Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 146/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje
Powołane przepisy: article: art.1 par.1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.134 par.1, art.145 par.1 pkt 1 lit.a i c w zw. z art. 135, ,art.200 , art.205 par.1 i art. 209
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.9 ust.1 pkt 14 lit.a, art.2 ust.1 pkt 2 w związku z art. 33 st.4 pkt8, art.33 ust.4 pkt3 lit.a oraz art.33 ust.4 ca
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art.7, art.77 par.1 , art.80 ,art.9
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] r. , nr [...], II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącego R. P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...]/17 Starosta [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art.2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 8, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a oraz art. 33 ust. 4 ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez R. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 listopada 2017 r. z powodu niepodjęcia zatrudnienia po otrzymaniu skierowania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 2 października 2017 r. R. P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna bez prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 27 listopada 2017 r. R. P. otrzymał skierowanie do pracy na stanowisku [...] do N. Sp. z o.o. (B. W dniu 30 listopada 2017 r. R. P. złożył oświadczenie, że odmawia przyjęcia propozycji pracy ze względu na stan zdrowia. W związku ze złożonym oświadczeniem dot. odmowy podjęcia pracy, w dniu 30 listopada 2017 r. strona została skierowana do lekarza medycyny pracy w celu ustalenia zdolności do wykonywania powyższej pracy. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 30 listopada 2017 r. wynika, że R. P. zdolny jest do wykonywania pracy na stanowisku [...]

Organ stwierdził, że proponowane stanowisko pracy jest dla R. P. odpowiednią propozycją pracy w świetle przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oferta pracy została wydana zgodnie z doświadczeniem zawodowym strony. Zaproponowane przez pracodawcę miesięczne wynagrodzenie za pracę na tym stanowisku jest równe minimalnemu wynagrodzeniu za pracę i wynosi [...] zł brutto. Pracodawca zaznaczył w ofercie pracy, że jest to praca w godzinach od [...] do [...]. Dojazd do miejsca pracy i z powrotem do miejsca zamieszkania środkami transportu zbiorowego nie przekracza [...]. Starosta wskazał, że z zebranych dokumentów wynika, iż R. P. nie podjął pracy po otrzymaniu skierowania.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. wskazał, że zaskarżona decyzja opiera się tylko na jego oświadczeniu, w których pierwsze słowa o odmowie podjęcia pracy, podyktowała mu urzędniczka w organie, napisał to nieświadomie. Odwołujący się opisał swoje problemy zdrowotne po czym podał, że w decyzji nie wspomniano o skierowaniu do pracy, w którym jest napisane, że pracodawca nie przyjął skarżącego z powodów zdrowotnych, a nie z powodu odmowy przyjęcia pracy. Skarżący zauważył, że w skierowaniu do pracy nie wskazano, że będzie to praca [...], której odwołujący się z powodów zdrowotnych może nie podołać. Skarżący podał, że po mediacjach w organie polecono mu, aby napisał nowe oświadczenie o którym nie wspomniano w zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego, po opinii wydanej przez lekarza, pracownik organu powinien był zadzwonić do pracodawcy, żeby przyjął go do pracy.

Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że na druku potwierdzenia odbioru skierowania do pracy w firmie N. Sp. z o.o. na stanowisku [...], strona złożyła swój własnoręczny podpis, w tym także, że zapoznała się z warunkami pracy i płacy oraz z prawami i obowiązkami osoby kierowanej do pracy. W dniu 27 listopada 2017 r. skarżący zgłosił się do pracodawcy ze skierowaniem. Na druku skierowania w rubryce "Kandydat nie zostanie zatrudniony z powodu" pracodawca zamieścił adnotację o treści: "zdrowotnych". W dniu 30 listopada 2017 r. strona złożyła w PUP własnoręcznie napisane oświadczenie o następującej treści cyt.: "Oświadczam, że nie mogę podjąć pracy z powodu problemów z [...]".

Wobec powyższego oświadczenia, organ I instancji skierował R. P. do lekarza medycyny pracy celem ustalenia jego zdolności do podjęcia zaoferowanej mu pracy. W opinii lekarza przeprowadzającego badanie skarżący jest zdolny do pracy na zaproponowanym mu stanowisku. W kolejnym oświadczeniu z dnia 6 grudnia 2017 r. skarżący podał, że skierowanie do pracy zaproponowała mu pani z PUP oraz że skierowanie to zostało przez niego przyjęte, ale nie wiedział, że jest to praca na 12 godzin. Skarżący podał, że w rozmowie z pracodawcą powiedział, że z jego [...] będzie mu ciężko pracować przez [...] i nie wie czy sobie z tym poradzi.

Wojewoda Z. wskazał, że w myśl art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej, która po skierowaniu nie podjęła szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia następnego po dniu skierowania, na okres: 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. W przypadku skarżącego, bezspornie zaszły przesłanki do zastosowania treści art. 33 ust. 4 pkt 8, bowiem strona przyjęła skierowanie do pracy poprzez złożenie własnoręcznego podpisu pod skierowaniem, zapoznała się również z prawami i obowiązkami osoby kierowanej do pracy.

Rozpatrując przyczyny niepodjęcia przez stronę zatrudnienia, tj. powody zdrowotne organ odwoławczy zauważył, że powyższe twierdzenia nie mogą stanowić uzasadnionych przyczyn niepodjęcia zatrudnienia. Kwestie te mogłyby być uznane za usprawiedliwienie gdyby strona podważała w sensie prawnym niezgodność oferty. Niemożność podjęcia tej pracy z uwagi na stan zdrowia, wobec jednoczesnego braku przeciwwskazań do jej wykonywania, nie mogą stanowić uzasadnionej przyczyny niepodjęcia zatrudnienia.

Zdaniem organu istotne dla oceny sytuacji skarżącego jest jego oświadczenie z dnia 30 listopada 2017 r. o odmowie zatrudnienia. Dodatkowo w swoim odwołaniu strona sama podała, że pracodawcy wskazywała na problemy zdrowotne oraz że nie wie czy sobie poradzi z pracą na tym stanowisku. Powyższe wskazuje, że strona nie była zainteresowana podjęciem zatrudnienia już w dniu, w którym zgłosiła się do pracodawcy oraz że sama dokonała u pracodawcy oceny swojego stanu zdrowia, a nie na podstawie opinii właściwego organu (tj. lekarza medycy pracy), który jest uprawniony do orzekania w ww. sprawach. Tak złożone dwa oświadczenia świadczą o tym, iż skarżący nie jest osobą bezrobotną i gotową do podjęcia zatrudnienia zaoferowanego mu przez PUP.

Odnosząc się do zarzutów strony, że nie wiedziała ona w jakich godzinach ma się odbywać praca a także, że nie odmówiła ona przyjęcia ww. oferty, organ odwoławczy zauważył, że tym twierdzeniom przeczą składane przez stronę jej własne oświadczenia, tj. pierwsze oświadczenie z dnia 27 listopada 2017 r. gdzie na druku potwierdzenia odbioru skierowania skarżący złożył swój własnoręczny podpis, że zapoznał się z warunkami pracy i płacy oraz z prawami i obowiązkami osoby kierowanej do pracy oraz drugie z dnia 30 listopada 2017 r., że z powodów zdrowotnych odmawia przyjęcia propozycji zatrudnienia. Organ odwoławczy podkreślił, że strona w dniu rejestracji podpisała oświadczenie, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją R. P. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W uzasadnieniu skargi R. P. podał, że w dniu w którym stawił się ze skierowaniem z PUP u pracodawcy oświadczył, że chce pracować i że 12 godzin będzie ciężko, ale jak zostanie przyjęty to będzie pracować. Wówczas skarżący dowiedział się, że proponowana mu praca to praca zmianowa o czym PUP go nie poinformował. Skarżący wskazał, że w jego CV też jest informacja o jego problemach zdrowotnych. W skierowaniu pracodawca zaznaczył, że skarżący nie został przyjęty z powodu problemów zdrowotnych, a nie z powodu odmowy podjęcia pracy, jak wskazał organ w decyzji. R. P. oświadczył, że gdyby tylko pracodawca go przyjął to on by tę pracę podjął. Pracodawca sam z góry ocenił jego stan zdrowia, z czego wynika że szukał tylko zdrowego pracownika. Skarżący wskazał, że mimo, iż lekarz ocenił, że nadaje się on do tej pracy to pracownik PUP nie wysłał go jeszcze raz do tego pracodawcy. R. P. wskazał, że nie oświadczył świadomie, iż nie może podjąć pracy, bo to jest tak jakby się wyrejestrował jako bezrobotny.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Z. podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. skarżący oświadczył, że nie jest prawdą, iż odmówił podjęcia pracy. Wskazał cyt.: "Powiedziałem pani, która mnie obsługiwała, że jak lekarz stwierdził, że mogę pracować to ja tą pracę przyjmę, ale ta pani powiedziała, że już mi tego skierowania nie może dać. Kazała mi napisać oświadczenie i podyktowała pierwsze zdanie, a uzasadnienie miałem napisać sam. Miałem zaufanie do organu, że to co mi każą robić jest korzystne dla mnie."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z powodu niepodjęcia zatrudnienia po otrzymaniu skierowania z propozycją zatrudnienia.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej zwanej "ustawą"), zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3.

W ocenie Sądu, ustalony przez organ stan faktyczny sprawy nie daje podstaw do zastosowania ww. podstawy materialnoprawnej.

W okolicznościach sprawy bezsporne jest, że skarżący w dniu 27 listopada 2017r. otrzymał skierowanie do pracy w firmie N. Sp. z o.o. na stanowisku [...]. W tym też dniu udał się do pracodawcy z otrzymanym skierowaniem. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych skierowania (karta 19 akt adm.) wynika, że pracodawca nie zatrudnił skarżącego z powodów zdrowotnych (rubryka 17). Tymczasem organ powołał się na oświadczenie skarżącego z dnia 30 listopada 2017 r. w którym, skarżący podał, że nie może podjąć pracy z powodów zdrowotnych i 12 godzinnej pracy, a nie że odmówił przyjęcia pracy i przyjął to jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Powyższe wskazuje, iż organ dokonał wadliwej oceny okoliczności stanu faktycznego sprawy. W ocenie pracodawcy bowiem, przyczyną braku zatrudnienia były powody zdrowotne, a nie oświadczenie skarżącego o niemożliwości jego podjęcia. Wpływu na odmienną ocenę ww. zdarzeń, nie mogła odnieść argumentacja organu oparta na opinii lekarza z zakresu medycyny pracy z dnia 30 listopada 2017 r. oraz treść oświadczenia skarżącego z dnia 30 listopada 2017 r.

Okoliczność, iż skarżący zgłosił pracodawcy informacje o swoim stanie zdrowia jest jego obowiązkiem jak i uprawnieniem. Ostateczną ocenę tego stanu zdrowia dokonuje lekarz specjalista. Zauważyć też należy, że co prawda lekarz medycyny pracy dr P. K. w opinii o przydatności skarżącego do pracy w firmie N. Sp. z o.o. na stanowisku operator maszyny [...] stwierdził, iż jest on zdolny do tej pracy, jednakże w skierowaniu z PUP w K. z dnia 30 listopada 2017 r. na to badanie, nie wskazano ilości godzin pracy na opisanym stanowisku. W niniejszej sprawie, stwierdzony przez lekarza brak przeciwskazań do podjęcia zatrudnienia, po rozmowie kwalifikacyjnej z pracodawcą, nie może oznaczać, że zamiarem skarżącego była odmowa podjęcia zatrudnienia.

W ocenie Sądu rozbieżność wynikająca z oświadczenia pracodawcy na skierowaniu jak i treść oświadczeń skarżącego z dnia 30 listopada 2017 r., z dnia 6 grudnia 2017 r. oraz z odwołania, skargi i z protokołu rozprawy, nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że skarżący odmówił podjęcia zatrudnienia w firmie wskazanej na skierowaniu z dnia 27 listopada 2017 r.

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza wniosków organu, że strona nie była zainteresowana podjęciem zatrudnienia. Brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska organu, iż to skarżący zrezygnował z zatrudnienia skoro ze skierowania do pracy wynika, że to pracodawca nie wyraził chęci zatrudnienia skarżącego.

Z pism skarżącego wynika, iż działał on w zaufaniu do organu i podejmował takie działania jak został prze organ pokierowany. Z pism skarżącego wynika, iż wykazuje on gotowość do pracy mimo ograniczeń zdrowotnych, jednakże nie bardzo wie jak procesowo ma postępować. Działa zatem w sposób nieporadny.

Powyższe okoliczności zostały zignorowane przez organ, który nie uwzględnił słusznego interesu skarżącego, co oznacza naruszenie słusznego interesu strony i naruszenie jednej z podstawowych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego określonej w art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie z ta zasadą, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Natomiast stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ ten zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozostaje natomiast w ścisłym związku z zasadą swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a., która oznacza, że organ administracji publicznej powinien poddać ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, ocena winna zostać oparta na wszechstronnej jego analizie i wreszcie organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania.

Nadto stosownie do art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają na tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W ocenie Sądu powyższe zasady zostały naruszone w rozpoznawanej sprawie.

Ponownie rozpatrując sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną z uzasadnieniu wyroku ocenę prawną oraz zapatrywania co do skutków oświadczenia pracodawcy o braku możliwości zatrudnienia skarżącego z powodów zdrowotnych.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a.