Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3105/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1946
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...] z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy sprostowania błędu pisarskiego w decyzji stwierdzającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji kierownika budowy i robot w specjalności architektonicznej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.144 oraz art. 113 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2014 r. Nr 1946) utrzymała w mocy postanowienie Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiające sprostowania błędu pisarskiego w decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r. stwierdzającej przygotowanie zawodowe przez Pana J. A. (zwanego dalej "skarżącym") do pełnienia samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej.

Do wydania postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżący wniósł o sprostowanie błędu pisarskiego w decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r. stwierdzającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej. Według wnioskodawcy w podstawie prawnej powołanej decyzji błędnie wskazano § 4 ust. 1, zamiast § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1975 Nr 8, poz. 46 z późn. zm.).

Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. odmówiła skarżącemu sprostowania błędu pisarskiego w decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r. stwierdzającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej.

Na postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący złożył zażalenie, w którym wskazał, że organ I instancji przekroczył zasadę swobodnego uznania i nie ustosunkował się w sposób właściwy do jego żądania.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna, po zapoznaniu się z aktami sprawy uznała, że zażalenie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Komisja wyjaśniła, że z treści wniosku skarżącego wynika, że żąda on sprostowania podstawy prawnej decyzji wydanej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 z późn. zm.). W podstawie prawnej decyzji powołano § 4 ust. 1 w/w. Powyższy przepis przewidywał możliwość nadania uprawnień budowlanych do kierowanie robotami budowlanymi osobom posiadającym przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji projektanta.

W ocenie Komisji nie ulegało wątpliwości, że w dacie wydania decyzji stwierdzającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnej funkcji kierownika budowy robót w specjalności architektonicznej skarżący nie posiadał uprawnień projektanta w tej specjalności. Przepis § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia nie powinien mieć zastosowania w sprawie i co za tym idzie nie powinien stanowić podstawy prawnej decyzji z dnia [...] czerwca 1986 r. Zatem organ nadający stronie uprawnienia budowlane popełnił tzw. błąd w subsumcji. Inaczej mówiąc, dokonał wadliwej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego ustalonego w sprawie. W ocenie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, tego rodzaju wada nie może być konwalidowana w drodze sprostowania oczywistych pomyłek pisarskich, bowiem nie mieści się w zakresie klasyfikacji wadliwości, o których mówi art. 113 § 1 kpa. Zmiana podstawy prawnej decyzji, o którą wnosi skarżący, jest bowiem niezgodna z tym przepisem.

Następnie skarżący złożył skargę do Sądu, w której wniósł o uchylenie postanowienia wydanego w II instancji, zarzucając naruszenie:

1) przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i niepodjęcie wszystkich kroków zmierzających do załatwienia sprawy,

2) przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, świadczącego w szczególności o tym, że sprostowanie oczywistej omyłki nie jest możliwe,

3) art. 113 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że nie nastąpiła oczywista omyłka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych postanowień i to z przepisami obowiązującymi w dacie ich wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięć zapadłych w prowadzonych postępowaniach z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Wykładnia tego przepisu wskazuje na to, że prostowaniu podlegają tylko oczywiste omyłki. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarski – widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp. Natomiast nie będą podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa a więc co do ustalenia prawa obowiązującego stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym Acta Universitatis Wratislaviensis nr 922, Prawo CL III, Wrocław 1988 s. 9-10. W wyroku z 4 maja 1988 r. III SA 1466/87 (OSP 1990, nr 11-12, poz. 398) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przedmiotem sprostowania nie mają być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego.

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że prawidłowo organ administracji II stopnia uznał, że żądanie skarżącego dotyczące sprostowania podstawy prawnej decyzji nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. albowiem wiązałoby się to ze zmianą merytoryczną decyzji.

Z powyższych względów zarzuty skargi nie są zasadne. Organ II instancji w sposób wyczerpujący przedstawił swoje stanowisko w sprawie, przy czym swoim działaniem nie naruszył art. 113 § 1 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi w całości.