Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1279/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 9 ust. 1
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego K. K. kwotę 400 zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1279/20

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. K. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] o nałożeniu na K. K. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A kary pieniężnej w wysokości 14 000 zł za wyszczególnione w decyzji naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, ze zm. – dalej: "u.t.d.") i nakładająca na ww. karę pieniężną w wysokości 10 750 zł.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, art. 4 pkt 22 lit. b, g, art. 7a ust. 2, ust. 7, art. 14 pkt 1, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 1.5, lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.10, lp. 5.11, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, 7, 8, 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG)nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 – zwane dalej "rozporządzeniem 561/2006"), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 2.07.2010 r.– zwane dalej "rozporządzeniem 581/2010").

Z uzasadnienia tej decyzji i akt sprawy wynika, że w okresie od 13 stycznia 2020 r. do 24 stycznia 2020 r. w siedzibie przedsiębiorcy K. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A, przeprowadzona została kontrola w zakresie przestrzegania przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Kontrolą objęto okres od 1.02.2019 – 31.12.2019 r. dnia 2019 r. Do kontroli strona okazała licencję Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W toku czynności poddano 4 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 24 stycznia 2020 r., w którym szczegółowo opisano stwierdzone naruszenia obowiązujących regulacji.

Na tej podstawie decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. WITD orzekł o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w łącznej wysokości 14 000 zł.

Karę wymierzono za:

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie - za każdą zmianę w wysokości 1600 zł (lp. 1.5 załącznika nr 3)

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin w wysokości 200 zł (lp. 5.1 załącznika nr 3)

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone w wysokości 4350 zł (lp. 5.2 załącznika nr 3),

- przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu w wysokości 250 zł (lp. 5.4 załącznika nr 3),

- skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego w wysokości 100 zł (lp.5.5 załącznika nr 3),

- niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku w wysokości 1050 zł (lp.5.6 załącznika nr 3),

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej w wysokości 4300 zł (lp. 5.7 załącznika nr 3),

- przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku w wysokości 800 zł (lp. 5.10 załącznika nr 3),

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w wysokości 850 zł (lp. 5.11 załącznika nr 3),

- naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd w wysokości 500 zł (lp. 6.3.18 załącznika nr 3).

Ponadto zdaniem organu, w sprawie brak było podstaw do zastosowania regulacji prawnych określonych w art. 92b i 92c u.t.d.

W odwołaniu złożonym od tej decyzji organu K. K. podniósł, że została ona wydana na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy i z naruszeniem zasady swobodnej ceny materiału dowodowego, co spowodowało przypisanie naruszeń norm czasu pracy i obowiązkowych odpoczynków. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 oraz art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, poprzez przyjęcie, że tylko wydruki z tachografu mogą stanowić dowód nie wykonywania faktycznie przewozu w określonym czasie. Odwołujący wyjaśnił, że kierowca J. F. w okresach w których organ stwierdził naruszenia norm o czasie pracy i obowiązkowych odpoczynkach wykonywał przewozy na promie. Przeprawy promowe nieprawidłowo ustawił tachograf i dlatego zostały stwierdzone przedmiotowe naruszenia. Odwołujący wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania przedstawił dokumenty CRM oraz dowody wjazdu na prom, których nie uwzględnił organ I instancji wskazując, że tylko wydruki z tachografu mogą stanowić dowód w sprawie. W ocenie odwołującego wydruki z tachografu zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wystawia się tylko w przypadku naruszeń czasu pracy a nie w sytuacji gdy kierowca nieprawidłowo ustawił tachograf.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji i nałożył na K. K. karę pieniężną w wysokości 10 750 zł.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej była co do zasady słuszna, gdyż podczas przeprowadzonej w przedsiębiorstwie odwołującego kontroli w sposób nie budzący wątpliwości wykazano wskazane w kwestionowanej decyzji naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo odniósł się do każdego z zarzucanych skarżącemu naruszeń, powołując podstawę prawną, na podstawie której została nałożona kara i wyjaśniając przyczyny jej nałożenia. W sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniono, że kierowcy wykonując przewozy w imieniu strony wykonywali je z naruszeniem przepisów określających czas prowadzenia pojazdów i obowiązkowe odpoczynki skracając wymagane odpoczynki lub wydłużając dopuszczalne czasy prowadzenia pojazdu, a sam przedsiębiorca nie poinformował organu licencyjnego o zmianie w taborze, którym wykonywał przewozy w kontrolowanym okresie. Powyższe doprowadziło do powstanie naruszeń określonych w lp. 1.5, lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.10, lp. 5.11, załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy wskazał, że błędnie obliczono jedynie wysokość kary pieniężnej za:

1. naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin (lp. 5.2) i z tej przyczyny nałożył karę w wysokości 3300 zł zamiast orzeczonej 4 350 zł. Wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy J. F. i wyjaśnień wynika, że kierowca ten w dniu 4 kwietnia 2019 r. nie dopuścił się naruszenia w postaci przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin. Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę. Z danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy J. F. wynika, że kierowca ten w dniu 04.04.2019 r. wykonując podróż promem odebrał odpoczynek łączny w wymiarze 14 godzin i 8 minut w okresie od godz. 14:48 dnia 04.04.2019 r. do godz. 05:15 do dnia 5.04.2019 r. powyższy odpoczynek został przerwany dwiema przerwami trwającymi łącznie nie dłużej niż 1 godzina, co należało potraktować jako odebranie przez kierowcę regularnego odpoczynku dziennego, który to spowodował zakończenie prowadzenia pojazdu przez kierowcę J. F. w dniu 04.04.2019 r. Przy uwzględnienia przeprawy promowej i odebrania przez kierowcę regularnego odpoczynku dziennego organ stwierdził, że kierowca J. F. w dniu 04.04.2019 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 27 minut. Oznacza to że nie przekroczył dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin.

2. naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku (lp. 5.6). Z tej przyczyny organ nałożył karę w wysokości 950 zł zamiast 1050 zł. Wyjaśnił, że J. F. w dniu 23.06.2019 r. nie dopuścił się naruszenia w postaci niespełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku.. Z danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy J. F. wynika, że kierowca w dniu 23.06.2019 r. wykonując podróż promem odebrał odpoczynek łączny w wymiarze 13 godzin i 23 minut w okresie od godz. 15:51 dnia 23.06.2019 r. do godz. 05:22 dnia 24.06.2019 r. Ponieważ odpoczynek został przerwany dwiema przerwami trwającymi łącznie nie dłużej niż 1 godzina, należało potraktować to jako odebranie przez kierowcę regularnego odpoczynku dziennego. Dnia 23.06.2019 r. kierowca odebrał podczas przeprawy promem regularny odpoczynek dzienny, zatem nie dopuścił się naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, określonego w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006,

3. naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego (lp. 5.7) i nałożył karę w wysokości 2700 zł zamiast 4300 zł. Wyjaśnił, że. Z danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy J. F. wynika, że kierowca ten w dniu 04.04.2019 r. wykonując podróż promem odebrał odpoczynek łączny w wymiarze 14 godzin i 8 minut w okresie od godz. 14:48 dnia 04.04.2019 r. do godz. 05:15 do dnia 5.04.2019 r. Powyższy odpoczynek został przerwany dwiema przerwami trwającymi łącznie nie dłużej niż 1 godzina, zatem należało potraktować to jako odebranie przez kierowcę regularnego odpoczynku dziennego. Kierowca dnia 4.04.2019 r. odebrał regularny odpoczynek dzienny i nie musiał odbierać skróconego odpoczynku dziennego. W dniu tym kierowca nie skrócił skróconego odpoczynku dziennego.

Organ nie uznał natomiast zarzutu odwołującego, że dnia 14.05.2019 r. kierowca J. F. odebrał regularny odpoczynek dzienny. Wyjaśnił, że z danych cyfrowych wynika, że kierowca w tym dniu wykonywał przeprawę promem. Podczas tej przeprawy odebrał odpoczynek w wymiarze łącznym 12 godzin i 40 minut. W ocenie organu odpoczynek ten pomimo odbierania go na promie nie został prawidłowo odebrany, gdyż został przerwany czterokrotnie. Tymczasem zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 podczas przeprawy promem odpoczynek regularny dzienny nie może być przerwany więcej niż dwa razy. W dniu 14.05.2019 r. podczas przeprawy promem kierowca J. F. nie odebrał regularnego odpoczynku dziennego.

W odniesieniu do naruszenia lp. 6.3.18 załącznika nr 3 sankcjonującego naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w wysokości 500 zł i umorzył postępowanie. Wyjaśnił, że przy analizie ww. naruszenia uwzględnia się dni zarejestrowanej działalności, którymi to są dni w których pojazd się poruszał lub były wykonywane jakieś aktywności w nim. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym danych cyfrowych pobranych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] organ odwoławczy stwierdził, że dane były sczytywane w dniach 29.03.2019 r., 09.05.2019 r., 07.09.2019 r. 31.10.2019 r., 15.12.2019 r. i 27.09.2019 r. Pomiędzy poszczególnymi sczytaniami danych z tachografu nie minął okres dłuższy niż 88 dni zarejestrowanej działalności. Tym samym strona nie naruszyła obowiązku dotyczącego terminowego sczytywania danych z tachografu wynoszącego 90 dni zarejestrowanej aktywności od ostatniego sczytania.

Odnosząc się do stawianych w odwołaniu zarzutów, Organ ocenił, że postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy. W trakcie postępowania zebrano cały materiał dowodowy, na podstawie którego wyczerpująco ustalono stan faktyczny sprawy. Organ podkreślił, że postępowanie nie było prowadzone w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnił wszystkie okoliczności. Brak było również podstaw do zastosowania w sprawie przepisów egzoneracyjnych, ponieważ strona nie udowodniła, że dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń.

K. K. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Kwestionowanej decyzji zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 7, art. 8, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na:

- błędnym ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy, które stały się podstawą do przypisania stronie naruszeń norm czasu pracy i w konsekwencji nałożenia kary pieniężnej,

- naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, dowolnej i sprzecznej z zasadami logiki ocenie materiału dowodowego,

- uzasadnieniu decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na wadliwym uznaniu przez organ, iż odbierany w dniach 14-15 maja 2019 r. przez kierowcę J. F. odpoczynek dzienny na promie nie odpowiada hipotezie przepisu art. 9 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 102/1). Podał, że wbrew obowiązkowi nie wskazał, kiedy konkretnie miało miejsce czterokrotne przerwanie odpoczynku. Skarżący przypuszcza, że dokonana przez organ analiza aktywności kierowcy polegała na uznaniu, że czynności wjazdu na prom, jakie miały miejsce w godzinach: 20:16 - 20:36, zostały potraktowane jako dwa dodatkowe, odrębne odpoczynki w godzinach: 20:17-20:20-3 minuty; 20:25 - 20:32 - 7 minut.

Skarżący wyjaśnił, że wjazd na prom w porcie w H. odbywa się z czterech pasów ruchu, na których oczekuje zazwyczaj około 80 pojazdów ciężarowych i z których pojazdy wpuszczane są po kilka na przemian z poszczególnych pasów ruchu. Stąd po 1-minutowym podjeździe miała miejsca przerwa, ponieważ wpuszczane były samochody z innych pasów ruchu. Tachograf w godzinach: 20:17 - 20:20 i 20:25 - 20:32 zarejestrował "łóżko" z tego powodu, że kierowca wyłączył silnik w czasie tych postojów.

W ocenie skarżącego przyjęte przez organ II instancji założenie jest błędne. Przepis art. 9 ust. 1 Rozporządzenia nr 561/2006 nie wymaga, by czynność wjazdu na prom była ciągła, bez żadnej przerwy, postojów itd. (jazda ciągła). Wymaga tylko, aby czynności wjazdu na prom i zjazdu z niego nie przekroczyły łącznie 60 minut.

Zwrócił także uwagę, że na dzień 14 maja 2019 r. przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60/1) nie nakładały na kierowcę obowiązku wprowadzania w tachograf symbolu "PROM" po wjeździe na prom. Przyjętą praktyką było wprawdzie wprowadzenie symbolu "PROM" w momencie zatrzymania pojazdu przez kierowcę na promie, ale nie miało to oparcia w żadnej normie prawnej. Dopiero tzw. "pakiet mobilności", tj. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L 249/1) wprowadził w tym zakresie zmiany.

Podkreślił także, że art. 12 rozporządzenia 561/2006 dopuszcza, że w pewnych sytuacjach kierowca może odstąpić od stosowania art. 6-9, co oznacza, że kierowca może w szczególności: wydłużyć dzienny, tygodniowy i dwutygodniowy czas jazdy, odstąpić od wymogu odebrania 45-minutowej przerwy w prowadzeniu pojazdu po 4 godz. i 30 min. jazdy czy skrócić dzienny i tygodniowy okres odpoczynku. Wbrew twierdzeniom organów tylko w sytuacji, gdy kierowca dopuści się któregoś z wymienionych naruszeń czasu pracy (naruszy normy określone w art. 6-9) sporządza na podstawie art. 12 wydruk z tachografu i opisuje powody naruszenia. Przepis ten nie przewiduje obowiązku sporządzania i opisywania wydruków w innych przypadkach, jak np. w razie niewprowadzenia, czy też nieprawidłowego wprowadzenia w tachografie cyfrowym funkcji "PROM".

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 365.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego zreformował decyzję organu I instancji, przyjmując brak naruszenia przepisów w stosunku do niektórych okoliczności uznanych przez ten organ za naruszenia, zredukował tez łączną karę pieniężną z 14.000 zł do 10 750 zł.

Przyjęta przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego w stosunku do naruszeń mających miejsce w okresie objętym kontrolą, poza zdarzeniem związanym z przejazdem połączonym z przeprawą promową na trasie H. – T. w dniu 14.05.2019 r., jest prawidłowa.

Sąd uznał natomiast za słuszne zarzuty skargi dotyczące tego właśnie przejazdu.

Niesporne są ustalenia stanu faktycznego co do tego, że przejazd ten realizowany przez kierowcę J. F. rozpoczął się w dniu 14.05.2019 r. o godz. 6.58 a zakończył w dniu 15.05.2019 r. o godz. 17.41 i w jego trakcie miała miejsce przeprawa promowa. Organ przyjął, że w tym okresie nastąpiło przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, bowiem odpoczynek na promie został przerwany czterokrotnie, co uniemożliwia uznanie go za prawidłowo odebrany regularny odpoczynek dzienny.

Skarżący kwestionuje taką ocenę danych cyfrowych i wskazuje, że dwukrotne zatrzymanie pracy silnika pojazdu podczas wjazdu na prom - w godzinach: 20:17-20:20 - 3 minuty i w godzinach 20:25 - 20:32 - 7 minut, nie może zostać potraktowane jako 2 odrębne odpoczynki. Wskazuje, że wjazd na prom w porcie w H. odbywa się z czterech pasów ruchu, na których oczekuje przeciętnie kilkadziesiąt pojazdów ciężarowych i z których pojazdy wpuszczane są po kilka na przemian z poszczególnych pasów ruchu. Stąd też w trakcie czynności wjazdu i ustawiania pojazdu na promie następują krótkie jedno – lub kilkuminutowe przerwy, co nie może być traktowane jak odpoczynek.

Słusznie wywodzi skarżący, że obowiązujące w tym zakresie przepisy dozwalają na taką ocenę aktywności kierowcy. Art. 9 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 102/1) dopuszcza możliwość odebrania na promie regularnego odpoczynku dziennego (pod warunkiem, że kierowca ma do dyspozycji koję) z możliwością jego dwukrotnego przerwania innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Za takie czynności skarżący przyjmuje wjazd na prom w H. w godzinach 20.16 – 20.36 oraz zjazd z promu w T. – w godzinach 23.17 – 23.36.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest brak przekroczenia normy określonej w art. 8 ust. 1-4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i przyjęcie, że łączny czas aktywności kierowcy w dniu 14.05.2019 r. liczony od rozpoczęcia dziennego okresu pracy do zatrzymania pojazdu w porcie w H. wynosił 9 godzin 50 minut, a czas odpoczynku - 12 godzin i 31 minut i obejmował odpoczynek w porcie w H. (3 godz. 28 min.), odpoczynek na promie - 2 godz. 41 min. (z uwzględnieniem dozwolonej w art. 9 ust. 1 rozporządzenia przerwy nieprzekraczającej 1 godziny – w rozpoznawanej sprawie 39 minut – łączny czas czynności wjazdu na prom i zjazdu) oraz odpoczynek po zjeździe z promu w T. – 6 godz,. 22 min.).

W ocenie Sądu słuszne są w tym kontekście zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazuje jedynie na "czterokrotne" przerwanie regularnego odpoczynku dziennego podczas przeprawy promowej, nie wyjaśniając które konkretnie przerwy (w jakim dokładnie czasie) wziął pod uwagę. Stanowisko skarżącego w tym zakresie jest jasne i jednoznaczne, zaś organ nie ustosunkował się do zaprezentowanej oceny aktywności kierowcy. Słusznie też zwraca uwagę skarżący na interpretację obowiązujących na dzień zdarzenia przepisów unijnych.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60/1) nie nakładało na kierowcę obowiązku wprowadzania w tachograf symbolu "PROM" po wjeździe na prom. Przyjętą praktyką, choć nie mająca oparcia w żadnej normie prawnej było wprawdzie wprowadzanie symbolu "PROM" w momencie zatrzymania pojazdu przez kierowcę na promie, jednak dopiero tzw. "pakiet mobilności", tj. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L 249/1) wprowadził w tym zakresie zmiany.

Kwestie te nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego, brak też precyzyjnego wyjaśnienia stanowiska organu w zakresie przejazdu i odpoczynków w dniach 14-15.05.2019 r., co niewątpliwie stanowi istotne naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym wobec wniosku Głównego Inspektora Transportu Drogowego, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., który przyznaje stronie prawo zgłoszenia wniosku o rozpoznanie sprawy w takim trybie, przy braku żądania pozostałych stron przeprowadzenia rozprawy.