Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1261/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 17, art. 28 ust. 1, art. 36 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013r. sprawy ze skargi Spółka A na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Rada Miejska w Pasłęku przyjęła w dniu 9 lipca 2010r. uchwałę nr VI/57/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej i wschodniej części Pasłęka.

Skargę na ww. uchwałę wywiodła pismem z dnia 9 listopada 2011r. spółka A, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 52 ust. 6 pkt 2 i 3 oraz ust. 9. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

- art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym i art. 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez określenie w § 52 ust. 6 pkt 3 dróg dojazdowych oznaczonych symbolem 11/1.1.KX, III 1.2.KX, 11/1.3.KX jako ogólnodostępne drogi publiczne, mimo iż nie spełniają wymogów ustawowych przewidzianych w ustawie o drogach publicznych;

- art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 9 i 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie sprzecznych ustaleń przewidujących możliwość lokalizacji zabudowy usługowej w formie obiektów

i lokali w budynkach o innej funkcji lub jako wolnostojących określonych w § 52 ust. 1 pkt 2 lit. b, z wykluczeniem działalności wymienionej w pkt 3 § 52 ust. 1, które następnie są wykluczane przez zapis określony w § 52 ust. 6 pkt 2, który ustala szczególne warunki zagospodarowania terenu i wyklucza lokalizację wszystkich działalności, nie tylko wymienionych w ust. 1 pkt 3, które wymagają możliwości dojazdu samochodów ciężarowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że definicja ustawowa samochodu ciężarowego wywołuje ten skutek, iż w istocie Rada Miejska wyłączyła Spółce i innym osobom prowadzenie jakiejkolwiek działalności usługowej wymagającej dostaw do posiadanych lokali i budynków usługowych towarów i materiałów za pomocą innych samochodów niż osobowe. Według autora skargi wprowadzenie takiego ograniczenia

w istocie czyni bezzasadnym ustalanie w planie katalogu usług dopuszczonych, czy też wykluczonych według innych postanowień uchwały i w zasadzie wyłączają możliwość prowadzenia jakiejkolwiek działalności usługowej prowadzonej przez Spółkę;

- art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie w § 52 ust. 9 zaskarżonej uchwały, iż nie stosuje się stawki procentowej

z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jedynie w stosunku do gruntów będących własnością Miasta i Gminy oraz pozostających w istniejącym użytkowaniu przy jednoczesnym braku ustalenia stawki wzrostu wartości nieruchomości dla innych właścicieli i użytkowników wieczystych,

- art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie prawa własności i wyłączenie prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej na działkach stanowiących własność skarżącej spółki, mimo dopuszczenia lokalizacji zabudowy usługowej.

W odpowiedzi na skargę organ nie zgodził się z zarzutami w niej zawartymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami

a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu

w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa

w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Wskazać należy również na zapis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012r., poz. 270, ze zm.) zwana dalej: ustawą ppsa., zgodnie z którym sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak również przepis art. 135, który obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane

z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii istotnych, rażących naruszeń, np.

w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Pasłęku z dnia 9 lipca 2010r. Nr VI/57/10 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej i wschodniej części Pasłęka.

Sporządzenie planu miejscowego jest określoną sekwencją czynności, następujących po sobie w ściśle określonej kolejności. W art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, u.p.z.p. (Dz. U., Nr 80, poz. 717 ze zm.) wskazano wprost, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego podejmuje kolejno wymienione w tym przepisie działania, to jest: ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia (pkt 1); zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (pkt 2); sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (pkt 4); sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 (pkt 5) i występuje do właściwych podmiotów o opinie o projekcie planu lub o uzgodnienie projektu planu (pkt 6). Następnie wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (pkt 9); w ogłoszeniu wyznacza termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu, a następnie rozpatruje uwagi, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania (punkty 11-12). W pkt. 13 cytowanego artykułu przewidziano, że organ gminy wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11,

a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Ostatnią czynnością jest przedstawienie radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, co wynika wprost z art. 19 ust. 1 u.p.z.p.

Z przedłożonej Sądowi dokumentacji planistycznej wynika, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Pasłęka wraz z prognozą oddziaływania na środowisko po uzyskaniu wszystkich niezbędnych uzgodnień i opinii wykładano do publicznego wglądu, na okres co najmniej 21 dni i organizowano w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami.

Ponadto rozpoznając skargę wniesioną na uchwałę organu gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd zobligowany jest do kontroli takiej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy

w całości lub części. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych

w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Niezachowanie zatem procedury sporządzania planu miejscowego może prowadzić do określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sankcji nieważności uchwały rady gminy w całości lub części. W tym miejscu zwrócić uwagę należy, że aktualnie nie każde naruszenie trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu, w doktrynie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi

w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, LEX nr 574411). Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jedynie zatem w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu naruszenie takie nie musi mieć charakteru istotnego, natomiast w przypadku naruszenia trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, każde naruszenie w tym zakresie musi być poddane ocenie w kontekście istotności tegoż naruszenia, gdyż tylko z taką formą naruszenia trybu można wiązać nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub części (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1435/11, LEX nr 1070332).

W toku postępowania zmierzającego do uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszono jednak trybu sporządzania planu, w szczególności organ gminy nie uchybił obowiązkowi umożliwienia wniesienia każdemu uwag do projektu planu miejscowego. Do projektu załączono uwagi, które zostały w całości uwzględnione przez Burmistrza Pasłęka. Zaskarżony plan miejscowy został zatem sporządzony i przyjęty z zachowaniem ustawowych wymogów co do trybu jego sporządzenia.

W ocenie Sądu również zasady sporządzenia planu nie zostały naruszone. Zaskarżony plan jest bowiem kompletny, tj. zawiera część tekstową, graficzną oraz wymagane załączniki. Plan reguluje także wszystkie zagadnienia, które winny się znaleźć w akcie planistycznym stosownie do treści art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dodać również należy, że ten akt prawa miejscowego został uchwalony po stwierdzeniu jego zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Pasłęk. W uzasadnieniu zaś spornej uchwały organ precyzyjnie wykazał i opisał tą zgodność.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym i art. 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez określenie w § 52 ust. 6 pkt 3 dróg dojazdowych oznaczonych symbolem 11/1.3. KX, III 1.2.KX, 11/1.3.KX jako ogólnodostępne drogi publiczne, trzeba stwierdzić, że jest on bezzasadny. Sporne drogi znajdują się bowiem na działkach będących własnością Gminy i Powiatu Pasłęk czyli jednostek samorządowych, a więc podmiotów publicznych, a nie prywatnych. Ponadto drogi te są ogólnodostępne, dlatego też jako drogi powszechnie użytkowane i dostępne dla każdego, a nie tylko dla ograniczonej liczby użytkowników, są drogami o charakterze publicznym i takie też znaczenie zostało im przypisane w planie miejscowym.

Niesłuszny jest również zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 9 i 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie sprzecznych ustaleń przewidujących możliwość lokalizacji zabudowy usługowej w formie obiektów i lokali

w budynkach o innej funkcji lub jako wolnostojących określonych w § 52 ust. 1 pkt 2 lit. b, z wykluczeniem działalności wymienionej w pkt 3 ww. § 52 ust. 1, które następnie są wykluczane przez zapis określony w § 52 ust. 6 pkt 2 uchwały, który ustala szczególne warunki zagospodarowania terenu i wyklucza lokalizację wszystkich działalności, nie tylko wymienionych w ust. 1 pkt 3, które wymagają możliwości dojazdu samochodów ciężarowych. W ocenie strony skarżącej definicja ustawowa samochodu ciężarowego wywołuje ten skutek, że Rada Miejska wyłączyła spółce i innym osobom prowadzenie jakiejkolwiek działalności usługowej wymagającej dostaw do posiadanych lokali

i budynków usługowych towarów i materiałów za pomocą innych samochodów niż osobowe. W opinii strony skarżącej wprowadzenie takiego ograniczenia czyni bezzasadnym ustalanie w planie katalogu usług dopuszczonych, czy też wykluczonych co w zasadzie wyłącza możliwość prowadzenia jakiejkolwiek działalności usługowej przez spółkę.

Przedstawione stanowisko skarżącej jest błędne. Przesłanki wprowadzenia zakazu z § 52 ust. 6 pkt 2 spornej uchwały organ wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, wskazując, że zakaz ten, dotyczący określonego obszaru miasta, podyktowany jest zabytkową średniowieczną zabudową tej części miasta, której zagrażałby ruch ciężkich samochodów. Takie ograniczenie ma uzasadnienie ze względu na stan układu drogowego – w szczególności średniowieczne parametry zabytkowych uliczek (wąskie drogi) podlegających ochronie przez m.in. wpis do rejestru zabytków (w granicach Starego Miasta) oraz poprzez ustalenie strefy A – ścisłej ochrony konserwatorskiej (Młyńskie Przedmieście). Trzeba przy tym zauważyć, że wskazane w skardze ograniczenia planu miejscowego co do terenu IV.11.MU w zakresie lokalizacji działalności gospodarczej dotyczą tylko lokalizacji nowej działalności gospodarczej. Tak więc podmioty, które prowadziły tego typu przedsięwzięcia jeszcze przed wejściem w życie planu miejscowego nie podlegają wspomnianym ograniczeniom, o ile taka działalność przed wejściem planu została już zlokalizowana. Ponadto wskazać należy, że organ w odpowiedzi na skargę uzasadnił z jakich przyczyn wprowadzono w planie ograniczenia odnoszące się do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano mianowicie na okoliczność ochrony zabytkowego charakteru tej części miasta. Takie ograniczenia w ocenie Sądu zostały uzasadnione i nie stanowią naruszenia prawa poprzez nieuzasadnioną ingerencję naruszającą wolność prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto gmina prowadząc politykę przestrzenną ma uprawnienie do określenia w planie, jakie będą dominujące funkcje terenu, w tym jaki winien być podstawowy rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej na danym obszarze, a jaka działalność nie może być prowadzona, co jest związane z przyznaniem gminom władztwa planistycznego określonego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też w planie gmina ma uprawnienie do wpływania na formy zabudowy terenu, co może być związane np. z ochroną zabytkowej zabudowy bądź realizacją funkcji jakie pełnią centa miast.

Jeżeli zaś w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, ustawodawca przewidział w art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy: odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części.

Ponadto w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że ograniczenie dojazdu samochodów ciężarowych może w praktyce oznaczać wyłączenie skarżącej spółce możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący w skardze wskazuje na definicję samochodu ciężarowego zawartą w art. 2 pkt 42 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005, Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którą samochód ciężarowy to samochód przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą. Burmistrz Pasłęka z kolei w odpowiedzi na skargę odnosi się do definicji samochodu ciężarowego przywołując przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Organ podnosi przy tym, że samochodem ciężarowym będzie pojazd powyżej 3,5 tony. W tym miejscu warto przywołać regulację prawną rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz spraw wewnętrznych i administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz.1393). W tym akcie prawnym przewidziano znaki drogowe, którymi zarządcy dróg mogą się posługiwać w regulacji ruchu drogowego. W § 18 ust. 4 pkt 1 wskazano, że znak B-5 dotyczący zakazu wjazdu samochodów ciężarowych oznacza zakaz ruchu samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. Co do zasady więc ograniczenie w poruszaniu się takich pojazdów dotyczą zakazu ciężarówek o masie powyżej 3,5 t. W rozporządzeniu tym przewidziano możliwość określenia na znaku innej masy pojazdu. Niemniej jednak masa ta musi zawsze zostać określona, a to oznacza, że ustawienie takiego znaku samo przez się nie może wykluczyć ruchu wszelkich pojazdów uznanych za ciężarowe.

Nadmienić również trzeba, że skarżąca nie wykazała w jaki sposób ww. zakaz ograniczyłby jej uprawnienia bądź możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec tego sformułowany przez skarżąca zarzut ma charakter abstrakcyjny i opiera się o interpretację przyjętą przez stronę skarżąca, która w ocenie Sądu z uwagi na przytoczone argumenty jest zbyt daleko idąca. Burmistrz Pasłęka natomiast uzasadnił dlaczego ograniczono możliwość lokalizacji działalności wymagających dojazdu samochodów ciężarowych, wskazując na konieczność ochrony walorów miasta, jednocześnie podając, że zamiarem gminy jest ograniczenie ruchu dużych samochodów ciężarowych.

Niesłuszny jest również zarzut naruszenia art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazujący na ustalenie w § 52 ust. 9 zaskarżonej uchwały, iż nie stosuje się stawki procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jedynie w stosunku do gruntów będących własnością Miasta i Gminy Pasłęk oraz pozostających w istniejącym użytkowaniu przy jednoczesnym braku ustalenia stawki wzrostu wartości nieruchomości dla innych właścicieli i użytkowników wieczystych.

Wprawdzie art. 15 ust. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w planie miejscowym określa się obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. Zgodnie zaś z art. 36 ust. 4 ustawy o jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy, a jej wysokość nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości.

Jednakże wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 12 w powiązaniu z art. 36 ust. 4 ww. ustawy prowadzi do wniosku, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "stawki procentowe" pozwala na ustalenie w planie stawek opłaty planistycznej o różnych wysokościach. Można zatem przyjąć, iż jeżeli rada gminy może uchwalić kilka stawek opłaty planistycznej, to mogą być ustalone w różnej wysokości w zależności od przeznaczenia danych terenów w planie. Wysokość tej stawki, służącej do obliczenia opłaty przysługującej gminie z tytułu zbycia nieruchomości, której przeznaczenie uległo zmianie na bardziej korzystne, zgodnie z wolą ustawodawcy może maksymalnie wynosić 30 %. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie określił dolnej granicy tej stawki, a jedynie jej górną granicę. Stawka zerowa ( 0%) jest możliwa w sytuacji, gdy przy tworzeniu planu można bezspornie ustalić, iż w stosunku do pewnych nieruchomości nie mogą zaistnieć przesłanki do wymiaru renty planistycznej z art. 36 ust. 4 ustawy, na przykład, gdy nieruchomości te nie mogą być zbywane (por. wyrok NSA z 6 maja 2010r., II OSK 424/10, podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 marca 2012 r., II SA/Gl 747/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 stycznia 2012 r., II SA/Łd 1059/11). Analogicznie zatem zasadne jest odstąpienie od zastosowania stawki procentowej w sytuacji gdy plan miejscowy, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie zmienił przeznaczenia gruntów położonych na terenie oznaczonym w planie jako IV.11.MU pozostawiając je w dotychczasowym istniejącym użytkowaniu. W ocenie Sądu odstąpienie od ustaleń stawki procentowej nie stanowi naruszenia prawa i nie może skutkować uchyleniem w tej części zaskarżonej uchwały.

Wobec powyższych wywodów bezpodstawny jest ogólnikowy zarzut skarżącej jakoby sporną uchwałą doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie prawa własności i wyłączenie prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej na działkach stanowiących własność skarżącej spółki, mimo dopuszczenia lokalizacji zabudowy usługowej.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.