Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1367/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1 i 3, art. 230, art. 184 w zw. z art. 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. i W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 83/16 odrzucające skargę w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 83/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił powyższą skargę. Sąd mając na uwadze treść art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), art. 47 § 1 P.p.s.a., art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wskazał, że skarga, która nie spełnia wymogów formalnych m.in. nie zawiera odpisów dla stron postępowania, nie została opłacona pomimo wezwania do uzupełnienia tych braków w terminie 7 dni od doręczenia wezwania podlega odrzuceniu w formie postanowienia.

Sąd stwierdził, że skoro zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 12 lutego 2016 r., w których wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 103 odpisów skargi lub jej uwierzytelnionych fotokopii oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, pomimo ich skutecznego doręczenia w dniu 29 lutego 2016 r. (zpo karta 8 akt) w terminie do dnia 7 marca 2016 r. pozostały bez odpowiedzi, to na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., należało wniesioną przez skarżącego skargę odrzucić.

Na powyższe postanowienie uczestniczka postępowania E. S. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. wniosła zażalenie. Zarzuciła naruszenie art. 214 § 2 P.p.s.a. oraz prowadzenie postępowania bez udziału wszystkich stron. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przeprowadzenie jednej rozprawy podlegającej jednej opłacie dla wszystkich stron.

W uzasadnieniu wskazała, że "skarżący od wielu lat są stronami w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego". Mając na uwadze treść art. 214 § 2 P.p.s.a. podniosła, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie powinna podlegać jednej opłacie i być rozpoznana na rozprawie jednej dla wszystkich rozprawie. Podkreśliła, że postępowanie przed WSA w Gdańsku toczy się bez udziału wszystkich stron. Lista jest nieaktualna. Wiele osób zmarło, a spadkobiercy nie są powiadamiani o przebiegu postępowania czym pozbawia się ich udziału w sprawie. Wiele nieruchomości zostało sprzedanych więc nastąpiła zmiana właścicieli.

W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. zażalenie na ww. postanowienie wniósł uczestnik postępowania W. G. podnosząc identyczne co E. S. zarzuty i argumenty na ich uzasadnienie (k. 214 akt).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi pomimo prawidłowego wezwania do ich usunięcia. Chodzi tutaj wyłącznie o tzw. brak istotny, tzn. taki, którego występowanie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Do tego rodzaju braków należy zaliczyć w szczególności brak dołączenia odpowiedniej ilości odpisów skargi dla doręczenia ich stronom postępowania, do czego zobowiązuje art. 47 § 1 P.p.s.a. Potwierdza to uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, gdzie stwierdzono, że niedołączenie przez stronę wymaganej liczby odpisów skargi i jej załączników, zgodnie z art. 47 §1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 §1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.

Natomiast kwestię dotyczącą wpisu od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym reguluje art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem od tego typu pism w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przepis ten definiuje jednocześnie, jakie pisma należą do katalogu pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym. Są to: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Opłacenie skargi stanowi niezbędny warunek do podjęcia dalszych czynności z nią związanych. Nieuiszczenie należnego wpisu od skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., który stanowi samodzielną podstawę do jej odrzucenia.

Jak wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Przewodnicząca Wydziału II zarządzeniami z dnia 12 lutego 2016 r. wezwała skarżącego J. S. po pierwsze do złożenia 103 egzemplarzy odpisów skargi lub jej uwierzytelnionych kopii w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pod tym samym rygorem wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwania te zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 29 lutego 2016 r. (zpo karta 8 akt) Z akt sprawy wynika, że we wskazanym terminie 7 dni skarżący nie uzupełnił powyższych braków formalnych i fiskalnych wniesionej skargi. W ogóle nie zajął stanowiska w tym przedmiocie. Nie odpowiedział na wezwania. W tej sytuacji Sąd I instancji zobligowany był wniesioną skargę uznać za niedopuszczalną i odrzucić ją stosownie do art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W konsekwencji uznać należy, że Sąd I instancji postąpił zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Zarzuty podniesione w zażaleniach uczestników postępowania E. S. i W. G. zarzucające, iż Sąd I instancji wydanym postanowieniem naruszył art. 214 § 2 P.p.s.a. są bezzasadne. Sąd odrzucając skargę nie stosował tego przepisu bowiem nie było to konieczne dla wydania rozstrzygnięcia. Tym samym nie naruszył wskazanego przepisu. W niniejszej sprawie skargę wnosił samodzielnie J. S. zatem zastosowanie art. 214 § 2 P.p.s.a. nie mogło mieć miejsca. Przepis ten stosuje się gdy skarga wnoszona jest przez kilka osób mających wspólny interes prawny związany z przedmiotem zaskarżenia - zaskarżone postanowienie.

Także zarzut nieaktualności listy uczestników postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać za niezasadny bowiem okoliczność zmian w składzie uczestników postępowania nie wpływa na zasadność odrzucenia skargi z ww. podstaw.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 Pp.p.s.a, orzekł jak w sentencji.