Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 355/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1 k.p.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi S.K. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 13 września 2017 r. S. K. wniósł o wypłatę zwaloryzowanego na dzień wypłaty odszkodowania przyznanego decyzją Prezydenta Miasta D. (dalej: Prezydent D.) z [...] r. Decyzją tą wywłaszczono nieruchomość położoną w D. przy ul. [...], oznaczoną jako działki nr 1 i 2, stanowiące własność S. K. w 1/3, K. K. w 1/3 i K. L. w 1/3. W decyzji tej orzeczono także o odszkodowaniu w wysokości 147 493 zł. Jak podaje w uzasadnieniu, zainteresowani uznali, iż dalsze starania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości "nie mają sensu", wobec tego, mając na uwadze wyrok NSA z 9 maja 2017 r. I OSK 21/16 zdecydował się wystąpić z takim wnioskiem.

Prezydent D. postanowieniem z [...] r. . nr [...], działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty na rzecz S. K. 1/3 części zrewaloryzowanego odszkodowania za wymienioną na wstępie nieruchomość ze względu na to, że sprawa odszkodowawcza została w całości załatwiona decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Na tej podstawie zostało wypłacone odszkodowanie w podanym w decyzji terminie, za pośrednictwem Poczty Polskiej. Wobec tego postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe.

W wyniku wniesionego przez S. K. zażalenia Wojewoda Śląski postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta D.

W uzasadnieniu wskazał, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwaloryzowania odszkodowania przyznanego decyzją Prezydenta D. z [...] r. nr [...], bowiem decyzja ta, w części dotyczącej ustalenia odszkodowania, została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast (dalej: Prezes UMiRM) z [...] r. Natomiast odszkodowanie, przysługujące S. K. za wywłaszczoną nieruchomość, zostało ustalone decyzją Prezydenta D. z [...] r. nr [...]. W kwestii zaś odszkodowania za składnik budowlany, usunięty z nieruchomości przed wywłaszczeniem, Prezes UMiRM stwierdził w ww. decyzji z [...]r., że roszczenie z tym związane ma charakter cywilnoprawny i było dochodzone przez K. K., K. L. i S. K. przed sądem powszechnym. Od decyzji Prezesa UMiRM zainteresowani, mimo iż zostali prawidłowo pouczeni, nie wnieśli środka odwoławczego.

W osobistej skardze z 31 marca 2018 r. S. K. podnosi, iż postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. w sposób rażący narusza prawo.

Wnosi o uchylenie postanowienia Wojewody Śląskiego z [...] r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta D. [...] r., odmawiających bezpodstawnie wszczęcia postępowania o wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a także o obciążenie Wojewody Śląskiego kosztami postępowania.

Jak wywodzi w uzasadnieniu skargi, w orzeczeniu brak odniesienia do przywołanych we wniosku i zażaleniu faktów, dowodów i orzeczeń sądowych. Opiera się ono na przekłamaniach "ściągniętych z dawnych decyzji urzędniczych", unieważnionych wyrokiem NSA z dnia 27 czerwca 2001r. ze względu na rażące naruszenie prawa, a także na decyzji Prezesa UMiRM z dnia [...]r., która ma charakter aktu "fałszywego", bowiem nie została wydana w toku prowadzonego postępowania. Wnioski o wydanie decyzji w konkretnej sprawie składa się do organu pierwszej instancji, którym w tej sprawie był Prezydent D., odwołania od decyzji wydanych w I instancji składa się do organu II stancji, a więc do wojewody. Wyrok NSA z dn. 27 czerwca 2001r., co podkreśla skarżący, stał się prawomocny i nadal podlega wykonaniu. Skarżący pyta: "Jakim prawem po uprawomocnieniu się wyroku organ, który wyłączony był z postępowania tym prawomocnym wyrokiem, staje ponad Sądem i wydaje decyzję uchylającą decyzję Wojewody Katowickiego z dn. [...]r. którą Naczelny Sąd Administracyjny uchylił już rok wcześniej? Dodatkowo uchyla decyzję Prezydenta Miasta D., o której Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nie można jej uchylić?"

W ocenie skarżącego, "...to coś nazwane "decyzją" nie jest decyzją, lecz jakimś dekretem urzędnika stawiającego się ponad prawem."

O uchybieniach tych skarżący informował organ II instancji, ale ten potraktował te fakty milczeniem. Jego zdaniem, dowody, fakty i wyjaśnienia strony, do których organ się nie odnosi uważać należy, jako uznane. Wobec tego przyjmuje on, że Wojewoda nie uznał "decyzji" Prezesa UMRM z [...]r. z wyżej opisanych przyczyn i co za tym idzie, nie ma prawa formułować swego orzeczenia w oparciu o taką "decyzję".

Podstawą wniosku o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, jak dalej wywodzi, był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dn. 9 maja 2017r., I OSK 21/16, wydany w identycznej sprawie. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że sprawy związane z odszkodowaniem za wywłaszczenie nieruchomości się nie przedawniają, oraz że sugestie dotyczące dochodzenia odszkodowania na drodze cywilnej, są niedopuszczalne. Sąd orzekł o obowiązku wypłacenia odszkodowania w analogicznej sprawie. Również do tego orzeczenia brak odniesienia organów I i II instancji. Organy te, jak należy sądzić, podzielają przesłanki zawarte w orzeczeniu tego wyroku.

Niezrozumiałe jest dla skarżącego stanowisko organów, które jest sprzeczne z przywołanymi wyżej wyrokami. Nie wie z jakich przyczyn Prezydent D. nie chce wykonać własnej decyzji, której prawomocność potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W postanowieniu z dn. [...]r. Prezydent D, odmawiając wszczęcia postępowania o odszkodowanie stwierdził, że " odszkodowań te za całą wywłaszczoną nieruchomość zostało w dniu [...]r. ustalone decyzją, a następnie wypłacone..." Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie do organu II instancji dowodząc, że nie zostało wypłacone odszkodowanie za całą wywłaszczoną nieruchomość ujęte w prawomocnej decyzji Prezydenta D. z [...]r. Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do przedstawionych dowodów, więc skarżący uważa, że je uznał. Nie uchylił jednak kwestionowanego postanowienia, lecz "wymyślił", jak pisze, nowe argumenty po to, aby utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Przedmiotem zażalenia była odmowa wszczęcia postępowania oparta na podaniu nieprawdy o wypłaceniu całości odszkodowania. Zatem organ odwoławczy powinien wypowiedzieć się tylko w tym zakresie.

"Decyzja" z dn. [...]r., jak twierdzi skarżący, nie jest aktem orzekającym o nieprzysługiwaniu odszkodowania przyznanego rozstrzygnięciem z [...]r., lecz decyzją powodującą wyeliminowanie całości odszkodowania z drogi administracyjnej ze wskazaniem, że powinno być dochodzone na drodze cywilnej. Zachodzi pytanie, skoro "decyzja" z dn. [...]r. eliminowała z obrotu prawnego całe odszkodowanie za składnik gruntowy i składnik budowlany objęte decyzją z dn. [...]r., to dlaczego organ wypłacił odszkodowanie za składnik gruntowy, który również był wyeliminowany z obrotu prawnego?

Strony nie odwołały się od "decyzji" z [...]r., bowiem jej nie uznawały, jako wydaną poza tokiem postępowania administracyjnego. Poza tym badały możliwość dochodzenia odszkodowania na drodze cywilnej, a gdy okazało się, że takiej możliwości nie ma, termin do odwołania minął. Mając na uwadze art. 9 k.p.a. nie było podstaw, aby podejrzewać, że Prezes UMiRM kłamie, kierując je na drogę cywilną.

Gdyby uznać "decyzję" Prezesa Mieszkalnictwa z dn. [...]r. za decyzję wydaną w toku postępowania, to należy podkreślić, że "decyzja" ta nie jest decyzją o niedopuszczalności odszkodowania za wywłaszczony składnik budowlany, lecz wyłącza ten składnik oraz składnik gruntowy do dochodzenia na drodze cywilnej. A ponieważ droga cywilna w tym czasie była już niemożliwa, to organ nie może wykorzystywać tego kłamstwa, jako argumentu do odmowy wszczęcia postępowania o wypłatę należnego odszkodowania. Stanowisko takie potwierdza przywołany wcześniej prawomocny wyrok NSA z 9 maja 2017r. Natomiast organy I i II instancji fakt ten przemilczały, nie odnosząc się do zawartych w wyroku interpretacji. Zdaniem skarżącego, podzielają tym samym stanowisko zawarte w wyroku.

W ocenie skarżącego, nie ma podstaw do odmowy wszczęcia postępowania o ustalenie odszkodowania za wywłaszczony składnik budowlany skoro wypłacono już odszkodowanie za składnik gruntowy, mimo jego wyłączenia tą samą decyzją. Wyłączenie roszczeń odszkodowawczych z postępowania administracyjnego i skierowanie ich na drogę postępowania przed sądem cywilnym, który nie może się nimi zająć, nie można uznać za ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnioną ze względów przytoczonych w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.

Pismem procesowym z 22 maja 2018 r. S. K. zarzuca organowi odwoławczemu kłamstwo, jakoby podstawa odmowy wszczęcia postępowania był fakt wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Jergo zdaniem, odszkodowanie nie było wypłacone w całości, skoro całość rzeczywiście obejmowała decyzja z [...] r., zaś decyzja z [...] r. dotyczyła tylko część odszkodowania. Ponownie kwestionuje ważność decyzji Prezesa UMiRM z [...] r. która, jego zdaniem dokonała bezprawnej zmiany wyroku NSA z 27 czerwca 2001 r. Jak twierdzi, organy orzekające w sprawie skierowały go na niewłaściwa drogę postępowania (cywilną), uniemożliwiając mu tym samym uzyskanie pełnego odszkodowania ze względu na przedawnienie roszczenia. Sprawę tę, w takiej sytuacji, powinny załatwić organy administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co wynika z orzeczeń zapadłych w sprawie od 1980 r.

1. Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent D. orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w D. przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr 1 i 2, stanowiącej własność S. K. w 1/3, K. K. w 1/3 i K. L. w 1/3. W decyzji tej orzeczono także o odszkodowaniu w wysokości 147 493 zł. Jak wynika z rozstrzygnięcia zawartego w pkt. II decyzji kwota odszkodowania, ustalona przez biegłego, obejmowała:

- składnik gruntowy za 734 m2 w kwocie 13.266 zł,

- składnik budowlany (budynek mieszkalny, przybudówka, szopa, ogrodzenie, komórka i inne) w kwocie 124.227 zł.

2. Decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda Katowicki utrzymał wskazaną wyżej decyzję w mocy w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości oraz ustalenia odszkodowania za składnik gruntowy. Natomiast uchylił decyzję w części odnoszącej się odszkodowania za składnik budowlany z tego względu, że został on wyburzony przez inwestora ("A") przed ostatecznym zakończeniem postępowania wywłaszczeniowego. Wobec tego ustalenie odszkodowania w tym zakresie było niemożliwe, natomiast zainteresowanym przysługiwała droga cywilnoprawna (roszczenia odszkodowawcze).

3. W wyniku postępowania nadzorczego, prowadzonego na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., Prezes UMiRM decyzją z [...] r. nr [...], stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody z [...] r. w części dotyczącej odszkodowania. Uznał, iż organ I instancji, a więc Prezydent D. podejmując rozstrzygnięcie z [...]r., rażąco naruszył prawo z tej przyczyny, że nie wezwał biegłego na rozprawę wywłaszczeniową.

4. Kolejną decyzją z [...] r. nr [...], zapadłą w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UMiRM utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] r.

5. Wyrokiem z 27 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA 234/2000 NSA uchylił decyzję Prezesa UMiRM z [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z [...] r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] r. W uzasadnieniu NSA wyjaśnił, że nieprawidłowe było stwierdzenie nieważności jedynie decyzji Wojewody i pozostawienie decyzji pierwszoinstacyjnej w mocy, skoro z rażącym naruszeniem prawa zapadła decyzja Prezydenta D. z [...]r., (nie wezwał na rozprawę wywłaszczeniową biegłego). W wyniku tego orzeczenia Sądu odzyskuje moc prawną wskazana decyzja Wojewody, którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta D. z [...] r. w części dotyczącej wywłaszczenia i odszkodowania za składnik gruntowy oraz uchylił w części dotyczącej odszkodowania za składnik budowlany.

6. Po tym wyroku NSA, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Prezes UMiRM decyzją z [...] r. stwierdził nieważność w części dotyczącej odszkodowania decyzji Prezydenta D. z [...] r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Katowickiego oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej wywłaszczenia. Jak wynika z uzasadnienie tej decyzji, podstawą unieważnienia było to, że ustalono odszkodowanie bez wysłuchania biegłego na rozprawie wywłaszczeniowej. Kolejną decyzją z [...] r., wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UMiRM utrzymał swoją decyzje w całości w mocy.

Na wniosek S. K. z 9 września 2004 r. Minister Infrastruktury podjął postępowanie unieważniające wobec tej decyzji Prezesa UMiRM i rozstrzygnięciem z [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności, a po ponownym rozpoznaniu wniosku decyzją z [...] r. utrzymał to orzeczenie w mocy.

Stan prawny ukształtowany ostateczną i prawomocną decyzją Prezesa UMiRM z [...] r jest następujący:

po pierwsze – pozostaje w obrocie prawnym decyzja Prezydenta D. [...] r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości;

po drugie – brak jest rozstrzygnięcia odnośnie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w zakresie składnika gruntowego;

po trzecie – stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta D. z [...] r. odnosiło się do całego punktu II, a więc do odszkodowania obejmującego tak składnik gruntowy, jak i składnik budowlany;

po czwarte – skoro unieważnieniu uległ punkt II decyzji w całości, to w tym zakresie organ I instancji (prezydent D.) zobowiązany był prowadzić dalej postępowanie i orzec w kwestii odszkodowania, przy czym związany był stanowiskiem wyrażonym już w decyzji Wojewody Katowickiego z [...]r., a powtórzonym w decyzji Prezesa UMiRM (s. 2 decyzji z [...], s. 3 decyzji z [...] r.), zgodnie z którym kwestia odszkodowania za składnik budowlany pozostaje poza przedmiotem postępowania w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Tym samym zobowiązany był do rozstrzygnięcia tylko w zakresie odszkodowania za składnik gruntowy.

Skarżący uważa, że ta decyzja Prezesa UMiRM nie stanowi wykonania wyroku NSA z 27 czerwca 2001 r. Jego zdaniem wykonanie wyroku powinno polegać na unieważnieniu decyzji wywłaszczeniowej.

7. Wyrokiem z 13 sierpnia 2003 r. , I SA 3042/02 NSA oddala skargę S. K. (i innych) na niewykonanie przez Prezesa UMiRM wyroku NSA z 27 czerwca 2001 r., I SA 234/2000. Sąd uznał, że wyrok został wykonany. Prezes UMiRM w dniu [...]r. wydał decyzję rozstrzygającą w przedmiocie wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej.

8. Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent D. ustalił odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, iż odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonych w przepisach ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. nr 46 z 2000r., poz. 543 z późn. zm., dalej: u.g.n.). Zgodnie z art. 129 ust.1 u.g.n. odszkodowanie ustala starosta (Prezydent Miasta D.) wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego o wartości nieruchomości. Zgodnie z wymogami ustawy, w dniu [...]r. przeprowadzono oględziny nieruchomości, a następnie w dniu [...] r. rozprawę administracyjną w obecności rzeczoznawcy majątkowego oraz zainteresowanych stron. Rzeczoznawca majątkowy przedstawił operat szacunkowy, w którym wycenił wartość rynkową nieruchomości ozn .nr 1 i 2 km. [...] obręb S. o powierzchni łącznej 737 m2 na kwotę 19899,00zł. Kwota ta przedstawia aktualną wartość rynkową nieruchomości biorąc pod uwagę stan nieruchomości z dnia wydania decyzji o wywłaszczeniu. W czasie wywłaszczenia, jak i obecnie, według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta działki są położone na terenach przemysłowych. Na podstawie oświadczenia osób wywłaszczonych oraz na podstawie zgromadzonych dokumentów ustalono, że w chwili wywłaszczenia, tj. [...]r. działki nr 1 i 2 stanowiły teren niezabudowany. Istniejący wcześniej dom mieszkalny został wyburzony ok. [...] r.

Sprawa odszkodowania za składnik budowlany usunięty z nieruchomości przed jej wywłaszczeniem, jak wyjaśnił organ, nie może być rozstrzygnięta na drodze administracyjnej, ponieważ naruszenie posiadania nieruchomości i związane z tym dochodzenie roszczeń należy do stosunków cywilnoprawnych.

9. Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...] utrzymuje w mocy to rozstrzygnięcie, akceptując w pełni ustalenia oraz orzeczenie organu I instancji.

W odwołaniu nie kwestionowano odszkodowania za wywłaszczenie, ale za brak oszacowania strat z tytułu utraconego zysku oraz za składnik budowlany usunięty przed wywłaszczeniem.

10. Wyplata odszkodowania nastąpiła [...] r.

W świetle poczynionych ustaleń nie budzi żadnej wątpliwości, że sprawa odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość została definitywnie załatwiona decyzją Prezydenta D. z [...] r., wobec czego zaistniała przeszkoda do prowadzenia postępowania w tym zakresie ze względu na jego bezprzedmiotowość. We wniosku z 13 września 2017 r. S. K. pisze o "wypłacie zrewaloryzowanego na dzień wypłaty odszkodowania przyznanego decyzją z dnia [...] r. odszkodowania", natomiast kwota odszkodowania, nie została ustalona decyzją z [...] r., lecz decyzją Prezydenta D. z [...] r. Końcowa część skargi oraz treść pisma procesowego z 22 maja 2018 r. prowadzi do wniosku, że rewaloryzacja dotyczy ustalenia odszkodowania w części odnoszącej się do składnika budowlanego. Odmawiając wszczęcia postępowania organy do kwestii tej się nie odnosiły z tego względu, że zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami pozostawało to poza zakresem właściwości organów administracji publicznej i poza przedmiotem prowadzonego postępowania. Kwestia ta, która ze względu na błąd organu rozstrzygającego o wywłaszczeniu (Prezydenta D. stała się przez pewien okres czasu elementem przedmiotu prowadzonego postępowania administracyjnego, została definitywnie z niego wyłączona na skutek decyzji Prezesa UMiRM z [...] r. Od tego momentu odszkodowanie za składnik budowlany było wyłączone z prowadzonych postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych.

Wobec tego, ogólnie rzecz ujmując, nie ma przedmiotu sprawy odszkodowawczej "waloryzacyjnej". Natomiast, co należy podkreślić, kwota odszkodowania była wyliczona przez biegłego z uwzględnieniem aktualnej ( na czas sporządzenia operatu) wartości rynkowej nieruchomości biorąc oraz stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji o wywłaszczeniu. Takie podejście biegłego (zgodne z prawem), prowadziło do waloryzacji odszkodowania (za składnik gruntowy) poprzez odniesienie jej do cen (wartości) nieruchomości do obecnych (tj. na czas sporządzania operatu) realiów.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, zdaniem którego waloryzacja powinna uwzględniać wartość odszkodowania według decyzji wywłaszczeniowej z [...] r. Byłoby to możliwe jedynie w sytuacji, w której decyzja ta pozostawałyby w obrocie prawnym. Natomiast decyzja ta, w części dotyczącej odszkodowania została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzjami Prezesa UMiRM z [...] r. oraz [...] r. (rozstrzygnięcie w kwestii wywłaszczenia pozostało w mocy).

Skarżący, jak zauważono wyżej, "nie uznaje" w/w decyzji Prezesa UMiRM ze względu na wydanie jej poza tokiem postępowania administracyjnego. Nie ma to nic do rzeczy, bowiem decyzja ta jest ostateczna i prawomocna, a poza tym został wydana w wyniku uchylenia przez NSA poprzednich decyzji tego organu. Tym samym "weszła" niejako w ich miejsce. Jako wydana po skasowaniu przez Sąd wcześniej wydanych orzeczeń w danej sprawie nie musiała ( i nie mogła) być wydana "w toku instancji".

Odnosząc się o przywołanego w skardze wyroku NSA z 9 maja 2017 r., I OSK 21/16 trzeba zauważyć, że dotyczy on innego stanu faktycznego. W sprawie objętej tym wyrokiem wywłaszczenie nastąpiło na mocy decyzji z 1987 r., którą ustalono też odszkodowanie. Odszkodowanie to nie zostało jednak wypłacone i w związku z tym, po wystąpieniu o jego zapłatę w 1998 r., powstał spór czy roszczenie to nie uległo przedawnieniu. Sąd uznał, że roszczenie mające charakter administracyjny nie przedawnia się, a ponadto podlega waloryzacji. Natomiast w rozpatrywanej sprawie, jak wykazano to wyżej, odszkodowanie zostało ustalone dopiero decyzją Prezydenta D. z [...] r. Decyzja tego organu z [...] r. została, wbrew twierdzeniom skarżącego, skutecznie usunięta z obrotu prawnego decyzjami Prezesa UMiRM z 2002 r.

W świetle powyższych ustaleń zarzuty podnoszone w skardze, jak również w piśmie skarżącego z 22 maja 2018 r. nie znajdują uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy skarga podlegał oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.