Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 39/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wykladni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut ( spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wójta Gminy o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 39/14 ze skargi W. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2013r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia

18 grudnia 2013r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy z dnia 31 lipca 2013r. nr [...].

Wójt Gminy, która była uczestnikiem postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem, wystąpił do tutejszego Sądu z wnioskiem o wykładnię powyższego orzeczenia. Organ wniósł o wskazanie przepisu prawa na podstawie którego ma umorzyć postepowanie administracyjne wszczęte wnioskiem R. F. o rozgraniczenie nieruchomości działek. Zdaniem autora wniosku, żaden przepis ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie może stanowić podstawy do umorzenia tegoż postępowania. Brak jest też przesłanek do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd, który wydał wniosek rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Wykładnia powyższego przepisu zmierza do wniosku, że przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, a wykładnia może być dokonywana na wniosek jak też z urzędu, pomimo, że ww. przepis nie zawiera w tej kwestii wyraźnego wskazania.

Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku. Istotą wykładni jest zatem usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku.

Podkreślić należy również, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010 r., sygn.. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn.. akt I OZ 406/08 – orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wójt Gminy w swoim wniosku o dokonanie wykładni wyroku zwraca się o jednoznaczne stwierdzenie, na podstawie jakiego przepisu prawa ma umorzyć postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu podnosi, że żaden przepis ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie może stanowić podstawy do jego umorzenia. Treść wniosku wskazuje, że został ona złożony z uwagi na fakt, że wnioskodawca, będąc ustawowym reprezentantem uczestnika postępowania, jest jednocześnie organem pierwszej instancji, który w związku z uchyleniem orzeczeń obydwu instancji jest zobowiązany faktycznie do realizacji wyroku.

W niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok, którego sentencja jest sformułowana w sposób precyzyjny i jasny. Nie budzi wątpliwości interpretacyjnych treść zarówno sentencji, jak i uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także wyjaśniono przesłanki dla których konieczne jest umorzenie postępowania wszczętego postanowieniem Wójta Gminy

z dnia 7 maja 2012r. i wszczęcie na nowo postępowań, w związku ze złożonym przez R. F. wnioskiem z dnia 21 października 2011 r. o rozgraniczenie nieruchomości. Sąd zawarł w sposób jasno sformułowany, wskazania dla organu co do dalszego postępowania.

Natomiast wnioskodawca nie wykazał, który fragment uzasadnienia jest dla niego niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i dlaczego. Treść wniosku wskazuje na to, że wnioskodawca ma wątpliwości co do dalszych czynności, jakie powinien podjąć organ pierwszej instancji w stanie faktycznym i prawnym powstałym po przyjęciu do wykonania wyroku sądu, a nie co do zawartych w nim sformułowań. Innymi słowy złożony wniosek zmierza w istocie nie do wyjaśnienia wątpliwości co do treści orzeczenia Sądu z dnia 2 kwietnia 2014r., a do uzyskania wskazówek w zakresie konkretnych czynności prawnych organu składających się na wykonanie wyroku.

Odpowiedź na tak skonstruowany wniosek jest niedopuszczalna, bowiem nie mieści się w instytucji wykładni wyroku. Podjęcie określonych czynności procesowych w stanie faktycznym powstałym w ponownie prowadzonym postępowaniu podlega rozważeniu organu orzekającego w sprawie i ciężaru tego obowiązku nie można przenosić na sąd pod pretekstem dokonania wykładni prawomocnego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.