Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 152/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust 2 pkt 9, art3, art 66 ust 4 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
article: art 32 ust 1, art 33, art 34
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
article: art 136, art 138 par 2, art 15, art 80, art 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. o nałożeniu na J. K. kary pieniężnej w wysokości 80.000 zł za przywiezienie z [...] nielegalnie na terytorium Polski odpadów w postaci 35 sztuk przednich części pojazdów i 26 sztuk tylnych części pojazdów.

W uzasadnieniu decyzji podano, iż z protokołu z kontroli Nr [...] przeprowadzonej w dniach 4, 9, 14 i 21 grudnia 2000 r. przez organ pierwszej instancji wynika, że na terenie Firmy Produkcyjno-Usługowo-Handlowej R. J. K. z siedzibą w Z. prowadzonej przez J. K. znajdowało się łącznie 35 sztuk przednich części pojazdów, 26 sztuk tylnych części pojazdów oraz jedna przednia część pojazdu w postaci podłużnicy. W trakcie kontroli J. K. upoważniony przez J. K. do jej reprezentowania wyjaśnił, że części pojazdów zidentyfikowane w tracie kontroli w dniu 4 grudnia 2009 r. zostały przywiezione ze stancji demontażu ADK w Z. w [...] w celu odsprzedaży jako części zamienne, również ujawnione w dniu 14 grudnia 2009 r. 31 przodów i 19 tyłów pojazdów zostały zakupione w [...]. W trakcie kontroli okazano dwa rachunki: nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. i nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., wystawione przez firmę [...] GmbH, [...] , [...], z tłumaczeń których biegłego przysięgłego języka [...] wynika, że przedmiotem transakcji było odpowiednio 10 samochodów osobowych na części i 31 samochodów osobowych na części. J. K. wyjaśnił, że przedmiotowe przednie i tylne części pojazdów zostały przywiezione od w/w firmy, gdzie zostały pocięte, usunięto z nich silniki oraz zawieszenia. Organ stwierdził, że przedmiotowe części pojazdów jeszcze na terenie [...] uzyskały status odpadów pojazdów. Przednia i tylna część pojazdu nie nadaje się do użycia, gdyż jako taka nie stanowi części zamiennej, Z tej przyczyny należało je zakwalifikować do kategorii Q6 - przedmioty lub ich części nienadające się do użytku według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. [...] przedsiębiorca, prowadzący stację demontażu pojazdów, nie dokonał całkowitego demontażu przednich i tylnych części pojazdów, lecz jako fragmenty pojazdów wyzbył się na rzecz skarżącej. W świetle tego, zdaniem organu, przedmiotowe przednie i tylne części pojazdów wypełniają definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust.1 ustawy o odpadach, zgodnie z którą przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz się pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Słusznie więc organ pierwszej instancji stwierdził, że sporne rzeczy stanowią odpady i prawidłowo je zakwalifikował do kategorii Q6. Z uwagi na brak stwierdzonych w nich substancji lub elementów niebezpiecznych należy je sklasyfikować pod kodem 160106 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy ani innych niebezpiecznych elementów, według rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów. Natomiast według rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczenia odpadów należy sklasyfikować pod kodem B1250-odpady pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji, niezawierające ani cieczy ani związków niebezpiecznych wymienionych w załączniku HI, części I, jako odpady wymienione w aneksie IX Konwencji Bazylejskiej. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ww. rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2012 r. wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody przewidzianej w tytule II. Na podstawie tych przepisów przemieszczenie przedmiotowych odpadów z [...] do Polski powinno odbyć się za uprzednim pisemnym zgłoszeniem i zgodą właściwych organów. W myśl art. 2 pkt 35 lit.a tego rozporządzenia przemieszczenie odpadów bez zgłoszenia oznacza przemieszczenie nielegalne. Przemieszczenie przedmiotowych odpadów zostało dokonane bez ww. zgłoszenia, nosi więc znamiona przemieszczenia nielegalnego. Natomiast podłużnica przednia z pojazdu marki Audi 80 z uwagi na brak możliwości określenia jej stanu, zdaniem organu odwoławczego, stanowi pojedynczy element, który nie wymaga demontażu. Dlatego słusznie organ pierwszej instancji tego elementu nie uwzględnił w łącznej ilości odpadów, stanowiących podstawę do ustalenia wysokości kary pieniężnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji miał do czynienia z fragmentami pojazdów wycofanych z eksploatacji już na terenie [...], które powstały w wyniku przetworzenia tych pojazdów do postaci, które nie stanowiły jeszcze części zamiennej, a które należało poddać dalszym procesom odzysku, prowadzącym do pozyskania z nich pojedynczych części zamienny, nadających się do bezpośredniego zamontowania w innym pojeździe. Organ stwierdził, iż w tym zakresie nie było podstaw do powołania biegłego, gdyż materiał dowody sprawy zebrany przez organ pierwszej instancji był wystarczający do takiej kwalifikacji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotem transakcji handlowej były przedmiotowe odpady, a to nie zwalniało skarżącą od obowiązku zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organu związku z ich przemieszczeniem z [...] na terytorium Polski. Zgodnie z wnioskiem skarżącej wskazane powyżej rachunki wystawione przez [...] firmę zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego języka [...] E. P. Treść tłumaczeń tych dokumentów w zestawieniu z informacjami J. K. daje podstawę do stwierdzenia, że na teren Polski zostały sprowadzone pojazdy w postaci odciętych przednich i tylnych części z przeznaczeniem do demontażu na części i w celu dalszej sprzedaży. Zgodnie z art. 5 ust.2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu pojazdów. Skarżąca na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] jest uprawniona do prowadzenia stacji demontażu, w związku z tym powinna być świadoma, iż w wyniku przetwarzania odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji wytwarzane są inne rodzaje odpadów, a także, iż części nadające się do ponownego użycia, a pozyskane w wyniku demontażu tego rodzaju pojazdów, mogą być ponownie wprowadzone do obrotu w wyniku zastosowania właściwego dla tego rodzaju odpadów procesu odzysku. W świetle definicji odpadów z art. 3 ust. 2 pkt 9 ustawy o odpadach działania prowadzone w zakresie odpadów w postaci pojazdów w celu pozyskania z nich części zamiennych i ponownego ich użycia, stanowi proces odzysku odpadów. Skarżąca sprowadziła z [...] fragmenty pojazdów zawierające różne podzespoły i dopiero poddanie ich pojazdów procesowi odzysku umożliwiało ponowne użycie pojedynczych części zamiennych, znajdujących się w tych fragmentach. Zatem zarzut skarżącej, że sprowadzone części pojazdów nie stanowią odpadów, lecz części zamienne, nie znajduje uzasadnienia.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 32 ust.1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Według art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, u której znajdują się nielegalne przemieszczone odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji zobligowany był do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w trybie powołanego wyżej art. 32 ust.1 i słusznie stwierdził, iż przemieszczenie odpadów w postaci przedmiotowych części pojazdów z [...] do Polski winno z myśl art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 z odbyć się z zachowaniem procedury uprzedniego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów, a jego naruszenie skutkowało uznaniem tego przemieszczenia za nielegalne.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w sentencji zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wadliwie powołał art. 3 rozporządzenia ( WE) nr 1013/2006, lecz uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż zgodnie z obowiązującą ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej kontrola działalności przedsiębiorców prowadzona jest na zasadach określonych w tej ustawie, chyba że zasady i tryb kontroli wynikają z bezpośrednio stosowanych przepisów obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego albo ratyfikowanych umów międzynarodowych ( art. 77 ust. 1), natomiast przepisy kpa stosuje się jedynie w zakresie wyłączenia pracownika ( art.79a ust.4). Kompetencja do przeprowadzenia kontroli wynika z art. 9 i 11 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, kontrola jest czynnością procesową organu, nie stanowi postępowania administracyjnego w rozumieniu kpa. Protokół z kontroli Nr [...] zawiera pouczenie o przysługującym kontrolowanemu prawie wniesienia umotywowanych zastrzeżeń i uwag do treści protokołu przed jego podpisaniem oraz o prawie odmowy jego podpisania i możliwości przedstawienia swojego stanowiska na piśmie w terminie 7 dni. Kontrolowany protokół ten podpisał i nie wniósł żadnych uwag ani zastrzeżeń. W związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 67 § 1 kpa w odniesieniu do czynności kontrolnych. Z tych samych przyczyn nie można było uznać za zasadny zarzut nie wydania postanowienia w trybie art. 123 kpa z przeprowadzenia dowodu z oględzin w toku kontroli.

Organ odwoławczy przyznał rację skarżącej, że organ pierwszej instancji uchybił art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa przez to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do rachunków nr [...] i [...] wskazanych jako załączniki nr VIA i VIB do protokołu z kontroli, stanowiących istotny dowód w sprawie, bowiem bezpośrednio świadczą o pochodzeniu przedmiotów postępowania, a z ich treści wynika stan spornych rzeczy. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił również przyczyn, z powodu których wyłączył podłużnicę przednią z łącznej masy odpadów, stanowiącej podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej. Uchybienia te, jak stwierdził organ odwoławczy zostały przez niego usunięte, w ten sposób, że tłumaczenia ww. rachunków włączono do materiału dowodowego, dokładnie je przeanalizowano, wyjaśniono znaczenie ich treści dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz odniesiono się do zarzutów skarżącej w tym zakresie. Wyjaśniono również wyłączenie przedniej podłużnicy z masy odpadów.

Stosownie do art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o których mowa w art. 32 i 33 należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006.

Organ odwoławczy za prawidłową uznał przyjętą przez organ pierwszej instancji metodę oszacowania ilości sprowadzonych odpadów, za pomocą której ustalił, że ich ilość wynosiła 11.354,3 kg. Organ wskazał, iż z treści art. 32 ust.1 ustawy o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów wynika, że odebranie odpadów w ilości nawet jednego kilograma, jako odpadów nielegalnie sprowadzonych do kraju, spowodowałoby nałożenie kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł. Dlatego zdaniem organu kara pieniężna w wysokości 80.000 zł w odniesieniu do odpadów w ilości 11.354,3 kg jest adekwatna do popełnionego naruszenia. Przedmiotowe odpady posiadały charakter odpadów innych niebezpieczne i nie stanowiły zagrożenia dla ludzi i środowiska, skarżąca pierwszy raz naruszyła przepisy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, natomiast przesłanką, która miała zasadniczy wpływ na wysokość kary pieniężnej, jak stwierdził organ odwoławczy, była znaczna ilość odpadów nielegalnie sprowadzonych do kraju. W konstatacji organ odwoławczy podniósł, iż nie stwierdził aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania ją z obrotu prawnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości i wydanie rozstrzygnięcia nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dlatego utrzymanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa było właściwe.

Skargę na powyższą decyzję wniosła J. K. podnosząc zarzut: 1) naruszenia art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z art. 63 ust. 2 rozporządzenia WE 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. poprzez przyjęcie, że zakupione od [...] firmy [...] GmbH i przywiezione do Polski rzeczy ruchome stanowią odpady w rozumieniu ww. przepisów;

rażącego naruszenia art. 136 w zw. z art. 138 § 2 i art. 15 kpa poprzez dokonanie w postępowaniu odwoławczym tłumaczenia przysięgłego faktury [...] i [...] z języka [...] na język polski, zaniechanego przez organ pierwszej instancji, bez dokonania uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia mu sprawy do ponownego rozpatrzenia i potraktowanie tego braku postępowania dowodowego jako nie mającego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co w konsekwencji narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania z art. 15 kpa,

w związku zarzutem z pkt 3 - naruszenie art. 80 kpa poprzez uznanie, że wadliwie dokonane tłumaczenia mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie,

naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, polegające na pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: przyczyn, dla których organ odwoławczy nie uznał czynności dokonanych przez [...] przedsiębiorcę [...] GmbH jako recyklingu podstawowego oraz kryteriów dla których organ wymierzając karę w wysokości 80.000 zł, uznał ilość sprowadzonych części, będących podstawą do jej wymierzenia, jako znaczne, co wpłynęło na je wymiar w rozumieniu art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodów z tłumaczenia przez biegłego tłumacza przysięgłego faktury [...] i [...] na okoliczność, wadliwego ich tłumaczenia w postępowaniu odwoławczym oraz, że prawidłowe tłumaczenie dowodzi, że sformułowanie użyte w treści tych faktur świadczą, że rzeczy ruchome zakupione na ich podstawie nie stanowią odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach.

W motywach skargi podniesiono, iż organ pominął, że firma [...] GmbH trudni się zarówno utylizacją pojazdów, jak również prowadzi handel surowcami. [...] przedsiębiorca dokonując recyklingu produktowego zbył odzyskane części ( nie pojazdy), które nadają się do powtórnego użycia bez konieczności ich dalszego demontażu, co znajduje odzwierciedlenie w wystawionych fakturach. Pojazdy w ramach recyklingu produktowego [...] przedsiębiorca pozbawił elementów niebezpiecznych, odpowiednio zostały pocięte i przygotowane do sprzedaży jako części zamienne. Niesłuszne jest twierdzenie organu, że połowa karoserii nie może stanowić części zamiennej, ponieważ jest techniczna niemożliwość połączenia dwóch części pojazdów w jeden. Organ odwoławczy niewłaściwe zakwalifikował sprowadzone części pojazdów do kategorii Q6 - według załącznika nr 1 ustawy o odpadach, tj. podmioty i ich części nienadające się do użytku. Do tej kategorii przykładowo zalicza się usunięte baterie lub zużyte akumulatory, a zakupu takich części skarżąca nie dokonała, lecz wyłącznie elementy blacharskie oraz mechaniczne całkowicie pozbawione substancji i elementów niebezpiecznych.

Zdaniem skarżącej organ odwoławczy dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania przez to, że dokonał tłumaczenia rachunków nr [...] i nr [...]. Konwalidacja postępowania dowodowego w zakresie dowodów o kluczowym znaczeniu dla sprawy, na poziomie odwołania w oparciu o art 136 kpa była niedopuszczalna. Organ odwoławczy naruszył art. 107 § 3 kpa, gdyż nie wyjaśnił motywów i konieczności nałożenia kary pieniężnej, także w zakresie jej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że skarżąca z terenu [...] przywiozła do Polski 35 sztuk przednich części przednich części pojazdów i 26 sztuk tylnych części pojazdów. Natomiast kwestią sporną jest, czy te części samochodów są odpadami i czy na ich przywóz skarżąca powinna legitymować się stosowanym zezwoleniem.

Na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym tłumaczeń rachunków o nr [...] i [...] dokonanych przez tłumaczy przysięgłych na zlecenie organu oraz skarżącej, wbrew zarzutom skargi, należało za prawidłowe uznać stanowisko organów obu instancji, że przedmiotowe części pojazdów są odpadami w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2001 r. o odpadach ( Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm., zwana dalej ustawą). Odpady zgodnie z powołanym powyżej art. 3 ust. 1 ustawy oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest zobowiązany. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych dokonanych w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach 4, 9, 14 i 21 grudnia 2010 r. na terenie firmy skarżącej - Stacji Demontażu [...] w Z., wynika, że z przednich części pojazdów ich zbywca - [...] przedsiębiorca dokonał wcześniej demontażu silników i zawieszeń, przednie i tylne części są odcięte na wysokości słupka za przednimi słupkami. W tych okolicznościach faktycznych nie można odmówić słuszności stanowisku obu organów, że są to odpady, które zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy należą do kategorii odpadów Q6. Do tych odpadów ustawa zalicza przedmioty lub ich części nienadające się do użytku, a sporne zakupione przez skarżącą fragmenty pojazdów , w postaci przednich i tylnych ich części niewątpliwie nie nadają się do użytku z tego względu, że połączenie dwóch części pojazdów, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, w jeden pojazd prowadzi do wytworzenia pojazdu o znacznie osłabionej konstrukcji stwarzającej zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie działanie, aczkolwiek możliwe pod względem technicznym, byłoby jednak sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Jak, bowiem, trafnie podniósł organ odwoławczy art. 73 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym zabrania rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego. Wedle zaś art. 66 ust. 4 pkt 5 tej ustawy zabrania się wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne w postaci numeru identyfikacyjnego nadwozia (VIN). W świetle tego nie można zgodzić się ze skarżącą, że połowa karoserii pojazdu może stanowić część zamienną. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że [...] przedsiębiorca dokonał częściowego przetworzenia odpadów w postaci pojazdów do stanu, w którym wytworzone części nie stanowią jeszcze części zamiennych, lecz są to odpady z tych pojazdów w postaci przednich i tylnych części. Inaczej ujmując, [...] przedsiębiorca nie dokonał demontażu pojazdów w stopniu prowadzącym do pozyskania pojedynczych części zamiennych nadających się do powtórnego użycia, gdyż po przecięciu tych pojazdów wytworzył odpady, w postaci i w stanie zakupionym przez skarżącą. Nabyte przednie i tylne części pojazdów, jak słusznie stwierdził organ, powinny być poddane dalszym procesom przetwarzania, zmierzającym do uzyskania części zamiennych nadających się do bezpośredniego użytku. Wobec tego, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie można nie zgodzić się ze stanowiskiem organu, że sporne przednie i tylne części pojazdów zostały sprowadzone do Polski z przeznaczeniem do dalszego demontażu na części i w celu ich sprzedaży. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w ustaleniach protokołu z kontroli, zwłaszcza w wyjaśnieniach J. K., jak również w pozostałym materiale dowodowym, w tym w tłumaczeniach rachunków nr [...] oraz [...] dokonanych przez tłumaczy przysięgłych na zlecenie organu odwoławczego, jak i samej skarżącej. Wbrew zarzutom skargi zarówno z treści tłumaczenia tych obu rachunków dokonanego przez tłumacza przysięgłego języka [...] P. K. na zlecenie skarżącej, jak również z ich tłumaczenia dokonanego przez tłumacza przysięgłego języka [...] E. P. wynika, że przedmiotem sprzedaży były części 31 i 10 samochodów osobowych.

Organy obu instancji, wobec stwierdzenia w trakcie kontroli, że przedmiotowe przednie i tylne części pojazdów nie zawierały substancji lub elementów niebezpiecznych, prawidłowo uznały, iż z zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 września 2007 r. w sprawie katalogu odpadów ( Dz. U. Nr 112, poz. 1206) należało je zakwalifikować jako odpady o kodzie 16 01 06 - do których zalicza się zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów, zaś w świetle rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów ( Dz.U.UE L 2006.190.1 ze zm.) należało je sklasyfikować pod kodem B1250 - odpady pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji, niezawierające ani cieczy ani związków niebezpiecznych, wymienionym w części I załącznika III tego rozporządzenia - jako odpady wymienione w aneksie IX do Konwencji bazylejskiej.

Problematykę odpadów była przedmiotem licznych orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97 Trybunał orzekł, że przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r.,Lex nr 82853). W kolejnym wyroku z dnia 15 stycznia 2004 r. w spawie C-235/02 (ECR 2004/1 B/1-1005) Trybunał stwierdził, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Odpadami według ETS są także materiały polegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwianie potencjalnych zagrożeń (wyrok ETS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94,C-330/94,C-342/94,C-224/95 - publ. ERC 1997/6/1-03561). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 (publ. ERC 1990/3/1-01509) ETS orzekł, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym ( por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 157/11, publ. na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl.). Zauważyć więc należy, że jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania. Jak już powiedziano powyżej, sporne fragmenty pojazdów nie będą mogły być wykorzystane w takim stanie, w jakim zostały przywiezione do Polski, będą więc wymagały demontażu. Stanowią one zatem odpad i dopiero poddanie ich procesowi odzysku stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 9 ustawy o odpadach pozwoli na uznanie, że pozyskano z nich części zamienne do dalszego ich wykorzystania.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca nabyła od [...] przedsiębiorcy odpady, których sprowadzenie do Polski, jak trafnie stwierdziły organy obu instancji, wymagało zgodnie z art. 63 ust.2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczenia odpadów ( Dz.U.UE L 2006.190.1) uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II. Tymczasem skarżąca obowiązku tego nie dopełniła, a to oznacza, że dokonała nielegalnego przemieszczenia odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 35 lita powołanego rozporządzenia (WE).

W tych warunkach [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska obowiązany był zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ( Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm., dalej zwana ustawą) do nałożenia na skarżącą, jako odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej, której wysokość określił w kwocie 80.000 zł za nielegalny przywóz 11.543,3 kg odpadów.

Wbrew zarzutom skargi, podzielić należy stanowisko organów obu instancji, że nałożona kara w wysokości 80.000 zł jest adekwatna do naruszenia jakiego dopuściła się skarżąca sprowadzając nielegalnie odpady w ilości 11.543,3 kg.

W ocenie Sądu nie jest to kara nadmierna, zważywszy, że kara w najniższej wysokości 50.000 zł może być nałożona za nielegalny przywóz chociażby 1 kg odpadów. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca określenie wysokości kary pieniężnej pozostawił uznaniu organu, stanowiąc ww. art. 31 ust.1 ustawy, iż organ nakłada karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł, przy czym ani w tym przepisie, ani w żadnym innym przepisie tej ustawy nie zawarł kryteriów jakimi powinien kierować się organ przy określaniu jej wysokości.

W kontekście poczynionych rozważań za bezpodstawne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 136 w zw. z art. 138 § 2 i art. 15 kpa, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, gdyż organ odwoławczy podjął wszelkie kroki niezbędne kroki celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy, a wobec stwierdzenia wystąpienia przesłanek do wydania orzeczenia, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, i tym samym nie naruszył wskazanych powyżej przepisów.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.