Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 20/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: Art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 lutego 2012 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E.J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G.D., E.J., A.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. AG


UZASADNIENIE

II SA/Łd 20/12

Uzasadnienie

W związku ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. E.J. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i córką. Strona oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, mąż skarżącej otrzymuje emeryturę w kwocie 2939 zł oraz wynagrodzenie za pracę w kwocie 2600 zł. Córka skarżącej ukończyła studia, odbywa praktykę w zawodzie i nie otrzymuje wynagrodzenia. Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 58 mkw. oraz nieruchomość rolną o powierzchni 0,3 ha, garaż i samochodów osobowy S. (rok produkcji 2003). W uzasadnieniu strona podała, że dochody osiągane przez męża z trudem wystarczają na bieżące utrzymanie i leki.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą, należy stwierdzić, iż wniosek wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie.

Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż dochody męża skarżącej kształtujące się na poziomie 5539 zł, jak również posiadany majątek w postaci nieruchomości nie daje podstaw do uznania, że stronie skarżącej w jakikolwiek sposób można przypisać cechy ubóstwa, którego stwierdzenie warunkuje przyznanie prawa pomocy. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że strona nie powołała się na ponoszenie wydatków o charakterze nadzwyczajnym, których wystąpienie i wysokość godziłyby w stabilność finansową rodziny i mogłyby uzasadniać twierdzenie, że przy deklarowanej kwocie dochodów strona nie ma zdolności płatniczej.

W ocenie Referendarza sądowego przyznanie prawa pomocy w analizowanej sytuacji, przy uwzględnieniu wskazanej przez skarżącą wysokości deklarowanych dochodów rodziny, oznaczałoby przeniesienie ciężaru udziału w postępowaniu strony dysponującej środkami finansowymi na ogół obywateli, czego nie można zaakceptować. Tymczasem, strona dla wydatków związanych z postępowaniem sądowym winna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków niebędących niezbędnymi dla utrzymania, a ubiegający się o taką pomoc winien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Nie można tracić z pola widzenia i tej okoliczności, że skarżąca wraz z rodziną posiadają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a także są posiadaczami samochodu osobowego. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż o ile posiadanie samochodu osobowego mieści się w ramach współczesnych standardów życiowych, o tyle posiadanie samochodu w przypadku osoby ubiegającej się o prawo pomocy standard ten przekracza (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 1473/09). Powyższe prowadzi do wniosku, że żądanie strony nie może zostać uwzględnione, jako że nie została spełniona przesłanka przyznania prawa pomocy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

AG