Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1029/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 8
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 2 , art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: ar. 53 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na uchwałę Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 30 listopada 2011 r. nr XI/81/11 w przedmiocie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Rada Gminy podjęła uchwałę nr XI/81/11 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 7 lutego 2012 r. poz. 265) w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego.

Jako podstawę prawną podjęcia uchwały wskazano w niej art. 18 ust. 2, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z poźn. zm.) oraz art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.).

W § 1 uchwały Rada wskazała zakres przedmiotowy stawek opłat pobieranych przez Wójta Gminy za zajęcie pasa drogowego, a w § 2 określiła miedzy innymi (ust. 1 i 2) stawki opłat za zajęcie [...] powierzchni jezdni w celu prowadzenia robót drogowych różnicując je w zależności od rodzaju jezdni (utwardzona, nieutwardzona) oraz w zależności od tego czy zajęciu podlega do czy powyżej szerokości jezdni.

W § 3 uchwalono, że :

"1. Za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustala się następujące roczne stawki opłat za powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy urządzenia:

a) w jezdni – [...]

b) w chodniku i pozostałych elementach pasa drogowego – [...]

c) na drogowym obiekcie inżynierskim – [...]

2. Za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych i ciepłowniczych stosuje się stawki opłat w wysokości stawek określonych w ust. 1.

3. Roczne stawki opłat w wysokości określonej w ust. 1 obejmują pełny rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym.

4. Za niepełny rok kalendarzowy opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym."

§ 4 uchwały dotyczy stawek opłat za umieszczenie w pasie drogowym nośników reklam, zaś § 5 stawki opłat za każdy dzień zajęcia pasa drogowego przez rzut poziomy: obiektu handlowego lub usługowego, innych obiektów budowlanych, stoiska handlowego nietrwale związanego z gruntem, lub na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w § 1 pkt 1,2,3.

§ 6 uchwały stanowi, że : "Zwalnia się z opłat za zajęcie pasa drogowego i umieszczanie w pasie drogowym przez Gminę lub jej jednostki organizacyjne własnych urządzeń infrastruktury technicznej Gminy niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami."

W § 9 Rada postanowiła, że "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego."

Spółka A. działająca przez pełnomocnika radcę prawnego B. C. pismem z dnia 7 czerwca 2013 r. (k. 16-19 akt sąd.) doręczonym adresatowi [...] wezwała na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa i interesu prawnego Spółki A. spowodowanego wyżej opisaną uchwałą domagając się zmiany tego aktu poprzez zastosowanie przewidzianej w § 3 ust. 2 uchwały bonifikaty w wysokości 50 % stawki za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym, zgodnie z zasadą równości, w stosunku do wszystkich urządzeń służących zaspokojeniu potrzeb publicznych a więc również co do urządzeń służących przesyłaniu i dystrybucji paliwa gazowego oraz telekomunikacyjnych, a także poprzez usuniecie przewidzianego w § 6 zwolnienia z opłat za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w nim własnych urządzeń nie związanych z potrzebami zarządzania drogami przez Gminę lub jej jednostki organizacyjne. W obszernym uzasadnieniu wezwania Spółka A. zawarła wywód wskazujący na czym polega naruszenie jej interesu prawnego, a ponadto powołała się na wyroki sądów administracyjnych wydane w sprawach przedmiotowo podobnych oraz na wyroki WSA z dnia 2 lutego 2012 r. (III SA Gd 460/11 z jej skargi w podobnej sprawie i z dnia 20 grudnia 2012 r. (III SA/Gd 464/12)

Pismem z dnia 11 lipca 2013 r. (k. 51 akt sąd.) doręczonym pełnomocnikowi Spółki A. w dniu 16 lipca 2013 r. (k. 52), przewodniczący Rady Gminy przyznał, że § 6 zaskarżonej uchwały nie znajduje oparcia w dyspozycji art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych i poinformował o wystąpieniu do Wójta Gminy z wnioskiem o zmianę uchwały w zakresie § 6, nie podzielił natomiast zarzutu Spółki A. co do naruszenia prawa przez § 3 przedmiotowej uchwały i powołał się na wyroki WSA w z dnia 13 grudnia 2012 r. (II SA/Ol 1188/12 ) oraz wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r. (II GSK 548/11).

W dniu 16 sierpnia 2013 Spółka A. Podgórnym reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożoną za pośrednictwem zaskarżonego organu.

Powołując się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca zaskarżonej uchwale zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 32 Konstytucji RP,

- art. 40 ust 9 pkt. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

- art. 7 ust. 1 pkt 3) ustawy o samorządzie gminnym,

- art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.).

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w części dotyczącej § 3 pkt 1 i 2 oraz § 6 a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Spółka A. wyjaśniła, że posiada na terenie Gminy swoją sieć gazociągów. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy zezwolił Spółce A. na zajęcie pasa drogowego w pasie drogowym drogi gminnej dz. [...] obręb w celu umieszczenia urządzeń gazowych i nałożył z tego tytułu na podstawie zapisów uchwały opłatę roczną w kwocie [...].

W ocenie Spółki A. ustalone w § 3 ust. 1 stawki są bardzo wysokie. Na poparcie twierdzenia, że w innych gminach obowiązują stawki znacznie niższe, w tym przewidują specjalna bonifikatę dla przedsiębiorstwa gazowego, skarżąca przywołała uchwałę Rady Miasta z dnia 31 maja 2004 r., nr XVI/96/2004.

Skarżąca nadto wskazała, że tak wysoka stawka pozostaje również w dysproporcji ze stawkami przewidzianymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.U. z 2001 r. Nr 148, poz. 886) , które przewiduje w zależności od usytuowania urządzenia wzdłuż drogi stawki pomiędzy [...].

Wywodząc posiadanie interesu prawnego w żądaniu zmiany przedmiotowej uchwały Spółka A. odwołała się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1995 r. (sygn. akt IV SA/346/93, ONSA 1996/3/125). Ponadto wskazała, że była stroną skarżącą w sprawie o podobnym charakterze, w której skarga dotyczyła uchwały Rady Gminy i Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r. uznał, że naruszenie zasady równości stanowi naruszenie interesu prawnego skarżącej ( sygn. akt III SA/Gd 460/11). Stanowisko to zostało powtórzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 464/12, ONSA 1996/3/125).

Interes prawny Spółki A. w żądaniu zmiany kwestionowanej uchwały przejawia się w tym, że uchwała Rady Gminy wprowadzając bonifikatę dotyczącą wyłącznie urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych i ciepłowniczych, pozbawia spółkę prawa do równego traktowania podmiotów gospodarczych i tym samy narusza podstawowe zasady polskiego systemu prawnego wyrażone w art. 32 Konstytucji RP tj. równego traktowania podmiotów przez władze publiczne oraz nie dyskryminowania w życiu gospodarczym.

Na poparcie swego stanowiska skarżąca przytoczyła stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 października 2000 r. ([...]) wyjaśniające, m.in., że wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą powinny być traktowane równo, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących. Prawodawca nie może określać w dowolny sposób kręgu uprawnionych podmiotów. Organ gminy przyznając konkretne uprawnienia powinien uczynić to w stosunku do wszystkich podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą wspólną albo zrezygnować z ich stosowania w stosunku do wszystkich podmiotów w ramach jednej klasy. Wszelkie odstępstwa od równego traktowania podmiotów muszą mieć charakter relewantny, a więc pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią danego unormowania oraz służyć realizacji tego celu i treści, nadto muszą mieć proporcjonalny charakter oraz pozostawać w związku z innymi zasadami czy normami konstytucyjnymi, a w szczególności z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Ponadto w kwestii wykładni zasady równości strona skarżąca powołała się na wyroki: Sądu Najwyższego (z 5.05.2010 r.), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (z dnia 28 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 19/09) cytując odpowiednie fragmenty ich uzasadnień.

Według skarżącej problem dyskryminacji przy ustalaniu przez rady gmin opłat za zajęcie pasa drogowego został już dostrzeżony w orzecznictwie regionalnych izb

obrachunkowych. Jako przykład skarżąca wskazała uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 6 lipca 2005 r. unieważniającą uchwałę Rady Miasta. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, w zakresie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w przypadku prowadzenia robót w pasie drogowym związanych z budową lub renowacją publicznych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych finansowanych w całości lub w części ze środków Unii Europejskiej.

Zdaniem Spółki A. nie ulega wątpliwości, że kwestionowana uchwała w części naruszającej jej interes prawny, uprzywilejowała przedsiębiorstwa będące właścicielami urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych oraz ciepłowniczych. Jednocześnie, zdaniem skarżącej, brak jest uzasadnienia dla zróżnicowania podobnych podmiotów gospodarczych jakimi są przedsiębiorstwa wodociągowe, ciepłownicze oraz przedsiębiorstwa zajmujące się przesyłem lub dystrybucją paliwa gazowego, które zgodnie z art. 3 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625 z późn. zm.), również zaliczane są do przedsiębiorstw energetycznych.

Spółka A. wskazała dalej, że z uwagi na brak publikacji uzasadnienia uchwały nie wiadomo jakie były przyczyny zróżnicowania przedmiotowych stawek przez Gminę, nie wynika ono z celów ustawy o drogach publicznych bądź jakiejkolwiek innej ustawy. Ponadto wprowadzenie tak wysokich stawek za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń gazowych, może pośrednio prowadzić do podwyższenia stawki opłaty za gaz dla odbiorców z terenu gminy, co spowoduje naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym to na gminie ciąży obowiązek zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie zaopatrzenia w gaz.

Co do zarzutu dotyczącego § 6 zawierającego całkowite zwolnienie od opłaty, skarżąca podniosła miedzy innymi, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów nadzorczych oraz orzecznictwa pobranie opłaty jest obligatoryjne i w zakresie ustawowo przyznanego gminie upoważnienia nie mieści się wprowadzenie zwolnienia od opłaty w uchwale ustalającej jej wymiar ( np. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GSK 151/08). § 6 uchwały przewidujący całkowite zwolnienie z opłat za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w pasie drogowym przez Gminę lub jej jednostki organizacyjne własnych urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami jest niezgodny z obowiązującym prawem.

Rada Gminy wniosła o oddalenie skargi wywodząc, że przedmiotowa uchwała podlegała nadzorowi co do zgodności z przepisami prawa przez Wojewodę. Jednakże po analizie przepisów art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych Rada Gminy wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem o zmianę przedmiotowej uchwały w zakresie jej § 6, który nie znajduje oparcia w art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych.

Rada nie zgodziła się natomiast z zarzutem skargi dotyczącym § 3, którego treść w jej ocenie nie wychodzi poza granice delegacji ustawowej. Rada ma uprawnienie do zróżnicowania stawek ze względu na rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Z tych względów nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania podmiotów.

Na poparcie powyższego stanowiska Rada powołała się na wyrok WSA z dnia 13.12.2012 r. sygn. II SA/Ol 1188/12 (LEX nr 1234385) i wyrok NSA z dnia 15.05.2012 r., sygn. II GSK 548/11 (LEX nr 1217638).

W dniu 13 listopada 2013 r. odbyła się rozprawa sądowa, na którą jako pełnomocnik Gminy stawiła się radca prawny M. K., nie posiadająca stosownego pełnomocnictwa podpisanego przez Wójta Gminy .

Sąd dopuścił warunkowo M.K. do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika Gminy i zobowiązał do przedłożenia pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia jej czynności. Z tego względu ogłoszenie wyroku uległo odroczeniu.

Radca prawny w zakreślonym terminie złożyła pełnomocnictwo podpisane przez Wójta Gminy do reprezentowania tej Gminy w przedmiotowej sprawie.

W toku rozprawy, pełnomocnik Gminy wyjaśniła, że w dniu 5 listopada 2013 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XXXIII/229/13 w sprawie zmiany zaskarżonej uchwały i przedłożyła wydruk z BIP Urzędu Gminy w zawierający treść uchwały zmieniającej. Pełnomocnik wyjaśniła ponadto, że "fizycznie nie ma w Gminie uzasadnienia do skarżonej uchwały, aczkolwiek zastępca Wójta twierdzi, że takie uzasadnienie było sporządzone, ale nie wie co się z nim stało".

Pełnomocnik skarżącej Spółki na rozprawie oświadczył, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego § 6 zaskarżonej uchwały, cofa skargę w części dotyczącej tego przepisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarga spełnia warunki formalne jej wniesienia, skoro Spółka A. przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowała termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.poz. 270 z późn. zm, dalej jako: "P.p.s.a")

Niesporne jest miedzy stronami, że skarżąca posiada interes prawny we wniesieniu skargi, skoro jako właściciel urządzeń do przesyłu gazu umiejscowionych w pasie dróg gminnych Gminy jest zobowiązana do uiszczania opłat za zajęcie pasa drogowego z tego tytułu. Ustalone zaskarżoną uchwałą stawki tych opłat dotyczą zatem obowiązku prawnego skarżącej i kreują jej interes prawny w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały.

Należy mieć jednak na uwadze, że wobec treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który wyraźnie precyzuje legitymacje skargową stanowiąc, że: "każdy, czyj interes prawny został naruszony" dla skutecznego wywiedzenia, w trybie tego przepisu, skargi do sądu administracyjnego niezbędne jest posiadanie nie tylko interesu prawnego, ale jednoczesne wykazanie, że ten interes prawny został naruszony niezgodnym z prawem przepisem (przepisami) zaskarżonej uchwały.

W ocenie Sądu, o ile skarżąca Spółka A. wykazała, że posiada interes prawny we wniesieniu skargi, o tyle nie wykazała skutecznie, że jej interes prawny uchwałą tą został naruszony.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że zaskarżona uchwała została podjęta przez uprawniony organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie należącej do jego kompetencji.

Wobec uwzględnienia skargi w uchwale zmieniającej z dnia 5 listopada 2013 r. (przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd) poprzez uchylenie jej § 6, a w konsekwencji tego, wobec ograniczenia na rozprawie zarzutów skargi do kwestionowania § 3 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały, nie ma już podstaw do ustosunkowania się do tej części skargi, która wiązała się z uchylonym przepisem uchwały.

Ocena zgodności z prawem pozostałych przepisów zaskarżonej uchwały nie pozwala natomiast na stwierdzenie, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem w sposób zarzucany skargą lub w jakikolwiek inny istotny sposób.

Zdaniem skarżącej, którego Sąd nie podziela, § 3 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały narusza konstytucyjną zasadę równości określoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez dyskryminujące skarżącą niezastosowanie do stawek opłat odnoszących się do urządzeń służących do przesyłu gazu bonifikaty takiej jaką przewidziano w odniesieniu do innych urządzeń infrastruktury technicznej takich jak: wodociągowe, kanalizacyjne i ciepłownicze.

Z treści zaskarżonego przepisu wynika, że istotnie, Rada ustalając roczną stawkę opłat za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z zarządzaniem drogami lub potrzebami ruchu drogowego w ust. 1 zróżnicowała stawkę opłaty za [...] pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy urządzenia w zależności od miejsca zajętego pasa drogowego (w jezdni –[...], w chodniku i w pozostałych elementach pasa – [...] na drogowym obiekcie inżynierskim – [...], a przy tym w ust. 2 Rada przewidziała bonifikatę dla urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych i ciepłowniczych. Z powyższego wynika, że bonifikatą Rada nie objęła umieszczonych w pasie drogowym takich urządzeń infrastruktury technicznej jak: energetyczne, gazownicze i telekomunikacyjne. Wbrew jednak zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się w takim postanowieniu Rady Gminy naruszenia prawa.

Należy zwrócić uwagę na treść przepisu stanowiącego upoważnienie dla Rady Gminy do ustalenia omawianych stawek opłat. Zgodnie z art. 40 ust. 8 " Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie [...] pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć [...] za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć [...].

Natomiast ust. 9 stanowi, że : "Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym."

W świetle cytowanych przepisów ustawy zarzut, że Rada Gminy wyszła poza granice upoważnienia ustawowego i wprowadziła dyskryminujący skarżącą spółkę sposób bonifikaty w systemie stawek opłat za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń nie związanych z ruchem drogowym i z obsługą tego ruchu jest chybiony.

Po pierwsze, wobec stwierdzenia strony skarżącej, że ustanowione zaskarżoną uchwałą stawki opłat są za wysokie należy zauważyć, że stawki te mieszczą się w granicach przewidzianych w art. 40 ust. 8, skoro nie przekraczają kwoty [...] za zajęcie pasa drogowego. Porównywanie zaś przyjętych w zaskarżonej uchwale stawek ze stawkami ustanowionymi na tej samej podstawie prawnej przez inne Rady Gmin mija się z celem sądowej kontroli, gdyż wiąże się wyłącznie z kwestiami poza prawnymi, wykraczając poza przynależne sądowi administracyjnemu z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kryterium zgodności z prawem,

Po drugie, ustalona bonifikata jest wyrazem realizacji wynikającego z art. 40 ust. 9 uprawnienia Rady do zróżnicowania tych stawek ze względu na wymienione w pkt 1-5 przesłanki różnicujące. Należy mieć na uwadze, że ustawodawca wśród przesłanek różnicujących nie wyodrębnił jako różnicującej kategorii ustawowej urządzeń infrastruktury technicznej, co oznacza, że pozostawił radzie gminy swobodę w określeniu stawki opłat ze względu na wykazany w pkt 5 rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Z treści omawianego przepisu nie wynika aby wolą ustawodawcy było narzucenie radzie gminy obowiązku ustalenia jednakowych stawek opłat za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń kwalifikowanych jako urządzenia infrastruktury technicznej.

Po trzecie, aczkolwiek Sąd w pełni podziela wykładnię zasady równości wynikającą z wyroków Trybunału Konstytucyjnego, to na gruncie niniejszej sprawy doszedł do wniosku, że ze względu na brak wspólnej cechy relewantnej miedzy podmiotami, których dotyczy sporny art. 3 zaskarżonej uchwały, nie można mówić na gruncie niniejszej sprawy o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości poprzez dyskryminujące skarżącą ustalenie stawek opłat w omawianym przepisie uchwały. O naruszeniu zasady równości możnaby mówić wówczas, gdyby uchwałodawca jednym podmiotom posiadającym urządzenia do przesyłu gazu w pasie drogowym drogi gminnej udzielił bonifikaty, a nie udzieliłby bonifikaty innym, takim samym podmiotom posiadającym w tym pasie drogowym takie same urządzenia. Tymczasem tego rodzaju rozróżnienie w zaskarżonej uchwale nie wystąpiło.

Pomiędzy podmiotami, do których należą urządzenia wodne, kanalizacyjne, ciepłownicze, gazowe, energetyczne, telekomunikacyjne nie można postawić znaku równości, skoro ich umiejscowienie w pasie drogowym wiąże się z odmiennymi warunkami technicznymi wynikającymi ze specyfiki poszczególnych urządzeń i potrzeb związanych ze względami bezpieczeństwa w ich eksploatacji, a zatem bark jest podstaw do stwierdzenia, że podmioty te, jako eksploatujące urządzenia infrastruktury technicznej umieszczone w pasie drogowym, charakteryzują się jednakowymi wspólnymi cechami uzasadniającymi ich jednakowe traktowanie.

Dlatego Sąd nie podzielił poglądów zawartych w wyrokach WSA na które powołała się strona skarżąca.

W ocenie Sądu na akceptację zasługują natomiast wyroki: WSA z dnia 13.12.2012 r. sygn. II SA/Ol 1188/12 (LEX nr 1234385) i NSA z dnia 15.05.2012 r., sygn. II GSK 548/11 (LEX nr 1217638), na które powołano się w odpowiedzi na skargę.

W szczególności podzielić należy, z przyczyn o których była mowa wyżej, ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia 16 maja 2012 r. (sygn. akt II GSK 548/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA), w którym Sąd ten stwierdził: "(...)Naczelny Sąd Administracyjny całkowicie zgadza się z poglądem Sądu I instancji, że organ stanowiący samorządu terytorialnego, ustalając stawki opłat za zajęcie [...] pasa drogowego na zasadzie art. 40 ust. 8 i 9 udp. i przyjmując preferencje dla np. urządzeń inwestycji celu publicznego, nie musi tych preferencji stosować wobec wszystkich tego rodzaju urządzeń, bowiem inwestycje celu publicznego stanowią tylko wspólny mianownik różnych urządzeń, o których mowa w art. 40 ust. 9 pkt 5) udp. Wyszczególnienie w ramach inwestycji celu publicznego określonych urządzeń i przyporządkowanie im stawki preferencyjnej nie stanowi o naruszeniu zasady równego traktowania podmiotów, do których te urządzenia należą."

Wprawdzie przyznać trzeba rację skarżącej, że brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały uniemożliwia ustalenie motywów jakimi kierowała się Rada przy uchwalaniu bonifikaty, lecz brak ten jest nieistotny i nie może prowadzić do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy nie można stwierdzić, że przepisy zaskarżonego aktu w istotny sposób naruszają prawo. Należało zatem przyjąć, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącej Spółki A., skoro nie narusza prawa.

Z tych wszystkich powodów należało na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalić skargę.