Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 47/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Gminy M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 475/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy M. na decyzję Ministra Finansów z dnia 14 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu nienależnie uzyskanej oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 - 2009 postanawia : oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 475/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie z wniosku Gminy M. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji podał, że skarżąca pismem z dnia 25 marca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia 14 lutego 2014 r. w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu nienależnie uzyskanej oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 - 2009. Jednocześnie w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że konieczność poniesienia przez skarżącą nieplanowanych w uchwale budżetowej na 2014 r. wydatków na poziomie 1.500.000 zł, tj. przeszło 8% całego budżetu, spowoduje dla gminy negatywne, poważne i długotrwałe skutki. Dodała, że budżet na rok 2014 r. obecnie został w części spożytkowany. Stąd ww. kwota stanowi więcej niż 8% część pozostałego budżetu. Zdaniem skarżącej, powyższa argumentacja jest aktualna także w odniesieniu do kolejnych lat. Stąd jej wniosek w pełni zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd I instancji stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji rozkładającej skarżącej na raty bezsporne należności z tytułu nienależnie uzyskanej oświatowej subwencji ogólnej za lata 2005 – 2009. Należności te wynikają z ostatecznych, prawomocnych decyzji Ministra Finansów. Skarżąca nie wykazała, że w realiach niniejszej sprawy, mając na względzie jej przedmiot, niezbędne jest wstrzymanie wykonania decyzji przyznającej Gminie ulgę w spłacie bezspornych należności.

Od powyższego postanowienia wywiedzione zostało zażalenie, w którym wniesiono o uchylenie orzeczenia w całości oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") poprzez błędne uznanie, iż w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w skardze przedstawiono trudną sytuację finansową gminy, która nie pozwala na uiszczenie należności we wskazanych przez Ministra Finansów terminach. W ocenie pełnomocnika skarżąca na etapie postępowania przed organem administracji złożyła szereg dowodów, jak również materiał dowodowy w tym zakresie został uzupełniony przez organ z urzędu. Zdaniem skarżącej już sam fakt udzielenia jej ulgi potwierdza w wystarczający sposób, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji słusznie uznał, że Skarżąca nie wypełniła przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim należy zauważyć, że argumentacja strony na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zbieżna jest z zarzutami i argumentacją skargi do WSA w Warszawie. Zgodzić należy się ze stroną Skarżącą, że samo rozłożenie należności na raty świadczy o uwzględnieniu trudnej sytuacji finansowej Gminy. Jednakże wymaga podkreślenia, że wstrzymanie wykonania decyzji o systemie ratalnym powoduje powrót do sytuacji, w której wymagalne stałyby się należności wynikające z decyzji Ministra Finansów z 29 grudnia 2009 r. zobowiązującej do zwrotu nienależnej części subwencji oświatowej za 2005 r. oraz z decyzji Ministra Finansów z 29 lipca 2010 r. zobowiązujących do zwrotu nienależnej części subwencji oświatowej za lata 2006 do 2009 r. Sam wniosek o rozłożenie na raty należności, do których stosuje się art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej : "Ordynacja podatkowa") nie powoduje wstrzymania płatności nienależnie pobranych subwencji. Ponadto jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2013 r., w sprawie II FSK 1316/11, procedura wszczęcia postępowania o rozłożenie zaległości na raty nie obliguje organów egzekucyjnych do wstrzymania postępowania egzekucyjnego (publ. LEX nr 1358245). Tym samym na skutek ewentualnego uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o rozłożeniu na raty nienależnie uzyskanej przez Gminę Magnuszew kwoty części subwencji oświatowej, mogłoby dojść do pogorszenia sytuacji procesowej jednostki samorządu terytorialnego. Nie byłoby bowiem wówczas przeszkód do przymusowego egzekwowania wobec niej należności z ostatecznych decyzji o zwrocie nienależnie uzyskanych kwot w całości. Należy bowiem podkreślić, że przyznanie stronie Skarżącej ochrony tymczasowej nie powoduje anulowania jej zobowiązania.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych przyczyn należało postanowić jak w sentencji na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a.