Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1664/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2007 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Trzema (3) decyzjami Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] z tej samej daty, tj. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...],[...] oraz [...], wydanymi na podstawie art. 18 ust.1 pkt.2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 268a K.p.a. cofnięto p. S. M. pozwolenia na posiadanie – odpowiednio - broni palnej bojowej, przyznane na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r.; broni palnej myśliwskiej, przyznane na mocy decyzji z dnia [...] maja 1996 r., oraz broni palnej gazowej, przyznane na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r.

W uzasadnieniu przypomniano, iż wymienione decyzje zostały wydane w tym samym stanie faktycznym. Mianowicie w dniu [...] listopada 2004 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zainteresowanemu pozwoleń na posiadanie wszystkich wymienionych rodzajów broni (palnej bojowej, myśliwskiej i gazowej). Podstawą wszczęcia postępowania była uzyskana informacja o prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w [...] dochodzeniu przeciwko zainteresowanemu o czyn z art. 286 § 1 kk., tj., o przestępstwo przeciwko mieniu.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. postępowanie administracyjne zostało zawieszone do czasu zakończenia sprawy karnej i wydania przez sąd prawomocnego wyroku.

W dniu [...] grudnia 2005 r. właściwy organ Policji otrzymał wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. o sygn. akt [...], na mocy którego zainteresowany – p. S. M. został uznany winnym zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako właściciel Z. wprowadził w błąd przedstawicieli Spółki Jawnej "U." w ten sposób, że pobrał towar w postaci mięsa wieprzowego o ogólnej wartości [...] zł nie mając zamiaru uiszczenia należności i w związku z tym został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności. Wykonanie kary zostało warunkowo zawieszone na okres próby 3 lat.

W związku z powyższym zawieszone postępowanie administracyjne zostało podjęte. Strona została poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a. W przedłużonym postępowaniu, w związku z udokumentowaną chorobą strony, miała ona możliwość zapoznania się z materiałami prowadzonego postępowania administracyjnego. W przesłanym w dniu [...] kwietnia 2006 r. piśmie strona zwróciła się o umorzenie prowadzonego postępowania wskazując, że w miejscu zamieszkania posiada dobrą opinię, nie jest osobą konfliktową oraz że nigdy nie użyła posiadanej broni niezgodnie z jej przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu.

Mając na uwadze skazujący wyrok sądu oraz to, iż przywołany przepis ma charakter obligatoryjny, przedstawione przez stronę argumenty nie mogły być wzięte pod uwagę, a co za tym idzie – cofnięto zainteresowanemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej.

Strona złożyła odwołanie jedynie od decyzji nr [...], cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła dokonanie błędnej interpretacji i wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji.

W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, iż organ orzekający w sprawie oparł się wyłącznie na powołanym wyroku Sądu Rejonowego w [...], uznającym skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 kk. Wyrok ten ma ścisły związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, którą zakończył z końcem 2004 r. W wyniku splotu niekorzystnych okoliczności firma skarżącego z powodu zadłużenia zaprzestała działalności. Skarżący zaś stał się również ofiarą niewypłacenia należnych mu kwot za produkty mięsne (aktualnie toczą się rozprawy z powództwa skarżącego). W tym stanie rzeczy pozbawienie życiowej pasji, jaką jest dla skarżącego myślistwo, uważa on za szczególnie krzywdzące – tym bardziej, że jego uczestnictwo w polowaniach nie stworzy dla nikogo żadnego zagrożenia i nie naruszy żadnego interesu prawnego. W związku z tym odwołujący się wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. S. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca .2006 r., nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu, po przypomnieniu stanu sprawy Komendant Główny Policji stwierdził, iż niewątpliwym faktem jest - i strona temu nie zaprzecza - że została ona prawomocnym orzeczeniem sądowym skazana za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu (art. 286 § 1 kk. - oszustwo). Wyjaśnienia odnoszące się do okoliczności, w których doszło do popełnienia tego przestępstwa, i które w zamyśle strony mają ją zapewne w jakiś sposób usprawiedliwiać, nie mogą zostać przez organ odwoławczy uwzględnione, ponieważ odnoszą się one do postępowania karnego, nie zaś administracyjnego, którego przedmiotem jest sprawa cofnięcia pozwolenia na broń. Ponadto okoliczności te zostały już zbadane i ocenione przez Sąd Rejonowy w [...], a także - w wyniku wniesionej apelacji - w II instancji przez Sąd Okręgowy w [...]. Zauważyć więc należy, iż obydwa sądy karne nie uznały stanowiska strony za wiarygodne, skoro w obu instancjach wyroki są dla niej niekorzystne.

Prawomocne skazujące orzeczenie sądu karnego jest dla organu Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Z wyżej wskazanego wyroku wynika jasno, że strona popełniła przestępstwo przeciwko mieniu, doprowadzając - w pełni świadomie - swego kontrahenta do niekorzystnego rozporządzenia majątkiem. Karalność za przestępstwo przeciwko mieniu zobowiązuje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń i jest to jednocześnie okoliczność wystarczająca do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. W art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że skazanie posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo, m.in. przeciwko mieniu, bezpośrednio uzasadnia istnienie w jego przypadku obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym samym obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji cofnięcie pozwolenia ("właściwy organ Policji cofa pozwolenie ..." ). Nie można się więc zgodzić z zarzutami strony, że organ I instancji błędnie zinterpretował wskazane przepisy. W świetle powyższych wywodów pozostałe argumenty strony również nie stanowią podstawy do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. W sytuacji bowiem nakazanego przez ustawę działania organów Policji - w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - takiego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej nie może mieć argument strony odnoszący się do pozbawienia jej możliwości oddawania się hobby, którego realizacja nie będzie stanowić dla nikogo zagrożenia. Ustawodawca nakazując organom Policji cofnięcie pozwolenia osobom zaliczonym przez niego do osób wzbudzających uzasadnione podejrzenie możliwości użycia broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dał bezwzględnie pierwszeństwo interesowi publicznemu, którego racją jest - ze względu na charakter prawa do broni, ściśle związany ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego - aby broń mogły posiadać wyłącznie osoby dające gwarancję zgodnego z prawem jej posiadania i używania. Zatem interes strony w zachowaniu jej pozwolenia na broń w sytuacji, gdy prawomocnie skazana została za przestępstwo przeciwko mieniu, ma charakter drugoplanowy i nie może zostać uwzględniony.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. złożyła strona W skardze zainteresowany wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji, bowiem narusza ona jego słuszny interes prawny i została wydana na skutek błędnej interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie – pomimo, iż przez ponad 10 lat dysponował bronią myśliwską zgodnie z prawem – istnienia wobec niego obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego Zdaniem skarżącego fakt skazania go za przestępstwo popełnione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przedmiotowej obawy uzasadniać nie może, a przestępstwa z użyciem przemocy nigdy nie popełnił.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie przypominając, że argumentacja skarżącego zawarta w skardze - tożsama z argumentacją zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji - jest niezasadna.

Do zarzutów skarżącego Komendant Główny Policji odniósł się już w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę wyjaśnił więc tylko, że w przypadku ustalenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń palną należy do osób, o których mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, właściwy organ Policji ma obowiązek cofnąć takiej osobie przedmiotowe pozwolenie. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ w takim przypadku cofa pozwolenie. Na istnienie przedmiotowych okoliczności, uzasadniających takie rozstrzygnięcie, wskazuje w szczególności skazanie posiadacza pozwolenia prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo też toczące się tylko postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji). Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skarżący został skazany prawomocnie wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr sygn. akt [...] za oszustwo, a wiec za przestępstwo przeciwko mieniu. Biorąc pod uwagę obligatoryjny charakter wskazanych wyżej przepisów, stanowiących podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, w sprawie p. S. M. nie mogła zapaść decyzja inna niż tylko cofająca mu pozwolenie na broń. Cofnięcie skarżącemu pozwolenia w ustalonych okolicznościach koreluje też z interesem publicznym, dla którego - co już wskazano w zaskarżonej decyzji - jest rzeczą istotną, aby broń posiadały jedynie osoby dające gwarancję dysponowania nią w sposób zgodny z prawem. Takiej gwarancji, zdaniem Komendanta Głównego Policji, skarżący nie daje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską p. S. M.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Jednoznacznie wykazano, że skarżący prawomocnymi, powołanymi wyżej wyrokami Sądu Rejonowego w [...], a także - w wyniku wniesionej apelacji - w II instancji przez Sąd Okręgowy w [...] został uznany winnym zarzucanego mu czynu wypełniającego znamiona art. 286 § 1 kk., tj., o przestępstwo przeciwko mieniu.

Zauważyć więc należy, iż obydwa sądy karne nie uznały stanowiska strony za wiarygodne, wydając w obu instancjach wyroki dla niej niekorzystne.

Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania, czy organy Policji w związku z faktem popełnienia przez skarżącego przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu, miały prawo do zastosowania wobec skarżącego sankcji (cofnięcia pozwolenia na broń palna myśliwską) przewidzianej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w związku z zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Należy przypomnieć, że, zdaniem skarżącego, zaliczenie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest nadinterpretacją powołanego przepisu, gdyż popełnione przez niego czyny nie miały żadnego związku z bronią.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w odniesieniu do przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, a więc znów – broń każdego rodzaju, o której mowa w ustawie, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uległ w okresie obowiązywania ustawy znaczącemu przekształceniu. Mianowicie, zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy (Dz.U. Nr z 1999 r. Nr 53, poz. 549) stanowił on, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa." W toku kolejnych zmian: z dnia 29 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 676); z dnia 12 kwietnia 2003 r. (Dz.U. NT 52, poz. 451), redakcja tego przepisu pozostała niezmieniona. Dopiero zmianą wprowadzoną przez ustawę z dnia 1 kwietnia 2004 r. – t. jedn. (Dz.U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) nadano mu obecne brzmienie, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw." Taka też redakcja została utrzymana w kolejnych zmianach: z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 708) oraz z dnia 1 października 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 711).

W ocenie sądów administracyjnych, nie kwestionowanej przez organy Policji, redakcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ma charakter otwarty. Użycie określenia " w szczególności" sprawia bowiem, że wyliczenie rodzajów przestępstw nie ma charakteru zamkniętego, wobec czego ustawa umożliwia zastosowanie powołanego przepisu również do innych rodzajów przestępstw. Należy jednak zauważyć, że określenie "w szczególności" było również stosowane w poprzedniej redakcji tego przepisu – tyle, że w odniesieniu o przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Dokonana zmiana, polegająca na rezygnacji z określenia charakteru przestępstw ("z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej"), na rzecz określenia ich poprzez wskazanie dobra, przeciwko któremu zostały skierowane ("przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu"). ma istotne znaczenie. W ten bowiem sposób ustawodawca ograniczył swobodne uznanie organów Policji, wynikające z określenia charakteru przestępstw, do przestępstw określonego rodzaju – nie tylko poprzez ich bezpośrednie wskazanie (wyliczenie dóbr, przeciwko którym są skierowane), lecz również poprzez dokonanie ich gradacji. Na tle powołanego przepisu w obowiązującej obecnie redakcji nie ulega bowiem wątpliwości, że popełnienie wymienionych w nim przestępstw powinno (musi) spowodować cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, a dopiero w przypadku pozostałych przestępstw organom Policji pozostawiono tę kwestię do uznania, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, jakie wiążą się z podejmowaniem decyzji w ramach tzw. swobodnego uznania administracji (głównie – z koniecznością określenia kryteriów podejmowania tego rodzaju decyzji).

Do takich przyczyn ustawa zalicza przede wszystkim uzasadnioną obawę odnoszącą się do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zasadniczą przyczyną, wyrażoną w sposób ogólny, odmowy wydania pozwolenia na broń jest na gruncie tego przepisu możliwość użycia broni przez określoną osobę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a już – in concreto - skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Sąd w tym składzie uważa, że przy obecnej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, uzasadniającą obawę, że osoby posiadające pozwolenie na jej posiadanie mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (a więc związku przyczynowego między uzasadnioną obawą zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego a posiadaniem pozwolenia na broń) jest skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa). W obowiązującym stanie prawnym przesłanki uzasadniające szczegółowo cofnięcie pozwolenia na broń, jeżeli nawet mają charakter otwarty, to w odniesieniu do stwierdzonych przestępstw, wymienionych wprost w ustawie, stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że popełnienie przestępstw wymierzonych przeciwko tego rodzaju chronionym dobrom (zdrowie, życie, mienie) jest zarazem sprzeczne z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku pozostałych rodzajów przestępstw taki związek przyczynowy wymaga uzasadnienia właściwego dla decyzji administracyjnych podejmowanych w ramach uznania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie został skazany za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, z czym odpowiedzialność w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń łączył powołany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w poprzedniej, już nie obowiązującej redakcji. Został natomiast skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwa z art. 286 § 1 kk., tj. za oszustwo, a wiec za przestępstwo przeciwko mieniu W konsekwencji określony powyżej podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie jest ograniczony do pytania, czy podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a więc może naruszyć ogólną zasadę przemawiającą za przyznaniem pozwolenia na broń, czy też – i w jakim zakresie – powinien w rozpatrywanym przypadku zostać również uwzględniony fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 286 § 1 kk., tj. za oszustwo, a wiec za przestępstwo przeciwko mieniu, doprowadzając - w pełni świadomie - swego kontrahenta do niekorzystnego rozporządzenia majątkiem. Ogólna zasada niewydawania pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest oczywiście na tyle szeroka, że w jej ramach mieści się zarówno konkretne wskazanie ("w szczególności") dotyczące skazania prawomocnym orzeczeniem sądu przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, które ustawodawca potraktował jako główny (szczególny) powód cofnięcia pozwolenia na broń, jak i inne stany prawne, w tym związane z orzeczeniami sądów.

Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podobnych do rozpatrywanej jest jednolite. I tak, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01, stwierdzono wprost, że "Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym".(LEX nr 126764). Stanowisko to uściślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 2258/02,(LEX nr 158939), który odwołał się do tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02, wskazując, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym; w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Jak wynika z przeprowadzonych wywodów, powołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany w innym stanie prawnym, przy innej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie tego rodzaju bezpośredni związek miał niewątpliwie miejsce.

Postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w powołanym wyżej wyroku. Organ I instancji przywołując wyrok skazujący wyraźnie stwierdził, że strona, posiadająca pozwolenie na broń, popełniła przestępstwo, które zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Jednocześnie wskazał, że sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przedstawione wykroczenia może rodzić obawę, o której mowa w tym przepisie. Taka postawa, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie daje także gwarancji przestrzegania przez stronę przepisów ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a skazanie prawomocnym wyrokiem sądu karnego za określone wyżej czyny taką opinie podważa. Tak więc, w ocenie Sądu, organy Policji wykazały w rozpatrywanej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości istnienie bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany prawomocnymi wyrokami, i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że p. S. M. – od ponad 10 lat posiadacz pozwolenia na broń, może użyć tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Strona nie przyjęła tych ustaleń do wiadomości stwierdzając, że popełnione przez nią przestępstwo nie pozostawało w jakimkolwiek związku z posiadaniem i posługiwaniem się bronią myśliwską.

W związku z powyższymi ustaleniami należy stwierdzić, że prawomocne orzeczenia sądu karnego, skazujące za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk, tj. za przestępstwa przeciwko mieniu, są dla organów Policji wiążące co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnianie przestępstw tego rodzaju, udokumentowane prawomocnym wyrokiem sądu, choć nie mieści się w kategorii przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, wymienionych w poprzedniej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w sposób wystarczający uzasadnia obawę, że osoba skazana za tego rodzaju przestępstwa może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji właściwe organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Takie stanowisko nie jest, jak zarzuca strona, wynikiem nadinterpretacji powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Sąd podzielił również stanowisko organów Policji, że w rozpatrywanej sprawie nie miała znaczenia dobra opinia skarżącego w środowisku myśliwych, ani brak z jego strony uchybień bezpośrednio związanych z przechowywaniem broni i wykonywaniem polowania. Skarżącemu cofnięto bowiem pozwolenie na broń palną myśliwską z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko mieniu i w konsekwencji uzasadniające obawę użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.