Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 3542/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 i 146 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Wiesław Czerwiński Sędzia WSA: Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA: Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta Powiatowy w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 104, art. 146 § 1, 148 § 1, 149 § 3 i art. 150 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu marki "Ursus C - 360" zakończonego wydaniem dowodu rejestracyjnego serii [...] i tablic rejestracyjnych [...] na L. W. zam. w K. [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż M. C. w dniu 4 czerwca 2002 r. złożyła wniosek o sprostowanie rejestracji przedmiotowego ciągnika, który jej zdaniem został przerejestrowany bez wiedzy i zgody właściciela ciągnika S. C. na W. L. – zięcia wnioskodawczyni. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że żonie właściciela ciągnika – A. L. i M. C. wiadomym był fakt przerejestrowania ciągnika. Powodem roszczeń związanych ze zwrotem ciągnika były zaistniałe nieporozumienia, które zakończyły się rozwodem A. L. z W. L. w 2001 r. M. C. miała możliwość wniesienia odwołania o przerejestrowaniu ciągnika rolniczego, który został przerejestrowany w dniu 30.06.1993 r., lecz nie skorzystała z tego bowiem w małżeństwie córki była zgoda. Pismo dotyczące sprostowania złożone zostało po upływie okresu dziewięciu lat i jest to okres uniemożliwiający uchylenie decyzji zgodnie z art. 146 § 1 w związku z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Od decyzji tej odwołanie wniosła M. C. zaprzeczając by przy przerejestrowaniu ciągnika uczestniczył S. C., a zwłaszcza by przekazał on dowód rejestracyjny na rzecz W. L. L. fakcie przerejestrowania odwołująca dowiedziała się po kilku latach opłacając ubezpieczenie OC ciągnika.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu, że rejestracji pojazdu można dokonać jedynie na osobę będącą jej właścicielem. Z wyjaśnień A. L. złożonych w dniu 1.08. 2003 r. wynika, że ciągnik jest w jej posiadaniu bowiem stoi w jej garażu bez przeglądów technicznych od 1999 r. tj. od wypadku jej byłego męża. We wniosku o przerejestrowanie nie wskazano żadnej z okoliczności z art. 145 § 1 k.p.a. która mogłaby stanowić przesłankę do wzruszenia prawomocnej decyzji o przerejestrowaniu ciągnika i mogącą być podstawą do wznowienia postępowania. Ponadto z okoliczności sprawy wynika, iż istnieje różnica stanowisk w przedmiocie własności ciągnika, bowiem odwołująca twierdzi, że ciągnik jest jej własnością i nie powinien być zarejestrowany na jej byłego zięcia. Rozstrzyganie sporów własnościowych należy do sądów powszechnych powszechnych nie mogą one być rozstrzygane przez organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła M. C. domagając się jej uchylenia zarzucając brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z przerejestrowaniem ciągnika, a nadto sprzeczność ustaleń poczynionych w uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem skargi wskazując, że o fakcie przerejestrowania dowiedziała się po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku w 2002 r., a nie jak przyjęto, że miało to już miejsce przed 30.06.1993 r. a ponadto treść złożonych przez nią oraz A. L. wyjaśnień w toku postępowania administracyjnego nie odpowiada przytoczonym w uzasadnieniu przez organ I instancji okolicznościom związanym z rejestracją jakie zostały przez skarżącą wykazane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Jedną z zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych, która to zasada wyrażona została w art. 16 § 1 k.p.a. i oznacza, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, jak długo nie zostaną uchylone lub zmienione przez nowe decyzje oparte na odpowiednich przepisach prawa i jest to tak zwane domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

Wznowienie postępowania ma na celu ustalenie czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.).

Zmiana rejestracji pojazdu zakończona wydaniem dowodu rejestracyjnego w dniu 1.07.1993 r. na rzecz W. L. nastąpiła w trybie decyzji administracyjnej ( art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 1.02.1983 r. prawo o ruchu drogowym ).

Bezspornym jest, iż M. C. pismem z dnia 4.06.2002 r. złożyła wniosek o sprostowanie przedmiotowej rejestracji ciągnika.

Wznowienie postępowania administracyjnego jako instytucja procesowa polega na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania i ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej.

Treść przepisu art. 145 § 1 k.p.a. wskazuje na przyczyny wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Zatem granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jako przesłankę pozytywną podstaw prawnych wznowienia organ adminstacji powołał dyspozycję przepisu art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Treść powyższego przepisu wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały.

Zatem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.