Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 166/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 5 grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Op 166/15, przez dodanie w sentencji punktu trzeciego w brzmieniu: "zasądza od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi", a dalej idący wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w dniu 3 czerwca 2015 r. wydał na rozprawie wyrok w sprawie ze skargi B. Ł. (dalej: "skarżący"), którym uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 5 grudnia 2014 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. (pkt 1), stwierdzając jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2). Powyższy wyrok został doręczony skarżącemu w dniu 21 lipca 2015 r. w trybie art. 73 § 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie "P.p.s.a."

W piśmie z dnia 2 sierpnia 2015 r. (data wpływu 3 sierpnia 2015 r.) skarżący wystąpił o uzupełnienie wyroku w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w złożonej przez niego skardze zostało zawarte żądanie zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, pominięte przez Sąd. Dlatego uzasadniony jest wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania, w tym zarówno co do uiszczonego wpisu od skargi, jak też nieudokumentowanych kosztów poniesionych dla dochodzenia swych praw (porada prawna, papier, koszty administracyjno-biurowe), wynoszących ryczałtowo 300 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:

Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku zasługuje częściowo na uwzględnienie.

W myśl art. 157 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2).

Uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów następuje zatem w wypadkach, w których sąd o nich nie orzekł, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania.

Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei stosownie do treści art. 209 P.p.s.a wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie zachodzi konieczność zastosowania art. 157 § 1 i 2 P.p.s.a. skoro w wyroku uwzględniającym skargę Sąd, mimo zgłoszonego żądania o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania i zryczałtowanych "kosztów skargi", nie wydał rozstrzygnięcia w tym zakresie. Nie budzi przy tym wątpliwości, że wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku został złożony w terminie określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a.

Zważyć jednak należy, że na podstawie art. 200 P.p.s.a. strona może się domagać jedynie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przy tym zakres kosztów niezbędnych określa art. 205 P.p.s.a. zaliczając do nich - w postępowaniu prowadzonym przez stronę osobiście - poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (§ 1). Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 P.p.s.a.). Wpis poniesiony przez stronę jako opłata sądowa wyniósł 200 zł.

Katalog niezbędnych kosztów postępowania wskazany w art. 205 P.p.s.a. ma charakter wiążący i wyczerpujący i nie może być rozszerzany na wydatki inne, w tym drobne i zwykle występujące przy okazji postępowania sądowego np. prowizje bankowe, koszty korespondencji itp. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2014 r., o sygn. III SA/Lu 932/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2012 r., sygn. II OSK 1515/12, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 lipca 2015, sygn. II SAB/Gd 31/15 - dostępne na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).

Przepisy P.p.s.a. nie przewidują także zasądzenia stronie tzw. zryczałtowanych kosztów wniesionej skargi, czego domaga się we wniosku skarżący. Żadne koszty zwyczajowe, typowe czy nieudokumentowane, inne niż niezbędne koszty postępowania w rozumieniu art. 205 P.p.s.a., nie podlegają zasądzeniu.

Dlatego brak także podstawy prawnej do zasądzenia zwrotu kosztów porady prawnej lub kosztów biurowych o jakie wnosi strona.

W konsekwencji na podstawie art. 157 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.