Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1699/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 50, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 133 par. 1 art. 134 par. 2, art. 170, art. 171, art. 185 par. 1, art. 207
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65, art. 138 par. 1 pkt 2 art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Anna Łuczaj (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 743/06 w sprawie ze skargi K. i P. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy zgodnie z właściwością 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 743/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi K. i P. B.. –stwierdził nieważność postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie przekazania sprawy zgodnie z właściwością oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewoda Dolnośląski przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim, zgodnie z właściwością wraz z aktami sprawy, ponowne zawiadomienie J. C. o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. [...].

J. C.a złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Postanowieniem z dnia 2 marca 2006 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie uznając, że przekazanie ponownego zawiadomienia J. C. - na podstawie art. 65 k.p.a. - do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim nie znajduje oparcia w tym przepisie. Wprawdzie, zgodnie z art. 65 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, to niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, lecz sprawa zawiadomienia o zakończeniu robót została już zakończona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 1582/03.

Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że w myśl art. 83 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego należą zadania dotyczące zawiadomienia o zakończeniu budowy. Wojewoda Dolnośląski powinien zatem przekazać akta sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie Wrocławskim, jednak z uwagi na to, iż jest to jedynie czynność materialno - techniczna, to nie było podstaw do wydania w tym przypadku postanowienia.

Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli K i P B wskazując na szereg nieprawidłowości towarzyszących realizacji inwestycji prowadzonej przez J. C..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sąd podał, że wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 1582/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...], zgłaszającą sprzeciw do zawiadomienia o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż sprawa administracyjna, w której postępowanie zostało wszczęte zawiadomieniem o zakończeniu budowy, jest załatwiona albo milczeniem organu, albo zakazem przystąpienia do użytkowania, wydanym w formie decyzji. Sąd uznał, że rozpatrywana sprawa nie została załatwiona w przepisanym ustawą terminie, bowiem decyzja zawierająca sprzeciw nadana została w siedemnastym dniu po dacie skutecznego zgłoszenia zakończenia robót przez J. C.. Decyzyjna aktywność organu po tym terminie nie miała prawnego umocowania i naruszała prawo materialne. Z tego względu zarówno decyzja organu I instancji jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Dolnośląskiego nie mogły ostać się w obrocie prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, iż z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. J. C. dokonał skutecznego zgłoszenia zakończenia robót budowlanych, jako że właściwy organ w ustawowym terminie 14 dni nie zgłosił sprzeciwu.

Sąd podał, iż mimo to J. C. złożył do Wojewody Dolnośląskiego ponowne zawiadomienie o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. [...]. W tej sytuacji, choćby to pismo było nawet ponownym zawiadomieniem o zakończeniu robót, ale złożonym do niewłaściwego organu, organ ten winien zgodnie z treścią art. 65 k.p.a. niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, co w niniejszej sprawie prawidłowo uczynił Wojewoda Dolnośląski. Chociaż przepis art. 65 § 1 k.p.a. mówi o przekazaniu sprawy to w istocie organ niewłaściwy przekazuje podanie (a nie sprawę) do organu właściwego.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy błędnie ustalił, iż nie było podstaw prawnych do wydania w danej kwestii postanowienia, a przy tym uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie stosując przy tym ostatniego jego członu, stanowiącego o "umorzeniu postępowania pierwszej instancji", czym rażąco naruszył w/w przepisy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. C., reprezentowany przez adwokata T. K..

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania, tj. art. 32, art. 133 § 1, art. 134 § 2 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające istotny wpływa na wynik sprawy;

- prawa materialnego, tj. art. 65 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie przyjmując, iż w badanej sprawie wpłynęło ponowne zawiadomienie skarżącego J. C., lecz złożone do niewłaściwego organu.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zakwestionowano stwierdzenie Sądu, że J. C. złożył do Wojewody Dolnośląskiego ponowne pismo - zawiadomienie o zakończeniu robót budowlanych. Zaznaczono, iż w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na takie stwierdzenie. Skarżący J. C. nie złożył żadnego kolejnego pisma w tej sprawie, w szczególności żadnego ponownego zawiadomienia. Skarżący podkreślił, że Wojewoda Dolnośląski przekazuje akta sprawy w związku z wpłynięciem ich do organu, po zakończeniu sprawy oddania przez skarżącego J. C. budynku mieszkalnego po jego rozbudowie i nadbudowie, prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. A zatem, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 170 p.p.s.a., bowiem w sprawie oddania do użytku budynku mieszkalnego J. C. wypowiedział się jednoznacznie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/ Wr 1582/03 uznając oddanie przez skarżącego budynku za prawidłowe i ostateczne. Wyrok ten jako wiążący inne organy, w tym również sądy, jest ostateczny i winien być przestrzegany. Skoro J. C. nie dokonywał ponownego zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych, to skarga sąsiadów skarżącego, tj. K. i P. B.. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego po pierwsze jako pochodząca od strony nieuprawnionej do jej wniesienia, a po drugie jako bezzasadna, winna zostać oddalona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. i P. B. wnieśli o odrzucenie skargi kasacyjnej jako nieuzasadnionej. Zarzucili, że J. C. naruszył przepisy prawa budowlanego przy nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego oraz budowie szamba. Zdaniem skarżących Sąd pierwszej instancji dopatrzył się wielu nieprawidłowości i wydał słuszny wyrok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, w tym art. 170 p.p.s.a.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. K. i P. B. przedstawili swoje zastrzeżenia do inwestycji zrealizowanych przez J. C., tj. rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego, budowy szamba, utwardzenia terenu działki, budowy budynku gospodarczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż przepis art. 65 k.p.a. nie jest przepisem prawa materialnego, lecz przepisem postępowania. Niezależnie jednak od sposobu sformułowania zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Skarżącym jest podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. i P. B. i z tej też przyczyny stali się stroną w sprawie sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 32 p.p.s.a.

Skarżącym jest każdy podmiot, który wnosi skargę, bez względu na posiadaną legitymację do jej złożenia. Brak legitymacji do wniesienia skargi skutkuje odrzuceniem skargi, ale nie pozbawia takiego podmiotu - tj. skarżącego - statusu strony w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. i związanych z tym uprawnień, np. do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia sądu odrzucającego skargę tego podmiotu.

Jeśli J. C. zamierzał zakwestionować legitymację K. i P. B.. do wniesienia skargi to powinien prawidłowo sformułować zarzut skargi kasacyjnej przez wskazanie odpowiednich przepisów prawa np. art. 50 p.p.s.a. – dotyczącego legitymacji do wniesienia skargi, art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowiącego podstawę prawną odrzucenia skargi.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia, nie pozwala na odniesienie się do kwestii legitymacji K. i P. B.. do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).

Podzielić natomiast należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Podstawą orzekania jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego. Nadto Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p. s.a. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (por. B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 317 - 318).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że J. C. złożył do Wojewody Dolnośląskiego ponowne zawiadomienie o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. [...]. To ustalenie Sądu pierwszej instancji legło u podstaw uznania postanowienia Wojewody Dolnośląskiego za zgodne z prawem, a postanowienia organu odwoławczego za rażąco naruszające art. 65 § 1 k.p.a. (obok rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) Podkreślić należy, iż w aktach administracyjnych jak i sądowoadministracyjnych brak jest jakiegokolwiek pisma bądź innego dowodu, który dawałby podstawę do stwierdzenia, że J. C. złożył ponowne zawiadomienie o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego. Dokonując ustaleń, nie znajdujących oparcia w materiale dowodowym sprawy, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. Powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak stanowi przepis art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego.

W przepisie art. 65 § 1 k.p.a. chodzi o sytuacje, kiedy organ, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w "sprawie". W drodze postanowienia następuje przekazanie "sprawy". A zatem, forma postanowienia dla czynności przekazania znajduje zastosowanie nie do każdego podania, lecz jedynie do podań inicjujących postępowanie w "sprawach" administracyjnych w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Przepis ten zakreśla granice podmiotowe i przedmiotowe, w jakich może być wydane postanowienie w trybie art. 65 § 1 k.p.a. Forma postanowienia może być stosowana wyłącznie w sprawach kończących się decyzją administracyjną i mogą ją stosować jedynie organy administracji publicznej. Zakres pojęcia "organ administracji publicznej" używany w przepisach k.p.a. został zdefiniowany w art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W niniejszej sprawie – jak zdaje się wynikać z postanowienia organów obu instancji - Wojewoda Dolnośląski otrzymał akta administracyjne sprawy przesłane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po wydaniu wyroku z dnia 29 lipca 2005r., sygn. akt II SA/Wr 1582/03. Ten zwrot akt administracyjnych nastąpił do Wojewody Dolnośląskiego, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpatrywał skargę J. C. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. w przedmiocie sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych. Wojewoda Dolnośląski był w tej sprawie organem odwoławczym od decyzji Wójta Gminy Ż z dnia [...] stycznia 2003 r.

To zaś oznacza, że Wojewoda Dolnośląski nie był organem, o jakim mowa w art. 65 § 1 k.p.a., tj. organem, do którego wniesiono podanie.

Przepis art. 65 § 1 k.p.a. jednoznacznie stanowi, że podanie organowi właściwemu przekazuje organ administracji publicznej, do którego je wniesiono, a organ ten jest niewłaściwy w sprawie. Jeśli J. C. nie wniósł podania do Wojewody Dolnośląskiego, a jedynie nastąpił zwrot akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, to nie zachodziła sytuacja, o której stanowi art. 65 § 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji skupił się na "ponownym zawiadomieniu" pomijając inne kwestie leżące w granicach oceny legalności zaskarżonego postanowienia. W szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien rozważyć ponownie sprawę w aspekcie art. 65 § 1 k.p.a., jak też mieć na uwadze powyższe rozważania oraz przepis art. 144 k.p.a.

Wprawdzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji, lecz nie można w tej sprawie pomijać przepisu art. 144 k.p.a. Przepis art. 144 k.p.a. przewiduje, iż w sprawach nie uregulowanych w Rozdziale 11 - "Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Wynik odpowiedniego zastosowania przepisów dotyczących odwołań będzie trojaki. Część przepisów dotyczących odwołań znajdzie zastosowanie wprost, część po niezbędnej adaptacji, a jeszcze inne trzeba będzie wyłączyć z kręgu przepisów odniesienia (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 606).

Zróżnicowanie kwestii procesowych regulowanych w formie postanowienia powoduje, że określone człony przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. "orzeka co do istoty sprawy" bądź "umarza postępowanie pierwszej instancji", muszą być zastosowane w postępowaniu zażaleniowym z zachowaniem odpowiedniości. W postępowaniu zażaleniowym mogą bowiem wystąpić sytuacje, gdy odpowiednie stosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. będzie sprowadzało się jedynie do uchylenia przez organ drugiej instancji postanowienia organu pierwszej instancji i takie rozstrzygnięcie nie będzie wówczas oznaczało naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a tym bardziej rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Pamiętać tez należy, iż z mocy art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższą okoliczność Sąd pierwszej instancji winien rozważyć w świetle art. 145 p.p.s.a. Sądy i organy muszą bowiem brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX 51062, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczynski , A.Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s.545).

Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia – art. 171 p.p.s.a.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 1582/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] stycznia 2003 r. uznając, że sprzeciw do zawiadomienia dokonanego przez J. C. o zakończeniu budowy - nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego w miejscowości W. przy ul. [...] został zgłoszony po upływie terminu materialnego ustanowionego w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. z 2001 r., Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 2 p.p.s.a. zarzut ten nie został uzasadniony w skardze kasacyjnej i strona nie sprecyzowała w czym upatruje naruszenia tego przepisu.

W myśl art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie J. C. nie był skarżącym w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. To zaś oznacza, iż Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć tego przepisu w stosunku do J. C..

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.