Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 901/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Asesor WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda (spr.) Protokolant Krzysztof Rybicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...].

Postanowieniem z dnia 30 maja 2006 roku Prezydent Miasta Ł. wszczął z urzędu, na podstawie art. 165 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2001 – 2006.

W uzasadnieniu wskazał, iż poddał w wątpliwość rzetelność złożonych deklaracji na podatek od nieruchomości za wskazany okres, a podatnik, pomimo wezwania, nie złożył korekt deklaracji na podatek od nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 18.335 zł.

W uzasadnieniu wskazał, iż podstawą wymiaru podatku, zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 7 ust. 1 pkt. 4a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej.

W ocenie organu I instancji budynki Biurowe należące do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, w których prowadzona jest działalność administracyjna, nie są budynkami gospodarczymi służącymi działalności leśnej. W związku z tym nie korzystają one ze zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Organ nie kwestionował, że budynek biurowy położony w Ł. przy ul. [...] jest związany z działalnością leśną. Budynek ten jest budynkiem biurowym a nie gospodarczym, w związku z czym nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 4a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Nadto wskazał, iż nie jest władny do dokonania zmian zapisów zawartych w ewidencji gruntów, a co za tym idzie – do wymierzenia podatków na podstawie własnych ustaleń. Zgodnie z treścią ewidencji gruntów sporny grunt nie został zakwalifikowany jako grunt rolny.

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Ł. złożyła od powyższego postanowienia odwołanie, w treści którego powołała się na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, w której zatwierdzono zmiany klas glebowych i uznano, że nieruchomość położona w Ł. przy ul. [...] jest gruntem leśnym.

Nadto podniosła, że zapis w ewidencji gruntów nie ma charakteru konstytutywnego lecz jedynie deklaratoryjny.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie skarżącej, sporny grunt, jako las, nie podlega podatkowi od nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc że powołana przez Skarżącą w odwołaniu decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku wywarła skutek z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności, tj. od września 2006 rok. Zatem od października 2006 roku opisany grunt nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 17.511 zł.

W uzasadnieniu wskazał, iż ponieważ własną decyzją Prezydent Miasta Ł. zatwierdził zmiany klas glebowych, w tym również gruntu położonego w Ł. przy ul. A, która stała się ostateczna dnia 6 września 2006 roku, należało dokonać zmian w zakresie opodatkowania gruntu.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

W związku z powyższym od października 2006 roku grunt położony w Ł. przy ul. A nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, dlatego wysokość podatku ustalona uchyloną następnie decyzją winna ulec obniżeniu.

W pozostałej części, przede wszystkim w zakresie budynku znajdującego się na spornym gruncie, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Od powyższego orzeczenia Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Ł. wniosła odwołanie, wskazując, że sporny budynek nie podlega podatkowi od nieruchomości, gdyż służy on skarżącej, która prowadzi w nim gospodarkę leśną. Powołała się przy tym na interpretację Ministra Finansów z dnia 19 marca 1991 roku, zgodnie z którą budynki administracyjno – biurowe gospodarstw leśnych podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości.

Skarżąca zakwestionowała również fakt, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. zmieniająca klasyfikację gruntu jest konstytutywna. W ocenie skarżącej Dyrekcji wspomniana decyzja ma charakter jedynie deklaratoryjny.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, w pełni podzielając stanowisko wyrażone w orzeczeniu i uzasadnieniu organu I instancji.

Od powyższej decyzji Skarb Państwa – Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę. Zarzucił jej naruszenie art. 7 ust. 1 pkt. 4a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną jego wykładnię i niezastosowanie, rażące naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej, w tym do organów podatkowych, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, art. 121 Ordynacji podatkowej i art. 8 k.p.a. oraz rażące naruszenie art. 14 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez obciążenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych skutkami stosowania się do interpretacji Ministra Finansów z dnia 19 marca 1991 roku i uznanie, że budynek stanowiący siedzibę skarżącej nie jest zwolniony podatku od nieruchomości, pomimo odmiennej interpretacji Ministra Finansów, naruszenie art. 3, art. 4 ust. 1 i 3 oraz art. 32 ust. 2 ustawy o lasach poprzez uznanie, że grunt i budynek przy ul. [...] podlegają podatkowi od nieruchomości i że budynek ten nie jest budynkiem gospodarczym służącym działalności leśnej, pomimo, że znajduje się na gruncie leśnym i służy gospodarce leśnej i ostatecznie naruszenie § 65 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków przez bezpodstawne powoływanie się na jego treść, pomimo że przepis ten nie wymienia budynku gospodarczego jako rodzaju budynku.

Z uwagi na zakres zgłoszonych zarzutów, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż grunt położony w Ł. przy ul. A nie podlega podatkowi od nieruchomości, gdyż jest gruntem wykorzystywanym dla potrzeb gospodarki leśnej m.in. pod budynki. Sytuacja taka winna obowiązywać nie od momentu wydania przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji o przekwalifikowaniu spornego gruntu, lecz od momentu, gdy grunt spełnił faktycznie przesłankę, pozwalającą na przyjęcie, że jest on gruntem leśnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Artykuł 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie zgodności z prawem. Zatem Sąd sprawując kontrolę zaskarżonego aktu bada jedynie jego legalność.

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest poprzez ustalenie, czy nie narusza ona przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.

Przedmiotem kontroli jest wyłącznie decyzja organu administracyjnego, a więc stanowisko i argumentacja organu wyrażona w decyzji oraz w jej uzasadnieniu. W szczególności przedmiotem kontroli sądowej nie jest odpowiedź na skargę, ani też wyjaśnienia organu podatkowego zawarte w pismach procesowych składanych w toku postępowania sądowego.

Bezspornym jest, iż podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne – tekst jednolity Dz.U z 2005 roku nr.240, poz. 2027 ze zm.). Uregulowanie to oznacza, że ewidencja budynków stanowi podstawę wymiaru podatków w zakresie tych danych, które podstawę wymiaru podatków mogą stanowić (np. wielkość powierzchni użytkowej budynku) ewidencja budynków zawiera również dane, które z punktu widzenia wymiaru podatków i świadczeń są obojętne (por. § 63 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz.U. Nr 38, poz. 454). Ewidencja budynków zawiera między innymi oznaczenie funkcji podstawowej budynku. A zatem o charakterze budynku świadczą wypisy z kartoteki budynków.

Z kartoteki dotyczącej spornego okresu w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, iż Skarżąca posiada w Ł. przy ul. A budynek biurowy.

W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest, czy budynek opisany powyżej podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też powinien być od tego podatku zwolniony.

Zgodnie z art. 7 ust 1 pkt. 4a cytowanej już ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej.

Pojęcie działalności leśnej zostało zdefiniowane w art. 1a pkt. 7 niniejszej ustawy. Ustawodawca wskazał, że działalnością leśną jest działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym.

Z powyżej przytoczonej definicji wynika, iż pojęcie działalności leśnej dla celów podatku od nieruchomości ustawodawca wiąże z czynnościami faktycznymi właścicieli, posiadaczy i zarządców lasów. Na uwagę zasługuje fakt, że chodzi o czynności związane z wykonaniem planu urządzenia lasów, ich ochrony i zagospodarowania, takich jak zalesianie, odnowa, pielęgnacja czy też pozyskiwanie płodów leśnych. Budynki gospodarcze dla celów realizacji tych czynności, jako podlegające zwolnieniu od podatku od nieruchomości, to np. wiaty czy budynku służące składowaniu drewna, narzędzi i urządzeń związanych z działalnością leśną.

W § 65. 1. cytowanego powyżej rozporządzenia z 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje:

1) budynki mieszkalne,

2) budynki przemysłowe,

3) budynki transportu i łączności,

4) budynki handlowo-usługowe,

5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe,

6) budynki biurowe,

7) budynki szpitali i zakładów opieki medycznej,

8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe,

9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa,

10) inne budynki niemieszkalne.

Z powyższego zatem wynika, że budynek biurowy i budynek gospodarczy dla celów działalności leśnej to dwie odrębne kategorie.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie kluczowe są dwie kwestie, a mianowicie status Skarżącej i fakt wykorzystywania przez nią opisanego budynku do działalności leśnej.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz.U. z 2005 r. nr 45, poz. 435 ze zm.) Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. W skład Lasów Państwowych wchodzi Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych, regionalne dyrekcje Lasów Państwowych, nadleśnictwa oraz inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

Dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych m.in. zarządza gruntami i innymi nieruchomościami nabytymi lub wydzielonymi z bezpośredniego zarządu nadleśnictwa, na potrzeby regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych (art. 34 pkt. 2a cytowanej ustawy). Natomiast nadleśniczy bezpośrednio zarządza lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa, pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych (art. 35 ust. 1 pkt. 2a opisanej ustawy).

Z cytowanej już definicji w sposób jednoznaczny wynika, że o działalności leśnej można mówić jedynie w przypadku właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów. Powstaje zatem pytanie czy Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Ł. należy do którejś z wymienionych kategorii podmiotów.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że skarżąca nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem, ani też zarządcą lasu. Zarządza co prawda gruntami i innymi nieruchomościami ale tylko takimi, które zostały nabyte lub wydzielone z bezpośredniego zarządu nadleśnictwa na jej potrzeby. Bezpośredni zarząd lasami, gruntami i innymi nieruchomościami Skarbu Państwa sprawuje natomiast nadleśniczy.

Skoro brak jest zatem jednej z przesłanek składających się na definicję działalności leśnej, to prowadzonej działalności nie można zakwalifikować jako leśnej. Idąc dalej należy stwierdzić, że budynek położony w Ł. przy ul. A, stanowiący własność Skarbu Państwa i będący w dyspozycji skarżącej, nie służy działalności leśnej. A skoro tak to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu, dokonanej na podstawie ustalonego stanu faktycznego i przeprowadzonej analizy cytowanych powyżej przepisów, w spornym budynku, określonym w ewidencji jako biurowy, faktycznie prowadzona jest działalność administracyjna.

Sąd w pełni podzielił stanowisko wyrażone zarówno przez organ I instancji jak i II instancji, iż stanowisko zawarte w piśmie Ministerstwa Finansów, Departamentu Podatków Pośrednich i Opłat z dnia 19 marca 1991 roku (PO 8/DZ-8002-0200/91) skierowane do wszystkich urzędów gmin, zgodnie z treścią którego budynki administracyjno – biurowe gospodarstw leśnych podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości, nie jest wiążące dla rozpatrywanej sprawy z przyczyn, które w sposób wyczerpujący zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne, oczywistym jest, iż podstawą m.in. wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podstawą ujawnienia danych w niniejszym rejestrze jest natomiast m.in. decyzja administracyjna.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt iż decyzja zatwierdzająca zmiany klas glebowych (m.in. gruntu położonego w Ł. przy ul. A) stała się ostateczna w dniu 6 września 2006 roku, w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił i przyjął, że sporna nieruchomość nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od października 2006 roku. O zwolnieniu tym przesądziła bowiem omawiana decyzja, a nie faktyczne spełnienie przez niniejszy grunt opisanej przesłanki, pozwalającej na przyjęcie że jest to grunt leśny.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej rozważania, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

P.Pij.