Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 101/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66, art. 69 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 85, art. 93
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego E. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., wydaną na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.; dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "K.p.a." po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez p. E. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M., z siedzibą w Z. (dalej: płatnik), od decyzji nr [...] wydanej przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu [...] września 2009 r., w sprawie stwierdzenia, że p. A. S. (dalej: pracownik) podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 2 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. z tytułu umowy cywilnoprawnej o charakterze umowy o świadczenie usług, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartej z pracodawcą, nazwanej przez strony "umową o dzieło", umorzono postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu przypomniano, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) Oddział w [...], pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. zwrócił się do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, z wnioskiem o objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym pracownika w okresie od 2 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. z tytułu umowy cywilnoprawnej o charakterze umowy o świadczenie usług, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartej z pracodawcą.

Wnioskodawca wskazał, że z tytułu wykonywania pracy na podstawie w/w umów pracownik nie został zgłoszony do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.

Jednocześnie ZUS w [...] pismem z dnia [...] lipca 2009 r. wskazał, że pracownik w czasie wykonywania w/w umowy podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej P. z siedzibą w Z.

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ po analizie dokumentacji w przedmiotowej sprawie, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. stwierdził, że pracownik podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 2 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. z tytułu umowy cywilnoprawnej o charakterze umowy o świadczenie usług, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartej z pracodawcą, nazwaną przez strony "umową o dzieło".

Od tej decyzji pracodawca wniósł odwołanie. Rozpatrując odwołanie Prezes NFZ zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy stronie. Stronami postępowania, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję był pracownik, którego decyzja dotyczyła oraz ZUS Oddział w [...], na wniosek którego wszczęte zostało postępowanie.

Wydana przez organ I instancji decyzja dotyczyła stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Decyzja ta nie nakładała obowiązku na stronę, polegającego na zobowiązaniu do odprowadzenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. Dlatego też dla oceny czy pracodawca jest stroną postępowania istotne znaczenie ma wykazanie, czy wydana decyzja dotyczy jej interesu prawnego.

O ile w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U z 2007 r. Nr 11, poz. 74 z późn. zm.: dalej: ustawa systemowa), wydawane przez ZUS decyzje są wydawane osobie zainteresowanej oraz płatnikowi składek, to w postępowaniu przed organami NFZ płatnik, w tym przypadku E. K., nie jest stroną prowadzonego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Składając odwołanie nie wykazał on bowiem na czym polegać miało naruszenie jego interesu prawnego, co statuowałoby go jako stronę postępowania.

Tym samym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania płatnika za stronę postępowania.

Wystąpienie z odwołaniem przez podmiot nie będący stroną prowadzonego postępowania czyni postępowanie odwoławcze bezprzedmiotowym i jako takie nie może być dalej prowadzone, a odwołanie nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

Mając powyższe na uwadze, brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia odwołania wniesionego przez pracodawcę od decyzji nr [...] wydanej przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu [...] września 2009 r.

W tym stanie rzeczy Prezes NFZ zobowiązany jest na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie płatnik, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że płatnik – E. K. nie jest stroną postępowania

2) naruszenie art. 105 § K.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego

3) naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W ocenie skarżącego, płatnik, w tym przypadku E. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M., z siedzibą w Z., ma interes prawny w postępowaniu w sprawie objęcia zainteresowanego obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Wynika to z faktu, iż zgodnie z art. 85 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej, to na płatniku spoczywa obowiązek obliczenia, pobrania z dochodu i odprowadzenia składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Powyższe oznacza, iż w przypadku objęcia zainteresowanego, będącego pracownikiem płatnika na podstawie umowy cywilnoprawnej, na płatniku będzie ciążył konkretny obowiązek wynikający z wydanej decyzji przez organ I instancji. Obowiązek ten będzie polegał na konieczności obliczenia, pobrania z dochodu i odprowadzenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. Sam w/w obowiązek po stronie płatnika powstaje w momencie wydania decyzji przez Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ.

W świetle powyższego nieuzasadnione jest twierdzenie organu II instancji o braku posiadania przymiotu strony przez pracodawcę.

Skarżący wskazał także, iż nieuprawnione jest twierdzenie organu II instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, iż w odwołaniu strona powinna wykazać, że zaskarżona przez nią decyzja dotyczy jej interesu prawnego.

Skoro organ I instancji uznał określony podmiot za stronę postępowania, co znalazło wyraz poprzez zawiadomienie danego podmiotu o toczącym się postępowaniu, umożliwienie mu złożenia wyjaśnień i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, a co najważniejsze - skierowanie decyzji administracyjnej do tego podmiotu, to podmiot taki ma prawo złożyć odwołanie. Strona składająca odwołanie nie ma obowiązku wykazywania swojego interesu prawnego na etapie postępowania odwoławczego. Prawo wniesienia odwołania wynika z samego faktu bycia stroną postępowania prowadzonego przez organ I instancji.

W związku z powyższym skarżący wskazał, iż rozstrzygnięcie podjęte przez organ II jest nieprawidłowe i narusza przepisy procedury administracyjnej.

Zgodnie z art.105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania może być skutkiem przyczyn faktycznych, tzn. ustania stanu faktycznego podlegającego uregulowaniu przez organ administracji w drodze decyzji, bądź też postępowanie staje się bezprzedmiotowe wskutek przyczyn prawnych, tzn. gdy obowiązujące przepisy prawa uniemożliwiają rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 24 stycznia.2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1952/07: "Organy winny mieć na uwadze, że ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 K.p.a. przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nie może być interpretowany rozszerzające. Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNAPiUS 1996, nr 11, poz. 150).

Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, którą organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu".

Jak wynika z powyższego w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Tym samym organ II instancji nie był uprawniony do umorzenia postępowania odwoławczego.

Ponadto skarżący podniósł, że jeżeli organ administracji publicznej uznaje, iż odwołujący się nie jest stroną postępowania i organ I instancji błędnie uznał dany podmiot za stronę, to w takiej sytuacji powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Umarzając postępowanie odwoławcze organ II instancji doprowadza do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostaje decyzja administracyjna dotknięta kwalifikowaną wadą. Skierowanie bowiem decyzji do osoby (podmiotu) nie będącego stroną stanowi jedną z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawach indywidualnych z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego w trybie określonym w art. 109 ustawy o świadczeniach nie rozstrzyga kwestii z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, albowiem, zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach, należą one do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.

Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1656/06, czym innym jest kwestia objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a zupełnie czym innym jest kwestia obowiązku płacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. NFZ nie jest instytucją władną do orzekania o obowiązku odprowadzania składek na jakiekolwiek ubezpieczenie, ani też do pobierania tych składek. Składki takie pobierane i odprowadzane są na rzecz ZUS i tylko ten organ może orzekać o obowiązku ich odprowadzania. Ten też tylko organ może je pobierać.

O ile w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 38 ust. 1 ustawy systemowej wydawane przez ZUS decyzje są kierowane do osoby zainteresowanej oraz płatnika składek, to w postępowaniu przed organami NFZ płatnik, w tym przypadku p. E. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M., nie jest stroną prowadzonego postępowania.

Wydana przez organ I instancji decyzja dotyczy stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Decyzja ta nie nakładała obowiązku polegającego na zobowiązaniu do odprowadzenia składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Stronami postępowania, w wyniku którego wydano w/w decyzję był pracownik, którego decyzja dotyczyła oraz ZUS w Z., na wniosek którego wszczęte zostało postępowanie.

Odnosząc się do zarzutu umorzenia postępowania odwoławczego organ wskazał, że jak wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt. II SA/Gd 747/08, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., winno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Prezesa NFZ Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., którą po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez płatnika, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M., z siedzibą w Z., od decyzji nr [...] wydanej przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu [...] września 2009 r., w sprawie stwierdzenia, że p. A. S. (pracownik) podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 2 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. z tytułu umowy cywilnoprawnej o charakterze umowy o świadczenie usług, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartej z pracodawcą, nazwanej przez strony "umową o dzieło", umorzono postępowanie odwoławcze.

Zaskarżona decyzja administracyjna zawiera rozstrzygnięcie dotyczące statusu płatnika jako strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym jego pracownika (kontrahenta). W ocenie organu płatnik nie jest stroną omawianego postępowania, gdyż nie dotyczy ono jego interesu prawnego. Stanowisko to, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, jest błędne.

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Wymaga zatem ustalenia, czy omawiane postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku płatnika (E. K.).

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Interes prawny podmiotu do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym wywodzi się z bezpośredniego wpływu tego postępowania na sferę prawną tego podmiotu, który to wpływ wynikać musi z prawa materialnego. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (szerzej M. Bogusz: Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1997, s. 22, a także T. Woś: Postępowanie sądowo – administracyjne, Warszawa 1996, s. 105 i nast.).

Interes prawny nie wywodzi się z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje, lecz z wynikającego z przepisów prawa, rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku między sferą jej indywidualnych praw a prowadzonym postępowaniem.

Oceniając interes prawny płatnika do uczestnictwa w postępowaniu dotyczącym objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym zatrudnionego przez niego pracownika należy więc brać pod uwagę przepisy prawa materialnego określające czy i jaki status prawny ma płatnik w sprawie dotyczącej ustalenia podleganiu obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu pracownika.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach... obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlegają osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 omawianej ustawy obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych.

Za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia (...) składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego zamawiający (art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach opiekli zdrowotnej....).

Zgodnie zaś z art. 87 ust. 1 omawianej ustawy osoby, o których mowa w art. 85 (płatnicy) są obowiązane bez uprzedniego wezwania opłacić i rozliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne za każdy miesiąc kalendarzowy w trybie i na zasadach oraz w terminach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli do tych osób nie stosuje się przepisów o ubezpieczeniu społecznym - w terminie do 15 dnia następnego miesiąca.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne osób wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia są opłacane i ewidencjonowane w ZUS, który następnie, zgodnie z art. 87 ust. 6, przekazuje je do centrali Funduszu (art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o świadczeniach...).

Zgodnie z art. 93 ust. 1 omawianej ustawy składki na ubezpieczenie zdrowotne podlegają ściągnięciu na zasadach określonych w przepisach ustawy systemowej. W myśl zaś art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. c) i d) ustawy systemowej wymierzanie, pobieranie składek na ubezpieczenie zdrowotne i prowadzenie rozliczeń z płatnikami składek należy do ZUS.

Z uregulowań powyższych wynika, że ustalenie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez NFZ, iż badana umowa ma charakter umowy zlecenia, powoduje dalsze ustalenie w drodze decyzji, że osoba wykonująca pracę na podstawie tej umowy (pracownik) podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Stwierdzenie, w drodze decyzji administracyjnej, że zleceniobiorca podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu powoduje jednocześnie, iż zleceniodawca uzyskuje status płatnika składek na ubezpieczenie zdrowotne zleceniobiorcy. Rozstrzygnięcie o podleganiu zleceniobiorcy obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu wpływa zatem wprost na sferę prawną zleceniodawcy, gdyż nakłada na niego obowiązki płatnika składek za okres objęty umową i ubezpieczeniem.

Okoliczność, że wysokość zaległości zostanie określona później odrębną decyzją wydaną w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez ZUS, z udziałem płatnika, nie zmienia faktu, że to w postępowaniu decydującym o statusie ubezpieczonego rozstrzyga się status płatnika. Osoba statuowana jako płatnik ma więc własny, bezpośredni i aktualny interes prawny do uczestnictwa w tym postępowaniu. Wskazać należy, że tylko w postępowaniu o objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym badany jest charakter umowy będącej w następstwie tego ustalenia źródłem obowiązkowego ubezpieczenia. Później ta kwestia jest już przesądzona konsekwencją ustaleń poczynionych w postępowaniu o ustalenie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Ustalenie, że chodzi o umowę, z którą wiąże się obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, pociąga za sobą wydanie decyzji o objęciu strony tej umowy (zleceniobiorcy) ubezpieczeniem zdrowotnym. Ustalenie zatem w drodze decyzji podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu wpływa na sfery prawne dwóch podmiotów: zleceniodawcy statuując go jako płatnika składek i zleceniobiorcy jako ubezpieczonego. Zatem obie strony umowy mają interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu rozstrzygającym o charakterze łączącej je umowy i stwierdzającym o podleganiu obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Z omawianych względów Sąd uznał, że organ administracji z pominięciem powyższych uregulowań prawa materialnego wadliwie ocenił, że płatnik nie ma interesu prawnego do występowania w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym jego pracownika (kontrahent).. Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego jest w tej sytuacji błędne. Niewłaściwe było również wskazanie dodatkowo jako podstawy prawnej art. 105 § 1 K.p.a. (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1995 r. w sprawie OPS 16/98), co samo w sobie nie miało jednak wpływu na uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Z tych względów, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji powinien rozpoznać odwołanie płatnika merytorycznie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.