Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1120/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. L. prowadzącej działalność gospodarczą - Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowe [...] w D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz T. L. prowadzącej działalność gospodarczą - Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowe [...] w D. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...], działając na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. - zwanej dalej k.p.a.), po dokonaniu na wniosek strony T. L., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "T. w D., sprawdzenia Stacji Kontroli Pojazdów w miejscowości S., ul. [...], pod względem wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275 - zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów)

- poświadczył, że przedsiębiorca w ww. stacji kontroli pojazdów nie posiada wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, T, o rozszerzonym zakresie badania c, d, e.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie sprawdzenia stacji kontroli pojazdów przeprowadzonego w dniu 19 listopada 2010 r., którego wynik zapisano w protokole nr [...], stwierdzono niespełnienie wymagań zawartych w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów. Przyrząd do pomiaru geometrii ustawienia kół i osi pojazdu nie był przystosowany do badania pojazdów o średnicy tarcz kół od 12" do 20".

Strona była obecna podczas oględzin i badań przedmiotowej stacji kontroli pojazdów i nie zgłosiła uwag i wniosków.

Po rozpoznaniu odwołania T. L. od wymienionej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

- utrzymał w mocy wymienioną decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego.

- W uzasadnieniu decyzji organ zauważył, iż zgodnie z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który m.in. posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest przedsiębiorcą wobec którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość, nie był skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom, posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, a także posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Poświadczenie to wydaje za opłatą w drodze decyzji administracyjnej Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów.

Poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, wydawane jest w oparciu o wyniki sprawdzenia stacji kontroli pojazdów przez uprawniony organ i określa zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego dla którego zostało wydane, nie dłużej jednak niż przez 5 lat od daty jego wydania.

W przedmiotowej sprawie, protokół z oględzin i badań stacji kontroli pojazdów - na stronie 19 w rubryce "Uwagi końcowe", zawiera zapis "Zaciski przyrządu do pomiaru ustawienia kół i osi pojazdu nie są przystosowane do mocowania na koła o średnicy 20".

W odwołaniu strona podniosła, iż istotnie w dniu sprawdzenia stacji nie posiadała urządzenia wymaganego przepisem § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów, jednakże już w kilka dni po przeprowadzeniu przez inspektorów sprawdzenia stacja, takie urządzenie posiadała. Zdaniem strony decyzja organu I instancji nie powinna zostać wydana, ponieważ zaraz po przeprowadzeniu sprawdzenia, poinformowała ona organ, iż "usterka w postaci uzupełnień przyrządu do pomiaru ustawienia kół została usunięta zgodnie z zaleceniem". Jednocześnie, strona stwierdza, iż przedmiotowy przyrząd potrzebny jest jedynie do badań technicznych pokolizyjnych, a do badan okresowych nie jest potrzebny oraz, że w przypadku pojazdów o dnie do 3,5 t bardzo rzadko zdarzają się pojazdy o średnicy obręczy 20".

Odnosząc się do ww. zarzutów Minister Infrastruktury wskazał, iż decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, której przedmiotem jest orzeczenie o spełnieniu bądź niespełnieniu wymagań określonych przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów, jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny stwierdzony przez inspektorów w trakcie dokonywania oględzin i badań stacji kontroli pojazdów. Termin oględzin i badań stacji kontroli pojazdów jest uzgadniany w porozumieniu z wnoszącym o wydanie poświadczenia, tak więc jest on świadom kontroli i może w sposób racjonalny przygotować obiekt do kontroli tak, by spełniał on wymagania ww. rozporządzenia. Dlatego też wniosków przedstawionych przez stronę w odwołaniu, nie można było uwzględnić.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. złożyła T. L., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, tj. § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów poprzez jego błędną wykładnię;

- prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 10, 77 i 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zawiadomienia z dnia 22 listopada 2010 r. o usunięciu usterki, co spowodowało nie ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością oraz uniemożliwiło wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I Instancji nie zawierającej uzasadnienia faktycznego i wyczerpującego uzasadnienia prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz., 1270, z późn. zm. -zwanej dalej p.p.s.a.).

Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., które w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, wydaje za opłatą, w drodze decyzji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż 5 lat od daty jego wydania.

A zatem na podstawie ww. przepisu poświadczenie, dotyczące m.in. zgodności wyposażenia stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów, zostaje wydane przedsiębiorcy po uprzednim sprawdzeniu stacji kontroli pojazdów przez właściwy organ. W przedmiotowej sprawie organ administracyjny dokonał takich sprawdzeń ustalając, że kontrolowana w niniejszej sprawie stacja kontroli pojazdów po względem wyposażenia nie spełnia jednego wymogu, a mianowicie, że zaciski przyrządu do pomiaru ustawienia kół i osi pojazdu nie są przystosowane do mocowania na koła o średnicy 20". Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów, stanowisko kontrolne w okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz stacji, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, powinno być wyposażone dodatkowo w przyrząd do pomiaru geometrii ustawienia kół i osi pojazdu. Z załącznika do ww. rozporządzenia Nr 3, p.n. "Dodatkowe wymagania dla niektórych przyrządów i urządzeń stosowanych na stacji kontroli pojazdów", Lp. 4.1.2. lit. c, jasno wynika, że przyrząd do kontroli geometrii ustawienia kół i osi pojazdu powinien zapewniać, w zależności od przeznaczenia, pomiary geometrii ustawienia kół i osi pojazdów o dmc do 3,5 t włącznie: rozstaw kół badanego pojazdu - co najmniej od 1.100 mm do 1.800 mm, rozstaw osi badanego pojazdu - co najmniej od 1.800 mm do 4.700 mm, średnica obręczy kół - co najmniej od 12" do 20".

W niniejszej sprawie w dacie przeprowadzenia kontroli, tj. w dniu 19 listopada 2010 r. ww. stacja kontroli pojazdów nie spełniała wymagania określonego w § 14 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, co jest okolicznością bezsporną, ponieważ strona skarżąca

nie kwestionowała tych ustaleń na żadnym z etapów postępowania, m.in. nie wnosząc żadnych uwag i wniosków do protokołu.

Nie ulega więc wątpliwości, że na dzień 19 listopada 2010 r. prawidłowo ustalono stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Jednak w dniu 23 listopada 2010 r., a więc bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli oraz przed wydaniem decyzji, do organu I instancji wpłynęło pismo, z którego treści jasno wynika, że firma "T." usunęła usterkę w postaci uzupełnienia przyrządu do pomiaru ustawienia kół.

Organy administracyjne obu instancji winny mieć na względzie, że poświadczenie wydane na podstawie art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym jest decyzją potwierdzającą, poświadczającą określony stan faktyczny dotyczący stanu technicznego stacji kontroli pojazdów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 779/08, LEX nr 522514). Jednak stan faktyczny, o jakim mowa w art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, winien być ustalony zgodnie z przepisami k.p.a. Jak stanowi bowiem art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321, ze zm.), do postępowania przed organami jednostek dozoru technicznego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w niniejszej sprawie przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, który jest organem jednostki dozoru technicznego, winno być przeprowadzone zgodnie z wymaganiami kodeksowymi, w szczególności z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.

Zgodnie z ogólną zasadą k.p.a. - prawdy obiektywnej (wyrażonej m.in. w art. 6, 7, 10, 77 § 1, 80), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W trakcie postępowania to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętego aktu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji pominęły okoliczność, że przed wydaniem decyzji organ I instancji strona skarżąca usunęła usterkę wyposażenia stwierdzoną podczas przeprowadzonej kontroli. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji obu instancji organy administracyjne były w posiadaniu takiej informacji. Pomimo tego takiej okoliczności nie uwzględniły, poświadczając, że T.L. "nie posiada wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez

przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, T, o rozszerzonym zakresie badania c, d, e". W tym miejscu wskazania wymaga, że rozstrzygnięcie organów obu instancji poza "wyposażeniem stacji" dotyczyło także "warunków lokalowych". Z akt sprawy w ogóle nie wynika potwierdzona przez organy obu instancji okoliczność, że T. L. nie posiada warunków lokalowych zgodnie ze stosownymi wymaganiami. Stanowisko organów administracyjnych w tej kwestii jest więc niezrozumiałe, tym bardziej, że kontrola w tym zakresie nie ujawniła żadnych uchybień.

Z uwagi na stanowisko organu II instancji zawarte w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia wymaga, że ustalenia stanu faktycznego poczynione podczas kontroli przez organ transportowego dozoru technicznego mogą stanowić podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, o ile w sprawie nie zaszła zmiana stanu faktycznego sprawy. Stosownie bowiem do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., jeżeli w trakcie postępowania zachodzi taka zmiana, to organ ten na podstawie ww. przepisów k.p.a. w związku z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym winien taką okoliczność uwzględnić. Dlatego też w okolicznościach przedmiotowej sprawy, z uwagi na wymagania wynikające z art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, organ I instancji powinien ponowną kontrolą potwierdzić okoliczność podnoszoną przez stronę skarżącą w trakcie trwającego postępowania.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie potwierdzały aktualnego stanu faktycznego dotyczącego stanu technicznego stacji kontroli pojazdów, co oznacza, że zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Ponadto nie wiadomo z jakich względów organy obu instancji poświadczyły, że przedmiotowa stacja kontroli pojazdów nie posiada warunków lokalowych zgodnych ze stosownymi wymaganiami, choć brak jest w sprawie ustaleń, które uprawniałyby do przyjęcia takiego stanowiska.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt. II. i III. wyroku orzeczono na podstawie art. 152 i art. 200 p.p.s.a.