Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 30/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Burmistrza K. w przedmiocie przyłączenia budynku do kanalizacji miejskiej postanawia: odrzucić skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Burmistrza K. w przedmiocie przyłączenia budynku do kanalizacji miejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że sprawa dotyczy wykonania przyłącza kanalizacyjnego do nieruchomości położonej w K. obręb nr [...], działka nr 460/2, której dysponentem jest J. W.. Budowa tego przyłącza wymaga uprzedniego wybudowania kilkudziesięciu metrów sieci kanalizacyjnej, która nie jest poprowadzona w ulicy od strony planowanego przyłącza. To zaś wymaga poniesienia nakładów nieporównywalnych z kosztem samego przyłącza, który to koszt ponosi odbiorca usług. Przedmiotowa inwestycja musi mieć uzasadnienie faktyczne, prawne i ekonomiczne, bowiem będzie realizowana ze środków publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a); akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5); akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6); akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8).

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z przywołanego wyżej unormowania wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza K. w sprawie przyłączenia budynku stanowiącego własność skarżącego J. W. do kanalizacji miejskiej. O przyłączeniu budynku do kanalizacji miejskiej organ administracyjny nie rozstrzyga jednak w formie decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest skarga na bezczynność.

W rozumieniu art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 123, poz. 858 ze zm.) zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust. 1. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt, że przyłączenie do sieci jest czynnością faktyczną o czysto technicznym charakterze i samo przez się nie upoważnia jeszcze żadnej ze stron do korzystania z tej części sieci. Taką podstawę stanowi dopiero umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawarta pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym i odbiorcą usług na jego pisemny wniosek, który aktualizuje odpowiedni obowiązek po stronie przedsiębiorstwa. Kolejną przesłanką jest istnienie technicznych możliwości świadczenia usług, które zależą przede wszystkim od istnienia sieci, a dalej, od parametrów urządzeń, którymi dysponuje przedsiębiorstwo (np. od przepustowości sieci), ale także od niektórych czynników zewnętrznych (zwłaszcza środowiskowych). Chodzi, tytułem przykładu, o wydajność źródeł zaopatrywania się w wodę, moce przerobowe oczyszczalni itp.

Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. W przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku.

Obowiązek przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej powstaje w sytuacji, gdy faktycznie istnieje wybudowana sieć kanalizacyjna i istnieje możliwość przyłączenia do niej nieruchomości, która nie posiada przydomowej oczyszczalni ścieków. Przesłanki te muszą zaistnieć kumulatywnie, aby właściwy organ mógł wydać decyzję nakazującą właścicielowi podłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. W rozpoznawanej sprawie jak wyjaśnił Burmistrz K. w odpowiedzi na skargę brak jest przyłącza kanalizacyjnego, a jego wykonanie wymaga uprzedniego wybudowania kilkudziesięciu metrów sieci kanalizacyjnej.

Skoro zatem sprawa przyłączenia budynku do kanalizacji miejskiej nie jest załatwiana poprzez podjęcie rozstrzygnięcia administracyjnego w jednej z form przewidzianych art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to skarga na bezczynność Burmistrza K. w tym przedmiocie jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na względzie, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

a.bł.