Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4999/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska ( spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Spółki z o. o. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2003 r. znak (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia 27 sierpnia 2003r. zatwierdził projekt budowlany i wydał spółce z oo. (...) pozwolenie na budowę ronda kompaktowego i zbiorczej drogi dojazdowej dla obsługi pawilonów handlowych wraz z usunięciem kolizji infrastruktury podziemnej na terenie położonym w (...) przy ulicy (...).

Organ po sprawdzeniu zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta (...), wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kompletności projektu budowlanego, posiadania wymaganych opinii i uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz stwierdzeniu, że projekt wykonany został przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane oraz w związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.), uznał, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacji Sp. z o.o. w (...).

Zarzuciło organowi wydanie decyzji z naruszeniem interesów MZK. Przebudowa ronda spowoduje bowiem spadek atrakcyjności terenów należących do MZK oraz uniemożliwi dalsze istnienie stacji paliw na jej terenie poprzez utrudniony dostęp do drogi publicznej.

Ponadto przedmiotowa inwestycja narusza uzasadniony interes odwołującego się, ponieważ powoduje powstanie drogi na terenie należącym do MPK bez uzyskania jego zgody. MPK jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr (...). W skład tej nieruchomości wchodzą działki gruntu o nr (...). Część drogi dojazdowej znajdować się będzie na działce ewidencyjnej nr (...).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) października 2003r. nr (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ uznał na podstawie analizy akt sprawy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ I instancji zgodnie z przepisami k.p.a. i Prawa budowlanego, w tym art. 32 ust. 4 tego Prawa.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołującego się organ uznał, iż są one bezzasadne, ponieważ projektowana zbiorcza droga dojazdowa do obsługi pawilonów znajduje się w pasie drogowym będącym we władaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, zaś odwołujący się nie udowodnił, że jest ich właścicielem.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosło Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacji w (...).

Skarżący zarzucił organom naruszenie jego interesów poprzez pozbawienie swobodnego, bezpośredniego wjazdu z terenu zajezdni autobusowej na drogę krajową nr (...). Ponadto przedmiotowa decyzja narusza uzasadniony interes skarżącego, ponieważ powoduje powstanie drogi na terenie należącym do MZK bez uzyskania zgody skarżącego. MZK jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości do której należy działka (...). Z projektu wynika, iż na działce tej zaprojektowano część drogi dojazdowej. Do skargi skarżący dołączył odpis z Księgi Wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (...)

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do wniesionej skargi organ podkreślił, iż zarzut nie posiadania przez inwestora prawa do dysponowania całością terenu objętego zamierzoną inwestycją nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowy. Z akt sprawy wynika, iż inwestor posiada prawa do dysponowania wszystkimi działkami faktycznie przeznaczonymi pod planowaną budowę, w tym także działkami wymienionymi w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego { art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organ administracji prowadzący sprawę obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, przez co rozumie się zebranie pełnej dokumentacji, stanowiącej dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia i zarzuty skarżących. Organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie przepisy te nie były przestrzegane. Organ administracji rozstrzygający sprawę pozwolenia na budowę był zobowiązany do zbadania prawa wnioskodawcy do dysponowania gruntem na cele budowlane. W przypadku podniesienia takiego zarzutu w odwołaniu, organ II instancji, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy, stosownie do treści art. 7 k.p.a. powinien był wykazać, iż wnioskodawca na rzecz którego udzielono pozwolenia na budowę posiada prawa do działki o nr (...), wbrew twierdzeniom odwołujących się. Przepisy art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) w brzmieniu obowiązującym stosownie do art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy -budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2003, nr 80, poz.718), iż inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę winien był dołączyć oprócz projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi, decyzję o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, iż inwestor dysponował na cele budowlane działką o nr (...) będącą w użytkowaniu wieczystym skarżącego. Z wyjaśnień Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynikało, iż powyższa działka jest we władaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Organ nie wskazał jakiegokolwiek dokumentu który potwierdzałby powyższe. Co więcej brak jest również jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby prawo wnioskodawcy do dysponowania na cele budowlane innymi działkami będącymi we władaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad lub chociażby prawa spółki (...)do występowania w zakresie pozwolenia na budowę w imieniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nr (...) wg stanu na dzień (...) kwietnia 2003r. spółka (...) mogła prowadzić jedynie prace w zakresie projektowania budowlanego, urbanistycznego, technologicznego, nie zaś prace budowlane.

Brak wskazanych wyżej dokumentów nie pozwala Sądowi na ocenę kontrolowanej decyzji stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z

późn.zm.) , zaś brak rzetelnej oceny zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą

przez organ odwoławczy, oznacza, iż nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności

sprawy. Stwarza to podstawę do uznania, iż naruszone zostały przepisy art. 7 i 77

k.p.a. oraz 107 § 3 i 138 k.p.a. w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik

sprawy.

Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.