Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 227/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant ref.staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi M.Ł. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; oddala skargę. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ G. Radzicka


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...]01.2004 r. Rada Miasta P., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 08.03.1999 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 poz. 1591 z 2001 r.) i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w § 1 ust. 1 lit. "a" odrzuciła zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "rejon ul. M." w sprawie nie wyrażenia zgody na proponowane w projekcie planu przeznaczenie działki pod zieleń, przy wnioskowanym przeznaczeniu nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową z możliwością wtórnego podziału na 6 działek budowlanych, złożone przez M.Ł. W uzasadnieniu podano, iż przedmiotowa działka nr "1" w kolejnych, obowiązujących od 1966 roku planach zagospodarowania przestrzennego, nie była przeznaczona na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo zajezdni komunikacji miejskiej, była natomiast przewidziana i jest obecnie na cele zieleni ochronnej i izolacyjnej lub na cele ogrodów działkowych. W trakcie sporządzania projektu planu sporządzony został szereg opracowań specjalistycznych oceniających wpływ istniejącej zajezdni autobusowej na zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego i klimat akustyczny środowiska, zgodnie z tymi opracowaniami działka nr "1" położona jest w granicach ponadnormatywnego dla zabudowy mieszkaniowej hałasu i zanieczyszczenia powietrza, z tego względu oraz z uwagi na przylegający do działki od zachodu teren istniejącej zajezdni autobusowej, zgodnie z przyznanym gminie władztwem planistycznym, przedmiotową nieruchomość przeznaczono jako rezerwę pod docelową rozbudowę zajezdni. Opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego terenu "rejon ul. M." obejmuje, zgodnie z § 1 uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...]01.2000r., problematykę przewidzianą w art. 10 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, m.in. szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi. Określanie przeznaczenia poszczególnych terenów mieści się we władztwie planistycznym gminy, a ingerencja planistyczna nie prowadzi do odjęcia prawa własności. Po uchwaleniu planu właścicielom nieruchomości przysługują prawa wynikające z art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Od powyższej uchwały skargę złożył M.Ł., podnosząc, iż cały teren wokół ul. M. znajduje się w granicach ponadnormatywnego hałasu i zanieczyszczenia powietrza, pomimo to znajduje się tam kilkanaście nowo wybudowanych dużych budynków przy ul. P., dla zajezdni autobusowej powinna zostać przewidziana nowa lokalizacja w dalszej odległości, tereny uzbrojone winny zaś zostać przeznaczone na budownictwo mieszkaniowe, zieleń ochronna jest wystarczająca, gdyż od strony południowej i ulic Pu. i B. jest las.

Rada Miasta P. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, podnosząc m.in. iż przeznaczenie nieruchomości skarżącego na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej prowadziłoby do naruszenia przepisów dotyczących ochrony środowiska przed hałasem, gmina miała również na względzie interes społeczny, przeznaczenie terenu jako rezerwy pod rozbudowę zajezdni autobusowej jest podyktowane koniecznością dbania o jakość świadczonych usług komunalnych dla znacznej liczby mieszkańców miasta, a zmiana lokalizacji zajezdni nie znajduje uzasadnienia merytorycznego i ekonomicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, że adresaci uchwały Rady Miasta P. nr [...] z [...] stycznia 2004 r., w tym również skarżący, zostali błędnie pouczeni o możliwości zaskarżenia uchwały do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w P., bowiem w oparciu o przepisy ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) oraz przepisu ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) od 1 stycznia 2004 r. sądownictwo administracyjne jest dwuinstancyjne i pouczenie winno zawierać wskazanie jako sądu właściwego do rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w P.

Nieuzasadnione jest również żądanie Rady Miasta P. odrzucenia skargi z tego powodu, że skarżący nie wezwał Rady Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa. Kwestię tę zarówno orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i doktryna, wyjaśniały już wiele lat temu i w tym zakresie należy organy administracyjne odesłać do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.10.1999 r. (OPS 9/99), która rozstrzyga, że wniesienie skargi na uchwałę odrzucającą zarzut nie jest uzależnione od wezwania rady gminy do naruszenia prawa. Uchwałę tę Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje.

Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, iż w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 Nr 15 poz. 139 ze zm.), a pod rządami tej ustawy zapadła zaskarżona uchwała, ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Rozstrzygnięcia gminy w tym zakresie mają charakter uznaniowy, jednak swoboda gminy jest ograniczona obowiązkiem stosowania sformalizowanej procedury określonej przepisami art. 16 i 18 ustawy. Uznaniowość rozstrzygnięć gminy zawartych w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego nie oznacza jednakże dowolności i arbitralności przy ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Ustalając przeznaczenie terenu i zasady jego zagospodarowania gmina uwzględniać musi uzasadnione interesy właścicieli terenu, jak również interes całej społeczności gminnej, w tym konieczność zaspokajania zbiorowych potrzeb m.in. w zakresie budownictwa mieszkaniowego, komunikacji publicznej, nadto musi brać pod uwagę uwarunkowania techniczne, możliwości finansowe i gospodarcze, zasady celowości i racjonalności. Natomiast rozstrzygając zarzuty wniesione do projektu planu winna brać pod uwagę, oprócz wskazanych powyżej okoliczności, także zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów, proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami oraz w porównaniu z korzyściami jakie odnosi ogół mieszkańców gminy.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż przedmiotowa działka nr "1" w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego "rejon ul. M." oznaczona została symbolem [...], co oznacza przeznaczenie na poszerzenie istniejącej zajezdni autobusowej, wariantowo zaś możliwość przeznaczenia terenu na cele zieleni publicznej lub poszerzenie ogrodów działkowych, istniejących bezpośrednio poza granicami planu, projekt przewiduje także co do wymienionego terenu zakaz wtórnego podziału pola inwestycyjnego i zakaz sytuowania oraz budowy i rozbudowy elementów sieci uzbrojenia technicznego, które kolidują z planowaną zielenią. Dotychczas, począwszy od 1966 roku, teren ten był w kolejnych planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczony na:

- uprawy rolne i ogrody działkowe (wg planu z 1966 r.)

- tereny zieleni ochronnej (wg planu z 1975 r.)

- strefa peryferyjna ekstensywnego zagospodarowania rolniczego, mieszkaniowego (jednorodzinnego) i rekreacyjnego, rejon o przewadze funkcji strukturalnych klinów zieleni, teren ogródków działkowych i zieleni otwartej ogólnomiejskiej (wg planu z 1994 r.).

Przedmiotowa działka położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zajezdni autobusowej, tym samym narażona jest również na związane z funkcjonowaniem zajezdni hałas i zanieczyszczenia powietrza, i to w stopniu większym niż tereny położone w większej odległości. Miedzy stronami bezsporne jest, że hałas i zanieczyszczenia powietrza przekraczają normy dopuszczalne dla zabudowy mieszkaniowej. W otoczeniu zajezdni znajdują się głównie tereny z zabudową wielorodzinną oraz z planowaną zabudową jednorodzinną. Jednocześnie celem przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "rejonu ul. M." była potrzeba uściślenia w dokładniejszej skali niż skala miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. P. wzajemnych relacji pomiędzy projektowanymi na tym obszarze funkcjami: rozbudową obiektów obsługi komunikacji miejskiej a zabudową mieszkaniową, w tym konieczności zapewnienia na powyższym terenie realizacji nowej zajezdni tramwajowej oraz umożliwienia funkcjonowania istniejącej zajezdni autobusowej, w związku z przesądzoną likwidacją zajezdni przy ul. G., co wynika z uzasadnieniu uchwały nr [...] z dnia [...]01.2000 r. W toku postępowania planistycznego Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne złożyło do opracowywanego planu wniosek o uwzględnienie w projekcie inwestycji rozbudowy istniejącej zajezdni na obszarze kilku działek, m.in. na działce nr "1", którą zamierza wykupić. Rozwiązania projektu planu są także spójne z polityką przestrzenną miast określoną w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P.", przyjętym uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 23.11.1999 r. Istnieje więc konieczność rozbudowy istniejącej zajezdni autobusowej, a przyjęte w projekcie planu rozwiązania uwzględniają zarówno potrzeby obsługi komunikacyjnej gminy, jak i najmniej społecznie uciążliwy sposób wykorzystania na ten cel terenu. Zgodzić się należy także z argumentacją gminy, iż przeniesienie funkcjonującej od wielu lat zajezdni na inny teren, co proponuje skarżący, wiązałoby się ze znacznymi kosztami i nie znajduje uzasadnienia tak merytorycznego jak i ekonomicznego.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż Rada Miasta przy opracowywaniu planu zagospodarowania przestrzennego "rejon ul. M." działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, uwzględniając zarówno interes publiczny, jak i uzasadnione interesy właścicieli terenów objętych planem, a także możliwości techniczne i ekonomiczne. Tym samym Rada Miasta nie miała obowiązku uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego zarzutu, a zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu nie narusza prawa

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę jako niezasadną należało oddalić.

/-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ G. Radzicka