Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 771/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7,9,77, art. 104, art. 107, art. 127, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mleczarskiej na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz Spółdzielni Mleczarskiej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dnia [...] grudnia 2009 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją nr [...] nałożył na Spółdzielnię "M" karę pieniężną za stwierdzone uchybienia. Wskazana decyzja została uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii – w wyniku rozpatrzenia odwołania ukaranej Spółdzielni.

Dnia [...] czerwca 2010 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją nr [...] ponownie nałożył na w/w Spółdzielnię karę. Decyzję doręczono dnia 28 czerwca 2010 r.

W dniu [...] lipca 2010 r. do organu wpłynęło odwołanie Spółdzielni "M". W odwołaniu pełnomocnik Spółdzielni – adw. M.S. wskazał jako znak sprawy symbol – [...], wskazując jednocześnie, iż chodzi o decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu odwołania, odwołujący nie wskazywał już skarżonego aktu, odnosząc się jedynie do merytorycznych zarzutów decyzji.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Spółdzielnia "M" reprezentowana przez adwokata M.S. "złożyła odwołanie od decyzji wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2009 r." Jednocześnie organ wskazał, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. została uchylona w całości decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, zatem w obrocie prawnym nie ma już decyzji, od której odwołanie złożyła strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie organu okoliczność ta uzasadnia stwierdzenie niedopuszczalności skargi na podstawie art. 134 kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pełnomocnik Spółdzielni zarzucił w/w postanowieniu naruszenie przepisów prawa administracyjnego oraz przekroczenie zasad uznania administracyjnego poprzez błędne ustalenie, bez analizy całości materiału dowodowego, że odwołanie sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika w lipcu 2010 r. dotyczy zakończonej sprawy. Podkreślił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 134 kpa, polegające na przyjęciu, iż z uwagi na udział w sprawie profesjonalnego pełnomocnika "konkretyzuje w całości przedmiot zaskarżenia w okolicznościach całkowitego pominięcia sygnatury zaskarżonej decyzji, która także została opisana i która także jednoznacznie konkretyzuje skarżoną decyzję". Wskazał także niezastosowanie art. 128 kpa, art. 6 kpa, art. 7, art. 8 kpa, art. 9 kpa, co skutkuje tym, że organ pominął konkretyzację decyzji

w odwołaniu poprzez jej sygnaturę i w razie wątpliwości przy zastosowaniu art. 140

w zw. z art. 65 § 2 kpa, nie dążył do wyjaśnienia, która decyzja jest przedmiotem zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi administracji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, podkreślając jednocześnie, iż sygnatura decyzji, nie stanowi obligatoryjnego elementu decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Jednocześnie organ podkreślił ograniczenia zasady wynikającej z art. 9 kpa, w przypadku stron postępowania reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ppsa., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W tym zakresie mieści się ocena , czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ppsa). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa ).

Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ppsa, sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do § 2 wymienionego przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W takim przypadku sąd uwzględnia skargę, mimo że wydane orzeczenie pogorszy sytuację skarżącego.

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (WLW) Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa procesowego w tym art.7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej kpa., co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa skutkuje jego uchyleniem.

Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia WLW wskazał przepis art. 134 Kpa. W myśl powołanego przepisu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art.134 Kpa.).

Na wstępie rozważań zasadnym jest wskazanie, iż podstawowym warunkiem dopuszczalności odwołania jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, którą strona zamierza zaskarżyć. Odwołanie jest, bowiem środkiem prawnym przysługującym wyłącznie od decyzji - art. 127 § 1 kpa. Tak w doktrynie prawa administracyjnego jak i w judykaturze rozróżnia się materialnoprawne

i formalnoprawne (procesowe) ujęcie decyzji. W ujęciu materialnym decyzja to "kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administracji w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne" (por. uchwałę SN

z dnia 5 lutego 1988 r., sygn. III AZP 1/88, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt IIGSK 1049/08). Z kolei procesowe pojęcie decyzji administracyjnej wywodzić trzeba wprost z brzmienia art. 104 kpa rozpatrywanego łącznie z art. 105 kpa, a przede wszystkim art. 107 kpa oraz art. 1 pkt 1 kpa. Oznacza to po pierwsze, że decyzja administracyjna powinna posiadać znamiona aktu jurysdykcyjnego oraz zamykać czynności procesowe określonej instancji administracyjnej. Znamię jurysdykcyjności decyzji wyraża się

w tym, iż treścią decyzji jest jak stanowi art. 104 kpa "załatwienie sprawy", przez co należy rozumieć rozstrzygnięcie o istocie sprawy, a zatem orzeczenie, co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymowały określone osoby do udziału w postępowaniu jako strony. W pewnych jednakże przypadkach treścią decyzji będzie stwierdzenie niedopuszczalności rozstrzygania o istocie sprawy, co kończy postępowanie w sprawie przed organem administracyjnym w danej instancji bez orzekania odnośnie interesu prawnego lub obowiązku (por. B. Adamiak, J. Borkowski; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 476-477).

Zgodnie z ukształtowanym w orzecznictwie oraz doktrynie podglądem, stwierdzenie niedopuszczalności odwołania możliwe jest z przyczyn przedmiotowych oraz podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe to brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Natomiast do przyczyn podmiotowych zaliczone zostały przypadki złożenia odwołanie przez podmiot nie posiadający zdolności do czynności prawnych oraz brak legitymizacji do złożenia odwołania. Jednakże, aby można było stwierdzić niedopuszczalność odwołania w trybie art. 134 kpa, przyczyny takiego orzeczenia musza być oczywiste i w sposób nie budzący wątpliwości wynikać z tego odwołania. Jeżeli istniały jakiekolwiek kwestie, które wymagały wyjaśnienia przez organ, to był on zobowiązany do wszczęcia postępowania odwoławczego. Art. 134 Kpa nie może bowiem stanowić podstawy takiego rozstrzygnięcia. ( podobnie Wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego

z dnia 20 maja 2010 roku w spr. II OSK 885/09 wraz ze wskazanym tam orzecznictwem sądów administracyjnych).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedną

z przyczyn niedopuszczalności odwołania jest brak przedmiotu odwołania, tj. brak decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 kpa odwołanie przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej, zatem brak decyzji uniemożliwia rozpoznanie wniesionego odwołania (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 października 2007r., sygn. akt II SA/Wr 643/06, LEX nr 368407; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Wa 1907/06, LEX nr 299845).

Odwołanie nie służy także od decyzji, które nie weszły do obrotu prawnego. Na tej podstawie można przyjąć, że odwołanie nie przysługuje również od takich decyzji, które co prawda funkcjonowały w obrocie prawnym, ale zostały z niego wyeliminowane orzekania przez organ II instancji i na dzień złożenia odwołania już nie istniały ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2005 roku w spr. VI SA/Wa1167/04 ).

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2010 roku stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Spółdzielnię "M" wobec braku przedmiotu zaskarżenia. Organ odwoławczy skupił się na ustalaniu, która decyzja została zaskarżona wniesionym odwołaniem. Organ ten ustalił ostatecznie, że odwołanie dotyczy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2009 roku.

Słusznie organ odwoławczy wskazał na elementy jakie zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 107 kpa musi posiadać decyzja (postanowienie) administracyjna, wśród których wymieniono datę jej wydania. Niewątpliwie data służy identyfikacji sprawy, jednakże skoro ten sam organ tego samego dnia może wydać decyzje dotyczące różnych spraw, niewątpliwie przydatne stało się, dla ułatwienia ich identyfikacji, oznaczać decyzje także numerem (sygnaturą ) sprawy jakiej dotyczy.

Z przyczyn trudnych do zrozumienia, uwadze WLW uszło wskazanie przez odwołującego się numeru zaskarżonej sprawy tym bardziej, że numer teki został wyeksponowany czcionką większą od pozostałego tekstu i dodatkowo w widocznym miejscu. Organ w rozważaniach swoich nad identyfikacją zaskarżonej decyzji, pominął całkowicie kwestię numerów pozwalających na odróżnienie obydwu decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii pomimo, że własną decyzję opatrzył sygnaturą niewątpliwie aby odróżnić ją od innych wydanych tego samego dnia.

W rozpoznawanej sprawie niezaprzeczalnym faktem jest wskazanie w odwołaniu daty decyzji z dnia [...] grudnia 2009 roku, która jak słusznie wskazał to WLW została wyeliminowana z obrotu. Jednak wskazanie i to w sposób wyeksponowany numeru PLW [...], pozwalało na identyfikację decyzji z dnia [...] czerwca 2010 roku jako tej wobec, której zostało wniesione odwołanie.

Twierdzenie WLW, że zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczą decyzji z dnia [...] grudnia 2009 roku nie wystarczą dla takiej identyfikacji zaskarżonej decyzji. Uważna lektura uzasadnienia odwołania ujawnia zarzut skierowany wobec punktu 3 decyzji (str. 6 ). Dokładna znajomość obydwu decyzji pozwala na odróżnienie ich treści, mianowicie decyzja z dnia [...] grudnia 2009 roku zawiera dwa punkty( pkt. 1 oraz 2 ) natomiast decyzja z [...] czerwca 2010 roku trzy punkty ( pkt.1, 2 oraz 3 ). Ubocznie wspomnieć można, że zarzut podniesiony w odwołaniu wobec punktu 3 gdyby dotyczył decyzji z dnia [...] grudnia 2009 roku oznaczony winien być jako 2 b, albowiem w tym zakresie przedmiot obydwu decyzji jest podobny.

W takim aspekcie sposobu identyfikacji decyzji, wobec której wniesiono odwołanie, błędne wskazanie daty jej wydania stanowi omyłkę pisarską pozostającą bez wpływu na bieg postępowania administracyjnego ( podobnie wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2007 roku w spr. IV SA/Wa 974/07, z dnia 16 lutego 2010 roku w spr. V SA/Wa 1626/10 w łodzi z dnia 16 stycznia 2008 roku w spr. III SA/Łd 735/07).

LWLW, jak zaznaczono w uzasadnieniu decyzji z ostrożności, wskazał, że

z oczywistych powodów w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania zasada wyrażona w art. 9 kpa. Wyrażona w tym przepisie zasada informowania stron, zdaniem organu odwoławczego, ma w postępowaniu administracyjnym swoje ograniczenia, choćby w postaci pełnomocnika trudniącego się m n. doradztwem prawnym.

Słuszne jest przekonanie organu o braku kompetencji do wejścia w ocenę zasadności odwołania podczas badania dopuszczalności odwołania jednak na organie spoczywa obowiązek co do wyjaśnienia rzeczywistej woli strony, który wynika z przewidzianej w art. 8 kpa zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do organów Państwa.

Z zasadą tą ściśle koresponduje zasada udzielania informacji, określona w art. 9 kpa, zgodnie z którą organy administracji są zobowiązane do należytego

i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa) wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy ( podobnie wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 roku w spr. III SA/Łd 735/07 ).

Przepis art. 9 kpa, statuujący zasadę udzielania stronom informacji faktycznej

i prawnej, nakłada na organ administracji państwowej obowiązek informowania strony i to niezależnie od tego czy jest ona osobą fizyczną czy prawną,

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Obowiązek ten obciąża organ z urzędu, a jego bierność stanowi naruszenie prawa, bez względu na to w jakiej fazie postępowania miało miejsce. Gdyby niespełnienie tego obowiązku mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co dotyczy zwłaszcza stron działających bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wówczas stanowi to wystarczającą podstawę

do uchylenia aktu podjętego w takich warunkach (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 6/06 LEX nr 293175).

Zatem, stosownie do zasady uregulowanej w art. 9 kpa, zobowiązującej organ administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron

o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, braki utrudniające identyfikację zaskarżonej decyzji nie powodują od razu jej wadliwości.

Braki w zakresie podania wymagają natomiast ich usunięcia, konsekwentnie -

w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 kpa, zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom (tj. innym niż brak adresu, o którym mowa § 1 tego przepisu) ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis art. 64 § 2 kpa, realizujący tę zasadę ogólną rządzącą postępowaniem administracyjnym, nakłada

w tym zakresie na organ prowadzący sprawę obowiązek wezwania strony do usunięcia istniejących braków formalnych, w ustawowym terminie i ze stosownym pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Należy też podkreślić, iż powołany przepis dotyczy wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, a do takich braków, które z łatwością mogą być usunięte należy niewątpliwie ewentualna wątpliwość co do identyfikacji decyzji zaskarżonej odwołaniem.

Niezależnie od powyższych uwag Sąd uwzględnił treść przepisów art. 128 oraz 129 kpa, które nie nakładają żadnych wymagań formalnych od składanego odwołania, wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona wydanej decyzji.

Zarówno zasada informowania stron ( art. 9 kpa ) jak również przepisy określające wymogi formalne skargi oraz powołane wyżej przepisy dotyczące odwołań nie nakładają na stronę, korzystającą z pomocy adwokata bądź radcy prawnego, dodatkowych wymagań. W szczególności przepis art. 9 kpa nie zwalnia organu administracji państwowej z obowiązku informowania strony korzystającej

z kwalifikowanej pomocy prawnej, jak również nie ogranicza obowiązku czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa oraz

z obowiązku udzielania jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Po temu służy udzielanie pouczeń o skutkach wydanej decyzji i sposobie jej wzruszenie w takiej samej formie kierowane zarówno do osoby fizycznej jak również przedstawiciela osoby prawnej oraz adwokata bądź radcy prawnego, którzy takie osoby

w postępowaniu administracyjnym reprezentują

Sąd w tym miejscu zauważa, iż postępowanie odwoławcze składa się z fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego oraz fazy wydania orzeczenia. W fazie wstępnej organ odwoławczy obowiązany jest podjąć czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Jak już wskazano powyżej, zgodnie z art. 64 § 2 kpa, jeżeli podanie (odwołanie) nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, innym niż w § 1 cyt. przepisu, organ administracji winien wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi natomiast jedną z postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przewidzianą w art. 134 kpa Obowiązek wynikający z art. 64 § 2 kpa obciąża organ z urzędu, a jego bierność stanowi istotne naruszenie prawa, bez względu na to w jakiej fazie postępowania miało ono miejsce (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2006 roku w spr. I OSK 6/06).

Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotu sprawy stwierdzić wypada, że skoro WLW stwierdził, wyłącznie na podstawie daty decyzji, wniesienie odwołania wobec decyzji wcześniej uchylonej, zgodnie z zasadami powołanymi wyżej powinien wezwać wnoszącego odwołanie jaką decyzję zaskarża. Takie pytanie było tym bardziej uzasadnione, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 roku została wyeliminowana z obrotu właśnie w rezultacie jego odwołania i wątpliwym było aby strona o tym fakcie zapomniała i składała ponownie odwołanie w tej samej sprawie. Złożenie odwołania przez adwokata, zgodnie z powołanymi wyżej zasadami, nie zwalniało organu od takiego obowiązku. Niejasności i omyłki mogą popełniać wszakże również zawodowi prawnicy skoro organy administracji państwowej

w swoich czynnościach nie są od nich wolne i dlatego przepisy przewidują ich naprawę ( przykładowo art. 71,111,113 kpa ).

Wskazane wyżej uchybienia stanowiły istotne naruszenie zasad i obowiązków zawartych w powołanych przepisach postępowania czego następstwem stało się zaniechanie wyjaśnienia, wobec której decyzji wniesiono odwołanie mające ostatecznie bezpośredni wpływ na wynik postępowania.. W takim stanie rzeczy, Sąd z powołaniem się na przepis art. 145 §1 lit. c ppsa uchylił zaskarżone postanowienie. W kontynuacji postępowania administracyjnego organ oceni spełnienie przez wnoszącego odwołanie wymogów formalnych, umożliwiające później rozpoznanie jego istoty, uwzględniając wskazane wyżej zasady obowiązki jakie na nim spoczywają i wystrzegając się popełnienia uchybień.