Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2684/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3, art. 61 par. 4, art. 193
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1085/16 oddalającego skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za lipiec 2013 r. oraz w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1085/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za lipiec 2013 r. oraz w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r.

W skardze kasacyjnej z dnia 11 lipca 2017 r., wywiedzionej od ww. wyroku, R. M. (dalej jako: "skarżący") zawarł, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") wniosek o wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu tego wniosku wyjaśnił, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GZ 189/15, egzekucja zawsze prowadzi do ujemnych następstw, co powinno być uwzględnione przez Sąd bez żadnej dodatkowej argumentacji strony w tym względzie. Zatem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1085/16, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że skarżący w złożonym wniosku nie wykazał, dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji, miałoby spowodować powstanie znacznej szkody. Skarżący jedynie lakonicznie uzasadnił wniosek, powołując się wszakże na okoliczności, z których wynika, że nie zgadza się on z zaskarżoną decyzją, nie zaś na te z których wynikałoby, że wykonanie decyzji doprowadzi do powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że skarżący powinien dokładnie wykazać (wyliczyć), w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mu zaszkodzi, bowiem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i lakoniczne jego uzasadnienie jest niewystarczające dla jego pozytywnego załatwienia.

Skarżący nie złożył zażalenia na ww. postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarł jednakże ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 czy z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16, orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, CBOSA). Z ponownego wniosku złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie nie wynikają jednakże żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania ww. decyzji, bowiem po raz drugi skarżący złożył wniosek nie zawierający uzasadnienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego mianem uzasadnienia nie można bowiem określić kwestionowania przez pełnomocnika skarżącego zasadności szczegółowego motywowania wniosku o wstrzymanie wykonania i argumentowania, że egzekucja zawsze prowadzi do ujemnych następstw, co powinno być uwzględnione przez Sąd bez żadnej dodatkowej argumentacji strony w tym względzie. Z poglądem tym zgodzić się nie można. Jak zostało to już wskazane powyżej to na wnioskującym o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował sytuację finansową i majątkową wnioskującego, a tym samym uprawdopodabniał, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że w sytuacji, gdy wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy aktu rodzącego obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności potwierdzających trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący nie wywiązał się z ww. obowiązków. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo wskazać należy, że skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji działał przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Taki pełnomocnik powinien wiedzieć, jakie są skutki braku wskazania konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu oraz niepoparcia twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stosownymi dokumentami źródłowymi. Wiedza ta z pewnością była i jest znana pełnomocnikowi skarżącego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.