Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 278/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 15 ust. 1, ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1 p. 2 i 4, art. 10 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 278/12

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo - Usługowa "[...]" jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

W podstawie prawnej organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 pkt 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą oraz lp. 11.2 ust. 1, lp. 11.4 ust. 2 załącznika do cyt. ustawy; art. 15 ust. 2, ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021), art. 9 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.).

Z akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] stycznia 2011r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy K.B. FHU "[...]", której przedmiotem było przestrzeganie regulacji zawartych w ustawie o transporcie drogowym, przestrzeganie przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, jak również przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w okresie od 1.01. 2010r. do 30.11.2010 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr WITD.DI.P.WI.548/1/11.

W wyniku tej kontroli decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5. 500 złotych z tytułu naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Powyższa decyzja została decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr .[...] uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji winien ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy K. B. FHU "[...]" został ukarany tylko za naruszenia powstałe przy przewozach drogowych wykonywanych w jego imieniu i w ramach prowadzonej przez niego działalność gospodarczej czy też, jak twierdzi odwołujący, w imieniu i na rzecz A.B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo – Usługowa.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2011 r. nałożył na K.B. FHU "[...]" karę pieniężną w wysokości 3. 500 złotych za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju oraz za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, stanowiącą sumę kar określonych w lp.11.4.2 oraz 11.2.1 załącznika do ustawy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji K.B. FHU [...] wniósł o jej uchylenie jak również o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący wskazał, iż nie akceptuje ustaleń kontroli w zakresie dotyczącym wyniku analizy wykresówek świadczących o wykonywaniu przewozów na rzecz małżonki i bezzasadnym przyporządkowaniu ich jako przewozów wykonywanych na jego rzecz. Inspektorzy prowadzili równolegle 2 kontrole: w przedsiębiorstwie prowadzonym przez niego oraz w przedsiębiorstwie prowadzonym przez jego żonę "A.B. Firma Handlowo – Usługowa". Organ niezasadnie przypisał mu 129 wykresówek z pojazdu o nr rej. [...], jest zgłoszony do licencji jego żony A.B., jak również z pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], przy pomocy których wykonywanie są przejazdy realizowane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez A.B. Podał, że pojazd o nr rej. [...], z wyłączeniem okresu od lipca do września 2010 r., był używany na rzecz A.B. i jest zgłoszony do posiadanej przez nią licencji, jak również zaświadczenia na przewozy wykonywane na potrzeby własne udzielonego firmie "[...]". W decyzji administracyjnej wydanej po ponownym rozpoznaniu organ nie wywiązał się z zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Zdaniem odwołującego organ I instancji w sposób bezprawny próbuje przerzucić ciężar dowodu na strony odnośnie wykonywania przewozów pojazdem o nr rej, [...] w dniach 8.02.2010 r., 3.03.2010 r., 10.03.2010 r., 20.04.2010 r., 19.07.2010 r., 29.09.2010 r. Jego zdaniem organ nie udowodnił, że przewozy w w.w. datach wykonywane były przez firmę "[...]" ani w żaden sposób nie odniósł się do dowodów wskazujących na to, że przewóz w powyższych dniach nie był wykonywany przez odwołującego się. Zarzucił, że został wezwany przez na przesłuchanie bez wskazania, czego to przesłuchanie będzie dotyczyć i organ nie poinformował, iż będzie to ostatnia czynność postępowania. To uniemożliwiło odniesienie się do wniosków, które organ wyciągnął ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Trudno więc odnieść się do opinii organu w zakresie naruszenia polegającego na okazaniu wykresówki niezawierającej wszystkich danych odnośnie aktywności kierowcy. Organ nie wskazał, jakich konkretnie danych brakuje, ani też jakiego pojazdu dana wykresówka dotyczy.

Z powyższych względów w ocenie strony zaskarżona decyzja narusza art. 6 - 10, 77, 105, 107 k.p.a. i z tego względu powinna zostać uchylona a postępowanie administracyjne umorzone.

Organ odwoławczy nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dna [...] października 2011r.

W uzasadnieniu organ podał, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów Wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych, zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy

W przedmiotowej sprawie stwierdzono naruszenia określone:

- w lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którym nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego — nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 zł za każdy dzień, maksymalnie do 2000 zł,

- lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którą okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdą wykresówkę.

Powołując się na art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, organ wskazał, że kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu, kierowca nie jest w stanie używać urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wówczas okresy wymienione w ust. 3, tiret drugie, lit. b-d, powinny być nanoszone na wykresówkę ręcznie, automatycznie lub w inny sposób, czytelnie i bez zabrudzenia wykresówki. Kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdział II ust. 1-3, były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie zaś z załącznikiem IV a) pkt 2 Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85, minimalna pojemność zapisu wykresówek, bez względu na ich rodzaj, wynosi 24 godziny.

W trakcie analizy wykresówek K.B. z dni 3 oraz 4.03.2010 r., 10.03.2010 r., 20.04.2010 r., 19.07.2010 r., 29.09.2010 r. stwierdzono, iż kierowca używał dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu naruszając wymienione wyżej regulacje, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych z tytułu naruszenia lp. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust 3 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, kierowcy:

- zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu,

- obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów rejestrowanych pod czterema różnymi symbolami: czasu prowadzenia pojazdu; "innej pracy" oznaczającej wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (*), a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; "okresy gotowości" zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.

W oparciu o wykresówki K.B. ustalono, iż nie zawierają one pełnych danych odnośnie aktywności kierowcy w następujących dniach: 8 oraz 9.02.2010 r. - nie dokumentują aktywności kierowcy na trasie N.D. – J.; 3 oraz 4.03.2010 r. - nie dokumentują aktywności na trasie J. – O.; 9 oraz 10.03.2010 r. - nie dokumentują aktywności na trasie O. – J.; 20.04.2010 r. - nie dokumentują aktywności na trasie N.D. – P.; 19.07.2010 r. - nie dokumentują aktywności na trasie N.D. – O.

Mając na uwadze opisany powyżej stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest fakt nieudokumentowania pełnych aktywności kierowcy na używanych przez przedsiębiorcę wykresówkach. Z uwagi na powyższe zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 2500 złotych z tytułu naruszenia lp. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy. Postępowanie dowodowe wykazało, że okazane przez przedsiębiorcę wykresówki z w.w. dni bez udokumentowania, że nie odnoszą się one do jego aktywności uprawniało do przyjęcia, że tarcze z dni: 8.02.2010 r., 3.03.2010 r., 10.03.2010 r., 20.04.2010 r., 19.07.2010 r., 29.09.2010 r. powiązane są z wykonywaniem przewozów na potrzeby własne przez K. B. Stąd też zasadne jest nałożenie w.w. kar, a decyzje w tym przedmiocie nie mają charakteru uznaniowego.

Skargę na powyższą decyzję złożył K.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo - Usługowa "[...]". Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1/ art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nieocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały udowodnione; 2/ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania administracyjnego i tym samym uniemożliwienie stronie, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 3. naruszenie art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji faktów uznanych za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 3/ przepisu art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.; 4/ art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ II instancji odpowiednich działań, które miałyby na celu wnikliwe i ostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, brak działań na rzecz słusznego interesu obywateli, w tym przypadku firmy skarżącego. Decyzja organu II instancji i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydano z rażącym naruszeniem prawa i powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].10.2011r. i umorzenie postępowania w sprawie; ewentualnie uchylenie ww. decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a.

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy decyzja (postanowienie) dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Zaskarżona decyzja nie zawiera tego rodzaju wad, dlatego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie wskazać należy, że dnia 1 stycznia 2012r. weszła w życie zmiana przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, będącej podstawą orzekania przez organy w niniejszej sprawie, wprowadzona ustawą nowelizująca z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U.2011.244.1454). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd brał pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji i w takim brzmieniu będą one powoływane w dalszej części uzasadnienia.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 92 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, kto wykonuje przewóz drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Przepis ten posługuje się terminem "wykonujący przewóz drogowy", zatem sankcje w nim przewidziane odnoszą się do wszystkich podmiotów, wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. Stanowisko powyższe potwierdza treść art. 93 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć karę pieniężną na przedsiębiorcę wykonującego przewozy drogowe, nie zaś na kierowcę, który w ramach tego przewozu kieruje pojazdem. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1 ustawy oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Zgodnie z art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują, przy czym nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów, a wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Nieuzasadnione użycie 2 wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu, jakie miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie powyższej regulacji i stosownie do treści l.p. 11.2 ust. 1 załącznika do ustawy, sankcjonowane jest kara pieniężną w wysokości 200 zł za każdy dzień, maksymalnie do 2000 zł .

Stosownie natomiast do treści art. 15 ust 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu oraz obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację, oznaczonych odrębnymi symbolami okresów: czasu prowadzenia pojazdu, "innej pracy" (oznaczającej wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim), "gotowości" zdefiniowanych w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE oraz [pic]przerwy w pracy i dziennego odpoczynku. Brak pełnych danych na wykresówkach odnośnie aktywności kierowcy z uwzględnieniem powyższej regulacji, stwierdzony w niniejszej sprawie sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdą wykresówkę, zgodnie z lp. 11.4. ust. 2 załącznika do ustawy.

Poza sporem pozostaje fakt, że w przedmiotowej sprawie doszło do nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24- godzinnego okresu, a wykresówki objęte kontrolą nie zawierały pełnych danych o aktywności kierowcy. Skarżący nie kwestionuje powyższych faktów. Ustalenia dokonane w tym zakresie przez organy orzekające w sprawie Sąd uznaje za prawidłowe.

Przedmiotem zarzutów skarżącego jest natomiast sposób prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz ustalenie, że to skarżący jest podmiotem, na który ma być nałożona kara administracyjna, będąca następstwem stwierdzenia wymienionych wyżej naruszeń. Stwierdzić należy, że zarzuty te nie zostały przez skarżącego poparte żadnymi dowodami, a ustalenia organów w powyższym zakresie Sąd uznaje za prawidłowe. Wykazanie przez K. B., że przewozy drogowe w dniach, w których stwierdzono wspomniane wyżej naruszenia wykonywane były przez niego w ramach usług świadczonych na rzecz przedsiębiorstwa prowadzonego przez A.B. bez wątpienia wyłączyłoby odpowiedzialność skarżącego w tym zakresie. Na dowód wykonywania przewozu na rzecz A.B. nie przedłożył żadnych dowodów. Również A.B. zeznając, że K.B. wykonywał przewozy drogowe w ramach usług świadczonych na rzecz jej przedsiębiorstwa nie przestawiła dokumentów księgowych, na które powoływała się w zeznaniach, a które miałyby o tym świadczyć. Także informacje uzyskane w ramach postępowanie dowodowego prowadzonego przez organ z Urzędu Skarbowego tej tezy nie potwierdziły. Z tych względów organ zobligowany był do nałożenia kary administracyjnej na K.B. Skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie przewozów drogowych, a na wykresówkach widniało jego imię i nazwisko, stwierdzenie wykonywania przewozu z naruszeniem przepisów wymienionych w art. 92 ustawy obligowało organ do nałożenia kary pieniężnej na niego. W postępowaniu administracyjnym nie tylko na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, również na strona jest obowiązana do współdziałania z organem i przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń zwłaszcza, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na stronę określonych obowiązków. Należy podkreślić, że w wyjaśnieniach złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w dniu 30 sierpnia 2011r. skarżący oświadczył, że nie wie na czyją rzecz wykonano przewozy samochodem o numerach rejestracyjnych [...], stanowiące przedmiot rozpoznawanej sprawy. Skarżący nie tylko nie poparł swoich wcześniejszych twierdzeń dowodami, ale podważył ich prawdziwość zeznając odmiennie.

W kontekście przedstawionego stanu prawnego i faktycznego sprawy Sąd za nieuzasadnione uznaje zarzuty o naruszeniu art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów odnoszących się do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] został pouczony o treści art. 10 § 1 k.p.a., które skarżący odebrał osobiście w dniu 11 lipca 2011 r. Przesłuchanie skarżącego w charakterze strony w dniu [...] sierpnia 2011r. nie niweczyło możliwości skorzystania z uprawnień określonych w art. 10 § 1 k.p.a. W skardze skarżący nie wskazał jaki wpływ na wynik sprawy miało niepoinformowanie, że przesłuchanie strony jest ostatnią czynnością dowodową. W ocenie Sądu nie ograniczyło to uprawnień skarżącego z art. 10 § 1 k.p.a.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.