Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 547/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, , Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa I. oddala skargę w zakresie dotyczącym zdolności do zawodowej służby wojskowej; II. w pozostałym zakresie skargę odrzuca.


UZASADNIENIE

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., działając na podstawie ogólnie powołanych przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. nr 179, poz. 1750 ze zm.), ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin ( Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 12, poz. 75), wydała [...] r., orzeczenie nr [...], w którym orzekła m.in., że J. J. jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej (kategoria zdrowia Z).

Po przeprowadzonym badaniu lekarskim Komisja w rozpoznaniu wskazała następujące schorzenia, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 133, poz. 1422 ze zm.): 1) choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy ze zniekształceniem opuszki z nawrotami (§ 43 pkt 5), 2) przepuklina rozworu przełykowego nieupośledzająca sprawności ustroju (§ 46 pkt 3), 3) zapalenie błony śluzowej odźwiernika nieupośledzające sprawności ustroju (§ 43 pkt 1), 4) przebyte gruźlicze zapalenie krtani nieupośledzające sprawności ustroju (§ 27 pkt 1 – w zast.), 5) przebyte gruźlicze zapalenie płuca prawego, nieupośledzające sprawności ustroju (§ 36 pkt 1), 6) kolec przegrody nosa nieupośledzający drożności nosa (§ 26 pkt 3 w zast.), 7) przebyte zapalenie mięśnia sercowego nieupośledzające sprawności ustroju (§ 38 pkt 1), 8) zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z objawowym zespołem bólowym lędźwiowym, upośledzające sprawność ustroju (§ 34 pkt 5, § 62 pkt 2), 9) obniżenie ostrości wzroku oka lewego. V op 0,9 i V ol 0,5 (§ 13 pkt 1), 10) przebyte stłuczenie paliczka dystalnego kciuka lewego bez upośledzenia sprawności ustroju (§ 81 pkt 5 – w zast.), 11) lewostronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich (§ 21 pkt 1), 12) przebyty obwodowy niedowład lewego nerwu twarzowego, nieupośledzający § 63 pkt 1 sprawności ustroju (§ 63 pkt 1), 13) liczne znamiona barwnikowe tułowia (§ 82 pkt 1).

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że schorzenia wymienione w punkcie 1, 3 i 10 pozostają w związku ze służbą wojskową, a schorzenia ad. 2, 4, 6, 7, 8, 9, 11, 12 i 13 rozpoznania nie pozostają w związku z zawodową służbą wojskową.

Skarżącego nie zaliczono do żadnej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że wszystkie posiadane schorzenia powstały w trakcie pełnienia służby wojskowej, a orzeczenie pozbawia go możliwości zaliczenia do jednej z grup inwalidztwa, zarówno z ogólnego stanu zdrowia jak i w związku ze służbą wojskową.

Po rozpoznaniu odwołania, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] r. orzeczenie nr [...], którym z powołaniem się na przepisy art.art. 127 § 1, 138 kpa w związku z § 5 pkt 1, § 30 ust. 1 i 2, § 31 ust. 1, 2 i 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r., utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż po analizie całości dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, nie stwierdzono nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że określenia związku ze służbą wojskową odnośnie schorzeń ad. pkt 1 do 10, rozpoznano dokonano w oparciu o ustalenia zawarte w prawomocnym orzeczeniu Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. nr [...] z dnia [...] r., a z przedstawionych dokumentów nie wynika by aktualnie zachodziły przesłanki do ich kwestionowania. Organ dodał, że załączona przez skarżącego dokumentacja medyczna w ocenie wojskowej komisji lekarskiej II instancji nie zawiera danych mogących powodować uzasadnione wątpliwości co do oceny badających dla potrzeb TWLK we W. lekarzy specjalistów jak i kwalifikacji orzeczniczej wojskowej komisji lekarskiej I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

J. J. podniósł, że pomimo kilkakrotnych orzeczeń lekarskich wydawanych przez wojskowe komisje, nie zaliczono go do grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz inwalidztwa w związku ze służbą wojskową w oparciu o posiadane schorzenia nabyte w trakcie pełnienia służby wojskowej. Opisał przy tym przebieg całej służby wojskowej, warunki szkodliwe w jakich odbywał służbę oraz ich wpływ na zdrowie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w wydanych orzeczeniach.

Na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte, podkreślając, że kwestionuje orzeczenia wydane w jego sprawie tylko w związku z tym, iż nie wykazują one grupy inwalidzkiej, a zdaniem skarżącego taka grupa inwalidztwa mu się należy. Na pytanie Sądu dodał jednak, że kwestionuje decyzję w całości, w tym ustalenia dotyczące stwierdzenia zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. W konkluzji wywodów skargi skarżący domagał się uznania związku rozpoznanych u niego schorzeń ze służbą wojskową oraz zaliczenia go do grupy inwalidztwa.

W tej części skarga podlegała jednak odrzuceniu.

Należy bowiem stwierdzić, iż w dniu 27 października 1999r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III ZP 9/99), w której uznał, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (OSNP 2000/5/167).

Mimo, iż w 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego (obok NSA wyodrębnione zostały wojewódzkie sądy administracyjne) pogląd Sądu Najwyższego (który nie sprawuje już nadzoru judykacyjnego nad sądownictwem administracyjnym) nie stracił swej aktualności. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekający w powyższym składzie, w niniejszej sprawie, w pełni go podziela.

Wobec tego skargę J, J. domagającego się uznania związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Sąd Najwyższy we wspomnianej uchwale, jako Sąd właściwy w tych sprawach wskazał Sąd pracy i ubezpieczeń społecznych.

2. Skarżący wniósł skargę od całości orzeczenia nr [...] z dnia [...]r. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., co potwierdził na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. Należy w tym miejscu dodać, iż sąd administracyjny, nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarżący uzasadniając skargę przedstawił jedynie przebieg swojej służby i pogarszający się stan zdrowia. Nie czynił natomiast zarzutu komisjom lekarskim złego rozpoznania dotyczącego tych chorób. Wprawdzie skarżący podaje, iż gdyby leczył się w poradni zdrowia psychicznego, to na pewno zaliczono by go do inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, "jak wszyscy którzy te schorzenia posiadają (nerwica)", brak jednak podstaw by rozpoznania w tym zakresie podważać. Rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniach obu komisji lekarskich nie naruszają prawa. Komisje prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności sprawy w szczególności ustalone na podstawie stosownych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a zwłaszcza wyniki tych badań, nie budził wątpliwości, a skarżący - jak już wcześniej stwierdzono, nie zarzucał, że rozpoznanie lekarskie nie jest trafne.

Z tych względów skargę w tej części, tylko ogólnie kwestionującą opisane wyżej orzeczenia, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.