Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 683/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust. 10 pkt 3.
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Sz. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Po 670/09 w sprawie ze skargi Sz. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [....] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r. o sygnaturze II SA/Po 670/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę Sz. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2009 r. o nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd przyjął, że cofnięcie Sz. K. zezwoleń o numerach [...], [...] oraz [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w całym zakresie, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym w obiekcie dyskotekowym P. H., było uzasadnione. Chodzi o naruszenie zakazu sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych w miejscu i czasie masowych zgromadzeń (imprez masowych), które wspólnie z innymi osobami nielegalnie organizował w przedmiotowym lokalu. Wynika to z treści art. 14 ust. 1 pkt 3, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 7 pkt 9, ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), a także art. 3 pkt 1, art. 13a, art. 21 ust. 1, 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 ze zm.).

Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy wskazał na prowadzenie przez Szymona Kasprzaka lokalu gastronomicznego P. H., obok pozostałych dwóch lokali C. H. i D. H. wyodrębnionego z wcześniej znajdującego się w obiekcie lokalu dyskotekowego C. H.. Podziału dotychczasowego lokalu dokonano przez podzielenie pomieszczeń przeźroczystymi szklanymi drzwiami. Drzwi te, w trakcie części organizowanych imprez, pozostawiano otwarte. Łączna ilość gości przebywających w całym obiekcie przekraczała 300 osób, spełniając kryteria imprezy masowej. W związku z tym, organy administracyjne wydały decyzję o zakazie organizacji imprez masowych przez Sz. K. i pozostałych właścicieli lokali w tym obiekcie, podczas których oferowane były do sprzedaży napoje alkoholowe. Zakłócanie porządku publicznego było powtarzające się w godzinach nocnych, a prowadzący punkt o imprezach nie powiadamiał organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Skazania karne, także fakty te potwierdzają.

Powyższe oznaczało, że zarzuty skargi są nieuzasadnione i dlatego podlegała oddaleniu.

W skardze kasacyjnej Sz. K. zaskarżył w całości wyrok, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę wyroku i uchylenia decyzji obu instancji. Powołując się na naruszenie prawa materialnego, zarzucił naruszenie art. 14 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 7 pkt 9, ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Naruszenie zaś przepisów postępowania w sposób istotny i mający wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W uzasadnieniu podał, że przyjęcie pojęcia "impreza masowa" jako "zgromadzenie masowe" jest nieprawidłowe. Pozostaje w sprzeczności z regulacją ustawy. Podobnie jak samo wystąpienie naruszające porządek publiczny w pobliżu punktu sprzedaży alkoholu, nie daje podstaw do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Skarżący zaprzecza, aby doszło do naruszenia warunków sprzedaży alkoholu. Ocena powyższa nastąpiła w związku z uchybieniem zasady bezpośredniości i braku kluczowych ustaleń okoliczności związanych z wydaniem decyzji. W uzasadnieniu wyroku podano nieprawidłowy stan sprawy w związku z błędnymi ustaleniami faktycznymi. Nie przeprowadzono dowodów na okoliczność, że skarżący wraz z D. K. i M. P. organizowali wspólnie w prowadzonych przez siebie lokalach imprezy masowe we wskazanych datach interwencji policji. Chodzi o 24 październik 2008 r., 17, 24, 30 listopad 2008 r., 20/21 grudnia 2008 r., 13/14 lutego 2009 r. Przyjęcie zaś, że osoby, które zakłócały porządek publiczny we wskazanych wyżej datach, spożywały alkohol w lokalu skarżącego, nie jest uzasadnione. Na te okoliczności nie przeprowadzono jakiegokolwiek dowodu. Bezpodstawne jest ustalenie, że trzy lokale należy traktować jako całość, a goście nie rozróżniają w jakim lokalu znajdują się. Twierdzenia te nie mają oparcia dowodowego. Błędny jest pogląd, że definicja zgromadzenia masowego wskazana w ustawie o wychowaniu w trzeźwości jest szersza niż w ustawie o zgromadzeniach masowych. Interpretacja ta, oderwana jest od spójnego systemu prawa, nieuzasadniona i rażąco narusza prawo. Przyjęcie związku pomiędzy naruszeniem porządku publicznego i sprzedażą alkoholu przez dany punkt, jest błędne. Lokal skarżącego położony jest w ścisłym sąsiedztwie Rynku, gdzie zlokalizowane są lokale prowadzące sprzedaż alkoholu i sklepy nocne ze sprzedażą alkoholu. Nie ustalono, gdzie osoby te zakupiły i spożywały alkohol. Wbrew wskazaniom Sądu, organy nie dokonały takich ustaleń, a są one przesądzające w sprawie. Oznacza to, że Sąd naruszył przepisy o postępowaniu, a to miało wpływ na wynik sprawy. Nie przeprowadzono też dowodów na organizowanie imprez z innymi lokalami, aby przyjąć, że osoby zatrzymane były klientami lokalu skarżącego. Sprawa jest poważna, gdyż chodzi o cofnięcie zeznań prowadzące do bankructwa. W takiej sytuacji, wyjaśnienie sprawy winno być rzetelne, a nie sankcjonujące bezprawie. Skarga jest zasadna a wyrok wadliwy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie skorzystało z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia ona wymogi określone w art. 174, art. 175 § 1, art. 176 oraz art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.

Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.

Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.

Zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania obejmuje art. 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc braków w uzasadnieniu wyroku. Przepis ten nakazuje zamieszczenie określonych elementów konstrukcyjnych w uzasadnieniu wyroku. Zawierać winno: zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Elementy te mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła nieprawidłowy stan faktyczny sprawy na skutek wcześniejszego dokonania przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych. Chodzi zatem o wadliwość uzasadnienia wyroku. Odwołanie się do tych zarzutów spowodowane jest wykazaniem braku podstaw do zastosowania prawa materialnego, a więc cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut powyższy jest uzasadniony. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że lokalu skarżącego nie można traktować jako całość z innymi lokalami i na tej podstawie dokonywać oceny charakteru naruszeń prawa. Każdy z tych lokali jest prowadzony przez inny podmiot, na podstawie oddzielnych pozwoleń i one podlegają samodzielnej ocenie. Skarżącemu wcześniej wydano pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Oznacza to, że postępowania te zakreśliły zakres i rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej i w tym zakresie należy dokonywać oceny – czy skarżący naruszył prawo prowadzące w konsekwencji do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Łączenie prowadzonej działalności przez skarżącego z prowadzoną działalnością innych podmiotów, powoduje błędność ustaleń faktycznych, o której mowa w niniejszym zarzucie. Do takiej oceny obliguje okoliczność, że przedmiotem cofnięcia zezwolenia w niniejszym postępowaniu nie jest ocena wszystkich podmiotów prowadzących działalność w bliskim sąsiedztwie, a ocena zezwolenia dotycząca skarżącego. Łączenie tych działalności powoduje, że z oceny wymyka się kontrola każdego z nich. Prowadzi to do błędów w ocenie, kto i za co odpowiada. Za takim działaniem przemawia również fakt, że w sprawie jest mowa o imprezach masowych, a więc przekraczających 300 osób, podczas gdy z ustaleń wynika, że organy zatwierdziły dokumentację projektową w lokalu skarżącego jako P. H. na 100 osób. Z okolicznościami powyższymi połączono organizację masowych imprez i naruszenia warunków sprzedaży oraz podawania napojów alkoholowych wynikających z zakwestionowanego pozwolenia. Ocenę zakłócenia porządku publicznego połączono także z działalnością trzech samodzielnych lokali, w tym dwa lokale do skarżącego przecież nie należą. Cofnięcie skarżącemu zezwoleń nastąpiło ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.). Chodzi zatem o sprzedaż alkoholu przy zakłócanym porządku publicznym w przypadku powtarzającego się co najmniej dwa razy w okresie sześciu miesięcy.

Trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że wskazane interwencje, które stały się podstawą cofnięcia pozwolenia, połączono z innymi właścicielami lokali, bez przeprowadzenia dowodów na te okoliczności. Sąd I instancji przyznał, że Prezydent Miasta nie przeprowadził wnikliwej analizy notatek funkcjonariuszy, a jedynie skoncentrował się na przedstawieniu zjawiska "zakłócania porządku publicznego". Łączenie tych zdarzeń z miejscami w okolicach trzech lokali (w tym skarżącego) jest za daleko idące a odwołanie się do zasad doświadczenia życiowego nie znajduje uzasadnienia. Z ustaleń nie wynika, że zakłócany porządek publiczny we wskazanym datach, a które stały się podstawą cofnięcia zezwolenia, spowodowany był spożywaniem alkoholu w lokalu skarżącego. Nie należy pomijać faktu (co podnoszone było na poszczególnych etapach postępowania administracyjnego), że lokal skarżącego położony jest w ścisłym sąsiedztwie Rynku. Zlokalizowane są tam inne lokale. Nadto, w tym samym budynku, gdzie jest lokal skarżącego, znajduje się lokal prowadzący sprzedaż alkoholu. Zlokalizowane są sklepy nocne, sprzedające także alkohol. Konieczne zatem było ustalenie, gdzie osoby, których interwencja dotyczyła, zakupiły i spożywały alkohol. Nie można wobec tego podzielić oceny Sądu I instancji, że dowody takie nie musiały być utrwalane. O ile przesłanką cofnięcia jest powtarzające się zakłócanie porządku publicznego, to fakty prowadzące do tej oceny nie mogą nasuwać żadnych wątpliwości.

Nie można w sprawie wyciągać daleko idących konsekwencji z faktu zakazu organizacji imprez masowych przez skarżącego. Skarżący od zarzutu z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 z późn. zm.) został uniewinniony.

Powyższe okoliczności potwierdzają zarzut skargi kasacyjnej w zakresie błędnych ustaleń faktycznych, skutkiem czego jest przyjęcie nieprawidłowego stanu sprawy jako mającego istotny wpływ na wynik.

Rację ma skarżący, że powyższe ustalenia o ile nie zostaną dokładnie wyjaśnione, trudno przyjąć, czy naruszenie prawa materialnego nastąpiło w sprawie. Zarzut w tym przedmiocie dotyczy oceny – czy istotnie podstawą do cofnięcia pozwolenia jest naruszenie warunków sprzedaży alkoholu i na czym to naruszenie polega. O ile w sprawie znajduje zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, to należy dokonać oceny w zakresie usunięcia uchybień trafnie zakreślonych w zarzucie skargi kasacyjnej, uzupełnionej analizą notatek funkcjonariuszy z Komendy Powiatowej Policji. Zaznaczyć przy tym należy, że ocena ma dotyczyć lokalu skarżącego, gdyż z tym miejscem wiąże się wszczęte postępowanie o cofnięcie zezwoleń.

Obowiązkiem zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie odniesienie się przez Sąd I instancji do powyższych uchybień a następnie ponowna ocena – czy istotnie w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do cofnięcia pozwoleń w ramach udzielonego zezwolenia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.