Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3449/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt. 2, art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 50 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg W. K., R. K., K. K., E. C., K. C. i A. R. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego postanawia: 1. odrzucić skargi: K. K., E. C. i K. C., 2. odrzucić skargi: W. K., R. K. i A. R.


UZASADNIENIE

W. K., R. K., K. K., E. C., K. C. i A. R. w piśmie z [...] grudnia 2018 r. wnieśli skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej, pod nazwą "Budowa międzysystemowego gazociągu stanowiącego połączenie systemów przesyłowych Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki [...] wraz z infrastrukturą niezbędna do jego obsługi – gazociągu [...] – Granica RP", inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego.

Do skargi dołączono wypisy z ewidencji gruntów, z których wynikało, że W. K., R. K. i A. R. posiadają tytuł prawny do nieruchomości na których ma zostać zrealizowana ww. inwestycja.

Minister Inwestycji i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skarg z uwagi na uchybienia terminu do jej wniesienia, względnie ich oddalenie.

Zarządzeniem z 31 grudnia 2018 r. wezwano skarżących: K. K., E. C. i K. C. do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - przez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego zaskarżoną decyzją (np. wskazanie tytułu prawnego do określonej działki gruntu, znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać inwestycja). Wezwania doręczono skarżącym 9 stycznia 2019 r. i pozostały bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przed merytorycznym zbadaniem skarg Sąd zobligowany był do oceny czy skargi są dopuszczalne oraz czy zostały wniesione w ustawowym terminie do ich wniesienia.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że legitymację do wniesienia skargi ma podmiot, który ma interes prawny, a więc indywidualny interes, który wynika z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego i jego ochrona pozostaje w związku z zaskarżaną decyzją. Innymi słowy chodzi co do zasady o to, że w sytuacji, gdy przepis prawa uprawnia dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej, to podmiot ten może również poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak legitymacji skargowej skutkuje zaś niedopuszczalnością wniesienia skargi do sądu administracyjnego, którą sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).

Natomiast stosownie do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia sąd odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.). Z uwagi na przedmiot skargi zauważyć należy, że w przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wysyła się zawiadomienie o wydaniu tej decyzji właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych decyzją na adres określony w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia (art. 12 ust. 1 ustawy z 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, Dz. U. z 2017 r. poz. 2302 ze zm.). Z data otrzymania ww. zawiadomienia rozpoczyna się bieg do wniesienia skargi.

Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skargi: K. K., E. C. i K. C. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] sierpnia 2018 r. są niedopuszczalne. Z akt administracyjnych wynika, że powyższa decyzja nie rozstrzygała o uprawnieniach czy obowiązkach ww. Skarżących. Skarżący mimo prawidłowego i skutecznego wezwania do określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego zaskarżoną decyzją (np. wskazanie tytułu prawnego do określonej działki gruntu, znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać inwestycja), nie udzielili na wezwanie żadnej odpowiedzi. Tym samym Sąd stwierdził, że nie posiadają interesu prawnego rozumianego jako związek między sferą ich indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem, a w konsekwencji nie mają legitymacji do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy działając, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt I postanowienia.

Z kolei skargi W. K., R. K. i A. R. - w ocenie Sądu - zostały wniesiono po upływie terminu na jego wniesienie. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji ww. Skarżącym zostały doręczone 24 września 2018 r. Tymczasem skarga została złożona przez Skarżących 13 grudnia 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skargi zostały wniesione po upływie terminu do ich wniesienia, i niemożliwe jest nadanie im dalszego biegu. W konsekwencji Sąd, mając na względzie treść art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II postanowienia.