wyłączony z przyznania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem. Ta kwota jest potrącana o płatności pomocowe, do których rolnik jest uprawniony w ramach wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono tę różnicę.

Jeżeli natomiast różnice między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem wynikają z nieprawidłowości popełnionych świadomie, za dany rok kalendarzowy nie przyznaje się pomocy, do jakiej rolnik byłby uprawniony.

Ponadto, jeżeli różnica jest większa niż 20% wyznaczonego obszaru, rolnik jest ponownie wyłączony z przyznania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem. Kwotę tę potrąca się o płatności pomocowe, do których rolnik jest uprawniony w ramach wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono tę różnicę."

Wydając wymienioną decyzję organ odwoławczy podtrzymał słuszną jego zdaniem argumentację za nie uznaniem faktu posiadania spornej działki przez H. G., powołując się również na dowód w postaci oświadczenia Sołtysa Gminy [...] potwierdzającego fakt użytkowania działki przez M. K.

Skargę na powyższą decyzję złożył H. G., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powołał się na fakt posiadania spornej działki na podstawie umowy dzierżawy zawartej z J. M. Oświadczył również, że nie posiadał wiedzy na temat ponownego wydzierżawienia przedmiotowej działki M. K.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Nadto uzasadniając swoje stanowisko, organ wskazał, że umowa dzierżawy działki nr 1 zawarta [...] 2004r. pomiędzy J. M. a M. K., nie mogła być skutecznie wypowiedziana przez J. M. [...] 2004r, a to dlatego, że umowa została zawarta na czas określony i nie przewidywała możliwości jej wcześniejszego rozwiązania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w niniejszej sprawie jest zasadna.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja organu II instancji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji w sprawie przyznania płatności bezpośredniej za rok 2004 wydane zostały z naruszeniem prawa i dlatego zostały uchylone. Powodem uchylenia jest naruszenie przepisów postępowania, a to art.7, 77 kpa, czyli nie wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego, przyjętego za podstawę wydanych decyzji, jak również art. 107 kpa

Organ uznał, iż skarżący nie wykazał w sposób dostateczny faktu posiadania działki nr 1, powołując się na oświadczenie sołtysa wsi [...] o użytkowaniu przedmiotowej działki przez M. K. oraz umowę dzierżawy z dnia [...] 2004 r., zawartą pomiędzy M. K. a J. M. Umowa dzierżawy zawarta została na okres 5 lat, a wypowiedzenie jej przez J. M. w dniu [...] 2004 r. nie zostało zdaniem organu skutecznie dokonane skoro nie można rozwiązać umowy zawartej na czas oznaczony, jeżeli nie przewidziano takiej możliwości w umowie w razie zajścia określonej przesłanki. Organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny kto faktycznie użytkował działkę nr 1 w roku 2004, a więc w czyim była posiadaniu.

Nie uzasadnił dlaczego odmawia uznania dzierżawy H. G., przyjmując jednocześnie dzierżawę M. K. za bezsporną. Sam fakt zawarcia dwóch umów dzierżawy z dwiema różnymi osobami obejmującymi ten sam przedmiot tj działkę nr 1 i dotyczącymi częściowo tego samego okresu czasu budzi zastrzeżenia i wątpliwości, których organ nie wyjaśnił.

W odpowiedzi na skargę organ rozważa skuteczność wypowiedzenia umowy dzierżawy zawartej przez J. M. z M. K. uznając, że wypowiedzenie było nieskuteczne, a tym samym działka nr 1 była w posiadaniu M. K. Jednakże, aby rozważać czy wypowiedzenie umowy dzierżawy przez J. M. było skuteczne, należałoby najpierw ustalić czy umowa dzierżawy zawarta przez J. M. z M. K. była umową skutecznie zawartą.

Zgodnie z przepisem art. 693 §1 kc przez umowę dzierżawy "wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz."

"§ 2. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków."

Przedmiotem umowy dzierżawy z dnia [...] 2004 r. zawartej pomiędzy J. M. a M. K. była działka nr 1, która równocześnie była przedmiotem umowy dzierżawy zawartej dnia [...] 2004r. pomiędzy J. M. a H. G., już sam ten fakt rodzi zasadnicze pytanie czy J. M. mógł wykonać zawartą umowę dzierżawy i oddać M. K. działkę nr 1 do używania i pobierania pożytków. Nadto umowa z dnia [...] 2004r. nazwana umową dzierżawy, nie określa wysokości czynszu. Czynsz jest elementem istotnym umowy dzierżawy. W przypadku gdy osoba biorąca nieruchomość rolną do używania i pobierania pożytków nie jest obowiązana do uiszczania czynszu, lecz tylko do ponoszenia podatków i innych ciężarów związanych z własnością gruntu, możemy mieć do czynienia z tzw. bezczynszowym użytkowaniem /art.708 kc/, ale wówczas przepisy o najmie stosujemy odpowiednio.

Reasumując ten wątek rozważań należy stwierdzić, że nie można przyjmować, że wypowiedzenie umowy z dnia [...] 2004r. było bezskuteczne i z tego faktu wywodzić wnioski co do trwania umowy i posiadania działki nr 1 przez M. K., w sytuacji gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do samej ważności umowy. Dopiero będąc przekonanym, że umowa została ważnie zawarta, można by rozważać czy skutecznie doszło do jej wypowiedzenia.

Dla potrzeb spełnienia przesłanek do nabycia dopłat bezpośrednich istotny jest fakt posiadania danej działki, posiadanie to stan faktyczny, którego źródłem może być określony stosunek prawny, ale może również dojść do posiadania bez tytułu prawnego. Stąd też, dla ustalenia w czyim posiadaniu była działka nr 1 należało przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe zgodnie z regułami określonymi w rozdziale 4 kodeksu postępowania administracyjnego. A także stosownie do przepisu art.89 kpa organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale np. świadków albo w drodze oględzin. Nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego spowodowało, że stan faktyczny w sprawie nie został dokładnie wyjaśniony. A cała istota sporu powstałego w przedmiotowej sprawie opiera się właśnie na ustaleniach dotyczących stanu faktycznego.

Organy administracji publicznej zobowiązane są zgodnie z wyrażoną w przepisie w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnianiu swoich rozstrzygnięć, gdyż strony maja prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 1997 r., V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, póz. 29).

Wymogi stawiane prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej określone są w art. 107 § 1 k.p.a. W myśl postanowień tego przepisu prawidłowo wydana decyzja winna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Niezwykle istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie, na które składa się uzasadnienie faktyczne, zawierające w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji, przy czym treść uzasadnienia prawnego i faktycznego winna się wzajemnie uzupełniać.

Uzasadnienie faktyczne winno zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem oraz co do tych, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji.

Ważnym zagadnieniem, w odniesieniu do uzasadnienia faktycznego decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] 2005 r. jest to, że rozstrzygnięcie w sprawie nie ma swojego odzwierciedlenia w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materialne dowodowym. Jeżeli bowiem organ administracji w uzasadnieniu faktycznym powoła się na pewne okoliczności, to muszą one wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego i muszą mieć w nim swoje umocowanie. W omawianej sprawie strona mogła mieć uzasadnione wątpliwości co do tego, z czego wynikają powzięte przez organ wnioski powodujące zmniejszenie przyznanej płatności.

Jednocześnie należy pamiętać o tym, że samo wymienienie w uzasadnieniu decyzji tylko numeracji artykułów przepisów prawnych przyjętych za podstawę prawną nie spełnia wymogu przytoczenia przepisów prawa (wyr. NSA z dnia 10 lipca 1985 r., SA/Kr 579/85, ONSA 1985, nr 2, póz. 14). Uzasadnienie prawne powinno zawierać zatem także umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz wskazywać, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia, a tego właśnie w omawianych decyzjach, zabrakło. Organ l instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się do wskazania numerów stosownych przepisów, a organ II instancyjny zacytował treść powyższych przepisów. Przytoczenie treści szeregu przepisów europejskich, bez konkretnego wskazania i wyjaśnienia, które z przytoczonych rozwiązań ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie powoduje, że uzasadnienie decyzji jest dla strony zupełnie niejasne i nie czytelne. Tym samym strona nie może zapoznać się z zasadnością przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.

Sąd pragnie również zwrócić uwagę, że dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie ewentualnej przeszkody nie może stanowić wydanie M. K. ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2004 r., obejmującej działkę nr 1. Istnieje bowiem możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 145 k.p.a. Mianowicie zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który decyzję tę wydał. Rozpatrując sprawę H. G., po ujawnieniu okoliczności wniosków dwóch różnych osób, których przedmiotem jest ta sama działka, należało ewentualnie rozpatrzyć sprawę wniosku M. K. ponownie, po wznowieniu postępowania w jego sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie w przedmiotowej sprawie, bez wyjaśnienia tak istotnych okoliczności faktycznych stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem powoduje, iż decyzja została wydana przedwcześnie. Dopiero szczegółowo przeprowadzone postępowanie dowodowe winno zakończyć się merytorycznym orzeczeniem, a treść tego orzeczenia będzie zależna od wyników postępowania.

Działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153,póz. 1270/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, albowiem stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono zgodnie z art.200 ustawy powołanej wyżej.