Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1016/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 par 1, art. 40 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wójta Gminy T. z dnia [...] r. znak:[...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. O. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U z a s a d n i e n i e

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia R. O., na postanowienie Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] ustalające koszty postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonych w obrębie T.-K., i zobowiązanie do ich poniesienia stron postępowania: J. i A. małżonków M. w kwocie [...]zł oraz — R. O. w kwocie [...]zł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "kpa" utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., Wójt Gminy T. umorzył wszczęte na wniosek [...] i A. M. postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości - działek nr [...] położonych w obrębie T.-K., z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji o ich rozgraniczeniu, kończąc w ten sposób wszczęte na wniosek J. i A. małż. [...] postępowanie w sprawie rozgraniczenia.

Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. wydanym na podstawie art. 264 § 1 w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 kpa organ ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w kwocie [...]zł obciążając nimi po połowie tj. po [...] zł właścicieli obu działek.

W zażaleniu na to postanowienie R. O., właściciel działki nr [...] uczestniczący w rozgraniczeniu nieruchomości, podnosił, że prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego było zbędne, ponieważ granica pomiędzy przedmiotowymi działkami została ustalona w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w B. o wydanie R. O. przez [...] i J. M. części nieruchomości nr [...]. Ponadto R. O. zarzucał, że organ nie przedstawił w sposób przejrzysty sposobu rozliczenia kosztów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zarzutów zażalenia i wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 kpa, stronę obciążają te koszty postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Zasadniczym elementem postępowania rozgraniczeniowego są czynności wykonywane przez geodetę, za które przysługuje mu wynagrodzenie, a więc koszty wykonania tych czynności obciążają strony postępowania rozgraniczeniowego, bowiem postępowanie to przeprowadzane jest w ich interesie. Takie stanowisko ukształtowało się w orzecznictwie sądów administracyjnych w związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 roku, I OPS 5/06, w której NSA stwierdził, iż koszty rozgraniczenia obciążają strony będące właścicielami wszystkich rozgraniczanych nieruchomości, a właściciele nieruchomości powinni je ponieść po połowie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego branie udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczy się w interesie każdej ze stron postępowania, wszystkich właścicieli nieruchomości, także tych, którzy nie wnioskowali o przeprowadzenie rozgraniczenia i nie kwestionowali przebiegu granic. W interesie prawnym wszystkich właścicieli leży bowiem przeprowadzenie rozgraniczenia, gdy granice sąsiadujących gruntów stały się sporne.

W niniejszej sprawie należało więc obciążyć kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli obu działek po połowie.

Kolegium wyjaśniło również, że przedmiotem postępowania, w którym zapadł wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nie było rozgraniczenie, lecz wydanie nieruchomości, a w toku tego postępowania biegły geodeta dokonał jedynie wznowienia granic i punktów granicznych, co nie jest tożsame z rozgraniczeniem. Wznowienia znaków granicznych nie dokonuje się bowiem w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, lecz w wyniku czynności materialno - technicznej podmiotu uprawnionego do wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych na zlecenie zainteresowanej osoby, a więc i na jej koszt. W tej sytuacji w związku z wnioskiem [...] i J. M. organ miał obowiązek wszcząć postępowanie rozgraniczeniowe.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, że koszty rozgraniczenia zostały ustalone wadliwie, Kolegium wyjaśniło, że na koszty te składały się wyłącznie koszty za czynności geodety, określone w wystawionej przez niego fakturze.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. O. wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając jego wydanie z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 105 § 1 kpa poprzez niewydanie decyzji umarzającej postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy granice były znane i nie stały się sporne, co skutkowało błędnym postanowieniem o kosztach, a także naruszenie zasad postępowania wyrażonych w przepisach art. 6, art. 8, art. 9 kpa art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 oraz art. 40 § 2 kpa poprzez pominięcie ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

Skarżący podniósł, że postępowanie rozgraniczeniowe było bezprzedmiotowe i zbędne, gdyż wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt I C [...] orzeczono o wydaniu przez J. M. i A. M. części przedmiotowej nieruchomości oznaczonej nr [...], a następnie w oparciu o opinię biegłego geodety Z. S., sporządzonej w toku tamtego postępowania, komornik sądowy w dniu [...] grudnia 2013 r., wzywając do udziału biegłego geodetę wykonał wyrok i zastabilizował granice między spornymi nieruchomościami nr [...] i nr [...]. Następnie skarżący na podstawie wyznaczonych przez geodetę punktów wmurował słupki ogrodzeniowe. Skoro zatem granice działki zostały ustalone w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w B., to przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego i w konsekwencji obciążenie R. O. kosztami tego postępowania jest niesłuszne i niesprawiedliwe.

Skarżący podniósł również, że organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu postanowienia dokładnego wyliczenia ustalonych kosztów, a rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na fakturze przedstawionej przez geodetę i ogólnym wyjaśnieniu, że koszty postępowania rozgraniczeniowego ograniczają się do kosztów wynagrodzenia geodety, a organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu.

Skarżący wskazał również, że w przedmiotowym postępowaniu był reprezentowany na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] maja 2016 r. przed adwokata K. P., jednak organ I instancji nie doręczył mu postanowienia z dnia [...] czerwca 2016r., czym uniemożliwił jego uczestnictwo w postępowaniu, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. Organ z własnej winy pominął pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, czym zniweczył skutki staranności strony skarżącej w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa. Organ administracji publicznej zaniechał także podjęcia czynności zmierzającej do zapobieżenia działaniom strony wiążącym się dla niej z niekorzystnymi skutkami lub nawet ryzykiem wystąpienia takich skutków. Organ odwoławczy wówczas, gdy skarżący wniósł zażalenie, powinien doprowadzić do tego, aby postanowienie organu I instancji zostało w trybie pilnym doręczone pełnomocnikowi, jak również poinformować skarżącego o zaistniałej sytuacji procesowej i pouczyć o jej ewentualnych skutkach.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rację ma skarżący, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 10 § 1 i art. 40 § 2 kpa oraz z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 105 kpa i art. 262 § 2 kpa.

Organy prowadząc postępowanie pominęły złożone do akt sprawy o rozgraniczenie przez skarżącego pełnomocnictwo udzielone przez niego adwokatowi K. P.. Pełnomocnictwo zostało wprawdzie złożone w toku czynności geodety i dopiero wraz z operatem technicznym tego geodety przekazane organowi, to jednak zarówno organ I instancji, jak i następnie organ odwoławczy miały obowiązek do tego pełnomocnictwa się odnieść. Tymczasem dopiero w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, że przedmiotowe pełnomocnictwo nie zostało potwierdzone za zgodność, nie wiadomo też komu zostało doręczone [...] nie wynika z niego, że skarżący upoważnia wskazanego adwokata do reprezentowania go przed organami administracji publicznej; z dokumentu tego nie wynika też czy skarżący złożył go w Urzędzie Gminy T. (brak pieczątki wpływu), a skarżący nie wskazał gdzie i komu takie pełnomocnictwo przedłożył. Odniesienie się przez organ do znajdującego się w aktach pełnomocnictwa procesowego, dopiero w odpowiedzi na skargę, nie usprawiedliwia wadliwie przeprowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia.

Zgodnie bowiem z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (§ 2). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (§ 3).

Rolą organu administracji publicznej jest stworzenie takich warunków, które będą gwarantować stronie możliwość podejmowania czynności procesowych w toku postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 1999 r., I SA/Wr 48/97, LEX nr 37244). "Poprzez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć udział stron w całym ciągu czynności tego postępowania. Przy tym, to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2008 r., I SA/Wa 1239/08, LEX nr 489248). Realizacją zasady czynnego udziału stron w postępowaniu jest w szczególności doręczanie jej wszelkich pism procesowych, przy czym w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika – temu pełnomocnikowi. Obowiązek ten wynika z art. 40 § 1 kpa, zgodnie z którym pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Doręczenie postanowienia bezpośrednio stronie, z pominięciem jej pełnomocnika, stanowi naruszenie przepisu art. 40 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 8 października 2015 r., II OSK 338/14, podobnie E. Iserzon (w:) Komentarz, 1970, s. 120). Nawet w sytuacji, gdy pełnomocnik ustanowiony przez stronę postępowania zgłasza swój udział po wydaniu decyzji administracyjnej, a przed jej doręczeniem stronie, organ nie jest zwolniony z obowiązku doręczenia tej decyzji pełnomocnikowi. W takiej sytuacji doręczenie decyzji tylko stronie, jeśli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika będzie bezskuteczne" (wyrok NSA z dnia 5 lutego 2013 r., II OSK 1844/11, a także postanowienie SN z 24 kwietnia 1997 r., III RN 19/97, OSNAPiUS 1997, nr 21, poz. 415; wyrok NSA z 26 [...] 1998 r., II SA 157/98). Doręczenie pisma stronie ma wówczas walor czysto informacyjny. W postanowieniu z dnia 9 września 1993 r. (III ARN 45/93, OSNCP 1994, z 5, poz. 112) również Sąd Najwyższy wskazywał, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. "nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie".

Niewątpliwie obowiązek ten istnieje, gdy organ został powiadomiony przez stronę o ustanowieniu pełnomocnika.

W niniejszej sprawie skarżący nie zawiadomił organów obu instancji o ustanowieniu pełnomocnika, natomiast bezspornie złożył pełnomocnictwo z dnia [...] maja 2016 r. w toku wykonywanych przez geodetę czynności ustalania granic spornych nieruchomości, a pełnomocnictwo to zostało włączone do operatu technicznego geodety i przekazane organowi I instancji. W tej sytuacji niewątpliwie organ ten, a następnie organ odwoławczy, zapoznając się z przedłożoną mu dokumentacją geodezyjną, zapoznał się również ze znajdującym się w niej pełnomocnictwem skarżącego.

Obowiązkiem organów wynikającym z przytoczonych przepisów art. 10 i 40 § 2 kpa było odniesienie się do tego pełnomocnictwa, a w razie wątpliwości zwrócenie się do skarżącego o ich wyjaśnienie i ewentualnie wezwanie skarżącego do przedłożenia oryginału tego dokumentu.

W związku ze znajdującym się w aktach dokumentem pełnomocnictwa, okoliczność, że skarżący odbierał pisma procesowe i orzeczenia organu administracji, a następnie sam wniósł odwołanie, nie zwalniało organów obu instancji z obowiązku wyjaśnienia czy jest to pełnomocnictwo upoważniające wskazanego adwokata do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie.

Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej postanowieniu z dnia 9 września 1993 r. (III ARN 45/93), "strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, a jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów i otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa".

Ustanowiony profesjonalny pełnomocnik ma zapewnić mocodawcy fachową pomoc i podejmowanie odpowiednich i najbardziej korzystnych dla niego czynności procesowych. Pominięcie takiego pełnomocnika może pozbawić stronę skutecznej ochrony prawnej, do której strona jest uprawniona, a więc może spowodować dla strony ujemne skutki procesowe.

W świetle okoliczności niniejszej sprawy, nieodniesienie się przez organy obu instancji do znajdującego się w aktach pełnomocnictwa z dnia [...] maja 2016 r. stanowi naruszenie wyrażonej w art. 10 § 1 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego postanowień organów obu instancji.

Niezależnie od tego stwierdzić należy, że nie w każdym przypadku uzasadnione jest obciążenie stron postępowania rozgraniczeniowego po połowie.

Podstawą orzekania o kosztach postępowania administracyjnego jest art. 262 § 1 kpa, zgodnie z którym stronę obciążają te koszty postępowania, które:

1) wynikły z winy strony;

2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że interes, o którym mowa w powołanym art. 262 § 1 kpa oznacza interes prawny, który w sprawach o rozgraniczenie ma swoje umocowanie w art. 152 kc. Stosownie bowiem do tego przepisu właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie.

Z tego względu za stronę administracyjnego postępowania o rozgraniczenie należy uznać właścicieli sąsiadujących nieruchomości, niezależnie od tego, że tylko jeden z nich złożył wniosek o rozgraniczenie, a pozostali żądania takiego nie zgłaszali z uwagi na to, że nie kwestionują oni przebiegu granic. Skoro bowiem spoczywa na nich materialnoprawny obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów, to ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w ich interesie, przy czym – zdaniem NSA - zasady ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego są takie same (po połowie) zarówno na etapie postępowania przed organami administracji publicznej, jak i na etapie postępowania sądowego.

W konsekwencji zdaniem NSA - organ administracji publicznej może orzec o kosztach rozgraniczenia wyłożonych przez ten organ i obciążyć nimi po połowie strony będące właścicielami gruntów sąsiadujących objętych rozgraniczeniem, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania.

W ocenie Sądu, z powołanej uchwały NSA, zwłaszcza z użytego w niej sformułowania "może" nie wynika, że w realiach konkretnej sprawy nie jest możliwe obciążenie kosztami rozgraniczenia poniesionymi w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym wyłącznie wnioskodawcy, bądź wszystkich lub niektórych stron w różnej wysokości, a więc z pominięciem reguły określonej w art. 152 kc (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2013r., II SA/Rz 417/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2029/13, wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2015r., sygn. akt I OSK 2211/14). Zasady ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego po połowie nie można stosować automatycznie, bez pogłębionej analizy, którą należało przeprowadzić z uwagi na realia niniejszej sprawy (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 356/13).

Orzeczenie o kosztach postępowania następuje zawsze na podstawie oceny stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego w jej toku materiału dowodowego. Wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, organ musi zawsze brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich czy wszystkie, a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku (zob. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2015r., sygn. akt I OSK 2211/14).

W świetle powyższego, zasadnie zarzuca skarżący, że organy ustalając koszty postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego nieruchomości oznaczonych jako działki nr ewid.[...] i nr ewid.[...], powinny uwzględnić wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wprawdzie przedmiotem postępowania zakończonego tym wyrokiem nie było rozgraniczenie spornych nieruchomości, jednak w toku tego postępowania został powołany biegły geodeta, który określił szczegółowo na mapie wpisanej następnie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w B., przebieg granicy pomiędzy tymi działkami.

Wyrok tego Sądu po rozpatrzeniu apelacji przez Sąd Okręgowy w Z. I Wydział Cywilny stał się prawomocny, a jak wynika z pism skarżącego składanych w toku postępowania o rozgraniczenie (akta sprawy II SA/Lu [...]), jak i z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący był przekonany, że sporna granica została już przez ten Sąd ostatecznie ustalona i podlega ona respektowaniu przez właścicieli obu działek; z tego względu od tego czasu skarżący granicy tej nie kwestionował, uznając ją za bezsporną.

Zdaniem Sądu w składzie niniejszym, okoliczności tych nie można pominąć przy ustalaniu obecnie przepisów postępowania rozgraniczeniowego. W sytuacji gdy sporna granica została określona w prawomocnym wyroku sądu powszechnego w toku postępowania o wydanie części nieruchomości, nie można przyjąć, że ustalenie następnie w administracyjnym postępowaniu o rozgraniczenie innego przebiegu tej samej granicy na wniosek właściciela (właścicieli) wyłącznie jednej nieruchomości, leży w interesie właścicieli obu nieruchomości i że w konsekwencji koszty tego postępowania powinni ponosić wszyscy właściciele w równym stopniu zgodnie z art. 262 § 2 kpa. Zasada ta nie może mieć zastosowania tym bardziej, jeżeli po wyznaczeniu przedmiotowej granicy zgodnie z prawomocnym wyrokiem sądu rejonowego, granica ta jest w pełni przestrzegana przez właściciela nieruchomości, nie domagającego się wszczęcia administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego.

Należy również stwierdzić, że organy nie uzasadniły należycie ustalonych kosztów, ogólnie wyjaśniając, że kwota [...]zł wynika z faktury przedstawionej przez geodetę, zaś pozostała kwota to koszty ogłoszeń o wyborze geodety.Uzasadnienie to nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyczerpująco składników kosztów. Zgodnie z art. 263 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 kpa, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Organ może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. W świetle powołanego przepisu koszty postępowania administracyjnego to wyłącznie koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. W postanowieniu rozstrzygającym kwestię kosztów niezbędne jest więc wskazanie ich wysokości, poszczególnych jej składników z rozbiciem na konkretne czynności wraz z podstawą ich ustalenia. Jedynie postanowienie spełniające powyższe wymogi będzie w pełni odpowiadało przepisom prawa. Tylko wtedy możliwe będzie dokonanie kontroli, czy koszty do których zwrotu zobowiązano stronę postępowania, odpowiadają kosztom faktycznym, wynikającym z obowiązujących przepisów prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 września 2012r., sygn. akt II SA/Po 141/12). W niniejszej sprawie organ nie wskazał dokładnie kosztów poszczególnych czynności geodety, nie zażądał wyjaśnień od geodety, lecz oparł się wyłącznie na wystawionej przez niego fakturze opiewającej ogólnie na kwotę [...]zł. Wobec braku należytego uzasadnienia w tym zakresie nie sposób więc wykluczyć – na co słusznie wskazuje skarżący – że koszty te zostały ustalone dowolnie, a ze względu na ogólną zasadę, że w postępowaniu o rozgraniczenie koszty ponoszą strony, a nie organ administracji publicznej, nie sposób odmówić racji skarżącej, że koszty te są zawyżone.

W świetle powyższego uchyleniu podlegają postanowienia organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" i "c" art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.), jako wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), poprzez pozbawienie strony udziału w postępowaniu oraz z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Rozpatrując sprawę ponownie organ odniesie się do złożonego przez skarżącego pełnomocnictwa z dnia [...] maja 2016 r., ustali jego treść, ewentualnie wezwie stronę do jego poświadczenia za zgodność, bądź własnoręcznego podpisania czy złożenia jego oryginału, a następnie umożliwi pełnomocnikowi odniesienie się do zgromadzonych w sprawie dowodów i umożliwi podjęcie czynności procesowych i wyrażenie stanowiska.

Następnie organ ponownie ustali koszty postępowania rozgraniczeniowego mając na uwadze wyrażone powyżej stanowisko Sądu i rozważy odstąpienie od zasady obciążania stron po połowie kosztami postępowania rozgraniczeniowego, a także ustali, jakie dokładnie koszty tego postępowania były bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem.