Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 6/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2 w zw. z  art. 9 ust. 2  lit. a i  lit. b
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 6/08

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją znak [...] z dnia [...] października 2007 roku Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz..U z 2000 roku,

nr 98, poz. 1071 ze zmianami), dalej jako k.p.a., w związku z art. 47 ust. 2 ustawy

z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.

z 2006 roku, nr 139, poz. 993 ze zmianami), dalej jako ustawa o ewidencji ludności, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez M.N. od decyzji Prezydenta Miasta [...] znak [...] z dnia [...] września 2007 roku orzekającej o zameldowaniu A.N. wraz z synem M. na pobyt stały w R. przy ulicy G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ustalił, że A.N. wraz z synem M. zamieszkuje

w R. przy ulicy G. Fakt pobytu A.N. z synem

w przedmiotowym lokalu organ ustalił na podstawie kontroli przeprowadzonych

w lokalu w dniach 14 maja i 13 sierpnia 2007 roku oraz zeznań świadka. Zdaniem organu nie można podzielić stanowiska skarżącego, że sam fakt, iż nie wyraża

on zgody na zameldowanie A.N. nie może być podstawą odmowy jej zameldowania w przedmiotowym lokalu. Organ podniósł, że zamieszkała ona

w lokalu w 1999 roku za zgodą M.N. i zamieszkuje w lokalu w chwili obecnej.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji orzekł o zameldowaniu A.N. wraz z synem M. na pobyt stały w R. przy ulicy G.

Od decyzji organu I instancji odwołał się M.N. wnosząc

o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucał :

a) rażące naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 47 ustawy

o ewidencji ludności poprzez pominięcie okoliczności braku zgody M.N. jako właściciela na zameldowanie byłej żony A.N. wraz z synem M.;

b) rażące naruszenie przepisów art. 10, art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nie powiadomienie pełnomocnika strony o terminie przeprowadzenia kontroli;

c) wzajemną wewnętrzną sprzeczność w ustaleniach faktycznych, co do zgody właściciela lokalu na zameldowanie A.N. i syna M.;

d) kłamstwa w zakresie ustaleń faktycznych;

e) błędną interpretację zdarzeń i okoliczności faktycznych.

Organ odwoławczy podnosił, że pobytem stałym według art. 6 ust.1 ustawy

o ewidencji ludności jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości

pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Zgodnie zaś z art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności organ prowadzący ewidencję jest zobowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania

poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.

W ocenie organu fakt zamieszkiwania A.N. wraz z synem M.

w lokalu przy ulicy G. potwierdzają przeprowadzone oględziny oraz zeznania świadka - najbliższej sąsiadki. Faktu zamieszkiwania A.N. w tym lokalu nie kwestionował również skarżący, podnosząc tylko, że nie wyraża zgody

na zameldowanie byłej żony w przedmiotowym lokalu.

Organ przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 roku, sygn. akt K 20/01, gdzie Sąd stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji

w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Z tego też względu zdaniem organu istotną kwestią

w tej sprawie było ustalenie, czy A.N. faktycznie zamieszkuje w lokalu przy ulicy G.

W ocenie organu chybione są zarzuty skarżącego, że jego pełnomocnicy nie byli zawiadomieni o czynnościach w postępowaniu administracyjnym.

Organ wskazywał, że pełnomocnik skarżącego był poinformowany o terminie wizji

w lokalu przy ulicy G,, jak i został poinformowany o tym, że zgodnie z art.

10 § 1 k.p.a. może zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i może się wypowiedzieć co do tego materiału.

Nadto organ podniósł, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie zajęte w sprawie syg. akt V SA/Wa 519/03 nie może mieć odniesienia do niniejszego postępowania, ponieważ A.N. w przedmiotowym lokalu zamieszkała za zgodą M.N. w 1999 roku i do chwili obecnej w nim zamieszkuje.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył M.N.

Zaskarżonej decyzji zarzucał:

1) rażące naruszenie przepisu art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., w związku z rażącym naruszeniem art. 47 ustawy o ewidencji ludności;

2) rażące naruszenie przepisu art. 10, art. 79 § 1 i 2 k.p.a;

3) wzajemną wewnętrzną sprzeczność w ustaleniach faktycznych co do zgody właściciela lokalu co do zameldowania A.N. i M.N.;

4) kłamstwa w zakresie ustaleń faktycznych;

5) błędną interpretację zdarzeń i ustaleń faktycznych.

W uzasadnieniu skarżący podnosił, że nie jest prawdą, iż jedynym warunkiem zameldowania danej osoby na pobyt stały jest przebywanie tej osoby w lokalu

z zamiarem stałego pobytu.

W jego ocenie, aby doszło do zameldowania danej osoby w lokalu, niezbędna jest wola osoby będącej właścicielem. Skarżący nigdy nie potwierdził pobytu A.N., a jego podpis na druku meldunkowym A.N. sfałszowała.

Zameldowanie danej osoby w lokalu wbrew woli właściciela narusza jego prawa

i w jego ocenie przypomina działanie organów według zasady tzw. " dekretów Bieruta".

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja w swoim uzasadnieniu zawiera wewnętrzną sprzeczność co do tego, że M.N. wydał zgodę

na zameldowanie w lokalu A.N. i syna M. Jego zdaniem z faktu,

że A.N. zamieszkała w lokalu nr [...] przy ulicy G. w R. nie wynika jeszcze zgoda właściciela lokalu na jej zameldowanie tam na pobyt stały. Przedmiotem postępowania bowiem w niniejszej sprawie nie jest zamieszkiwanie, lecz zameldowanie.

Nadto skarżący podnosił, że wydana decyzja rażąco narusza przepisy art. 6, art.7, art. 8 k.p.a. i art. 47 ustawy o ewidencji ludności, ponieważ wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda pominął okoliczności jego zgody jako właściciela oraz legalności zameldowania A.N.

W tym postępowaniu, w jego ocenie stanowczo na piśmie wyraził swój sprzeciw

i brak zgody co do zameldowania w przedmiotowym lokalu A.N.

i M.N.

Podnosił, że A.N. weszła w zameldowanie w przedmiotowym lokalu drogą przestępczą, a mianowicie poprzez sfałszowanie podpisów strony na drukach meldunkowych, do czego się przyznała.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga M.N. nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi

w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ Dz.U. nr 153 , poz.1269 ] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. [ Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się

do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ

na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 a ustawy o ewidencji ludności, przy zameldowaniu

na pobyt stały lub czasowy trwający ponad trzy miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad trzy miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Od 1 maja 2004 roku przy zameldowaniu na pobyt stały nie jest wymagane przedstawienie potwierdzenia prawa do przebywania danej osoby

w lokalu, dokonanego przez właściciela lub zarządcę budynku, a jedynie przedstawienie potwierdzenia okoliczności faktycznej, tj. pobytu danej osoby w tym lokalu, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Potwierdzenie takie nie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody

przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu. Przedstawienie takiego potwierdzenia przez osobę, która zgłasza organowi swój pobyt ma na celu przyspieszenie procedury meldunkowej, gdyż w takiej sytuacji organ dokonuje czynności materialno - technicznej zameldowania. Natomiast w przypadku gdy takiego potwierdzenia nie ma, gdyż właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny

do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu, albo nie można ustalić, komu przysługuje prawo własności lub inny tytuł prawny do danej nieruchomości, organ zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności ma obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne i wydać rozstrzygnięcie

o zameldowaniu lub o jego odmowie w formie decyzji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2006 roku, syg. akt

II OSK 1432/05, LEX nr 315127).

Tak więc, w stanie prawnym po 1 maja 2004 roku sprzeciw osoby mającej tytuł prawny do lokalu nie jest czynnikiem przesądzającym o tym, czy dana osoba będzie zameldowana w danym lokalu. Brak takiej zgody powoduje tylko obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji co do zameldowania, bądź jego odmowy.

Z tego względu trafnie organ w zaskarżonej decyzji podnosił, iż podstawą zameldowania danej osoby w lokalu na pobyt stały jest poczynienie ustaleń czy dana osoba w nim faktycznie przebywa z zamiarem stałego tam pobytu.

W niniejszym postępowaniu mimo podnoszenia przez skarżącego zarzutu sprzeczności w ustaleniach faktycznych, to w ocenie Sądu nie została przez niego zaprezentowana argumentacja, która prowadziłaby do zakwestionowania poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, co do przebywania przez A.N. i M.N. w lokalu w R., przy ulicy G. od 1999 roku. Potwierdzają to zarówno przeprowadzone dwukrotnie oględziny przedmiotowego lokalu, jak i złożone oświadczenie przez sąsiadkę B.K.

Nie można uznać za trafny argument skarżącego, iż nie może dojść

do zameldowania A.N. w przedmiotowym lokalu, ponieważ weszła ona

w zameldowanie drogą przestępczą, poprzez sfałszowanie podpisów strony

na drukach meldunkowych. Przywoływany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z 24 czerwca 2004 roku, syg. akt V SA/Wa 519/2003 dotyczy sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o zameldowanie weszła w posiadanie lokalu poprzez działania naruszające prawo - naruszenie posiadania,

czy przestępcze naruszenie miru domowego.

W niniejszej sprawie nie miała miejsce taka sytuacja, aby A.N. weszła

w posiadanie przedmiotowego lokalu w sposób łamiący przepisy prawa. Zamieszkiwała tam w 1999 roku - wspólnie ze skarżącym, a później i z ich dzieckiem. Od maja 2002 roku po wyjeździe do Stanów Zjednoczonych skarżącego zamieszkuje tam z synem M. Miała miejsce sytuacja, że doszło do jej zameldowania

w tym lokalu, w sytuacji gdy sfałszowała podpis skarżącego na druku zgłoszenia pobytu stałego.

Konsekwencją takiego zachowania była decyzja orzekająca o uchyleniu czynności materialno - technicznej - jej zameldowania na pobyt stały. Takiego zachowania nie można utożsamiać z faktem przestępczego wejścia w posiadanie lokalu.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ administracji publicznej naruszył przepisy art. 6, art.7 i art. 8 k.p.a. Przepisy te określają zasady ogólne postępowania administracyjnego w zakresie ustalania prawdy obiektywnej,

w zakresie legalności działania oraz w zakresie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli.

W ocenie Sądu ocena przeprowadzonego postępowania w sprawie nie daje podstaw do przypisania organowi naruszenia przywołanych przepisów. Sam fakt, iż skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu nie może przesądzać o naruszeniu powołanych przepisów. Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym

na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu

o przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony pod stosowaną normę prawną;

d) wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony

na podstawie stosowanej normy.

Organ w niniejszym postępowaniu na podstawie dowodów uznał, że A.N. wraz z synem M. zamieszkuje w lokalu przy ulicy G. z zamiarem stałego pobytu i to dawało mu podstawy do zastosowania przepisu art. 47 ust. 2,

w związku z art. 9 ust. 2 a) i art. 9 ust. 2 b) o zameldowaniu jej na pobyt stały, mimo negatywnego stanowiska skarżącego. Należy zauważyć, że fakt zameldowania nie przesądza o tytule prawnym do lokalu, a jedynie potwierdza okoliczności faktyczne pobytu danej osoby.

Nie znajdują potwierdzenia również zarzuty naruszenia przez organ art. 10 i art. 79

§ 1 i 2 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego był poinformowany, co potwierdzają zwrotne poświadczenia odbioru, zarówno o terminie wizji lokalnej w przedmiotowym mieszkaniu, jak również o tym, że może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Fakt nieobecności w czasie wizji był jego wyborem.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) orzekł, jak na wstępie.