Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 563/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Sekr. sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Spraw Administracyjnych działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...], orzekającej o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały Z. K. w lokalu przy ul. N. w L. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej wynika, że działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora Wydziału Spraw Administracyjnych motywował swoje rozstrzygnięcie tym, że Z. K. dokonał zameldowania w przedmiotowym lokalu posługując się nieważnym aktem własności ziemi z 1975 r.

Organ drugiej instancji stwierdził, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że czynność materialno-techniczna zameldowania dokonana została z naruszeniem obowiązujących w tym przedmiocie przepisów prawa.

Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych potwierdzenia pobytu osoby w lokalu na druku meldunkowym dokonuje właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu.

Osoby, które potwierdziły na druku meldunkowym fakt pobytu Z. K. w lokalu przy ul. N. w L., od dnia dokonania sprzedaży tej nieruchomości, tj. od [...] grudnia 1986 r., nie posiadały do niej tytułu prawnego, a tym samym nie miały uprawnienia do potwierdzenia pobytu na druku meldunkowym.

Skoro potwierdzenia pobytu na druku meldunkowym dokonały osoby nieuprawnione, dokonaną czynność materialno-techniczną zameldowania należało anulować w trybie art. 47 ust. 2 wyżej cytowanej ustawy.

Na decyzję organu odwoławczego Z. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także zasad postępowania administracyjnego – art. 7 i 77 oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.

Z uwagi na powyższe wnosił o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że materia zameldowania na pobyt stały oraz wymeldowania z pobytu stałego została uregulowana w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Z przepisów tej ustawy wynika, że ewidencja ludności polega między innymi na rejestracji danych o miejscu pobytu osób (art. 1 ustawy). Aby rejestracja taka mogła być skutecznie prowadzona, ustawa wprowadza obowiązek meldunkowy, któremu podlegają osoby przebywające na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Wykonywanie obowiązku meldunkowego przejawia się w szczególności poprzez zameldowanie się w miejscu pobytu stałego lub czasowego oraz poprzez wymeldowanie się z miejsca pobytu stałego lub czasowego (art. 2 i art. 4 ustawy). Przez pobyt stały, zgodnie z definicją ustawową, należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego tam przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy). Ustawa w sposób jednoznaczny stanowi, że w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego (art. 5 ust. 2 ustawy).

Wykonanie obowiązku meldunkowego polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 9 ust. 1, art. 10, art. 15 ustawy) właściwemu organowi, który dokonuje rejestracji będącej czynnością materialno-techniczną rodzącą skutki prawne. Czynności ewidencyjne podejmowane są zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, dopuszczające wydanie decyzji, określone zostały w ustawie (art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2).

Przepis art. 47 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że jeżeli zgłoszone dane zawarte w zgłoszeniu osoby wykonującej obowiązek meldunkowy budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34) orzekł o niezgodności przepisu art. 9 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności z przepisami art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Wspomniany wyżej przepis art. 9 ust. 2 utracił moc od 19 czerwca 2002 r.

W uzasadnieniu do tego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dotyczy danych, które nie są objęte ewidencją ludności, a zameldowanie jest formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Oznacza to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc bada, czy osoba występująca z wnioskiem faktycznie zamieszkuje w lokalu.

Stwierdzić należy, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy organy obu instancji prawidłowo orzekły o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały Z. K. w budynku przy ul. N. w L. W ocenie Sądu brak było podstaw prawnych do tego, by dokonać zameldowania skarżącego w trybie czynności materialno-technicznej, gdyż zgłoszenie nie odpowiadało stanowi rzeczywistemu.

Z. K. i jego żona J. K. oraz S. K. byli właścicielami po ½ części nieruchomości położonej w L. przy ul. N. (akt własności ziemi Nr [...] wydanej przez Urząd Powiatowy dnia [...] kwietnia 1975 r.).

W związku z planowaną przez miasto inwestycją, budową kolektora sanitarnego B-8 i R-3 w dniu [...] grudnia 1986 r. sporządzona została w formie aktu notarialnego umowa sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa – Dyrekcji Inwestycji.

W sporządzonym akcie notarialnym jako miejsce zamieszkania Z. K. widnieje adres L., ul. W. Jest to mieszkanie, które skarżący wraz z rodziną otrzymali z puli inwestycyjnej przeznaczonej na przekwaterowania jako następstwo planowanego przedsięwzięcia na ich nieruchomości. Adres powyższy, jako jedyne miejsce swojego zamieszkania, skarżący wskazał w sprawie administracyjnej zmierzającej do odzyskania tej nieruchomości. Pod tym miejscem zamieszkania przyjmował w październiku 2002 r. korespondencję kierowaną do niego. Czynności meldunkowej Z. K. dokonał w dniu [...] marca 2002 r. Osobą potwierdzającą pobyt skarżącego pod tym adresem był spadkobierca S. K. – R. K.. Przy zameldowaniu skarżący posłużył się aktem własności ziemi GUu [...], który w związku ze zbyciem nieruchomości przy ul. N. nie odzwierciedlał stanu prawnego tej działki.

Należy uznać, że Wojewoda prawidłowo ocenił, iż na dzień dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania Z. K. nie legitymował się potwierdzeniem faktu pobytu w lokalu przy ul. N., wystawionym przez właściciela posesji Gminę.

Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, należy stwierdzić, iż brak jest dowodów potwierdzających przebywanie skarżącego pod tym adresem w dniu [...] marca 2002 r. Zeznanie zaś Z. K. z dnia [...] lipca 2005 r., iż w lokalu przy ul. N. zamieszkuje od 1960 r., uznać należy na nieprzekonywujące w świetle przedstawionych powyżej dowodów.

Na rozprawie sądowej w dniu [...] lutego 2006 r. skarżący przyznał, iż chciałby zatrzymać dwa meldunki i przy ul. W. i N., gdyż mieszka w tych dwóch lokalach. Świadczy to, iż dom, w którym mieszkała do [...] sierpnia 2000 r. jego teściowa S. K., nigdy nie był miejscem, w którym koncentrowały się wszystkie jego sprawy życiowe i w którym miał zamiar stale przebywać. Oznacza to również, iż nigdy nie opuścił mieszkania przy ul. W., w którym mieszka jego rodzina.

W konkluzji przytoczyć można orzeczenie, z którym zgadza się Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a mianowicie wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2004 r. (sygn. akt V SA 519/03. LEX nr 146738), iż "Uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny, oznaczający przebywanie na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem...". Posłużenie się przy czynności materialno-technicznej zameldowania nieaktualnym dokumentem, potwierdzającym prawa do nieruchomości nie może skutkować legalnym zameldowaniem i odpowiadającym prawu pobytem na tej działce.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż jest właścicielem budynku mieszkalnego. Skarżący, umową z dnia [...] października 1987 r., nie nabył budynków "sensu stricte", ale materiał budowlano – rozbiórkowy, który z nich można pozyskać. Nabył więc tylko nakłady w formie materiału rozbiórkowego znajdujące się na tej nieruchomości. Prawo do nakładów nie daje praw rzeczowych do nieruchomości.

Zdaniem Sądu stwierdzone nieprawidłowości w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie stanowią takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tych okolicznościach skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.