Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2948/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia ... września 2016 r., nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Strona lub Skarżąca) złożyła w dniu 20 maja 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. (dalej: Kierownik Biura lub organ I instancji) wniosek o przyznanie płatności na rok 2015 - na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (aktualnie Dz. U. poz. 364 ze zm.; dalej: rozporządzenie ONW) wraz z załącznikiem graficznym i informacją dotyczącą działek deklarowanych do płatności.

Pismem z 18 września 2015 r. Kierownik Biura wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień w celu ustalenia, czy prowadziła działalność nierolniczą i może być w związku z tym uznana za rolnika aktywnego zawodowo. W piśmie wskazano, że Strona nie wypełniła pkt 8 wniosku, natomiast kontrola wniosku, na podstawie kodów PKD, wykazała prowadzenie przez Stronę jednej z wykluczonych działalności o której mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE.L.347 z 20.12.2013 r., str. 608 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1307/2013). W wezwaniu wskazano również jakie rodzaje działalności nierolniczej - według odpowiadających im kodów PKD – objęte są tzw. ,,wykazem negatywnym’’ określonym w powyższym przepisie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 2 października 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło oświadczenie Spółki, w którym wyjaśnione zostało, że Spółka w latach 2014 i 2015 nie prowadziła działalności w ramach kodów wskazanych w wezwaniu, również w zakresie kodu 68.31.Z (pośrednictwo w obrocie nieruchomościami) widniejącymi w KRS-ie Spółki.

Decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Kierownik Biura odmówił Stronie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2015. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (aktualnie j.t. Dz. U. poz. 562 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.). Powodem odmowy przyznania wnioskowanej płatności było ustalenie, że Spółka prowadzi usługi w zakresie obrotu nieruchomościami przy jednoczesnym nie uznaniu Spółki za rolnika aktywnego zawodowo - w rozumieniu art. 9 ust. 2 akapit pierwszy i trzeci rozporządzenia nr 1307/2013.

W następstwie rozpatrzenia odwołania Spółki, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR, organ odwoławczy lub organ II instancji) decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że tryb składania wniosków o przyznanie płatności ONW regulują przepisy rozporządzenia ONW oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Przytoczył treść § 2 ust. 1, 2 i 3, § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia ONW oraz art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Dyrektor Oddziału, powołując się na brzmienie art. 9 ust 2 rozporządzenia nr 1307/2013 wskazał, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów zadecydować o dodaniu do listy w akapicie pierwszym wszelkich innych podobnych nierolniczych przedsiębiorstw lub rodzajów działalności, a następnie mogą zadecydować o usunięciu tych dodatków. Osobę lub grupę osób objętych zakresem akapitu pierwszego lub drugiego, uważa się jednak za rolnika aktywnego zawodowo, jeżeli za pomocą możliwych do zweryfikowania dowodów, w formie wymaganej przez państwa członkowskie, udokumentuje ona, że: a) roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5 % całości przychodów uzyskanych przez nią z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne; b) jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego; c) jej główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności stanowi wykonywanie działalności rolniczej. Dyrektor Oddziału zaznaczył jednocześnie, że zgodnie z art. 9 ust 4 rozporządzenia nr 1307/2013 przepisy powyższe stosuje się do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali tylko płatności bezpośrednie przekraczające równowartość w złotych kwoty 5000 euro.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w trakcie kontroli administracyjnej organ I instancji ustalił, że Strona prowadzi działalność pozarolniczą obejmującą PKD 68.10.Z "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek" dotyczy nieruchomości własnych lub dzierżawionych (według Głównego Urzędu Statystycznego jest to działalność przeważająca Spółki) oraz PKD 68.31.Z '’Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami" dotyczy obrotu nieruchomościami realizowanego na zlecenie. Jednocześnie Strona nie zaznaczyła na pierwszej stronie wniosku, że jest rolnikiem aktywnym zawodowo, ani nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających spełnienie warunku uznania za rolnika aktywnego zawodowo.

Dyrektor Oddziału stwierdził ponadto, że do Spółki zostało wystosowane skonkretyzowane wezwanie do przedstawienia dowodów w celu ustalenia czy na dzień złożenia wniosku nie prowadziła żadnej z wykluczonych działalności, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013.

Natomiast Strona w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji złożyła jedynie oświadczenie że Spółka w latach 2014 i 2015 nie prowadziła działalności w ramach kodów wskazanych w wezwaniu, również w zakresie kodu 68.31.Z (pośrednictwo w obrocie nieruchomościami) widniejącego w KRS-ie Spółki, nie przedstawiając przy tym żadnych dowodów mogących potwierdzić prawdziwość twierdzenia zawartego w oświadczeniu. Na tej podstawie organ ustalił, że Strona nie spełniła warunków przyznania płatności, ponieważ nie wykazała, że spełnia kryterium rolnika aktywnego zawodowo, o jakim mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1307/2013.

Dyrektor oddziału wyjaśnił, że w sprawie uwzględniono informacje pochodzące z publicznych rejestrów oraz dokumenty przedstawione przez Stronę w toku postępowania, jednakże Strona wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi nie wykazała żadnej z trzech przesłanek, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1307/2013. W przypadku gdy wnioskujący prowadzi jedną z działalności mieszczących się na liście negatywnej, może otrzymać wsparcie wyłącznie w zakresie, w jakim udowodni, że spełnia kryteria wymienione w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a), b) lub c). Rodzaje dowodów potwierdzających wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zostały określone w § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 352 oraz z 2016 r. poz. 348). Zgodnie z przedstawionymi dowodami działalność rolnicza nie stanowi głównego rodzaju działalności prowadzonej przez Stronę, jednocześnie Strona nie wykazała ani że roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5% całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowym, ani że działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego. Strona nie może być zatem uznana za rolnika aktywnego zawodowo, co skutkuje odmową przyznania płatności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura z [...] czerwca 2015 r., zarzucając naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

• art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 1, ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 639/2014) poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że fakt wpisania do KRS Skarżącego działalności oznaczonej numerem [...] czyli "Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek", stanowi wyłączną podstawę do przyjęcia że Spółka świadczy usługi z zakresu nieruchomości, podczas gdy Spółka nie świadczy takiej działalności co wyjaśniła w trakcie postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji składając na tę okoliczność odpowiednie oświadczenie,

• art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit b) rozporządzenia nr 1307/2013 w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 351 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie płatności bezpośrednich) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż Skarżąca zobowiązana jest do przedstawienia dowodów potwierdzających okoliczność, iż jest ona rolnikiem aktywnym zawodowo, podczas gdy Skarżąca z uwagi na fakt, iż nie świadczy usług w zakresie obrotu nieruchomościami nie powinna być wzywana do wykazywania okoliczności o których mowa w powołanym powyżej przepisie,

II. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się przez organ II Instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów Skarżącej, a w szczególności zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazanych w odwołaniu z dnia 1 lipca 2016 roku, w sytuacji gdy organ II miał obowiązek ustosunkować się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ,,p.p.s.a.’’) sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia zgodności z prawem decyzji organów ARiMR w sprawie odmowy przyznania Skarżącej płatności na rok 2015 dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatności ONW).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ONW płatność ta przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, którego gospodarstwo jest położonej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jeżeli spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFERROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str 487 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1305/2013). Zgodnie z art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013 płatności udziela się rolnikom, którzy podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarach wyznaczonych zgodnie z art. 32 i którzy są rolnikami aktywnymi zawodowo w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 1307/2013. Przepis art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013 stanowi, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych i prawnych, które administrują portami lotniczymi, wodociągami, stałymi terenami sportowymi i rekreacyjnymi, jak również świadczą usługi przewozu kolejowego lub usługi w zakresie obrotu nieruchomościami. W akapicie drugim powyższego przepisu przewidziano, że w stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą na podstawie obiektywnych i nie dyskryminujących kryteriów zadecydować o dodaniu do listy w akapicie pierwszym wszelkich innych podobnych nierolnicznych przedsiębiorstw lub rodzajów działalności, a następnie mogą zadecydować o usunięciu tych dodatków. Osobę lub grupę osób objętych zakresem akapitu pierwszego lub drugiego – zgodnie z akapitem trzecim art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 - uważa się jednak za rolnika aktywnego zawodowo, jeżeli za pomocą możliwych do zweryfikowania dowodów, w formie wymaganej przez państwa członkowskie, udokumentuje, że:

a) roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5% całości przychodów uzyskanych przez na z działalności pozarolniczej w ostatnim roku obrotowych, za który dowody są dostępne:

b) jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego: lub

c) jej główną działalnością gospodarczą lub przedmiot działalności stanowi wykonywanie działalności rolniczej.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013 w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przepisy powyższe stosuje się do rolników, którzy w poprzednim roku otrzymali płatności bezpośrednie przekraczające równowartość w złotych kwoty 5000 euro.

W art. 13 rozporządzenia nr 639/2014 określono kryteria służące wykazaniu, że działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego i że główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności polegają na prowadzeniu działalności rolniczej. Zgodnie z ust. 3 powyższego przepisu dla celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c) rozporządzenia nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia uznaje się, że działalność rolnicza stanowi główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności osoby prawnej, jeżeli została zarejestrowana jako główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności w urzędowym rejestrze przedsiębiorstw lub jakiejkolwiek równoważnej urzędowej ewidencji danego państwa członkowskiego.

W § 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich określono rodzaje dowodów umożliwiających uznanie osoby prawnej za rolnika aktywnego zawodowo (potwierdzających wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a, b i c rozporządzenia nr 1307/2013 - odpowiednio ust. 1, 2 i 3 § 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich). Dowodami tymi w odniesieniu do okoliczności z art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 są: 1) zaświadczenie o przychodach z działalności pozarolniczej wydane przez właściwy organ podatkowy; 2) dokumenty zawierające informacje o wysokości rocznej kwoty płatności bezpośrednich, obliczonej zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 639/2014, pochodzące z zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, o którym mowa w tytule V rozdział II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 1306/2013). Dowodami potwierdzającymi wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b rozporządzenia nr 1307/2013, są: 1) zaświadczenie o przychodach z działalności pozarolniczej wydane przez właściwy organ podatkowy; 2) faktury w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w tym faktury VAT RR, o których mowa w art. 116 ust. 2 tej ustawy, lub inne równoważne dowody potwierdzające sprzedaż produktów rolnych; 3) dokumenty zawierające informacje o wysokości uzyskanego wsparcia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 639/2014, pochodzące z zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, o którym mowa w tytule V rozdział II rozporządzenia nr 1306/2013; 4) zaświadczenie o wysokości uzyskanego wsparcia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 639/2014, wydane przez organ lub podmiot, który wypłacił takie wsparcie. Natomiast dowodami potwierdzającymi wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, są: 1) dokumenty zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności, pochodzące z zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, o którym mowa w tytule V rozdział II rozporządzenia nr 1306/2013; 2) zaświadczenie o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.), zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności; 3) odpisy, wyciągi, zaświadczenia oraz informacje z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1203, z późn. zm.), zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności; 4) dokumenty zawierające informacje o rodzaju lub rodzajach prowadzonej działalności, pochodzące z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON) prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 591, z późn. zm.).

Treść art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 wskazuje, że płatność ONW nie jest przyznawana osobom prawnym, które świadczą usługi w zakresie obrotu nieruchomościami, która to okoliczność stanowiła podstawę odmowy przyznania Skarżącej płatności ONW na rok 2015. Skarżąca podnosi natomiast w skardze, że nie świadczyła usług z zakresu obrotu nieruchomości, co wyjaśniła w trakcie postępowania przed organem I instancji (składając w tym zakresie stosowne oświadczenie) oraz, że nie powinna być w związku z tym wzywana do wykazywania okoliczności, że jest rolnikiem aktywnym zawodowo.

W ocenie Sądu stanowiska Skarżącej nie można podzielić. Zgodnie z informacjami wynikającymi z wydruku danych z wypisu w rejestrze REGON (udostępnienie danych na stronie Głównego Urzędu Statystycznego jest równoznaczne z potwierdzeniem dokonania wpisu tych informacji w rejestrze REGON), uzyskanymi na etapie kontroli administracyjnej wniosku Skarżącej o płatność ONW, organ pierwszej instancji stwierdził, że przeważającą działalnością Skarżącej jest ,,Sprzedaż hurtowa mięsa i wyrobów z mięsa’’ (kod PKD 46.32.Z) oraz, że Skarżąca prowadzi działalność w zakresie obrotu nieruchomościami: ,,Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek’’ (kod PKD 68.10.Z), ,,Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi’’ (kod 68.20.Z).

Wobec nie wypełnienia przez Skarżącą we wniosku o płatność pola nr 8 (oświadczenia, że jest rolnikiem aktywnym zawodowo) organ I instancji wezwał Skarżącą do przedstawienia dowodów w celu ustalenia czy na dzień złożenia wniosku nie prowadziła żadnej z wykluczonych działalności, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia na 1307/2013. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca pomimo wezwania nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie nie prowadzenia wykluczonych, powyższym przepisem, działalności pozarolniczych. Skarżąca nie udokumentowała również by była rolnikiem czynnym zawodowo w rozumieniu art. 9 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1307/2013. Złożyła jedynie pisemne oświadczenie, że w roku 2014 i 2015 nie prowadziła działalności wykluczającej płatność, w tym również w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, uwidocznionego w KRS Spółki.

W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała, że nie prowadziła działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, uniemożliwiającej przyznanie wnioskowanej płatności na podstawie art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013. Oświadczenie złożone przez Skarżącą, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, jest niewystarczające do przyznania racji Skarżącej w omawianej kwestii. Wskazać należy, co uszło uwadze Skarżącej, iż zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich na strony – beneficjentów pomocy – został nałożony obowiązek przedstawiania dowodów oraz składania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodniania faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W tej sytuacji oświadczenie Skarżącej o nieprowadzeniu działalności w zakresie obrotu nieruchomościami stanowiło wyłącznie polemikę, która nie mogła w żadnym zakresie podważyć wiarygodnych ustaleń organów poczynionych na podstawie dowodów z wpisu w rejestrze REGON oraz w KRS.

Zdaniem Sądu z analogicznych względów, jak powyżej wskazane, Skarżąca nie wykazała by pomimo prowadzonej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, podlegającej wykluczeniu z pomocy na podstawie art. 9 ust. 2 pkt 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, spełniała wymogi uznania za rolnika aktywnego zawodowo w rozumieniu akapitu 3 lit. a-c wskazanego przepisu. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów w tym zakresie, w tym określonych szczegółowo w § 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich.

W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 639/2014 oraz art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b rozporządzenia nr 1307/2013 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich. Wskazać należy, że od producentów rolnych składających wnioski o przyznanie płatności należy wymagać, w zakresie wypełniania wniosków, należytej staranności. Wymaga się od nich nie tylko posiadanie wysokich kwalifikacji odnośnie produkcji rolniczej, ale także stosownej wiedzy w zakresie zasad i trybu przyznawania pomocy finansowej, zwłaszcza takiej jak w przypadku płatności rolniczych, która jest przyznawana na wniosek zainteresowanej takim wsparciem osobie. Przepisy unijne jak i krajowe w zakresie przyznawania płatności nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości. Natomiast Skarżąca, składając wniosek o przyznanie płatności ONW, podpisała oświadczenie, iż znane jej są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Nie przedkładając stosownych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska, w realiach faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy, Skarżąca powinna się liczyć z odmownym załatwieniem jej wniosku.

Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegające na nieustosunkowaniu się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. naruszenia art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 w zw. z § 4 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w sposób obszerny przeanalizował przepisy prawa materialnego, zarówno unijne jak i krajowe, mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zainicjowanej wnioskiem Skarżącej o przyznanie płatności ONW. Jak zostało już wyjaśnione powyżej, prawidłowo organ odwoławczy ustalił, że w okolicznościach faktycznych jak i prawnych rozpatrywanej sprawy, Skarżąca prowadziła jedną z wykluczonych działalności, przewidzianych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013 oraz, że nie wykazała Skarżąca by była pomimo tego rolnikiem czynnym zawodowo, co mogłoby uprawniać Skarżącą do otrzymania wnioskowanej płatności. Ustalenia i ocena organu w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odnosiło się do spornej kwestii, podniesionej w odwołaniu, a dotyczącej braku podstaw do przyjęcia, że Skarżąca prowadziła działalność w zakresie obrotu nieruchomościami oraz niezasadności wykazania, że jest rolnikiem czynnym zawodowo. W tym stanie rzeczy nieprzyznanie racji Skarżącej przez organ II instancji nie może czynić skutecznym powyższego zarzutu.

Sąd, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy też przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi na podstawie stosownych przepisów p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcie bezpośredniego oraz art. 13 rozporządzenia (UE) na 809/2014 wnioski oraz dokumenty, które należy złożyć wraz z wnioskiem o przyznanie płatności, składało się w 2015 roku od 15 marca do 15 czerwca 2015 roku. Wniosek można było złożyć w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie do składania wniosków. Za wyjątkiem działania siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, złożenie wniosku o przyznanie płatności po terminie prowadzi do zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy, kwot, do których rolnik był uprawniony, jeżeli wniosek o pomoc został złożony w terminie. Wniosek złożony po dniu 10 lipca 2015 roku nie jest rozpatrywany, czego konsekwencją jest pozbawienie rolnika płatności na rok 2015. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że po 10 lipca 2015 roku niedopuszczalne jest dokonanie przez beneficjenta (z własnej inicjatywy lub po otrzymaniu informacji od organu o stwierdzonych brakach) poprawek (usunięcie braków w złożonym wniosku o płatność).

Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu (Skarżąca prowadziła działalność w zakresie obrotu nieruchomościami i nie wykazała w terminie do składania wniosku, że jest rolnikiem czynnym zawodowo). Uwzględniono przy tym przesłankę, że za rok 2014 Skarżąca otrzymała płatności bezpośrednie w kwocie przewyższającej kwotę 5000 euro (art. 7 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego) – okoliczność ta była w sprawie bezsporna, Skarżąca jej nie podważała.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.