Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2087/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 7, 77, 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art 145 par 1 pkt 1 lit a i c, art 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda (...) (dalej również jako Wojewoda) decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r., nr (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) czerwca 2020 r., nr (...) w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie (...) miasta (...). Przy ul. (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna o nr (...) o pow. (...) ha, stanowiącej współwłasność: H. C. w (...) części, G. C. w (...) części, M. C. w (...) części, P. C. w (...) części i T. C. w (...) części, poprzez udzielenie (...) S.A. z/s w (...) zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń i ich konserwacji w ramach budowy sieci elektroenergetycznej SN/nN i stacji transformatorowej SN/nN wraz z niezbędną infrastrukturą.

Decyzja Wojewody została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2020 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku (...) S.A. z/s w (...) z dnia (...) sierpnia 2019 r., uzupełnionego pismem z dnia (...) października 2019 r., odmówił ograniczenia sposobu korzystania z opisanej na wstępie nieruchomości w sprawie udzielenia zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń i ich konserwacji w ramach budowy sieci elektroenergetycznej SN/nN i stacji transformatorowej SN/nN wraz niezbędną infrastrukturą.

Odwołanie od tej decyzji wniosła (...) S.A. z/s w (...). Odwołująca spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu I instancji, zarzucając, że Prezydent (...) błędnie stwierdził, iż nie została spełniona zasadnicza przesłanka wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, tj. zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. (...), uchwalonego Uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) marca 2014 r. nr (...). Wobec tego odwołująca spółka wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r., po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta (...), uznając ją za prawidłową. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji organu I instancji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65), dalej powoływanej jako u.g.n., którego to przepisu treść przytoczył.

Zdaniem Wojewody w sprawie jest bezsporne, że inwestycja objęta wnioskiem (...) S.A. jest inwestycją, o której mowa w art. 124 u.g.n., a także inwestycją celu publicznego (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Bezspornym jest także fakt, że działka nr (...) z obrębu (...) miasta (...), która stanowiła współwłasność: H. C. w (...) części, G. C. w (...) części, M. C. w (...) części, P. C. w (...) części i T. C. w (...) części na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (...) I Wydział Cywilny z dnia (...) grudnia 2017 r., sygn. akt (...) (KW Nr (...)), w stosunku do której został złożony wniosek o ograniczenie sposobu korzystania znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy (...), miasta (...) (plan uchwalony Uchwałą Rady Miasta (...) Nr (...) Rady z dnia (...) marca 2014 r. opubl. w Dz.Urz. Woj. (...). z 2014 r. poz. (...)).

Wątpliwości organu odwoławczego nie budzi też, że mimo prowadzonych rokowań strony nie doszły do porozumienia, co do warunków zajęcia nieruchomości na cele inwestycji - co potwierdza pismo inwestora z dnia (...) maja 2019 r. oraz pismo współwłaścicieli z dnia (...) maja 2019 r., w którym nie wyrazili zgody na wejście na przedmiotową nieruchomość.

Dokonując oceny zasadności wniosku pod kątem zgodności z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy (...) zatwierdzonym wskazaną wyżej Uchwałą Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) marca 2014 r. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej analizy postanowień planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta (...). Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 6 ppkt c) "Ustala się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dla obsługi terenu objętego planem w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się budowę nowych linii elektroenergetycznych niskiego i średniego napięcia wyłącznie jako kablowych w ziemi, a do czasu ich realizacji dopuszcza się użytkowanie istniejących linii napowietrznych oraz ich remonty przy zachowaniu dotychczasowej trasy," ponadto dopuszcza się "realizację nowych stacji transformatorowych 15/0,4kV jako wnętrzowych wolnostojących, wbudowanych lub podziemnych;". Jednak zgodnie z treścią § 16 ust. 1 pkt 1 ppkt a) ww. uchwały "ustala się zasadę realizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej na terenach położonych w liniach rozgraniczających ulic, poza jezdnią,". Według Wojewody nie ulega wątpliwości, że przedmiotem powyższej decyzji organu I instancji, jest budowa obiektu liniowego w rozumieniu art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego, jakim jest sieć elektroenergetyczna wraz ze stacją transformatorową, która jest urządzeniem budowlanym (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) - urządzeniem technicznym związanym z obiektem liniowym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że na przedmiotowej działce plan nie przewiduje możliwości budowy kontenerowej stacji transformatorowej, gdyż opracowanie wprost wskazuje miejsce posadowienia obiektów i urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej na terenach położonych w linach rozgraniczających ulice. Jednocześnie inwestor nie wykazał, zdaniem Wojewody w sposób wystarczający, że nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji zgodnie z zaleceniami planu. Wskazanie przez odwołującą spółkę we wniosku z dnia (...) sierpnia 2019 r., że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy (...) nr (...) (Uchwała R.M. (...)), jak również cytowanie zapisy planu miejscowego (§ 16 pkt 1 ppkt 6) w uzupełnieniu z dnia (...) października 2019 r.- odnoszą się do ogólnych założeń dotyczących sieci infrastruktury technicznej. W opinii organu odwoławczego w żadnym wypadku nie oznacza to sytuacji w której planowana inwestycja ma przebiegać przez opisaną wyżej działkę stanowiącą współwłasność państwa C.

Wojewoda wskazał, że zasady i tryb tworzenia planu miejscowego określone zostały w ustawie z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast materialnoprawne podstawy tworzenia poszczególnych treści planu muszą zawierać się lub wynikać z norm ujętych w pozostałych aktach prawnych mających jakiekolwiek znaczenie dla gospodarowania przestrzenia gruntu. Plan miejscowy jest aktem prawnym o lokalnym zasięgu obowiązywania, którego normy są wiążące przy zagospodarowaniu gruntu. Zatem, plan miejscowy jest aktem prawnym obowiązującym w obszarze działania organu, który ten plan uchwala, tj. w obszarze działania rady gminy, a więc w granicach administracyjnych gminy, w której rada ta jest organem uchwałodawczym. Natomiast projekt planu miejscowego przygotowuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, jako organ wykonawczy, w procedurze szczegółowo opisanej w ustawie o planowaniu.

Reasumując, Wojewoda przyznał rację organowi I instancji, że w świetle wskazanych wyżej zapisów planu miejscowego nie można uznać by planowana inwestycja była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul, (...) w (...).

Organ odwoławczy podzielił przy tym pogląd Prezydenta (...) zawarty w uzasadnieniu jego decyzji, że aby mógł być zastosowany tryb art. 124 ust. 1 u.g.n., nie wystarczy ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sposób precyzyjny musi określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Określenie w planie przebiegu projektowanej inwestycji determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności, a więc inwestor (wnioskodawca) może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela, tylko tych nieruchomości, które pod taką inwestycję zostały przeznaczone.

Wojewoda podniósł, że skoro decyzja wydawana na podstawie przywołanego przepisu jest rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, to mają do niej zastosowanie pozostałe przepisy rozdziału 4 u.g.n., w tym przede wszystkim art. 112 ust. 1, z którego wynika dyspozycja o dopuszczalności wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości tylko wówczas, jeżeli nieruchomość (lub jej część) objęta jest miejscowym planem lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których to dokumentach planistycznych określona została dopuszczalność urządzeń infrastruktury technicznej, wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Przy czym według organu odwoławczego z uwagi na szczególny charakter decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki ograniczenia korzystania należy interpretować ściśle z treścią tego przepisu, a ograniczenie "ma nastąpić" zgodnie z planem miejscowym. Plan miejscowy aby stwarzać podstawę do zastosowania przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości przez którą ma ona przebiegać. Zatem koniecznym jest konkretny przepis planu miejscowego. Skoro zatem obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał na działce nr (...) położonej przy ulicy (...) w (...) - lokalizacji inwestycji objętej wnioskiem to według Wojewody decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) czerwca 2020 r. nie narusza art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na decyzję Wojewody wniosła (...) S.A. z siedzibą w (...), decyzji tej zarzucając:

1) mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie, podczas gdy żaden przepis prawa nie nakazuje, aby dla spełnienia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne było zaznaczenie przebiegu przyszłej inwestycji w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu;

2) mające istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy uchwała nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) marca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy (...):

- w przepisie § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b dopuszcza lokalizowanie obiektów, urządzeń, sieci i przyłączy poza terenami ulic;

- w przepisie § 16 ust. 1 pkt 1 lit. g) dopuszcza, bez zmiany planu, przebudowę, rozbudowę i przeniesienie istniejącej sieci i obiektów infrastruktury technicznej, kolidujących z projektowaną zabudową, obiektami i zagospodarowaniem terenu;

- nie zakazuje lokalizacji sieci infrastruktury technicznej na terenach MN(U);

b) naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że inwestor rzekomo nie wykazał w sposób wystarczający, iż nie jest możliwe przeprowadzenie planowanej inwestycji zgodnie z zaleceniami planu, podczas gdy:

- w aktach sprawy znajduje się stanowisko Wydziału Dróg Urzędu Miasta (...), z którego wynika, że Miasto (...) we wskazanym obszarze nie posiada działki umożliwiającej posadowienie przedmiotowych urządzeń, a wszelkie urządzenia niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego należy lokalizować w normatywnych odległościach niekolidującymi z ewentualnymi przebudowami dróg, zaś dla ul. (...) wymagana odległość projektowanych obiektów sieci od zewnętrznej krawędzi jezdni, w terenie zabudowy, wynosi 8m;

- realizacja przedmiotowej inwestycji, zgodnie z przepisem § 16 ust. 1 pkt 1 lit.a) wskazanego wcześniej planu zagospodarowania przestrzennego ul. (...), jest niemożliwa ze względu na fakt, iż istniejące uzbrojenie terenu nie pozwala na zachowanie normatywnych odległości od przedmiotowych urządzeń.

Mając na uwadze opisane wyżej naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji skarżąca wniosła o:

1) uwzględnienie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Wojewody (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...) oraz o przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpoznania;

ewentualnie

2) uwzględnienie niniejszej skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Wojewody (...) oraz o przekazanie sprawy organowi II Instancji do ponownego rozpoznania;

3) zasądzenie od Wojewody (...) na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi strona przytoczyła argumenty przemawiające za zasadnością skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ nie zgodził się z zarzutami skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 stycznia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując sprawę z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji wymagają uchylenia. Organy obu instancji nie przeprowadziły bowiem dostatecznie wnikliwej analizy i oceny postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy (...) w (...), uchwalonego Uchwałą z dnia (...) marca 2014 r. Rady Miasta (...) nr (...) r. Interpretacja postanowień planu w oparciu, o którą wydano zaskarżone decyzje nie jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., stanowiącym podstawę prawną kwestionowanej decyzji, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania, płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Omawiany przepis zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Te tylko okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Z powyższego wynika, ze starosta może wydać decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości tylko w sytuacjach wskazanych w art. 124 u.g.n. Brak określania zamierzenia inwestycyjnego w planie miejscowym albo brak decyzji lokalizacyjnej stanowią przesłanki negatywne do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Za taką interpretacją przepisu art. 124 u.g.n. przemawia wykładnia językowa, jak również wykładnia systemowa, oparta na zasadach ochrony własności określonych w art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. Zatem rolą organu jest ustalenie czy wyżej omówione przesłanki wystąpiły.

W niniejszej sprawie kwestią bezsporną jest wystąpienie przesłanki istnienia celu publicznego oraz przeprowadzenia rokowań. Istotą sporu w sprawie jest natomiast ustalenie, czy przepisy planu miejscowego przewidują inwestycje wskazaną przez wnioskodawcę (...) S.A. z/s w (...).

Przedmiotowa działka nr (...), której dotyczy wniosek, jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. (...) miasta (...), uchwalonym Uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) marca 2014 r. nr (...), według którego działka ta znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług – oznaczonych symbolem 10MN(U), zabudowy usługowej – oznaczonym symbolem 11U oraz na terenie ulicy publicznej klasy głównej – oznaczonym symbolem 1KDG. Przepisy ww. planu nie zakazują lokalizacji sieci infrastruktury technicznej na terenach MN(U) i w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustalają zasadę zaopatrzenia w oparciu o istniejącą lub rozbudowaną sieć elektroenergetyczną średniego i niskiego napięcia. Jednocześnie stosownie do § 16 ust. 1 pkt 6 lit. c) planu, ustala się budowę nowych linii elektroenergetycznych niskiego i średniego napięcia wyłącznie jako kablowych w ziemi, a do czasu ich realizacji dopuszcza się użytkowanie istniejących linii napowietrznych oraz ich remonty przy zachowaniu dotychczasowej trasy. Ponadto kwestie modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dla obsługi terenu określa m.in. § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) powołanego planu, zgodnie z którym w zakresie zasad uzbrojenia terenu dopuszcza się lokalizowanie obiektów, urządzeń, sieci i przyłączy pod terenami ulic, jeżeli nie będzie to kolidowało z zabudową i zagospodarowaniem terenu. Dodatkowo, w myśl § 16 ust. 1 pkt 1 lit. g), planu dopuszcza się bez jego zmiany przebudowę, rozbudowę i przeniesienie istniejącej sieci i obiektów infrastruktury technicznej, kolidujących z projektowaną zabudową, obiektami i zagospodarowaniem terenu.

Jak z powyższego wynika nie można zaaprobować przedstawionego w sprawie stanowiska organów orzekających. Zapisy powołanego planu jednoznacznie bowiem dopuszczają lokalizowanie obiektów, urządzeń, sieci i przyłączy poza terenami ulic. Co prawda warunkiem zastosowania takiego rozwiązania jest brak kolizji z zabudową i zagospodarowaniem terenu, co powoduje, że zapis ten zasadniczo należy interpretować jako dotyczący nowych inwestycji a nie inwestycji już zrealizowanych.

Natomiast organy orzekające nie wzięły w ogóle pod uwagę zapisu § 16 ust. 1 pkt 1 lit. g) planu miejscowego, który przewiduje, jak wyżej wskazano, możliwość modernizacji istniejącej linii energetycznej nawet w sytuacji kolizji z zabudowaniami istniejącymi na gruncie. Przy czym w omawianej sprawie kolizja taka nie występuje, gdyż urządzenia służące do przesyłu energii elektrycznej znajdują się na przedmiotowej działce poza linią zabudowy i lokalizacja tych urządzeń ma być przez wnioskodawcę utrzymana. Zmiana dotyczyłaby jedynie modernizacji istniejącej linii energetycznej, a zatem nie stanowiłaby inwestycji nowej.

Co do zasady bowiem plan miejscowy powinien precyzyjnie określać lokalizację jedynie nowych inwestycji, ale wymóg ten nie dotyczy modernizacji inwestycji już istniejących – tak jak w niniejszej sprawie. Jednocześnie, mając na względzie zamierzenia inwestora, zauważyć również należy, iż dopuszczalność realizacji stacji transformatorowych 15/0,4kV jako wnętrzowych wolnostojących, wbudowanych lub podziemnych wynika z przepisu § 16 ust. 1 pkt 6 lit. d) planu miejscowego.

Natomiast (...) S.A. z/s w (...) w treści wniosku wskazało, że ze względu na zły stan techniczny znajdującej się obecnie na nieruchomości sieci napowietrznej elektroenergetycznej (stanowiącej cel publiczny w myśl ustawy o gospodarce nieruchomościami) istnieje konieczność dokonania przebudowy inwestycji poprzez jej zdemontowanie i wybudowanie w jej miejsce sieci kablowej.

Planowana inwestycja jest więc zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne budynków mieszkalnych i budynków użyteczności publicznej a także niezawodność zasilania obszaru oraz pozwoli na zmniejszenie liczby awarii i związanymi z tym przerwami w dostawie energii elektrycznej. Jednocześnie wnioskowana modernizacja sieci elektroenergetycznej wpłynie na zmniejszenie uciążliwości dla właścicieli gruntów, przez które linia ta przecież już obecnie przebiega, stosownie do istniejących od 2014 r. zapisów planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy korespondencji, prowadzonej między wnioskodawczynią a Wydziałem Dróg Urzędu Miasta (...), wynika, że Miasto (...) we wskazanym obszarze nie posiada działki umożliwiającej, stosownie do przepisów prawa, posadowienie przez wnioskodawczynię przedmiotowych urządzeń. Z kolei podejmowane przez wnioskodawczynię próby zrealizowania inwestycji w pasie drogowym pozostały bezskuteczne, z uwagi na istniejące uzbrojenie terenu, które nie pozwala na zachowanie normatywnych odległości od tych urządzeń. W konsekwencji wnioskodawczyni wskazała, że lokalizacja urządzeń elektroenergetycznych nie może być zrealizowana w innym miejscu i w inny sposób niż poprzez ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej działki nr (...).

W niniejszym postępowaniu przed organami, zakończonym negatywnym rozstrzygnięciem, zdaniem Sadu, nie zostało wykazane, że wnioskowany sposób ograniczenia korzystania z nieruchomości jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ul. (...) w (...). Co więcej organy orzekające niesłusznie potraktowały przebudowę istniejącej sieci energetycznej jako realizację nowej inwestycji i czyniły w tym zakresie niezasadnie własne ustalenia, w sytuacji istniejącego zapisu w planie zagospodarowania.

Natomiast przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie przewiduje dla organu administracyjnego takiego uprawnienia, na podstawie którego kwestie te mogłyby zostać podważone w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji. Przy czym organy nie oceniły w ogóle, czy inwestycja koliduje z zabudową istniejącą na gruncie i sposobem zagospodarowania, a także podnoszonym przez skarżącą brakiem możliwości zrealizowania inwestycji na innej działce. Na uwadze trzeba mieć również fakt, iż sieć elektroenergetyczna jest obiektem liniowym w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3a prawa budowlanego w związku z tym lokalizowana jest na szeregu graniczących ze sobą jedna po drugiej nieruchomościach.

Po analizie akt Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji nie przeprowadziły dostatecznie wnikliwej analizy i oceny postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy (...) uchwalonego Uchwałą Rady Miasta (...) z dnia (...) marca 2014 r., nr (...). Interpretacja postanowień planu w oparciu, o którą wydano zaskarżone decyzje nie jest prawidłowa. W uzasadnieniu obu decyzji w sposób prosty przywołano treść poszczególnych postanowień planu, nie odczytując jednak należycie ich wzajemnych relacji. Jednocześnie organy nie zbadały również w wystarczającym zakresie materiału dowodowego sprawy, czym naruszyły art. 7, 77 § i 80 k.p.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji wezmą pod uwagę zaprezentowaną wyższej ocenę prawną.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym – por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 1/20 (CBOSA).