Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2309/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

K.G., pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., wniosła odwołanie od decyzji Komisji Egzaminacyjnej [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. (ogłoszonej w dniu [...] sierpnia 2014 r.), na mocy której została jej przyznana ocena dobra z przeprowadzonego egzaminu sędziowskiego i wniosła o zmianę przyznania jej punktacji z egzaminu sędziowskiego poprzez przyznanie takiej ilości punktów, która jest równoznaczna z oceną celującą.

W uzasadnieniu odwołania podała, że jest aplikantem II rocznika aplikacji sędziowskiej. W dniach [...] lipca 2014 r. i [...] lipca 2014 r. przystąpiła do części pisemnej egzaminu sędziowskiego, zaś w dniu [...] sierpnia 2014 r. do części ustnej egzaminu sędziowskiego. W dniu [...] sierpnia 2014 r., po wyczerpaniu przewidzianej na ten dzień listy zdających Komisja Egzaminacyjna [...] 2014 r. ogłosiła zdającym w tym dniu oceny uzyskane z egzaminu sędziowskiego. Nie ogłosiła natomiast globalnej ilości punktów z egzaminu sędziowskiego. Komisja nie ogłosiła również wyników z części ustnej egzaminu sędziowskiego. W stosunku do skarżącej komisja ogłosiła, że otrzymała ocenę dobrą z egzaminu sędziowskiego. Komisja, ogłaszając w dniu [...] sierpnia 2014 r. decyzję, nie wyjaśniła jej motywów, jak również nie pouczyła o terminie i sposobie zaskarżenia ww. decyzji. Z decyzją tą skarżąca się nie zgodziła. Wobec tego, że decyzja nie została jej doręczona, termin do wniesienia niniejszego odwołania biegnie, stosownie do brzmienia art. 129 § 2 k.p.a., od dnia jej ogłoszenia, tj. od dnia [...] sierpnia 2014 r.

Z opublikowanej w dniu [...] lipca 2014 r. na stronie internetowej www.kssip.gov.pl informacji komisji wynika, że z części pisemnej egzaminu sędziowskiego skarżąca otrzymała [...] punktów na możliwych 120 punktów. W dniu [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ogłosił na stronie internetowej www.kssip.gov.pl listę rankingową aplikantów, którzy w 2014 r. z wynikiem pozytywnym zdali egzamin sędziowski. Z listy tej wynika, że z egzaminu sędziowskiego otrzymała ona łącznie [...] punktów. Uwzględniając więc to, że z części pisemnej egzaminu sędziowskiego otrzymała [...] punktów, z części ustnej egzaminu zostało jej przyznane łącznie [...] punktów. Nie zgadza się zarówno z punktacją przyznaną jej z części pisemnej, jak i z części ustnej egzaminu.

Skład i sposób procedowania komisji w czynnościach związanych z przeprowadzaniem egzaminu sędziowskiego wynika z art. 33 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. 2012 Nr 1230 ze zm.) oraz z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego (Dz. U. 2011 r. Nr 54, poz. 283 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 52 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa.

Egzamin sędziowski jest dwuetapowy i składa się z części pisemnej i części ustnej, § 18 ww. rozporządzenia określa w sposób enumeratywny kryteria, decydujące o przyznaniu zdającemu odpowiedniej ilości punktów w skali od 0 do 60 punktów za każde z dwóch zadań praktycznych na części pisemnej egzaminu. Zgodnie z § 18 ust. 3 ww. rozporządzenia, ocena rozwiązania zadania praktycznego obejmuje: 1) prawidłowość konstrukcji orzeczenia; 2) prawidłowość zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni; 3) prawidłowość dokonania ustaleń faktycznych, oceny dowodów i rozstrzygnięcia; 4) sposobu formułowania wypowiedzi. Na części ustnej egzaminu zdający rozwiązuje łącznie 21 kazusów (po trzy kazusy z siedmiu grupy zagadnień), oceny których dokonuje się w systemie punktowym, w skali od 0 do 10 punktów za każdy kazus. Z danej grupy zagadnień można otrzymać maksymalnie 30 punktów, przy czym warunkiem zdania części ustnej egzaminu jest otrzymanie co najmniej 10 punktów z każdej grupy zagadnień.

Praca pisemna z prawa cywilnego egzaminu sędziowskiego przeprowadzonego w dniu [...] lipca 2014 r. dotyczyła sporządzenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem w sprawie z powództwa opartego na art. 299 k.s.h.

Ocena pracy skarżącej została dokonana przez sędziów, którzy nie są specjalistami z zakresu tej dziedziny.

Skarżąca podkreśliła że sporządzone orzeczenia w sprawie cywilnej i karnej są orzeczeniami prawidłowymi.

Podała, że jej praca nie posiada żadnych błędów stylistycznych, językowych czy wadliwych związków frazeologicznych. Powyższe wskazuje, że ocena dokonana przez sędzię SA J.P. jest nieobiektywna, tendencyjna i dowolna.

W odpowiedzi na odwołanie Minister Sprawiedliwości, w piśmie z [...] września 2014 r., ustosunkował się do odwołania i podał, że wprawdzie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.), zwanej dalej "u.k.s.s.p.", stanowi, że Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór merytoryczny nad aplikacjami: ogólną sędziowską i prokuratorską, niemniej jednak z treści tego unormowania nie wynika expressis verbis zakres i sposób wykonywania nadzoru, a nawet jego kierunki, zwłaszcza w aspekcie możliwości władczego oddziaływania na kwestie proceduralne związane z przebiegiem aplikacji, czy katalogiem środków, które mogą być podejmowane przez Ministra Sprawiedliwości wobec podmiotu nadzorowanego, jakim jest Krajowa Szkoła Sądownictwa i Prokuratury.

Aby organ nadzorujący mógł władczo oddziaływać na jednostkę nadzorowaną obowiązujące unormowania prawne muszą wprost przyznawać mu konkretne uprawnienia do wkraczania w sferę funkcjonowania podmiotu nadzorowanego.

W sytuacji takiego sposobu określenia przez ustawodawcę statusu Ministra Sprawiedliwości w stosunku do obszaru aktywności Krajowej Szkoły, wynikającego z ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. 2012, poz. 1230) uprawnienia i obowiązki Ministra Sprawiedliwości nie mogą być przedmiotem domniemań, ani być interpretowane rozszerzająco. Muszą one wynikać wprost z ustawy o KSSiP, co w odniesieniu do wielu uprawnień Ministra Sprawiedliwości związanych z funkcjonowaniem Krajowej Szkoły ma miejsce, lub z rozporządzeń wykonawczych. Przyjęcie odmiennego poglądu godziłoby w wynikający z art. 7 Konstytucji RP zakaz domniemania kompetencji organów administracji (wywodzony z zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa), który obliguje do wykładni norm kompetencyjnych w sposób ścisły i literalny. W zakresie odnoszącym się do nadzoru merytorycznego Ministra Sprawiedliwości nad aplikacjami ogólną sędziowską i prokuratorską należy przyjąć, że nadzór ten polega na realizacji zadań i czynności tworzących swoisty katalog zamknięty. Kompetencje Ministra Sprawiedliwości obejmują zatem:

zarządzanie naboru na każdą z ww. aplikacji i wyznaczanie ich limitów,

zasięgnięcie z Krajowego Rejestru Karnego informacji o osobie zainteresowanej naborem na aplikację ogólną sędziowską lub prokuratorską,

określanie limitu punktów jako warunku dopuszczenia do drugiego etapu konkursu w ramach naboru na aplikację ogólną,

powoływanie zespołu konkursowego opracowującego test i kazusy konkursowe w ramach naboru na aplikację ogólną wskazanie jego przewodniczącego i odwoływanie członków,

zatwierdzanie testu i kazusów,

powoływanie komisji konkursowej do przeprowadzenia naboru na aplikację ogólną wyznaczanie jej przewodniczącego i odwoływanie członków,

określanie terminów rozpoczęcia aplikacji,

określanie opłaty za udział w konkursie na aplikację ogólną,

rozpatrywanie odwołań od decyzji Dyrektora KSSiP w sprawie odmowy przyjęcia na aplikację ogólną i aplikacje specjalistyczne,

określanie liczby wolnych stanowisk asystentów sędziów,

powoływanie zespołów egzaminacyjnych opracowując test i kazusy konkursowe na egzaminy sędziowski i prokuratorski, wskazywanie ich przewodniczących i odwoływanie członków,

powoływanie komisji egzaminacyjnej na egzaminy sędziowski i prokuratorski, wyznaczanie jej przewodniczącego i odwoływanie członków,

wyznaczanie terminów ponownych egzaminów sędziowskiego i prokuratorskiego,

przedstawianie egzaminowanemu aplikantowi aplikacji prokuratorskiej propozycji pracy na stanowisku asesora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury,

rozpatrywanie odwołań od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły w przedmiocie zawieszenia aplikanta, skreślenia aplikanta z listy aplikantów, zwrotu stypendium oraz wyrażenia sprzeciwu wobec zamiaru podjęcia przez aplikanta zatrudnienia lub zajęcia.

W ramach wymienionych uprawnień nie mieści się nie tylko możliwość oceny prawidłowości wystawienia ocen w toku egzaminów sędziowskiego i prokuratorskiego, wpływania na tok egzaminów, w tym wstrzymania ich przebiegu lub unieważnienia, wydawanie poleceń członkom komisji do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego czy prokuratorskiego, ale także wstrzymania procedury zatrudniania egzaminowanych aplikantów sędziowskich na stanowiskach referendarzy sądowych.

Jak wynika z art. 33 ust. 5 ustawy o KSSiP, egzamin sędziowski przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Ministra Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Krajowej Szkoły zaopiniowany przez jej Radę Programową.

Pracami komisji egzaminacyjnej kieruje jej przewodniczący. W skład komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego wchodzą sędziowie-praktycy, specjaliści z poszczególnych dziedzin prawa, wybrani na zasadach określonych w art. 33 ust. 6 ustawy o KSSiP. Przewidziany w tym przepisie tryb powołania komisji egzaminacyjnej zapewnia udział w niej nie tylko sędziów o uznanym autorytecie i dorobku orzeczniczym, ale oznacza również przyznanie uprawnienia do wpływania na jej skład: prezesom sądów apelacyjnych, Dyrektorowi Krajowej Szkoły oraz Krajowej Radzie Sądownictwa. Jakkolwiek art. 17 ust. 7 pkt 4 u.k.s.s.p. w zw. z art. 33 ust. 9 u.k.s.s.p. przewidują możliwość odwołania przez Ministra Sprawiedliwości członka komisji egzaminacyjnej to katalog okoliczności uzasadniających taką decyzję ma charakter zamknięty. Powodem odwołania nie mogą być w szczególności sformułowane przez Panią argumenty odnoszące się do specjalizacji sędziów J.P. oraz J.H. Za niezasadne należy uznać twierdzenia, że wskazane osoby były nieuprawnione do dokonania oceny pracy pisemnej skarżącej. Okoliczności tej nie zmienia konstatacja, że w zarządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 marca 2014 r. w sprawie powołania komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego w 2014 r. sędzia Sądu Apelacyjnego w S. J.H. została wskazana jako egzaminator z zakresu zagadnień konstytucyjnych, zagadnień ustrojowych dotyczących sądownictwa i innych organów ochrony prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, prawa europejskiego oraz problematyki międzynarodowej ochrony praw człowieka, zaś sędzia Sądu Apelacyjnego w K., a J.P. - jako egzaminator z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

Zakres, szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego oraz działania komisji egzaminacyjnej wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego (Dz. U. Nr 54, poz. 283). Zgodnie z § 18 ust. 4 powołanego rozporządzenia, oceny rozwiązania zadania praktycznego opracowanego przez zdającego pracy pisemnej) dokonują niezależnie od siebie dwaj członkowie komisji. Taki tryb pozwala na obiektywną weryfikację faktycznej jakości pracy, zwłaszcza w aspekcie jednakowych dla wszystkich prac kryteriów jej oceny przyjętych przez komisję konkursową. Należy zauważyć, że ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości kwestionowania przez egzaminowanego aplikanta zasadności oceny, czy punktacji przyjętej przez członków komisji konkursowej. Również Minister Sprawiedliwości nie ma uprawnień do oceny prawidłowości ustalenia przez komisję wyniku egzaminu sędziowskiego. Odmiennie, niż ma to miejsce w przypadku decyzji dotyczącej naboru na aplikacje ogólną czy specjalistyczne - Minister Sprawiedliwości nie ma kompetencji do oceny trafności decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły będących następstwem przeprowadzonego egzaminu sędziowskiego (w zakresie sporządzenia i ogłoszenia listy klasyfikacyjnej egzaminowanych aplikantów aplikacji sędziowskiej a także przerwania lub wstrzymania zatrudnienia umieszczonych na niej osób w charakterze referendarza sądowego czy asystenta sędziego).

W stosunku do powyższego pisma K.G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania Ministrowi Sprawiedliwości oraz o zasądzenie kosztów.

Podkreśliła, że wynik egzaminu sędziowskiego jest decyzją administracyjną, od której stronie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności w demokratycznym państwie prawa jakim jest Rzeczypospolita Polska, przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania, a nieuregulowanie w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury procedury odwoławczej nie stanowi przeszkody prawnej do rozpoznania sprawy, ponieważ w takim przypadku należy stosować regulacje ustawowe zawarte w k.p.a.

Nie zgodziła się, że decyzja Komisji Egzaminacyjnej Egzaminu Sędziowskiego 2014 z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie jest zaskarżalna mimo, że egzamin sędziowski jest egzaminem państwowym, przystępują do niego nie tylko aplikanci aplikacji sędziowskiej, ale również referendarze sądowi i asystenci, którzy spełniają wymogi, określone w art. 151 lit. c i art. 155 § 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2013, poz. 427 ze zm.) i odwołanie od decyzji Komisji Egzaminacyjnej Egzaminu Sędziowskiego przysługuje każdemu zdającemu, a więc nie tylko aplikantom aplikacji sędziowskiej, dopuszczonymi do niego po spełnieniu wymogów, o których mowa w art. 32 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a uregulowana w art. 16 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury instytucja nadzoru Ministra Sprawiedliwości pozostaje bez związku z procedurą odwoławczą od wyniku egzaminu sędziowskiego, w odniesieniu do odwołania od decyzji komisji o wyniku egzaminu sędziowskiego mają bowiem zastosowanie przepisy k.p.a.

Dalej zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 1 pkt 1 k.p.a., art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a, art. 12 k.p.a, art. 15 k.p.a., art. pkt 3 k.p.a., art. 104 k.p.a., art. 124 k.p.a., art. 127 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że od decyzji Komisji Egzaminacyjnej Egzaminu Sędziowskiego o wyniku egzaminu sędziowskiego nie przysługuje odwołanie, mimo iż decyzja Komisji Egzaminacyjnej Egzaminu Sędziowskiego o wyniku egzaminu sędziowskiego jest decyzją administracyjną, od której stronie zgodnie z zasadą instancyjności przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania, a nieuregulowanie w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury procedury odwoławczej nie stanowi przeszkody prawnej do rozpoznania sprawy, ponieważ w takim przypadku należy stosować regulacje ustawowe zawarte w k.p.a. i Minister Sprawiedliwości jako organ II instancji w wyniku wniesienia odwołania winien przeprowadzić postępowanie odwoławcze zgodnie z wymogami k.p.a. a następnie wydać decyzję, a co nie nastąpiło, organ wydał postanowienie o stwierdzeniu dopuszczalności odwołania, które nie zawiera wszystkich elementów określonych w przepisach orzeczenia w formie postanowienia w tym nie zawiera pouczenia o terminie i sposobie złożenia skargi do sądu, zawarte jest w dokumencie, w którym organ przedstawia swoje stanowisko w odniesieniu również do innych spraw skarżącej, postanowienie to zostało nadane do skarżącej dopiero w dniu [...] października 2014 r. mimo, iż zostało wydane w dniu [...] września 2014 r. i w konsekwencji postępowanie organu doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i w art. 12 k.p.a.

- art. 134 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych mimo, iż rozstrzygnięcie Komisji Egzaminacyjnej [...] 2014 z dnia [...] sierpnia 2014 r., na mocy którego została skarżącej przyznana ocena dobra z egzaminu sędziowskiego, stanowi decyzję administracyjną, od której służy odwołanie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi postanowienie. Elementy postanowienia określa art. 124 k.p.a., przy czym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny niezachowanie wymagań formalnych nie pozbawia rozstrzygnięcia sprawy charakteru postanowienia, jeżeli jest w nim co najmniej oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (vide wyrok NSA z dnia 23.05.2011 r. I GSK 239/10). Jak stwierdził Naczelny Sąd, podstawą prawną do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania stanowi art. 134 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały jednakże przesłanki do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności złożonego odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, organ przyznał, że postanowienie wydane w dniu [...] września 2014 r. zawiera uchybienia co do formy, to jednak należy uznać, że w istocie stanowi ono postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania (art. 134 k.p.a.) od wyników egzaminu sędziowskiego. Na przyjęcie powyższego pozwala ustalenie, że zawiera ono takie elementy jak: oznaczenie organu administracji, datę wydania postanowienia, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, a także uzasadnienie faktyczne i prawne.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu należy wskazać, że zarówno przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 ze zm.), zwanej dalej "u.k.s.s.p.", jak i przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu sędziowskiego i prokuratorskiego (Dz. U. Nr 54, poz. 283) nie przewidują możliwości wniesienia środka odwoławczego od wyników egzaminu sędziowskiego.

Ustawodawca w sposób enumeratywny wymienił w u.k.s.s.p. rodzaje spraw, w których Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury posiada uprawnienie do wydawania decyzji administracyjnych. Przepisy regulujące kwestie związane z egzaminem sędziowskim (art. 32-34 u.k.s.s.p.) nie wskazują wprost na to, aby materia, której dotyczą miała zostać rozstrzygnięta w formie decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

|Należy podkreślić, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na zasadzie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. mogą być jedynie akty lub |

|czynności, które łącznie spełniają następujące przesłanki: |

|a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1–3 |

|P.p.s.a.; |

|b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a.; |

|c) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ działalność administracji została poddana sądowej kontroli tylko w zakresie sprawowania |

|administracji publicznej; |

|d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa; oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między |

|działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z |

|przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność – por. postanowienie |

|Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96 (LexPolonica 329052). |

|W rozpoznawanej sprawie pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. nie spełniało przesłanek wyżej wskazanych, bowiem skarga|

|dotyczy aktu (pisma), tj. czynności nieobjętej zakresem właściwości sądu administracyjnego. |

|W ocenie Sądu, pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. jest szeroką informacją dla K.G., poza informacją odnośnie |

|procedury przeprowadzenia egzaminu sędziowskiego omawia jeszcze inne kwestie. |

|Nie można zgodzić się, że pismo to jest postanowieniem obarczonym jedynie błędami formalnymi. Wskazać należy, że w innej sprawie, a |

|również dotyczącym K.G., organ wydał prawidłowo postanowienie, wobec tego procedura ta jest Ministrowi Sprawiedliwości znana i przez |

|organ stosowana. |

|Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowił jak wyżej. |