Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1393/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Daria Czerkawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi [...] S.A. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2004 roku [...]. S.A. (dalej skarżąca) zwróciła się do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z wnioskiem o wydanie decyzji o dostępie telekomunikacyjnym określającej warunki współpracy w zakresie połączenia sieci pomiędzy [...] S.A. a [...] S.A., ponieważ współpraca międzyoperatorska pomiędzy skarżącą a spółkami telekomunikacyjnym z grupy [...] rozpoczęła się w 1994 roku, a wygasła z dniem [...] grudnia 2003 roku w związku z przejęciem tych spółek przez [...].

W stanowisku wyrażonym w piśmie z dnia [...] marca 2005 roku [...] S.A. wniosła między innymi o odmowę wydania wnioskowanej decyzji i podniosła, że jej zdaniem umowy o połączeniu sieci w dalszym ciągu obowiązują i w tej sprawi istnieje spór.

Na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 oraz art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 roku postanowił z urzędu zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku [...] S.A. z dnia [...] grudnia 2004 r. o wydanie decyzji o dostępie telekomunikacyjnym w trybie art. 27 ust. 2 Pt określającej warunki współpracy w zakresie połączenia sieci pomiędzy [...] i [...] S.A.

W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy zawiesić postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd.

Podstawą wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2004 r. o wydanie decyzji o dostępie określającej warunki współpracy pomiędzy [...] i [...] jest fakt stwierdzenia przez skarżącą nieistnienia żadnych stosunków zobowiązaniowych pomiędzy tymi spółkami. W swoim piśmie z [...] kwietnia 2005 r. [...] wskazała, że pomiędzy skarżącą a [...] istnieje spór co do obowiązywania umów o połączeniu sieci, w tym umowy z [...] maja 2001 r. Spór co do istnienia bądź nieistnienia stosunku cywilnoprawnego podlega rozstrzygnięciu przez właściwy sąd powszechny i bez wątpienia stanowi zagadnienie wstępne. W przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka wynikająca z ww. art. 97 § 1 kpa, tj. rozpatrzenie powyższej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy w [...], kwestii dotyczącej obowiązywania umowy połączeniu sieci z dnia [...] maja 2001 r. pomiędzy skarżącą a [...].

Organ wskazał, że zgodnie z informacjami zawartymi w pismach z dnia [...] kwietnia oraz [...] lipca 2005r., [...] wniosła do Sądu Okręgowego w [...] w dniu [...] kwietnia 2005 r. pozew o ustalenie istnienia stosunków prawnych pomiędzy [...] a skarżącą na podstawie umów o połączeniu sieci, w tym umowy z [...] maja 2001 r.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 roku skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając zaskarżonemu postanowieniu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 2 w zw. z art. 30 Prawa telekomunikacyjnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. Naruszenie polegało na błędnej interpretacji w/w przepisów polegającej na przyjęciu, że uprawnienie Prezesa URTiP - rozstrzygającego w postępowaniu o wydanie decyzji o połączeniu sieci - nie obejmują uprawnienia do rozstrzygnięcia czy umowy o połączeniu sieci między [...] a [...] - obowiązują;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na błędnym zinterpretowaniu sformułowania "zagadnienie wstępne" i przyjęciu, że rozstrzygnięcie o tym czy umowy o połączeniu sieci wiążą strony - nie należy ze względu na przedmiot tego rozstrzygnięcia do kompetencji Prezesa URTiP;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7,8 i 124 § 2 k.p.a. Naruszenie to polegało na nie wskazaniu w treści uzasadnienia, okoliczności prawnych i faktycznych przemawiających za zawieszeniem postępowania. Jednocześnie organ uzasadniając swoje postanowienie ograniczył się w zasadzie do powtórzenia treści zastosowanych przepisów w szczególności art. 97 § 1 pkt 4.

W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia podjęcie zawieszonego postępowania.

Zdaniem skarżącej istota błędu jaki popełnił organ wydając objęte niniejszym wnioskiem postanowienie sprowadza się do tego, że Prezes URTiP sam zakwestionował swoją kompetencję do rozstrzygnięcia czy umowa o połączeniu sieci wiąże strony, czy też nie? Organ zdecydował się zawiesić postępowanie pomimo, że przepis art. 27 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego wprost daje mu uprawnienie do tego, aby w postępowaniu o wydanie decyzji zastępującej umowę o połączeniu sieci rozstrzygać, jak mówi przepis: "kwestie sporne" samodzielnie. Nie ulega wątpliwości, że na gruncie przedmiotowego postępowania jedną z takich "spornych kwestii" jest właśnie okoliczność obowiązywania umów.

Analizując bowiem literalne brzmienie art. 27 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, w szczególności fragment, który stanowi, że Prezes URTiP może rozstrzygać w kwestiach spornych nie sposób zrozumieć na jakiej podstawie organ uznał, że rozstrzygnięcie kwestii spornej dotyczącej obowiązywania umowy leży poza jego kompetencjami? Szczególnie, że uzasadnienie objętego niniejszym wnioskiem postanowienia nie wyjaśnia ani dlaczego Prezes URTiP uznał, iż nie posiada w sprawie kompetencji ani też na jakiej zasadzie stwierdził, że mamy do czynienia z "zagadnieniem wstępnym", o którym mówi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 4 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267 poz. 2258) w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z dnia [...] maja 2006 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Odnosząc się do stawianych zarzutów, organ stwierdził, iż posiada szczególne uprawnienia do kreowania węzłów obligacyjnych w postaci wydawania decyzji o dostępie telekomunikacyjnym na podstawie art. 27 Pt czy też na podstawie art. 30 w związku z art. 27 Pt poprzez wydawanie decyzji o zmianie umowy o połączeniu sieci. Jednakże uprawnienia wynikające z Pt nie dają podstawy do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci. Uprawnienia do kreowania lub kształtowania stosunków cywilnoprawnych przyznana na gruncie Pt Prezesowi UKE nie mogą być rozszerzane na rozstrzyganie sporu mającego charakter cywilnoprawny, gdyż w takim przypadku władnym do rozstrzygnięcia sporu jest wyłącznie sąd powszechny. Organ podniósł, że art. 27 Pt wyraźnie wskazuje, iż Prezes UKE ma możliwość oddziaływania na stosunki prawne łączące strony, poprzez wydanie decyzji rozstrzygającą kwestie sporne lub określające warunki współpracy. Za kwestie sporne uznaje się te części umowy dotyczące warunków zapewnienia dostępu, co do których strony nie doszły do porozumienia w wyniku negocjacji, jakie prowadziły między sobą.

W żadnym przypadku nie można uznać "kwestią sporną" faktu kwestionowania przez strony istnienia stosunku prawnego w postaci umowy o połączeniu sieci. W takim przypadku jak wyraźnie wskazuje art. 189 k.p.c. "Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny".

Analizując przesłanki dotyczące zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ uznał, iż kwestia istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony jest zagadnieniem wstępnym i stanowiła podstawę do zawieszenia postępowania zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Kwestia, czy stosunek prawny łączy strony, została podniesiona w czasie trwania postępowania administracyjnego toczącego się przed Prezesem UKE, tym samym czyni to zadość pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 189 k.p.c. wyłącznie sąd powszechny posiada kognicję do rozstrzygania kwestii, czy strony łączy stosunek prawny. Wymieniona wyżej kwestia stanowiła podstawę wniosku skarżącej, co powoduje, iż od rozpatrzenia tej kwestii zależy dalsze rozpatrzenie sprawy administracyjnej.

Pismem z dnia [...] czerwca 2006 roku skarżąca skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisow prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 192 ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego z 16 lipca 2004 r. (Dz. U. 2004 r., nr 171, poz. 1800, ze zm.)

a) art. 28 ust. 8 Pt oraz

b) art. 28 ust. 4 Pt;

poprzez ich nie zastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia o zakresie kompetencji Prezesa UKE - działającego w sprawie o wydanie decyzji o dostępie telekomunikacyjnym określającej warunki współpracy w zakresie połączenia sieci pomiędzy [...] i [...] S.A. - wyłącznie na przepisie art. 27 ust. 2 Pt

2. Przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

a) art. 27 ust. 2 Pt poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż zawarte w tym przepisie sformułowanie: "rozstrzyganie kwestii spornych lub określanie warunków współpracy" wyczerpuje zakres kompetencji Prezesa UKE do rozstrzygania sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi oraz, że obejmuje wyłącznie te części umowy dotyczącej warunków zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego, co do których strony nie doszły do porozumienia w wyniku negocjacji jakie prowadziły między sobą i nie obejmuje innych okoliczności, które między stronami są sporne;

b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, przez jego zastosowanie mimo, iż rozstrzygnięcie czy umowy o połączeniu sieci zawarte w latach 1994 - 2003 między spółkami lokalnymi z grupy kapitałowej [...] S.A. a [...] wygasły na skutek konsolidacji grupy kapitałowej [...] S.A. czy też nie - nie stanowi "zagadnienia wstępnego" i może być samodzielnie rozpoznane przez Prezesa UKE w ramach jego kompetencji .

W konsekwencji wniosła o uchylenie obu zaskarżonych postanowień.

Zdaniem skarżącej opierając się wyłącznie na normie art. 27 ust. 2 Pt organ pominął tak zasadnicze przepisy jak art. 192 ust. 1 pkt 6 oraz 28 ust. 4 oraz ust. 8 Pt. Tymczasem to właśnie te przepisy winny stanowić podstawę prawną dla ustalenia zakresu kompetencji Prezesa UKE orzekającego w postępowaniu o dostęp telekomunikacyjny.

Skarżąca wskazuje, że brzmienie przepisu art. 192 ust. 1 pkt 6 Pt nie pozostawia wątpliwości. Otóż przepis ten przewiduje, iż w zakresie właściwości Prezesa UKE leży wydawanie decyzji o dostępie telekomunikacyjnym. Formą tego dostępu jest oczywiście międzyoperatorska współpraca w zakresie połączenia sieci. Konsekwentnie więc, do zakresu działania Prezesa UKE należy rozstrzyganie sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jeśli takie pojawią się w toku postępowania o wydanie decyzji: zmieniającej umowę lub zastępującej umowę. Wszystkie one są, bowiem decyzjami wydawanymi w sferze regulowania dostępu telekomunikacyjnego.

Dodatkowo przepis art. 192 ust. 1 pkt 6 pozostaje spójny z proceduralnym przepisem art. 206 ust. 2, który mówi, że od decyzji wydawanych przez Prezesa UKE w "sprawach spornych" służy odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Skarżąca wywodzi, że oznacza to po pierwsze, iż wszelkie spory, które w zakresie swojej właściwości rozstrzygnie Prezes UKE podlegały będą ocenie Sądu powszechnego, a po drugie żaden z tych przepisów, tj. ani art. 192 ust. 1 pkt 6 Pt ani też art. 206 ust. 2 Pt nie używają pojęcia "kwestie sporne", które jest zawarte w art. 27 ust. 2 i w istocie wyznacza jedynie zakres wniosku, jaki na podstawie art. 27 ust. 2 i ust. 3 złożyć ma przedsiębiorca telekomunikacyjny oczekujący od Prezesa UKE wydania decyzji o dostępie telekomunikacyjnym. Dopiero łączna analiza przepisow art.192 ust.1 pkt 6 i art.28 ust.4 i 8 Pt wyznacza zakres kompetencji do władczego rozstrzygania dla Prezesa UKE.

Zdaniem skarżącej rozstrzygającym dla organu argumentem było brzmienie art. 27 ust. 2 Pt Takie działanie Prezesa UKE jest obarczone istotnym błędem, a przemawia za tym następująca argumentacja prawna. Po pierwsze, art. 27 ust. 2 i 3 są kwalifikowane jako przepisy proceduralne, pomimo że ustawodawca zawarł je w ustawie Pt, która co do zasady jest aktem prawnym ze sfery materialnego prawa administracyjnego. Za takim kwalifikowaniem ww. przepisów przemawia zarówno zakres regulacji w nich zawarty, jak również brzmienie art. 206 ust. 1 P.t. Drugie istotnym argumentem świadczącym o błędzie interpretacyjnym, jakiego dopuścił się organ jest sposób, w jaki zinterpretował on zapis art. 27 ust. 2 i ustalił zakres przedmiotowy normy prawnej w tym przepisie zawartej. Skarżąca podniosła, iż powyższe wskazuje, że Prezes UKE błędnie zinterpretował art. 27 ust. 2 Pt, a błąd ten przejawia się nie tylko w tym, iż wyłącznie z tego przepisu wywiódł swoje kompetencje, ale również i w tym, że przedmiotowy zakres tychże kompetencji ustalił oczywiście błędnie.

Skarżąca również nie podzieliła poglądu Prezesa UKE, że rozstrzygnięcie w zakresie obowiązywania umów zawartych w latach 1994 - 2003, przez spółki z grupy kapitałowej [...] a [...] - realizujące dostęp telekomunikacyjny - należało do wyłącznej kompetencji Sądu Cywilnego. Jest to pogląd nieznajdujący oparcia ani w prawie telekomunikacyjnym ani w treści normy art. 189 k.p.c.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swojej stanowisko i wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy na wstępie wskazać, że zakres działania Prezesa UKE został określony w art. 192 Pt, zaś jego kompetencje wynikają z poszczególnych przepisów w tym również z art.28 ust.4 i 8 i art.29 Pt. Niewątpliwie część kompetencji dotyczy stosunków cywilnoprawnych, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywa wola stron. Działanie organu w takich przypadkach jest wtórne, wkracza on bowiem ze swymi uprawnieniami dopiero w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. Kompetencji Prezesa UKE do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych, nie można interpretować w sposób rozszerzający. Uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w treści art. 28 ust. 5 Pt, zgodnie z którym: "W przypadku zawarcia przez zainteresowane strony umowy o dostępie telekomunikacyjnym, decyzja o dostępie telekomunikacyjnym wygasa z mocy prawa w części objętej umową."

Żaden konkretny przepis Pt nie dają podstawy do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci. Uprawnienia do kreowania lub kształtowania stosunków cywilnoprawnych przyznana na gruncie Pt Prezesowi UKE nie mogą być rozszerzane na rozstrzyganie sporu mającego charakter cywilnoprawny, gdyż w takim przypadku władnym do rozstrzygnięcia sporu jest wyłącznie sąd powszechny. Treść art. 27 Pt wyraźnie wskazuje, iż Prezes UKE ma możliwość oddziaływania na stosunki prawne łączące strony, poprzez wydanie decyzji rozstrzygającą kwestie sporne lub określające warunki współpracy. Za kwestie sporne uznaje się te części umowy dotyczące warunków zapewnienia dostępu, co do których strony nie doszły do porozumienia w wyniku negocjacji, jakie prowadziły między sobą.

W przypadku niepodjęcia negocjacji, odmowy dostępu telekomunikacyjnego przez podmiot do tego zobowiązany lub niezawarcia umowy w terminie, o którym mowa w ust.1, każda ze stron może zwróci się do organu w trybie art. 27 ust. 2 Pt z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie rozstrzygnięcia kwestii spornych lub określenia warunków umowy. Decyzja taka, stosownie do art. 28 ust.4 komentowanej ustawy zstępuje umowę o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie objętym decyzją.

Tak więc zupełnie inną przesłanką działania organ są okoliczności przytoczone w powyższym przepisie, a inną gdy między stronami toczy się spór przed sądem powszechnym o ustalenie istnienia stosunku cywilnoprawnego.

Skarżący z art. 28 ust.8 Pt, który stanowi, że "Prezes UKE wydaje decyzję o dostępie telekomunikacyjnym obejmującą wszystkie ustalenia niezbędne do zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego..." wywodzi, że organ winien dokonać wszystkich ustaleń w tym ustalenia istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci, a więc wszelkich samodzielnych ustaleń we własnym zakresie.

Takie stanowisko jest nie do zaakceptowania. Organ ma obowiązek czynienia ustaleń własnych, ale wyłącznie w zakresie swojej właściwości, w przypadku gdy ustawowe kompetencje nie pozwalają na ich podjęcie winien w trybie art. 100 § 1 k.p.a. wystąpić do innego organu lub sadu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego.

Należy podkreślić, że z dyspozycji art.192 ust.1 pkt 6, na który powołuje się skarżąca stanowiący, iż "Do zakresu obowiązków Prezesa UKE należy w szczególności: rozstrzyganie sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w zakresie właściwości Prezesa UKE" wynika jednoznacznie, że jest to przepis określający wyłącznie zadania organu, a nie jego kompetencje

Zdaniem Sądu niedopuszczalne jest stosowanie interpretacji rozszerzającej i wywodzić kompetencji organu do ustalania istnienia lub nieistnienia umów cywilnoprawnych z faktu, że organ ma uprawnienia do kreowania i zmieniania tych umów, wynikające choćby z art. 28 ust.4 Pt. Jeszcze raz należy podkreślić, że kompetencje organu musza wynikać jednoznacznie z przepisów i nie mogą one wynikać z przeprowadzonej analizy poszczególnych zwrotów zawartych w Prawie telekomunikacyjnym, zwłaszcza gdy w konsekwencji prowadzi to do rozszerzenia uprawnień organu.

Z przytoczonych i omówionych unormowań prawnych wynika, iż istotą postępowania jest zawarcie umowy cywilnoprawnej o dostępie telekomunikacyjnym, a przewidziane uprawnienia Prezesa UKE do podejmowania czy to postanowienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, czy też decyzji zastępującej w określonym w niej zakresie umowę ust.2, mają na celu doprowadzenie do zawarcia tej umowy, bądź w szczególnych sytuacjach jej zastąpienia rozstrzygnięciem administracyjnym. Myli się zatem strona skarżąca, twierdząc, iż stan prawny uregulowany w Prawie telekomunikacyjny w szczególności w dziale II, rozdziale 2 daje Prezesowi UKE kompetencje do ustalania istnienia lub braku istnienia stosunku cywilnoprawnego miedzy stronami, zwłaszcza gdy w tej sprawie toczy się spór przed sądem powszechnym.

Sąd podzieli pogląd organu, że rozstrzygnięcie dotyczące istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jak stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Wprawdzie pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie związane jest z koniecznością uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. W takiej sytuacji mamy do czynienia z koniecznością uprzedniego rozstrzygnięcia przez organ lub sąd zagadnienia wstępnego.

Zdaniem Sądu najbardziej istotnym elementem konstrukcji zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest istnienie zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej.

Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyraźnie podstaw prawnych analizowanej zależności. Wprawdzie judykatura, jak i doktryna prawa administracyjnego przyjmuje, iż przesądza o tej zależności treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje jej poszukiwać, to – zdaniem Sądu – nie można wykluczyć sytuacji, że także przepisy prawa procesowego będą wyznaczać wyłączną podstawę zależności, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak również: G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 809).

Reasumując, Sąd przyjął, że na gruncie obowiązującego Prawa telekomunikacyjnego, w przypadku toczącego się sporu miedzy stronami przed sądem powszechnym o ustalenie istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego skarżącą z [...] S.A zachodzą przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. co obligowało Prezesa UKE do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu.

Sąd oceniając zaskarżone postanowienie nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżone postanowienie, ani poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.