Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 13/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
659
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 c par. 2, art. 139, art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 87 ust. 2, 6
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), po rozpoznaniu na w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] r. strona skarżąca, "A" sp. z o.o. w K. wniosła skargę na bezczynność Naczelnika II Urzędu Skarbowego w K. polegającą na niedokonaniu zwrotu nadwyżki naliczonego podatku VAT za [...] i [...] r. oraz na przewlekłość postępowania kontrolnego prowadzonego przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego w K. w sprawie zwrotu nadwyżki naliczonego podatku VAT za [...] i [...] r.

Strona Skarżąca zarzucając organowi podatkowemu naruszenie przepisów art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U.2017.1221 -j.t., dalej: ustawa o VAT) oraz art. 284 b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 -j.t., dalej: O.p.) wniosła o obowiązanie Naczelnika II Urzędu Skarbowego w K. do niezwłocznego, nie później niż w ciągu 30 dni od dnia otrzymania akt, zakończenia kontroli podatkowej i dokonania zwrotu nadwyżki podatku VAT za [...] i [...] r. na rachunek podatnika.

Skarżąca wskazała, że:

- pismem z [...] r. (błędnie datowane na piśmie) sprzeciwiła się kontynuowaniu kontroli oraz wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa przez dokonanie zwrotu nadwyżki podatku VAT. W odpowiedzi organ wydał postanowienie z [...]r. w którym odmówił uwzględnienia sprzeciwu (doręczone [...]r.). Na skutek zażalenia Podatnika z [...]. (w aktach sprawy) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji postanowieniem z [...]r. (otrzymano [...]r.),

- pismem z [...]r. złożyła ponaglenie, co do zakończenia postępowania kontrolnego oraz co do zwrotu różnicy podatku VAT. Postanowieniem (bez daty) otrzymanym [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał ponaglenie za bezzasadne.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w deklaracjach podatkowych za [...] i [...]r. wykazała nadwyżkę naliczonego podatku VAT podlegającą zwrotowi. Organ podatkowy postanowieniem z [...] r. i [...] r. orzekł o przesunięciu terminu zwrotu podatku w związku z wszczętą kontrolą podatkową. Postępowanie kontrolne zostało już czterokrotnie przedłużone, a w ocenie Skarżącej okres 12 miesięcy od wszczęcia kontroli powinien być wystarczający dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności albowiem asortyment sprzedawany przez podatnika to kilka produktów, dostawy dokonywane do dwóch kontrahentów, zakup dokonywane od jednego kontrahenta. Za okres objęty kontrolą wystawiono 6 faktur sprzedażowych. Ponadto Skarżąca wskazuje, że do końca [...] r. przeprowadzono czynności kontrolne zarówno wobec dostawców i odbiorców Skarżącej przesłuchano świadków i zgromadzono wszelkie dokumenty, a postępowanie zostało przedłużone do [...] r.

Skarżąca podniosła, że przesłuchano świadków, włączono dowody w postaci umów, faktur, przelewów bankowych, potwierdzeń dokonania transportu, dokumentacji zdjęciowej i w jej cenie zgromadzono wszelkie dowody potwierdzające że podatnik przed podjęciem współpracy z dostawcą uzyskał wiarygodne informacje, że jego działalność jest rzetelna, zarejestrowane i nie była kwestionowana przez organy skarbowe. Przedłużenie postępowania o kolejny rok sprawia wrażenie jak gdyby organ próbował "na siłę" poszukiwać dowodów na rzekomą bezprawną działalność spółki, których nie udało mu się zgromadzić.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy przedstawił swe stano sprawie i stwierdzając, że skarga nie jest zasadna.

Organ wyjaśnił, że w deklaracji VAT-7 za [...] r. Podatnik wykazał kwotę różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł. i złożył wniosek o dokonanie zwrotu podatku w terminie 25 dniowym uzasadniając go wystąpieniem przesłanek określonych w art. 87 ust. 6 ustawy o VAT. W deklaracji VAT-7 za [...] r. Podatnik wykazał kwotę różnicy podatku do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł. i złożył wniosek o dokonanie zwrotu podatku w terminie 25 dniowym uzasadniając go wystąpieniem przesłanek określonych w art. 87 ust. 6 ustawy o VAT.

Celem weryfikacji złożonego rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za [...]erwiec i [...]roku wszczęto kontrolę podatkową, za [...] [...]r. W doręczonym upoważnieniu wskazano przewidywany termin zakończenia kontroli [...]r.

Kontrolę podatkową w zakresie rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za [...]r., wszczęto [...]r., a przewidywany termin zakończenia kontroli określono na [...] r.

Na podstawie przedłożonych do kontroli dokumentów ustalono, że w [...] roku nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, w tym zwrot na rachunek bankowy w kwocie [...] zł wynikała głównie z zakupu kawy będącej przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz "B" [...], [...] O. CZ [...]. W [...] roku Skarżąca nabyła kawę Jacobs 500 g na podstawie faktury wystawionej przez "C" A. K., ul. [...], [...] W., [...][...].

W trakcie kontroli ustalono, że transakcje zawierane były za pośrednictwem firmy FHU G. P., ul. [...], NIP [...] na podstawie zawartej umowy, której było poszukiwanie nowych rynków zbytu, w tym kontrahentów, którzy będą nabywać u zleceniodawcy i wskazaniu tych kontrahentów zleceniodawcy. Wynagrodzenie ustalono na 2% wartości netto zrealizowanych dostaw.

Z zeznań przesłuchanego [...] r. w charakterze strony Prezesa Zarządu A. B. wynika, że ustalenie nabywcy, dostawcy, cen zakupu i sprzedaży pozostawały gestii G. P. na podstawie umowy o świadczenie usług z [...] r., natomiast w gestii A. B. pozostawało zaakceptowanie bądź odrzucenie transakcji oraz sprawdzenie formalne kontrahentów.

Organ podkreślił, że Podatnik jest podmiotem, który po okresie uzyskiwania małych obrotów ze sprzedaży i deklarowaniu zerowych obrotów ze sprzedaży za okres od [...] roku [...] roku, zaczął realizować dostawy wewnątrzwspólnotowe o wartościach od [...]zł do [...]zł miesięcznie, których przedmiotem były takie towary jak kawa, RED BULL, bardzo powszechne w "transakcjach karuzelowych".

Analiza informacji z aplikacji VIES dotyczących transakcji zawieranych przez "B" [...], [...] O., CZ [...] w I kwartale [...] roku oraz w [...] i [...] [...] roku wskazała, że podmiot ten dokonywał dostaw wewnątrzwspólnotowych m. in. na rzecz polskich podmiotów, które nie rozliczyły dokonanych wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów.

Powyższe okoliczności oraz informacje dotyczące kontrahenta zagranicznego i sposób przeprowadzenia transakcji, w ocenie Organu wskazywały na możliwość istnienia nieprawidłowości i uzasadniały potrzebę dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu w trakcie kontroli podatkowej, w szczególności sprawdzenia czy nie występują okoliczności wymienione w art. 88 ust. 3a ustawy o VAT. Organ wobec powziętych wątpliwości, co do zasadności zwrotu podatku skorzystał z prawa wynikającego z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT i postanowieniem z [...] roku przedłużył 25 dniowy termin dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za [...]roku w wysokości [...] zł, do czasu zakończenia rozliczenia Podatnika dokonywanego w ramach kontroli podatkowej oraz ewentualnego postępowania podatkowego.

Na podstawie przedłożonych do kontroli dokumentów ustalono, że w lipcu [...] roku Skarżąca nabyła kawę Dallmayer Promodo 500 g i RED BULL 250 ml na podstawie faktur wystawionych przez "C" A. K., ul. [...], [...] W., NIP [...]. Towar ten był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do: "D"., [...], [...]O., CZ [...].

Analiza informacji z aplikacji VIES dotyczących transakcji zawieranych przez "D" s.r.o. w IV kwartale [...] roku wskazała, że spółka ta dokonywała m. in. dostaw wewnątrzwspólnotowych na rzecz polskich podmiotów które nie rozliczały wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów.

Organ powziął wątpliwość, co do zasadności zwrotu podatki i skorzystał z prawa wynikającego z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT i postanowieniem z [...] roku przedłużył 25 dniowy termin dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji podatkowej VAT-7 za [...] rok- w kwocie [...] zł, do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Podatnika dokonywanego ramach kontroli podatkowej oraz ewentualnego postępowania podatkowego.

Organ w wydanych postanowieniach wymienił okoliczności, które wskazują w jego ocenie na możliwość uczestniczenia przez Spółkę w " karuzeli podatkowej", a weryfikacja rzetelności rozliczeń podatku wymaga zbadania dokumentacji Podatnika oraz dokumentacji wystawcy faktur i odbiorców faktur pod kątem istnienia czynności w nich opisanych. W przypadku powzięcia wątpliwości, co do zasadności zwrotu podatku organ podatkowy ma obowiązek dokonania weryfikacji rozliczenia podatnika w ramach procedur przewidzianych w art. 87 ust. ustawy o VAT.

Organ podkreślił, że do końca [...] roku przesłuchano świadków, jednakże nie uzyskano informacji o zakończonych czynnościach kontrolnych wobec dostawców i odbiorców.

W toku prowadzonych kontroli przeprowadzono dowody z zeznań świadków G. P., K. T. Prezesa Zarządu "B" s. r.o. i R. P., M. K., wspólnika Spółki, byłego Prezesa Zarządu, I. G., pracownika Spółki, wystąpiono do czeskiej administracji podatkowej z wnioskami o sprawdzenie transakcji zawartych z "B" s.r.o., i "D" s.r.o. Wystąpiono do właściwego miejscowo urzędu skarbowego o kontrole transakcji zawartych pomiędzy Skarżącą a "C" A. K.. Czynności te zmierzały do sprawdzenia poprawności faktur wystawionych przez kontrahenta i wynikającego z nich prawa do odliczenia przez Stronę podatku w zakresie transakcji zakupu. Z organu właściwego dla jedynego dostawcy towaru uzyskano informacje o wszczęciu kontroli i dużej liczbie kontrahentów podatnika wskazujących na złożoność sprawy.

Z zebranego materiału wynika, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy dokonanej przez "A" Sp. z o.o. do "B" s.r.o. wrócił do kraju w wyniku sprzedaży dokonanej przez "B" s.r.o. do "E" sp. z o.o. W związku uzyskaniem informacji, że pod wskazanym adresem siedziby brak oznak prowadzenia działalności oraz nie deklarowano nabyć wewnątrzwspólnotowych wystąpiono o kontrolę w "E" sp. z o.o. Wystąpiono również o zweryfikowanie transakcji zawartych przez poszczególne ogniwa łańcucha do innych organów.

Organ nie zgodził się z zarzutem przewlekłego prowadzenia postępowania ponieważ weryfikacja rzetelności rozliczeń podatku za [...] i [...]roku jest uzależniona nie tylko od poprawności dokumentacji podatnika, ale wymaga potwierdzenia transakcji u jego kontrahentów i to zarówno dostawców jak i odbiorców uczestniczących w całym łańcuchu dostaw. Kontrola dotyczy tylko 6 transakcji to podmiotów uczestniczących w łańcuchu dostaw na rzecz na "C" A. K. jest znacznie więcej. Dotychczas nie poczyniono ustaleń w zakresie faktur wystawionych przez dostawcę towarów tj. "C" A. K., z których Skarżąca wywodzi uprawnienia podatkowe. Powyższe uzasadnia przedłużenie terminu zakończenia kontroli.

Czynności podejmowane w toku kontroli podatkowych dotyczą wyłącznie okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wynikają z charakteru sprawy, która wymaga zbadania okoliczności faktycznych u podmiotów, które mogły brać udział w tzw. karuzeli podatkowej. Czas trwania kontroli podatkowej jest uwarunkowany charakterem i stopniem sprawy. Dotychczas zgromadzony materiał wskazuje, że dostawy kawy i Red Bull mogły się odbywać w ramach karuzeli podatkowej.

Bez ustalenia czy Skarżąca uczestniczyła w takim oszustwie podatkowym oraz czy miała lub mogła mieć tego świadomość, nie da się stwierdzić czy dane zawarte w deklaracji podatkowej odzwierciedlają dokonane transakcje, a w konsekwencji czy zwrot podatku jest zasadny. To z kolei wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych przez inne organy właściwe dla innych występujących w łańcuchu dostaw tego samego towaru, a zarzut Strony o poszukiwaniu "na siłę" dowodów na bezprawną działalność jest nieuzasadniony.

Organ odnosząc się do stawianych mu zarzutów wskazał, że Podatnik jest podmiotem, który został wpisany do KRS w [...] roku. Analiza deklarowanych przez Skarżącą obrotów pozwala zauważyć, że w latach [...]- [...] wykazywała niewielką sprzedaż wynoszącą łącznie za rok [...] - [...]zł, za rok [...] - [...]zł, za rok [...] - [...]zł, za rok [...] - [...]zł. W roku [...] do października Podatnik wykazywał obroty zerowe. W okresie od listopada [...] roku do [...] roku wystąpił gwałtowny wzrost obrotów z tytułu dostaw wewnątrzwspólnotowych łącznie [...]zł, co stanowiło od 99.43% do 100 % całości realizowanego w tym okresie obrotu. Sprzedaż krajowa od [...] do [...] [...] roku miała miejsce miesiącach [...], [...] i [...]stanowiąc od 0,04 % do 0,57 % obrotu. W okresie od [...] do [...] roku Skarżąca zadeklarowała sprzedaż w miesiącach od sierpnia do [...] w łącznej kwocie [...]zł , w roku [...] r. w grudniu sprzedaż w wysokości [...] zł i brak sprzedaży w [...] roku.

Zatem dystrybucja innych towarów, o której wspomina Skarżąca była marginalna w stosunku do osiąganego z obrotu kawą i Red Bullem. Głównym przedmiotem działalności Spółki były wewnątrzwspólnotowe dostawy kawy, z tytułu których Skarżąca deklarowała zwroty podatku.

W związku z deklarowanymi zwrotami podatku na rachunek bankowy i wnioskami o zwrot w terminie 25 dniowym Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. przeprowadził czynności sprawdzające za [...] roku i kontrolę podatkową w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za [...] i [...] roku. Jednakże z uwagi na krótki czas na kontrolę zwrotu w terminie 25 dni oraz brak odpowiedzi w sprawie sprawdzenia transakcji kontrole za [...] i [...]r. były kończone z wynikiem negatywnym, a zwroty były realizowane. Suma zrealizowanych zwrotów deklarowanych w okresie od [...] r. do [...] r. wyniosła łącznie ok. [...] zł.

Odnośnie źródła finansowania zakupów Prezes Zarządu, zeznał, że Spółka pracuje w systemie przedpłaty, dysponuje pożyczkami od wspólników o wartości [...] zł oraz kredytem na rachunku bieżącym na [...] zł. Umowa z "C" A. K. przewiduje kredyt kupiecki, a gwarantem wypłacalności Skarżącej był G. P..

Z zeznań świadka I. G. wynika, że Spółka nie posiadała środków na uregulowanie zobowiązań za zakupiony od "C" towar przed otrzymaniem zapłaty od nabywców tych towarów. Taki sposób płatności został potwierdzony przez osoby reprezentujące "B" s.r.o.

W ocenie organu zebrany materiał dowodowy wskazuje na odwrócony łańcuch płatności, co w przypadku obrotu towarami wysokiego ryzyka wystąpienia nadużycia podatkowego również przemawia za przeprowadzeniem wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Okoliczność, że kontrahenci podatnika dokonali stosownych rozliczeń z tytułu podatków nie może mieć wpływu na kontrolę podatkową w sytuacji, gdy na dzień dzisiejszy brak ustaleń w zakres prawidłowości wystawionych przez głównego kontrahenta faktur Skarżąca, przecząc tej tezie wskazała na brak jakichkolwiek dowodów ją potwierdzających i powołała się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości z 6 września 2012 r. C-324/11 oraz z 12 czerwca 2012 - C-80/11 wskazujące, że jeżeli podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania jakich można od niego oczekiwać w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT.

Postępowanie dowodowe prowadzone w tej kwestii nie może sprowadzać się tylko do sprawdzenia okoliczności wynikających z dokumentacji prowadzonej przez podatnika bądź jego kontrahentów. Postępowanie w przypadku podejrzenia karuzeli podatkowej zawsze wymaga współdziałania pomiędzy organami podatkowymi, gdyż zazwyczaj bierze w niej udział wiele podmiotów, które mają swoje siedziby w różnych częściach kraju jak również za granicą.

Obowiązek zapobiegania nadużyciom w zakresie podatku VAT wynika z orzecznictwa Trybuna Sprawiedliwości Unii Europejskiego np. w wyroku z 18 grudnia 2014 r. w sprawach połączony: C-131/13, C-163/13 i C-164/13, w którym Trybunał wyraźnie stwierdził, że krajowe organy podatkowe powinny odmówić podatnikowi, w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, skorzystania z prawa odliczenia, zwolnienia lub zwrotu podatku od wartości dodanej, nawet w braku przepisów prawa krajowego przewidujących taką odmowę, gdy w oparciu o obiektywne okoliczności zostało stwierdzone, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż poprzez transakcję powoływaną uzasadnienia danego prawa bierze udział w oszustwie w zakresie podatku od wartości dodanej popełnionym w ramach łańcuch dostaw.

W ocenie Skarżącej bez znaczenia dla oceny zasadności zwrotu muszą pozostawać czynności i ustalenia dokonywane w stosunku do kontrahentów dostawców (kontrahentów A. K.) i kontrahentów odbiorców (kontrahentów "B" lub "D" ) jeżeli zgromadzone dowody bezsprzecznie świadczą, że Skarżąca i jej przedstawiciele dokonując transakcji zachowali wszystkie wymogi rzetelności, staranności i przejrzystości transakcji a także nie posiadali wiedzy o dalszych kanałach dystrybucji przez swoich dostawców i odbiorców i nie posiadają żadnych powiązań osobistych tymi podmiotami. Poglądu tego organ nie podzielił.

Przedłużanie terminu zakończenia kontroli podatkowej z uwagi na konieczność ustalenia pochodzenia towaru jest uzasadnione w związku z podejrzeniem, że Skarżąca mogła uczestniczyć w tzw. karuzeli podatkowej, co wymaga ustalenia i skontrolowania podmiotów biorących udział w tym procederze. Z uwagi na nie zrealizowanie wniosków o weryfikację transakcji przez niektóre organy podatkowe właściwe do przeprowadzenia czynności przedłużano termin zakończenia kontroli.

Z uwagi na powyższe Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. przedłużył kontrolę podatkową za [...] r. zawiadomieniem z [...] r. do [...] r., następnie zawiadomieniem z [...] r. do [...] r., zawiadomieniem z [...] r. do [...] r., zawiadomieniem z [...]r. do [...]r. oraz przedłużył kontrolę podatkową za [...] r. zawiadomieniem z [...] r. do [...]r., następnie zawiadomieniem z [...] r. do [...] r., zawiadomieniem z [...]. do [...] r.

Organ nie zgadza się z zarzutem naruszenia art. 284 b O.p., z którego wynika, że kontrola powinna być zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283 a O.p. O każdym niezakończenia kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283 O.p. kontrolujący obowiązany jest zawiadomić na piśmie kontrolowanego, podając przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli i wskazując nowy termin jej zakończenia.

Przedłużanie terminu zakończenia kontroli podatkowej zawsze odbywało się ze wskazaniem przesłanek przedłużenia, a dotychczasowe postępowanie wskazuje na możliwość wystąpienia nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku. Zasada szybkości postępowania nie może prowadzić do naruszenia zasady prawdy materialnej, która wymaga dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w przypadku podejrzenia istnienia tzw. karuzeli podatkowej wymaga dokonania wielu czynności nie tylko wobec kontrolowanego podatnika, ale również wobec innych podmiotów, co przekłada się na czas trwania kontroli podatkowej. Do tej pory nie uzyskano jeszcze wszystkich informacji, o które się zwrócono, a zatem stan faktyczny nie został jeszcze dokładnie wyjaśniony.

Przede wszystkim nie zakończono czynności dowodowych dokonywanych w ramach kontroli podatkowej prowadzonej wobec głównego kontrahenta Skarżącej, od którego nabywała kawę i Red Bulla, a które były następnie przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Czas trwania kontroli nie wynika z bezczynności lecz spowodowany jest złożonością oraz koniecznością zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

Obecne ustalono część podmiotów uczestniczących w łańcuchu transakcji, jednakże nie zdołano ustalić całego łańcucha podmiotów uczestniczących w transakcjach z uwagi na brak odpowiedzi na skierowane wnioski o kontrolę. Przewidywany termin zakończenia kontroli wskazano na [...] r. jednakże zakończenie terminu kontroli uzależnione jest od uzyskania odpowiedzi na skierowane wnioski o kontrolę transakcji i ocenę roli wcześniejszych ogniw w łańcuchu przez właściwe dla nich organy podatkowe.

Dokonanie zwrotu podatku przed zakończeniem weryfikacji rozliczenia podatnika, która wymaga przeprowadzenia dowodów również względem innych podmiotów biorących udział w łańcuchu dostaw tego samego towaru byłoby w ocenie Organu działaniem niezgodnym z prawem.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach.

W myśl zaś art. 87 ust. 6 ustawy o VAT na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku, gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji wynikają między innymi z faktur i dokumentów określonych w pkt 1 i 2, a należności z nich wynikające zostały zapłacone.

Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 87 ust. 2 a ustawy o VAT w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złożył w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia.

Skarżąca w trakcie kontroli złożyła ponaglenie oraz skargę. Pismo Spółki z [...]r. zostało przesłane do Izby Skarbowej w K., a następnie po uzupełnieniu przez podatnika przesłane do załatwienia przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego K.. O załatwieniu skargi poinformowano Stronę zawiadomieniem z [...]. Ponaglenie zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. Podatnik złożył ponaglenie z [...]r., które zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem bez daty znak [...] Na wezwanie o usunięcie naruszenia prawa organ odpowiedział pismem z [...] r. wskazując, że zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Pismem z [...]r. Strona złożyła ponaglenie w zakresie postępowania kontrolnego oraz zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. Postanowieniem bez daty doręczonym Stronie [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał ponaglenie za bezzasadne.

Wobec powyższego pismem z [...] r. Strona wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując na podjęte czynności kontrolne, ich mnogość, konieczność współpracy z innymi organami, a w konsekwencji na konieczność weryfikacji zwrotu podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie natomiast z regulacją określoną w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 j.t., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Jak zaś stanowi art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podatkowy, warunkiem formalnym jej dopuszczalności jest poprzedzenie jej wniesienia do sądu administracyjnego, złożeniem ponaglenia na podstawie art. 141 O.p.

W rozpoznawanej sprawie wniesiono skargę na przewlekłe i bezczynne prowadzenie postępowania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. w sprawie zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług za [...] i [...]r. Wniesienie tej skargi zostało zaś poprzedzone złożeniem do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., jako organu wyższego stopnia, ponaglenia pismem z [...] r., o jakim mowa jest w art. 141 O.p., co oznacza, że wymóg formalny określony w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. został przez stronę skarżącą spełniony. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem bez daty (k.45 a.) uznał złożone ponaglenie za bezzasadne.

Mając na uwadze przedmiot skargi, na wstępie wskazać należy, że termin "przewlekłe prowadzenie postępowania" nie został zdefiniowany ustawowo. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 125 O.p., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności, w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69-70). Termin "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (wyrok NSA z 13.08.2013 r. sygn. akt II OSK 549/13).

W doktrynie wskazuje się, że celem poddania kognicji sądów administracyjnych kwestii badania przewlekłości postępowania przed organami administracji publicznej było wymuszenie nadania ich czynnościom sprawnego biegu, a więc zrealizowania interesu publicznego w postaci sprawnego funkcjonowania aparatu administracji publicznej, przy jednoczesnym polepszeniu sytuacji prawnej obywatela - przyznanie dodatkowego instrumentu prawnego służącego osiągnięciu jego interesu prawnego (por. P. Kornacki, Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przez organem administracji publicznej, ZNSA 2011, z. 5).

Stwierdzenie, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd administracyjny, można zakwalifikować postępowanie organu, jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymaga zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238; także: wyrok NSA z 7.03.2013 r. sygn. akt II OSK 34/13).

Należy nadto zwrócić uwagę, że przepis art. 125 § 1 O.p. stanowi, że organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie (art.125 § 2 O.p.). Obowiązek szybkiego działania skorelowany jest z obowiązkiem podejmowania wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, prowadzących do realizacji wyrażonej w art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej. Z uwagi na obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadę prawdy materialnej, wyrażoną w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. rozstrzygnięcie sprawy nie może nastąpić przed wyczerpującym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.

Stosownie do treści art. 139 § 1 i § 2 O.p. załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Ustawodawca dopuścił możliwość niedochowania zasady szybkiego (we wskazanych terminach) załatwienia sprawy, nakazując zawiadomienie strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie ( art. 140 § 1 i § 2 O.p.). Tym samym ustawodawca dał prymat zasadzie dokładnego wyjaśnienia sprawy, oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), które to zasady stanowią niezbędny warunek dla prawidłowego zastosowania prawa materialnego.

Wskazać należy na brak kryteriów, jakimi powinien kierować się organ podatkowy przy wyznaczaniu nowego terminu załatwienia sprawy. Termin musi być jednak określony obiektywnie w znaczeniu takim, że upływ takiego terminu może być kontrolowany przez stronę i organ. Nie ma przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, jeżeli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy. Za każdym razem nowy termin musi być jednak konkretnie określony poprzez wskazanie okresu, do którego nastąpi załatwienie sprawy ( wyrok NSA z 22.01.2013 r. sygn. akt II FSK 1090/11, wszystkie powołane na orzecznia.nsa.gov.pl).

W kontekście wskazanego wyżej rozumienia terminu "przewlekłości postępowania" uznać należało, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zaszły podstawy do stwierdzenia przewlekłości postępowania prowadzonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K..

Z analizy akt administracyjnych wynika, że organ zawiadamiał Skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, wskazując nowe terminy jej załatwienia, uzasadniając niezałatwienie sprawy w terminie brakiem odpowiedzi organów, do których się zwracał oraz koniecznością wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Weryfikacji wymaga bowiem nie tylko sama działalność skarżącego, ale też jego kontrahentów, w tym w dalszej kolejności jeżeli organ podatkowy właściwy ze względu na siedzibę kontrahenta stwierdzi, że jest to niezbędne dla skutecznej weryfikacji. Informacje uzyskane w trakcie kontroli u podatnika, takie jak porównanie obrotu, sprzedaży za poszczególne lata [...]-[...], za okres [...]roku - [...]roku oraz po tym okresie do [...]roku, które ze względu na znaczące różnice dały podstawę do dalszej weryfikacji podatnika. Uzyskano również informacje, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy dokonanej przez Stronę do "B" s.r.o. wrócił do kraju w wyniku sprzedaży przez ten podmiot na rzecz "E" sp. z o.o. Już same te okoliczności wskazywały na potrzebę dokonania weryfikacji transakcji poprzez sieć podmiotów dokonujących obrotu nimi. Organy do dnia rozpoznania niniejszej sprawy nie uzyskały potwierdzenia prawidłowości faktur wystawionych przez dostawcę "C" A. K., z których skarżąca wywodzi uprawnienia podatkowe. Ustalono również, że dystrybucja przez skarżącą innych towarów była marginalna w stosunku do obrotu kawą i Red Bullem. Suma zrealizowanych zwrotów za [...] i [...] roku wyniosła [...] zł., zaś skarżąca pracuje w systemie przedpłaty, korzysta z pożyczek od wspólników w wysokości [...] zł oraz kredytu obrotowego w wysokości [...] zł. Spółka nie posiada natomiast środków na uregulowanie zobowiązań zakupowych od "C" przed otrzymaniem zapłaty od nabywcy towaru. Poczynione przez organy podatkowe ustalenia wskazują na odwrócony łańcuch płatności oraz na możliwość uczestniczenia skarżącej w łańcuchu dostaw obejmującym tzw. karuzelę podatkową.

Należy zwrócić uwagę na treść postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z [...] r., w którym to organ podatkowy określił zakres planowanych czynności kontrolnych wynikający z poczynionych już ustaleń w zakresie kwestionowanych transakcji. Odwołano się do takich okoliczności jak finansowanie transakcji poprzez przedpłaty, szybki przepływ środków pieniężnych, zawieranie transakcji w krótkim czasie, w ciągu jednego dnia, brak wpływu Podatnika na wybór kontrahenta, prawdopodobny powrót towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy na terytorium kraju do podmiotów nierozliczających podatku od towarów i usług tzw. "znikających podatników". Organ podkreślił, że w świetle tych ustaleń istnieje duże prawdopodobieństwo, że Strona pozorowała zdarzenia gospodarcze, poprzez deklarowanie ich w księgach rachunkowych, pełniąc role tzw. "brokera" tj. podmiotu deklarującego zwrot podatku naliczonego. Organ podatkowy odwołał się w tym kontekście do mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o VAT, co wskazywało Stronie zakres podejmowanych czynności kontrolnych, w tym dotyczących nie tylko jej, ale i jej kontrahentów. Czynności te były wykonywane przez organ podatkowy, Strona była o nich informowana, a na jej wezwanie udzielano informacji o aktualnym stanie postępowania np. [...] r. pismo organu do właściwego miejscowo naczelnika Urzędu Skarbowego o dokonanie kontroli u dostawy towarów do bezpośredniego kontrahenta Strony – "C" A. K., [...] r. pismo z odpowiedzą na wezwanie oraz wskazaniem zakresu czynności pozostałych do wykonania, poinformowanie Strony pismem z [...] r. (k.32-35 akt adm.).

W tym miejscu podkreślić należy, że organem wykonującym kontrolę podatkową u kontrahentów strony skarżącej mogły być jedynie właściwe miejscowo organy podatkowe (art. 274c § 2 O.p.). W powyższym zakresie organ podatkowy oczekiwał na wynik postępowania kontrolnego toczącego się przed właściwym miejscowo naczelnikiem urzędu skarbowego, a następnie poczynione tam ustalenia inkorporował do ocenianego postępowania. W opisanym wyżej zakresie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organ podatkowy monitorował postępowania prowadzone przez właściwe miejscowo organy, co wyraźnie wynika z zestawienia podejmowanych czynności, a nadto stosownie do uzyskanych informacji wydawał postanowienie o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku, wskazywał przyczyny przedłużenia i podejmował kolejne czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy, w tym również w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych, co z kolei wymagało współpracy z organami państw UE.

Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania jest rozpoznanie wniosku podatnika o zwrot podatku VAT za [...] i [...] r. Sprawdzenie prawidłowości rozliczania skarżącej spółki w podatku VAT wymaga podjęcia przez organ podatkowy szeregu czynności dowodowych mających na celu ocenę rzeczywistego przebiegu transakcji potwierdzonych zaewidencjonowanymi fakturami. Niewątpliwie, w związku ze stwierdzeniem współpracy podatnika z podmiotami, wobec których poczyniono ustalenia, co do fikcyjności obrotu, ustalenia prowadzonego wobec strony skarżącej postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT za tożsamy okres, mogą być pomocne w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie. W tym celu ważne jest nie tylko zweryfikowanie przez inny (właściwy) organ dokumentów i wyjaśnień podatnika, który wystawił fakturę, ale również uzyskanie przez organ w toku postępowania takiego materiału dowodowego i takiego stanu faktycznego, który pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Realizacja prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) wymaga przy tym, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 187 § 1 O.p., obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na organach orzekających. Przyjęta natomiast w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję, by w ramach tej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności. Organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien między innymi kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Postępowanie organu wymaga jednak planowego i cyklicznego zbierania materiałów dowodowych, nawet jeśli z już posiadanych informacji wynika duże prawdopodobieństwo, że podatnik jest uczestnikiem procederu zmierzającego do bezpodstawnego odzyskania podatku od towarów i usług. Każdy podatnik ma prawo oczekiwać bowiem od organu podatkowego zakończenia postępowania w rozsądnym terminie, przy zastosowaniu adekwatnych środków procesowych, a okoliczność ta winna kierować postępowaniem organu na aktualnym etapie postępowania.

Zarzuty skargi należy oceniać poprzez pryzmat zasady neutralności podatku od wartości dodanej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) wielokrotnie wskazywał, że prawo podatników do odliczenia od VAT, który są zobowiązani zapłacić, VAT naliczonego z tytułu towarów i usług otrzymanych przez nich, stanowi zasadę podstawową wspólnego systemu VAT ustanowioną w prawie Unii. Prawo do odliczenia stanowi integralną część mechanizmu VAT i co do zasady nie może być ograniczane. System odliczeń ma bowiem na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach jego całej działalności gospodarczej. Wspólny system VAT gwarantuje w ten sposób w zakresie ciężaru podatku neutralność wszystkich rodzajów działalności gospodarczej – niezależnie od jej celu lub wyników – pod warunkiem, że co do zasady ona sama podlega opodatkowaniu VAT (wyrok TSUE w sprawie: [...] i in., EU:C:2000:145, pkt 44; [...] i in., C-255/02, EU C 2006 121, pkt 78; [...], C-438/09, EU C 2010 818, pkt 24).

W systemie podatku od wartości dodanej znane są zjawiska tzw. oszustw karuzelowych, a identyfikacja w podmiotów uczestniczących w takim oszustwie jest rolą organów podatkowych. Nieefektywne prowadzenie i przedłużanie postępowań w tych sprawach pogłębia to negatywne zjawisko i sprzeciwia się zasadzie pewności prawa i ułatwienia uczciwym podatnikom dokonywania czynności związanych ze stosowaniem VAT poprzez uwzględnienie, oprócz przypadków wyjątkowych, obiektywnego charakteru danej transakcji. Oczywiście nie jest sprzeczne z prawem wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (wyrok TSUE w sprawie: [...] i in., C-409/04, EU C 2007 548, pkt 65, 68; [...], EU C 2008 105, pkt 24), a krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem (wyroki TSUE w sprawie: [...] i [...], C-439/04 oraz C-440/04, EU C 2006 446, pkt 55; [...]i [...], C-80/11 i C-142/11, EU C 2012 373, pkt 42), jednak dopiero odmowa prawa do odliczenia daje podatnikowi możliwość wykazania swoich racji w stosownym postępowaniu.

Powyższe wskazuje wyraźnie na konieczność weryfikacji rozliczenia podatnika w podatku od towarów i usług. Zatem rolą organu jest sprawdzenie transakcji podatnika zarówno po stronie zakupu, jak i sprzedaży. Nie ulega więc wątpliwości, że państwa członkowskie mają uzasadniony interes w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych, a zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywę 112 (wyrok TSUE w sprawie: [...] i in., EU C 2006 121, pkt 71 oraz [...] i [...], EU:C:2006:446, pkt 54). Musi to jednak następować zgodnie z zasadą proporcjonalności, a zatem z zastosowaniem środków, które umożliwiają efektywne osiąganie celu.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że organ wszczął postępowania i kolejnymi postanowieniami dokonywał przedłużenia terminu kontroli, z uwagi na oczekiwanie na wyniki czynności sprawdzających u kontrahentów Spółki dokonywanych przez inne organy celem ustalenia łańcucha dostaw. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że na organie podatkowym spoczywa obowiązek czuwania nad należytym przebiegiem podejmowanych czynności, nawet w sytuacji, gdy czynności te w praktyce wykonują inne organy krajowe czy zagraniczne, co winno powodować koncentrację tych poczynań i wydanie decyzji w jak najszybszym terminie.

Warto również podkreślić, że strona skarżąca w skardze nie wskazała szczegółowo jakie okoliczności w jej ocenie powodują przewlekłość postępowania, a podnosiła ogólnie długi okres w jakim postępowanie się toczy oraz okoliczności jakie w stosunku do jej samej zostały ustalone, co w jej ocenie pozwala na zakończenie czynności weryfikujących. Wobec powyżej uczynionych wywodów tak sformułowanego stanowiska Strony nie można podzielić.

Biorąc powyższe pod uwagę na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.