Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1019/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151 a, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12 §1, art. 136 § 1, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2020 r. sprawy ze sprzeciwu A Sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1019/20

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem sprzeciwu A. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2020 r. nr [..] dotycząca ustalenia warunków zabudowy.

Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, wnioskiem

z [...] lutego 2020 r. A. wystąpiła do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek ew. nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...].

W wyniku rozpatrzenia wniosku Wójt decyzją z [...] maja 2020 r.

nr [...] – wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.) - ustalił A. warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

W uzasadnieniu wskazał, że teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarem specjalnej ochrony ptaków i siedlisk NATURA 2000, zaś sama inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Wyjaśniono, że inwestycja zgodnie z ustawą z 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U.

z 2020 r., poz. 283) nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Od decyzji Wójta tożsame w treści odwołania złożyli A.W. i R.R. jako właściciele sąsiednich działek (odpowiednio [...] i [...]), wnosząc

o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnieśli, że planowane przedsięwzięcie w znaczny sposób obniży wartość rynkową ich działek, na których planowane jest prowadzenie agroturystyki. Wskazali na konieczność pozostawienia walorów krajobrazowych terenu oraz że planowana inwestycja zaburzy ład, harmonię i kształt przestrzeni. W ocenie odwołujących, Wójt powinien wykorzystać wszelkie atrybuty władzy samorządowej, by uzyskać kontynuację istniejącej zabudowy

z poszanowaniem walorów tej części terenu gminy i w celu jej zachowania dla przyszłych pokoleń.

W wyniku rozpatrzenia odwołań SKO opisaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2020 r. - na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - uchyliło decyzję organu I instancji

w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycje w postaci farm fotowoltaicznych nie są kwalifikowane jako inwestycje celu publicznego, a ustalenie ich lokalizacji następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wskazując na przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowiący o warunkach koniecznych do spełnienia w celu wydania decyzji

o warunkach zabudowy Kolegium podniosło, że organ I instancji nie dokonał prawidłowego zakreślenia obszaru analizowanego i jego kształtu w zakresie wymaganym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588); analizowany obszar powinien obejmować całe działki wyodrębnione geodezyjnie, a nie ich części.

Organ odwoławczy zarzucił także, że planowana inwestycja nie tylko nie jest tożsama z istniejącą zabudową, ale charakteryzuje ją radykalnie odmienna funkcja. W dokonanej przez organ I instancji analizie brak jest szczegółowej i konkretnej argumentacji opisującej cechy i funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO powołując się na orzecznictwo skonstatowało, że instalacja fotowoltaiczna powinna spełniać wymogi dobrego sąsiedztwa oraz być klasyfikowana jako zabudowa przemysłowa, gdyż służy produkcji energii.

W ocenie SKO, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by organ przeanalizował wniosek i dane charakteryzujące inwestycję na tyle, by stwierdzić, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymagana decyzja środowiskowa.

Reasumując SKO wskazało, że w sprawie zaistniała konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie prawidłowego ustalenia obszaru analizowanego

i ponownej wykładni pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dla oceny spełnienia przez inwestora zasady dobrego sąsiedztwa.

Na decyzję Kolegium sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie wniosła A., zarzucając:

- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI z 26 sierpnia 2003 r. poprzez niezasadne uchylenie decyzji Wójta z [...] maja 2020 r. o warunkach zabudowy, albowiem decyzja została wydana po prawidłowym ustaleniu obszaru analizowanego i prawidłowej jego analizie pod względem kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dla oceny spełnienia przez inwestora zasady dobrego sąsiedztwa,

- naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) poprzez niezasadne uchylenie decyzji Wójta z [...] maja 2020 r., albowiem § 3 ust. 1 pkt 52 ww. rozporządzenia w ogóle nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ dotyczy ośrodków wypoczynkowych lub hoteli, a nie systemów fotowoltaicznych,

- naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a. poprzez częściowe niewłaściwe powołanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji niewłaściwe prawne uzasadnienie,

- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia RM z dnia

10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez niezasadne uchylenie decyzji organu I instancji, albowiem uchylona decyzja ustala warunki zabudowy wyłącznie dla inwestycji niestanowiącej przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, tj. zabudowy systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o pow. zabudowy mniejszej niż 1 ha.

Podnosząc powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pokreślono, że Spółka spełniła łącznie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., wobec czego możliwe było wydanie decyzji

o warunkach zabudowy dla wnioskowej inwestycji. W ocenie Spółki nie jest również tak, że organ I instancji nie ustalił obszaru analizowanego dla oceny inwestycji pod względem kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dla oceny spełnienia przez inwestora zasady dobrego sąsiedztwa lub nieprawidłowo ustalił ten obszar.

W skardze podniesiono także, że planowana inwestycja nie wchodzi w kolizję

z funkcją istniejącej zabudowy na obszarze analizowanym, a tym samym nie stoi

w opozycji wobec zasady dobrego sąsiedztwa. Powołując się na treść § 3 ust. 1

pkt 54 rozporządzenia RM w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Spółka podniosła, że planowana powierzchnia zabudowy jest mniejsza niż 1 ha, a zatem nie zachodzi konieczność wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach.

SKO w odpowiedzi na sprzeciw wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie ze wszystkich wskazanych

w nim powodów.

W związku z tym, że w następstwie wniesionego sprzeciwu kontroli Sądu poddana została wydana na postawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja SKO z [...] lipca 2020 r. o uchyleniu w całości decyzji Wójta Gminy z [...] maja 2020 r. i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zakres kontroli przez sąd administracyjny decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. decyzji uchylającej decyzję wydaną przez organ I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, określanej mianem decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu II instancji została oparta na przesłankach uprawniających do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy objętej sprzeciwem. Decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., stanowiąc typowe rozstrzygnięcie procesowe, nie przesądzające o istocie sprawy administracyjnej, nie kształtuje bowiem stosunku materialnoprawnego, lecz stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu I instancji. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. również Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się określone w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana

z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W niniejszej sprawie organ I instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej o mocy do

1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, a organ odwoławczy tę decyzję uchylił

i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wątpliwości organu II instancji dotyczyły spełnienia wszystkich warunków koniecznych do wydania decyzji

o warunkach zabudowy (w szczególności przesłanki opisanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz kwestii ustalenia, czy projektowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i czy w związku z tym dla swojej realizacji nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wbrew zarzutom sprzeciwu, w sprawie powstały wątpliwości podważające zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie wszystkie jednak wskazówki organu odwoławczego okazały się prawidłowe i z tego powodu jego decyzja musiała zostać uchylona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że SKO uzasadniając wydaną przez siebie decyzję kasacyjną, błędnie zarzuciło organowi I instancji naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Pokreślić bowiem należy, że organ I instancji wydał decyzję w sprawie po zmianie ust. 3 tego artykułu, dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1524), na podstawie której przepis ten z dniem

29 sierpnia 2019 r. otrzymał brzmienie "Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia

20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii", Dz. U. z 2020 r., poz. 261 ze zm. (przepis ten wcześniej miał brzmienie "Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej"). Wg zaś art. 2 pkt 13 a) ww. ustawy o odnawialnych źródłach energii, instalacja odnawialnego źródła energii oznacza m.in. instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe,

w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii.

Nowelizacja wskazanego przepisu zakończyła występujące wcześniej rozbieżności

w kwestii obowiązku spełnienia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy farmy fotowoltaicznej przesłanki dobrego sąsiedztwa.

W obowiązującym stanie prawnym - biorąc pod uwagę charakter planowanego przedsięwzięcia - nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Oczywistym zatem pozostaje, że ma do niej zastosowanie wyłączenie od wymogu spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., przewidujących aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1) oraz by teren miał dostęp do drogi publicznej (pkt 2).

W przedmiotowej sprawie SKO – rozpatrując odwołania - powinno było zastosować art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w znowelizowanym brzemieniu. W konsekwencji zaniechania tego Kolegium wadliwie przyjęło i nieprawidłowo zarzuciło organowi

I instancji brak analizy spełnienia przez sporną inwestycję wymagań dot. tzw. dobrego sąsiedztwa, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Oznacza to, że stwierdzona w sposób błędny przez SKO konieczność spełnienia przez inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (ze wszystkimi związanymi z tym wymogami,

w tym przede wszystkim braku ustalenia frontu działki i wyznaczenia w oparciu o jego szerokość obszaru analizowanego, braku ustaleń sposobu zagospodarowania

i analizy zabudowy na obszarze analizowanym) nie mogła stanowić podstawy do wydania decyzji kasacyjnej.

W odniesieniu natomiast do podniesionej przez SKO kwestii braku dostatecznych ustaleń, czy zamierzona inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i czy w związku z tym dla jej realizacji nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wydanie w tym zakresie decyzji, wyjaśnić należy, że organ odwoławczy w wydanej decyzji wskazał na przepis poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zwrócenia uwagi wymaga, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem Spółki złożonym [...] lutego 2020 r., zatem zastosowanie znajdzie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zgodnie z jego

§ 3 ust. 1 pkt 54, przedmiotowe przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa

w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), które mogą wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli taki obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

§ 3 ust. 1 pkt 54 w/w rozporządzenia dotyczy przy tym zabudowy przemysłowej,

w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej, wraz

z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub

w otulinach form ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Poprzez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia,

w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia (§ 1 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia RM z dnia 10 września 2019 r.).

/§ 3 ust. 1 pkt 54 w/w rozporządzenia odpowiada błędnie powołanemu przez SKO

w objętej sprzeciwem decyzji – identycznemu pod względem treści - § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2016 r., poz. 71, które zostało uchylone z dniem 11 października 2019 r./.

Zgodnie z powyższym, planowana inwestycja może więc zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż wg złożonego wniosku, powierzchnia terenu pod zabudowę podlegająca przekształceniu będzie wynosić ok. 5900 m2, przekraczając tym samym próg 0,5 ha.

Stosownie do tego należało więc zbadać, czy znajduje się ona w obszarze objętym formami ochrony przyrody o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy

o ochronie przyrody (tj. parkiem narodowym, rezerwatem przyrody, parkiem krajobrazowym, obszarem chronionego krajobrazu, obszarem Natura 2000, użytkiem ekologicznym lub zespołem przyrodniczo - krajobrazowym) lub w otulinach form ochrony przyrody o których mowa w jej art. 6 ust. 1 pkt 1-3 (parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego).

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji z [...] maja 2020 r. wskazano jedynie, że planowana inwestycja położona jest poza obszarem specjalnej ochrony ptaków

i siedlisk NATURA 2000. Organ ten nie wyjaśnił zatem w pełni, czy teren planowanej inwestycji nie jest objęty żadną z w/w form ochrony.

W ocenie Sądu, nie uzasadniało to automatycznego uchylenia z tej przyczyny przez SKO decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, a uzupełniające postępowanie wyjaśniające w tym zakresie możliwe było do przeprowadzenia przez organ odwoławczy samodzielnie bądź przy pomocy organu I instancji.

Zgodnie bowiem z art. 136 § 1 k.p.a., "organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję".

Jak wskazano m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego

2017 r. II OSK 1386/15 – LEX nr 2292208, jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego sprawy, a stwierdził potrzebę przeprowadzenia dowodu, ma obowiązek przeprowadzić ten dowód w ramach swoich uprawnień z art. 136 k.p.a., zamiast uchylać sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zastosowanie regulacji art. 136 § 1 k.p.a. było zatem ze wszech miar celowe i uzasadnione, wpisując się w realizację kodeksowej zasady szybkości i prostoty postępowania; organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia art. 12 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do zastosowania przez SKO art. 138

§ 2 k.p.a., gdyż wbrew uznaniu Kolegium, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy – aczkolwiek mający wpływ na jej rozstrzygnięcie – nie miał z uwagi na treść art. 136

§ 1 k.p.a. na tyle istotnego i rozległego charakteru, aby wprost determinować uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W tej sytuacji wydaną przez ten organ decyzję kasacyjną należało uznać za przedwczesną, co skutkowało jej uchyleniem na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a.

(pkt I wyroku). Dla SKO wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost

z przedstawionych wyżej rozważań.

O należnych A. od organu kosztach postępowania (obejmujących opłacony od sprzeciwu wpis w kwocie 100 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. (pkt II wyroku).