Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1556/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2013 r. nr IPPP1/443-902/13-4/PR w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić C. S.A. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych)


UZASADNIENIE

W dniu 18 grudnia 2013 r. Minister Finansów wydał wobec Skarżącej – C. S.A. interpretację indywidualną, w której uznał za nieprawidłowe jej stanowisko w zakresie uznania dostawy anteny satelitarnej za element kompleksowej usługi telewizyjnej i zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT. Interpretację tę doręczono Skarżącej w dniu 23 grudnia 2013 r.

Pismem z 7 stycznia 2014 r., nadanym w tym samym dniu, Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Tenże pismem z 7 marca 2014 r., doręczonym pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 13 marca 2014 r., udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej.

Pismem z 11 kwietnia 2014 r., nadanym w tym samym dniu, Skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła skargę na powyższą interpretację. Jednocześnie uiściła należny od niej wpis w kwocie 200 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 P.p.s.a. wskazuje, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 7 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II FSK 786/14) istotą i celem tej instytucji jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, a zatem akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów do skargi składanej na interpretację indywidualną zastosowanie ma art. 53 § 2 P.p.s.a., który wprowadza dwa terminy wniesienia skargi. Pierwszy dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Z drugim przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wtedy to termin wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia wspomnianego wezwania.

Z analizy relacji pomiędzy tymi dwoma terminami wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna się bieg terminu sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo, że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie pozostaje nadal otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, gdyż od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna się bieg terminu trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzieli, ale zostanie ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia powyższego wezwania i w tym też terminie powinna być wniesiona skarga do Sądu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 28 listopada 2013 r., I SA/Sz 1170/13).

Z powyższych względów stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Skarżąca wezwała bowiem Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym w urzędzie pocztowym dnia 7 stycznia 2014 r. Organ ten co prawda udzielił odpowiedzi na to wezwanie, lecz jej doręczenie nastąpiło w dniu 13 marca 2014 r., tj. po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W tej sytuacji Skarżąca miała sześćdziesiąt dni (począwszy od 7 stycznia 2014 r.) na wniesienie skargi do Sądu. Termin ten upływał w dniu 10 marca 2014 r. (poniedziałek), natomiast Skarżąca wniosła skargę dopiero w dniu 11 kwietnia 2014 r.

W tym stanie sprawy, uznając skargę za spóźnioną, Sąd skargę tę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.