Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 652/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art 28 ust 1 i art 27
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par 143
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2021 r. sprawy ze skarg: M. U., Z. N., R. N., M. W., K. W. oraz Wojewody [...] na Uchwałę Nr XV/129/20 Rady Gminy Wiśniowa z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa – obejmującego obszar miejscowości Lipnik I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Gminy Wiśniowa na rzecz M. U., Z. N. i R. N. solidarnie kwotę 831 (osiemset trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Gminy Wiśniowa na rzecz M. W. i K. W. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. zasądza od Gminy Wiśniowa na rzecz Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

M.U. , R.N. i Z.N. (II SA/Kr 652/20), .W. i K.W. (II SA/Kr 721/20) oraz Wojewoda Małopolski (II SA/Kr 1275/20) złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na uchwałę Rady Gminy Wiśniowa Nr XV/129/20 z dnia 24 lutego 2020r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa – obejmującego obszar miejscowości Lipnik. Skargi te na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą II SA/Kr 652/20.

M.W. i K.W. zaskarżyli w.w uchwałę w jej części graficznej znajdującej się na arkuszu nr 23 rysunku planu, na którym znajduje się oznaczenie 4KPJ - tereny ciągów pieszo jezdnych (publicznych) obejmujące swoim zasięgiem działki ewidencyjne nr [...] ,[... Obszar oznaczony symbolem 4KPJ zaczyna swój bieg od drogi publicznej, którą oznaczono na załączniku graficznym planu symbolem KDL i przebiega kolejno przez działki ewidencyjne nr [...] ,[...] .

W uzasadnieniu podali, iż kategoria drogi oznaczona symbolem 4KPJ - tereny ciągów pieszo jezdnych (publicznych), określona jako wymóg wynikający z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych została przedstawiona na działkach prywatnych będących ich własnością (działka ewidencyjna nr [...] objęta jest kw [...] , działka ewidencyjna nr [...] - objęta jest kw nr [...] ). Istniejąca droga w terenie przebiegająca przez wyżej wymienione działki stanowi ich własność i jest częścią składową ich nieruchomości. W żadnym wypadku nie może zachodzić sytuacja, w której obsługa terenów komunikacyjnych odnoszących się do strefy przestrzeni publicznych zostaje zlokalizowana na prywatnych nieruchomościach, gdyż przypisane ustalenia dotyczące poszczególnych kategorii dróg wychodzą swoim zasiągiem poza ich prawne możliwości. Przyjęty przez Radę Gminy Wiśniowa akt prawa miejscowego, w którym to obszar 4KPJ - tereny ciągów pieszo jezdnych (publicznych) obejmuje swoim zasięgiem prywatne nieruchomości - działki ewidencyjne nr [...] ,[...] jest sprzeczny zobowiązującymi przepisami prawa, gdyż zasadniczo narusza prawo własności, które jest chronione przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazali na wyroki sądów, których rozstrzygnięcia dotyczyły podobnej sytuacji, tj. WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2017r. sygn. akt II SA/Kr 1363/16 oraz NSA z dnia 23 stycznia 2018r., Sygn. akt II OSK 1356/17. W związku z powyższym uchwała jest niezgodna z przepisami prawa poprzez rażące naruszenie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz poprzez przekroczenie władztwa planistycznego przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto odrzucenie uwagi do planu dot. lokalizacji terenu oznaczonego jako 4KPJ - tereny ciągów pieszo jezdnych (publicznych), na prywatnych nieruchomościach świadczy o rażących zaniedbaniach prawnych przy jego sporządzaniu, gdyż treść uzasadnienia nie zawiera prawnego wyjaśnienia i przede wszystkim świadczy o braku wiedzy dotyczącej stanu prawnego przedmiotowych nieruchomości.

Z uwagi na powyższe wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w jej części graficznej, znajdującej się na arkuszu nr 23 rysunku planu, na którym znajduje się oznaczenie 4KPJ - tereny ciągów pieszo jezdnych (publicznych) obejmujące swoim zasięgiem działki ewidencyjne nr [...] ,[...] , a także o zasądzenia kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych.

M.U. , R.N. i Z.N. również z powołaniem na w/w wyroki sądów administracyjnych wnieśli skargę w zakresie części graficznej znajdującej się na arkuszu nr 92 rysunku planu, obejmującej cały teren KDW, który rozpoczyna swój bieg od drogi publicznej oznaczonej symbolem KDZ na wysokości działek ewidencyjnych oznaczonych na rysunku planu numerami [...] ,[...] - w odniesieniu do kierunku zagospodarowania nieruchomości zabudowanych budynkiem mieszkalnym nr [...] oraz stanowiących kompleks infrastruktury działalności gospodarczej - datowaną na 2 kwietnia 2020 r.

Wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części graficznej oraz o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych.

Wojewoda Małopolski zaskarżył uchwałę w części:

I. w zakresie postanowień tekstowych:

1. dotyczących działek ewidencyjnych o nr: 325 i 936/2;

2. §31;

3. §18;

4. §17;

5. §33;

6. §37;

7. § 32 ust. 3 pkt 6;

8. § 19 ust. 1 pkt 2;

9. dotyczących działek ewidencyjnych: cz. działki ew. nr 116/5 położonej w terenie 5RM, cz. działki ew. nr 348/4 położonej w terenie 2RM, cz. działki ew. nr 340 położonej w terenie 2RM, cz. działki ew. nr 418/1 położonej w terenie 3RM, cz. działki ew. nr 711 położonej w terenie 20RM, cz. działki ew. nr 712 położonej w terenie 20RM, cz. działki ew. nr 713 położonej w terenie 20RM, cz. działki ew. nr 764 położonej w terenie 20RM

II. w zakresie załącznika nr 1 do uchwały i legendy, w zakresie terenów:

1. dz. ew. : 325 i 936/2

2. oznaczonych na rys. planu jako tereny 2ZP;

3. oznaczonych na rys. planu jako tereny 1MN/U, 2MN/U, 3MN/U;

4. oznaczonych na rys. planu jako tereny 1MN-88MN;

5. oznaczonych na rys. planu jako tereny 1ZL-84 ZL;

6. oznaczonych na rys. planu jako tereny 1IW-4IW;

7. działek ew.

a. cz. dz. ew. nr 116/5;

b. cz. dz. ew. nr 348/4;

c. cz. dz. ew. nr 340;

d. cz. dz. ew. nr 418/1;

e. cz. dz. ew. nr 711;

f. cz. dz. ew. nr 712;

g. cz. dz. ew. nr 713;

h. cz. dz. ew. nr 764;

8. 1R-88R.

Zarzucono w tym zakresie naruszenie:

1. art. 17 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 293, dalej upzp) w zw. z § 12 pkt 17 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej RozpPlan), poprzez nienaniesienie w planie miejscowym zmian wynikających z pozytywnego rozpatrzenia uwag przez Wójta Gminy Wiśniowa, a także nieprzekazanie Radzie Gminy do rozpatrzenia wszystkich uwag negatywnie rozpatrzonych przez Wójta;

2. art. 17 pkt 6 lit. c upzp oraz art. 7 ustawy z dnia z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez brak uzyskania tzw. "zgody leśnej" na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne;

3. art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp w zakresie braku wyznaczenia dla terenów przeznaczonych pod zainwestowanie miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposobu ich realizacji;

4. art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z § 4 pkt 1 w zw. z § 7 pkt 7 RozpPlan, poprzez połączenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług nieuciążliwych z zabudową zagrodową w ramach przeznaczenia terenu MN, a także nieumieszczenie w rysunku planu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;

5. art. 15 ust. 1 pkt 6 upzp poprzez brak wskazania wszystkich wskaźników i parametrów zabudowy dla obiektów kubaturowych stanowiących zagospodarowanie dopuszczalne na terenach lasów (ZL) i terenów infrastruktury technicznej - wodociągów (IW);

6. art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 upzp, w zakresie zgodności ustaleń zmiany planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa,

7. art. 42 w zw. z art. 45 ustawy - Prawo ochrony przyrody, poprzez dopuszczenie w planie formy zagospodarowania jako zieleń urządzona, na terenie użytku ekologicznego, stanowiącego pozostałość naturalnej formy przyrody;

8. naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 10 upzp oraz § 4 pkt 9 RozpPlan, poprzez brak zapewnienia dostępu do dróg publicznych dla terenów 10MN, 21MN, 26MN oraz 27 MN,

9. art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp zw. z § 4 pkt 6 RozpPlan, poprzez brak wprowadzenia linii zabudowy w terenach dopuszczających zabudowę kubaturową (tereny R) od strony dróg publicznych.

Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części.

Skarżony organ w odpowiedzi wniósł o oddalenie skarg, podkreślając, iż publiczny ciąg pieszo-jezdny oznaczony symbolem 4KPJ, wyznaczony w planie, został przejęty z obowiązującego planu miejscowego gdzie wskazano w tym miejscu drogę wewnętrzna KDW oraz w nawiązaniu do faktycznie istniejącego w terenie szlaku drożnego. Droga - ciąg pieszo-jezdny obsługuje duży kompleks terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z dopuszczeniem usług i zabudowy zagrodowej. Przepisy art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej nie są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, w takim znaczeniu, że przepisy obowiązującego prawa nie przewidują żadnych wyjątków. Przykładem może tu być np. treść przysługującego organom gminy władztwa planistycznego czy np. treść art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który przewiduje w sytuacji konieczne działania, które mają umożliwić organowi osiągnięcie celu publicznego. Chroniony zakres prawa własności nie jest jednak bezwzględny, a gmina kształtując i prowadzać politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać także interes ogólnospołeczny. Ingerencja w sposób wykonywania własności musi się zatem mieścić w granicach wyznaczonych interesem publicznym. Nie można z prawa własności wywodzić prawa do nieograniczonej zabudowy czy dysponowania nieruchomością jako nieodzownego elementu tego prawa. Jakkolwiek prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania i dysponowania nieruchomością, to jednak nie daje ono właścicielowi nieograniczonego władztwa nad rzeczą. Ustalenia zawarte w planie miejscowym dookreślają granice korzystania z prawa własności. Co do zasady nie można wobec tego twierdzić, że plan miejscowy narusza prawo ponieważ ogranicza wykonywanie prawa własności, skoro to plan miejscowy doprecyzowuje granice, w jakich wykonywanie prawa własności jest dopuszczalne. Ciąg pieszo-jezdny został wyznaczony także na gruncie, gdzie w obecnej chwili odbywa się w tym miejscu ruch pieszo-jezdny. Nie naruszono przy ustaleniu ciągu pieszo - jezdnego ani prawa własności skarżących, ani nie ograniczono praw własnościowych skarżących ponad potrzeby interesu publicznego. W ocenie organu, nie naruszono również istoty własności Skarżących, gdyż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą uwzględniać wcześniej uchwalone studium. Interes publiczny wyraża się m. in. w tym, że na wskazanym terenie szlak pieszo jezdny istnieje faktycznie od wielu lat i ze szlaku tego korzystają w sposób nieograniczony właściciele działek sąsiednich, a to o nr; [...] ,[...] ,[...] itd. ... . Stan ten, zgodnie z wiedzą organu, nie był wcześniej kwestionowany przez skarżących - tym samym organ nie zignorował aktualnego stanu przedmiotowej nieruchomości (obu wymienionych w skardze działek)

Odnośnie skargi M.U. , R.N. i Z.N. organ wskazał, iż projektowana droga, wyznaczona w planie (KDW), została wyznaczona z uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Organ starannie wyważył interesy publiczne i prywatne. Zgodnie z podkładami mapowymi uzyskanymi ze Starostwa Powiatowego w Myślenicach, stanowiącymi podstawę opracowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Lipnik, nie stwierdzono, aby ustalenia planu naruszały istniejącą infrastrukturę gospodarczą Ośrodka Rewalidacyjno - Wychowawczego [...] ". Jak wynika z pozwolenia na użytkowanie budynku rehabilitacyjnego, znajduje się on wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] (na dzień wydania pozwolenia [...] ), a więc nieruchomości która jest przyległa do działki nr [...] Zaświadczenie potwierdzające przyjęcie zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku rehabilitacyjnego na ośrodek rewalidacyjno-wychowawczy również zostało wydane dla działki nr [...] , a więc nieruchomości przyległej w stosunku do działki nr [...] . W zaświadczeniu o wpisie niepublicznej placówki oświatowej do ewidencji szkół i placówek niepublicznych widnieje adres placówki:[...] . Zgodnie z ewidencją numerów porządkowych nieruchomości, prowadzoną przez tutejszy urząd numer porządkowy [...] został nadany dla działki ewidencyjnej nr [...] , a nie [...] . Przedmiotowa działka zgodnie z projektem planu znajduje się w terenach dróg wewnętrznych 1KDW oraz częściowo w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej 2MNU. Zgodnie ze stanem ujawnionym w oparcie ewidencji gruntów i budynków, prowadzonym przez Starostę wg. stanu na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia posiada klaso użytek "dr" - droga. Organ nie podziela stanowiska aby opracowany projekt planu naruszał przepisy Konstytucji RP - jak wynikało z uwag skarżących do projektu planu, przywołane przepisy ustaw oraz przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. II OSK 1356/17 oraz wyrok WSA sygn. II SA/Kr 1363/16, ponieważ sytuacji przy opracowaniu niniejszego projektu planu nie można porównywać z uchyloną w części Uchwałą Nr XIV/87/08 Rady Gminy Wiśniowa z dnia 16 czerwca 2008. W obecnym projekcie MPZP, Wójt Gminy Wiśniowa, pomimo braku interesu publicznego, przy obejmowaniu przedmiotowej nieruchomości terenami dróg wewnętrznych KDW, uwzględnił wnioski złożone do niniejszego planu przez cześć współwłaścicieli nieruchomości, aby przedmiotowa nieruchomość objąć terenami dróg wewnętrznych KDW, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu wniosków skarżących. Organ nie podziela stanowiska, aby skarżący byli jedynymi i wyłącznymi posiadaczami przedmiotowej nieruchomości [...] , ponieważ nie potwierdza tego treść księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, przez Sąd Rejonowy w M. , V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych [...] Cześć współwłaścicieli na etapie wyłożenia do wglądu projektu MPZP w dalszym ciągu składała uwagi aby przedmiotową nieruchomość pozostawić w terenach dróg wewnętrznych KDW. Wójt Gminy , uznał, że skoro część współwłaścicieli wnioskuje o przeznaczenie działki nr [...] jako tereny dróg wewnętrznych, a w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, prowadzoną przez Starostę działka [...] posiada klaso użytek "dr" (droga) to najlepszym rozwiązaniem będzie uwzględnienie wniosków oraz uwag części współwłaścicieli i przeznaczenie nieruchomości pod tereny dróg wewnętrznych oraz częściowo tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej 2MNU, w których także oprócz zabudowy kubaturowej, można lokalizować dojazdy wewnętrzne. Takie rozstrzygnięcie sankcjonuje również stan na gruncie - droga była prowadzona przez przedmiotową nieruchomość co najmniej od lat 40tych XX w.

W zakresie skargi Wojewody podano, iż skarżący bezpodstawnie zarzuca organowi, iż nie została przewidziana ilość koniecznych miejsc w przypadku zabudowy mieszkaniowej wraz z budynkiem usługowym. Organ wskazuje, iż uchwała skarżona zawiera w tym zakresie precyzyjne uregulowanie, konkretnie wskazujące ilość miejsc parkingowych. W § 14 w/w uchwały określono bowiem zasady parkowania dla poszczególnych grup obiektów w tym usługowych, a nie dla grup terenów np. usługowych.

Podobnie, w ocenie organu, nieuzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów UPZP poprzez połączenie w skarżonej uchwale zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług nieuciążliwych z zabudową zagrodową w ramach przeznaczenia MN, a także brak umieszczenia w rysunku planu linii rozgraniczających. Gmina Wiśniowa jest gminą wiejską, gdzie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, począwszy od 1990 roku występowały tereny z funkcją podstawową obejmującą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudową zagrodową na zasadach funkcji podstawowych i równorzędnych. Sytuacja taka spowodowała, że na całym obszarze gminy budynki mieszkalne jednorodzinne sąsiadują z budynkami zabudowy zagrodowej. Specyfika zabudowy na całym obszarze gminy jest więc mieszana i wynika to z historycznych uwarunkowań terenu.

Przyjęte rozwiązanie polegające na dopuszczeniu w ramach terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zabudowy zagrodowej nie powoduje w ocenie organu zaburzenia ładu przestrzennego na terenie gminy. Prawidłowe funkcjonowanie zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej na zasadzie wzajemnego sąsiedztwa na terenie Gminy Wiśniowa jest możliwe dzięki przepisom szczególnym regulującym powstawanie nowych budowli rolniczych, tak aby wyeliminować wzajemne uciążliwości. Takim aktem prawnym jest w tym wypadku Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 81), który reguluje m. in. wzajemne odległości uciążliwych budowli rolniczych od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Skarżona uchwała w żadnym stopniu nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie zawiera bowiem zakazu wielofunkcyjnego przeznaczenia terenu, tj. ustalania dla określonego terenu zespołu funkcji lub nadania im funkcji mieszanej np. usługowo-mieszkaniowej. Określone funkcje mogą być ustalone jako podstawowe, uzupełniające lub dopuszczalne, ale mogą mieć też na danym wydzielonym terenie status równorzędny. Nie ma zatem w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstaw do uznania, że dopuszczenie przez plan miejscowy różnego sposobu użytkowania w ramach jednego obszaru, stanowi naruszenie jej przepisów i zasad sporządzania planu. Z żadnego przepisu prawa nie wynika zakaz realizacji na jednym terenie elementarnym funkcji mieszkaniowej i zagrodowej. Funkcje te mogą bowiem wzajemnie się uzupełniać i współistnieć. Przy takim określeniu w planie przeznaczenia danego terenu nie zachodzi konieczność zawarcia w rysunku planu linii rozgraniczających zabudowę mieszkalna od zabudowy zagrodowej.

Co do rzekomego braku zgodności miejscowego planu ze studium Gminy Wiśniowa Rada Gminy Wiśniowa w uchwale Nr XV/129/20 stwierdziła, że plan nie narusza ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa" uchwalonego przez Radę Gminy Wiśniowa uchwałą nr XV/160/16 z dnia 22 czerwca 2016 roku. W zestawionych tabelarycznie przypadkach faktycznie, ma miejsce nieznaczne odstępstwo polegające na niewielkim wysunięciu terenów przeznaczonych w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową, poza niektóre obszary strefy zurbanizowanej określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z faktu, że uchwalając skarżoną uchwałę przyjęto interpretację prezentowaną jeszcze kilka lat temu przez Oddział Gospodarki Przestrzennej MUW, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest jedynie koncepcją sporządzaną w skali 1:10000 i nie jest wymagane, aby rozwiązania zawarte w planie miejscowym były odwzorowane 1:1 w stosunku do rysunku studium. We wszystkich zestawionych przypadkach, kontury terenów pod zabudowę mieszkaniową z planu miejscowego, przylegają bezpośrednio do tych określonych na rysunku studium, a różnica w zasięgu obu terenów jest niewielka. Wobec powyższego organ, stoi na stanowisku, że zestawione tabelarycznie przypadki nie naruszają ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa", uchwalonego przez Radę Gminy Wiśniowa uchwałą nr XV/160/16 z dnia 22 czerwca 2016 roku. Trudno w ocenie organu robić zarzutu w sytuacji, w której skarżący jako organ nadzoru dopuszczał powszechnie sytuację podobnych odstępstw w miejscowych planach, a teraz, w konkretnej sprawie uważa to za istotne naruszenie prawa. Organ stoi na stanowisku, że zarówno przepisy prawa nie zostały tymi niewielkimi odstępstwami istotnie naruszone, jak i podkreśla, że w szczególności od skarżącego jako organu nadzoru wymagane powinno być jasne i pewne stanowisko, nie zaś kompletnie labilne, zależne od osób piastujących w danym roku funkcje kierowników odpowiednich Referatów.

Wreszcie w ocenie organu niezasadny jest zarzut rzekomego braku zapewnienia dostępu do dróg publicznych dla terenów 10MN, 21MN, 26MN i 27MN. Organ wyjaśnił, że fakt wyznaczenia na rysunku planu małej liczby dróg wewnętrznych jest konsekwencją prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Sygn. akt II SA/Kr 1363/16 z dnia 16 lutego 2017r, w którym to orzeczeniu Sąd zakwestionował wyznaczanie przez organ planistyczny w planie miejscowym dróg wewnętrznych, które zgodnie ze stanowiskiem sądu nie stanowią celu publicznego, a stanowią w ocenie sądu ograniczenie prawa własności. Zgodnie z treścią wyroku "Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uzasadnia tylko cel publiczny". Wobec czego na rysunku planu wyznaczono wyłącznie drogi publiczne oraz publiczne ciągi pieszo-jezdne, natomiast drogi wewnętrzne wyłącznie w miejscach gdzie właściciele, bądź współwłaściciele o to wnioskowali. Ponadto w § 4 skarżonej uchwały Nr XV/129/20 zdefiniowano dojazdy wewnętrzne - "należy przez to rozumieć istniejące i projektowane dojazdy i dojścia, np. służebności przejazdu, niewydzielone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu, lecz niezbędne dla zapewnienia prawidłowej obsługi działek i obiektów poprzez zapewnienie dostępu do dróg publicznych", zaś w §13 w/w miejscowego planu zostały określone zasady realizacji dojazdów wewnętrznych nie wyznaczonych na rysunku planu. W/w nie oznacza w żadnym razie, że terenom wskazanym przez skarżącego nie został zapewniony dostęp do dróg publicznych. W szczególności nie znajduje uzasadnienia sama tylko ogólna, nie potwierdzona żadnymi bezspornymi ustaleniami, wątpliwość wyrażona przez skarżącego.

Organ nie zgodził się ponadto z tezą dotyczącą § 35 w przedmiocie braku linii zabudowy na terenach rolnych 1R-88R od strony dróg publicznych. Zapis § 5 ust. 1 pkt.1 uchwały Rady Gminy Wiśniowa Nr XV/129/2020 r. z dnia 24 lutego 2020 r. oznacza, iż w przypadku nie wyznaczenia na rysunku planu nieprzekraczalnych linii zabudowy, obowiązują minimalne nieprzekraczalne linie zabudowy od strony dróg publicznych określone w art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 11 stycznia 2021 r.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W myśl natomiast art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przedmiotowym wypadku skarżący: M.U. , R.N. i Z.N. oraz M.W. i K.W. wykazali, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny albowiem poprowadzone po ich działkach lub w bezpośrednim sąsiedztwie ich działek ciągi komunikacyjne wraz z wyznaczonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, ograniczają zagospodarowanie działek, będących ich własnością. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga M.U. , R.N. i Z.N. z dnia 2 kwietnia 2020 roku, a zatem brak podstaw do jej odrzucenia jak wnioskował organ w odpowiedzi na skargę z dnia 4 czerwca 2020 roku. W przypadku skargi Wojewody podstawę do wniesienia skargi stanowi art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym

Wniesienie skarg skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W pierwszej kolejności odnieść się należy, do zarzutów poszczególnych skarg.

Zaczynając od skargi Wojewody Małopolskiego, której zarzuty są najdalej idące, należy wskazać, że jest ona w całości uzasadniona.

W kontrolowanej sprawie miało miejsce naruszenie zarzucanego trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. art. 17 pkt 14 upzp w zw. z § 12 pkt 17 RozpPlan, poprzez nienaniesienie w planie miejscowym zmian wynikających z pozytywnego rozpatrzenia uwag przez Wójta Gminy Wiśniowa, a także nieprzekazanie Radzie Gminy wszystkich uwag negatywnie rozpatrzonych przez Wójta. Zgodnie z § 12 pkt 17 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wójt rozstrzyga w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego projektu planu, a następnie, zgodnie z pkt 16 uwagi przedstawia się w formie wykazu tabelarycznego. W przypadku uwag nieuwzględnionych przez Wójta, przekazuje je do rozstrzygnięcia Radzie Gminy. Nie wszystkie uwagi pozytywnie rozstrzygnięte przez Wójta Gminy, zostały uwzględnione i naniesione w planie miejscowym. Należy wskazać m.in. na uwagi:

• złożona w dniu 23.01.2019 r. dotycząca działki nr 325 - wnosząca o przekwalifikowanie działki na tereny budowlane MN - w całości uwzględniona przez Wójta - w uchwalonym planie nie zostały wprowadzone żadne zmiany względem wyłożonego projektu (przeznaczenie działki; tereny MN, ZL, R);

• złożona w dniu 04.02.2019 r. dotycząca działki nr 936/2 - wnosząca o przekwalifikowanie działki na tereny budowlane MN - w całości uwzględniona przez Wójta - w wykazie została błędnie oznaczona jako działka nr 636/2, w uchwalonym planie nie zostały wprowadzone żadne zmiany względem wyłożonego projektu (przeznaczenie działki: tereny R). Powyższe wynika z wykazu uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu zmiany mpzp (str. tytułowa, nr 22, nr 37). Istotą wszystkich w/w uwag było przekwalifikowanie terenów na tereny budowlane. Z uwagi na pozytywne rozpatrzenie powyższych uwag przez Wójta, należało w ich zakresie nanieść zmiany także na rysunku planu. Jednocześnie, w przypadku kiedy nie nastąpiły żadne zmiany i uwagi nie zostały uwzględnione, należało je przekazać Radzie Gminy do ostatecznego rozpatrzenia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, wyrażoną m. in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt: II OSK 3239/17, przywołane powyżej naruszenie 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, związane z nieprzedłożeniem radzie gminy przez organ planistyczny nieuwzględnionych przez niego uwag wraz z projektem planu, należy kwalifikować jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu w powyższym rozumieniu. NSA w przywołanym orzeczeniu stwierdził, że w każdym przypadku naruszenia trybu sporządzania planu należy dokonać indywidualnej oceny, czy przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które by zapadły gdyby nie doszło do takiego naruszenia trybu sporządzenia planu. Jeśli bowiem przyjęte rozwiązania planistyczne są inne niż te, które by zapadły gdyby nie doszło do naruszenia trybu sporządzenia planu, to takie naruszenie ma charakter istotnego naruszenia. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniając przede wszystkim, że celem art. 28 ust. 1 PlanZagospU jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku naruszenia zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Orzecznictwo sądów administracyjnych zalicza przy tym naruszenie art. 17 pkt 14 PlanZagospU związane z nieprzedłożeniem radzie gminy przez organ planistyczny nieuwzględnionych przez niego uwag wraz z projektem planu jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu w powyższym rozumieniu (np. wyr. WSA w Olsztynie z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 647/13). NSA podnosi, iż rozbieżność między zarządzeniem organu wykonawczego (w którym uwzględniono uwagi), a treścią planu (brakiem uwzględnienia zmian co do których organ wykonawczy pozytywnie rozpatrzył uwagi), świadczy o istotnym naruszeniu procedury sporządzania planu miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie nieważności uchwały w tej części. Nieuwzględniona w części uwaga odnośnie ograniczenia liczby kondygnacji powinna zostać, zgodnie z treścią art. 17 pkt 14 PlanZagospU, przedstawiona przez organ planistyczny radzie gminy wraz z projektem planu, czego nie uczyniono w niniejszej sprawie. Również rada gminy, uchwalając miejscowy plan, wbrew nakazowi płynącemu z treści art. 20 ust. 1 PlanZagospU, nie rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia tej uwagi.

W kontrolowanej sprawie uwzględnione przez Wójta Gminy Wiśniowa uwagi nie zostały ujęte w planie, w konsekwencji jako nieuwzględnione powinny zostać przedstawione Radzie Gminy Wiśniowa, czego nie uczyniono, zaś Rada Gminy Wiśniowa nie rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia tych uwag. Tym samym zapisy planu, w zakresie tekstu uchwały: dotyczących działek ewidencyjnych o numerach: 325 - położonej w terenach oznaczonych w planie jako MN, ZL, R, 936/2 położonej w terenie oznaczonym jako R, oraz w zakresie rysunku: załącznika nr 1 do uchwały (załącznik graficzny i legendy) w zakresie terenów: działek ewidencyjnych o numerach: 325 położonej w terenach oznaczonych w planie jako MN, ZL, R, 936/2 położonej w terenie oznaczonym jako R, naruszają art. 17 pkt 14 upzp w zw. z § 12 pkt 17 RozpPlan.

Doszło też do naruszenia art. 17 pkt 6 lit. c upzp oraz art. 7 ustawy z dnia z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez brak uzyskania tzw. "zgody leśnej" na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c upzp Wójt Gminy zobowiązany był do wystąpienia o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Z definicji tej wynika, że nie jest wymagana tzw. zgoda rolna w przypadku przeznaczania gruntów rolnych klas I-III pod lasy. Natomiast już wymagana jest tzw. zgoda leśna w przypadku przeznaczania gruntów leśnych na cele rolne, w związku z czym organy planistyczne gminy przeznaczając użytki leśne oznaczone symbolem Ls pod inne niż leśne przeznaczenie zobowiązane były uzyskać tzw. "zgodę leśną".

Zgodnie z ustawą o lasach lasem jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Wójt Gminy nie wystąpił o taką zgodę do Ministra Środowiska lub Marszałka Województwa Małopolskiego. W dokumentacji planistycznej nie został zamieszczony ani wniosek o zmianę kwalifikacji gruntów leśnych na cele inne niż leśne (tym samym także nie ma stosownej decyzji w tej sprawie), ani też nie zamieszczono oświadczenia Wójta o braku konieczności uzyskania takiej zgody. W toku zaś analizy obszarów objętych zakresem planu stwierdzono tereny oznaczone jako 2ZP, na których występują grunty leśne Ls, dla których przeznaczenie na cele nieleśne wymaga zgody właściwego organu (Ministra lub Marszałka). Zgodnie z treścią miejscowego planu tereny ZP posiadają przeznaczenie jako zieleń urządzona, zatem jej przeznaczenie oraz zagospodarowanie w sposób znaczący różni się od użytkowania leśnego, oznaczonego w miejscowym planie jako ZL. Brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych pociąga za sobą nieważność planu w tym zakresie, gdy zachodzi związek pomiędzy przeznaczeniem nieruchomości w planie pod określone inwestycje, które uniemożliwią i które ograniczą możliwość zagospodarowania nieruchomości w dotychczasowy sposób (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2019 r., sygn. akt: II OSK 1905/19). Tym samym zapisy planu, w zakresie tekstu uchwały: § 31 oraz w zakresie rysunku: załącznika nr 1 do uchwały (załącznik graficzny i legendy) w zakresie terenów 2ZP, naruszają zapisy art. 17 pkt 6 lit. c upzp oraz art. 7 ustawy z dnia z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Doszło następnie do naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu tj. art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp w zakresie braku wyznaczenia dla terenów przeznaczonych pod zainwestowanie (tereny MN oraz MN/U) miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposobu ich realizacji. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp, wyznaczając w planie miejscowym tereny przeznaczone do zainwestowania, wraz z określeniem zasad kształtowania na nich zabudowy i zagospodarowania, należy obligatoryjnie ustalić minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. Dodatkowo powyższe zapisy korespondują z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym; zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

W przedmiotowym planie, w § 14 pkt 1 wskazano co prawda na obowiązek zapewnienia niezbędnej liczby miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych, określając minimalne wskaźniki względem poszczególnych terenów, natomiast w § 14 pkt 2 określona została konieczna ilość miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę postojową. Należy jednak zauważyć, iż zgodnie z ww. punktem wskazane zostało, że dla obiektów określonych w pkt 1 lit. b), c) i d) - min. 1 miejsce na 10 miejsc do parkowania lecz nie mniej niż 1 stanowisko. Należy zatem zauważyć, iż określona została konieczna ilość miejsc dla samochodów zaopatrzonych w kartę dla terenów zabudowy usługowej i usług publicznych, usług turystycznych, zabudowy produkcyjnej. Jednakże nie została przewidziana ilość koniecznych miejsc w przypadku zabudowy mieszkaniowej wraz z budynkiem usługowym. W związku z powyższym w przedmiotowej uchwale wskazana została jedynie ilość miejsc dla terenów usług, usług publicznych, usług turystyki i zabudowy produkcyjnej. Nie wskazano zaś minimalnej ilości dla terenów zabudowy mieszkaniowej, w której zostały dopuszczone usługi (MN, MN/U). W orzecznictwie przyjmowane jest, iż naruszenie to ma charakter istotnego naruszenia prawa (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2020 r. II SA/Bk 812/19). Z wykładni językowej art. 15 ust. 2 pkt 6 PlanZagospU wynika, że skoro organ planistyczny ma obowiązek określić minimalną liczbę miejsc do parkowania i "w tym" miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, to nie jest wystarczające samo dopuszczenie w planie możliwości realizacji takich miejsc, lecz konieczne jest określenie w planie również minimalnej liczby tych miejsc (podanie wskaźników pozwalających na jej ustalenie). Ponadto wskazania wymaga i w doktrynie konsekwentnie podnosi się, że rozumienie pojęcia "obowiązkowości" oznacza, że plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2, wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 311/10, wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1566/11 oraz wyrok NSA z dnia 6 września 1012 r., sygn. II OSK 1343/12).

Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane poprzez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W związku z tym, w przypadku obiektów mieszkalnych dopuszczona jest możliwość wydzielania również lokali użytkowych. Dla tego typu zabudowy w § 14 pkt 1 lit. a uchwały określona została liczba miejsc postojowych. Jednakże zgodnie z § 14 pkt 2 lit. a uchwały wskazano jedynie minimalną ilość miejsc jaką należy zapewnić dla samochodów zaopatrzonych w kartę dla obiektów usług, usług publicznych, usług turystycznych i zabudowy produkcyjnej.

Zatem w planie miejscowym nie wskazana została ilość miejsc postojowych dla samochodów zaopatrzonych w kartę dla obiektów zabudowy mieszkaniowej, w której zostały dopuszczone usługi. Tym samym zapisy planu, w zakresie tekstu uchwały: § 17, § 18 oraz w zakresie rysunku: załącznika nr 1 do uchwały (załącznik graficzny i legendy) w zakresie terenów 1MN/U-3MN/U, 1MN-88MN, naruszają zapisy art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp.

Następnie naruszono art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z § 4 pkt 1 w zw. z § 7 pkt

7 RozpPlan, poprzez połączenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług nieuciążliwych z zabudową zagrodową w ramach przeznaczenia terenu MN, a także nieumieszczenie w rysunku planu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie z § 17 zaskarżonego planu, dla terenów MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług i zabudowy zagrodowej), jako przeznaczenie podstawowe wskazuje się zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną. Natomiast w przeznaczeniu dopuszczalnym wprowadza się zabudowę zagrodową oraz usługi nieuciążliwe. Połączenie przeznaczeń: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zagrodowej jest niedopuszczalne, bowiem zasady zabudowy i zagospodarowania oraz sposób użytkowania w ramach funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej są zdecydowanie odmienne od funkcji zagrodowej, podporządkowanej, według przepisów, prowadzonej przez rolnika działalności rolniczej, ogrodniczej, hodowlanej itp. W przedmiotowym przypadku, mamy do czynienia z różnym przeznaczeniem, i to wzajemnie się wykluczającym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa) w ramach tych samych jednostek terenowych. Odnosząc się do ustawowych definicji "zabudowy jednorodzinnej", "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" oraz "zabudowy zagrodowej", mających istotne znaczenie dla wykazania, iż nie jest możliwym połączenie przeznaczenia w obrębie tego samego terenu funkcji zabudowy zagrodowej i agroturystyki z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej, należy wskazać, iż zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć: jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczym; definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego, określona została w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stosownie do którego: (...) należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jako zabudowę zagrodową należy rozumieć: w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych, - w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zabudowa zagrodowa jest gruntem rolnym (gruntami rolnymi są grunty: pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu).

Natomiast w orzecznictwie i judykaturze wskazuje się, że przy posługiwaniu się pojęciem zabudowy zagrodowej za legalną definicję nie można przyjmować pojęcia "zabudowy zagrodowej" w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 118/06, z dnia 21 października 2016 r, sygn. akt II OSK 101/15). W rezultacie, pojęcie to jest rozumiane - przy zastosowaniu wykładni językowej - jako zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Rzeczona zabudowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych. Zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2333/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 554/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 396/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 297/16).

Zarówno definicja z Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i wykładnia językowa tego pojęcia prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że zabudowa ta służy prowadzeniu gospodarstwa rolnego, hodowlanego lub leśnego. W kwestii łączenia zabudowy mieszkaniowej (niekoniecznie dla rolników, czyli bez zabudowań gospodarczych w ramach siedliska) i zabudowy zagrodowej (w ramach której rolnicy mają możliwość budowania budynków mieszkalnych oraz obiektów związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym) w obrębie zagospodarowania jednego terenu zapadł prawomocny wyrok WSA w Krakowie, z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 587/17, który uznał, iż: zaskarżona przez Wojewodę Małopolskiego treść planu miejscowego budzi wątpliwości, bowiem zasady zabudowy i zagospodarowania oraz sposób użytkowania w ramach funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej są zdecydowanie inne od funkcji zagrodowej, podporządkowanej prowadzonej przez rolnika działalności rolniczej, ogrodniczej, hodowlanej itp. (...), a takie zapisy powodują naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa zagrodowa została sklasyfikowana, jako tereny użytkowane rolniczo, dla oznaczenia której na rysunku planu przyjęto stosowne oznaczenie barwne oraz symbol RM, w przeciwieństwie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która stanowi teren zabudowy mieszkaniowej, o określonym na rysunku planu odrębnym oznaczeniu barwnym i symbolu MN. Zgodnie z zapisami art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie z wymogiem § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r, w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy zapisywaniu ustaleń projektu planu miejscowego, ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów winny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Natomiast stosownie do § 7 pkt 7 ww. rozporządzenia, projekt rysunku planu winien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

W konsekwencji, mając na uwadze wymogi art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodową, powinny być wydzielone z terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną za pomocą linii rozgraniczających oraz oznaczone odrębnym symbolem adekwatnym do ich przeznaczenia. Wykładnia wspomnianego art 15 ust. 2 pkt 1, jak i regulujących szczegółowo zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego prowadzi do wniosków, iż jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają. Gmina może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów pod tym jednak warunkiem, że następuje to bez naruszenia powyższych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt OSK 2490/12, wyrok NSA z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt 2488/12). W kwestii łączenia zabudowy mieszkaniowej (niekoniecznie dla rolników, czyli bez zabudowań gospodarczych w ramach siedliska) i zabudowy zagrodowej (w ramach której rolnicy mają możliwość budowania budynków mieszkalnych) w obrębie zagospodarowania jednego terenu, jak już wskazano wyżej, zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 587/17, wskazujący, iż możliwe jest ustanowienie w planie miejscowym mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od ich charakteru, gdyż powołany powyżej przepis nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu. Jednakże z punktu widzenia obowiązującego prawa dopuszczalne jest takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizacje na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one uzupełniają, a przynajmniej nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Przywołany powyżej wyrok w cytowanym zakresie dotyczy terenu dla którego ustanowiono jako przeznaczenie podstawowe dla terenu oznaczonego symbolem MNR - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową.

Zatem analizując zakwestionowany § 17 uchwały stwierdzić należy, że nie spełnia on powyższych wymagań. Łączenie sprzecznych funkcji mogących na siebie niekorzystnie oddziaływać w ramach zagospodarowania jednego terenu należy uznać za niezgodne z zasadą ładu przestrzennego i dobrą praktyką planowania przestrzennego. Już samo połączenie przeznaczeń podstawowych budzi wątpliwości bowiem zasady zabudowy i zagospodarowania oraz sposób użytkowania w ramach funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej są zdecydowanie inne od funkcji zagrodowej podporządkowanej prowadzonej przez rolnika działalności rolniczej, ogrodniczej, hodowlanej itp.

Alternatywne możliwości przeznaczenia terenów zabudowy, terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz letniskowej i usługowo-produkcyjnej powodują naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp. Istotnym jest bowiem fakt, podnoszony powyżej, iż zabudowa zagrodowa została sklasyfikowana, jako tereny użytkowane rolniczo oraz że zabudowa ta służy prowadzeniu gospodarstwa rolnego, hodowlanego lub leśnego, a w rezultacie, że tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodową, powinny być wydzielone z terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną, za pomocą linii rozgraniczających oraz oznaczone odrębnym symbolem adekwatnym do ich przeznaczenia.

Tym samym zapisy planu, w zakresie tekstu uchwały: § 17 ust. 1 w zakresie słów "i zabudowy zagrodowej", § 17 ust. 1 pkt 2 lit b, § 17 ust. 3 pkt 3, § 17 ust. 3 pkt 8 lit b, § 17 ust. 3 pkt 13 lit b oraz w zakresie rysunku: załącznika nr 1 do uchwały (załącznik graficzny i legendy) w zakresie terenów MN, naruszają zapisy art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a także § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym przy zapisywaniu ustaleń projektu planu miejscowego, ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów winny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów oraz § 7 pkt 7 ww. rozporządzenia, stosownie do którego projekt rysunku planu winien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

Zaskarżona uchwała narusza art. 15 ust. 1 pkt 6 upzp poprzez brak wskazania wszystkich wskaźników i parametrów zabudowy dla obiektów kubaturowych stanowiących zagospodarowanie dopuszczalne na terenach lasów (ZL) i terenów infrastruktury technicznej - wodociągów (IW). Zgodnie z art, 15 ust. 1 pkt 6 upzp w planie określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. W § 33 ust. 2 pkt 2 zaskarżonej uchwały dla terenów ZL wprowadzono zapis: ustala się zakaz zabudowy, z wyjątkiem dopuszczonej w przepisach odrębnych, w zakresie lasów. Natomiast w § 37 ust. 2 pkt 1 dla terenów IW wskazuje się: w wyznaczonych terenach dopuszcza się lokalizację niezbędnych obiektów i urządzeń zapewniających możliwość użytkowania terenu, zgodnie z jego przeznaczaniem, przy zachowaniu przepisów odrębnych. W związku z tym także wprowadza się możliwość zagospodarowania za pomocą zabudowy kubaturowej. Jednakże w odniesieniu do wskaźników zagospodarowania terenu występuje jedynie zapis mówiący, iż dopuszcza się indywidualną formę architektoniczną obiektów związanych z przeznaczaniem podstawowym, przy czym maksymalna wysokość

6m. Zatem poza określeniem jedynie wysokości zabudowy nie wskazano na żadne inne wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu, wynikające z upzp. W konsekwencji, dla powyżej przywołanego przeznaczenia ZL i IW wprowadzona została możliwość zabudowy kubaturowej (rozumianej jako obiekty służące działalności leśnej oraz obiekty umożliwiające użytkowanie terenów IW), a nie zostały przedstawione wskaźniki zagospodarowania terenu tj. minimalna i maksymalna intensywność zabudowy, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie, czy też wysokość zabudowy.

Tym samym zapisy planu, w zakresie tekstu uchwały: § 33 oraz § 37, oraz w zakresie rysunku: załącznika nr 1 do uchwały (załącznik graficzny i legendy) w zakresie terenów: 1IW-4IW, 1ZL-84ZL, naruszają art. 15 ust. 1 pkt 6 upzp poprzez brak wskazania wszystkich wskaźników i parametrów zabudowy dla obiektów kubaturowych stanowiących zagospodarowanie dopuszczalne na terenach lasów (ZL) i terenów infrastruktury technicznej - wodociągów (IW), albowiem brak określenia tychże wskaźników prowadzi do niewykonalności planu w odniesieniu do wskazanych terenów w aspekcie możliwości ich zabudowy obiektami kubaturowymi.

Zaskarżona uchwała narusza art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 upzp, w zakresie zgodności ustaleń zmiany planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dokumentem określającym politykę przestrzenną gminy, a jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, na podstawie art. 14 ust. 5 upzp, wójt analizuje zgodność przewidywanych w planie rozwiązań z ustaleniami studium, a przed uchwaleniem planu rada gminy stwierdza zgodność projektu planu z ustaleniami studium, co jest warunkiem niezbędnym do uchwalenia go (art. 20 ust. 1 ww. ustawy). Rada Gminy Wiśniowa, podejmując przedmiotową uchwałę w sprawie zmiany planu miejscowego Gminy Wiśniowa (która w rzeczywistości stanowi tak naprawdę zupełnie nowy plan) stwierdziła zgodność projektu planu ze studium gminy Wiśniowa, jednak Wojewoda podnosi brak zgodności przedmiotowego planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa (przyjętego uchwałą Nr XV/160/16 z 22 czerwca 2016 r. w sprawie zmiany studium).

Analiza porównawcza uchwalonego planu miejscowego, w zestawieniu ze studium gminy, w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego, wykazała bardzo dużą ilość terenów w odniesieniu do których występuje niezgodność ze studium w zakresie znacznego poszerzenia obszarów zabudowy, wskazanych w studium. Nie można tutaj mówić o niewielkiej regulacji granic względem studium. Wprowadzono poszerzenia o obszary jednej - dwóch działek. Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie z zapisami studium, nie wprowadzono tam żadnych odwołań, bądź unormowań dopuszczających możliwość wprowadzania w planach miejscowych odstępstw lub poszerzenia wykazanych w dokumencie granic, na zasadzie najbliższego sąsiedztwa lub granicznej wartości odległości.

Zgodnie ze studium w części dotyczącej kierunków zmiany w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczaniu terenu, dla strefy I zurbanizowanej wprowadzono zapisy: Strefa zajmuje przeważającą cześć obszarów podlegających procesowi urbanizacji, w tym kontynuacji istniejącej zabudowy. Kształt strefy zdeterminowany jest istniejącym zagospodarowaniem oraz terenami wskazanymi pod rozwój nowych funkcji, ze względu na ich położenie wzdłuż dróg, walory krajobrazowe, możliwość obsługi w infrastrukturę techniczną, planowany kierunek rozwoju przestrzennego gminy. Przy kształtowaniu zasad polityki przestrzennej na tych terenach należy brać pod uwagę zrównoważone zasady rozwoju mieszkalnictwa i odpowiednich funkcji obsługujących podwyższanie standardów zabudowy, wyznaczanie nowych terenów inwestycyjnych przy zachowaniu walorów krajobrazowych oraz powiązania komunikacyjne. Natomiast dla strefy II - rolnej wprowadzono m.in. zapis, że na terenach tych powinny być realizowane prace na rzecz ochrony rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych wartości terenu.{...) Studium dopuszcza na terenach rolnych i sadowniczych tworzenie nowej zabudowy związanej bezpośrednio z gospodarką rolną z wyłączeniem funkcji mieszkaniowej. Dla strefy III - terenów otwartych, lasów i wód powierzchniowych wprowadzono zapis: Wraz ze strefą rolną tworzy obszar o podwyższonych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. W związku z tym wyklucza się możliwość wprowadzania nowej zabudowy i zainwestowania oraz prowadzenia działalności wydobywczej, za wyjątkiem obiektów i urządzeń dopuszczonych w obszarze lasów na podstawie przepisów odrębnych. (...) Studium wyklucza wykorzystywanie terenów leśnych, łąk i pastwisk dla funkcji osadniczej, w tym również związanej z działalnością rolniczą.

Jednocześnie w odniesieniu do ustaleń tekstowych planu w studium, w ramach wyznaczonych terenów MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) wskazane zostało, iż dopuszczalna powierzchnia zabudowy ma wynosić maksymalnie 40%. Zgodnie z planem miejscowym, w ramach tego obszaru wyznaczono tereny 9MN oraz 88MN. Wg § 17 ust. 3 pkt 5 planu dla terenów tych przewidziana została maksymalna powierzchnia zabudowy wynosząca 50%. Natomiast dla terenów ZC w studium przewidziana została maksymalna wysokość wynosząca 5 m (jedna kondygnacja) Jednakże w zaskarżonym planie w § 32 ust. 3 pkt 6 ustalona została wysokość 11 m.

Zgodnie z § 19 planu, dla terenów ML - zabudowy letniskowej, jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną Natomiast zgodnie ze studium, na terenach tych dopuszczalna jest jedynie zabudowa obiektami rekreacji indywidualnej.

Zgodnie z przepisami prawa budowlanego, zabudowa mieszkalna jednorodzinna traktowana jest oddzielnie, aniżeli zabudowa letniskowa (w rozumieniu obiektów rekreacji indywidualnej). Zatem wprowadzenie możliwości zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, na terenach ML stoi w sprzeczności z ustaleniami studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zmiany w planie miejscowym przeznaczenia terenów nie przewidzianych w studium do takiej zmiany gmina może dokonać do uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane. (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt: II OSK 32/08). Zapisy planu, w zakresie tekstu uchwały: § 17 ust. 3 pkt 5, § 32 ust. 3 pkt 6, § 19 przywołanych części działek ewidencyjnych położonych w terenach RM, części działek ewidencyjnych położonych w terenach MN oraz w zakresie rysunku: załącznika nr 1 do uchwały (załącznik graficzny i legendy) w zakresie terenów: części działek ewidencyjnych położonych w terenach RM, części działek ewidencyjnych położonych w terenach MN, naruszają przepisy art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie braku zgodności ustaleń zmiany planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa.

Dodatkowo naruszono art. 42 w zw. z art.45 ustawy - Prawo ochrony przyrody, poprzez dopuszczenie w planie formy zagospodarowania jako zieleń urządzona, na terenie użytku ekologicznego, stanowiącego pozostałość naturalnej formy przyrody. Zgodnie z zapisami § 31 zaskarżonego planu, wyznacza się tereny 2ZP o przeznaczeniu podstawowym - zieleń urządzona. Jednocześnie teren ten wyznaczony został na obszarze ustanowionego użytku ekologicznego Polana Sucha. Zgodnie z zapisami art. 42 ustawy Prawo ochrony przyrody: Użytki ekologiczne są to zasługujące na ochronę pozostałości ekosystemów mających znaczenie dla zachowania różnorodności biologicznej - naturalne zbiorniki wodne, śródpolne i śródleśne oczka wodne, kępy drzew i krzewów, bagna, torfowiska, wydmy, płaty nieużytkowanej roślinności, starorzecza, wychodnie skalne, skarpy, kamieńce, siedliska przyrodnicze oraz stanowiska rzadkich lub chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów, ich ostoje oraz miejsca rozmnażania łub miejsca sezonowego przebywania. Natomiast art. 45 ww. ustawy wskazuje zakazy związane z ustanowieniem tego typu formy ochrony. Zgodnie z Rozporządzeniem Nr 33 Wojewody Krakowskiego z dn. 24.11.1998 r. w sprawie uznania i objęcia ochroną prawną, w formie użytków ekologicznych, obszarów na terenie województwa krakowskiego, użytek ekologiczny [...], ustanowiony został w celu ochrony i zachowania górskich łąk reglowych z płatami torfowisk niskich, ziołorośli i bogatą florą gatunków chronionych.

W kontekście powyższego, tj. charakteru terenu, a także powodu dla jakiego został on objęty ochroną, a także zapisów Prawa ochrony przyrody, wątpliwe wydaje się wprowadzenie na tym obszarze zieleni urządzonej, wraz z przeznaczeniem dopuszczalnym (m.in. infrastrukturą techniczną, miejscami postojowymi, obiektami małej architektury, wiatami, budowlami terenowymi), a także ustanowionym współczynnikiem powierzchni biologicznie czynnej, na poziomie 80%,

Tereny 2ZP ustanowione zostały na gruntach klasy Ls. Dopuszczając tym samym na terenach leśnych inną formę zagospodarowania aniżeli użytkowanie leśne (na co zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymagane jest uzyskanie tzw. "zgodny leśnej"). Równocześnie dla ww. terenu była już zwracana uwaga przez Nadleśnictwo Myślenice (pismo z dnia 25.06.2018 r. znak [...] ), wskazujące, iż teren ten posiada klasyfikację gruntów Ls, zatem powinien posiadać przeznaczenie ZL.

Tym samym zapisy planu, w zakresie tekstu uchwały: § 31 oraz w zakresie rysunku: załącznika nr 1 do uchwały (załącznik graficzny i legendy) w zakresie terenów: 2ZP, poprzez dopuszczenie w planie formy zagospodarowania jako zieleń urządzona, na terenie użytku ekologicznego, stanowiącego pozostałość naturalnej formy przyrody, naruszają art, 42 w zw. z art.45 ustawy - Prawo ochrony przyrody.

Zaskarżona uchwała narusza art. 15 ust. 1 pkt 10 upzp oraz § 4 pkt 9 RozpPlan, poprzez brak zapewnienia dostępu do dróg publicznych dla terenów 10MN, 21 MN, 26MN oraz 27 MN, Zgodnie z art. 15 ust, 1 pkt 10 upzp w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, które wg § 4 pkt 9 RozpPlan, powinny zawierać:

a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym.

c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Zgodnie z zapisami upzp działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tym samym jeżeli w planie miejscowym wyznacza się działki przeznaczone pod zabudowę, konieczne jest zapewnienie im dostępu do drogi publicznej (bezpośrednio czy też przez drogę wewnętrzną). Jednocześnie, zgodnie z zapisami § 11 ust. 4 planu każda nowo wydzielana działka budowlana musi mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej, w rozumieniu przepisów odrębnych. W kontekście powyższego, błędne było wyznaczenie terenów oznaczonych jako 10MN (bezpośrednio graniczącym z terenami WS, R, ZR, ZL), 21MN (sąsiadującym z terenem R, ZR), 26MN (sąsiadującym z terenami WS, R, ZR, ZL) oraz 27MN (sąsiadujący z terenami R i ZR). Wprawdzie zgodnie z zapisami planu miejscowego (§ 13 ust. 3) dopuszcza się realizację dróg wewnętrznych, nie wskazanych na rysunku planu, jednakże żaden z zapisów uchwały nie mówi, na jakiej zasadzie miałoby nastąpić połączenie przywołanych wyżej terenów z drogami publicznymi. Z uwagi na znaczną odległość ww. jednostek terenowych od wyznaczonych dróg publicznych, wątpliwa wydaje się możliwość skomunikowania ww. terenów MN, zgodnie z przepisami prawa. Tym samym należy uznać, iż dla powyższych obszarów zabudowy nie został zapewniony dostęp do dróg publicznych.

Zaskarżony plan narusza również art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp zw. z § 4 pkt 6 RozpPlan, poprzez brak wprowadzenia na rysunku planu linii zabudowy w terenach dopuszczających zabudowę kubaturową (tereny R) od strony dróg publicznych. Na podstawie załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały, stanowiącego część graficzną planu, brak wyznaczenia linii zabudowy dla terenów przeznaczonych pod zainwestowanie, tj. terenów R - względem wyznaczonych w planie dróg publicznych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Ponadto zapis § 4 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy.

W związku powyższym, mając na uwadze fakt, że zgodnie z zapisami § 35 ust. 2 pkt 1 uchwały, na terenach 1R-88R dopuszcza się lokalizację niezbędnych obiektów i urządzeń zapewniających możliwość użytkowania terenu, zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej i przetwórstwu rolno-spożywczemu, konieczne było wprowadzenie na tych obszarach linii zabudowy od strony dróg publicznych. Jednocześnie w tekście planu nie wprowadzono także żadnych szczegółowych regulacji dotyczących minimalnej odległości zabudowy względem dróg publicznych. Dlatego konieczne było uszczegółowienie rysunku planu, będącego załącznikiem graficznym do przedmiotowego planu, poprzez wprowadzenie linii zabudowy dla terenów 1R - 88R, bezpośrednio graniczących z drogami publicznymi.

Przechodząc do skargi M.U. , R.N. i Z.N. należy wskazać, że również ona jest zasadna. Istotne jest w tym zakresie, iż działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] stanowią ogrodzony kompleks infrastruktury działalności gospodarczej Ośrodka Rewalidacyjno Edukacyjno Wychowawczego [...] " - oddanego do użytkowania prawomocną decyzją. Zatem plan w zaskarżonej części de facto ingeruje w wykonywanie działalności gospodarczej ograniczając prawo do prowadzenia tej działalności przez wytyczanie drogi wewnętrznej. Zasadnie skarżący wskazali na podobieństwo powyższego uchybienia do tychże stwierdzonych wyrokami WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2017r. sygn. akt II SA/Kr 1363/16 oraz NSA z dnia 23 stycznia 2018r., Sygn. akt II OSK 1356/17. Pomimo, iż rozstrzygnięcia te dotyczyły poprzedniego planu to organ ponownie nie rozważył w ogóle, czy istnieje możliwość innego przeprowadzenia projektowanej drogi w taki sposób, który w jak najmniejszym stopniu ograniczałby prawo własności do przedmiotowych nieruchomości. Pomimo w/w wyroków po raz kolejny nie podjęto jakiejkolwiek próby rozważenia innego przebiegu drogi do działek nr [...] ,[...] - czym przekroczono władztwo planistyczne, pomimo, iż z urzędu organowi jest wiadome, że działki skarżących posiadają charakter działek budowlanych i stosownie do wpisu w ewidencji placówek, prowadzona jest na nich działalność. Powyższe uzasadniało unieważnienie uchwały w zakresie części graficznej, znajdującej się na arkuszu nr 92 rysunku planu, obejmującej teren KDW, przy czym w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, w części od odcinka gdzie droga ta przylega do działek skarżących, do końca tej drogi.

Zasadna jest także skarga M.W. i K.W. gdyż o ile co do zasady dopuszczalny jest publiczny ciąg komunikacyjny po działkach skarżących, to organ nadużył władztwa planistycznego wprowadzając bezzasadnie także nieprzekraczalną linię zabudowy wzdłuż tego ciągu, mimo że nie obligowały go do tego żadne przepisy. Takie rozwiązanie nie zostało też przez organ uzasadnione, natomiast w znacznym stopniu ogranicza ono możliwość zagospodarowania działek skarżących, będąc zatem nadmierną ingerencją w ich prawo własności i co za tym idzie winno zostać zakwalifikowane jako nadużycie władztwa planistycznego. Powyższe uzasadniało zatem unieważnienie uchwały w jej części graficznej znajdującej się na arkuszu nr 23 rysunku planu, na którym znajduje się oznaczenie 4KPJ - tereny ciągów pieszo jezdnych (publicznych) obejmujące swoim zasięgiem działki ewidencyjne nr [...] ,[...]

Kończąc tę część rozważań należy wskazać, że wobec zasadności skarg w powyżej wskazanym zakresie, w szczególności skargi Wojewody Małopolskiego, plan staje się na tyle zdekomponowany (unieważnienie m.in. znacznej powierzchni terenów przeznaczonych pod zabudowę oraz w istotnym zakresie, części innych terenów – m.in. § 19 ust. 1 pkt. 2, § 31, § 32 ust. 3 pkt 6, § 33 i § 37 oraz części graficznej we wskazanym w skargach zakresie), iż uwzględnienie skarg już uzasadniało stwierdzenie jego nieważności w całości.

Niezależnie od powyższego należy ponadto wskazać, że zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, także z innej przyczyny, która w skargach nie była podnoszona. Szczególnie, że w przedmiotowym wypadku uchwała została zaskarżona także przez Wojewodę Małopolskiego, który do wniesienia skargi nie musi wykazać się naruszeniem interesu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 upzp, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, a także istotne naruszenie trybu jego sporządzania powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego wynikających z Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (dalej: "rozporządzenie"), które to naruszenie skutkuje nieważnością całej uchwały. Zgodnie z § 143 rozporządzenia, do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone m.in. w dziale II, który reguluje zasady zmiany (nowelizacji) ustawy - w przedmiotowym wypadku uchwały.

Jak wynika z tytułu i treści (§ 1 ust. 1) zaskarżonej uchwały, jest ona uchwałą podjętą w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa – obejmującego obszar miejscowości Lipnik (zaznaczenia własne). W swojej początkowej części odwołuje się też do uchwały Rady Gminy Wiśniowa z dnia 20 czerwca 2016 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa – obejmującego obszar miejscowości Lipnik. Co najistotniejsze, wskazując podstawę prawną podjęcia uchwały, organ planistyczny powołał się na art. 20 ust. 1 i art. 27 upzp. O ile pierwszy z przepisów ma charakter ogólny i stanowi podstawę do uchwalenia zarówno planu miejscowego jak i jego zmiany, o tyle art. 27 upzp, dotyczy już wyłącznie trybu zmiany planu miejscowego.

W tej sytuacji konstrukcja podjętej uchwały powinna być dostosowana do wymagań prawnych działu II rozporządzenia, który w paragrafach od 82 do 97 określa, jak należy redagować uchwałę zmieniającą. Jedynie przykładowo należy wskazać, że zgodnie z: § 82 - zmiana (nowelizacja) ustawy polega na uchyleniu niektórych jej przepisów, zastąpieniu niektórych jej przepisów przepisami o innej treści lub brzmieniu lub na dodaniu do niej nowych przepisów, § 85 ust. 1 - przepisy ustawy zmienia się przepisem wyraźnie wskazującym dokonywane zmiany, § 86 - zmiana ustawy nie może polegać na tym, że dawny przepis zastępuje się nowym, nie wskazując jednocześnie dokonywania tej zmiany (nowelizacja dorozumiana), § 93 ust. 1 - ustawa zmieniająca może zawierać jedynie przepisy uchylające, przepisy zastępujące lub przepisy uzupełniające przepisy ustawy zmienianej, a w razie potrzeby - także przepisy epizodyczne, przejściowe i dostosowujące, konieczne ze względu na dokonywaną nowelizację, § 96 ust. 1 - tytuł ustawy zmieniającej formułuje się zgodnie z zasadami wyrażonymi w § 16-18 i § 19a, z tym że przedmiot ustawy określa się przez użycie zwrotu: "ustawa o zmianie ustawy... (tytuł ustawy)". Analiza przepisów zaskarżonej uchwały wskazuje, że organ planistyczny praktycznie w całości, bo za wyjątkiem § 96 ust. 1, zignorował wszystkie przepisy rozporządzenia, regulujące zasady redagowania uchwały zmieniającej, redagując zaskarżoną uchwałę tak, jakby była uchwałą podjętą w przedmiocie uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie uchwałą w przedmiocie jego zmiany.

Wskazane naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, ma charakter istotny, ponieważ jego konsekwencją są znaczne wątpliwości interpretacyjne, co do tego, jakie normy prawa miejscowego obowiązują na terenie miejscowości Lipnik w Gminie Wiśniowa. Uchwała zmieniająca nie reguluje bowiem wszystkich aspektów, które uregulowane były w uchwale zmienianej. Przykładowo należy wskazać, że uchwała zmieniająca nie zawiera definicji legalnych: "usług komercyjnych", "zasadniczych cech formy architektonicznej budynków", czy "zieleni urządzonej", który to termin w zaskarżonej uchwale jest stosowany (§ 3, § 30, § 31). W tej sytuacji nie wiadomo, czy terminy te należy interpretować tak jak definiowała je uchwała zmieniana, skoro brak ich definicji w uchwale zmieniającej, czy też uchwała zmieniająca nowym § 4, który zawiera definicje legalne, w całości zastąpiła dotychczasowy § 4 uchwały zmienianej, który takie definicje zawierał wcześniej. Dopuszczalnym wydaje się być pogląd, że organ planistyczny dokonał tzw. nowelizacji dorozumianej, przy czym jednak takie dokonanie zmiany, jest wprost i jednoznacznie zabronione przez § 86 rozporządzenia.

Analogiczna sytuacja dotyczy symboli poszczególnych terenów i ich przeznaczenia. Uchwała zmieniająca nie zawiera bowiem wszystkich symboli, które znajdowały się w uchwale zmienianej, a określenie ich przeznaczenia w uchwale zmieniającej, nie pokrywa się z przeznaczeniem dotychczas określonym w uchwale zmienianej. Podobne wątpliwości mogą też występować przy analizie szczegółowych postanowień planu.

Wskazanych wątpliwości interpretacyjnych nie usuwa art. 34 ust. 1 upzp, który stanowi, że wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. Zgodnie z orzecznictwem do tego przepisu, zmiana planu jest przykładem jego nowelizacji, a nie derogacji aktu prawnego i zastąpienia go całkiem nowym aktem - tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 maja 2020 r., sygnatura akt II SA/Sz 97/20, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 maja 2017 r. sygnatura akt II SA/Go 120/17, w myśl którego norma art. 34 ust. 1 u.p.z.p. odnosi się tylko do sytuacji, gdy mocą uchwały organu gminy wprowadzany jest na danym obszarze w całości nowy plan, nie obejmuje natomiast przypadków jego nowelizacji. Świadczy o tym jednoznacznie zarówno literalne brzmienie przepisu (mowa bowiem o wejściu w życie planu, a nie poszczególnych jego postanowień, oraz o utracie mocy obowiązującej innych planów, a nie tego właśnie, który podlega nowelizacji), jak i oczywisty cel przepisu, przez wskazany automatyzm reguły kolizyjnej niedopuszczający obowiązywania na danym obszarze dwóch jednocześnie obowiązujących planów miejscowych. Taki pogląd jak powyżej, prezentuje również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Konkludując tę część rozważań, należy za przywołanym wyrokiem WSA w Szczecinie stwierdzić, że zmierzając do zmiany regulacji planistycznych dla obszaru objętego już obowiązującym planem miejscowym, prawodawca gminny ma do wyboru: podjąć uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego (art. 14 ust. 1 w zw. z art. 27 u.p.z.p.), bądź uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia nowego planu miejscowego. Z reguły zakres zmian planistycznych przesądzać będzie o wyborze jednego z wymienionych rozwiązań. Wybór zmiany planu jest jednak przykładem nowelizacji, a nie derogacji aktu prawnego i zastąpienia go całkiem nowym aktem.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wyrazić pogląd, że analiza postanowień zaskarżonej uchwały może prowadzić do konkluzji, że prawdopodobnym zamiarem organu planistycznego, mogło być uchwalenia nowego planu miejscowego, a nie jego zmiana. O ile w takiej sytuacji również istniałyby podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości z uwagi na istotne naruszenie trybu jego sporządzenia tj. uchwalenie nowego planu w trybie przewidzianym dla jego zmiany, z analogicznymi konsekwencjami w zakresie wątpliwości interpretacyjnych, to jednak w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, w przedmiotowym wypadku nie można przyjąć, że organ uchwalił nowy plan miejscowy. Taka ocena związana jest także z treścią uzasadnienia zaskarżonej uchwały (znajdującego się w aktach planistycznych), z którego wynika, że w związku ze zmianą studium, które wskazało nowe tereny przeznaczone pod inwestycje, przystąpiono do prac nad zmianą obowiązującego planu miejscowego, a celem sporządzenia zmiany jest dostosowanie ustaleń planu do nowej wersji studium. Należy też podkreślić, że uchwała w przedmiocie uchwalenia planu, czy zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, jest obowiązującym prawem miejscowym, które określa prawa i obowiązki oraz często istotne ograniczenia dla społeczności lokalnej i jest częścią systemu prawnego państwa. Tryb i zasady jej procedowania są przy tym szczegółowo i kompleksowo uregulowane w przepisach rangi ustawowej oraz na ich podstawie wydanych przepisach wykonawczych. Dlatego przy ocenie rodzaju podjętej uchwały, decydujące znaczenia ma podstawa prawna na jakiej została ona podjęta. Skoro w przedmiotowym wypadku organ planistyczny jako podstawę prawną podjęcia uchwały powołał art. 27 upzp, a do tego w tytule i na jej początku wskazał, że jest ona uchwałą podjętą w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odwołał się do uchwały Rady Gminy Wiśniowa z dnia 20 czerwca 2016 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiśniowa – obejmującego obszar miejscowości Lipnik, a w uzasadnieniu uchwały wskazuje okoliczności, które stały się przesłanką do zmiany obowiązującego planu, to podjętą uchwałę należy zakwalifikować jako uchwałę zmieniającą i jako taką ją ocenić. Przy ocenie tej, należy natomiast zaakcentować, że organ zignorował praktycznie wszystkie przepisy rozporządzenia, regulujące zasady redagowania uchwały zmieniającej, czego konsekwencją są znaczne wątpliwości interpretacyjne, co do tego, jakie normy prawa miejscowego obowiązują na terenie miejscowości Lipnik w Gminie Wiśniowa i jak już powyżej szczegółowo wskazano, wątpliwości tych jednoznacznie nie usuwają, ani próby wykładni uchwalonych przepisów, ani też treść art. 34 ust. 1 upzp, który do uchwały zmieniającej nie znajduje zastosowania. Należy też zaznaczyć, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, adresowanym do lokalnej społeczności. W związku z tym przy ocenie istotności naruszenia zasad jego uchwalenia, należy brać pod uwagę także to, w jakim stopniu naruszenie tych zasad wpływa na zrozumienie postanowień planu przez mieszkańców gminy. Jeśli naruszenie zasad jego sporządzania wpływa na interpretację w takim stopniu jak w przedmiotowym wypadku, to jest to w ocenie Sądu naruszenie kwalifikowane.

Powyższe, niezależnie od zasadności wniesionych skarg, których zasadność już jest samodzielną przyczyną unieważnienia uchwały w całości, stanowi zatem uzasadnioną podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 upzp.

O kosztach w stosunku do M.U. , R.N. , Z.N. orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz 202 § 2 p.p.s.a. na które składają się koszt wpisu 300 zł, 51 zł opłat skarbowych od pełnomocnictw oraz koszt zastępstwa adwokackiego 480 zł.

O kosztach w stosunku do M.W. i K.W. orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. na które składają się koszt wpisu 300 zł.

O kosztach w stosunku do Wojewody Małopolskiego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. na które składają się koszt zastępstwa radcy prawnego 480 zł.