Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1534/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 8/15 w sprawie ze skargi F. D. J. S. i J. S. Spółka Jawna z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz F. D. J. S. i J. S. Spółka Jawna z siedzibą w G. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 8/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyniku skargi F. D. J. S. i J. S. Spółka Jawna z siedzibą w G., uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 listopada 2014 r., wydaną wobec spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2012 r.

1.2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w G., w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wydał w dniu 17 czerwca 2014 r. decyzję, którą zwiększył, w stosunku do pierwotnego rozliczenia spółki, podatek należny za I i II kwartał 2012 r. Zdaniem organu skarżąca zaniżyła podatek należny, gdyż błędnie zastosowała 8% stawkę podatku do świadczenia kompleksowego, polegającego na wyposażeniu pomieszczeń kuchennych i łazienkowych w lokalach mieszkalnych w meble kuchenne, sprzęt AGD i inne akcesoria (baterie, zlewozmywaki, okapy). W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego świadczone przez spółkę czynności opodatkowane być powinny 23% stawką podatku, gdyż nie mieszczą się w pojęciu "modernizacja" o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływana również jako: "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u.").

1.3. Dyrektor Izby Skarbowej w G., po rozpoznaniu odwołania strony, zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

1.3.1. Zdaniem organu odwoławczego realizowane przez spółkę na indywidualne zamówienie klienta świadczenia, polegające na wyposażeniu pomieszczeń kuchennych i łazienkowych w lokalach mieszkalnych w meble kuchenne (łazienkowe), sprzęt AGD i inne akcesoria typu: baterie, zlewozmywaki, okapy, mają charakter transakcji złożonych i dla tego typu czynności powinno się przyjmować jednolitą stawkę podatku VAT, dla całego kompleksu czynności, biorąc pod uwagę charakter czynności podstawowej.

1.3.2. Organ odwoławczy wskazał następnie na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której NSA stwierdził, że "w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (...)." Organ zwrócił przy tym uwagę, że w omawianym wypadku nie chodzi – jak stwierdził NSA – o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementu obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

1.3.3. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej - w oparciu o przedłożoną przez spółkę dokumentację stwierdził, że realizacja świadczenia przez spółkę na rzecz klienta polega na zaprojektowaniu (łączeniu) ze sobą elementów meblowych, wklejeniu w blaty meblowe płyt indukcyjnych, skręceniu i spasowaniu z szafkami piecyków i kuchenek mikrofalowych, wykonaniu z elementów meblowych frontów i ścianek bocznych do zmywarek, wklejeniu zlewozmywaków w blaty, przymocowaniu baterii do zlewozmywaków i podłączeniu jej do instalacji wodociągowej, zespoleniu ze sobą poszczególnych elementów meblowych. Połączenie elementów meblowych z elementami budynku/lokalu, polega na przytwierdzeniu mebli do ściany, podłogi, sufitu przy użyciu wkrętów, haków, listew montażowych.

Zabudowa meblowa, którą wykonuje spółka nie ingeruje jednak jak zauważył organ, w konstrukcje budynku/lokalu. Przytwierdzenie elementów zabudowy meblowej do ścian, podłogi czy sufitu za pomocą kotew, wsporników, listew mocujących połączonych ze ścianą, okuć i ram stalowych, nie powoduje automatycznie, że elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) są wykorzystane w sposób istotny, co skutkować może brakiem możliwości demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu. Zabudowa została wykonana wykorzystaniem ścian konstrukcyjnych, jednak zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać twierdzenie, że wykonywane przez spółkę świadczenia - mają charakter modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji świadczenia wykonywane przez skarżącą na rzecz klientów polegające na zabudowie lokalu komponentami meblowymi oraz dostarczeniu sprzętu AGD/wyposażenia – stanowią, według organu odwoławczego, dostawę towaru (przeniesienia prawa do dysponowania towarem jako właściciel) w rozumieniu przepisów art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaną 23% stawką podatku.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie organu podatkowego spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzuciła mu naruszenie:

- art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej powoływana również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), przez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w zakresie ustalenia czy wykonywane przez spółkę zabudowy meblowe wraz ze sprzętem AGD wykazują trwałe powiązanie z pomieszczeniami kuchennymi;

- art. 41 ust. 12 u.p.t.u., przez nieprawidłowe określenie stawki podatku od towarów i usług właściwej dla wykonywania przez stronę zabudów kuchennych obejmujących sprzęt AGD do zabudowy.

W uzasadnieniu skargi strona, powołując uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 - podniosła, że hipoteza przepisu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT obejmuje wykonanie takich zabudów kuchennych, które wykorzystują w istotnym stopniu elementy konstrukcyjne obiektu budownictwa mieszkaniowego (budynku lub lokalu mieszkalnego). W jej ocenie nie sposób twierdzić, że modernizacja ma miejsce wyłącznie w sytuacji, w której dochodzi do ingerencji w konstrukcję budynku, i usunięcie efektu modernizacji powoduje jej uszkodzenie. Tego rodzaju roboty budowlane stanowią bowiem przebudowę, która z reguły wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem też skarżącej usługi modernizacji lokali mieszkalnych poprzez wykonanie trwałych zabudów kuchennych stanowią, wraz z wbudowaniem specjalistycznego sprzętu AGD do zabudowy, świadczenia kompleksowe, których rozdzielenie, poprzez wyodrębnienie dostawy sprzętu AGD, miałoby charakter sztuczny.

2.2. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał zasadność skargi spółki. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy orzekające w niniejszej sprawie błędnie zinterpretowały art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, nie uwzględniły bowiem jego wykładni dokonanej przez NSA w uchwale I FPS 2/13.

3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji nie podzielił poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wydanym wobec spółki wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. (sygn. akt I SA/Gd 1543/14), zgodnie z którym czynności polegające na sprzedaży zabudowy meblowej wraz z jej montażem i wyposażeniem, sprzętem AGD mieszczą się w kryterium normy zawartej w art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, uzasadniającą zastosowanie obniżonej stawki podatku. W ocenie bowiem Sądu pierwszej instancji dostawa sprzętu AGD nie stanowi elementu usługi kompleksowej, w konsekwencji czego nie podlega preferencyjnej stawce opodatkowania.

3.3. Nawiązując następnie do treści uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 WSA w Gdańsku zauważył, że w uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał na konieczność powiązania zabudowy z obiektem, w którym jest wykorzystywana, w ten sposób, aby jej demontaż dotyczył naruszenia elementów konstrukcyjnych budynku. W związku z tym Sąd pierwszej instancji wyraził pogląd, że z trwałym charakterem zabudowy mamy do czynienia również wówczas, gdy demontaż powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy. Tymczasem spółka w toku postępowania podatkowego wyjaśniła, że demontaż zabudów meblowych wykonanych pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem ścian, sufitów i podłóg pomieszczenia. W konsekwencji w ocenie WSA wykonane przez spółkę czynności polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu komponentów meblowych w obiekcie budowlanym lub jego części mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części.

3.3.1. Niewątpliwie, jak podał Sąd pierwszej instancji, wykonane zabudowy podnoszą standard obiektu budowlanego/lokalu. Ponieważ zaś modernizacja ta dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. To zaś oznacza, że do tych czynności - jak prawidłowo przyjęła spółka - ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Skarbowej w G., zastępowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestionując w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") zarzucił naruszenie w nim:

1) naruszenie prawa procesowego w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, mianowicie:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz w zw. z art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy polegającą na uznaniu przez Sąd, że czynności wykonywane przez skarżącą mieszczą się w zakresie usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z tym podlegają one w ocenie Sądu opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8%, podczas gdy z zebranych w aktach sprawy dowodów wynika brak podstaw do stosowania przez skarżącą spółkę preferencyjnej stawki podatku VAT;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co dalszego postępowania w sposób narzucający wynik postępowania podatkowego.

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że wykonywane przez spółkę w I i II kwartale 2012 r. na rzecz klientów czynności zabudowy lokalu komponentami meblowymi oraz dostarczanie sprzętu AGD wyposażenia podlegają opodatkowaniu preferencyjną 8% stawką podatku VAT, a w konsekwencji postawienie organom podatkowym zarzutu, że błędnie zinterpretowały art. 41 ust. 12 ustawy o VAT gdyż nie uwzględniły jego wykładni dokonanej przez NSA w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, podczas gdy organy dokonały prawidłowej interpretacji art. 41 ust. 12 ustawy o VAT bez naruszenia treści przywołanej uchwały NSA i prawidłowo uznały, że czynności polegające na wykonaniu przez skarżącą stałej zabudowy meblowej, dostarczaniu sprzętu AGD i innych akcesoriów nie można zakwalifikować jako usług modernizacji obiektu budowlanego lub jego części (lokalu) objętego społecznym programem mieszkaniowym, gdyż stanowią one dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaną stawką 23% podatku na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 pkt 1 ustawy o VAT.

W związku z tak przedstawionymi zarzutami w skardze kasacyjnej wniesiono o:

- uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku;

- oraz o zasądzenie od skarżącej spółki na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną zastępujący spółkę radca prawny, podzielił zarzut skargi kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 41 ust. 12 u.p.t.u. w odniesieniu do kwestii kwalifikacji montażu sprzętu AGD. Tak samo bowiem jak organ administracji skarżąca uważa, iż wykonanie zabudowy meblowej wraz z montażem sprzętu AGD przeznaczonego do zabudowy stanowią jednolite świadczenie, które podlega opodatkowaniu jedną stawka podatku od towarów i usług. Natomiast w pozostałej części, dotyczącej wykonania zabudów z komponentów meblowych, zarzuty skargi kasacyjnej, według spółki, nie mogą się ostać, ponieważ w istocie stanowią próbę zakwestionowania jednoznacznych wniosków wynikających z uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., o sygn. akt I FPS 2/13.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

5.1. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie tej skarga kasacyjna wniesiona została od wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie przez organ. Spółka skargi kasacyjnej bowiem nie wniosła. Przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny jest więc skarga kasacyjna organu i zarzuty w niej wskazane. Naczelny Sąd Administracyjny w przeciwieństwie do sądu pierwszej instancji nie bada całościowo sprawy, lecz rozpoznaje skargę kasacyjną i to w jej granicach. Poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie występują, ze względu na treść art. 183 § 1 P.p.s.a jest bowiem związany granicami skargi kasacyjnej. Strona, która skargi kasacyjnej nie wniosła nie może zatem skutecznie podważać stanowiska Sądu pierwszej instancji i to w zakresie nie objętym wniesioną przez drugą stronę skargą kasacyjną. Taką próbę podejmuje spółka domagając się w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji w części, w jakiej Sąd ten uznał dostawy sprzętu AGD za świadczenie odrębne od zabudowy komponentami meblowymi, opodatkowane stawką podstawową. Wniosek spółki w tym zakresie jest więc bezskuteczny i brak podstaw prawnych do jego merytorycznej oceny.

5.2. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 153 i w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. ze względu na błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że czynności wykonywane przez spółkę mieszczą się w zakresie usług modernizacji wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. wiążą się ze zgłoszonymi w skardze kasacyjnej zarzutami materialnoprawnymi. Jak wynika z uzasadnienia tego zarzutu autor skargi kasacyjnej uważa bowiem, że stawka uprzywilejowana określona w tym przepisie może mieć zastosowanie do zabudowy meblowej jedynie wtedy, gdy demontaż tej zabudowy powoduje naruszenie elementów konstrukcyjnych budynku, czy lokalu, a nie jak to przyjął Sąd pierwszej instancji także w przypadku, gdy demontaż zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy.

5.3. Oceniając tę kwestię sięgnąć należy do uchwały składu siedmiu sędziów NSA wydanej w sprawie sygn. akt I FPS 2/13. W uchwale tej NSA stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnym obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Wyjaśniając pojęcie modernizacji użyte w art. 41 ust. 12 u.p.t.u., do której to usługi zgodnie z wskazanymi przepisami u.p.t.u. zastosowanie ma stawka 8 % podatku VAT NSA stwierdził, że oznacza ono unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części. NSA wskazał, że obniżona stawka podatku VAT ma zastosowanie, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Nie chodzi w tym wypadku o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Dalej NSA w składzie poszerzonym stwierdził, że montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie.

5.4. W wyroku w sprawie sygn. akt I FSK 321/14 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że wskazana wyżej uchwała nie precyzuje w jakim stopniu przymocowanie owych komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może być uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może chodzi o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. NSA we wskazanym wyżej wyroku stwierdził, że chodzi w tym przypadku o takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to komponentów, czy też substancji budynku, gdyż połączenie zabudowy ma się odbywać z istotnym wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (lokalu).

5.5. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie w pełni podziela stanowisko zawarte w powołanym wyżej wyroku, że z trwałą zabudową meblową, stanowiącą usługę modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. mamy do czynienia, gdy połączona jest ona konstrukcyjnie z budynkiem (lokalem) w taki sposób, że demontaż jej może spowodować uszkodzenie jej elementów, czy też substancji budynku lub lokalu. Sąd pierwszej instancji opierając się na wyjaśnieniach skarżącej uznał, że demontaż zabudów meblowych wykonanych przez skarżącą pod konkretny wymiar będzie skutkować co najmniej uszkodzeniem elementów meblowych. W skardze kasacyjnej organ w żaden sposób tej oceny Sądu nie podważył. Skoro z trwałą zabudową, stanowiącą usługę modernizacji mamy do czynienia, gdy demontaż takiej zabudowy skutkuje uszkodzeniem także elementów meblowych, to wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej nie doszło w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji do błędnej oceny materiału dowodowego i w rezultacie błędnego zastosowania art. 41 ust. 12 u.p.t.u.

5.6. Niezrozumiałe są zarzutu skargi kasacyjnej co do tego, by błędnie Sąd pierwszej instancji uznał, że ustalone w sprawie czynności, jakie wykonywała spółka są istotnie zbliżone do tych, które przedstawione zostały w stanie faktycznym stanowiącym asumpt do podjęcia wymienionej wyżej uchwały w sytuacji, gdy uchwała ta odnosiła się jedynie do zabudowy meblowej, a nie także jak w tej sprawie również do dostawy sprzętu AGD. Organ nie zauważa tego, że stwierdzenia te Sąd pierwszej instancji odnosi jedynie do zabudowy meblowej, a nie również do dostawy sprzętu AGD, Odnośnie do sprzętu Sąd pierwszej instancji wyraźnie stwierdził, że w tym zakresie podziela stanowisko organu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji dostawa sprzętu AGD nie stanowi elementu usługi kompleksowej, w konsekwencji czego nie podlega preferencyjnej stawce opodatkowania. Sprzęt ten nie jest ściśle i trwale związany z budynkiem, czy lokalem, w którym jest ustawiony, nie jest również trwale związany z zabudową meblową.

5.7. Uwzględniając wskazane wyżej wywody nie jest trafny także zarzut skargi kasacyjnej dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 41 ust. 12 u.p.t.u., a w konsekwencji nie doszło też do błędnego niezastosowania art. 7 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. Trudno też w tej sytuacji podzielić zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wskazania co do dalszego postępowania.

5.8. Wobec powyższego skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne należało na podstawie art. 184 P.p.s.a orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.