Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 763/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 8, art. 10, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego B. W. – R., [...] Radcowie Prawni Spółka Partnerska ul. [...], K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

W dniu 28 kwietnia 2010 r. prokurator Prokuratury Rejonowej, w śledztwie o sygn. akt [...], przedstawił policjantowi P. K. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 18 § 2 w związku z art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.1997r., nr 88, poz. 553 ze zm.) - zwanej dalej k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. Śledztwo zostało ukończone sporządzeniem w dniu 31 maja 2010 r. aktu oskarżenia, w którym P. K. oskarżono o popełnienie czynów z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt [...], który uprawomocnił się dnia 8 lutego 2011 r., na mocy art. 414 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 1997r., nr 89, poz. 555 ze zm.) - zwanej dalej k.p.k., art. 66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne przeciwko P. K. warunkowo umorzono na roczny okres próby. W sprawie tej pozostawał pod zarzutem, że w okresie od 10 sierpnia 2009 r. do 27 września 2009 r. w Ż i U powiatu [...] działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu nakłaniał M. R. oraz N. T., aby jako świadkowie w prowadzonym przez Komendę Miejską Policji postępowaniu wyjaśniającym oraz prowadzonym przez Komisariat Policji postępowaniu w sprawie o wykroczenie złożyli fałszywe zeznania dotyczące zachowania się P. K. i [...]:

1. w dniu 10 sierpnia 2009 r. w Ż nakłaniał M. R., aby złożyła nieprawdziwe zeznania polegające na twierdzeniu, iż [...],

2. w dniu 11 sierpnia 2009 r. w U nakłaniał N. T., aby złożył nieprawdziwe zeznania polegające na twierdzeniu, iż [...],

3. w nieustalonym dniu w okresie od 22 września 2009 r. do 26 września 2009 r. w U nakłaniał N. T., aby wraz z M. R. złożył nieprawdziwe zeznania polegające na twierdzeniu, iż [...],

4. w dniu 27 września 2009 r. w Ż nakłaniał M. R. i N. T., aby złożyli nieprawdziwe zeznania polegające na twierdzeniu, iż [...],

- tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.

Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2011 r. zwolnił policjanta w służbie stałej sierż. P. K. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2011 r. - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w oparciu o art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonał analizy zgromadzonego materiału uwzględniając słuszny interes obywateli jak też interes społeczny.

W toku postępowania na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia 28 lutego 2011 r., organ poinformował Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby sierż. P. K. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i zwrócił się z prośbą o przedstawienie opinii w sprawie. W odpowiedzi Przewodniczący ZW NSZZ Policjantów woj. [...] poinformował, iż Prezydium Zarządu NSZZ Policjantów woj. [...], postanowiło nie wnosić zastrzeżeń, co do trybu zwolnienia ze służby w Policji sierż. P. K.

Zdaniem organu, bezsprzecznym jest, iż P. K. popełnił przestępstwo i toczyło się wobec niego postępowanie karne o czyn z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 233 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k., który jest przestępstwem umyślnym ściganym z urzędu, a Sąd Rejonowy wydał prawomocny wyrok z dnia 31 stycznia 2011 r. warunkowo umarzając postępowanie karne. Uwzględniając powyższe, oraz charakter czynu zarzucanego funkcjonariuszowi stanowiącego przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości organ stwierdził, że Policja jest instytucją zaufania publicznego, a z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień zaufania społecznego. Wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego wniesiono akt oskarżenia o czyn polegający na nakłanianiu kilku osób do złożenia nieprawdziwych zeznań, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, co prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby.

Twierdzenie to organ opiera również na wydźwięku społecznym sprawy w miejscowych mediach, które opisywały powyższą kwestię po zdarzeniu, jak również po wyroku Sądu Rejonowego. W ocenie organu, informacje zamieszczone na łamach prasy miały niewątpliwie negatywny wydźwięk społeczny i P. K. utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Przepisy regulujące służbę w Policji wskazują, bowiem na wymóg nieskazitelności i nieposzlakowanej opinii w odmienny sposób, niż regulują to pozostałe przepisy pracownicze. Od funkcjonariusza wymaga się dodatkowo, aby jego postępowanie w służbie i poza nią nie rodziło najmniejszych przypuszczeń, iż mógłby się dopuścić naruszenia prawa. P. K. przymiot ten utracił. Nie można przyjąć, iż będzie mógł skutecznie egzekwować prawo i wykonywać swoje obowiązki służbowe, podczas gdy sam prawa nie przestrzega i ma do niego stosunek lekceważący, bowiem w myśl roty ślubowania złożonego w dniu przyjęcia do służby w Policji zobowiązał się strzec bezpieczeństwa Państwa, jego obywateli, przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych, strzec honoru, godności i dobrego imienia służby, a także przestrzegać zasad etyki zawodowej.

Charakter popełnionych czynów przez P. K. nie budzi wątpliwości, a także istnieje brak dalszych możliwości realizowania zadań Policji określonych w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, które to uniemożliwiają dalsze pozostawienie w służbie.

Organ odniósł się do art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wskazał, że P. K. dopuścił się zarzucanych mu czynów a jego wina nie budzi wątpliwości. Pomimo, iż postępowanie karne zostało przez Sąd Rejonowy warunkowo umorzone, to fakt winy jest niezaprzeczalny i wynika z niego oczywistość popełnienia przez P. K. przestępstwa. Sąd orzekając warunkowe umorzenie postępowania karnego, nie miał wątpliwości, co do faktu popełnienia przestępstwa, okoliczności jego popełnienia, jak też winy. Zdaniem organu, powyższe twierdzenie oparte jest na zgromadzonych w sprawie materiałach w postaci uwierzytelnionych kserokopii zeznań świadków potwierdzających fakty, jak też oświadczenie P. K. skierowane do Sądu, w którym przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów.

Popełnienie przez P. K. wskazanych czynów, w sytuacji, kiedy powinien stać na straży praworządności z racji pełnionej funkcji, uzasadnia odsunięcie od wykonywania czynności służbowych. W trosce o autorytet Policji, jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego, oraz szczególną rolę i zadania Policji w służbie społeczeństwu uzasadniona jest celowość zwolnienia ze służby w Policji.

P. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucając błędne zastosowanie przez organ art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie do służby.

Wskazał przesłanki zastosowania warunkowego umorzenia postępowania karnego zaznaczając, że stosuje się go względem sprawcy drobnego występku, a w jego przypadku zarzucany czyn nie pozostaje w związku ze służbą. Wyrok o warunkowym umorzeniu postępowania nie rzutuje na nieskazitelność, albowiem stwierdza tylko winę i fakt popełnienia przestępstwa i podaje okres próby.

Ponadto stwierdził, domagając się równego traktowania, że w Garnizonie Policji są policjanci wobec których warunkowo umorzono postępowania karne i nie są zwolnieni z Policji.

Zwrócił uwagę, iż w uzasadnieniu decyzji odwołano się do opisania sprawy w mediach i wskazał, że sprawa miała miejsce w powiecie [...], gdzie on jak i wszystkie osoby związane z tą sprawą zamieszkują. W związku z tym w miejscu pracy tj. N jest osobą anonimową i nieznaną, a w mediach nie podano jego nazwiska.

Wskazał na swoją pozytywną postawę w życiu zawodowym i prywatnym, dotychczasowy przebieg służby oraz podnoszenie kwalifikacji, co daje rękojmię należytego wykonywania zawodu policjanta w przyszłości.

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 13 maja 2011 r.: uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień 31 maja 2011 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie go w służbie.

Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji, albowiem bezspornym w sprawie jest okoliczność popełnienia przez P. K. przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 233 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k., a wina jego w tym zakresie nie budzi wątpliwości. Powyższe znajduje potwierdzenie w ustaleniach faktycznych sprawy. Wszystkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej- ważnego interesu społecznego.

W sprawie zasięgnięto wymaganej opinii organizacji związkowej związku zawodowego policjantów, a więc spełniono przesłanki z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji - działając w granicach uprawnienia administracyjnego, przed podjęciem decyzji, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 k.p.a.), rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie. Z materiałów postępowania jednoznacznie wynika, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes służby tożsamy z interesem społecznym.

Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w tym, iż jako dowód w sprawie dopuszczono odpisy dokumentów sprawy karnej sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w sprawie oskarżonego P. K., a w szczególności odpis wyroku tego Sądu z dnia 31 stycznia 2011 r. o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec policjanta, a także opinię Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia 2 marca 2011 r.

Uwzględniając wyżej wskazane okoliczności zarzuty podniesione w odwołaniu są bezprzedmiotowe.

Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. W szeregach Policji winni, zatem pozostawać jedynie funkcjonariusze obdarzeni szczególnym zaufaniem społecznym, tymczasem sierż. P. K., jako funkcjonariusz Policji całkowicie utracił to zaufanie.

W związku z zaistniałym stanem faktycznym i prawnym sprawy decyzja w sprawie zwolnienia P. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest zasadna.

Stosownie do art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Z uwagi natomiast na fakt, iż decyzji organu I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, należało na nowo określić datę zwolnienia P. K. ze służby w Policji na dzień 31 maja 2011 r.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. orzeczono jak na wstępie.

P. K. wniósł skargę na powyższą decyzję i zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji,

- art. 7, 8 , 10 k.p.a. oraz konstytucyjnej zasady równości wobec prawa skarżącego i innych policjantów, którzy znaleźli się w analogicznej jak on sytuacji.

Zdaniem skarżącego, organy błędnie zastosowały art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, bowiem warunkowe umorzenie postępowania polega na warunkowym odstąpieniu od stosowania wobec sprawcy występku, zagrożonego karami nie wyższymi niż określone w k.k. , środków represji karnej z możliwością zastąpienia ich środkami oddziaływania wychowawczego. Warunkowe umorzenie postępowania pociąga za sobą definitywną rezygnację ze skazywania i karania sprawcy, jeżeli ten w okresie ustalonej dla niego próby nie dał swym zachowaniem się podstawy do podjęcia przeciwko niemu postępowania karnego. Wobec powyższego warunkowe umorzenie postępowania nie jest ani formą, ani odmianą warunkowego skazania.

Posiadanie wyroku warunkowo umarzającego zdecydowanie nie rzutuje na nieskazitelność, albowiem wyrok ten stwierdza tylko winę i fakt popełnienia przestępstwa i skarżący jest poddany okresowi próby. W świetle powyższego w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec niego art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Zaskarżona decyzja oparta jest o błędną wykładnię w/w przepisu polegającą na przyjęciu, że zwolnienie policjanta ze służby ze wskazanych powodów nie jest sprzeczne z powszechnie obowiązującym prawem. Większość służb mundurowych stawia funkcjonariuszom wymóg "nieskazitelnego charakteru" lub "nieposzlakowanej opinii", ale dotyczy to wymogów rekrutacyjnych osób przyjmowanych do służby w Policji. W trakcie służby można zwolnić policjanta, gdy zostanie skazany i ukarany przez Sąd. Sprawa została umorzona, więc skarżący jest osobą niekaraną.

Ponadto w Garnizonie Policji jest wielu Policjantów o takiej sytuacji jak skarżący tj. takich, którzy mają warunkowo umorzone postępowania karne i nie są zwalniani z Policji. Domaga się, więc równego traktowania.

Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach: popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Nie rozumie, jakie są przesłanki, które uniemożliwiałyby pozostawienie skarżącego w służbie. Uważa, że pozostawienie w służbie jest możliwe, gdyż Sąd skarżącego nie skazał ani nie ukarał.

Były Komendant Miejski Policji W. B. był stronniczy i nieobiektywny w sprawie. Jego stronniczość wynikała z faktu, że w przeszłości skarżący odwoływał się od jego Decyzji o przeniesieniu Nr [...] z dnia [...] 2009r., którą organ II instancji częściowo uchylił - Rozkazem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010r. Wtedy z kilkunastu przeniesionych policjantów po całym powiecie [...] przez W. B., nie przeprowadzono z nikim rozmów kadrowych traktując policjantów przedmiotowo. Skarżący, jako jedyny się odwołał, co Komendantowi się z pewnością nie spodobało i teraz, gdy nadażyła się okazja zwolnił skarżącego ze służby. Wobec powyższego zaskarżona decyzja stanowi nadużycie prawa.

Uważa, że istotna jest okoliczność, iż zarzucany czyn nie pozostaje w związku ze służbą. Ważnym też jest fakt, iż przedstawiony zarzut był wynikiem wcześniejszego wykroczenia, czyli występku o niższej randze, gdzie udał się do sąsiada chcąc się dogadać, przeprosić i wyjaśnić całą sprawę. Było to błędne myślenie, ale ukierunkowane strachem gdyż bał się rozgłosu, problemów w pracy i żałuje tego, co się stało. Sąd mając powyższe na uwadze, postawę skarżącego i fakt niskiej szkodliwości czynu umorzył warunkowo sprawę przyjmując, że nie należy skarżącego karać. Dlatego prosi sąd o wzięcie tych okoliczności pod uwagę i przywrócenie do służby.

Ta sytuacja jak i utrata pracy jest dla skarżącego wielką tragedią życiową. Uważa, że wydalenie ze służby nie jest adekwatne do zaistniałej sprawy i jest zbyt dużą i drastyczną karą. Całe dotychczasowe życie wiązał i nadal wiąże ze służbą w Policji. Nigdy wcześniej nie uchybił honorowi policjanta. Był dwukrotnie nagradzany nagrodami pieniężnymi za wzorową służbę i wyniki. Niejednokrotnie był na 2, 3 miejscu w swoim ogniwie w ilości złapanych przestępców i sprawców wykroczeń. W Policji pracuje od 1.06.2005r. i zdobył należyte doświadczenie, aby móc dalej służyć w Policji. Obecnie kontynuuje studia. Również ukończył naukę w zakresie Ratownictwa Medycznego i Wodnego chcąc podnosić kwalifikacje. Pragnie normalnie funkcjonować, jako policjant i obywatel. Skarżący ma zamiar w tym roku zawrzeć związek małżeński i założyć rodzinę. Dotychczasowe zaangażowanie w sprawy służbowe sprawia, że daje rękojmię należytego wykonywania zawodu policjanta w przyszłości.

Odnosząc się do rozgłosu sprawy w miejscu pracy (N) oraz zamieszkania (powiat [...]) zobowiązał się, że w przypadku powrotu do pracy przeniesie się do innej jednostki tj. K, B, B, gdzie byłby osobą nikomu nieznaną.

Pismem procesowym z dnia 15.12.2011r. pełnomocnik skarżącego w całości podtrzymał wniesioną skargę, a ponadto wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji..

Podniósł, że hipoteza art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zakłada łączne zaistnienie dwóch okoliczności: oczywistość popełnionego czynu zabronionego o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, niemożliwość dalszego pozostawania policjanta w służbie powodowana popełnieniem czynu zabronionego o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego.

Przepis ma niewątpliwie charakter uznania administracyjnego. Organ wedle własnej oceny powinien, więc dokonać wyboru czy w danej i konkretnej sytuacji zasadne jest zastosowanie przepisu czy też nie, przy czym wskazać należy, iż wybór ten nie może być przejawem nieograniczonej swobody czy dowolności. Organ administracyjny dokonując oceny i wyboru czy zastosować konkretny przepis winien wybrać takie rozwiązanie, które uważa za najlepsze, tzn. takie, które jest zgodne z dobrem publicznym, interesem społecznym, ale także uwzględnia interes podmiotów będących adresatami aktu administracyjnego.

O ile do organu w ramach uznania administracyjnego należy ocena zasadności zastosowania przepisu i ocena ta nie podlega w zasadzie kognicji sądu administracyjnego, o tyle uznanie administracyjne nie dotyczy możliwości zastosowania danego przepisu opartego o konstrukcję uznania administracyjnego. O możliwości lub niemożliwości zastosowania przepisu opartego o konstrukcję uznania administracyjnego przesądza treść przepisu. W przypadku art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji możliwość jego zastosowania uzależniona została od stwierdzenia, iż doszło do popełnienia czynu, które "uniemożliwia pozostawianie w służbie". Pojęcie "czynu uniemożliwiającego pozostawianie w służbie" należy niewątpliwie do pojęć niedookreślonych, których wykładnia dokonywana w procesie stosowania prawa przez organ administracyjny zakłada pozostawienie organowi pewnego zakresu swobody. Wykładnia taka nie jest jednak tożsama z uznaniem administracyjnym, powinna odpowiadać regułom interpretacji norm prawnych i podlega kognicji sądu administracyjnego.

W ocenie skarżącego, organ wydając zaskarżoną decyzję przekroczył granice uznania administracyjnego, dokonując oceny zasadności zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób zupełnie dowolny.

Równocześnie zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nastąpiło z rażącym naruszeniem tego przepisu, przez błędną wykładnię objętego tym przepisem pojęcia "czynu uniemożliwiającego pozostawianie w służbie" - o ile w istocie w ogóle organ przeprowadził wykładnię tego przepisu - gdyż akta sprawy nie pozwalają w ocenie skarżącego, na stwierdzenie, iż czynność ustalenia zakresu znaczeniowego tego pojęcia została przeprowadzona w sposób wyczerpujący. Ewentualne niedokonanie wykładni wskazanego pojęcia należałoby z pewnością uznać za rażące uchybienie organu administracyjnego (przedmiotowego przepisu nie sposób uznać za jasny i niewymagający wykładni), uzasadniające uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. Gdyby ustawodawca chciał regulować konsekwencje prawne nieprzestrzegania prawa przez policjantów kierując się tak prostymi założeniami jak przyjęte w sprawie przez organ, z pewnością art. 41 ustawy o Policji miałby inne brzmienie - konsekwencją popełnienia czynu zabronionego opisanego w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy nie byłaby możliwość, a obowiązek zwolnienia policjanta ze służby - jak to ma miejsce w art. 41 ust. 1 ustawy. Skoro w razie popełnienia czynu należącego do kategorii czynów opisanych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy powstaje jedynie możliwość zwolnienia ze służby i to warunkowana oceną, iż dalsze pozostawanie w służbie stało się niemożliwe, to nie sposób tej niemożliwości pozostawania w służbie automatycznie wywodzić z samego popełnienia czynu zabronionego.

W ocenie skarżącego, czyn przez niego popełniony, to jest nakłanianie do składania fałszywych zeznań w postępowaniu prowadzonym w sprawie o wykroczenie nie powinien zostać uznany za "czyn uniemożliwiający pozostawianie w służbie".

Postępowanie karne prowadzone w związku z popełnieniem tego czynu zostało przez Sąd Rejonowy warunkowo umorzone. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest instytucją stosowaną wyłącznie w przypadkach, gdy wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne a do tego postawa sprawcy niekaranego dotychczas za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa, a zatem jest to instytucja właściwa w przypadku popełnienia przestępstw "lekkich", czyli mniejszej wagi. Wobec oceny postępowania i postawy skarżącego dokonanej przez sąd karny trudno jest zgodzić się z organem, iż czyn ten przez niego popełniony uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie.

W odpowiedzi na skargę zawarto sformułowanie, iż "...interes prywatny funkcjonariusza oraz dotychczasowy dobry przebieg służby nie stworzyły wystarczającej przeciwwagi dla racji, którymi kierowały się organy rozpatrując przedmiotową sprawę". W ocenie skarżącego "racje, którymi kierowały się organy rozpatrując przedmiotową sprawę" nie zostały w istocie w postępowaniu wskazane, nie mówiąc o rzeczywistym ważeniu tych racji z prywatnym interesem skarżącego, czy dobrym przebiegiem jego służby. Pominięte zostały też przez organ takie okoliczności jak bardzo młody wiek skarżącego czy brak doświadczenia życiowego, a także deklarowana przez niego solidność w dalszym pełnieniu służby, w razie gdyby został do niej dopuszczony.

Organy dokonały nieprawidłowej kwalifikacji czynu popełnionego przez skarżącego, jako "czynu uniemożliwiającego pozostawanie w służbie", w związku z czym decyzje nie odpowiadają prawu i winny zostać uchylone.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2012 r. skarżący podniósł, że Komendant Miejski Policji był bardzo surowy i niesprawiedliwy, obszernie opisując przebieg służby, działania Komendanta zwolnionego ze służby w kwietniu 2011 r., załączając kopie artykułów, który ukazały się w prasie po zwolnieniu Komendanta, a także wydruki stron internetowych zawierające wypowiedzi na ten temat.

Wojewódzki Sąd administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sąd zgodnie z ustawowymi kompetencjami - badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Funkcje kontrolne Sądu nie uprawniają do zastępowania organów w podejmowaniu rozstrzygnięć.

Zdaniem Sądu, w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny spełnienia przesłanek umożliwiających zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji (tj. - Dz.U. z 2011r., nr 287 poz. 1687) i właściwie zastosowały wymieniony przepis.

Nie były trafne zarzuty, że organ wydając zaskarżoną decyzję przekroczył granice uznania administracyjnego, dokonując oceny zasadności zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób zupełnie dowolny oraz, że zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nastąpiło z rażącym naruszeniem tego przepisu, przez błędną wykładnię objętego tym przepisem pojęcia niedookreślonego "czynu uniemożliwiającego pozostawianie w służbie".

Ustawa o Policji przewiduje zarówno przypadki obligatoryjnego, jak i fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego w sytuacji, gdy jego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie funkcjonariusza w służbie, należy do tych przypadków, w których zwolnienie ze służby pozostawione zostało decyzji właściwego przełożonego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową. Uzasadnienie dla jego wprowadzenia w życie można upatrywać w trosce o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Rola i zadania Policji wyrażające się w służbie społeczeństwu uzasadniają celowość eliminowania z Policji funkcjonariuszy, którzy osłabiają autorytet służby przez działania niezgodne z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji: policjanta można zwolnić ze służby m.in. w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zatem muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki, aby powyższy przepis mógł zostać zastosowany. Są nimi: oczywistość popełnienia przestępstwa, związana z tym niemożność dalszego pozostawania w służbie.

Przesłanka oczywistości popełnienia przestępstwa nie jest w żaden sposób powiązana ze skazaniem oskarżonego. Ma ona charakter faktyczny i mogłaby wystąpić już na etapie postępowania przygotowawczego, nawet niezależnie od funkcjonującej zasady domniemania niewinności w postępowaniu karnym. Tym niemniej w sprawie oczywistość popełnienia przez skarżącego przestępstwa wynika z wyroku, którym postępowanie karne zostało warunkowo umorzone. W szczególności rozstrzygnięcie takie może zapaść, jeżeli okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości (art. 66 § 1 k.k.). Nie można też nie zauważyć, ze skarżący nie kwestionuje popełnienia czynów w odniesieniu do których zapadł prawomocny wyrok sądu powszechnego warunkowo umarzający postępowanie karne. Stąd też niewątpliwie pierwsza przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji została spełniona.

W sprawie zdaniem Sądu, trafnie organy uznały, że brak jest także wątpliwości, co do niemożności pozostawania w służbie w Policji przez skarżącego, właściwie to stanowisko uzasadniając.

W szczególności trafnie organ I instancji przyjął, że popełnienie przez P. K. wskazanych czynów, w sytuacji, kiedy powinien stać na straży praworządności z racji pełnionej funkcji, uzasadnia odsunięcie od wykonywania czynności służbowych. W trosce o autorytet Policji, jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego, oraz szczególną rolę i zadania Policji w służbie społeczeństwu uzasadniona jest celowość zwolnienia ze służby w Policji. Trafnie też organ odwoławczy przyjął, podzielając stanowisko organu I instancji, że wszystkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej- ważnego interesu społecznego.

Niewątpliwie zdaniem Sądu, służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Wbrew twierdzeniom skarżącego, wymóg ten nie odnosi się wyłącznie do chwili przyjęcia kandydata do Policji, ale musi istnieć w trakcie całej służby.

Niewątpliwie rację ma organ I instancji stwierdzając, że "nie można przyjąć, że sierż. P. K. będzie mógł skutecznie egzekwować prawo i wykonywać swoje obowiązki służbowe, podczas gdy sam prawa nie przestrzega", które to stanowisko organ odwoławczy podzielił w zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem warunkowego umorzenia postępowania karnego był czyn z art. 233 § 1 k.k. umieszczony w rozdziale XXX Kodeksu karnego - Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, dotyczący nakłania do składania fałszywych zeznań. Niewątpliwie taki zarzut nie może pozostać bez wpływu na wymaganą nieposzlakowaną opinię, a jednocześnie wpływa negatywnie na ogólny wizerunek Policji -jako formacji mającej służyć społeczeństwu kontrolując przestrzeganie prawa zgodnie z zadaniami tej formacji określonymi w art. 1 ustawy o Policji. Również w ocenie Sądu, zasadnie organy uznały, że interes funkcjonariusza, o którym mowa w art. 7 k.p.a. oraz dotychczasowy dobry przebieg służby, sytuacja osobista, podnoszenie kwalifikacji zawodowych, nie stworzyły wystarczającej przeciwwagi dla racji, którymi kierowały się organy rozpatrując sprawę.

Nietrafna była argumentacja skarżącego dotycząca przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego, które sąd powszechny wobec skarżącego zastosował. Sąd powszechny we wskazywanym wyroku uznał, że takie przesłanki zaistniały z punktu widzenia prawa karnego, co w żaden sposób nie przesądzało kwestii oceny czynów, których wyrok dotyczył, na potrzeby przedmiotowej sprawy w odniesieniu do przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Zarzuty dotyczące pozostawienia w służbie w województwie [...] innych funkcjonariuszy, wobec których również warunkowo umorzono postępowanie karne nie mają znaczenia dla kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sprawa, bowiem dotyczy skarżącego i decyzji wydanych w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, prawidłowo ustalonego w ramach obowiązków określonych w art. 7, 8, 77 oraz art. 10 k.p.a.

Niezasadna była także argumentacja skarżącego, który odnosząc się do rozgłosu sprawy w miejscu pracy (N) oraz zamieszkania (powiat [...]) zobowiązał się, że w przypadku powrotu do pracy przeniesie się do innej jednostki tj. K, B, B, gdzie byłby osobą nikomu nieznaną. To nie do innych osób nieznających skarżącego, jako policjanta należy ocena czy jest sprawcą "czynu uniemożliwiającego pozostawianie w służbie", uprawnienie takie posiadają wskazane w ustawie organy Policji, które prawidłowo i w ramach swoich kompetencji z tego uprawnienia skorzystały.

Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego dotycząca osoby, która pełniła funkcję Komendanta Miejskiego Policji skoro w toku postępowania administracyjnego w sprawie skarżący nie skorzystał z regulacji zawartych w treści przepisów rozdziału 5 k.p.a. "Wyłączenie pracownika oraz organu", a podnoszone okoliczności nie wskazują na zaistnienie przesłanek wyłączenia z urzędu pracownika pełniącego funkcję organu.

Mając powyższe rozważania na względzie - zdaniem Sądu - zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji dokonał prawidłowej oceny spełnienia przesłanek uprawniających do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zasięgnięto również, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, opinii organizacji związkowej, która nie wniosła zastrzeżeń do zwolnienia policjanta na podstawie powołanego wyżej przepisu.

Sąd nie dopatrując się uchybień ze strony organów dotyczących prawa materialnego i przepisów postępowania, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.