Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 233/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas pełnienia obowiązków na stanowisku podoficera oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U z 2005 r. Nr 41, poz. 938 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pana R. B. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie wydania Panu R. B. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] w P., przy ulicy [...] na czas pełnienia obowiązków na stanowisku podoficera, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że [...] kwietnia 2004 r. Pan R. B. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w P.

Z dniem 1 lipca 2004 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Zgodnie z art. 19 ust. 6 powołanej ustawy, listy żołnierzy oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej prowadzone do 30 czerwca 2004 r. przez dyrektorów oddziałów terenowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przekazane zostały dyrektorom właściwych oddziałów regionalnych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w terminie do 31 lipca 2004 r. i stały się wnioskami, o których mowa w art. 24 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wobec powyższego wniosek Pana R. B. stał się wnioskiem, o którym mowa w art. 24 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, tj. wnioskiem dowódcy jednostki wojskowej o wydanie Panu R. B. decyzji o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na danym stanowisku, w lokalu mieszkalnym, w miejscowości w której został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej.

Dalej organ wskazał, że wobec zmiany stanu prawnego Dyrektor OR WAM w P. [...] sierpnia 2004 r. umorzył postępowanie o przydział osobnej kwatery stałej, a następnie wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w P., przy [...].

W dniu [...] marca 2006 r. ww. złożył wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Wniosek o zawieszenie postępowania został rozpatrzony odmownie postanowieniem z [...] kwietnia 2006 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., w którym organ stwierdził, że brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania

Następnie Pan R. B. złożył wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w P. decyzją nr [...] w dniu [...] lipca 2006 r. odmówił umorzenia postępowania w przedmiocie wydania Panu R. B. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Od decyzji ww. złożył odwołanie, podnosząc, że wykonywane obowiązki służbowe, uniemożliwiają czynny udział w postępowaniu, a także przyjęcie lokalu.

Po rozpatrzeniu odwołania organ uchylił decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, podkreślając, że w sprawie brak jest przesłanek do umorzenia postępowania określonych w art. 105 § 2 kpa. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji winien rozstrzygnąć sprawę poprzez wydanie decyzji w sprawie przyznania Panu R. B. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, ustosunkowując się w decyzji do wniosków strony złożonych w sprawie.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w P. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. przydzielił zainteresowanemu lokal mieszkalny nr [...] położony w P. przy ulicy [...].

Od decyzji Pan R. B. złożył odwołanie.

Dalej organ podkreślił, że decyzja organu I instancji znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, zgodnie bowiem z art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza w służbie stałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym w lokalu mieszkalnym, w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na to stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej

Organ wskazał, że wydanie przedmiotowej decyzji stanowi realizację, przysługującego żołnierzowi od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym (art. 21 ust 1 ww. ustawy).

Podkreślił, że stosownie do treści art. 26 ust. 1, 2 ustawy o zakwaterowaniu (...) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 sierpnia 2004 r. w sprawie ilości norm przysługujących żołnierzowi w służbie stałej (Dz. U. Nr 185, poz. 1913) Panu R. B. przysługuje powierzchnia użytkowa podstawowa od [...] do [...] m. Zatem przydzielony lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej podstawowej [...] m odpowiada posiadanym uprawnieniom wyżej wymienionego.

Zgodnie z art. 24 ustawy, obowiązkiem dyrektora jest wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania. Z obowiązku tego zwalniają Dyrektora Oddziału Regionalnego jedynie przesłanki określone w art. 24 ust 5 ustawy o zakwaterowaniu (...), a te w niniejszej sprawie nie zaszły.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego brak jest przesłanek do umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejś przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Natomiast z art. 105 § 2 kpa wynika, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, gdy wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.

Oznacza to, iż umorzenie postępowania w trybie art. 105 § 2 kpa jest możliwe przy spełnieniu łącznie następujących przesłanek:

a) postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony,

b) wniosek o umorzenie wniosła strona, która żądała wszczęcia postępowania,

c) inne strony nie zgłaszają sprzeciwu,

d) umorzenie postępowania nie narusza interesu społecznego.

Przedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wszczynane jest z urzędu przez właściwego miejscowo dyrektora oddziału regionalnego, zatem żołnierz zawodowy, w imieniu którego przedmiotowy wniosek został złożony, nie ma uprawnień do występowania o umorzenie postępowania w trybie art. 105 § 2 kpa.

Ponadto organ podkreślił, że przesuwanie rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w przedmiocie przyznania Panu R. B. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, spowodowałoby negatywne skutki dla Skarbu Państwa, związane zarówno z utrzymywaniem pustostanu, jak i wydatkowaniem środków finansowych umożliwiających stronie częściowe pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego pochodzących z dotacji budżetowych.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

W uzasadnieniu skargi ww. wskazał na naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 6, 7 8, 9, 10 § 1, 12 § 1 35, 36, 37 38 107, 123 § 1, 133, 138 § 1 i § 2 143, 220 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 24 ust. 2a ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową.

W odpowiedzi na skargę organ – Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej – wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania w przedmiocie przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas pełnienia obowiązków na stanowisku podoficera. Swój wniosek motywował tym, że nie może przyjąć zaproponowanego lokalu, ponieważ jest czynnie zaangażowany w ćwiczenia żołnierzy rezerwy i realizuje wiele zadań wynikających z zajmowanego stanowiska.

Zgodnie z art. 105 § 1 kpa "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". O bezprzedmiotowości postępowania mówimy wówczas jeżeli brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty.

W sprawie niniejszej ponad wszelką wątpliwość nie występuje brak materialnych elementów stosunku prawnego, a więc nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania.

Natomiast zgodnie z § 2 art. 105 kpa "organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli:

- wystąpi o to strona na której żądanie postępowanie zostało wszczęte,

- nie sprzeciwiają się temu inne strony,

- nie jest to sprzeczne z interesem społecznym."

Z cytowanego wyżej przepisu wynika, że umorzenie postępowania na tej podstawie jest możliwe, jeżeli wymienione w przepisie przesłanki występują łącznie.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że przedmowie postępowanie nie zostało wszczęte na wniosek Pana R. B.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) postępowanie w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym wszczynane jest z urzędu przez właściwego miejscowo dyrektora oddziału regionalnego. Czyli przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem dowódcy jednostki wojskowej, a nie żołnierza zawodowego, zatem żołnierz, w imieniu którego przedmiotowy wniosek został złożony, nie ma uprawnień do występowania z wnioskiem o umorzenie postępowania w trybie art. 105 § 2 kpa

Prawidłowo organ wywiódł, że zgodnie z art. 19 ust. 6 cytowanej ustawy listy żołnierzy oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej prowadzone do 30 czerwca 2004 r. przez dyrektorów oddziałów terenowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w terminie do 31 lipca 2004 r. stały się wnioskami o których mowa w art. 24 o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Również należy zgodzić się z organem, że art. 105 kpa nie daje podstaw do wydania decyzji odmawiającej umorzenie postępowania, jeżeli bowiem postępowanie nie ma znamion bezprzedmiotowości, to sprawa powinna być załatwiona przez wydanie decyzji co do istoty sprawy.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 cyt. ustawy dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej właściwy dla garnizonu, w którym żołnierza służby trwałej wyznaczono na stanowisko służbowe lub w którym zajmuje takie stanowisko, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania na czas pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym w lokalu mieszkalnym w miejscowości, w której żołnierz został wyznaczony na stanowisko służbowe lub zajmuje takie stanowisko albo w miejscowości pobliskiej. Cytowany przepis wskazuje, że obowiązkiem dyrektora jest wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania. Z obowiązku tego zwalniają Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM jedynie przesłanki określone w art. 24 ust. 5 ustawy.

Nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym:

1. na pisemny wniosek żołnierza służby stałej, zgłoszony do dowódcy jednostki wojskowej nie później niż czternaście dni od dnia objęcia stanowiska służbowego w tej jednostce,

2. jednemu z małżonków w przypadku, gdy oboje małżonkowie są żołnierzami w służbie stałej,

3. żołnierzowi służby stałej, który skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 87, lub nie zwolnił osobnej kwatery stałej.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji opisanych w cytowanym przepisie.

Na marginesie dodać należy, że z pisma z [...] czerwca 2006 r. Komendanta CSKL wynika, że skarżący rzeczywiście miał zwiększoną ilość obowiązków służbowych, ale nie uniemożliwiały one przyjęcia zaproponowanego lokalu.

Przedmiotowy lokal położony jest w miejscowości, w której Pan R. B. zajmuje stanowisko służbowe i został przydzielony na czas pełnienia obowiązków na zajmowanym stanowisku.

Stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 i 2 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 sierpnia 2004 r. w sprawie ilości norm przysługujących żołnierzowi służby stałej (Dz. U. Nr 185, poz. 1913) ww. przysługuje powierzchnia użytkowa podstawowa od [...] do [...] m, a zatem przydzielony lokal mieszkalny o powierzchni podstawowej [...] m odpowiada posiadanym uprawnieniom Pana B.

Wskazać również należy, że organ podjął czynności wyjaśniające dla ustalenia, czy Pan R. B. rzeczywiście znajduje się w takiej sytuacji zawodowej, która uniemożliwia udział w prowadzonym postępowaniu i ostatecznie uniemożliwia objęcie przedmiotowego lokalu.

Należy wprawdzie zgodzić się ze skarżącym, że niektóre czynności w toku postępowania były prowadzone opieszale, co powodowało jego przewlekłość, ale okoliczności te pozostają bez wpływu na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji.

Część podniesionych w skardze zarzutów odnosi się do postępowania wywołanego wnioskiem o zawieszenie, a wobec tego pozostała poza rozważaniami i oceną Sądu.

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że wydana decyzja narusza § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie gospodarowania lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową.

Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. zawiera wszystkie elementy wymienione w załączniku nr 1 do powołanego rozporządzenia.

W ocenie Sądu decyzja wydana przez organ jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Organ prawidłowo zastosował przepisy prawa oraz dokonał właściwej ich wykładni.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.151 w zw. z art. 132 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.