Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2171/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 105 par. 1, art. 157 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant starszy asystent Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 782/11 w sprawie ze skargi W. P., M. P., A. P., A. P. i A. M. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 782/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi W. P., M. P., A. P., A. P. i A. M. P., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu wniosku M. P., A. P., A. P. – reprezentowanych przez W. P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia [...] czerwca 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę domu weselnego oraz bezodpływowego zbiornika na nieczystości płynne na terenie działki nr ew. [...] z miejscowości G. w gminie K. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowanego utrzymał tę decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu nadzwyczajnym krąg stron ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, gdyż nie zmienia się zasadniczy przedmiot sprawy, którym jest udzielenie pozwolenia na budowę. Analizując akta sprawy zakończonej decyzją Starosty Otwockiego z dnia [...] czerwca 2005 r., organ wskazał, że odwołujący nie brali w nim udziału. Z ustaleń organu wynika, że działki będące współwłasnością A. P. i A. P. (nr [...],[...] i [...]) nie graniczą z działką inwestora nr [...]. Jedynie działka rolna o nr ew. [...] graniczy bezpośrednio z działką, na której zrealizowano inwestycję. Dom weselny, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, oddalony jest o 13 m od granicy działki nr [...], która jest niezabudowana. Rozważając przymiot strony M. P. organ II instancji wskazał, że jest ona współwłaścicielką działek [...] i [...], które nie graniczą bezpośrednio z działką [...]. Dom weselny oddalony jest od tych działek o ponad 80 m. Powyższe ustalenia pozwalają, zdaniem organu, na stwierdzenie, że lokalizacja domu weselnego na działce nr [...] nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wnioskodawców. Udzielając pozwolenia na budowę zachowano wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odniesieniu do podnoszonych zarzutów organ wyjaśnił, że wszystkie podnoszone uciążliwości jak hałas, zwiększony ruch samochodowy dotyczą interesu faktycznego wnioskodawców, który jednak nie jest chroniony przepisami prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli W. P., M. P., A. P., A. P. i A. – M. P., zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, art. 7, art. 107, art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, a także ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. Uzasadniając skargę wskazali, że w dniu 20 stycznia 2010 r. złożyli jeden wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. i organ, jeżeli uznał, że ich sytuacja prawna jest różna, powinien rozpoznać złożony wniosek oddzielnie, w stosunku do każdego wnioskodawcy, tymczasem pominięto w decyzji A. M. P. A. M. P., A. P. i A. P. są współwłaścicielkami działki nr [...], która bezpośrednio graniczy z działką inwestora nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił tę skargę, uznając, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza prawo.

Sąd wskazał, że stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli organu administracji w aspekcie przesłanek formalnoprawnych (podmiotowych i przedmiotowych) warunkujących dopuszczenie wszczęcia tego postępowania. Obowiązkiem organu administracji jest zatem ustalenie czy żądanie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego pochodzi od podmiotu posiadającego przymiot strony. Stroną, w myśl art. 28 k.p.a., jest nie tylko ten kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie. Te zasady określone w przepisach art. 61 § 1 k.p.a. i art. 28 k.p.a. obowiązują również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Z powyższego wynika, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności danego aktu jest nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanego orzeczenia, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności tego orzeczenia.

Rozważając, czy skarżący mają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia [...] czerwca 2005 r., Sąd I instancji wskazał, że dom weselny został wybudowany na działce nr [...] i jest oddalony o 8 m od granicy z działką nr [...] oraz 45 m od granicy z działką nr [...] (uzasadnienie decyzji organu I instancji). Natomiast z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu dom weselny oddalony jest o ponad 13 m od granicy z niezabudowaną nieruchomością nr [...]. Powyższej rozbieżności dotyczącej odległości domu weselnego od granicy z działką nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej decyzji nie zauważył i nie wyjaśnił, czym naruszył art. 7 i 77 k.p.a.

Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że dom weselny został zrealizowany na działce nr [...], która graniczy bezpośrednio z działką [...], której współwłaścicielami są A. P., A. P., M. P. i W. P. oraz z działką nr [...], której współwłaścicielami są A. P. i A. P. Zatem twierdzenie organu, że A. P., A. P. i M. P. nie mają przymiotu strony z uwagi na fakt, że zachowane są odległości określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest błędne.

Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazał, że w sentencji decyzji organ oznacza strony, których dotyczy rozstrzygnięcie, a w uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnia motywy swojego rozstrzygnięcia, a więc wskazuje fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnia podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzja Wojewody Mazowieckiego narusza powyższą regułę, ponieważ z sentencji wynika, że organ rozpoznaje wniosek M. P., A. P. i A. P., a w uzasadnieniu rozważył przymiot strony nie tylko wskazanych w sentencji wnioskodawców, ale również przymiot strony W. P., którego wniosek rozpoznano w odrębnym postępowaniu.

Z uwagi na fakt, że W. P. oraz M. P., A. P. i A. P. współwłaścicielami działki nr [...], Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu o zasadności rozdzielenia wniosku o stwierdzenie nieważności złożonego przez wszystkie powyżej wskazane osoby i wydanie oddzielnej decyzji dotyczącej W. P. oraz oddzielnej decyzji dotyczącej M. P., A. P. i A. P.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, opierając ją na podstawie naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., które polegało na:

- przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez stwierdzenie, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. Wojewoda Mazowiecki rozważał przymiot strony W. P., w sytuacji, gdy z sentencji decyzji wynikało, że rozpoznaje on wniosek M. P., A. P. i A. P., co doprowadziło Sąd do uznania, że decyzja ta narusza art. 107 § 3 k.p.a., podczas, gdy uzasadnienie tej decyzji nie zawiera oceny przymiotu strony W. P.,

- przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez ustalenie, że dom weselny został zrealizowany na działce nr [...], która graniczy bezpośrednio z działką nr [...], stanowiąca współwłasność W. P., M. P., A. P. i A. P., co doprowadziło Sąd do zakwestionowania stanowiska organu w kwestii posiadania przymiotu strony postępowania przez M. P., A. P. i A. P., podczas, gdy działka nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], nie stanowi współwłasności W. P. i M. P. i nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane,

- niewyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez niezajęcie stanowiska w kwestii posiadania legitymacji skargowej w tym postępowaniu przez W. P. i A. M. P. i w konsekwencji nieoddalenie skargi tych osób na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak również niewyjaśnienie jakie normy prawa materialnego wskazują na posiadanie interesu prawnego przez A. P., A. P. i M. P. oraz jakie przepisy zostały naruszone przez organy administracji poprzez rozpoznanie w odrębnych postępowaniach wniosku W. P. oraz wniosków M. P., A. P. i A. P., a także na braku jednoznacznych i precyzyjnych wskazań dla organu co do dalszego postępowania;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez niewyjaśnieni rozbieżności pomiędzy ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji a ustaleniami organu odwoławczego dotyczącymi odległości domu weselnego od granicy z działką nr [...] i w konsekwencji uchylenie tej decyzji i decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy zarzucane uchybienie w uzasadnieniu decyzji nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia i zaskarżona decyzja była prawidłowa, a skarga na tę decyzję powinna zostać oddalona.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny tej sprawy, stwierdzając, że działka nr [...] stanowi współwłasność W. P., M. P., A. P. i A. P. i że graniczy ona bezpośrednio z działką inwestora nr [...]. Tymczasem – jak wynika z księgi wieczystej - nieruchomość ta stanowi od 2002 r. współwłasność A. P., A. P. i A. P. M. P. i W. P. są natomiast współwłaścicielami działek nr [...] i [...]. Działka nr [...] jest oddzielona od działek nr [...],[...],[...] działką nr [...], która stanowi drogę. Organ podkreślił, że A. P. i A. P. wywodzą swój interes prawny z tytułu współwłasności działek nr [...],[...] i [...], które nie sąsiadują z działką nr [...] oraz działki rolnej nr [...], która sąsiaduje z działką nr [...]. Dom weselny znajdujący się na działce nr [...] jest oddalony o 13 m od granicy tej działki z najbliżej położoną niezabudowaną działką skarżących nr [...]. Natomiast M. P. wywodzi swój interes prawny z prawa własności działek nr [...] i [...], które nie graniczą z działką nr [...], a dom weselny jest oddalony od tych działek o ponad 80 m i jest oddzielony innymi działkami (nr [...],[...] i [...]). Takie usytuowanie domu weselnego nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących, gdyż ich działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Organ wskazał, że nawet jeżeli przyjąć, że odrębne rozpoznanie wniosku W. P. i pozostałych wnioskodawców było wadliwe (choć Sąd nie wskazał, jakie przepisy zostały takim działaniem organu naruszone), to uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Było to konsekwencją błędu organu I instancji, który omyłkowo wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności z wniosku W. P. i pozostawił bez rozpoznania wnioski pozostałych osób reprezentowanych przez W. P.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł ponadto, że Sąd I instancji błędnie stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki w uzasadnieniu swojej decyzji rozważał przymiot strony W. P., w sytuacji, gdy organ odniósł się do wniosku tej osoby jedynie opisując stan faktyczny sprawy. Organ I instancji wyraźnie jednak zaznaczył, że wniosek W. P. stanowi odrębny przedmiot postępowania.

Organ nie podzielił również stanowiska Sądu I instancji, który uznał, że organ odwoławczy nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy w zakresie odległości domu weselnego od granicy działki skarżących nr [...], czym naruszył art. 7 i 77 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że ponownie dokonał ustaleń faktycznych w sprawie i stwierdził, że odległość ta wynosi 13 m, a nie 8 m jak wskazał organ I instancji, a że okoliczność ta nie miała większego wpływu na wynik sprawy, odstąpił od wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji tej różnicy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że zaskarżona decyzja dotyczyła przymiotu strony M. P., A. P. i A. P. w postępowaniu administracyjnym, natomiast Sąd, rozpoznając skargę również W. P. i A. M. P. nie odniósł się do interesu prawnego tych osób w tym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Obowiązkiem organu administracji jest zatem ustalenie czy żądanie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu posiadającego przymiot strony. To, że strona nie brała udziału w postępowaniu zwykłym nie pozbawia jej prawa do żądania wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 k.p.a. ma również zastosowanie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. W wyroku z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 K.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. (...) Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora.

Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, zanieczyszczania powietrza niektórymi substancjami trującymi), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią np. stanowiąc źródło nadmiernej emisji hałasu, w tym wpływać na sposób jej zagospodarowania.

Przedmiotem tej sprawy jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia [...] czerwca 2005 r. z wniosku M. P., A. P. i A. P. Organy administracji rozpatrujące tę sprawę uznały, że osoby te nie mają przymiotu strony tego postępowania, albowiem nieruchomości będące ich własnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, jakim jest dom weselny, znajdujący się na działce nr [...] w miejscowości G.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia [...] czerwca 2005 r. mają A. P. i A. P., jak również A. M. P.-G., która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, lecz wniosła skargę do sądu administracyjnego. Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, osoby te są współwłaścicielami działki nr [...], która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestora nr [...]. Działki te oddziela wprawdzie droga (działka nr [...]), lecz jest to działka tak wąska, że nie ma to wpływu na ocenę oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomość tych skarżących. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] stycznia 2005 r. wynika, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem MNJ – tereny mieszkaniowo-usługowe, na których przewidziana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług oraz na terenie oznaczonym symbolem RP – tereny rolne, obejmujące tereny upraw polowych, łąk, pastwisk, położonych w rezerwacie rzeki "Świder". W świetle ustaleń planu właściciele działki nr [...] mają więc możliwość jej zabudowy. W związku z powyższym, nie można wykluczyć, że sporna inwestycja, czyli dom weselny, który znajduje się w niewielkiej odległości od granic działki nr [...] (niezależnie od tego czy jest to odległość 8 m – jak ustalił organ II instancji , czy 13 m - jak wynika z ustaleń organu I instancji) będzie miała wpływ na ewentualną zabudowę i zagospodarowanie tej działki. A. P., A. P. oraz A. M. P.-G. są więc stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia [...] czerwca 2005 r.

Natomiast kwestia czy M. P. może być uznana za stronę tego postępowania nieważnościowego wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Z ustaleń organu I instancji oraz Sądu wynika, że M. P. jest współwłaścicielem działki nr [...]. Natomiast organ odwoławczy twierdzi, że działkami stanowiącymi własność M. P. są działki o nr ew. [...] i [...]. Okoliczność, które działki są własnością M. P. powinna więc zostać ponownie ustalona w sposób niebudzący wątpliwości i szczegółowo wyjaśniona przez organy ponownie rozpatrujące tę sprawę. Natomiast Sąd I instancji z całą pewnością błędnie uznał - co słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej - że działka nr [...] graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, tj. działką nr [...]. Z akt sprawy wynika, że spośród działek będących własnością W. P., M. P., A. P. i A. P. z działką inwestora graniczy jedynie działka nr [...]. Zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu w tej sprawie organ powinien ustalić czy działki będące własnością M. P. – skoro nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji – znajdują się w obszarze oddziaływania domu weselnego, znajdującego się na działce nr [...]. W szczególności organ powinien ponownie ustalić w jakiej odległości od domu weselnego znajdującego się na działce nr [...] położone są działki będące własnością M. P., gdyż ustalenia organów obu instancji w tym zakresie są różne. Organ I instancji wskazał, że jest to odległość 40-50 m, natomiast organ odwoławczy twierdzi, że odległość ta wynosi 80 m. Dopiero prawidłowe ustalenie tych wszystkich okoliczności faktycznych sprawy będzie dawało organowi podstawę do zastosowania prawa materialnego i oceny, czy działki będące własnością M. P. znajdują się w obszarze oddziaływania domu weselnego, znajdującego się na działce nr [...], a zatem czy może on być stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Otwockiego z dnia [...] czerwca 2005 r. Należy podkreślić, że dokonując tej oceny, organ powinien uwzględnić zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i inne przepisy, dotyczące zwłaszcza ochrony środowiska. W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., albowiem Sąd prawidłowo uznał, że w tej sprawie decyzja organu odwoławczego została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie mogą odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności kwestii posiadania legitymacji procesowej w tym postępowaniu przez skarżących W. P. i A. M. P. i naruszenia art. 151 p.p.s.a poprzez nieoddalenie skarg tych osób. W odniesieniu do tego zarzutu, wskazać należy, iż jeden wniosek wszczynający to postępowanie złożyli wspólnie W. P. oraz reprezentowani przez niego: M. P., A. P. i A. P. Organ I instancji oddzielnie rozpoznał wniosek W. P., a oddzielnie pozostałych wnioskodawców. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że takie działanie organu znacznie skomplikowało tę sprawę i utrudniło jej rozpoznanie, zwłaszcza, że W. P. i jego żona M. P. są współwłaścicielami tych samych działek. Trudno więc w tej sytuacji procesowej uznać, że W. P. nie ma legitymacji skargowej w tej sprawie. Natomiast A. M. P. – G. jest wraz z A. P. i A. P. współwłaścicielem m.in. działki nr [...]znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestora, zatem ma również interes prawny uzasadniający jej legitymację procesową w tym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.