Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 436/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...]kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok oraz odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek za I, II i III kwartał 2012 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania Z. A. (dalej: "skarżący", "strona" lub "podatnik"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ odwoławczy") na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "Op"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ

I instancji") z [...] listopada 2018 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania ([...]zł) w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oraz odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za 3 kwartały 2012r. (I – III) w łącznej wysokości [...]zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Naczelnik US ustalił, że w 2012 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą

w ramach A. Z. [...] (od [...] maja 2009r.) w zakresie produkcji odzieży i galanterii skórzanej. W korekcie zeznania podatkowego za rok 2012 (PIT – 36L) wykazał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...]zł i koszty uzyskania przychodów w wysokości [...]zł, a także dochód z działalności gospodarczej w kwocie [...]zł. Należny podatek skarżący zadeklarował w wysokości [...]zł. W toku kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na: zaniżeniu przychodu o kwotę [...]zł i zaniżeniu kosztów uzyskania przychodu o kwotę [...]zł, które to różnice wynikają z porównania kwot wynikających z zeznania PIT-36L z zapisami w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, prowadzonej w 2012 r., zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]zł, związane z ujęciem przez skarżącego w kosztach uzyskania przychodu faktur wystawionych przez kontrahentów: [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. i [...] M. M., które zdaniem Naczelnika US nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]zł z uwagi na ujęcie w księdze przychodów i rozchodów faktury na kwotę [...]zł, której podatnik nie przedłożył do kontroli. Odnośnie kwot zaniżenia przychodu ([...]zł) i zaniżenia kosztów uzyskania przychodu ([...]zł) skarżący wyjaśnił, że prawidłowe kwoty znajdowały się w księdze przychodów i rozchodów, a błędne w zeznaniu rocznym, co było spowodowane prawdopodobnie błędnym księgowaniem.

Zdaniem Naczelnika US, stan faktyczny dotyczący firm: [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. i [...] M. M., wskazuje na zasadność uznania, iż wydatki udokumentowane fakturami wystawionymi przez te podmioty nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm. oraz Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm.; dalej: "updof"). Wobec braku przedłożenia faktury na kwotę [...]zł organ I instancji uznał także za zasadne stwierdzenie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 updof. Organ I instancji wskazał przy tym, iż na skutek wystąpienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Op w dniu [...] lutego 2016 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego m.in. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oraz odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek za I, II i III kwartał 2012 r.

W tych okolicznościach Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R., decyzją z [...] listopada 2018 r. na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 23 § 2 pkt 2, art. 51 § 1, § 3, § 4, art. 53a, art. 63 § 1, art. 193 § 4 i § 6, art. 207, art. 211 Op, art. 9 ust. 1, ust. 2, art. 9a ust. 1, ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 27b ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 3, art. 30c, art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3f, ust. 3h, ust. 6, art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 2 i ust. 6 updof, określił skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie [...]zł oraz wysokość odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za 3 kwartały 2012r. (I kwartał – [...]zł, II kwartał – [...]zł, III kwartał – [...]zł) w łącznej wysokości [...]zł. Naczelnik US w uzasadnieniu decyzji przedstawił ustalenia faktyczne, a także niezbędne obliczenia dokonane na podstawie szczegółowo wymienionych dowodów, potwierdzające zasadność powyższego stanowiska, a w konsekwencji zasadność określenia skarżącemu zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie wyższej ([...]zł) od deklarowanej przez skarżącego jako podatek należny ([...]zł) w zeznaniu podatkowych na formularzu PIT – 36L. Przedstawił nadto sposób określenia skarżącemu odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek w 2012 r. za wskazane miesiące.

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, skarżący zarzucił nieprawidłowe uznanie podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez podatnika za nierzetelną, w sytuacji gdy zapisy w niej figurujące są prawidłowe; brak podstaw prawnych do nieuznania za koszty uzyskania przychodu faktur dokumentujących nabycie towarów od [...] Sp. z o.o., [...]Sp. z o.o. i FHU [...] M. M., w sytuacji gdy zakup ww. towarów miał w rzeczywistości miejsce; rażące naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie ustaleń faktycznych, że zarówno skarżący, jak i świadkowie przesłuchani w sprawie, potwierdzili, że transakcje objęte fakturami miały miejsce, wskazali okoliczności dotyczące tychże transakcji, a towar znajdował się w magazynie firmy skarżącego

i został zużyty do normalnej produkcji prowadzonej przez podatnika; obarczenie podatnika odpowiedzialnością za ewentualne negatywne zachowanie jego kontrahenta

i uniemożliwienie mu zaliczenia w koszty uzyskania przychodu kosztów rzeczywistego zakupu materiałów w sytuacji, gdy nie istnieją żadne obiektywne okoliczności, w oparciu o które podatnik mógł podejrzewać, że może zostać oszukany, a wręcz przeciwnie nabywał rzeczy ruchome, które zostały mu dostarczone zgodnie z umową, co wykazał w dokumentacji firmy; pominięcie i nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do szeregu dowodów zebranych w sprawie, w tym do całej dokumentacji uzyskanej przez podatnika od kontrahentów; błąd w ustaleniach faktycznych jakoby ww. kontrahenci byli podmiotami fikcyjnymi, w sytuacji gdy były zarejestrowane we właściwych urzędach skarbowych i w KRS, i brak było wątpliwości co do istnienia tych firm w okresie prowadzenia przez nie działalności i w czasie dokonywania przez nie spornych transakcji.

Dyrektor IAS, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., wskazaną na wstępie

i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zarzuty i argumentację odwołania oraz ramy prawne sprawy. W pierwszej kolejności wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły przeszkody do merytorycznego orzekania

o zobowiązaniach skarżącego wskutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op w związku ze wszczęciem [...] lutego 2016r. przez Prokuraturę Okręgową w Ł. śledztwa (sygn. akt [...]) w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 kks, art. 76 § 1 kk i art. 62 § 2 kks, tj. związane z wystawianiem faktur VAT nieodzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych. Pismem z [...] września 2017r. (doręczonym skarżącemu [...] września 2017r.) Naczelnik US w trybie art. 70c Op zawiadomił skarżącego o wystąpieniu w sprawie ww. przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Op.

Organ odwoławczy przypomniał, że z ustaleń faktycznych sprawy wynikało, że skarżący w korekcie zeznania rocznego (PIT-36L) za 2012r. wykazał kwotę kosztów uzyskania przychodów w innej wysokości niż kwota ujęta w podatkowej książce przychodów i rozchodów. Zaniżył nadto koszty uzyskania przychodu o kwotę [...]zł, jak również w kosztach uzyskania przychodów ujął kwotę wynikającą z faktury wystawionej przez kontrahenta [...] S.A. na kwotę netto [...]zł. Faktura ta jednak nie została okazana przez stronę, w związku z czym nie mogła zostać uwzględniona w kosztach uzyskania przychodów. Wskazał, iż ustalono również, że w kontrolowanym okresie dokonywał zakupów od kontrahentów [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz [...] M. M. i do kosztów podatkowych zaliczył wydatki udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez te podmioty. Zdaniem organu I instancji faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości. Organ odwoławczy podzielił w całości ww. stanowisko organu I instancji i przedstawił okoliczności faktyczne dotyczące ww. kontrahentów, a związane z wystawianiem faktur VAT przez te podmioty (zob. str. 4 – 11 decyzji DIAS). Na ich podstawie wyprowadził zaś wniosek o fikcyjności tych faktur, czyli brak dokumentowania rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Powołał się nadto na wyjaśnienia skarżącego, jak też jego zeznania złożone w toku prowadzonego postępowania karnego i uznał, że korelują one z informacjami przekazanymi przez Urząd Skarbowy w P., Urząd Skarbowy [...]-[...]oraz Urząd Skarbowy [...]-[...]. Dodał, że z ogółu tego materiału dowodowego wynikało, że kontrahenci [...] oraz [...] w 2012r. nie dokonywała transakcji sprzedaży na rzecz skarżącego. Zdaniem Dyrektora IAS, skoro ustalono ponad wszelką wątpliwość, że kontrahenci skarżącego nie dokonali dostawy towaru w postaci skór na jego rzecz, to wiarygodność zakwestionowanych faktur budzić musi uzasadnione wątpliwości. W sytuacji gdy z wystawieniem faktur nie wiąże się żadna dostawa, czy też świadczenie usługi, brak dobrej wiary po stronie odbiorcy faktury jest oczywisty (por. wyrok NSA z 16 lipca 2014r. sygn. akt I FSK 1287/13). Spoczywający na organach podatkowych obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ogranicza się do ustalenia okoliczności obiektywnych w postaci stwierdzenia czy podmiot istnieje i czy dokonywał operacji gospodarczych, a w razie stwierdzenia, że okoliczności te nie zachodzą, np. gdy organy wykażą, iż transakcje nie zostały wykonane, to na podatnika przenosi się ciężar dowodu mogącego podważyć te ustalenia (por. wyroki: NSA z 22 kwietnia 2008r., sygn. akt I FSK 529/07, NSA z 24 lutego 2011r., sygn. akt I FSK 137/10, NSA z 16 czerwca 2010r., sygn. akt I FSK 1108/09). O tym zaś, że skarżący miał świadomość, a co najmniej godził się na udział w czynnościach mających na celu obejście prawa, w ocenie organu odwoławczego świadczy to, że: nie sprawdził kontrahentów w trybie przewidzianym w art. 96 ust. 13 ustawy o VAT, nigdy nie był

w siedzibie kontrahentów i nie interesował się, czy ci posiadają magazyny, środki transportu, infrastrukturę techniczną, nie wylegitymował przedstawicieli firm, nie zawarł umowy pisemnej by uchronić się przed ewentualną nieuczciwością kontrahentów, nie domagał się żadnych dokumentów świadczących o rzetelności i legalności działalności swoich dostawców, co świadczy o tym, że miał świadomość i godził się z tym, że towar w postaci skór może pochodzić z nielegalnego źródła. Tym samym powinien zdawać sobie też sprawę z ciążących na nim ewentualnych konsekwencji wynikających z prawa podatkowego.

Wskazał, iż z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że [...] Sp. z o.o., jak też [...] Sp. z o.o., nie byli kontrahentami Strony. Osoby reprezentujące te podmioty zeznały, że jedyną ich rolą było wystawianie faktur bez jakiejkolwiek wiedzy na temat szczegółów transakcji, czy też elementarnej wiedzy na temat działalności spółek. Z wyjaśnień skarżącego wynika ponadto, że nie posiadał bieżącej wiedzy na temat kontrahentów, wiarygodność tych podmiotów sprawdzał wyłącznie poprzez weryfikację w CEIDG oraz KRS i zawarł tylko umowy ustne. Nic nie wiedząc o firmie, która ma dostarczać towar (i to znacznej wartości), bez sformułowania warunków współpracy na piśmie i bez sprawdzenia czy dokonujący dostawy jest podmiotem znanym na specyficznym rynku handlu skórami, strona zdecydowała się na nawiązanie współpracy z osobami, których danych i wyglądu nie pamięta, podstaw do działania w imieniu ww. podmiotu nie weryfikowała, przy często gotówkowym systemie płatności, którego dokonywała również na rzecz bliżej nie zweryfikowanych osób. Godząc się na takie warunki współpracy, skarżący przyjął zatem na siebie ryzyko współpracy

z nierzetelnym kontrahentem. To oznacza, że przynajmniej godził się

z prawnopodatkowymi konsekwencjami tego faktu w postaci braku prawa do zaliczenia kwot z faktur zakupu do kosztów uzyskania przychodu.

Na podobne okoliczności faktyczne organ odwoławczy wskazał odnośnie podmiotu [...] M. M., który jako przedmiot działalności wskazał: pozostałe roboty budowlane, gdzie indziej nie sklasyfikowane. Pod zgłoszonym adresem prowadzonej działalności brak było też dowodów na to, iż faktycznie działalność była tam prowadzona, właściciel nieruchomości wręcz zaprzeczył temu. M. M. nie przedstawił żadnej dokumentacji na temat współpracy z firmą skarżącego w 2012r., odmówił złożenia zeznań w charakterze strony. Skarżący natomiast odnośnie współpracy z tym kontrahentem, również nie złożył szczegółowych wyjaśnień, wskazując na to, iż o firmie tej dowiedział się widząc jej szyld przy ul. T.

w R., choć jak wskazano powyżej właściciel tej nieruchomości zaprzeczył, iż taki szyld się tam znajdował. Skarżący przedstawił kopię umowy najmu z [...] marca 2012r., na mocy której FHU [...] M. M. podnajmował pomieszczenia o powierzchni [...] m2 od podmiotu [...]Sp. z o.o. z terminem realizacji [...] kwietnia 2012r. W dokumencie tym jednak nie zawarto żadnego wskazania co do adresu bądź miejsca położenia tego pomieszczenia. Dodatkowo strona przedstawiła kopię aneksu ww. umowy precyzującą, iż adres lokalu to ul. T. [...]. Na aneksie brak jednak daty sporządzenia oraz wskazania miejscowości, w której się znajduje. Ponadto właściciel nieruchomości ([...] P. R.) poinformował, że firma [...]Sp. z o.o. wynajmowała pomieszczenie biurowe pod tym samym adresem w okresie od [...] stycznia 2012r. do [...] stycznia 2013r. (umowa została wypowiedziana pismem z dnia [...] września 2012r. z powodu zaległości czynszowych).

W ocenie Dyrektora IAS ww. dokumenty, które zdaniem skarżącego stanowią dowód na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej przez M. M., nie posiadają wymaganych elementów formalnych. Wiedzy o zawarciu umowy najmu nie posiadał właściciel nieruchomości, zaś zakwestionowana faktura została wystawiona

w dniu [...] września 2012r., czyli na jeden dzień przed wypowiedzeniem najmu firmie [...]Sp. z o.o. przez właściciela nieruchomości. Wszystkie te przesłanki, zdaniem organu odwoławczego, wskazują na fikcyjność przedmiotowej transakcji, zaś dowody przedstawione przez są skarżącego są niewiarygodne.

Reasumując, w ocenie organu odwoławczego Naczelnik US prawidłowo przyjął, że skarżący w sposób nieuprawniony zaliczył do przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2012 r. kwotę [...] zł wynikającą z faktur VAT wystawionych na jego rzecz przez te podmioty. Wskazał jednocześnie, iż organ podatkowy nie kwestionował nabywania towaru, ale należyte udokumentowanie jego nabycia. DIAS podtrzymał stanowisko organu I instancji w zakresie zaniżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Przedstawił przy tym prawidłowe rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012r. (zob. str. 14 – 15 zaskarżonej decyzji). Wszystkie zarzuty odwołania uznał za nieuzasadnione (zob. str. 15 – 17 decyzji DIAS).

Pismem z [...] maja 2019 r. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego (adwokat) występując

o uchylenie decyzji organów podatkowych obydwu instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego zarzucił:

- nieprawidłowe uznanie podatkowej księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez podatnika za nierzetelną, w sytuacji gdy zapisy w niej figurujące są prawidłowe;

- brak podstaw prawnych do nieuznania za koszty uzyskania przychodu faktur dokumentujących nabycie towarów od [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. i FHU [...] M. M., w sytuacji gdy zakup ww. towarów miał w rzeczywistości miejsce;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120, 121 § 1, 122 w zw. z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej i błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, że transakcje sprzedaży objęte fakturami pomiędzy podatnikiem, a firmami [...] Sp. z o.o., [...] sp. z o.o. i FHU [...] M. M. w rzeczywistości nie miały miejsca, w sytuacji gdy takie czynności polegające na sprzedaży towarów odbywały się, a co potwierdzają dokumentacja księgowa oraz przesłuchane w sprawie osoby;

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 oraz art. 88 ust. 4a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. poprzez uznanie, że wystąpiły podstawy do odmowy skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia podatku naliczonego i wadliwe obciążenie skarżącego odpowiedzialnością za ewentualne sprzeczne z prawem działanie jego kontrahentów - spółek [...],[...] i FHU [...] M. M., w sytuacji gdy podatnik w sposób szczegółowy zweryfikował kontrahentów, uzyskując od nich szereg dokumentów potwierdzających prowadzenie przez nich działalności, a przez co zgodnie z obowiązującymi przepisami i orzecznictwem unijnym nie można wyciągać dla podatnika negatywnych konsekwencji;

- rażące naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie do podstawy ustaleń faktycznych faktu, że zarówno strony, jak i świadkowie przesłuchani

w sprawie potwierdzili fakt, że transakcje objęte fakturami miały miejsce, nadto wskazali okoliczności dotyczące tychże transakcji, pominięcie nadto faktu, że wszystkie rzeczy, które zdaniem Urzędu Skarbowego były fikcyjnie nabyte, znajdowały się w magazynie firmy [...] Z. A. i zostały zużyte do normalnej produkcji prowadzonej przez podatnika;

- pominięcie i nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do szeregu dowodów zebranych w sprawie, w tym do całej dokumentacji uzyskanej przez podatnika od kontrahentów;

- błąd w ustaleniach faktycznych jakoby firmy [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., i FHU [...] M. M. były podmiotami fikcyjnymi, w sytuacji gdy ww. podmioty były zarejestrowane we właściwych urzędach skarbowych i w KRS, i żaden

z tych organów nie miał wątpliwości co do istnienia tych firm w okresie prowadzenia przez nie działalności i w czasie dokonywania przez nie transakcji z podatnikiem

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o oddalenie skargi. Zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ

na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "ppsa").

Zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Dodać należy, że działając

z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, która została uzasadniona

w sposób odpowiadający dyspozycjom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op.

W rozpoznawanej sprawie spór koncentruje się wokół kwestii procesowych, dotyczących kompletności materiału dowodowego i prawidłowości oceny dowodów dotychczas zgromadzonych. Organy podatkowe przyjęły, że skarżący w 2012 r. zaniżył przychód o kwotę [...]zł, zaniżył koszty uzyskania przychodu o kwotę [...]zł, zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł oraz zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł. Ustalono, iż zaniżenie przychodu o kwotę [...]zł i zaniżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę [...]zł nastąpiło

z powodu przyznanych przez podatnika błędów rachunkowych. Zawyżenie kwoty kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]zł wynikało natomiast z ujęcia

w kosztach uzyskania przychodu ww. kwoty, podczas gdy w toku postępowania nie okazano faktury VAT dokumentującej ten wydatek. Zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]zł wynikło z ujęciem przez skarżącego w kosztach uzyskania przychodu faktur VAT wystawionych przez kontrahentów: [...] Sp. z o.o. (13 faktur pochodzących z dat od [...] stycznia 2012 r. do [...] września 2012 r.), [...] Sp. z o.o. (1 faktura z dnia [...] września 2012 r.) i [...] M. M. (1 faktura z dnia [...] września 2012 r.), które zdaniem organów podatkowych nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i tym samym nie zostały wypełnione przesłanki z art. 22 ust. 1 updof.

Okoliczności dotyczące zaniżenia przychodu o kwotę [...]zł i zaniżenia kosztów uzyskania przychodu o kwotę [...]zł oraz zawyżenia kwoty kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...]zł są w sprawie bezsporne. W wyjaśnieniu

z dnia [...] grudnia 2017 r. (karta 338 akt podatkowych) skarżący wskazał, iż różnica między kwotami wynikającymi z deklaracji PIT-36L, a kwotami wynikającymi z księgi przychodów i rozchodów jest spowodowana błędnym zaksięgowaniem kwot zakupu

i sprzedaży z IV kwartału 2012 r., będącego pierwszym okresem, w którym zastosowano metodę kasową. Nie jest także kwestionowane ustalenie organowa podatkowych w zakresie braku udokumentowania wydatku w kwocie [...] zł.

Spór w sprawie sprowadza się zatem do zasadności uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez [...] Sp.

z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz F.H.U. [...] M. M., łącznie [...]zł. Autor skargi kwestionując zasadność odmowy skarżącemu prawa do zaliczenia

w koszty uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zakup surowca od firm [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz [...] M. M. wskazuje, że transakcje objęte zakwestionowanymi fakturami miały miejsce. Skarżący od podmiotów tych otrzymał odpis KRS, miał do względu kopie decyzji o nadaniu numeru NIP i Regon, nie było zatem podejrzeń o niesumienność tych podmiotów. Z uwagi na skalę dostaw nie było potrzeby, aby skarżący jeździł do ich biur lub siedzib. Przedłożone dokumenty świadczą jednoznacznie, że podatnik nie dokonywał zakupu tych towarów nigdzie indziej, a zatem nawet jeśli przyjąć, że nie wiadomo skąd wszyscy trzej dostawcy mieli przedmiotowy towar, to jest oczywiste, że towar został przez nich dostarczony.

Na wstępie rozważań wskazać wypada, iż zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. co do zasady przedawnia się z dniem [...] grudnia 2018 r., zaś w zakresie odsetek od zaliczek za I, II i III kwartał 2012 r. z dniem [...] grudnia 2017r. (art. 44 ust. 6 updof, art. 45 ust. 1 updof). Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 Op zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. przypadał bowiem w 2013 r., zaś terminy zapłaty zaliczek za I, II i III kwartał 2012 r. – w 2012 r., o ile nie wystąpiłyby przesłanki określone w art. 70 Ordynacji podatkowej, powodujące zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Stosownie do postanowień art. 70c Op, organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Konieczne jest w tym miejscu wskazanie, że aktualna treść wyżej wymienionego przepisu jest wynikiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 (dostępny pod adresem http://otk.trybunal.gov.pl/orzeczenia/otk.htm).

W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 Op

w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek

w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego

w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art.

70 § 1 Op, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa

i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Aktualne brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 Op zostało ustalone art. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 1149), z mocą obwiązującą od dnia 15 października 2013 r. Jednocześnie tą samą ustawą (art. 1 pkt 2) i także z mocą od dnia 15 października 2013 r. dodano art. 70c, w aktualnym dotychczas brzmieniu. Przepisy te mają zatem zastosowanie w niniejszej sprawie

w brzmieniu aktualnym zarówno w dacie upływu terminu przedawnienia, jak i obecnie.

Podkreślić także należy, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa i związane jest wyłącznie z czynnością zawiadomienia o wszczętym

w określonym dniu postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, a nie z tym jaki skutek owe zawiadomienie wywołuje i kto o tym skutku zawiadamia.

Te elementy są kwestią wtórną dla samego biegu terminu przedawnienia. Istotny jest natomiast moment zawiadomienia o przypadku określonym w art. 70 § 6 pkt 1 Op oraz to, że zawiadomienie takie musi dotrzeć do podatnika (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1643/15). W uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów

z dnia 18 czerwca 2018 r. NSA podkreślił, że uzyskanie przez podatnika wiedzy na temat wszczęcia postępowania karnoskarbowego jest jedynym - w świetle art. 70 § 6 pkt 1 Op - warunkiem wystąpienia skutku zawieszenia terminu przedawnienia z mocy prawa (sygn. akt I FPS 1/18). Zdaniem NSA, zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c Op informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Op nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy.

W uzasadnieniu uchwały NSA zwrócił m.in. uwagę, że przywołanie w treści zawiadomienia kierowanego do podatnika w trybie art. 70c Op jednostki odpowiedniego przepisu Op, tj. art. 70 § 6 pkt 1, w którym tkwi przyczyna wywołująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia w postaci wszczęcia postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, pozwala uznać, że wynikające

z powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego standardy konstytucyjne, wymagane do osiągnięcia przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Op skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zostaną zrealizowane. Zdaniem NSA nie powinno mieć zatem decydującego znaczenia, czy przyczyna stanowiąca o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostanie przedstawiona w zawiadomieniu w trybie art. 70c Op w postaci przywołania właściwej tej przyczynie jednostki redakcyjnej Op (art. 70 § 6 pkt 1), czy w postaci przekazanej wprost informacji o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Przywołanie art. 70 § 6 pkt 1 Op w ramach zawiadomienia kierowanego w trybie art. 70c Op oznacza, że podatnik uzyskuje wiedzę, że jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu z upływem terminu wynikającego

z art. 70 § 1 Op. Taki przekaz daje także informację na temat okoliczności (przyczyny) wywołującej skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Nie jest to zatem przekaz nieskonkretyzowany. NSA podkreślił, że zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c Op informujące, że z określonym co do daty dniem "na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p." nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, może być zatem postrzegane jako minimum czyniące zadość przywołanemu wyżej standardowi konstytucyjnemu. W ten sposób podatnik uzyskuje bowiem wiedzę, że według organu podatkowego, jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu z powodu przyczyny tkwiącej w art. 70 § 6 pkt 1 Op, czyli właśnie ze względu na wszczęcie postępowania dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem tego zobowiązania. Od momentu zatem powiadomienia podatnika o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek wystąpienia przyczyny opisanej w art. 70 § 6 pkt 1 Op, przestaje po stronie podatnika istnieć stan niepewności co do tego, czy jego zobowiązanie podatkowe się przedawniło, czy nie.

W świetle powyższych wywodów wskazać należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy z dniem [...] lutego 2016 r., to jest z dniem uzyskania i włączenia dowodów dotyczących transakcji skarżącego z [...] Sp. z o.o. do prowadzonego od dnia

[...] lutego 2012 r. przez Prokuraturę Okręgową w Ł. Wydział II do Spraw Przestępczości Gospodarczej postępowania nr [...]w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z wystawaniem faktur VAT nieodzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych, doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań, o których mowa w zaskarżonej decyzji. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.

w dniu [...] lutego 2016 r. z powodu ww. postępowania skarżący został zawiadomiony

w dniu [...] września 2017 r. (akta biegu terminu przedawnienia). Tym samym możliwe było orzekanie przez organy podatkowe w niniejszej sprawie.

Wskazać zatem w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 updof, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów,

z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny. Istotny jest również cel poniesienia wydatku. Celem tym powinno być co do zasady osiągnięcie przychodu. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, a nadto, że poniesienie określonych wydatków nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów. Na podatniku spoczywa nadto obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania poszczególnych wydatków, w sposób wykluczający wątpliwości zarówno co do ich faktycznego poniesienia, jak i związku tych wydatków z przychodami.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2004 r. FSK 958/04; z 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; z 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; z 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07; z 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; z 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11; z 29 maja 2012 r., II FSK 2323/10; z 28 stycznia 2015 r., II FSK 2590/12; z 25 czerwca 2015 r., II FSK 1272/13; z 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13; z 18 grudnia 2015 r., II FSK 2821/13; wszystkie te wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela powyższy pogląd.

Skoro w treści art. 22 ust. 1 updof mowa jest o kosztach poniesionych, to niewątpliwie chodzi o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera też prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc, podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Zarazem, jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r., II FSK 1356/13). Sąd,

w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela powyższy pogląd.

Wskazać także należy, iż stosownie do treści art. 53a § 1 Op, jeżeli

w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję,

w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania

w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek.

Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji wskazać należy w pierwszej kolejności, iż obowiązkiem organów podatkowych jest prowadzenie postępowania podatkowego z uwzględnieniem przepisów podatkowego prawa procesowego. Jedną

z naczelnych zasad tego postępowania jest reguła, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 Op). Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W art. 122 Op została uregulowana zasada prawdy obiektywnej, uważana za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Op, który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Prowadząc postępowanie organ obowiązany zatem jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi - na podstawie obowiązujących przepisów - wiążą się skutki prawne. Zgodnie zaś z art. 191 Op organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, iż organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi. Ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych

i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (zob. wyroki NSA: z 20 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 150/96; z 26 marca 2010 r., I FSK 342/09; z 28 maja 2013 r., II FSK 2048/11; z 22 października 2015 r., II OSK 366/14). Aby w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m. in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny (por. wyroki NSA: z 29 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Po 1342/99; z 5 listopada 2015 r., II FSK 2394/13; z 14 czerwca 2016 r., I FSK 1654/14). Rozpatrzeniu podlegają nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności (por. wyrok NSA z 17 lutego 2017 r., I FSK 1282/15, CBOSA).

Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe rozważania, przyjąć należy,

iż organy podatkowe prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności prawidłowo zastosowały art. 22 ust. 1 updof oraz art. 53a § 1 Op w odniesieniu do zakwestionowanych w postępowaniu faktur. Sporne faktury wystawione dla skarżącego przez [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz F.H.U. [...] M. M. nie odzwierciedlają bowiem rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Nie potwierdzają tym samym poniesienia przez skarżącego wydatków, o których mowa w art. 22 ust. 1 updof. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy potwierdzający powyższe stanowisko. Kwestia tzw. dobrej wiary, mogąca mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od towarów i usług, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 22 ust. 1 updof. Z uwagi na to, iż zastosowania w sprawie nie miały przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), wbrew zarzutom skargi nie doszło do ich naruszenia, podobnie jak naruszenia przepisów Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2006/112/WE.

Zakwestionowane faktury wystawione dla skarżącego przez [...] Sp. z o.o.,

z oznaczeniem adresu: ul. T. [...] w P.. Część z nich w miejscu podpisu wystawcy, została opatrzona firmową pieczęcią tej Spółki i nieczytelnym podpisem, część zaś pieczęcią imienną Prezesa A. B. i nieczytelnym podpisem. Faktury, o których mowa były wystawiane w datach od [...] stycznia 2012 r. do [...] września 2012 r. Tymczasem z przywołanych przez organy podatkowe informacji pochodzących od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wynika, iż pod adresem ul. T. [...] w P. nie stwierdzono oznak prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę [...]. Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz protokołu z kontroli przeprowadzonej w Spółce [...], dniu [...] września 2012 r. wpłynęła do organu podatkowego umowa najmu z dnia [...] maja 2012 r., dotycząca wynajmu lokalu nr [...] położonego w P. ul. Ł. [...] o pow. łącznej [...] m2. Zarządca tej nieruchomości w dniu

[...] marca 2013 r. przekazał pismo z dnia [...] października 2012 r., dotyczące wypowiedzenia umowy najmu przez wynajmującego, w związku z opóźnieniem

z zapłatą czynszu za okres dłuższy niż 60 dni, ze wskazaniem, iż pismo wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej nie zostało doręczone. Z powyższego wynika, iż faktury wystawiane po [...] maja 2012 r. wskazywały odmienny adres niż to wynika z umowy najmu, o której mowa wyżej. Adres ul. Ł. [...] lok. [...] w P. widniał

w Krajowym Rejestrze Sądowym aktualnym w dniu [...] października 2017 r. A. B. podczas przesłuchania w dniu [...] września 2016 r. w charakterze podejrzanego w postępowaniu nr [...] po okazaniu zakwestionowanych

w niniejszym postępowaniu faktur VAT nr [...],[...],[...],[...] i [...]zeznał, że nie zna takiej firmy ani osoby, nie handlował nigdy skórami i na fakturach nie ma jego podpisów. Jako osoby zarządzające w Spółce wskazał J. P. i Z. B. (karta 404 - 405 akt kontroli). Tymczasem J. P. zeznał, że nie "wytwarzał" faktur dla firm od [...] i nie dostarczał ich do podmiotów gospodarczych (karta 410 akt kontroli). Powyższe oraz brak oznak prowadzenia działalności gospodarczej, jak również brak udostępnienia przez Spółkę do kontroli ksiąg oraz dokumentów, jak i pozostałe wskazane przez organy podatkowe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że [...] Sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej, a jej działalność ograniczała się do wystawiania faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Za zasadne zatem należy uznać wnioski orzekających w sprawie organów o zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do kwot widniejących w tych fakturach, w oparciu o art. 22 ust. 1 updof.

Podobne wnioski wynikają także z ustaleń organów podatkowych, dotyczących [...] Sp. z o.o. Jako wystawiający zakwestionowaną fakturę w miejscu przeznaczonym dla wystawiającego fakturę widnieje Prezes Zarządu G. B. nieczytelny podpis. Jak wyżej wskazano faktura pochodzi z daty [...] września 2012 r. Tymczasem G. B. w zeznaniach składanych w dniu [...] października 2014 r. w Urzędzie Skarbowym [...] – [...] (karta 360 akt kontroli) podał, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. został wykreślony jako udziałowiec i Prezes Zarządu Spółki [...] oraz, że w tym okresie Spółka nie prowadziła żadnej działalności. Podał także, iż nabywcą udziałów był p. B. Z. zeznań M. B. (karta 362 akt kontroli) nie wynika, aby Spółka [...] zajmowała się handlem skórą. W świetle tylko tych okoliczności za trafne należy uznać wnioski organów podatkowych, że zakwestionowana faktura nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia wynikającej

z niej kwoty w ciężar kosztów podatkowych, w myśl art. 22 ust. 1 updof.

W ocenie Sądu nie zostało przez skarżącego należycie udokumentowane poniesienie kosztu, wynikającego z faktury VAT z dnia [...] września 2012 r., wystawionej przez F.H.U. [...] M. M.. Jako adres tego przedsiębiorcy wskazano R., ul. T. [...]. Tymczasem z ustaleń organów podatkowych nie wynika, aby działalność gospodarcza, o której mowa pod tym adresem była prowadzona.

Z informacji Firmy [...] P. R. (karta 343 akt kontroli) wynika, iż

w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] stycznia 2013 r. pomieszczenia biurowe w R. ul. T. [...] był wynajmowane firmie [...] Sp. z o.o. Pismem z dnia [...] września 2012 r. umowa najmu została wypowiedziana z powodu zaległości w płatności czynszu. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. P.R. poinformował organ I instancji, iż [...] nie wynajmowała FHU [...] jakichkolwiek pomieszczeń. Z wydruku z CEIDG wynika zaś, iż Firma Handlowo Usługowa [...] M. M. rozpoczęła wykonywanie działalność gospodarczej z dniem [...] kwietnia 2012 r., zaprzestała wykonywania działalności z dniem [...] marca 2016, a wykreślenie zgłoszono z dniem [...] marca 2016. Jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano PKD 43.99.Z - pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane (karta 93 akt podatkowych). M. M. nie wyjaśnił okoliczności transakcji udokumentowanej zakwestionowaną fakturą, wskazując na upływ czasu (adnotacja z dnia [...] kwietnia 2018 r. – karta 19 akt podatkowych, oświadczenie z dnia [...] maja 2018r. - karta 25 akt podatkowych). Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania dokonanej przez organy podatkowe oceny co do braku podstaw do uznania, iż wskazana w tej fakturze kwota stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 updof.

Jak była już o tym mowa w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny. Kwoty widniejące w fakturach wystawionych przez [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz F.U.U. [...] M. M. nie wypełniają przesłanek z art. 22 ust. 1 updof, w rozumieniu wyżej wskazanym. Argumentacji podważającej skutecznie te ustalenia i wnioski organów podatkowych skarżący nie przedstawił. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Dyrektor IAS odniósł się do zarzutów odwołania i związanej z nimi argumentacji.

Podsumowując, zarzuty oraz wnioski skargi Sąd uznał w całości za chybione, gdyż nie mogły one skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organy podatkowe nie naruszyły zatem przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 , art. 191, art. 180 § 1 Op w zw. z art. 14 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 updof,

w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zasadnie zastosowały art. 53a § 1 Op. Sąd także w zakresie niespornym nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa, tak procesowego, jak i materialnego, które dawałyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 ppsa, Sąd oddalił skargę orzekając, jak w sentencji wyroku.