Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 630/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 17 ust. 1, 1a, 1b
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 lutego 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/370/2022/1921 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy G. decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r. nr [...] (znak [...]), wydaną m.in. na podstawie art. 17 ust. 1, ust. 1a i ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej w skrócie "u.ś.r.") odmówił A. W. (zwanej dalej "stroną" lub "Skarżącą") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym T. K. (babcią strony).

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że babcia strony skarżącej, urodzona [...] r. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 21 października 2020 r. łącznie ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jednocześnie organ zaakcentował, że według przedłożonego dokumentu nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność babci Skarżącej.

Ponadto organ ustalił, że niepełnosprawna posiada dwójkę dzieci: córkę w wieku 59 lat (i zarazem matkę Skarżącej), która od 14 lat mieszka i pracuje poza granicami Polski, w związku z czym nie może sprawować opieki nad niepełnosprawną matką, a także syna w wieku 49 lat mieszkającego w K., który nie może się opiekować matką w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną partnerką, która uległa wypadkowi i legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W podsumowaniu uzasadnienia organ I instancji wskazał, że strona nie jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem swojej babci, gdyż w tym obowiązku wyprzedzają ją inne osoby spokrewnione.

Strona nie zgodziła się z decyzją organu I instancji i, wyrażając niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia, wniosła od niej odwołanie, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1115/19, wedle którego obiektywne przeszkody w sprawowaniu opieki przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą jej wymagającą mogą uzasadniać przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie z dalszym stopniem pokrewieństwa sprawującej faktyczną opiekę i zobowiązaną do alimentacji w dalszej kolejności. Skarżąca zaakcentowała przy tym, że de facto jest dla swojej babci osobą najbliższą. Babcia nie ma nikogo poza skarżącą, kto mógłby się faktycznie nią opiekować. Dodała, że jej matka przebywająca w [...] zmuszona jest do sprawowania opieki nad chorym partnerem. Zaś jej wujek, a syn niepełnosprawnej, także sprawuje opiekę nad chorą partnerką.

Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez stronę skutku, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 21 lutego 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/2022/1921 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium nakreśliło najpierw przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia.

W związku z tym, że organ I instancji powołał art. 17 ust. 1b u.ś.r. Kolegium wykluczyło możliwość odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia opartej o moment powstania niepełnosprawności, przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Powołując się na ten wyrok i posiłkując się stanowiskami wyrażonymi w orzecznictwie sądów administracyjnych Kolegium stwierdziło, że kryterium momentu powstania niepełnosprawności nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Jednocześnie Kolegium podzieliło drugi z argumentów wskazanych przez organ I instancji, dotyczący pierwszeństwa córki bądź syna w ubieganiu się o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Według Kolegium brak możliwości opieki nad niepełnosprawną ze strony jej dzieci z powodu innych obowiązków pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem nie stanowią obiektywnych sytuacji uniemożliwiających opiekę. Z tego powodu należało skarżącej odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia.

Strona nie zgodziła się z powyższą decyzją i działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W skardze zarzucono, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym niewyjaśnienie, czy w sytuacji Skarżącej obiektywnie możliwe było złożenie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przez potomstwo w pierwszej linii.

W związku z podniesionymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze zawarto także wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania Skarżącej oraz świadków. Ponadto zaakcentowano, że Skarżąca jest zmuszona sprawować opiekę praktycznie cały dzień. Opieka ta obejmuje m.in. pomoc w higienie osobistej, w czynnościach domowych (gotowanie, sprzątanie, pranie), masaże, zmianę opatrunków, dowóz do placówek służby zdrowia, wykonywanie ćwiczeń w ramach rehabilitacji w domu. Gdyby nie wskazana konieczność opieki Skarżąca powróciłaby do pracy zarobkowej. Na poparcie swojego stanowiska strona skrżąca przywołała wybrane wyroki sądów administracyjnych.

W skardze zaakcentowano także, że zarówno córka, jak i syn niepełnosprawnej zmuszeni są sprawować opiekę nad partnerami. Partner matki Skarżącej jest chory na nowotwór, a partnerka wujka Skarżącej jest sparaliżowana po wypadku na koniu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, powtarzając argumentację w istocie tożsamą z argumentami przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wniosło o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329, ze zm. ) dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu sprawowanej w oparciu o powyższe kryteria jest decyzja Kolegium, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, odmawiającą skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym babcią.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie: t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 615 ze zm., w skrócie tak jak dotychczas "u.ś.r.").

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W myśl art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust.1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Literalne brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a pkt 2 u.ś.r. wskazuje, że osoby inne niż spokrewnione w stopniu pierwszym z osobą wymagającą opieki mogą uzyskać świadczenie pielęgnacyjne wówczas, kiedy nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, lub są one małoletnie, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Odnotować jednocześnie należy, że jakkolwiek w judykaturze i w doktrynie prymat wykładni językowej przepisów prawa nie budzi wątpliwości. To jednak równocześnie podnosi się, że granice wykładni językowej nie mają charakteru bezwzględnego. Jeżeli więc wyniku wykładni językowej nie da się zaakceptować ze względu na konsekwencje o charakterze systemowym i sprzeczność z wartościami konstytucyjnymi, to wówczas należy się posiłkować innymi metodami wykładni, np. wykładnią funkcjonalną i celowościową (zob. wyrok TK z 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K 25/99, OTK 2000, nr 5, poz. 141, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 194/07 z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 722/2009). W konsekwencji przy wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. i ust. 1a pkt 2 należy uwzględnić cel tej regulacji, jakim jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1670/14). Kierując się zaś tak oznaczonym celem świadczenia pielęgnacyjnego w ocenie Sądu należy dopuścić możliwość jego przyznania także wtedy, gdy stwierdzone zostaną obiektywne przeszkody w sprawowaniu opieki przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą jej wymagającą. W przypadku stwierdzenia takich obiektywnych przeszkód u osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, do świadczenia pielęgnacyjnego uprawnioną będzie osoba z dalszym stopniem pokrewieństwa (o ile spełni pozostałe przesłanki warunkujące przyznanie tego świadczenia) i to pomimo, że osoba spokrewniona w pierwszym stopniu nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zastrzec jednocześnie od razu należy, że przyjęcie tego z zasady korzystniejszego dla wnioskodawców stanowiska nie stanowiło jednak dla Sądu wystarczającej podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium. Materiał zgromadzony w sprawie oraz poczynione przez organy na jego podstawie ustalenia faktyczne wskazują bowiem, że podane przez córkę i syna niepełnosprawnej przeszkody w sprawowaniu nad nią opieki nie mają charakteru obiektywnego i to niezależnie od tego, że nie legitymują się oni orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że zarówno córka jak i syn niepełnosprawnej nie posiadają orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednak w świetle powyższych rozważań okoliczność ta nie zamykała automatycznie możliwości przyznania wnioskowanego świadczenia wnuczce niepełnosprawnej. Czyniła ona natomiast koniecznym ustalenie, czy w odniesieniu do zarówno do córki, jak i syna niepełnosprawnej, zachodzą obiektywne przeszkody w sprawowaniu przez nich opieki nad matką, a zarazem babcią Skarżącej.

W związku z tym należy stwierdzić, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia matki Skarżącej (a zarazem córki niepełnosprawnej) z dnia 20 października 2021 r., od 14 lat przebywa ona poza granicami Polski, mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z swoim partnerem, nie planuje powrotu do Polski i dlatego nie może sprawować opieki nad swoją matką (karta 1D akt administracyjnych). Na okoliczność przebywania od lat poza granicami kraju wskazała również sama Skarżąca w oświadczeniu z tej samej daty (karta 1B). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał w ramach prezentacji poczynionych ustaleń, że córka niepełnosprawnej od 14 lat mieszka i pracuje poza granicami Polski, w związku z czym nie może sprawować opieki nad matką. W odwołaniu Skarżąca dodatkowo wskazała, że jej matka przebywająca i pracująca w [...] zmuszona jest do sprawowania opieki nad chorym partnerem. Do odwołania załączono zaś zaświadczenie w języku angielskim dotyczące jego stanu zdrowia. W skardze wskazano także, że posiada ona udokumentowany status osiedleńca.

W ocenie Sądu wskazana powyżej okoliczność stałego pobytu matki Skarżącej poza granicami kraju uniemożliwia sprawowanie przez nią opieki nad matką. Jednak nie sposób tej przeszkodzie przypisać charakteru obiektywnego tj. niezależnego od matki Skarżącej. Przeszkoda ta bowiem stanowi konsekwencję wyboru, aby centrum aktywności życiowej, w tym zawodowej, uczynić terytorium innego kraju. Jakkolwiek za decyzją o wyjeździe z Polski mogą stać różne czynniki, na które strona nie ma wpływu, w tym przede wszystkim sytuacja ekonomiczna kraju i warunki na rynku pracy, to jednak nie zmienia to oceny, że ostatecznie wyjazd i pobyt za granicą jest skutkiem decyzji i wyboru, spośród wielu alternatyw, takiego rozwiązania, które według subiektywnego przekonania danej osoby jest dla niej najlepsze. Przebywanie i zarobkowanie poza granicami kraju w realiach rozpoznawanej sprawy nie stanowi zatem przeszkody, której można byłoby przypisać cechę obiektywności i pozostawania poza sferą woli matki Skarżącej.

Podobnie ocenić należy podniesioną dopiero w odwołaniu dodatkową okoliczność związaną ze sprawowaniem przez matkę Skarżącej opieki nad chorym partnerem. O ile sama okoliczność dotycząca jego choroby ma charakter obiektywny, to jednak już okoliczność, że matka Skarżącej sprawuje nad nim opiekę, nie może być oceniona jako obiektywna przeszkoda do sprawowania opieki nad niepełnosprawną babcią Skarżącej. Stanowi ona bowiem efekt określonego życiowego wyboru. Nie kwestionując prawa do swobodnego wyboru życiowego partnera i zakresu zaangażowania w pomoc, jakiej może potrzebować, dokonanie wyboru, aby opiekować się osobą, względem której nie ciąży na opiekunie obowiązek alimentacyjny nie kreuje obiektywnej przeszkody do sprawowania opieki nad matką, względem której na takim opiekunie ciąży obowiązek alimentacyjny.

Podobnie również należy ocenić sytuację, w której znajduje się syn niepełnosprawnej (a zarazem wujek Skarżącej). Sprawowanie opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym partnerką bez wątpienia stanowić może przeszkodę uniemożliwiającą sprawowanie opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Jednak jest to okoliczność uwarunkowana przede wszystkim decyzją danej osoby, a zatem nie mająca charakteru obiektywnego. Sąd nie kwestionuje prawa do takiego wyboru, ani nie dokonuje jego oceny czy wartościowania. Jednak rolą Sądu jest ocena skutków prawnych takiego wyboru w sytuacji, w której o świadczenie pielęgnacyjnej ubiega się, tak jak w realiach rozpoznawanej sprawy, osoba obciążona obowiązkiem alimentacyjnym w dalszej kolejności. W sytuacji, w której dzieci niepełnosprawnej, decydują się na opiekę nad osobami, względem których nie ciąży na nich obowiązek alimentacyjny, to zdaniem Sądu brak jest podstaw tego, aby na ogół społeczeństwa przerzucać skutki finansowe takiego wyboru i z środków publicznych kompensować dalszemu krewnemu osoby niepełnosprawnej rezygnację z zatrudnienia w celu sprawowania opieki w zastępstwie dzieci. Przeszkoda do sprawowania przez nie opieki nie ma bowiem charakteru obiektywnego.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że na przeszkodzie do przyznania wnioskowanego przez Skarżącą świadczenia było to, że okoliczności które uniemożliwiają córce i synowi niepełnosprawnej sprawowanie nad nią opieki nie mają charakteru obiektywnego.

Niezależnie od powyższego zaakcentować należy, że na przeszkodzie do przyznania wnioskowanego świadczenia w realiach rozpoznawanej sprawy stał również zakres opieki sprawowanej przez Skarżącą nad niepełnosprawną w stopniu znacznym babcią. Z ustaleń wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu zamieszkania niepełnosprawnej w dniu 7 grudnia 2021 r. (karta 8 akt administracyjnych), która nie zamieszkuje razem ze Skarżącą, wynika, ze ta ostania odwiedza ja codziennie (mieszka bowiem w innej miejscowości – z mężem i dzieckiem), załatwia wszystkie sprawy urzędowe, towarzyszy w trakcie wizyt lekarskich, robi zakupy artykułów spożywczych, przygotowuje posiłki, sprząta, zajmuje się sprawami gospodarstwa domowego, zaś w porze nocnej ma do dyspozycji kamerę zainstalowaną w mieszkaniu babci, monitorującą jej bezpieczeństwo. Ponadto babcia Skarżącej wskazała, że w razie potrzeby może również liczyć na pomoc wnuka. Takiemu zakresowi sprawowanej opieki ustalonej w trakcie wywiadu środowiskowego Skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie zaprzeczyła. W skardze wskazano jeszcze na bliżej niekonkretyzowaną pomoc w higienie osobistej, masaże, zmianę opatrunków, wykonywanie ćwiczeń w ramach rehabilitacji w domu. Jednak zdaniem Sądu wymienione czynność, ze względu na ich zakres i charakter, a także dostęp do pomocy wnuka, nie wykluczają podjęcia zatrudnienia przez Skarżącą. Według oświadczenia Skarżącej (karta 3) ma ona też możliwość pomocy ze strony pielęgniarki (za odpłatnością). Ponadto nie sposób nie zauważyć, że ze świadectwa pracy Skarżącej z dnia 28 września 2021 r. znajdującego się w aktach organu administracyjnego wynika, że przebywała ona na urlopie rodzicielskim w wymiarze 32 tygodni, a następnie na urlopie wychowawczym w wymiarze 152 tygodni i 2 dni w okresach od 26 października 2018 r. do 25 października 2020 r. oraz od 26 października 2020 r. do 25 września 2021 r. Z wnioskiem o przyznanie świadczenia Skarżąca wystąpiła zatem nie cały miesiąc po zakończeniu urlopu wychowawczego. Nie sposób przy tym zakładać, że w tym okresie zaprzestała wychowywania swojej czteroletniej córki, co potwierdzają także ustalenia pracownika socjalnego dokonane w dniu 3 listopada 2021 r. (karta 3 akt administracyjnych). Zważywszy zaś na wskazany powyżej zakres opieki Skarżącej nad babcią, a także dodatkowo, ze względu na fakt, że Skarżąca, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe z pracującym zawodowo mężem, zajmuje się wychowaniem córki (w dacie złożenia wniosku czteroletniej) w ocenie Sądu materiał dowodowy, którym dysponowały organy wskazywał na brak związku przyczynowo skutkowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną babcią a rezygnacją przez Skarżącą z zatrudnienia. W ten sposób nie tylko brak obiektywnych przeszkód do sprawowania opieki przez córkę i syna niepełnosprawnej wykluczał przyznanie Skarżącej wnioskowanego świadczenia, a tym samym utrzymanie przez Kolegium odmownej decyzji organu I instancji było prawidłowe także z innych powodów niż wprost wskazane przez Kolegium.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, gdyż wniosło o to Kolegium, a Skarżąca w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Przywołane w uzasadnieniu orzecznictwo sądów administracyjnych dostępne jest w Centralnej Bazie Orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.gov.pl).