Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 418/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 70b
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1, par. 3, art. 11
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] o nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., na rzecz skarżącego K. K., kwotę 1460 (tysiąc czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2010 r. nr 244, poz. 1626), § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. nr 60, poz. 278 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 7), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. dnia [...] o przyznaniu K.K. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: A. z siedzibą w Ł. - dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – A.G. w wysokości 2020,23 zł .

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 14 listopada 2012 r. K.K. wystąpił do Wójta Gminy S. z wnioskiem o przyznanie dofinansowania pracodawcom kosztów kształcenia młodocianego pracownika A.G. za okres szkolenia młodocianego pracownika od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., to jest 36 miesięcy.

Do wniosku strona załączyła następujące dokumenty: umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, zawartą przez A. w Ł. reprezentowany przez pracodawcę D.K., w dniu 1 września 2009 r. z młodocianym A.G. na okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., w ramach której nauka zawodu trwa 36 miesięcy, świadectwo pracy A.G. wystawione w dniu 24 listopada 2011 r., stwierdzające, iż w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 24 listopada 2011 r. A.G. zatrudniony był w A. D.K. w Ł.. Stosunek pracy rozwiązano wobec likwidacji zakładu pracy w związku ze zgonem pracodawcy, informację z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wskazującą, iż przedsiębiorca D.K. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w dniu 25 listopada 2011 r., w dniu 28 listopada 2011 r. dokonano wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, informację z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wskazującą, iż przedsiębiorca K.K. A. rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w dniu 25 listopada 2011 r., umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, zawartą przez pracodawcę K.K., w dniu 25 listopada 2011 r. z młodocianym A.G. na okres od dnia 25 listopada 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., dyplom Izby Rzemieślniczej w Ł. z dnia 12 lipca 2011 r. potwierdzający, iż K.K. uzyskał tytuł mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych, zaświadczenie ukończenia przez K.K. kursu pedagogicznego z dnia 13 czerwca 2011 r., z którego wynika, iż K.K. ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, zaświadczenie Izby Rzemieślniczej w Ł. z dnia 30 października 2012 r., nr [...], potwierdzające, iż A.G. w dniu 11 września 2012 r. zdał egzamin czeladniczy przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Izbę Rzemieślniczą uzyskując świadectwo czeladnicze nr [...].

Decyzją z dnia [...], znak [...], Wójt Gminy S. przyznał wnioskodawcy dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika – A.G. w wysokości 2020,23 zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że A.G. w dniu 1 września 2009 r. zawarł umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego na okres 36 miesięcy z D.K. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą: A.. Z dniem 24 listopada 2011 r. powyższa umowa została rozwiązana z uwagi na likwidację zakładu pracy wobec zgonu pracodawcy. Następnie w dniu 25 listopada 2011 r. A.G. zawarł umowę o pracę w celu kontynuacji przygotowania zawodowego z K.K. na okres nie dłuższy niż do dnia 31 sierpnia 2012 r. A.G. w dniu 11 września 2012 r. zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Wobec powyższego K.G. przysługuje dofinansowanie za faktycznie przepracowany okres kształcenia 9 miesięcy i 7 dni.

Od powyższej decyzji K.K. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., podnosząc w nim, że w dniu 24 listopada 2011 r. zmarł jego ojciec D.K. i z dniem 25 listopada 2011 r. przejął po ojcu A. w Ł.. Z załączonego do odwołania postanowienia Sądu Rejonowego w Łasku z dnia [...] wydanego w sprawie [...], wynika, iż spadek po zmarłym D.K. dziedziczą: żona M.K. oraz synowie P.K. i K.K. - każdy po 1/3 części. Matka i brat przekazali swoje udziały skarżącemu – K.K., jako dowód skarżący załączył oświadczenie M.K. i P.K.. Zdaniem strony wobec faktu, iż młodociany pracownik pobierał naukę zawodu w A. w Ł. przez okres 36 miesięcy i był przygotowywany do zdobycia kwalifikacji przez D.K., a następnie przez K.K. i w dniu 11 września 2012 r. zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie mechanik samochodowy oraz mając na uwadze okoliczność, iż M.K. i P.K. przekazali swoje udziały spadkowe K.K. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika przysługuje wnioskodawcy w pełnej wysokości, tj. 8 081,00 zł.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium, powołując się na przepisy ustawy o systemie oświaty, ustawę z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wskazało, że materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wskazuje, że D.K. od dnia 25 listopada 2011 r. nie był już przedsiębiorcą, czyli podmiotem gospodarczym, któremu mogłaby zostać przyznana pomoc de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. Skoro D.K. nie mógł zostać objęty ww. formą pomocy, nie mógł on tym samym otrzymać zaliczanego do pomocy de minimis dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Z wnioskiem o przyznanie dofinansowania wystąpił syn zmarłego D.K., jako jego spadkobierca. Z powyższych rozważań wynika jednak, że K.K. nie mógł nabyć prawa do ubiegania się o przedmiotowe świadczenie, bowiem przysługuje ono konkretnemu istniejącemu przedsiębiorcy, który spełnia ustawowe warunki, tj. w szczególności zawarł umowę z młodocianym pracownikiem i kształcił go w zawodzie. Nie ulega wątpliwości, że K.K. w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 24 listopada 2011 r. nie był pracodawcą A.G., ponieważ był nim D.K.. Skoro jednak ww. zmarł, a prowadzona przez niego działalność została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej, to nie istnieje już podmiot, który mógłby wystąpić z wnioskiem o przyznanie dofinansowania za okres w jakim młodociany pracownik był kształcony. Organ stwierdził, że brak jest tożsamości podmiotu, który mógłby uzyskać dofinansowanie, bowiem pracodawca K.K. nie jest tożsamy z pracodawcą, który kształcił młodocianego pracownika A.G. w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 24 listopada 2011 r.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że Wójt Gminy S. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał z jakich przyczyn wnioskodawcy nie przysługuje dofinansowanie za okres kształcenia pełnych 36 miesięcy. Brak uzasadnienia nie ma jednak wpływu na poprawność podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Brak ten został konwalidowany w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogły zostać uwzględnione. Fakt, że K.K. jest spadkobiercą zmarłego ojca, nie oznacza, że przysługuje mu wnioskowane dofinansowanie za cały okres kształcenia młodocianego pracownika. Wyrok przytoczony przez skarżącego w odwołaniu nie może zostać zastosowany do przedmiotowej sprawy, z uwagi na fakt, iż został podjęty w poprzednio obowiązującym stanie prawnym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 70b ust. 1,2, 5, 7,11 ustawy o systemie oświaty poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt bycia przez skarżącego spadkobiercą D.K. - ojca skarżącego, zmarłego w dniu 24 listopada 2011 r., nie oznacza, iż przysługuje mu wnioskowane dofinansowanie za cały okres kształcenia młodocianego pracownika, bowiem przysługuje ono konkretnemu istniejącemu przedsiębiorcy, a w konsekwencji poprzez odmowę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika za okres, w którym przygotowanie zawodowe prowadzone było przez D.K., w sytuacji gdy: umowa o pracę między D.K. a młodocianym pracownikiem uległa rozwiązaniu nie z winy pracodawcy (śmierć), w czasie, gdy młodociany był zatrudniony przez D.K. istniały wstępne warunki do uzyskania przez pracodawcę dofinansowania, młodociany pracownik kształcił się w dalszym ciągu u skarżącego, który jest prawnym (dziedziczenie) oraz faktycznym (skarżący "przejął" prowadzenie zakładu po ojcu) następcą D.K., w skład spadku po D.K. weszło uprawnienie do złożenia wniosku o dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika w odpowiedniej części, bowiem do spadku wchodzą nie tylko prawa, ale również uzasadnione prawne nadzieje na nabycie określonego uprawnienia (ekspektatywa); przede wszystkim zaś, cel regulacji przewidzianej w powołanym przepisie został osiągnięty, a mianowicie młodociany pracownik uzyskał kwalifikacje zawodowe, dzięki kształceniu go przez D.K., a następnie skarżącego, zatem w sytuacji gdy istniała podstawa do przyznania skarżącemu dofinansowania w pełnej wysokości;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia niekorzystnego dla skarżącego, mimo iż w takim samym stanie faktycznym i prawnym inny organ – Wójt Gminy W. przyznał skarżącemu dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika w pełnej wysokości, w sytuacji gdy odmienność oceny takiego samego stanu faktycznego i prawnego przez różne organy administracji publicznej jest nie do pogodzenia z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; b) art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez nierozważenie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie, że D.K. spełniał wstępne warunki do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci odpisu decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...], nr [...], na okoliczność odmiennej oceny takiego samego stanu faktycznego i prawnego przez różne organy administracji publicznej; o zwrócenie się przez Sąd do Wójta Gminy W. (A. 24, 98-105 W.) o nadesłanie akt sprawy zakończonej decyzją z dnia [...], nr [...] oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów zawartych w aktach, wskazanych przez pełnomocnika skarżącego po ich załączeniu przez Sąd, na okoliczność odmiennej oceny takiego samego stanu faktycznego i prawnego przez różne organy administracji publicznej.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych;

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2102.270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy S. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] przyznająca K.K. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika – A.G. w kwocie 2 020,23 zł.

Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika za okres od 1 września 2009 r. do 31 sierpnia 2012 r. Spór w niniejszej sprawie dotyczy wysokości przyznanego dofinansowania. W ocenie skarżącego dofinansowanie powinno być wypłacone w pełnej wysokości, tj. za okres 36 miesięcy kształcenia młodocianego pracownika, natomiast jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji dofinansowanie zostało przyznane za okres 9 miesięcy i 7 dni prowadzonej przez skarżącego nauki zawodu.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.).

W myśl art. 70b ust. 1 ww. ustawy o systemie oświaty - pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Z cytowanego przepisu niewątpliwie wynika, że ustawodawca wskazuje na trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby można było przyznać dofinansowanie na rzecz pracodawcy, tj.:

- zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego;

- posiadanie przez pracodawcę lub osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych;

- ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia zawodowego i zdanie egzaminu zgodnie z odrębnymi przepisami.

Istotny jest przy tym także przepis art. 70b ust. 7 ww. ustawy, w myśl którego dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu (...).

Oznacza to, że wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania dofinansowania nastąpić może na wniosek pracodawcy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że to pracodawca jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników zatrudnianych w celu przygotowania zawodowego.

W tej sytuacji, gdy brak jest definicji legalnej pojęcia pracodawcy w omawianej ustawie o systemie oświaty, odwołać się w tym zakresie należy do norm prawa pracy, gdzie zgodnie z art. 3 Kodeksu pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

Zgodnie z art. 70b ust. 2 ustawy o systemie oświaty wysokość kwoty dofinansowania kosztów kształcenia jednego młodocianego pracownika wynosi:

1) w przypadku nauki zawodu - 8.081 zł przy okresie kształcenia wynoszącym 36 miesięcy; jeżeli okres kształcenia jest krótszy niż 36 miesięcy, kwotę dofinansowania wypłaca się w wysokości proporcjonalnej do okresu kształcenia;

2) w przypadku przyuczenia do wykonywania określonej pracy - 254 zł za każdy pełny miesiąc kształcenia.

Kwoty dofinansowania określone w ust. 2 podlegają waloryzacji wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, jeżeli ten wskaźnik w roku kalendarzowym poprzedzającym rok, w którym następuje wypłata dofinansowania, wynosi co najmniej 105% art.. 70b ust. 3 ustawy).

Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, że w praworządnym (art. 7 Konstytucji RP) i demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nałożenie na stronę obowiązku lub ograniczenia przysługującego jej uprawnienia może nastąpić tylko na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego. Jednocześnie obowiązku obciążającego stronę lub ograniczenia przysługującego jej uprawnienia nie można domniemywać, gdyż to godzi w bezpieczeństwo obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 2010/11).

W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący zgłosił żądanie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika za okres od 1 września 2009 r. do 31 sierpnia 2012 r. Tymczasem organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się do kwestii podstaw do przyznania skarżącemu dofinansowania za okres 9 miesięcy i 7 dni i nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia co do pozostałego okresu kształcenia młodocianego pracownika objętego wnioskiem skarżącego z dnia 14 listopada 2012 r., a które powinien zamieścić, skoro nie przyznał kwoty dofinansowania za cały okres kształcenia. Natomiast organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i omówił w uzasadnieniu swojej decyzji przyczyny, z powodu których w jego ocenie skarżący nie mógł otrzymać przedmiotowego świadczenia za okres od 1 września 2009 r. do dnia 24 listopada 2011 r. Stanowisko to nie może być traktowane jak decyzja, gdyż nie zawiera rozstrzygnięcia.

W świetle przepisów art. 104 Kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, zaś decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli tego organu, opartym na przepisach prawa administracyjnego i określającym sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (strony) w indywidualnie oznaczonej sprawie.

Treść decyzji, czyli jej elementy składowe, są przedmiotem unormowania art. 107 k.p.a. Stosownie do § 1 tego przepisu decyzja powinna zawierać m.in. "oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (...)". Wymogi uzasadnienia decyzji określone zostały natomiast w § 3 ww. przepisu.

W świetle powyższego rozstrzygnięcie i uzasadnienie to dwa istotne elementy składowe decyzji.

Treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. Osnowa (rozstrzygnięcie decyzji) jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Brak rozstrzygnięcia, treści decyzji pozbawia dane pismo charakteru decyzji. Bez osnowy nie ma decyzji. Uzasadnienie natomiast służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Samo w sobie, bez rozstrzygnięcia (osnowy), nie jest decyzją (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 924/01, LEX nr 81816; z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 262/12).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy wydające decyzje w niniejszej sprawie w sposób niewłaściwy ustaliły i wyjaśniły podstawę prawną i faktyczną w sposób zrozumiały dla strony, co w konsekwencji stanowiło naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a.

Skoro zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie spełniają wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez to, że nie zawierają rozstrzygnięcia w sprawie całości żądania skarżącego, podlegają uchyleniu. Organ orzekający winien w tej sytuacji na nowo rozpatrzyć sprawę w całości, to jest wydać decyzję rozstrzygając kwestię przyznania skarżącemu prawa do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika za okres 36 miesięcy, zgodnie z jego żądaniem zawartym we wniosku.

Organ orzekający ma obowiązek zebrać i ustosunkować się w tym zakresie do całości materiałów dowodowych, pod kątem mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, w tym art. 70b ust. 5 ustawy o systemie oświaty, który przewiduje utratę prawa do otrzymania przedmiotowego dofinansowania jedynie w sytuacji, gdy stosunek prawny łączący pracodawcę i młodocianego pracownika ustał wskutek rozwiązania umowy o pracę z winy pracodawcy.

W postępowaniu ma natomiast obowiązek kierować się zasadami wynikającymi w szczególności z przepisów art. 7, 10, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz uzasadnić rozstrzygnięcie stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując, stwierdzić należy naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić powyższej wskazane przez sąd uwagi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Na mocy art. 152 wskazanej ustawy, Sąd orzekł, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.

D.Cz.