Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 76/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2013r. sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie wydania decyzji umożliwiającej sprzedaż piwa i pieczywa postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: ppsa)

w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na to, że sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpatrzeniu.

Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazując, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i bytowej, gdyż utraciła w 2012 roku płynność finansową jako przedsiębiorca. Oświadczyła, że prowadzone przez nią mini delikatesy A zostały zlikwidowane

w dniu 30 listopada 2012r. z powodu strat i długów, mini delikatesy B zostały zaś zamknięte przez Sanepid. Ponadto prowadzona przez nią Pracownia A także nie przynosi wymiernych dochodów. Skarżąca przedłożyła wydruki z księgi rachunkowej za miesiące od sierpnia do października 2012r., z których wynika, że sklep spożywczy A generował w tym okresie straty. Skarżąca oświadczyła, że obecnie toczy się wobec niej postępowanie egzekucyjne z powodu zaległości kredytowych na łączną kwotę ok. 140.000 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności. Mieszka z mężem, zajmują połowę domu z działką o powierzchni 60 arów. Mąż jest rolnikiem i posiada gospodarstwo rolne o areale 2,64 ha fizycznych (0,9922 ha przeliczeniowych), jednak z powodu złego stanu zdrowia nie uprawia ziemi. Strona oświadczyła, że nie płaci rachunków bieżących, zaś żywność: mąka, cukier, mrożonki, zupy i inne produkty pochodzą ze zlikwidowanego sklepu. Wskazała, że mąż pomimo stałego leczenia nie jest w stanie opłacać składek na ubezpieczenie w KRUS, pozostając od pół roku bez ubezpieczenia. Skarżąca w złożonym sprzeciwie podkreśliła, że rzeczywiście straciła wszystko. Nie posiada już nawet żadnego majątku ruchomego.

Przedstawione przez wnioskodawczynię okoliczności uzasadniają żądanie przedmiotowego wniosku. Zgodnie bowiem z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, czyli w zakresie całkowitym, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Przyjmując natomiast wiarygodność oświadczeń skarżącej - złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy - że znajduje się ona w na tyle trudnych warunkach materialnych, że nie posiada realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy należało uwzględnić.

Za uwzględnieniem wniosku przemawia w szczególności fakt, iż skarżąca rzeczywiście nie ma majątku ani wystarczających dochodów, z których mogłaby się utrzymać, a tym bardziej poczynić z nich oszczędności.

Z tych też względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.