Wyrok NSA oz. w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 41/95
NSA oz. w Białymstoku
Data orzeczenia: 1995-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Lasy
Podatek leśny
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 13
journal: Dz.U. 1991 nr 114 poz. 492
law: Ustawa z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody.
article: art. 62 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 101 poz. 444
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
Teza: Przepis art. 14 ust. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492/ ma pierwszeństwo w zakresie zobowiązań podatkowych i wyłącza przepis art. 63 ust. 2 w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444/.

TEZY

Przepis art. 14 ust. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492/ ma pierwszeństwo w zakresie zobowiązań podatkowych i wyłącza przepis art. 63 ust. 2 w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444/.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 stycznia 1994 r. (...) Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Ł. Utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy T. z dnia 15 grudnia 1993 r. (...) ustalającą wysokość podatku leśnego z II półrocze 1993 r. i wzywającą Nadleśnictwo T. do uregulowania nie spłaconego podatku wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze podało, że zaskarżona decyzja oparta została na przepisie art. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/, a argument Nadleśnictwa, że opodatkowane grunty przekazane zostały do Parku Narodowego i Nadleśnictwo zaprzestało na nich prowadzenia działalności produkcyjnej jest bezpodstawny, gdyż ustawa o lasach z dnia 28 września 1991 r. /Dz.U. nr 101 poz. 444./ w art. 62 ust. 1 pkt 2 zwalnia w takich wypadkach lasy od podatku leśnego, ale dopiero z końcem roku /art. 63 ust. 2 ww. ustawy/.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Nadleśnictwo T. wniosło o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem, podnosząc, że w myśl art. 14 pkt 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody w parkach narodowych i rezerwatach przyrody grunty objęte ochroną, budynki oraz grunty pod budynkami służące wykonaniu zadań statutowych są zwolnione od podatków i opłat określonych w innych ustawach.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddaleni podtrzymując swoje poprzednie stanowisko oparte na przepisach art. 61 ust. 2, 62 ust. 1 pkt 2 i 63 ust. 2 ustawy o lasach oraz art. 5 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Wyraził też pogląd, że art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody dotyczy gruntów objętych ochroną, budynków i gruntów pod budynkami służącymi do wykonywania zadań statutowych, a więc nie dotyczy lasów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 14 ust. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492./ stanowi, że w parkach narodowych i rezerwatach przyrody grunty objęte ochroną, budynki oraz grunty pod budynkami służące wykonywaniu zadań statutowych są zwolnione od podatków i opłat określonych w innych ustawach. Przepis ten ma pierwszeństwo w zakresie zobowiązań podatkowych i wyłącza przepis art. 63 ust. 2 w związku z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. nr 101 poz. 444/.

Pogląd Kolegium Odwoławczego, iż wymieniony art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody mówi o gruntach i budynkach, a nie o lasach, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach.

art. 3 ustawy o lasach definiuje las jako grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną /uprawami leśnymi/ - drzewami i krzewami oraz suszem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, a przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, park narodowy to "(...) obszar chroniony (...)" "(...) na którym ochronie podlega całość przyrody (...)", a art. 2 ust. 1 tejże ustawy definiując ochronę przyrody wymienia m.in. dziko występujące rośliny i zwierzęta oraz kompleksy przyrodnicze i ekosystemy. Tak więc przez ujęcie "grunty objęte ochroną", ustawodawca miał na uwadze nie samą wyizolowaną ziemię, lecz wszystko, co na niej się znajduje - rośliny, zwierzęta itd. jako kompleksy przyrodnicze, a nawet budynki i grunty pod budynkami, jeżeli służą do wykonania zadań statutowych /art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody/.

Skoro grunty skarżącego Nadleśnictwa weszły z dniem 1 października 19993 r. w skład Parku Narodowego, to ma do nich zastosowanie przepis art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody, a nie art. 63 ust. 2 w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach. Za takim rozumowaniem przemawia też cel ustawy o ochronie przyrody, jej szeroki ochronny charakter.

Rozważenia wymaga również twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że formalne przekazanie nieruchomości, w tym też lasów przez Nadleśnictwo T. Parkowi Narodowemu, nastąpiło w dniu 31 grudnia 1993 r. a tym samym skarga jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który rozpatrywał identyczną sprawę /III SA 126/94/ dotyczącą tegoż Nadleśnictwa i tego samego okresu stanął na stanowisku, że grunty skarżącego Nadleśnictwa korzystają z uprawnienia ustanowionego w art. 14 ust. 13 ustawy o ochronie przyrody. Sąd ten przyjął, że grunty Nadleśnictwa weszły w skład Parku Narodowego z dniem 1 października 1993 r, i nie rozważał wymienionego zarzutu.

Aby rozstrzygnąć powyższe zagadnienie, należy dokonać analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 1993 r. w sprawie utworzenia omawianego Parku Narodowego /Dz.U. nr 86 poz. 399/. Powyższe rozporządzenie, tworząc ww. Park Narodowy, ściśle określiło jego powierzchnię, obszar, wyłączyło pewne części gruntów /par. 2 lit. "a" i "b", określiło, jakie nieruchomości nie przechodzą w zarząd Parku /par. 3/. Rozporządzenie ściśle określiło obszar tzw. "otuliny" /par. 6/. Z tych sformułowań wynika, że z dniem 1 października 1993 r. utworzony został Park Narodowy obejmujący konkretny teren i dla bytu tego Parku zbędne byłoby jakiekolwiek przekazywanie nieruchomości. Protokół zdawczo-odbiorczy - podnoszony przez Kolegium - jest jedynie informacją, w jaki sposób urządzone są grunty, które weszły w skład Parku Narodowego, jakie grunty posiadają stałe znaki, przebieg granic na mapach, kto te mapy posiada. W załączniku wymienia kilka wyrazów, jak wykaz deputatów, środków trwałych i nietrwałych, wykaz pracowników. Jest to więc dokument ściśle techniczny nie mogący rodzić żadnych skutków w aspekcie rozpoznawanej sprawy.

Z powyższych względów zaskarżona decyzja, jako niezgodna z prawem, podlegała uchyleniu na mocy art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa. O kosztach orzeczono na mocy art. 208 Kpa.