Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 461/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 3; art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c; art. 200; art. 205 § 1.
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2022 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Tesla Recycling sp. z o.o. w Grodzisku Mazowieckim kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) postanowieniem z 3 lutego 2022 r., nr DKO-420.2-6/23/19/MP po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. Sp. k. (dalej: Spółka) na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 13 września 2019 r., znak: DKGO-420.2-6/5/19/EK, w którym wezwał ww. Spółkę do zagospodarowania odpadów na terenie kraju - orzekł o uchyleniu postanowienia GIOŚ z 13 września 2019 r., znak: DKGO-420.2-6/5/19/EK i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

Jak wynika z akt sprawy GIOŚ postanowieniem z 13 września 2019 r., w myśl art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2020 r. poz. 1792) wezwał Spółkę do zagospodarowania odpadów na terenie kraju. W zażaleniu Strony na postanowienie GIOŚ z 13 września 2019 r, Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenia art. 2 pkt 35 lit. f) w związku z art. 36 ust. 1 lit. f) rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odadów poprzez bezpodstawne uznanie, że Spółka dokonała nielegalnego przemieszczania odpadów.

Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki od powyższego rozstrzygnięcia postanowieniem z 14 listopada 2019 r., GIOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po wniesieniu skargi Spółki na postanowienie GIOŚ z 14 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 179/20 uchylił postanowienie GIOŚ, obligując organ do ponownego rozpoznania sprawy. W wyroku Sąd wskazał, że organ rozpoznając sprawę ponownie, jest zobligowany do wyznaczenia innego pracownika, niż E.K., do prowadzenia postępowania zażaleniowego, a przed wydaniem postanowienia wyznaczy Stronie odpowiedni termin na zajęcie stanowiska. Jednocześnie Sąd uznał, że na tym etapie przedwczesne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Ponownie rozpoznając sprawę GIOŚ w pierwszej kolejności wskazał, że 10 lipca 2019 r., na podstawie zawiadomienia otrzymanego z [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], Oddział Celny "[...]", wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nielegalnego przemieszczania, z Polski do [...], odpadów tworzyw sztucznych, zaklasyfikowanych pod kodem B3010, zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie ze zgłoszeniem celnym [...] nadawcą odpadów była [...] Sp. z o.o. Sp. k., a odbiorcą E. W załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, dołączonym do zatrzymanego transportu odpadów, jako organizatora wysyłki wskazano [...] Sp. z o.o. Sp. k., natomiast jako odbiorcę i instalację odzysku [...] z siedzibą w [...]. Podobnie w dokumencie ładunkowym (Packing list) dla kontenera nr [...] objętego ww. zgłoszeniem celnym, jako miejsce przeznaczenia odpadów wskazano [...]. Także w umowie z dnia [...] kwietnia 2019 r., zawartej w związku z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, przedstawionej podczas kontroli przeprowadzonej przez Oddział Celny "[...]", jako odbiorca odpadów widniała [...] z siedzibą w [...].

Organ wskazał, że na wszystkich czterech ww. dokumentach tj. na zgłoszeniu celnym, załączniku VII, dokumencie ładunkowym i umowie zawartej pomiędzy Stroną, firmą [...]. oraz [...], które to dokumenty zawierają deklarację, że przeznaczeniem odpadów jest [...], widnieje podpis Spółki. Organ uznał, że deklarując [...] jako kraj przeznaczenia odpadów i składając swoje podpisy na powyższych dokumentach ww. Spółka potwierdziła prawdziwość zawartych w nich informacji. GIOŚ w toku postępowania wziął również pod uwagę fakturę nr [...], na której jako sprzedawca wskazana jest Spółka, zaś nabywcą i odbiorcą firma [...] z siedzibą w [...] oraz umowę z [...] maja 2019 r., zawartą pomiędzy Spółką a [...]. z [...], w której firma [...]. określona jest jako odbiorca odpadów.

Organ ocenił, że treść ww. faktury nie podważa wiarygodności informacji o wysyłce ww. odpadów do [...], zawartej w pozostałych ww. dokumentach przekazanych do organu celnego. Faktura została wystawiona na firmę [...]., która we wspomnianej wyżej umowie z [...] kwietnia 2019 r. występowała jako jedna ze stron, wskazana jako klient. Zatem, w świetle ww. umowy, w zależności od charakteru transakcji i przepływu środków finansowych, firma [...]. mogła wystąpić na fakturze jako nabywca i odbiorca odpadów, aczkolwiek trzeba zauważyć, że takie oznaczenie firmy z [...] jest niefortunne w świetle zorganizowanej przez Spółkę wysyłki odpadów, bowiem jest sprzeczne z innymi dokumentami przekazanymi przez nią do organu celnego, a zwłaszcza zgłoszeniem celnym, którego istotne znaczenie, w świetle orzeczeń sądów administracyjnych zostało opisane powyżej.

Wobec powyższego w ocenie GIOŚ, wskazanie na ww. fakturze firmy z [...] jako nabywcy i odbiorcy odpadów, nie może mieć żadnego wpływu na ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z którym celem wysyłki odpadów był [...]. Podobnie, odnosząc się do umowy z [...] maja 2019 r., zawartej pomiędzy Spółką a [...] z [...], w której firma [...] określona jest jako odbiorca odpadów, GIOŚ dokonując analizy ww. dokumentu, skonfrontował go z dokumentami dostarczonymi przez Stronę do organu celnego. GIOŚ stwierdził, że w związku z zatrzymaniem transportu odpadów przez organ celny, [...] lipca 2019 r., Strona przedstawiła kontrolującym umowę z [...] kwietnia 2019 r., zawartą pomiędzy Spółką określoną jako dostawca, [...] z [...], określoną jako klient [...] z [...], wskazaną jako odbiorca odpadów. Natomiast ww. umowa z [...] maja 2019 r., wskazująca firmę [...] z [...] jako odbiorcę odpadów, została przedstawiona przez Stronę GIOŚ w piśmie z 1 sierpnia 2019 r. tj. już po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnego przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych z Polski do [...]. Zatem w związku z kontrolą transportu Spółka przedstawiła organowi celnemu umowę, z której wynika, że odbiorcą odpadów byłą firma E. z [...], natomiast po uzyskaniu informacji, że wywóz ww. odpadów do [...] jest zakazany, Strona przekazała do GIOŚ umowę, z której wynika, że odbiorcą odpadów jest firma z [...].

W zaistniałym stanie faktycznym GIOŚ uznał za wysoce wątpliwy fakt funkcjonowania równolegle dwóch umów, dotyczących tej samej wysyłki odpadów, które różnią się tak zasadniczymi elementami jak ilość partnerów umowy oraz kraj przeznaczenia odpadów. W umowie z [...] kwietnia 2019 r. tych partnerów jest trzech, w tym odbiorca w [...], a w umowie z [...] maja 2019 r. dwóch partnerów, w tym odbiorca w [...]. Analizując zaistniałą sytuację organ doszedł do wniosku, że jako umowę obowiązującą w trakcie przemieszczania odpadów należy uznać umowę z [...] kwietnia 2019 r., przedstawioną organowi celnemu w związku z kontrolą transportu odpadów zatrzymanego [...] lipca 2019 r. GIOŚ ocenił zapisy umowy z [...] maja 2019 r. jako niewiarygodne i w świetle zgromadzonych dokumentów za kraj przeznaczenia odpadów uznał [...].

Organ wskazał też, że analizując stan faktyczny sprawy oraz zgromadzony materiał dowodowy dokonał także oceny wniosków składanych przez Stronę w trakcie postępowania administracyjnego. Spółka podniosła, że wypełniając dokumenty, które miały towarzyszyć transportowi odpadów, została wprowadzona w błąd przez firmę [...]., co spowodowało błędne wypełnienie dokumentów dotyczące kraju przeznaczenia odpadów. W związku z powyższym Strona wniosła o przesłuchanie I. C. oraz Y. M., które miałoby potwierdzić, że Strona nie złamała zakazu wysyłki odpadów do [...]. Oceniając zasadność ww. wniosku Strony, organ przyjął, że zgłaszając dokumentację, dotyczącą wysyłki odpadów do organu celnego Strona miała świadomość, że jest odpowiedzialna za prawdziwość informacji zawartych w zgłoszeniu oraz za autentyczność załączonych do niego dokumentów. GIOŚ uznał, że zeznania ww. osób mogłyby potwierdzić jedynie oświadczenie Spółki o braku z jej strony zamierzonego naruszenia zakazu wysyłki odpadów do [...]. Zatem nie miałoby to żadnego wpływu na ocenę stanu faktycznego sprawy.

GIOŚ wskazał też, że przeanalizował nadesłane przez Spółkę dwa dokumenty, które miały zawierać zgodę [...] na przywóz odpadów tworzyw sztucznych o kodzie B3010 na teren tego kraju i uznał je za niewiarygodne. Zdaniem Strony, jak wynika z dostarczonych przez nią dokumentów, [...] lipca 2019 r., [...] udzielił zezwolenia na przywóz ww. odpadów do firmy [...], zatem ww. zakaz zadeklarowany przez [...] w roku 2007 nie obowiązuje. Organ w tym zakresie wyjaśnił, że aktem prawnym, który reguluje kwestie transgranicznego przemieszczania odpadów jest rozporządzenie nr 1013/2006. Poza tym wskazał, że jak wynika z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczącym wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów, Oman wprowadził zakaz przywozu odpadów o kodzie B3010. Zgodnie z art. 36 ust. 1 lit f) ww. rozporządzenia nr 1013/2006 zakazany jest wywóz ze Wspólnoty odpadów, przeznaczonych do odzysku, których przywóz został zakazany przez państwo przeznaczenia. Przepisy rozporządzenia nr 1418/2007 są wiążące dla krajów UE i nie dopuszczają możliwości jakiegokolwiek odstępstwa, jeśli zmiana stanowiska danego kraju nie została odnotowana w rozporządzeniu nr 1418/2007. Komisja Europejska co jakiś czas aktualizuje niniejsze rozporządzenie. Jeżeli [...] zadeklaruje zmianę zapisów, dotyczących wysyłki odpadów o kodzie B3010 i formalnie zawiadomi o tym Komisję Europejską, to zmiana ta zostanie wprowadzona do rozporządzenia nr 1418/2007 i wówczas będzie obligująca dla właściwych organów krajów UE. Jednak do momentu, póki obowiązuje aktualna wersja rozporządzenia nr 1418/2007, GIOŚ nie ma prawnych możliwości do podejmowania decyzji respektujących odstępstwa od obowiązujących zapisów rozporządzenia nr 1418/2007.

Organ wskazał też, że 18 października 2019 r., GIOŚ przesłał do właściwego Ministerstwa kopie zezwoleń przedstawionych przez Stronę i zwrócił się o potwierdzenie, że powyższe dokumenty zostały wystawione przez Ministerstwo Środowiska i Klimatu [...]. W piśmie z 19 listopada 2019 r. Ministerstwo to poinformowało, że organ ten nie wydał dokumentów przesłanych przez Stronę, na podstawie których domagała się ona uznania legalności zorganizowanej przez nią wysyłki odpadów do [...]. Ponadto właściwy organ [...] zwrócił się do GIOŚ o podjęcie stosownych działań w związku ze stwierdzonym faktem.

W związku z powyższym GIOŚ stwierdził, że dokumenty przedstawione przez Stronę jako zezwolenia na wysyłkę odpadów tworzyw sztucznych do [...] nie mają żadnej mocy prawnej i nie mogą być podstawą, ani do twierdzeń o zniesieniu zakazu o przywozie odpadów sztucznych do [...], ani nie mogą być podstawą do organizowania takich transportów w celu wysyłki do tego kraju.

Organ dalej odniósł się do kwestii, że pomimo wyłączenia z niniejszego postępowania E. K. sporządziła i podpisała pismo skierowane do Prokuratury Rejonowej w G. z [...] kwietnia 2021 r., natomiast w Metryce sprawy GIOŚ podał nieprawdę wskazując, że ww. czynności dokonał M. P.. W ocenie Strony powyższy fakt spowodował, że wyłączony pracownik zadecydował w istocie o zaniechaniu czynności dowodowych zmierzających w kierunku uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy, których domagała się Strona. Ponadto Strona zakwestionowała bezstronność M. P. w niniejszym postępowaniu ze względu na fakt pracy obu ww. osób w tym samym wydziale oraz w tym samym pokoju. W ocenie Strony brak bezstronności M. P. potwierdza fakt odmowy przeprowadzenia dowodów z zeznań ww. świadków oraz odmowy dopuszczenia w charakterze dowodu ww. zezwoleń importowych wydanych rzekomo przez Ministerstwo Środowiska i Klimatu [...]. W związku z powyższym Strona wniosła o wyłączenie M.P. z niniejszego postępowania i wyznaczenie nowego pracownika.

Po rozpatrzeniu ww. argumentów Strony GIOŚ uznał zarzuty podniesione przez Stronę oraz wniosek o wyłączenie M. P. z postępowania za niezasadne. Wyjaśnił przy tym, że pismo do Prokuratury Rejonowej w G., z [...]kwietnia 2021 r., nie zostało sporządzone przez E. K., lecz przez M. P., o czym świadczą inicjały "MP" w numerze pisma. Pismo nie zostało również podpisane, lecz jedynie parafowane przez E. K. na polecenie Dyrektora Departamentu Kontroli Odpadów, który wymagał parafowania ww. pisma przez pracownika merytorycznego. Ze względu na pandemię Covid-19 M. P. został skierowany na prace zdalną i ze względu na przepisy sanitarne nie mógł pojawić się w biurze w celu parafowania pisma. W związku z tym E. K., która przebywała wówczas na dyżurze w siedzibie GIOŚ, jako jedyna osoba właściwa w sprawach nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów mogła takie pismo parafować. Ponadto podkreślono, że treść ww. pisma do Prokuratury Rejonowej w G. sprowadza się jedynie do informacji, że postępowanie administracyjne nie zostało jeszcze zakończone, a o jego rozstrzygnięciu GIOŚ poinformuje Prokuraturę. Zatem nie można zgodzić się ze stanowiskiem Strony, że wyłączony pracownik tj. E. K. zadecydowała o zaniechaniu czynności dowodowych zmierzających w kierunku uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienia sprawy, których domagała się Strona. Pismo, z [...] kwietnia 2021 r., miało charakter jedynie informacyjny i jego treść nie miała nic wspólnego z meritum prowadzonego przez GIOŚ postępowania administracyjnego, podobnie jak treść pisma do Prokuratury Okręgowej w [...], z [...] czerwca 2021 r., przekazującego do Prokuratury akta postępowania, przygotowanego przez kolejnego pracownika GIOŚ, Z. S., która akurat w momencie wysyłki pisma była na dyżurze w siedzibie organu.

GIOŚ uznał również za niezasadne zarzuty Strony kwestionujące bezstronność M. P. w niniejszym postępowaniu ze względu na fakt wspólnej pracy z E. K..

Po przeanalizowaniu opisanego wyżej stanu faktycznego sprawy oraz po dokonaniu oceny materiału dowodowego, wniosków oraz dokumentów przedstawionych przez Stronę GIOŚ uznał, że w niniejszej sprawie doszło do nielegalnego przemieszczania odpadów tworzyw sztucznych o kodzie B3010 z Polski do [...] zgodnie z art. 2 pkt 35) lit. f) rozporządzenia nr 1013/2006 tj. z naruszeniem art. 36 ust. 1 lit. f), w którym stwierdzono, że zakazany jest wywóz ze Wspólnoty w celu odzysku w państwach, których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów, których przywóz został zakazany przez państwo przeznaczenia. Podmiotem odpowiedzialnym za naruszenie ww. przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 jest Spółka, która dokonała ww. nielegalnego przemieszczania odpadów.

W związku z powyższym GIOŚ uznał zarzuty Strony, dotyczące naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kpa oraz art. 2 pkt 35 lit. f) w związku z art. 36 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 1013/2006 za niezasadne.

Organ odnotował jednak, że zgodnie z pismem Spółki z 11 grudnia 2019 r. oraz oświadczeniem mailowym Prezesa Zarządu Spółki dokonała zagospodarowania odpadów, stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. Zatem wydanie w tej sprawie postanowienia, na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a następnie ewentualnie decyzji na podstawie art. 26 pkt. 2 ww. ustawy, w celu zagospodarowania ww. odpadów, byłoby bezprzedmiotowe. W związku z powyższym postanowienie GIOŚ, z 13 września 2019 r. uchylił, a niniejsze postępowanie umorzył.

Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie GIOŚ w części dotyczącej uzasadnienia tego postanowienia.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej uzasadnienia, jak i zasądzenie od GIOŚ na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 153 p.p.s.a. poprzez zignorowanie przez organ administracji oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w sprawie przez WSA w Warszawie w wyroku z 9 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 179/20 uchylającym poprzednie postanowienie GIOŚ w zakresie wyznaczenia innego pracownika GIOŚ niż pani E. K. do prowadzenia postępowania zażaleniowego i wyznaczenia Skarżącej przed wydaniem postanowienia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego;

2) art. 24 § 3 k.p.a. w ten sposób, że w postępowaniu i wydaniu postanowienia brały udział osoby podlegające wyłączeniu, tj. E. K. i M. P.;

3) art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, w szczególności dotyczących miejsca przeznaczenia odpadów oraz wiarygodności przedłożonych przez Skarżącą zezwoleń;

4) art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentów i zeznań świadków na okoliczności podane w piśmie Skarżącej z 18 maja 2021 r.;

5) art. 2 pkt 35 lit. f) w związku z art. 36 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadowa (dalej: "rozporządzenie UE"), poprzez bezpodstawne, a przynajmniej przedwczesne, uznanie, że Spółka dokonała nielegalnego przemieszczenia odpadów.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, odnosząc się do twierdzeń organu, że zadaniem pełnomocnika lub Skarżącej nie jest domniemywanie, czy pracownik wyłączony od udziału w postępowaniu wykonuje czynności merytoryczne, bądź techniczne w sprawie (E. K.). Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie organ zignorował wytyczne wyrażone w orzeczeniu z 9 września 2020 r., bowiem krytyka uchylonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawa procesowego tj. art. 8 k.p.a. nie została uwzględniona przez organ. GIOŚ postanowieniem z 5 marca 2021 r. wyłączył od udziału w sprawie E. K.. Jednakże biorąc pod uwagę, że wykonała ona czynność w sprawie (co nie jest kwestionowane przez organ), nie sposób uznać, iż GIOŚ wyznaczył w sposób niebudzący wątpliwości innego pracownika do prowadzenia postępowania zażaleniowego. Ponadto wbrew stanowisku GIOŚ, zdaniem strony, że w przypadku gdy, pracownicy wykonujący czynności procesowe i wydający rozstrzygnięcia dotyczące tej samej sprawy, zarówno w I jak i II instancji, pracują w tym samym organie, wydziale oraz pokoju, to nie sposób twierdzić, że nie zachodzą uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności.

Skarżąca kwestionuje ustalenia GIOŚ, iż krajem przeznaczenia odpadów miał być [...]. Organ administracji ustalając daną okoliczność, opierał się jedynie na wybiórczej dokumentacji, uznając, iż dowody osobowe w postaci zeznań świadków nie miałyby wpływu na ocenę stanu faktycznego. Ponadto, Skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem organu, iż przedłożone zezwolenia były niewiarygodne. Kwestię rzekomej niewiarygodności GIOŚ opierał jedynie na odpowiedzi uzyskanej z Ministerstwa Środowiska i Klimatu z [...], podczas gdy organem, który wydał przedmiotowe zezwolenia był Dyrektor Departamentu Spraw Handlowych, do którego organ administracji się nie zwrócił - według wiedzy Skarżącej.

Skarżąca wniosła również o zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w G. o udzielenie informacji i przesłanie dokumentów z postępowania karnego, w szczególności protokołów przesłuchań świadków. Pomimo, że GIOŚ korespondował z Prokuraturą, za pośrednictwem co do zasady wyłączonego od prowadzenia czynności w sprawie pracownika w osobie E. K., to nie zwrócił się do Prokuratury celem przedłożenia dokumentów z akt sprawy karnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Spółka w piśmie z 23 maja 2022 r. zatytułowanym "Uzupełnienie skargi" podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty i wnioski skargi. Poza tym zarzuciła dodatkowo, że GIOŚ naruszył art. 24 § 3 k.p.a., przez to, że nie wydał postanowienia w przedmiocie wyłączenia M. P. , co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, skargę uwzględnił.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, że w skardze Spółka nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia (tj. uchylenia postanowienia GIOŚ z 13 września 2019 r. i umorzenia postępowania organu I instancji prowadzonego w przedmiocie wezwania Spółki do zagospodarowania odpadów na terenie kraju), ale przedmiotowa skarga odnosi się w zasadzie do uzasadnienia postanowienia, w którym organ dokonał oceny stanu faktycznego sprawy – zdaniem skarżącej - w sposób dowolny i pozbawiony podstaw.

Mając na względzie to, że przedmiotem zaskarżenia uczyniono treść uzasadnienia rozstrzygnięcia organu należy w pierwszej kolejności zaaprobować dopuszczalność takiego żądania skargi. Takie uprawnienie dopuszcza bowiem zarówno orzecznictwo, jak i doktryna (por. wyrok WSA w Lublinie z 19 października 2004 r., sygn. akt II SA/Lu 161/04 wraz z glosą do tego wyroku J. Borkowskiego, OSP 2/2006 r. poz. 15; wyrok NSA z 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 223/10). Głównym argumentem przemawiającym na rzecz prezentowanej tezy jest uznanie uzasadnienia za istotny i zarazem konieczny element decyzji administracyjnej - będący jej immanentnym składnikiem równoważnym, z punktu widzenia znaczenia, osnowie decyzji. Konsekwencją integralnego charakteru decyzji jest to, że zaskarżenie przez stronę samego uzasadnienia jest w istocie skargą na całą decyzję (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 890/18). Zatem skarga na uzasadnienie decyzji, jak też sądowa kontrola jej motywów mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Go 606/17).

W niniejszej sprawie przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest okoliczność nierozpoznania wniosku o wyłączenie pracownika – M.P., o co wnioskowała strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego.

W myśl art. 24 ust. 3 k.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Wyłączenie pracownika na podstawie ww. przepisu następuje w formie postanowienia, podobnie jak odmowa wyłączenia pracownika na jego żądanie lub na żądanie strony (zob. wyrok NSA z 29 maja 1990 r., SA/Po 1555/89, ONSA 1990, nr 2–3, poz. 44).

Bezsporne w sprawie jest, że w aktach sprawy znajduje się wniosek Spółki o wyłączenie pracownika M. P.. Brak jest natomiast postanowienia, które wniosek ten by rozstrzygało.

Zdaniem Sądu wywody poczynione przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, co do wyłączenia pracownika nie mogły zostać uznane jako ocena kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie wyłączenia pracownika przez jego bezpośredniego przełożonego.

Powyższe przesądza więc o zasadności zarzutów uzupełnienia skargi zawartych w piśmie z 23 maja 2022 r. dotyczących naruszenia art. 24 ust. 3 k.p.a.

Poza tym w niniejszej sprawie organ mimo złożonego nowego wniosku o wyłączenie pracownika nie rozpoznał go, nawet w sytuacji gdy Sąd uchylając wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu w tej sprawie zwrócił już uwagę na kwestię wątpliwości co do bezstronności innego pracownika i potrzebę wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Wobec tego, że w niniejszej sprawie zostały naruszone wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego, przedwczesne było odnoszenie się przez Sąd do innych zarzutów skargi.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ rozpozna wniosek Spółki o wyłączenie M. P. o wyłączenie od udziału w postępowaniu. Po załatwieniu tegoż wniosku i poinformowaniu o tym fakcie wnioskodawcy oraz stron postępowania organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisu prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.