Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1031/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 145 par 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par 1; art. 145 apar 1; art.107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G.C., M.R., M.M. – wspólnicy G. spółki cywilnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. solidarnie na rzecz G.C., M.R., M.M kwotę 283 zł (dwieście osiemdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w P. orzekł w stosunku do G. Sp z oo w O. i Agencji Celnej G. [...] S.C. G.C., M.R. i M.M. o retrospektywnym zaksięgowaniu różnicy kwoty długu celnego w wysokości 2.845 zł wobec towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym w procedurze uproszczonej w ramach procedury dopuszczenia do obrotu nr SAD [...] z dnia [...] maja 2011 r. ([...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.; określił prawidłową kwotę należności celnych w wysokości 7.063 zł; orzekł o solidarnym zobowiązaniu adresatów decyzji do pokrycia kwoty długu celnego.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w P. stwierdził, iż w rozpoznanej sprawie deklaracja upoważnionego eksportera zawarta na specyfikacji do faktury importowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie jest prawidłowo sporządzonym dowodem pochodzenia potwierdzającym status pochodzenia towaru, uprawniającym do zastosowania preferencyjnych środków taryfowych dla towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym o nr [...] z dnia [...] maja 2011 r.

Od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] listopada 2012 r. odwołanie ( data pisma [...] grudnia 2012 r.) wniosła tylko G. [...] S.C. – G.C., M.R i M. M. wskazując, iż załączone do zgłoszeń celnych dokumenty potwierdzające preferencje celne na importowane towary są prawidłowe i uzasadniają zastosowanie preferencyjnych stawek celnych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy potwierdzając stanowisko organu I instancji, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 200 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego warunkujące odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Zdaniem organu faktura nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wystawiona przez eksportera z naniesioną deklaracja potwierdzającą [...] preferencyjne pochodzenie towaru nie zawierała prawem wymaganych zapisów odnośnie nazwy, i kodu pocztowego miasta, wsi lub strefy przemysłowej gdzie odbyła się produkcja przyznająca status pochodzenia. Wymogów formalnych nie spełniały także inne dokumenty przedstawione przez Spółkę, ponieważ nie były one sporządzone na fakturze nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. lub na specyfikacji a na odrębnym dokumencie.

W skardze z dnia [...] lutego 2014 r. skierowanej przez G. [...] S.C. – G.C., M.R. i M.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Spółka zarzuciła:

- naruszenie art. 201 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez przyjęcie, iż dług celny w przywozie powstaje w wyniku przyjęcia samego zgłoszenia celnego bez konieczności faktycznego importu towaru,

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 120, 121 § 1 , 122, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż w rozpoznawanej sprawie przywóz towarów zgłoszonych w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. nie miał faktycznie miejsca. Wskazane zgłoszenie było pomyłką.

Zgłoszenie nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. miało dotyczyć [...] kg netto czerwonej papryki, na którą wystawiona została faktura nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Towar ten objęty został notą tranzytową [...], plomba celna miała mieć nr [...] a przywieziony został na samochodzie [...].

Skarżąca wskazała, iż w rzeczywistości towar w postaci [...] kg netto czerwonej papryki na fakturę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. został odprawiony za zgłoszeniem celnym z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] natomiast towar przewożony samochodem [...], pod notą tranzytową [...] i z plombą celną nr [...] został objęty zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] maja 2011 r.

Zdaniem Skarżącej nie było żadnego towaru przy zgłoszeniu celnym nr [...] a w konsekwencji doszło do podwójnego oclenia i podwójnego opodatkowania tego samego towaru.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu II instancji odmowa przez organ celny I instancji zastosowania preferencyjnej stawki celnej 4,3% z powodu niespełnienia przez dowód pochodzenia wymogów formalnych było zasadne.

Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, iż w skardze podniesiono nowe zarzuty - dotyczące faktycznego braku towaru objętego zgłoszeniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. W ocenie organu przeczą temu takie dokumenty przedstawione przez Stronę do każdego zgłoszenia celnego jak Świadectwa Zgodności ze Wspólnotowymi Normami Handlowymi dla Świeżych Owoców i Warzyw oraz wnioski o dokonanie granicznej kontroli sanitarnej środka spożywczego.

Przed terminem rozprawy wyznaczonej na 11 grudnia 2014 r. do akt sądowych wpłynęło pismo Skarżącej popierające jej stanowisko (iż dwukrotnie została dokonana odprawa celna tego samego towaru) wraz z załącznikiem w postaci adresowanego do G. S.C. – G.C., M.R. i M.M. pisma Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], mającego potwierdzać ten fakt.

W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 11 grudnia 2014 r. wspólnik Spółki Cywilnej G. – M.M. oświadczył, iż odstąpił od popierania zarzutów dotyczących nieuznania preferencyjnej stawki celnej a popiera sprecyzowane w skardze zarzuty dotyczące zaistnienia pomyłki w dokumentacji, skutkującej ustaleniem należności celnych od towaru, który nie został sprowadzony.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji z odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z treści załączonego do akt sprawy pisma Urzędu Celnego w P. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] , wynika, iż organ dopatrzył się możliwości zaistnienia pomyłki po stronie Zgłaszającego poprzez dwukrotne powiadomienie dotyczące tego samego dokumentu tranzytowego. Sytuacja ta, w ocenie Sądu, wypełnia dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego: "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd :

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W doktrynie przyjęto (A. Kabat, Komentarz do art.145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.) rozumienie pojęcia "naruszenie prawa" w sposób zobiektywizowany, nawiązujący do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności zewnętrznych wobec danego postępowania. Tak więc każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Za przyjęciem, iż każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego może być przesłanką uchylenia decyzji przez Sąd przemawia również to, że takie rozwiązanie przyspiesza i upraszcza osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (T. Kiełkowski, Naruszenie prawa..., także J.P. Tarno ).

A zatem, gdy Sąd administracyjny stwierdzi wystąpienie którejś z przesłanek wznowienia postępowania, określonych w przepisach art. 145 § 1 kpa oraz art. 145 a § 1 kpa obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co ma miejsce w niniejszej sprawie.

W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ dokona powtórnej analizy przedstawionej przez Skarżącą dokumentacji w celu jednoznacznego wyjaśnienia zarzutu dwukrotnego ustaleniem należności celnych od tego samego towaru. Stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę nie mogło podlegać analizie Sądu, bowiem zgodnie z aktualnym stanowiskiem NSA, odpowiedź organu administracji publicznej na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 § 3 kpa powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1992 r., III SA 1838/91).

Sąd wskazuje, iż ocena deklaracji potwierdzającej [...] preferencyjne pochodzenie towaru dokonana przez organy obu instancji była prawidłowa a Skarżący ostatecznie nie poparł skargi w tym zakresie.

Orzekając jak w sentencji wyroku Sąd oparł się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , art. 152 ppsa i art. 200 ppsa.