Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 75/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22  ust. 2,, art. 140aa, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140ab
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając w oparciu o art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1-3, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit c ustawy z dn. 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], nakładającą karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym w wysokości 15.000 zł.

Do wydania decyzji SKO doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2018 roku, o godz. 08:20 na ul. P. róg ul. K. w W., na której jest dopuszczony ruch pojazdów o nacisku osi 8 ton został zatrzymany do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował P. K., który wykonywał przewóz ładunku po drodze publicznej z K. do W. na rzecz przedsiębiorcy – Z.. Zatrzymania ww. pojazdu dokonał umundurowany funkcjonariusz Policji Wydziału Ruchu Drogowego, który skierował przedmiotowy pojazd na wyznaczone stanowisko kontroli zlokalizowane przy ul. P. [...] w W.. Kierowca oświadczył, że jest pracownikiem zatrudnionym przez przewoźnika. Przewożony ładunek w postaci pospółki w ilości 7 ton, był umieszczony w skrzyni załadowczej pojazdu.

Kierowca oświadczył, że był podczas załadunku towaru kontrolowanego pojazdu. Informację na temat pochodzenia ładunku oraz miejsca jego przeznaczenia uzyskano od kierującego kontrolowanym pojazdem i z druku RW wystawionego przez przewoźnika z dnia [...].

W związku z przypuszczeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych wykonano pomiary wymiarów zewnętrznych, nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu wraz z ładunkiem.

Wymienione powyżej czynności zostały zrealizowane przez działającego w imieniu zarządcy drogi (Prezydenta miasta W.) kontrolera Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich w W. oraz w obecności kierowcy kontrolowanego pojazdu. Kierowca podpisał odręczną tabelę wyników.

Miejsce kontroli zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę jako stanowisko przystosowane do pomiarów mas i nacisków osi pojazdów.

Pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu dokonano przy użyciu pary wag przenośnych do pomiarów statycznych typu [...], marki [...]. W trakcie wykonywania pomiarów statycznych nacisków poszczególnych osi użyte do tych pomiarów ww. wagi przenośne ułożone były w zagłębieniu, w taki sposób, że powierzchnie płyt ważących znajdowały się na wysokości powierzchni jezdni w strefie ważenia. Wobec tego, w trakcie wykonywania pomiarów wszystkie koła ważonego pojazdu znajdowały się na tej samej wysokości (z zachowaniem dopuszczonych spadków wzdłużnych i poprzecznych). Przed umieszczeniem wag w zagłębieniu, zostało ono dokładnie oczyszczone i nie zawierało zanieczyszczeń mogących wpłynąć na wyniki pomiarów kontrolowanego pojazdu.

Kierowca zapoznał się z dokumentami legalizacji stanowiska kontrolnego oraz użytych do pomiarów przyrządów.

W wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu z ładunkiem (po odjęciu, wskazanych przez producenta w instrukcji wag, możliwych błędów pomiarowych) stwierdzono:

- dopuszczalna masa całkowita pojazdu 18,5 t przekroczenie o 0,28 %;

- nacisk na oś drugą (napędową) 11,1 t - przekroczenie o 38,75%

Z uwagi na naruszenie dopuszczalnych norm Zarząd Dróg Miejskich zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. poinformował stronę o możliwości zapoznania się z dokumentacją i wypowiedzenia odnośnie zgromadzonych materiałów. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa.

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 104 i art. 107 kpa; art. 140aa, 140ab i 140ac Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) nałożył na M. S. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za przejazd w dniu [...] marca 2018 r. pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że parametry wymiarowo - wagowe kontrolowanego pojazdu spełniają warunki określone w załączniku nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym dla zezwolenia kategorii VII. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Z uwagi na fakt że nacisk osi przekraczał dopuszczalną wartość o więcej niż o 20%, należało nałożyć karę za brak zezwolenia kategorii VII. Jednocześnie organ nie znalazł przesłanek pozwalających na odstąpienie od wymierzenia kary.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Wskazała, że samochód nie był na drodze publicznej, lecz na placu budowy, a inwestor, którym jest miasto, zezwolił na przejazd pojazdu. Ponadto przekroczenia były bardzo niewielkie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji wyjaśniło, że ulica P. jest drogą wojewódzką. Tym samym, stosownie do przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, odcinek drogi, którym w momencie zatrzymania do kontroli, poruszał się kierowca wykonujący przewóz rzeczy w imieniu przedsiębiorcy, stanowił drogę, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Pomiary dokonane podczas kontroli wykazały, że masa całkowita oraz nacisk jednej osi przekracza dopuszczalne parametry. Tym samym, na badanym odcinku drogi kontrolowany pojazd był w dniu kontroli pojazdem nienormatywnym. W celu legalnego przejechania kontrolowanym pojazdem po przewidzianej trasie przedsiębiorca winien uprzednio uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym tj. zezwolenie kategorii VII. W ocenie organu, nie można uznać, że ze względu na prowadzone prace modernizacyjne drogi teren przestał być droga publiczną. Droga wojewódzka po której poruszał się kontrolowany pojazd nie była w zarządzie dzielnicy, a zezwolenie Burmistrza Dzielnicy W. z dn. [...].12.2017 r dotyczyło możliwości poruszania się samochodów ciężarowych po drogach znajdujących się w zarządzie Dzielnicy W..

Organ zaznaczył, że dla pojazdu nienormatywnego:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I - VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t,które poruszają się po wyznaczonej trasie należy uzyskać zezwolenie kategorii VII.

Jak wykazała kontrola skarżąca nie posiadała stosownego zezwolenia. Zasadne zatem nałożono karę pieniężną za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia.

Na powyższą decyzję, M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zarzuciła:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 140aa ust, 4 pkt 1 lit. a prd, polegające na jego niezastosowaniu - poprzez wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1 prd, wobec podmiotu wykonującego przejazd - Skarżącej, oraz nieumorzenie wszczętego postępowania, mimo okoliczności sprawy i dowodów wskazujących, że skarżąca dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 8 § 1 kpa - poprzez uchybienie przez organ I instancji zasadzie zaufania, co organ II instancji zaakceptował, polegające na tym, że organ I instancji, który nałożył karę pieniężną na podstawie art. 140aa ust. 1 prd, jest organem wykonawczym m. W., to jest podmiotu (gminy) będącego jednocześnie stroną - jako zamawiający - umowy o wykonanie robót drogowych ze skarżącą - jako wykonawcą, a nadto w okolicznościach, w których przekazanie terenu pasa drogowego na cele robót drogowych nastąpiło pomiędzy jednostką budżetową m. W. (Zarząd Dróg Miejskich), a jednostką pomocniczą m. W. (Dzielnica W. m. W.), tj. między jednostkami organizacyjnymi tego samego podmiotu (gminy) jakim jest m. W., przy czym skarżąca mogła oczekiwać, że roboty drogowe będą mogły być prowadzone w sposób niezakłócony i przy dochowaniu należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, a mimo to organ I instancji - działając za pośrednictwem tej samej jednostki organizacyjnej, która przekazała teren pasa drogowego na cele robót drogowych - nałożył na skarżącą karę pieniężną w trybie administracyjnym z art. 140aa ust. 1 prd, pomijając jednocześnie kwestię realizacji przez skarżącą czynności związanych z przejazdem przy dochowaniu należytej staranności.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto podnoszone zarzuty.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracyjny orzekając w sprawie nie naruszył prawa materialnego i obowiązujących przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 ust. 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Stosownie do art. 64 ust. 1 cyt. ustawy, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

Jak stanowi art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać.

Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z lp. 1 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym zezwolenia kategorii I wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

I tak:

zezwolenia kategorii II wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach publicznych, z wyjątkiem ekspresowych i autostrad:

a) o długości, wysokości oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

b) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi,

c) o szerokości nieprzekraczającej 3,5 m. (lp. 2 ww. załącznika).

Jednakże stosownie do art. 64b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

Zezwolenia kategorii III wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych.

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów;

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. ( lp. 3 załącznika nr 1)

Zezwolenia kategorii IV wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych

a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t; (lp. 4 załącznika nr 1).

Zezwolenia kategorii V wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. ( lp. 5 załącznika nr 1).

Zezwolenie kategorii VII wydawane jest dla pojazdu nienormatywnego o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. (lp. 7 załącznika nr 1).

Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Zatem jeśli kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia możliwa jest jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII.

Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd, którym to podmiotem, co nie jest sporne w niniejszej sprawie jest skarżąca.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w myśl art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Obowiązujące regulacje prawne przewidują zatem możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego również wobec innych podmiotów, jednakże ich odpowiedzialność jest odpowiedzialnością dodatkową w stosunku do obligatoryjnej odpowiedzialności przewoźnika wykonującego przewóz. Zaznaczyć również należy, że omawiane przepisy ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma zaś charakter obiektywnym, co oznacza, że znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego przewóz w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia.

W myśl art. 41 ustawy o drogach publicznych po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się po-jazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t

dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Ulica P. w W. jest drogą wojewódzką, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenie - nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego - 11,1 t - przekroczenie o 38,75 %, rzeczywista masa całkowita pojazdu - 18,05 t. przekroczenie o 0,28%

W tak ustalonym stanie faktycznym organ, wbrew przekonaniu skarżącego, prawidłowo nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII.

Sąd zauważa, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego zespołu pojazdu jest pomiar dokonany w toku kontroli drogowej, na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Tylko taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić nienormatywność kontrolowanego pojazdu w chwili jego zatrzymania. Zatem kontrolujący weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając wyłącznie urządzeń o ważnej legalizacji. Mając to na uwadze Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, że kontrola drogowa, w toku której dokonano pomiarów pojazdu, została przeprowadzona sposób prawidłowy, odczytu wskazań dokonano w obecności kierowcy, który został poinformowany o zasadach kontroli oraz o przysługujących mu uprawnieniach, miejsce w którym dokonano kontroli legitymuje się odpowiednim dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów.

Zgodnie z art. 140ab ust. 1 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach.

Należy zwrócić uwagę na charakter decyzji związanych z przekroczeniem przepisów wskazanych wyżej ustaw. Wydane na ich podstawie decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych "luzów" interpretacyjnych. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia) bądź prowadzących do jej ograniczenia. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego - stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek odpowiedzialności zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary i należy podkreślić, że organ nie ma możliwości jej miarkowania, gdyż art. 140ab prd wyraźnie określa wysokość kary za poszczególne naruszenia. Podkreślić przy tym należy także, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik kontroli potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych stanowił w świetle obowiązującego prawa podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Odnosząc się do argumentacji skarżącej nie można uznać, że ze względu na prowadzone prace modernizacyjne drogi teren przestał być droga publiczną. Udostępnienie terenu nastąpiło na podstawie przepisu art. 22 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten reguluje zasady udostępniania przez zarządcę drogi gruntów w pasie drogowym. Zezwolenia Burmistrza Dzielnicy W. z dn. [...] grudnia 2017 r dotyczy natomiast możliwości poruszania się samochodów ciężarowych po drogach znajdujących się w zarządzie Dzielnicy W.. Droga wojewódzka nie była w zarządzie dzielnicy. Tym samym powołane zezwolenie nie mogło znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.

Reasumując stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.