Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 35/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 60 pkt 7, art. 67
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art. 70 § 1, art. 79 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na czynność Starosty Ż. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu. 1. Stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności 2. Określa, że zaskarżona czynność nie może być wykonana w całości 3. Zasądza od Starosty Ż. na rzecz M. K. kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...]. M. K. wystąpił do Starosty Ż. o zwrot nadpłaty za wydanie 7 kart pojazdów o nr rejestracyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w łącznej kwocie [...] zł. Uzasadniając wniosek strona powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04 stwierdzający niekonstytucyjność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137,

poz. 1310), na podstawie którego pobierana była opłata za wydanie karty pojazdu

w wysokości 500 zł.

W odpowiedzi na złożony wniosek, organ pismem z dnia [...]. odmówił zwrotu nadpłaconej kwoty. Uzasadniając stanowisko stwierdził, że rejestracja pojazdów nastąpiła na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Jednocześnie Starosta podkreślił, że w dacie zarejestrowania przedmiotowych pojazdów obowiązywał § 1

ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., na podstawie którego pobierano opłatę za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł. Organ wyjaśnił, że ww. rozporządzenie utraciło moc obowiązującą z dniem 15 kwietnia 2006 r.,

tj. z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia

28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu (Dz. U. z 2006 r. Nr 59, poz. 421), na mocy którego organ rejestrujący pobiera opłatę za wydanie karty pojazdu w wysokości 75 zł. W związku z powyższym, Starosta uznał, że nie ma możliwości zwrotu wnioskowanej kwoty.

Pismem z dnia [...] r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący ponownie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04. Stwierdził, że sporny przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. był niekonstytucyjny od samego początku jego obowiązywania. Strona podkreśliła, że zagadnienie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu jest traktowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie, jako naruszające prawo z uwagi na brak podstawy prawnej. Ponadto w ocenie skarżącego, konsekwencją uznania ww. przepisu za niekonstytucyjny w dacie jego stosowania przez organ jest stwierdzenie, że w świetle obowiązujących przepisów prawa strona miała obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu wyłącznie w wysokości uwzględniającej kryteria wynikające z art. 77

ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Odpowiadając na złożone wezwanie, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. określił termin utraty mocy spornego przepisu rozporządzenia na dzień 1 maja 2006 r. Organ wyjaśnił, że przepisy określające wysokość opłaty za kartę pojazdu w kwocie

75 zł weszły w życie dopiero z dniem 15 kwietnia 2006 r. W związku z powyższym, roszczenie o zwrot opłaty było nieuzasadnione.

Starosta podniósł, że skoro Trybunał Konstytucyjny, biorąc pod uwagę wszystkie chronione Konstytucją wartości, decyduje się o utrzymaniu w mocy przepisu sprzecznego z ustawą, to tak długo jak on obowiązuje żadnemu zachowaniu, do którego ten przepis się odnosi nie można przypisać cech bezprawności. Organ wskazał, że w sprawie odpowiedzialności za szkody powstałe przez wydanie ww. rozporządzenia wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt III CZP 125/07, a także w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r. IV CSK 28/06, w którym stwierdził, że w razie odroczenia przez Trybunał Konstytucyjny mocy obowiązującej przepisu uznanego za niezgodny z Konstytucją, sąd powinien stosować wadliwą normę prawną przy podejmowaniu rozstrzygnięć, które zapadają po utracie mocy obowiązującego przepisu, do ocen zdarzeń, które nastąpiły przed tą datą. Starosta podkreślił, że za zasadnością ww. stanowiska opowiedział się również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt III CZP 35/07 stwierdzając, że w przypadku odroczenia mocy obowiązującej przepisu uznanego za niekonstytucyjny pozostaje on w systemie prawnym, aż do upływu terminu określonego przez Trybunał Konstytucyjny.

Na czynność Starosty Ż. M. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Strona wniosła o stwierdzenie bezskuteczności tej czynności oraz zobowiązanie organu do zwrotu części opłat za wydanie kart pojazdu i przedłożenia danych identyfikujących karty pojazdu, jak również dat uiszczenia opłat będących w jego posiadaniu.

Zaskarżonej czynności strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, przez zastosowanie w sprawie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w sytuacji w której powołany przepis jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, jak i z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 90 akapitem pierwszym Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej zwanego w skrócie TWE). Strona zarzuciła też niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy ww. przepisu TWE oraz art. 10 TWE, jak również niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, że krajowy organ władzy stosując prawo jest zobowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową, a w stanie faktycznym sprawy sprzeczna z art. 90 akapit 1 TWE.

Uzasadniając skargę strona ponownie powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie o sygn. akt 6/04, w którym stwierdzono niekonstytucyjność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.

Skarżący powołując się na art. 178 Konstytucji RP oraz orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że w sytuacji stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją przepisów rozporządzenia, sąd administracyjny może odmówić zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawanej sprawy pomimo tego, że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym. W świetle powyższego strona wniosła o odmowę zastosowania przez Sąd spornego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r.

Uzasadniając naruszenie przez organ przepisów wspólnotowych strona podniosła, że zgodnie z zasadą niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku unijnego (wyrażoną w art. 90 TWE) żadne Państwo Członkowskie nie może nakładać bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju, wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Natomiast zgodnie z art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatem akcesyjnym - postanowienia TWE są stosowane bezpośrednio i z zachowaniem nadrzędności nad prawem krajowym. Strona wskazała, że w wyroku C-134/07 (Lex nr 354541) ETS stwierdził, iż art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku

z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany.

W świetle powyższego, w ocenie strony skarżącej, Starosta Ż. odmawiając zwrotu nienależnie pobranych opłat za wydanie kart pojazdów naruszył przepisy materialne krajowe i wspólnotowe, natomiast Sąd jest uprawniony do odmowy zastosowania spornego przepisu.

Strona podkreśliła, że zagadnienie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu jest traktowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie, jako naruszające prawo z uwagi na brak podstawy prawnej. Ponadto w jej ocenie, konsekwencją uznania ww. przepisu za niekonstytucyjny w dacie jego stosowania przez organ jest stwierdzenie, że w świetle obowiązujących przepisów prawa strona miała obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu wyłącznie w wysokości uwzględniającej kryteria wynikające z art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący powołując się na treść uzasadnienia wyroku NSA o sygn. akt I OSK 590/09 wniósł, aby w przypadku uwzględnienia przedmiotowej skargi, Sąd stwierdził

w sentencji wyroku uznanie obowiązku zwrotu przez organ administracji nadpłaconej kwoty, bowiem tylko takie rozstrzygnięcie realnie zagwarantuje wykonanie ewentualnego wyroku. Podniósł, że w przypadku nie uiszczenia przez Starostę Ż. żądanej kwoty będzie miał możliwość wniesienia skargi o nałożenie grzywny na organ administracji oraz ubiegania się o odszkodowanie wskutek niewykonania orzeczenia sądowego zgodnie z art. 154 p.p.s.a.

W tym miejscu skarżący podkreślił, że w pełni zgadza się twierdzeniem zawartym

w glosie Z. Kmieciaka do uchwały NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/2007 (OSP nr 5 z 2008r., str. 348), iż zabieganie o ochronę w postępowaniu przed dwoma różnymi sądami (najpierw przed administracyjnym, a później powszechnym) nie zaspokaja ogólnie pojmowanego poczucia sprawiedliwości.

Strona podniosła, że brak stwierdzenia przez sąd administracyjny obowiązku zwrotu nadpłaconej kwoty, może doprowadzić do sytuacji, w której z jednej strony będziemy mieli orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego o istnieniu stanu naruszającego prawo, a z drugiej strony zapewne orzeczenie sądu powszechnego (zgodne zresztą z utrwaloną już linią orzeczniczą Sądu Okręgowego w B.)

o braku podstaw do zasądzenia zwrotu przedmiotowej nadpłaty. W ocenie skarżącego, taki stan prawny w żaden sposób nie może być akceptowalny, gdyż w istocie doprowadzi do pytania o sens kontroli aktu odmawiającego zwrotu przedmiotowej nadpłaty przez sąd administracyjny. W świetle powyższego, zdaniem strony skarżącej, sąd administracyjny winien skorzystać z art. 146 § 2 p.p.s.a. w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, że w związku z wejściem w życie

z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o finansach publicznych, która w art. 60 zawiera definicję środka publicznego stanowiącego niepodatkowe należności budżetowe

o charakterze publiczno-prawnym w sprawach dotyczących zwrotu opłat za kartę pojazdu mają zastosowanie wyłącznie przepisy k.p.a. Opłata za kartę pojazdu mieści się w kategorii 7 przepisu art. 60 ustawy o finansach publicznych, tj. stanowi dochód pobierany przez samorządową jednostkę budżetową na podstawie odrębnych ustaw.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji może nastąpić

w przypadku, gdy od dnia doręczenia decyzji lub ogłoszenia upłynęło 5 lat. W tym miejscu Starosta wskazał, że w niniejszej sprawie opłaty za karty pojazdu uiszczane zostały w 2005r. i w 2006r. W związku z tym organ uznał, że skarżącemu nie przysługuje zwrot części opłat za karty pojazdów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

I. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 4 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej w skrócie p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do oceny legalności zaskarżonego aktu zauważyć należy, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt

I OPS 3/07 uznano, iż skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu, stanowi sprawę administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności. Na tego rodzaju akt lub czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2

pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

II. Odnosząc się do meritum skargi, należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu znajduje swoje uzasadnienie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/2004. Trybunał przesądził w nim, że określenie w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, opłaty za wydanie karty pojazdu, której wysokość nie pozostaje w związku z kosztami świadczonej usługi, jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Uznanie takiego rozwiązania oznacza uregulowanie przez organ wydający akt wykonawczy, materii zastrzeżonej do regulacji ustawowej. Zdaniem Trybunału, niezgodność rozporządzenia z ustawą polegała na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykracza ono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Tym samym kwestionowany przepis jest niezgodny też z art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. do dnia 1 maja 2006 r.

W tym miejscu należy podać, że zgodnie z art. 178 Konstytucji RP sędziowie

w sprawowaniu swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że jeżeli sąd orzekający stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego stosowania. Nie ma rozbieżności zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08; uchwała NSA z dnia 30 października 2000 r., sygn. akt OPK 13/00; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05). To uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, który na podstawie art. 188 Konstytucji RP jest powołany do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organy państwowe z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi

i ustawami.

W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją

i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, iż zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 418/08).

W ocenie Sądu, pomimo że Trybunał Konstytucyjny uznał za niezbędne odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia

1 maja 2006 r., przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania. Rozwiązanie prawne, w stosunku do którego obalono domniemanie konstytucyjności nie może być elementem systemu prawnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku prymatu konstytucyjnej zasady niezawisłości sędziowskiej nad zasadą ochrony interesu finansowego organu rejestrującego, pobierającego opłatę za dokonaną czynność wydania karty pojazdu (por. wyrok WSA z dnia 11 grudnia 2007 r., I SA/Bd 239/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., I OSK 418/08). W rezultacie objęta kontrolą sądową czynność Starosty Ż. z dnia [...] r. dokonana została bez podstawy prawnej, bowiem odwołuje się do mocy obowiązującej przepisu rozporządzenia, którego zastosowania Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę odmawia.

Należy zauważyć, że Minister Transportu i Budownictwa dnia 28 marca 2006 r. wydał nowe rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w którym określono wysokość opłaty za kartę pojazdu w kwocie 75 zł, uznanej za adekwatną do wskazanych w art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kosztów druku

i dystrybucji tych kart.

Ponadto rozpatrując niniejszą sprawę trzeba mieć na uwadze sprzeczność powołanego przepisu rozporządzenia z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Postanowienia Traktatu są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 91 Konstytucji oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot. Art. 90 TWE stanowi, że żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich, podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada niedyskryminacji

w ramach wspólnego rynku). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym przepisem TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r.

w sprawie C-134/07, wydanego w związku z pytaniem prejudycjalnym Sądu Rejonowego w Jaworznie. W orzeczeniu tym Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że "art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany".

Należy podkreślić, że orzeczenia wstępne ETS, w których interpretowane są przepisy prawa wspólnotowego, są co do zasady skuteczne ex tunc. Efektem przyjęcia takiej zasady jest to, że orzeczenie wstępne znajduje zastosowanie do stosunków prawnych lub zdarzeń prawnych, które powstały lub wystąpiły przed datą wydania orzeczenia wstępnego. W konsekwencji przepis prawa wspólnotowego, którego wykładnia była przedmiotem odpowiedzi ETS na pytanie sądu krajowego, winien być interpretowany zgodnie z orzeczeniem Trybunału, począwszy od daty jego wejścia

w życie, a nie od daty wydania wyroku przez ETS. Skutkiem przyjęcia takiej zasady jest to, że orzeczenie wstępne znajduje zastosowanie do stosunków prawnych lub zdarzeń prawnych, które powstały lub wystąpiły przed datą wydania orzeczenia wstępnego

(D. Miąsik, Temporalne skutki wyroków Trybunału Sprawiedliwości (w:) M. Domańska, K. Gonera, M. Miąsik, A. Płachta, W. Postulski, N. Półtorak, K. Witz, A. Wróbel, Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, Zakamycze 2005, Lex Omega on-line).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro sprzeczność polskiej regulacji z normą prawa wspólnotowego nie budziła wątpliwości Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, to Sąd orzekający w niniejszym składzie był także i z tego względu w pełni uprawniony do odmowy zastosowania § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.

III. Odnośnie natomiast argumentów organu zawartych w odpowiedzi na skargę należy stwierdzić, że są one podniesione dopiero na etapie postępowania przed tut. Sądem i nie z tych przyczyn nastąpiła odmowa zwrotu części opłaty, lecz z uwagi na przesłanki wymienione wyżej (w pkt II niniejszego uzasadnienia), a których tut. Sąd nie podzielił. W odpowiedzi na skargę organ wskazuje na art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), który obowiązuje od 1 stycznia 2010 r. Na podstawie art. 60 tej ustawy środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego:

1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie;

2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego;

3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych;

4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych;

5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych;

6) należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich;

7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw;

8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.

Zgodnie natomiast z art. 67 ww. ustawy "do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.)".

W tym kontekście wskazać także należy na regulację art. 115 ust. 1 ustawy z dnia

27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych

(Dz. U. z 2009r. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), zgodnie z którą: "Do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy wymienionej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe".

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa należy stwierdzić, że opłata za kartę pojazdu mieści się w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych i dlatego też należy ją uznać za niepodatkową należność budżetową pobieraną przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, o których mowa w tym przepisie. Za takim potraktowaniem opłaty za kartę pojazdu przemawia także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r. (sygn. akt I OW 7/11, http://orzeczenia.nsa. gov.pl). W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opłata za udostępnienie danych i informacji z zasobu geodezyjnego jest należnością, o której mowa w art. 60 ust. 7 cyt. ustawy o finansach publicznych. Trzeba przy tym dodać, że opłata określona w art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 z późn. zm.) jest porównywalna z opłatą za wydanie karty pojazdu, ponieważ jest przeznaczona tylko na określone cele związane z utrzymaniem zasobu (por. art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 77 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym także innego rodzaju "opłaty" kwalifikuje się jako dochody, o których mowa w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 września

2010 roku, sygn. akt I SA/Ke 460/10, http://orzeczenia.nsa. gov.pl).

Zakwalifikowanie należności za wydanie karty pojazdu jako niepodatkowej należności budżetowej i odpowiednie zastosowanie do niej przepisów procesowych, do których odwołuje się art. 67 ww. ustawy jest zgodne z intencją ustawodawcy zawartą

w uzasadnieniu do projektu ustawy o finansach publicznych (Druk Sejmowy VI Kadencji nr 1181, http://sejm.gov.pl). Przepis ten miał bowiem stanowić regulację uniwersalną, porządkującą tryby załatwiania spraw związanych z niepodatkowymi należnościami budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego. W doktrynie także wskazuje się na porządkujący charakter art. 60 powołanej ustawy o finansach publicznych

(zob. C. Kosikowski, Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, Warszawa 2011,

s. 200).

W konsekwencji zachodziły też podstawy do przyjęcia w niniejszej sprawie trybu postępowania wynikającego z norm Kodeksu postępowania administracyjnego i działu III Ordynacji podatkowej, do których odsyła z kolei art. 67 cytowanej powyżej ustawy

o finansach publicznych. Tym samym wniosek skarżącego z dnia 28 października 2011r. powinien być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej zgodnie z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia

9 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Go 938/11).

Mając na uwadze powyższe, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ obowiązany jest zająć stanowisko w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu

z uwzględnieniem przepisów ustawy o finansach publicznych. Organ obowiązany jest mieć na uwadze okoliczność, że wniosek został złożony po wejściu w życie wyżej zacytowanego art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Tym samym wniosek ten powinien być załatwiony

w drodze decyzji administracyjnej zgodnie z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca wskazuje przy tym w art. 107 § 1 i 3 tejże ustawy elementy, jakie powinno zawierać to rozstrzygnięcie. Są to: oznaczenie organu administracji, data wydanie, oznaczenie stron, powołanej podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne oraz prawne, pouczenie o przysługujących stronie środkach odwoławczych, podpis z podaniem imienia oraz nazwiska

i zajmowanego stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Uzasadnienie faktyczne powinno z kolei zawierać m.in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Z wymienionych powyżej elementów koniecznych decyzji administracyjnej pismo organu z dnia [...] r. nie spełnia opisanych wymogów. Ponadto, od wydanej decyzji przysługuje prawo wniesienia odwołania do organu II instancji. Nie ulega zatem wątpliwości, że powyższe pismo Starosty Ż. naruszyło przepisy prawa materialnego – art. 67 ustawy o finansach publicznych.

Należy przy tym wspomnieć, że odpowiednie stosowanie działu III Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że wniosek o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu należało potraktować odpowiednio jako wniosek

o stwierdzenie nadpłaty. W stosunku do tego wniosku znajdzie bezpośrednie zastosowanie nowa ustawa, tym bardziej, że nakaz jej stosowania do wniosków składanych po 1 stycznia 2010 r. wynika także z przepisów przejściowych. Przyjęcie zasady bezpośredniego stosowania nowego prawa nie oznacza jednak,

że uzasadnione jest również sięganie do wszystkich innych instytucji zawartych w dziale III Ordynacji podatkowej i to ze skutkiem wstecznym. Wejście w życie art. 60 i art. 67 ustawy o finansach publicznych spowodowało, że sprawy dotyczące niepodatkowych należności budżetowych wszczęte po 1 stycznia 2010 r., odnoszące się do należności uiszczonych albo należnych już wcześniej, podlegają rozpoznaniu w nowym trybie. Nakazanie stosowania ogólnych regulacji proceduralnych (Kodeks postępowania administracyjnego, Ordynacja podatkowa) nie powoduje automatycznie skutków materialnoprawnych niekorzystnych dla adresatów, a zwłaszcza nie narusza zasady nie działania prawa wstecz. Należy jednak zauważyć, że odwołanie się przez ustawodawcę w art. 67 ustawy o finansach publicznych do przepisów działu III Ordynacji podatkowej otwiera drogę do zastosowania zawartych tam regulacji prawa materialnego, które mogą prowadzić do naruszenia zasady lex retro non agit.

Zdaniem Sądu, charakter art. 60 i art. 67 ustawy o finansach publicznych nie uzasadnia wyprowadzania z nich skutków retroaktywnych w odniesieniu do przedawnienia. Dlatego też organ rozstrzygając niniejszą sprawę w formie decyzji będzie musiał w uzasadnieniu odnieść się także do kwestii przedawnienia. Przy czym Sąd chciałby wskazać, że w orzecznictwie sądowoadminisatrcyjnym zostało już wyrażone stanowisko pozwalające uniknąć naruszenia zasady lex retro non agit

w odniesieniu do przepisów wprowadzających termin przedawnienia dla stosunków prawnych już istniejących wyrażone na gruncie art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W wyroku z dnia 7 października 2010 r. o sygn. akt II FSK 884/09 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając kwestię stosowania terminu przedawnienia wprowadzonego bez przepisów przejściowych do opłat i kar określonych w tej ustawie uznał, że termin ten należy liczyć od daty wejścia

w życie przepisu, który go wprowadza. Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 768/11 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl) i to właśnie na tle zastosowania - mocą art. 60 i art. 67 ustawy o finansach publicznych - działu III Ordynacji podatkowej do niepodatkowej należności budżetowej. Sąd ten uznał, że wprowadzony w ten sposób 5-letni termin przedawnienia zobowiązania będącego przedmiotem sprawy należy liczyć od 1 stycznia 2010 r. Powyższy pogląd – odnośnie początku terminu przedawnienia – tut. Sąd podziela.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić bezskuteczność zaskarżonej czynności. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że czynność ta nie może być wykonana w całości. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do przepisu art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.