Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 20/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. H. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego p o s t a n a w i a: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. L. H. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie otrzymał wspomnianej wyżej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r. Skarżący wskazał, że o wydaniu przedmiotowej decyzji i okolicznościach jej doręczenia dowiedział się w dniu [...] lipca 2020 r., po zapoznaniu się z aktami postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...]. Jednocześnie, skarżący wyjaśnił, iż przesyłkę zawierającą sporną decyzję Komendanta Głównego Policji odebrała prawdopodobnie jego babcia P. S., która - jak oświadczył skarżący - nie mieszka z nim.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z dnia [...] lipca 2020 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienie braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu, poprzez nadesłanie skargi.

Skarżący uzupełnił brak formalny wniosku w wyznaczonym przez Sąd terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "P.p.s.a.") przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Z kolei, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, strona powinna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Badając formalne przesłanki rozpatrzenia złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd ustalił, że za datę ustania przyczyny uchybienia terminowi należy przyjąć [...] lipca 2020 r., tj. dzień, w którym skarżący dowiedział się wydaniu decyzji z akt postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...]. Tym samym, zestawiając powyższą datę ([...] lipca 2020 r.) z datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu ([...] lipca 2020 r.), należy wskazać, że skarżący zachował termin określony w przepisie art. 87 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie, uznać należy, że skarżący spełnił także warunek równoczesnego dokonania spóźnionej czynności, albowiem nadesłał odpis skargi.

W konsekwencji, Sąd stwierdził, że spełnione zostały zatem wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Niemniej jednak, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Wprawdzie, przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony wnioskującej o przywrócenie terminu, niemniej przyjmuje się, że ocena przesłanki braku winy, jako pozostawiona uznaniu sądu, daje możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie sąd uzna za istotne (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. akt I PKN 273/99, OSNAP z 2000 r. nr 20, poz. 757).

Ponadto, przyjmuje się, iż przy ocenie braku winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 10/14).

Należy uznać, że brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się przykładowo przerwy w komunikacji, czy też nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, bądź też powódź lub pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Powszechnie przyjmuje się, jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego, obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).

Tymczasem, argumentacja skarżącego przywołana w uzasadnieniu wniosku na okoliczność braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi sprowadzała się wyłącznie do stwierdzenia, że babcia skarżącego P. S., nie zamieszkująca z nim, odebrała przesyłkę i nie poinformowała skarżącego o tym fakcie.

W ocenie Sądu, uznać należy jednak, że okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. nie uprawdopodobniają przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.

Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do wniesienia skargi, a które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącemu zachowanie terminu do wniesienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.