Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 5/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 135,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 153, art. 200, art.205
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. D. i F. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie ustalenia przebiegu granicy nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...],nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżących J. D. i F. D. solidarnie kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. D. i F. D., zwanych dalej "skarżącymi", reprezentowanych przez pełnomocnika radcę prawnego K. N., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., zwanego dalej "organem odwoławczym" lub "Kolegium", z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...], nr [...], o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...] nr [...], i o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy w P. z dnia [...]., nr [...], w sprawie ustalenia granicy nieruchomości położonej w S. – działki nr a, stanowiącej własność Skarbu Państwa, z sąsiednimi działkami, tj. działką nr b, będącą własnością H. B. oraz działkami nr c, nr d, nr e, będącymi własnością Skarbu Państwa.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzał następujący stan faktyczny.

Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy w P., po wszczęciu postępowania z urzędu, decyzją z dnia [...]. ustalił przebieg granicy nieruchomości położonej w S. - działki nr a, stanowiącej własność Skarbu Państwa, w sposób opisany w protokole granicznym z dnia [...]. i oznaczony w dokumentacji rozgraniczeniowej punktami od nr 1 do nr 8, z sąsiednimi działkami, tj. działką nr b, będącą własnością H. B. (granica oznaczona punktami nr 7, 8, 1) oraz działkami nr c, nr d, nr e, będącymi własnością Skarbu Państwa (granica oznaczona punktami nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. Przedmiotowa decyzja uzyskała przymiot ostateczności.

Pismem z dnia 2 września 2010 r. J. D. i F. D. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. o stwierdzenie nieważności tej decyzji, wskazując, iż wydana została bez podstawy prawnej, z naruszeniem zasad postępowania rozgraniczeniowego, polegającym na zaniechaniu prawnego uregulowania odłączonej od działki nr a "znacznej części gruntów", oparciu protokołu z przyjęcia granic z dnia [...] na pomiarach zagospodarowania terenu z 1980 r., oraz pominięciu w postępowaniu rozgraniczeniowym części dokumentów źródłowych mających "istotną moc dowodową". Nadto podali, że w obrocie prawnym są dwie, różniące się treścią, decyzje z dnia [...]. W uzupełnieniu wnioskodawcy podnieśli, że decyzję wydał niewłaściwy organ, a czynności geodezyjne wykonała osoba nieposiadająca uprawnień w tym zakresie, że stronom i uczestnikom nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym, że niezrozumiałe jest zmniejszenie powierzchni działki nr a o [...] ha w stosunku do stanu przedstawionego w wykazie zmian gruntowych na dzień 26 maja1987 r. i księdze wieczystej nr [...]. Z włączonych do akt odpisów ksiąg wieczystych wynikało, że obecnie właścicielami działek nr a i nr b są wnioskodawcy, natomiast działki nr c, d, e stanowią własność Gminy P.

Po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzją z dnia [...]. stwierdziło na podstawie art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, że decyzja z dnia [...]. została wydana z naruszeniem prawa. Podało, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji postępowanie rozgraniczeniowe regulował dekret z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości, zaś organem władzy mierniczej w rozumieniu tego dekretu, orzekającym w sprawach rozgraniczenia, był naczelnik miasta i gminy jako terenowy organ administracji państwowej. Wprawdzie organ ten mógł upoważniać pracowników podległego mu urzędu do załatwiania określonych spraw w jego imieniu, w tym również do wydawania decyzji administracyjnych, lecz w aktach sprawy brakuje dokumentu potwierdzającego, że Naczelnik Miasta i Gminy P. udzielił takiego upoważnienia H. S., ówczesnemu Kierownikowi Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami, który podpisał sporną decyzję, a więc decyzja ta zapadła z naruszeniem przepisów o właściwości. Jednakże z uwagi na upływ dziesięcioletniego terminu z art. 156 § 2 K.p.a. nie można było wydać decyzji stwierdzającej jej nieważność.

Pismem z dnia 6 marca 2012 r. skarżący złożyli do Kolegium wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. jako wydanej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 23 marca 2012 r. Burmistrz P. przekazał do Kolegium przechowywany w aktach osobowych zakres czynności H. S., Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami, sporządzony w dniu 2 kwietnia 1985 r., podpisany przez Naczelnika Miasta i Gminy P. Dokument ten wskazywał, że do obowiązków H. S. należy załatwianie spraw dotyczących rozgraniczeń i podziałów gruntów, zawierał też upoważnienie do opracowania i wydawania decyzji o zatwierdzeniu granic. Kolegium decyzją z dnia [...] uchyliło swoją decyzję z dnia [...] i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie podało, iż wobec treści wspomnianego zakresu czynności przyjąć należy, że decyzję o rozgraniczeniu wydał organ właściwy. Zarazem stwierdziło, że decyzja ta nie jest obarczona innymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 403/13, oddalił skargę J. D. i F. D. na decyzję Kolegium z dnia [...]. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że przeprowadzona w sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji Kolegium, nie wykazała, aby dotknięta była ona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a., powodującą jej nieważność, jak również aby wydana została z naruszeniem przepisów prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 647/14.

Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. J. D. i F. D. ponownie wnieśli do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] zarzucając, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Kolegium postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania argumentując, że toczyło się już przed nim postępowanie w tym samym przedmiocie, zakończone pozostającą w obrocie prawnym decyzją ostateczną z [...]. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na skutek złożonego przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przeszkodą do wszczęcia postępowania stanowi okoliczność, że żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która była już uprzednio kontrolowana w trybie art. 156 § 1 K.p.a. Skargę na to postanowienie oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt II SA/Op 327/17.

Pismem z dnia 23 lutego 2018 r. J. D. i F. D. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...], zarzucając rażące naruszenie prawa, polegające na zaniechaniu rozpatrzenia "wszystkich przesłanek określających nieważność postępowania". W ocenie skarżących "ani rozstrzygnięcie decyzji z [...] ani jej uzasadnienie, nie wskazuje aby organ - SKO w O. - przy rozpatrywaniu sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] rozpatrzył pozostałe przesłanki, poza przesłanką w zakresie właściwości organu". Dalej podnieśli oni, że stan faktyczny i stan prawny obowiązujący w dacie wydania kwestionowanej decyzji potwierdza, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Jak wskazali, organ wydający decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z 1946 r. naruszył ten przepis, albowiem nie dokonał czynności wymienionych w art. 6 ust. 1, co przejawia się zapisem w punkcie 1 uzasadnienia decyzji. Następnie podkreślili, że art. 8 ust. 1 dekretu jest rygorystyczny i jednoznaczny w swoim brzmieniu, co oznacza, że niewypełnienie chociażby jednego z warunków zawartych w art. 4-6 dekretu uniemożliwia wydanie decyzji na jego podstawie. Wyrazili przekonanie, że organ naruszył również prawo, wydając decyzję na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 dekretu, o czym świadczy zapis w pkt 2 uzasadnienia decyzji o ustaleniu granic na mocy zgodnego oświadczenia zainteresowanych właścicieli, podczas gdy istniały dokumenty geodezyjne wystarczające do ustalenia granicy i posiadające moc dowodową, na podstawie których należało ustalić (odtworzyć) granice działki nr a. Dodali, że wadliwość tej decyzji tkwi w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, w związku z błędnym i nieprawdziwym zestawieniem treści przepisów prawa, przez wskazanie faktów prawnych wzajemnie się wykluczających, wynikających zarówno z art. 6 ust. 1, jak i 6 ust. 2 dekretu.

Decyzją z dnia [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] . Na skutek wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu opisano stan faktyczny sprawy, szeroko omówiono charakter prawny instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, a także materialna podstawę do orzekania przez organ w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości tj. przepisy dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 53, poz. 298 ze zm.). Kolegium przeanalizowało własną decyzję i poprzedzające jej wydanie postępowanie i nie dostrzegło którejkolwiek z podstaw do stwierdzenia nieważności, określonych w art. 156 § 1 K.p.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżących wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zmianę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] i stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...]., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji postawiła dwa zarzuty. Po pierwsze, naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 7, 7b i 8 § 1 K.p.a., polegające na zaniechaniu przez Kolegium podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie pozyskania dokumentów w oparciu, o które organ poczynił ustalenia faktyczne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...], co w konsekwencji skutkowało brakiem możliwości zbadania przez Kolegium czy zastosowanie przepisów materialnych w niniejszej sprawie było prawidłowe, a przez to zarzutu nieważności. Po drugie, naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 8 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 3 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości i art. 113 § 1 K.p.a., polegające na błędnym uznaniu, iż w sprawie brak było dokumentacji geodezyjnej dotyczącej przebiegu granicy pomiędzy działkami a i b, co miało uprawniać organ do ustalenia przebiegu granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron, mimo jego braku, a nadto na nieuzasadnionym uznaniu, iż błędy zawarte w decyzji z dnia [...] w zakresie numeracji punktów granicznych nie mają charakter istotnego i podlegają sprostowaniu.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że w sprawie, wbrew odmiennej ocenie organu, istniał spór graniczny. Organ nieprawidłowo ocenił, iż "wobec braku możliwości ustalenia granicy w punktach granicznych o numerach 2, 5, 6, na podstawie kryteriów określonych w art. 6 ust. 1 dekretu, mierniczy dokonał stosownych ustaleń zgodnie z oświadczeniem strony (art. 6 ust.2)". W protokole granicznym z dnia [...] poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...], brak jest oświadczenia stron, iż przyjmują one przebieg granicy działki nr a z działką nr b w sposób nakreślony w tym protokole. Uwzględniając brzmienie art. 5 ust. 1 dekretu, a to wymogi formalne jakie powinny towarzyszyć czynnościom ustalenia granic, nieuprawnione było uznanie, iż podpisanie protokołu przez stronę (art. 5 ust. 1 pkt 2) jest tożsame z oświadczeniem strony co do przebiegu granicy (art. 5 ust. 1 pkt 3 dekretu). W protokole tym brak oświadczeń stron co do przebiegu granicy. Ponadto art. 6 dekretu zezwalał na zastosowanie rozwiązana z ust. 2 dopiero po stwierdzeniu, iż nie można zastosować normy z ust. 1. Z protokołu granicznego z dnia [...] nie wynika, aby brak było dokumentów umożliwiających określenie przebiegu granicy między punktami 2, 5 i 6. Dodatkowo skarżący przedłożyli w poczet materiału dowodowego dokumentację geodezyjną z 1965 r., która dotyczyła przebiegu granicy między działką nr a oraz działką nr b. Nadto ze wskazanego protokołu z dnia [...] nie wynika czy powyższe ustalenie (na podstawie oświadczenia stron jak twierdził organ) nastąpiło z powodu braku czy sprzeczności dowodów, brak jest oświadczeń stron w tym przedmiocie.

Pełnomocniczka skarżących wskazała, że jeżeli występował spór co do przebiegu granicy, to należało wykorzystać dwie istniejące procedury tj. albo zawarcie ugody przed geodetą albo przekazanie sprawy sądowi powszechnemu (art. 7 ust. 3 dekretu). Żadna z tych czynności nie nastąpiła. Dostrzeżenie powyższych nieprawidłowości nie wymagało pogłębionej wykładni przepisów ani weryfikacji stanu faktycznego. Wynika z bezpośredniej analizy protokołu granicznego z dnia [...] i przepisów dekretu z dnia 13 września 1946r. (art. 6 ). W sprawie zatem - wbrew odmiennej ocenie organu - doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 §1 K.p.a., bowiem naruszenie prawa (zastosowanie art. 6 ust. 2 zamiast art. 6 ust. 1 przy wydaniu decyzji) było oczywiste; brzmienie przepisu art. 6 ust. 2 jest jasne, w powiązaniu z art. 6 ust. 1, nie wymaga głębszej wykładni fakt, że przepis art. 6 ust. 2 ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy nie można zastosować normy z ust. 1 art. 6 i oczywiście uwzględniając charakter sprawy skutki takiego naruszenia mają wymiar społeczny, jak i ekonomiczno-gospodarczy. Dodatkowo nieuzasadnione było także uznanie przez organ w zaskarżonej decyzji, iż dostrzeżone błędy w postępowaniu mierniczym podlegają sprostowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 239), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.).Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a.

Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonana przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także – z mocy art. 135 P.p.s.a. – poprzedzającej ją decyzji Kolegium wykazała, że akty te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, jednak z innych względów niż te podniesione w skardze.

Kwestia zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...], nr [...], i o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy w P. z dnia [...] nr [...] była przedmiotem rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 403/13, oddalił skargę J.D. i F. D. na tę decyzję, a wyrok uzyskał przymiot prawomocności na skutek oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, co nastąpiło wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 647/14. Oddalenie skargi przez sąd administracyjny oznacza, że poddana kontroli decyzja oraz wszelkie akty i czynności podjęte przez organy administracji publicznej w granicach materialnych i formalnych sprawy, w której ta skarga została złożona są zgodne z prawem. W szczególności sąd dokonuje kontroli decyzji i poprzedzających ich wydanie postępowań przez pryzmat zaistnienia podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145–145b K.p.a.) oraz stwierdzenia nieważności (art. 156 K.p.a. i przepisy szczególne), do czego jest zobligowany zarówno treścią powołanych wcześniej art. 134 – 135 P.p.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W kontekście rozpoznawanej sprawy, w ramach której Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji, należy stwierdzić, że tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem wypowiedział się już pozytywnie w kwestii jej zgodności z prawem (ważności). Stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Otwierając jeszcze raz postępowanie w trybie nadzwyczajnym postępowania administracyjnego i orzekając w kwestii zgodności z prawem opisanej wyżej decyzji z dnia [...], Kolegium naruszyło art. 153 P.p.s.a. Organ ten był bowiem związany sformułowaną w prawomocnym wyroku Sądu oceną prawną swojej decyzji. Okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnym wyrokiem oddalił skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] . stanowi przedmiotową przeszkodę do ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności. Wniosek skarżących, który zainicjował postępowanie zakończone decyzją zaskarżoną obecnie do Sądu, powinien był zatem ponownie skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...]., o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 i art. 205 P.p.s.a.