Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 281/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 27 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 43
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.
article: art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19a ust. 9, art. 30b ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru wprowadzonego na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2017 r. P. S.A. - przedstawiciel firmy P. S.A. w W. (dalej powoływana także jako skarżąca Spółka) - złożył w Oddziale Celnym Kolejowym w K. zgłoszenie celne SAD nr [...] objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu z wprowadzeniem na skład podatkowy towaru w postaci 19150 kg skroplonych węglowodorów gazowych. Przedmiotowy towar został przywieziony w autocysternie i przemieszczony z miejsca importu - Oddziału Celnego Kolejowego w K. do składu podatkowego importera zlokalizowanego w G.- nr akcyzowy [...]. Towar przewożony był z zastosowaniem Systemu Przemieszczania Wyrobów Akcyzowych (EMCS) przy użyciu elektronicznego dokumentu administracyjnego e-AD o numerze referencyjnym ARC [...]. Wskazano w nim masę towaru w ilości zgodnej z zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym.

Po ustaleniu masy towaru wprowadzonego na skład podatkowy, w dniu [...] sierpnia 2017 r. sporządzony został raport odbioru do ww. dokumentu ARC. Z powyższego raportu wynika, że stwierdzona została nadwyżka towaru w ilości 10 kg. w stosunku do towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. i zadeklarowanego w dokumencie e-AD przemieszczania wyrobów akcyzowych.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017 r. zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie towaru nieunijnego w postaci 10 kg skroplonych węglowodorów gazowych wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu z wprowadzeniem na skład podatkowy na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. W poczet materiału dowodowego zaliczono pismo skarżącej Spółki z dnia [...] października 2017 r., w którym wyjaśniła, że nadwyżka ujawniona podczas ważenia została ujęta w ewidencji składu podatkowego i będzie wykorzystana przez importera do działalności gospodarczej, stosownie do wydanego pozwolenia dla składu podatkowego odbierającego towar. Z powodu braku możliwości stwierdzenia ilości towaru w inny sposób niż po rozładunku, ilość importowanego towaru została zadeklarowana na podstawie danych, które wskazał dostawca. Spółka podniosła, że podczas ustalenia masy towaru wprowadzonej na skład podatkowy należy wziąć pod uwagę legalizację wagi, która wskazuje błąd pomiarowy wynoszący 20 kg przy każdym ważeniu (ważeniu brutto i tarowaniu to 40 kg). Spółka wyjaśniła również, że nie była dokonywana korekta faktury do faktury załączonej do zgłoszenia celnego, zatem wartość towaru nie uległa zmianie i stanowi cenę faktycznie zapłaconą lub należną za całość importowanego towaru.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego w przywozie w odniesieniu do towaru nieunijnego w postaci 10 kg węglowodorów gazowych skroplonych wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu z wprowadzeniem na skład podatkowy na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.

W konsekwencji decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. określił kwotę podatku akcyzowego oraz podatku VAT z tytułu importu ww. towaru.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca Spółka w złożonym odwołaniu wskazał, że do faktury wskazanej w zgłoszeniu celnym nie były dokonywane żadne korekty i tym samym wartość tego towaru nie uległa zmianie. To powoduje, zdaniem Spółki, że wartość wskazana na fakturze przyjętej do odprawy obejmuje cenę faktycznie zapłaconą lub należną, co wyczerpuje przesłanki wskazane w przepisie art. 70 ust. 1 i ust. 2 UKC. Zdaniem Spółki brak było podstawy do ustalania innej metody ustalania wartości celnej towaru, niż ta wynikająca z faktury. Zaznaczyła, że metody ustalania wartości celnej należy stosować w kolejności, co oznacza, że następną w kolejności metodę ustalania wartości celnej można zastosować dopiero wtedy, gdy brak jest możliwości zastosowania metody poprzedniej. Odwołująca się Spółka podkreśliła, że większość zgłoszeń i transportów, które Spółka dokonała ma wskazane ubytki przy przyjęciu na skład podatkowy, ale do tych transakcji nie były dokonywane korekty i tym samym wartość towaru nie uległa zmianie. Wynika to z faktu, że w transakcjach dotyczących towarów masowych znane są problemy z błędami wskazań wag. W przedmiotowej sprawie towar został zgłoszony na podstawie dokumentu sprzedaży, która nastąpiła bezpośrednio przed wprowadzeniem sprowadzonych towarów na obszar celny UE. Spółka zawarła umowę handlową na dostawy gazu LPG, której transakcja kupna/sprzedaży opiewa na kwotę wskazaną na fakturze. Dlatego też, zdaniem Spółki, skoro wartość celna towaru nie uległa zmianie, nie można wskazać innej podstawy opodatkowania, niżeli w zgłoszeniu celnym.

Skarżąca Spółka zarzuciła oparcie zaskarżonej decyzji na stanowisku Obwodowego Urzędu Miar w B., w którym wskazano, że błędów wag nie uwzględnia się podczas rozliczeń. Zgodnie natomiast z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, błędy graniczne wskazań wag nieautomatycznych w użytkowaniu równe są dwukrotnym wartościom błędów granicznych dopuszczalnych wskazań wag podczas legalizacji ponownej. Zgodnie natomiast z § 6 pkt 4 ww. rozporządzenia błędy graniczne dopuszczalne wskazań wagi nieautomatycznej odnoszą się do wartości netto i tary dla wszystkich możliwych obciążeń z wyłączeniem ustawionych wstępnie wartości tary. Powyższe przepisy, zdaniem Spółki, potwierdzają złożone przez nią wyjaśnienia, a powoływanie się na obowiązującą zasadę czy zwyczaj nie może być ważniejsze lub ograniczać zapisów ustawy, czy rozporządzenia. Przepis § 6 pkt 2 ww. rozporządzenia wyraźnie wskazuje na "błędy w użytkowaniu". Urząd miar potwierdza w swej opinii stanowisko Spółki, natomiast nakłada ograniczenia niewynikające z przepisów. Urząd Miar wskazuje, że graniczne błędy dopuszczalne wag mogą być stosowane wyłącznie podczas kontroli metrologicznej i w ekspertyzach. Dokument ważenia, od którego zależy zastosowanie należności przywozowych, ma znamiona ekspertyzy i powinien uwzględniać błąd pomiaru. Tym samym błędne jest stanowisko organu I instancji, w którym stwierdza się, że wskazane błędy pomiarowe można uznać za wprowadzenie nieunijnego towaru na obszar celny UE, skutkujące powstaniem długu celnego w przywozie.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że względem skarżącej Spółki została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] stwierdzająca powstania z mocy prawa długu celnego w przywozie oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Prawną konsekwencją wydania decyzji celnej stwierdzającej powstanie długu celnego było wydanie decyzji podatkowej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Relacje między przywołanymi wyżej decyzjami celną i podatkową oceniać należy z perspektywy konstrukcji tzw. decyzji związanej.

Wskazując na brzmienie art. 8 ust. 1 pkt 3 i art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 43 ze zm., dalej powoływana jako u.p.a.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3 i art. 19a ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej powoływana jako u.p.t.u.), organ stwierdził, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, jak i w podatku VAT w imporcie powstaje z dniem powstania długu celnego.

Organ podkreślił, że w złożonym odwołaniu podniesione zostały zarzuty dotyczące sposobu ustalenia ilości towaru będącego przedmiotem postępowania oraz ustalenia jego wartości celnej. Pomimo, iż nie dotyczą one zakresu rozstrzygnięcia niniejszą decyzją, zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie właściwe określenie ilości importowanego wyrobu nastąpiło podczas przyjęcia towaru do składu podatkowego, zgodnie z procedurami określonymi w Regulaminie funkcjonowania składu podatkowego Spółki Akcyjnej P. Dwukrotne ważenie pojazdu (pełnego i próżnego) wykazało, że do składu podatkowego wprowadzono więcej towaru niż zadeklarowano w zgłoszeniu celnym oraz dokumencie przemieszczania wyrobów akcyzowych. Jak wynika z wyjaśnień Spółki złożonych w toku prowadzonego postępowania ilość wyrobu wprowadzonego do składu podatkowego określona została na podstawie różnicy wagi brutto i netto środka transportu po rozładunku. Nadwyżka towaru została ujęta w ewidencji składu podatkowego. Została faktycznie stwierdzona, a ponieważ nie była ujęta w zgłoszeniu celnym przywozowym, na organie celnym spoczywał obowiązek uregulowania sytuacji tego towaru.

Organ wskazał, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy stanowiskiem Obwodowego Urzędu Miar w B. do rozliczeń miarodajne są tylko wskazania nominalne wag, zaś graniczne błędy dopuszczalne wag w użytkowaniu nie mogą być stosowane do określenia jakichkolwiek poprawek do nominalnych wskazań wag. Bez względu na datę wydania przepisów metrologicznych dotyczących wag, zawsze obowiązywała zasada, iż błędów wag nie uwzględnia się podczas rozliczeń. Błędy dopuszczalne są tylko i wyłącznie stosowane podczas kontroli metrologicznych i ekspertyzach.

Organ podkreślił, że ważenie towaru nie było przeprowadzane pod dozorem organu celnego, dokonała go strona postępowania, zaś jego wynik został wskazany w kwicie ważenia oraz raporcie odbioru. Trudno zatem wymagać aby organ prowadzący postępowanie uwzględniał błędy graniczne pomiaru dokonanego przez inny podmiot. Nie jest możliwe zatem żądanie uwzględnienia w niniejszym postępowaniu wskazanej w dokumencie ważenia nadwyżki towaru w stosunku do zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym, jako mieszczącej się w granicach błędu urządzenia pomiarowego. Dodatkowo, prawidłowość stanowiska Obwodowego Urzędu Miar w B. wskazującego, że do rozliczeń miarodajne są wskazania nominale wag, pomimo kwestionowania go w złożonym odwołaniu, potwierdza strona postępowania wskazując jednoznacznie, że stwierdzona nadwyżka została ujęta w ewidencji akcyzowej i wykorzystania zostanie do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą Spółkę.

Dla obowiązku zapłaty należności przywozowych bez znaczenia pozostaje powód powstania faktycznej nadwyżki towaru. Różnica in plus wynikać może ze specyfiki importowanego towaru, błędu w deklaracji sprzedawcy gazu spowodowanego niedokładnością przyrządów pomiarowych w miejscu załadunku, czy zachowaniem wymaganych procedur podczas pomiaru w tracie załadunku. Potwierdza to informacja eksportera złożona w związku z rozbieżnościami ilości sprzedawanego towaru, stwierdzająca, że w przypadku zaistnienia rozbieżności towaru w ilości nieprzekraczającej lub równej +/- 1 % dla danej przesyłki, wartość towaru przewożonego w danym środku transportu nie ulega zmianie i jest zgodna z wartością wskazaną na fakturze. W przypadku zaś stwierdzenia rozbieżności powyżej 1% sprawa rozpatrywana jest indywidualnie w oparciu o postanowienia umowy.

Z uwagi na to, że stwierdzona nadwyżka nie była ujęta w przedłożonej do zgłoszenia celnego fakturze, organ nie miał podstaw do określenia wartości celnej towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania na podstawie art. 70 ust. 1 UKC i prawidłowo ustalił wartość celną metodami zastępczymi. Powyższa faktura dotyczyła ściśle określonej ilości towaru zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. W sytuacji gdy strona nie przedstawiła dokumentu handlowego dotyczącego stwierdzonej nadwyżki, organ zmuszony był ustalić wartość tego towaru metodami zastępczymi (metodą wartości transakcyjnej towarów identycznych określoną w art. 74 ust. 2 lit. a UKC).

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, pełnomocnik skarżącej Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie art. 27 ust. 4 u.p.a oraz art. 30b u.p.t.u.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik Spółki wskazał, że w zaskarżonej decyzji została mylnie podana podstawa prawna, co do wskazania kwoty podatku akcyzowego. Decyzja opiera się na art. 27 ust. 6 u.p.a, który mówi o innych sytuacjach a niżeli w przedstawionym artykule w ust. 1, 4 i 5. Przedmiot postępowania i stan faktyczny, bezspornie, zdaniem Spółki, wskazuje na sytuację ujętą w art 27 ust. 4 u.p.a., gdzie powinna być wydana decyzja odnośnie zmiany wielkości akcyzy, ale w zgłoszeniu celnym. To powoduje, zdaniem Spółki, że błędne jest założenie początkowe Organu, o ujawnieniu towaru wprowadzonego na teren Unii z naruszeniem obowiązków przewidzianych w przepisach celnych, ponieważ jest to, tak jak Organ II instancji potwierdził, nadwyżka towaru. Podniosła, że "z powodu braku możliwości stwierdzenia ilości, w inny sposób niż po rozładunku, innej formy zgłoszenia nie mogliśmy zastosować. Ilość towaru została stwierdzona na składzie podatkowym odbiorcy, natomiast należy wziąć pod uwagę legalizację wagi, która wskazuje błąd pomiarowy wynoszący 20 kg, przy każdym ważeniu (w przypadku ważenia i tarowania, to 40 kg)". Dodatkowo, Spółka zaakcentowała problem wynikający z błędów granicznych wagi i rozbieżnościami mogącymi z tego wynikać. Tak jak Organ potwierdził, weryfikacja masy odbywa się dwukrotnie (ważenie brutto i tarowanie). W opisanej sytuacji, dla wag wskazanych w świadectwie legalizacji, dopuszczalny margines błędu w oparciu o rozporządzenie w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2008 nr 26 poz. 152) wynosi ± 40 kg dla obiektu o masie od 10000 kg do 40000 kg. W podanym przykładzie, łączny dopuszczalny margines błędu pomiarowego przy ustalaniu masy gazu płynnego poprzez zważenie cysterny załadowanej i pustej, wynosi ± 80 kg. Błąd obiegowy ± 80 kg oznacza, że określona masa gazu płynnego może różnić się od rzeczywistej o tą wartość.

W ocenie skarżącej Spółki, w sprawie nie ma mowy o ujawnieniu wprowadzenia na obszar Unii towaru z naruszeniem obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, tylko o stwierdzeniu rozbieżności pomiędzy towarem zgłoszonym do odprawy, a odebranym na składzie podatkowym, który wynika z wykonania ważenia na wskazanej wadze. Spółka wskazała, iż skarżona decyzja oparta jest na błędnie wydanej decyzji organu, który błędnie wskazał wartość celną towaru, pomimo przedstawienia oświadczeń o braku korekty wartościowej do wskazanego zgłoszenia i towaru przewożonego w danej cysternie. Spółka, w odwołaniu, podniosła, że cena faktycznie zapłacona lub należna za towar, jest zgodna z wartością wskazaną na fakturze przedstawionej przy zgłoszeniu celnym, a także, że wartość towaru przewożonego w danym środku transportu jest stała i nie zmieniła się w wyniku stwierdzonej nadwyżki, czy ubytku. Spółka przedstawiła w innych sprawach wyjaśnienia kontrahenta (a organ II instancji to przywołał) o wpływie różnic, w danym środku transportu, na wartość towaru. Spółka uważa, że wyjaśnienia wskazane w odwołaniu są wystarczające, aby nie było konieczne wybieranie innej metody ustalania wartości celnej towaru. W tym przypadku, Spółka zawarła umowę handlową na dostawy gazu LPG, której transakcja kupna/sprzedaży opiewa na kwotę wskazaną na fakturze. To powoduje, że bez wątpliwości można zastosować art. 70 UKC.

Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w przedmiocie określenia wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu 10 kg skroplonych węglowodorów gazowych wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu z wprowadzeniem na skład podatkowy na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżona decyzja jest prawną konsekwencją wydania decyzji celnej stwierdzającej powstanie długu celnego w przywozie w odniesieniu do ww. towaru nieunijnego.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest import wyrobów akcyzowych. Stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy z tytułu importu wyrobów akcyzowych powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Z kolei według art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Zgodnie zaś z art. 19a ust. 9 ww. ustawy obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.

Z przywołanych przepisów wynika, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, jak i w podatku od towarów i usług w imporcie powstają z dniem powstania długu celnego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w przypadku, gdy dług celny został określony decyzją organu celnego, dopóki ta decyzja jest w obrocie prawnym, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja CN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia naIeżnych podatków z tytułu importu towarów (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 182/06). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to w pełni podziela.

W kontrolowanej spawie decyzja podatkowa została wydana w następstwie uprzedniego zakończenia postępowania celnego, w ramach którego Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. w decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego z tytułu importu towaru w odniesieniu do towaru nieunijnego w postaci 10 kg węglowodorów gazowych skroplonych wprowadzonych na obszar celny Unii wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczeniu do obrotu według ww. zgłoszenia celnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Nadto wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 281/18 tut. Sąd oddalił skargę wywiedzioną na wskazaną decyzję. Jak wskazano powyżej, ustalenia podjęte w ww. postępowaniu celnym (dotyczące w szczególności wartości celnej i cła) nie podlegały weryfikacji w postępowaniu podatkowym.

Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 27 ust. 4 u.p.a.

Zgodnie tym przepisem, jeżeli właściwy naczelnik urzędu celno-skarbowego stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w należnej wysokości. Postępowanie w niniejszej sprawie nie dotyczyło weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., lecz towaru wprowadzonego wraz z towarem zadeklarowanym do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie ww. zgłoszenia celnego. Stwierdzona nadwyżka towaru nie została przedstawiona organowi celnemu w granicznym miejscu odpraw celnych, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem powstania długu celnego. Organowi celnemu przedstawiona została wyłącznie ilość towaru zadeklarowana w złożonym zgłoszeniu celnym, określona w załączonych dokumentach handlowych. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo zastosował przepis art. 27 ust. 6 u.p.a.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 30b ust. 1 u.p.t.u. Według tego przepisu podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W kontrolowanej sprawie w związku ze stwierdzeniem powstania długu celnego w przywozie w postępowaniu celnym określona została wartość celna tego towaru. W sytuacji, gdy stwierdzona nadwyżka nie była ujęta w przedłożonej do zgłoszenia celnego fakturze, brak było podstaw do określenia wartości celnej towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania na podstawie art. 70 ust. 1 UKC. Załączona do zgłoszenia celnego faktura dotyczyła bowiem ściśle określonej ilości towaru zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Ze względu na to, że strona nie przedstawiła dokumentu handlowego dotyczącego stwierdzonej nadwyżki, prawidłowo ustalono wartość tego towaru metodami zastępczymi (metodą wartości transakcyjnej towarów identycznych określoną w art. 74 ust. 2 lit. a UKC). Wobec powstania obowiązku podatkowego w imporcie określono podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług obejmującą wartość celną przedmiotowego towaru powiększoną o należne cło.

Resumując, zarzuty skargi w ocenie Sądu są bezzasadne, a organ administracji w sposób zgodny z literą prawa przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie.

W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).