Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1198/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 939/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 939/16, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), odmówił wstrzymania, na wniosek C. Sp. z o.o. w W. , wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 19 lutego 2016 r. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że C.sp. z o.o. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 19 lutego 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie z 29 czerwca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku spółka podała, że w chwili obecnej otrzymała jeszcze kilka innych decyzji wymierzających kary pieniężne na łączną kwotę około 150.000 zł, która w sposób znaczący przekracza jej możliwości finansowe. Majątek spółki nie starczyłby nawet na pokrycie części tej kwoty, natomiast konieczność zapłaty kar, czy też ewentualna egzekucja z ruchomości bądź nieruchomości spowoduje całkowitą likwidację spółki i może spowodować nieodwracalne skutki. Spółka przesłała kopie: wyliczenia wyniku finansowego z 2016 r., rachunku zysków i strat za pierwsze półrocze 2016 r. w wariancie porównawczym do roku 2015, zestawienia obrotów i sald wybranych kont za okres 1 stycznia – 30 czerwca 2016 r., zaświadczenia Banku .... z 31 maja 2016 r., tytułu wykonawczego z 04 kwietnia 2016 r. i zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 13 kwietnia 2016 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z analizy dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że Spółka cały czas prowadzi działalność gospodarczą uzyskując przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów w wysokości 2 516 515,85 zł (w roku 2015 r.) oraz 1 765 712,15 zł (w pierwszym półroczu 2016 r.). Równocześnie Spółka wykazuje stratę z prowadzonej działalności (93 558.84 zł w 2015 r. i 10 701,96 zł w pierwszym półroczu 2016 r.) ale strata ta wynika z nadwyżki kosztów działalności nad uzyskanym przychodem. Skutkuje to brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego, lecz nie jest równoznaczne z brakiem środków finansowych, więc nie oznacza utraty płynności finansowej. Kary pieniężne nałożone przez organy administracji publicznej w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą należą do kosztów tej działalności podobne jak inne koszty, tym samym nie ma powodu, aby traktować te kary w sposób szczególny, jako specyficzną kategorię kosztów. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej suma wszystkich nałożonych na nią kar pieniężnych to kwota około 150 000 zł, która jest wielokrotnie niższa od kwoty przychodów uzyskanej przez skarżącą tylko w pierwszym półroczu bieżącego roku obrotowego. Trudno zatem uznać, że zapłacenie całej sumy (lub tytułu wykonawczego z 4 kwietnia 2016 r.) mogłoby doprowadzić do całkowitej likwidacji Spółki. Nie znajduje też potwierdzenia oświadczenie skarżącej, że jej majątek szacowany jest na znacznie mniejszą kwotę niż łączny wymiar nałożonych kar. Z przedłożonej dokumentacji finansowej nie wynika jakie są składniki majątku np. jakie posiada środki trwałe i jaka jest ich wartość oraz czy posiada rezerwy finansowe i w jakiej wysokości. Jedynie ze znajdującego się w aktach sądowych aktualnego na dzień 8 kwietnia 2016 r. odpisu z KRS wynika, że wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi 50 000 zł.

Skarżąca spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niesłuszne niezastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że osiąga bardzo niewielki dochód, a na zapłatę wszystkich kar nie starczy cały posiadany przez spółkę majątek, nawet ten w formie środków trwałych. Zdaniem spółki, biorąc pod uwagę wysokość aktualnych zobowiązań oraz uzyskiwanego niewielkiego dochodu, a także posiadanego majątku w postaci ruchomości, nie ulega wątpliwości, iż nie posiada ona środków na pokrycie wszystkich kar.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak trafnie stwierdził Sąd, nie można podzielić stanowiska skarżącej, że kary pieniężne nałożone na spółkę, w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe. Dla zobrazowania swojej sytuacji finansowej spółka przedstawiła m.in. wyliczenia wyniku finansowego z 2016 r., rachunek zysków i strat za pierwsze półrocze 2016 r. z porównaniem za 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym wykazanie zysku z działalności gospodarczej w wysokości niższej niż wysokość nałożonych kar pieniężnych nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zysk powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki przychodów nad kosztami i nie stanowi jedynego źródła finansowania nałożonych w postępowaniach administracyjnych kar pieniężnych. Konieczność uiszczenia kary w wysokości wyższej od osiągniętego zysku nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary.

Należy zwrócić uwagę, że jak wynika z przedstawionych dokumentów spółka w dalszym ciągu prowadzi działalność i uzyskuje przychody. W świetle powyższego nie można przyjąć, by uiszczenie wszystkich nałożonych na spółkę kar pieniężnych doprowadziło do utraty płynności finansowej i w konsekwencji do ogłoszenia jej upadłości.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.