Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 735/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 193, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 502/06 w sprawie ze skargi C. R. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia postanawia 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić skarżącemu C. R., ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwotę 50 zł, stanowiącą połowę uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 502/06 oddalił skargę C. R. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia. W uzasadnieniu wskazał, że stosunek służbowy funkcjonariusza ABW charakteryzuje pełna dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej, natomiast w ramach umowy o pracę, zawartej początkowo z Kancelarią Prawną "[...]", a następnie Urzędzie Miejskim w W., C. R. zobowiązany był wykonywać pracę osobiście w warunkach podporządkowania pracodawcy co do miejsca, czasu i sposobu jej wykonywania, co w sposób oczywisty wykluczało możliwość podjęcia służby w tym czasie. W rozumieniu art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), uzasadniało to okoliczność wygaśnięcia prawa do uposażenia z ostatnim dniem miesiąca, w którym skarżący podjął pracę tj. [...]. Ponadto Sąd I Instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 80 cytowanej ustawy, funkcjonariuszowi nie wolno podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą. Podjęcie zatrudnienia jest możliwe jedynie za zgodą przełożonego, jeżeli wykonywanie zajęcia zarobkowego nie koliduje z wykonywaniem przez funkcjonariusza zadań służbowych oraz nie narusza honoru, godności lub dobrego imienia służby. a taka zgoda na podjęcie zatrudnienia przez skarżącego nigdy nie była mu wydana.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył C. R., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, a w szczególności:

1) naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 114 ust. 1 i art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676) w związku z § 19 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy ABW – poprzez nieuwzględnienie faktu, że wobec C. R. prawo do uposażenia powstało z dniem jego mianowania na stanowisko służbowe i dotychczas nie zaszły żadne okoliczności w zakresie zmiany jego statusu jako funkcjonariusza ,

2) naruszenie art. 141 ust. 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz § 14 ust. 2, 3, i 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy ABW – poprzez niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie okoliczności tego rodzaju, że faktyczna nieobecność w pracy Pana C. R. nie była ani spowodowana przez niego ani przez niego zawiniona, a nadto przyczyna nieobecności była poza zakresem podmiotowej możliwości działania lub zaniechania skarżącego, a w tych okolicznościach winna zostać uznana za usprawiedliwioną. Organ zaświadczył, iż w spornym, okresie Pan C. R. nie był zobowiązany do wykonywania jakiegokolwiek zakresu obowiązków na rzecz ABW. .

W dniu 7 lutego 2008 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł o umorzenie postępowania w sprawie z związku z zawarciem ugody z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pismem z dnia 27 lutego 2008 r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca oświadczyła, iż przesłany wniosek o umorzenie postępowania sądowego, należy uznać za cofnięcie skargi kasacyjnej wniesionej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednak sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek niedopuszczalności cofnięcia skargi kasacyjnej. W związku z tym postępowanie wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy P.p.s.a. O zwrocie połowy uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a.