Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2191/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: ART. 40 UST. 12 PKT 1, ART. 40 UST. 1, UST. 2 PKT 3 I UST. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 127 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego S. L. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

UZASANIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej także: "GDDKiA") - działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 127 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "k.p.a. ") - po rozpoznaniu wniosku Z. i S. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 1.737,20 złotych za zajęcie bez zgody zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej nr [...] (w km 243+810, strona lewa) poprzez lokalizację reklamy w miejscowości [...] (gm. [...]) - utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2013 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2013 r. podczas patrolowania drogi Nr [...][...] -[...], w km 243+810 (w miejscowości [...]), po stronie lewej drogi, pracownik GDDKiA stwierdził, że w pasie drogowym została umieszczona reklama z napisem "ROŚLINY OZDOBNE" (vide: notatka służbowa z dnia [...] stycznia 2013 r. - k. 16 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wezwał Z. i S. L. do usunięcia w/w urządzenia reklamowego, a także złożenia stosownych wyjaśnień.

W dniu [...] stycznia 2013 r. sporządzona została notatka służbowa, z której wynika, że wymiary przedmiotowej reklamy wynoszą: 281,0 cm x 36,0 cm. W notatce stwierdzono, że właścicielami gruntu, przy którym ustawiona jest reklama są: Z. i S. L.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Tym samym pismem organ poinformował o terminie przeprowadzenia dowodu w postaci oględzin miejsca zajęcia. Organ pouczył ponadto, że zajęcie bez zezwolenia pasa drogi zobowiązuje zarządcę drogi do wydania decyzji orzekającej o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego i nałożenia kary pieniężnej.

W dniu [...] lutego 2013 r. organ przeprowadził oględziny miejsca nielegalnego zajęcia ww. pasa drogowego. W protokole oględzin stwierdzono, że reklama została usunięta. Osoba odśnieżająca posesję stwierdziła, że reklama została usunięta w dniu [...] lutego 2013 r. (vide: protokół oględzin - k. 12 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. organ pouczył stronę o treści art. 10 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. z 2011 r Nr 148 poz. 886 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. - wymierzył Z. i S. L. karę pieniężną w wysokości 1.737,20 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w km 243 + 810 str. lewa, bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez lokalizację reklamy w miejscowości [...].

W uzasadnieniu organ stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że pas drogowy drogi krajowej nr [...] zajęty był w okresie od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] lutego 2013 r., tj. 43 dni, przez reklamę z napisem "ROŚLINY OZDOBNE", której powierzchnia wynosiła: 1,01 m2. Organ, powołując się na cyt. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011r. - wskazał, że wysokość stawki opłaty za umieszczenie przez jeden dzień reklamy o powierzchni 1m2 w pasie drogowym wynosi 4 zł. Organ stwierdził, art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wyraża generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organ podniósł ponadto, że zgodnie z ww. przepisem, zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych (reklam), umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Nadto podkreślił, że zarządca drogi zobligowany jest do monitorowania stanu bezpieczeństwa ruchu na drodze. Zdaniem GDDKiA, stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. GDDKiA podniósł jednocześnie, że w przypadku stwierdzenia takiej sytuacji, organ nie może nawet badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu, czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. GDDKiA podkreślił, że organ, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, może jedynie wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości.

Decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], została wydana przez Zastępcę Dyrektora Oddziału L. S., który - działając na podstawie upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - podpisał się pod jej treścią.

W dniu [...] marca 2013 r. Z. i S. L. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W uzasadnieniu środka zaskarżenia ukarani stwierdzili, że nie są właścicielami ani terenu, ani reklamy na nim posadowionej, a w związku z tym nie muszą informować kogokolwiek o tym, co stoi na terenie sąsiada.

Postępowanie dowodowe zostało uzupełnione o wypisy z rejestru gruntów sporządzone przez Starostwo Powiatowe w [...] na dzień [...] maja 2013 r., z których wynika, że współwłaścicielami działki o nr [...] są Z. i S. L., właścicielem działki [...] jest P. L., a działki [...] J. W. Nadto załączono zdjęcie satelitarne tych gruntów (k. 8 i nast. akt administracyjnych).

Ponadto, z adnotacji organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. wynika, że ze skarżącym S. L. została przeprowadzona rozmowa telefoniczna, w trakcie której strona miała oświadczył, że nie jest stroną postępowania administracyjnego i nie ma żadnej wiedzy na temat spornej reklamy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 1.737,20 złotych za zajęcie bez zgody zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej nr [...] (w km 243+810, strona lewa) poprzez lokalizację reklamy w miejscowości [...] (gm. [...]).

W uzasadnieniu wydanej decyzji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem norm proceduralnych wynikających z k.p.a., zaś prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy został poddany należytej wszechstronnej ocenie. Ponadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że kierując stosowne wezwanie do S. i Z. L. - jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości, na której znajdują się inne reklamy podobnej treści, umożliwił stronie złożenie stosownych wyjaśnień, w tym m.in. dotyczących właściciela spornego obiektu reklamowego. Organ zauważył jednak, iż strona, pomimo otrzymania przedmiotowego pisma, nie ustosunkowała się do zarzutów organu przed wszczęciem postępowania w sprawie. Organ uznał ponadto, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że zajęcie pasa drogowego miało miejsce w okresie od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia [...] lutego 2013 r., tj.: 69 dni.

Powyższa decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], została wydana przez Zastępcę Dyrektora Oddziału L. S., który - działając na podstawie upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - podpisał się pod jej treścią.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. S. L., reprezentowany przez adwokata, działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2013 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. prowadzącego do błędnego ustalenia strony postępowania.

W uzasadnieniu skargi S. L. wskazał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem przyjmuje się, iż podmiotem biernie legitymowanym w sprawach dotyczących umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a w szczególności w postępowaniach dotyczących nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - jest właściciel reklamy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1847/11). Z tego względu, zdaniem skarżącego, na organie administracji publicznej spoczywają określone obowiązki w toku postępowania administracyjnego. Powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2011 r., skarżący stwierdził, że obowiązkiem organu jest najpierw ustalenie faktycznego sprawcy zajęcia drogowego, a dopiero później - gdy dokonujący zajęcia pasa drogowego nie wylegitymuje się stosownym zezwoleniem zarządcy drogi albo nie wykaże, że dokonane zajęcie nie odpowiada żadnemu z pozostałych przypadków ujętych a zamkniętym katalogu art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych - zastosowanie sankcji administracyjnej wobec sprawcy.

Mając na względzie powyższe, skarżący zarzucił, iż GDDKiA nie wykazał, że właściciele tej nieruchomości są faktycznymi sprawcami zajęcia pasa drogowego. Według strony, organ nie wskazał żadnych dowodów oraz ustaleń przemawiających za tym, że osoby będące adresatem obu spornych decyzji - są sprawcami zajęcia pasa drogowego. Ponadto skarżący zarzucił, że organ w ogóle nie wziął pod rozwagę stanowiska strony skarżącej zawartego w odwołaniu, w którym adresaci spornej decyzji stanowczo stwierdzają, że nie są właścicielami reklamy, ani terenu, na którym stoi owa reklama. Zdaniem skarżącego S. L., w efekcie wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, za sprawcę czynu zostały uznane osoby wykonujące zawód lekarza i lekarza weterynarii, które - co łatwo sprawdzić - nieprowadzące żadnej działalności gospodarczej, a w szczególności związanej z treścią reklamy.

W tej sytuacji skarżący uznał, iż nie ma wątpliwości co do tego, że organ administracji publicznej nie przeprowadził w niniejszej sprawie postępowania dowodowego w sposób zgodny z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., posługując się przy tym niedopuszczalnymi - w świetle powołanego przez stronę skarżącą orzecznictwa - domysłami. Ponadto, zdaniem skarżącego, organ nie przedstawił również właściwej interpretacji art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Skarżący dodał jednocześnie, że Z. L. zmarła przed wydaniem ostatecznej decyzji w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, organ stwierdził w odpowiedzi na skargę, że bierna postawa skarżącego nie może być motywowana faktem, że reklama jak i nieruchomość, na której jest usytuowana (pas drogowy [...]) nie stanowi jego własności, w szczególności, gdy reklamy o treści "Rajski Ogród" związane z prowadzoną działalnością ogrodniczą usytuowane są na nieruchomości skarżącego. Organ wskazał, że w rejestrze ewidencji działalności gospodarczej brak jest wpisu dotyczącego działalności ogrodniczej pod nazwą "Rajski Ogród", co uniemożliwiło ustalenie jej właściciela. W konsekwencji, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że przedstawione powyżej aspekty skłoniły organ do zastosowania domniemania faktycznego, że właścicielem spornej reklamy jest właściciel nieruchomości, na której usytuowane są inne reklamy dotyczące działalności ogrodniczej. Organ uznał, że o domniemaniu faktycznym można mówić, gdy faktu dla sprawy istotnego nie można udowodnić wprost za pomocą formalnie przeprowadzonych środków dowodowych albo przeprowadzenie takiego dowodu byłoby szczególnie utrudnione, a w ramach całokształtu okoliczności sprawy i na podstawie innego faktu w procesie ustalonego można wyprowadzić logiczny wniosek co do prawdziwości tego faktu. Zdaniem organu, skoro bezsprzeczne jest, że nieruchomość, na której umiejscowione są inne reklamy dotyczące działalności ogrodniczej, stanowi własność skarżącego, to przy biernej postawie strony skarżącej organ miał prawo wyprowadzić logiczny wniosek, że skarżący może być właścicielem reklamy usytuowanej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. W ocenie organu, istotny jest również fakt, iż pomimo biernej postawy w relacji z tutejszym organem, w toku postępowania administracyjnego przedmiotowa reklama została usunięta z pasa drogowego.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 29 stycznia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej, podtrzymując zarzuty skargi oraz dotychczasowe stanowisko skarżącego – wskazał dodatkowo, że z informacji, jakie posiada wynika, iż Z. L. zmarła w dniu [...] kwietnia 2013 r., a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga S. L. zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek - co należy wyraźnie zaznaczyć - z innych, niż wskazane w treści skargi, przyczyn.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] - dopuścił się mającej istotny wpływ na wynik sprawy obrazy przepisów art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.

Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Należy zauważyć, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt II GPS 4/12 (LEX nr 1271759), NSA przyjął, że "Artykuł 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą dokonaną przepisem art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.), miał zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem, o którym mowa w art. 127 § 3 tego Kodeksu".

Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą wyżej zmianą - stanowił, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji, należy stwierdzić, że w przypadku rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego od decyzji organu jednoosobowego, jakim jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, niewątpliwie zastosowanie ma zakaz przewidziany w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie ulega również wątpliwości Sądu, że skutkiem prawnym niewyłączenia pracownika w przypadku występowania okoliczności, których następstwem - zgodnie z art. 24 § 1 k.p.a. - powinno być jego wyłączenie od udziału w sprawie, jest wadliwość postępowania, która pociąga za sobą sankcję w postaci wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że L. S. - Zastępca Dyrektora Oddziału ds. Zarządzania Drogami i Mostami, sprawujący swoje stanowisko w ramach GDDKiA Oddział w [...] - brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], podpisując się pod jej treścią z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Decyzja ta została wydana, na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia Z. L. i S. L. kary pieniężnej w wysokości 1.737,20 złotych z tytułu zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] bez zgody jej zarządcy. Z akt sprawy wynika bezspornie, że powyższa decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2013 r. została również wydana z udziałem L. S. - Zastępcy Dyrektora Oddziału, który - działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - podpisał się pod jej treścią.

Należy uznać, że L. S.- Zastępca Dyrektora Oddziału ds. Zarządzania Drogami i Mostami, wydał obie sporne decyzje administracyjne, pomimo, że wyłącznie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako piastun funkcji organu, nie podlega wyłączeniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, gdyż art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczy osób piastujących funkcję organu administracji publicznej (por. m.in. uchwała NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, ONSAiWSA z 2010 r. Nr 5, poz. 82, LEX nr 579940).

W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co - w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. - winno być ex officio uwzględnione przez Sąd przy rozpatrywaniu skargi S. L.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że w stosunku do Pana L. S. - Zastępcy Dyrektora Oddziału, jako pracownika organu jednoosobowego, w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., miał zastosowanie przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

W tej sytuacji, należy stwierdzić, że wspomniany wyżej Zastępca Dyrektora Oddziału winien być, zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., wyłączony od udziału w sprawie zainicjowanych wnioskiem Z. L. i S. L. z dnia [...] marca 2013 r., złożonym na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., skoro wcześniej brał udział w wydaniu spornej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2013 r.

Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd uznał, że z uwagi na fakt, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2013 r., w sposób istotny naruszył wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., zobowiązany będzie w toku ponownego postępowania rozpoznać jeszcze raz wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] marca 2013 r., kierując się zarówno zaleceniami zawartymi w niniejszym wyroku, jak i wyjaśniając podniesioną przez skarżącego S. L. okoliczność związaną ze śmiercią Z. L., jako osoby będącej jednym z adresatów wspomnianej decyzji wydanej w dniu [...] marca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Należy zauważyć, że z uwagi na charakter stwierdzonego powyżej uchybienia formalnoprawnego, Sąd uznał, że na tym etapie postępowania byłoby przedwczesnym odniesienie się do pozostałych zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwego - jej zdaniem - przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] bez zgody jej zarządcy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie będzie podlegać wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Sąd działał zgodnie z przepisem art. 152 p.p.s.a.

Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.