Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 371/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 27
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 17 ust. 1, ust. 2, ust. 10
journal: Dz.U. 2021 poz 2069
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 lutego 2022 r. nr OPE.906.2.3.2022.JK.1 w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2022 r. nr OPE.906.2.3.2022.JK.1 wydanym na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.p.e.a.") Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z dnia 22 listopada 2021 r. nr 1.EP.2021, którym uznano zarzuty wniesione w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez J. K. (dalej także jako "zobowiązany" albo "skarżący") za nieuzasadnione.

Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Słupsku (dalej jako "wierzyciel") wniósł do Wojewody Pomorskiego o wszczęcie przeciwko J. K. administracyjnego postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym z dnia 17 czerwca 2021 r. nr [...]. W tytule wykonawczym wierzyciel wskazał, że zobowiązany nie poddał L.K. (ur. 9 lutego 2018 r.) obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko gruźlicy, WZW typu b, błonicy, tężcowi, krztuścowi, Heanophilus influenzae typu b, inwazyjnemu zakażeniu Streptococcus pneumoniae, odrze, śwince i różyczce . Jako środek egzekucyjny wierzyciel wskazał grzywnę w celu przymuszenia.

Postanowieniem z dnia 15 października 2021 r. nr SO-IX.756.1312.2021.PK Wojewoda Pomorski nałożył na J.K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1.000 zł w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniego syna L.K. bowiązkowym szczepieniom ochronnym.

J.K. wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy numer [...] z dnia 17 czerwca 2021 r. Wniesione zarzuty dotyczyły:

- określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku określonego w art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku przeciwskazań do szczepienia;

- braku wymagalności obowiązku, to jest z uwagi na nieustalenie dla małoletniego indywidualnego kalendarza szczepień;

- wygaśnięcia obowiązku z powodu wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych;

- naruszenia przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez przystąpienie do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nie spełniającego wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. poprzez wskazanie przez wierzyciela niewłaściwej podstawy prawnej, skutkującej pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji.

Podnosząc wskazane zarzuty zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2021 r. nr SO-IX.756.1312.2021.AD Wojewoda Pomorski zawiesił postępowanie egzekucyjne. Pismem z tej samej daty zarzuty zostały przekazane Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Słupsku.

Postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z dnia 22 listopada 2021 r. nr 1.EP.2021 zarzuty wniesione przez zobowiązanego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały uznane za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 listopada 2021 r. wierzyciel podniósł, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym wymienionym w tytule wykonawczym jest obowiązkiem wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2069). Art. 17 ust. 1 tej ustawy odnosi się do rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 753 ze zm.). W § 7 ust. 3 tego rozporządzenia zapisano, że lekarskie badanie kwalifikacyjne oraz obowiązkowe szczepienia ochronne przeprowadza się indywidualnie. Wierzyciel jest w posiadaniu zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym z dnia 13 listopada 2018 r., w którym lekarz I. A. – F. stwierdza brak przeciwskazań zdrowotnych do przeprowadzenia sczepienia ochronnego przeciw Infanrix hexa. Z zaświadczenia z dnia 3 grudnia 2019 r. wynika z kolei, że ww. lekarz stwierdza brak przeciwskazań do przeprowadzenia szczepienia ochronnego przeciw Euvax B. Organ wskazał, że badania są nierozerwalnie związane realizacją obowiązku szczepienia. Pomimo wykluczenia przeciwskazań zdrowotnych do szczepień małoletniego L.K. rodzice nie wyrazili zgody na przeprowadzenie szczepienia ochronnego.

Wobec powyższego nie zaistniała przeszkoda prawna wywołana brakiem przeprowadzenia lekarskich badań kwalifikacyjnych w celu wykluczenia przeciwskazań do przeprowadzenia szczepienia dziecka.

Organ wskazał nadto, że ustalenie indywidualnego kalendarza szczepień następuje w przypadku niedopełnienia szczepień, długotrwałego odroczenia szczepień czy przesłanek epidemiologicznych. Za zaplanowanie indywidualnego kalendarza szczepień odpowiedzialny jest lekarz biorąc pod uwagę wiek i stan zdrowia dziecka oraz uwzględniając charakterystykę produktu leczniczego.

Organ wskazał, że w realiach sprawy każda próba zaszczepienia dziecka, po jego wcześniejszym zakwalifikowaniu przez lekarza zakończyła się odmową ze strony zobowiązanego. W związku z tym wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Jednocześnie w uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazano, że zarzut naruszenia art. 29 § 2 u.p.e.a. nie dotyczy wierzyciela albowiem nie prowadzi on postępowania egzekucyjnego.

J.K. nie zgodził się z powyższym postanowieniem i w złożonym zażaleniu podniósł zarzuty naruszenia:

1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a." – przyp. Sądu) poprzez niezapoznanie się wierzyciela z treścią zarzutów zobowiązanego i brak ustosunkowania się do podniesionych zarzutów, w szczególności co do braku zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym;

2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie rozpoznania zarzutów do wybiórczego wskazania poszczególnych przepisów dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych, podczas gdy zarzuty zostały uzasadnione;

3. art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez uznanie zarzutów za nieuzasadnione mimo, że tytuł egzekucyjny nie spełnia wymogów bowiem obowiązek został określony w sposób niedokładny i wybiórczy. Wierzyciel nie wskazał, jakie konkretnie działania ma podjąć zobowiązany, podczas gdy obowiązkiem organu jest takie określenie obowiązku aby zobowiązany nie miał żadnych wątpliwości co do treści obowiązku i tego w jaki sposób powinien ten obowiązek spełnić; nadto nie została podana podstawa prawna obowiązku;

4. art. 7 w zw. z art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez uznanie, że zobowiązany nie wykonał obowiązku szczepień ochronnych, podczas gdy z przedstawionych dokumentów wynika wprost że żadne przeciwskazania do szczepienia nie zostały wykluczone.

Opisanym wyżej postanowieniem z dnia 3 lutego 2022 r. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela z dnia 22 listopada 2021 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu z odniesieniem do ich numeracji wskazał, że:

- (ad. 1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wskazuje, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są zobowiązane do poddania się szczepieniom ochronnym. Zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. władze publiczne są zobowiązane do zwalczania chorób epidemicznych. Jednym z elementów realizacji tego zadania są szczepienia ochronne. Wykaz chorób zakaźnych, przeciwko którym istnieje ustawowy obowiązek szczepienia, został określony przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 17 ust. 10 Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Sposób oraz forma realizacji szczepień, określona została w art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, który wskazuje wprost, że "Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 oraz art. 19 ust. 10 oraz zaleceń WHO, w terminie do dnia 31 marca roku poprzedzającego realizację tego programu".

Z powyższego wynika, że obowiązek respektowania zapisów zawartych w Programie Szczepień Ochronnych ma swoje umocowanie w akcie prawnym w randze ustawy. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnia, iż ramy czasowe, określone w Programie Szczepień Ochronnych do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych (0-19 lat), nie oznaczają dowolności w wyborze terminu wykonania szczepienia. Ściśle wyznaczone terminy szczepień przeciwko konkretnym chorobom zakaźnym oraz dokładnie określone interwały czasowe pomiędzy poszczególnymi szczepieniami zostały wyznaczone w oparciu o szeroko rozumianą aktualną wiedzę medyczną w tym zakresie, tak więc samodzielne przesuwanie terminów szczepień, czy też ich kumulowanie według własnego uznania nie jest możliwe. Program Szczepień Ochronnych precyzuje jakie szczepienia i w jakim okresie życia mają być wykonane, tym samym wskazując termin, w którym opiekun jest zobowiązany do umożliwienia zaszczepienia dziecka. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje się zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w Programie Szczepień Ochronnych. W realiach rozpatrywanej sprawy obowiązek szczepienia dziecka L.K. stał się wymagalny odpowiednio: szczepienie przeciwko gruźlicy, WZW typu B (I dawka szczepienia podstawowego) - I doba życia, poliomyelitis (I dawka szczepienia podstawowego) - 3-4 miesiąc życia, Haemophilus influenzae typu B (I dawka szczepienia podstawowego) - 2 miesiąc życia, Streptococcus pneumoniae (I dawka szczepienia podstawowego) - 2 miesiąc życia, błonicy, tężcowi, krztuścowi (I dawka szczepienia podstawowego) - 2 miesiąc życia, odrze, śwince, różyczce (I dawka szczepienia podstawowego) - 13 miesiąc życia.

W związku z tym organ nie zgadza się z twierdzeniem zobowiązanego, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Słupsku w sposób wybiórczy odniósł się do przepisów prawnych dotyczących obowiązkowych szczepień ochronnych;

- (ad. 2) tytuł wykonawczy został przygotowany w sposób prawidłowy. Obowiązek poddania dziecka zobowiązanego szczepieniom ochronnym wymienionym w tytule wykonawczym jest obowiązkiem wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Przepis ten stanowi, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym;

- (ad. 3) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Słupsku przedstawił zobowiązanemu zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym z dnia 3 grudnia 2019 r., w którym lekarz stwierdza brak przeciwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych u małoletniego L.K. . Każda próba zaszczepienia dziecka, po jego wcześniejszym zakwalifikowaniu przez lekarza kończyła się odmową zobowiązanego;

- (ad. 4) procedura poddania się szczepieniu ochronnemu jest działaniem, na którą składają się dwie czynności: badanie lekarskie kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego oraz podanie szczepionki. Badanie kwalifikacyjne musi być aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem. W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego na konsultację specjalistyczną. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej okres przeciwskazania do wykonania szczepienia. Niewątpliwie do obowiązków lekarza należy ocena bezpieczeństwa przeprowadzenia szczepienia z punktu widzenia indywidualnego pacjenta. Warto w tym momencie przypomnieć, że lekarskie badanie kwalifikacyjne oraz obowiązkowe szczepienia ochronne u osoby, która nie ukończyła 6 roku życia, przeprowadza się w obecności osoby, która sprawuje prawną pieczę nad tą osobą, albo opiekuna faktycznego. W przypadku dzieci powyżej 6 – go roku życia badanie to można przeprowadzić bez obecności osoby, która sprawuje prawną pieczę nad tą osobą, albo opiekuna faktycznego, po uzyskaniu ich pisemnej zgody i informacji na temat uwarunkowań zdrowotnych mogących stanowić przeciwwskazanie do szczepień. To od przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego, względnie z pisemnej informacji przez nich udzielonej, mogą wynikać ewentualne przeciwwskazania do szczepień, inne niż te, które zostaną stwierdzone w toku badania kwalifikacyjnego. Żaden przepis ustawy nie nakłada na lekarza obowiązku przeprowadzania testów np. w kierunku ewentualnych alergii na substancje znajdujące się w szczepionkach. Inaczej będzie jednak w sytuacji, gdy przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny poinformuje lekarza, że dziecko faktycznie jest uczulone na konkretne składniki - wówczas do lekarza posiadającego takie szczególne informacje będzie należało upewnienie się, czy w skład szczepionki (lub w przypadku "zwykłego" leczenia - w skład leku) tenże składnik nie wchodzi.

Ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza niedopuszczalność korzystania z uprawnienia pacjenta do odmowy poddania się świadczeniu zdrowotnemu, jakim w tym przypadku jest szczepienie ochronne. Ponieważ procedura poddania się szczepieniu ochronnemu jest działaniem, na którą składają się dwie czynności: badanie lekarskie kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego oraz podanie szczepionki, odmowa przez zobowiązanego poddania dziecka szczepieniu po wcześniejszym zakwalifikowaniu dziecka do szczepień, jest jednoznaczna z nieprzeprowadzeniem obowiązkowego szczepienia ochronnego. Lekarz w sposób prawidłowy przeprowadził lekarskie badanie kwalifikacyjne.

Finalnie organ wskazał, że pozostałe wniesione przez zobowiązanego zarzuty nie wypełniają dyspozycji z art. 33 § 1 u.p.e.a., w związku z powyższym organ nie jest zobligowany do ustosunkowania się do ich treści.

J.K. zaskarżył powyżej opisane postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 7, art. 77, art. 136 i art. 138 k.p.a. w związku z art. 27 u.p.e.a. poprzez brak zapoznania się z aktami sprawy, w tym z treścią wniesionego zażalenia i nie zbadanie, czy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy, podczas gdy tytuł zawiera istotne uchybienia i nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, to jest uznanie przez organ, że skarżący nie wykonał obowiązku, podczas gdy skarżący spełnił swój obowiązek poprzez stawienie się do lekarza w celu wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych oraz wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 7 ust. 3 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez błędne zastosowanie ww. przepisów, skutkujące uznaniem przez organ, że skarżący uchyla się od obowiązkowych szczepień ochronnych, podczas gdy skarżący stawił się na wizytę kwalifikacyjną, jednakże w dokumentacji medycznej dziecka brak jest potwierdzenia wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia przez lekarza,

4. naruszenie art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego,

5. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku,

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego oraz do zażalenia dokonuje własnej interpretacji zarzutów i pomija bardzo istotne kwestie niezbędne do właściwego rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczące nieprawidłowości w prowadzeniu sprawy oraz rażących błędów tytułu wykonawczego. Skarżący wnosząc zażalenie podniósł określone naruszenia, które istotnie różnią się od tego, co jest przedmiotem rozpoznania i oceny ze strony organu. Organ ogranicza się do cytowania przepisów stanowiących podstawę prawną obowiązku, której skarżący co do zasady nie kwestionuje.

Skarżący podniósł, że organ nie odniósł się do niewłaściwego określenia obowiązku, niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badania kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia oraz brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Jakichkolwiek rozważań w powyższych kwestiach brak. Na marginesie zaznaczyć należy, że ogóle wskazanie na art. 17 tej ustawy uznać należy za niewystarczające.

Odnosząc się do przedstawionej dokumentacji medycznej małoletniego wskazać należy, że skarżący stawił się z dzieckiem na badanie kwalifikacyjne i zgodnie z Komunikatem Wspólnym Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej oraz Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 stycznia 2020 r. poprosił lekarza o wykluczenie przeciwwskazań do szczepienia - pkt 6 komunikatu. Obowiązek ten wynika przede wszystkim z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Skarżący prosił o wykluczenie przeciwwskazań podawanych przez producentów szczepionek w chpl/ulotce. Na marginesie dodać należy, że z przedstawionej przez zobowiązanego dokumentacji medycznej nie wynika jakie przeciwwskazania i do jakiego szczepienia zostały wykluczone. Jednocześnie zaświadczenie jakie skarżący otrzymał od lekarza niewątpliwie nie jest zaświadczeniem o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, o którym mowa w załączniku do ustawy. A zatem nie można mówić o wykonalności obowiązku, ponieważ żadne przeciwwskazania do żadnego ze szczepień, których wykonania domaga się wierzyciel, nie zostały wykluczone.

Skarżący podniósł ponadto, że tytuł wykonawczy zawiera szereg błędów, których istnienie jest ignorowane przez wszystkie organy. Wierzyciel niewłaściwie podał podstawę prawną obowiązku, tj. pominięty został art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Każdy z organów przytacza w chronologii uzasadnienia kolejnych postanowień art. 5 i 17 ust.1 ww. ustawy jednakże żaden z organów nie uzasadnił dlaczego przepis ten został pominięty oraz dlaczego w ocenie organów pominięcie tego przepisu jest uzasadnione/prawidłowe. Z uzasadnienia skarżonego postanowienia nie wynika w ogóle czy prawidłowość tytułu wykonawczego była przedmiotem badania organu. Uzasadnienie takie nie spełnia żadnych wymogów określonych w k.p.a. Z uzasadnienia postanowienia powinno zaś jasno wynikać dlaczego stanowisko organu jest prawidłowe. Obowiązkiem organu odwoławczego, zgodnie z art. 136 i 138 k.p.a. jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji zatem organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Tego w skarżonym postanowieniu brak.

Skarżący wskazał dalej, że jedną z podstawowych zasad postępowania egzekucyjnego jest stwierdzenie, że egzekwowany obowiązek wobec konkretnej osoby istnieje i jest wymagalny. Badanie to winno obejmować dzień wystawienia upomnienia, które bezpośrednio poprzedza wszczęcie egzekucji administracyjnej, a przede wszystkim dzień wystawienia tytułu wykonawczego, czyli 17 czerwca 2021 r. Na chwilę tę obowiązek nie jest wymagalny ani wykonalny. Wprawdzie harmonogram szczepień ochronnych jest ogłaszany corocznie w Komunikacie w sprawie Programu Szczepień Ochronnych, jednakże konkretyzacja terminu należy każdorazowo do lekarza, który przeprowadza lekarskie badanie kwalifikacyjne. Na chwilę wystawienia tytułu małoletni nie miał również ułożonego indywidualnego kalendarza szczepień, co powoduje że nie można mówić o wymagalności obowiązku. Do tej kwestii organ odwoławczy również się nie odniósł. Jednocześnie organ ustosunkowując się do zarzutu braku wymagalności obowiązku wskazał na wiek dziecka zobowiązanego, podczas gdy wskazywał on na brak wymagalności z innej przyczyny niż ramy czasowe.

Podnieść również należy, że zarówno rozpatrujący zażalenie organ, ale przede wszystkim wierzyciel uzasadnienia swoich rozstrzygnięć ograniczają do przytaczania przepisów dotyczących podstawy prawnej obowiązku, wymagalności szczepień nie odnosząc w żaden sposób tych przepisów do stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Badanie to ma doniosłe znaczenia zarówno z punktu widzenia kwalifikacji do szczepień, jak i prawnego, tj. samego obowiązku szczepień. Lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego decyduje o tym czy dziecko może zostać poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym, czy też nie kwalifikuje się do tych szczepień. Poza wyżej wskazanymi zarzutami co do braku przeprowadzenia badania w sposób zgodny z przepisami dodać należy, że z dokumentacji medycznej małoletniego dziecka w żaden sposób nie można uzyskać informacji jakie przeciwwskazania i do jakiego szczepienia zostały wykluczone. Choć wszystkie organy podają, że skarżący odmówił szczepień to żaden z organów nie potrafi podać z czego wywodzi, z jakich dokumentów, że jakiekolwiek przeciwwskazania zostały wykluczone. Jeżeli byłaby to sfera faktu a nie życzeń to z pewnością nie byłoby problemu ze wskazaniem, że np. lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego wykluczył u małoletniego nadwrażliwość na szczepionkę XYZ np. na podstawie przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Ponadto wskazać należy, że skarżący nie unika zarówno wizyt szczepiennych, jak i nigdy nie deklarował, że nie chce szczepić dziecka. Brak możliwości realizacji obowiązku wynika z przyczyn od skarżącego niezależnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane kryterium kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu skarżący J.K. uczynił postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Postępowanie egzekucyjne obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej nadal jako "u.p.e.a".). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 u.p.e.a.). Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art.33 § 2 u.p.e.a.).

Wskazać należy, że postępowanie dotyczące zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 – 35 u.p.e.a. jest postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy zatem sprawy administracyjnej, w której orzeczono o określonym obowiązku, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego (w realiach sprawy – skarżącego), który może zakwestionować m.in. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku bądź brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, jednakże nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym

Z uwagi na powyższe dokonywana obecnie ocena sądu administracyjnego może się odnosić wyłącznie do kwestii zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł zarzuty związane z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym nr [...] dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym – poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym.

Mając na uwadze katalog określony w art. 33 § 2 u.p.e.a. jak i treść pisma skarżącego z dnia 2 listopada 2021 r. zatytułowanego "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym" uznać należy, że skarżący podniósł zarzuty:

- określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a );

- braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a);

Co prawda w treści ww. pisma skarżący podniósł zarzut związany z naruszeniem art. 29 § 2 u.p.e.a., jednakże zauważyć należy, że zarzut ten skierowany został przeciwko działaniom organu egzekucyjnego. Słusznie zatem wskazał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanego postanowienia, że ten zarzut nie dotyczy organu będącego wierzycielem. Organy orzekające uznały wszystkie zarzuty mogące stanowić przedmiot ich oceny za nieuzasadnione. Pomimo tego, że w art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. ustawodawca wskazuje na "oddalenie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej" uchybienie ze strony organów w zakresie użytych sformułowań nie ma w ocenie Sądu wpływu na wynik sprawy (zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Identycznie, to znaczy jako uchybienie nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy postrzegać należy odniesienie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do prawidłowości tytułu wykonawczego (fragment ad. 2 – przyp. Sądu).

Odnosząc się do kwestii merytorycznych wskazać należy, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy stanowi, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". W przepisie art. 17 ust. 2 ustawy wskazano ponadto, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego.

Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest obowiązkiem wynikającym z ustawy i jest on bezpośrednio wykonalny. Uchybienie temu obowiązkowi powoduje konieczność jego wyegzekwowania.

Natomiast lekarskie badanie kwalifikacyjne jest integralnym i niezbędnym elementem procedury przeprowadzania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Powyższych uregulowań nie można rozumieć w ten sposób, że lekarskie badanie kwalifikacyjne stanowi swego rodzaju wymóg kwalifikowany jako samoistnie egzekwowalny obowiązek. Powyższych uregulowań nie można rozumieć inaczej niż w ten sposób, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym oznacza również obowiązek poddania się uprzednim lekarskim badaniom kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy. Innymi słowy, badanie to jest elementem szczepienia ochronnego, bez którego nie może ono zostać przeprowadzone. Badanie to ma bowiem na celu ustalenie czy stan zdrowia danej osoby pozwala na jej zaszczepienie.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że z oczywistych względów Sąd nie ma obecnie możliwości oceny przebiegu wizyty rodziców wraz z dzieckiem w przychodni lekarskiej jak i argumentacji wskazywanej przez lekarza. Znajdujące się w aktach zaświadczenia lekarskie z dnia 13 listopada 2018 r. oraz z dnia 3 grudnia 2019 r. wprost wskazują na brak przeciwskazań zdrowotnych do przeprowadzenia szczepienia ochronnego. Faktem jest, że w treści tych zaświadczeń lekarz wpisał nazwy zawiesin do wstrzykiwania to jest Infanrix hexa oraz Euvax B. W świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie ulega jednakże wątpliwości, że zaznaczenie określonych rubryk w zaświadczeniach oznacza, że stosownych przeciwskazań w trakcie wskazanych wyżej wizyt lekarz nie stwierdził.

Ponadto należy zauważyć, że w przepisie art. 17 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz osób lub grupy osób obowiązanych do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym. Na podstawie tej delegacji Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (aktualny publikator: tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 753 ze zm.), w którym wskazał, że obowiązkiem szczepień ochronnych są objęte następujące choroby zakaźne: błonica; gruźlica; inwazyjne zakażenie Haemophilus influenzae typu b, inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae, krztusiec, nagminne zakażenie przyusznic (świnka), odra, ospa wietrzna, ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis), różyczka, tężec, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wścieklizna, zakażenia wywołane przez rotawirusy. W rozporządzeniu tym wskazano również w jakim okresie życia dzieci i młodzież podlegają szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie. Konkludując, z tych wszystkich przepisów wynika norma prawna, ustanawiająca prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. Określa ona wszystkie istotne cechy tego obowiązku, to jest podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Nie ma zatem racji skarżący, że obowiązek o charakterze niepieniężnym został określony niezgodnie z treścią wynikającą z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Wskazać ponadto należy, że realizacja obowiązku szczepień ochronnych odbywa się według Programu Szczepień Ochronnych, który rokrocznie jest modyfikowany stosownie do aktualnej sytuacji epidemiologicznej, a ogłaszany przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy. W komunikacie wskazuje się jakim szczepieniom i w jakim czasie powinny poddać się określone osoby.

Z akt sprawy wynika, że syn skarżącego nie został zaszczepiony. W aktach tych znajduje się ponadto obszerna korespondencja pomiędzy skarżącym i organem. Brak jest przy tym zaświadczenia lekarskiego o przeciwwskazaniach medycznych do wykonania szczepienia obowiązkowego u małoletniego syna skarżącego. Zatem z akt sprawy nie wynika by syn skarżącego został poddany obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie aprobuje i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2020 r. (sygn. akt VII SA/Wa 262/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie wskazano, że ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza niedopuszczalność korzystania z prawa do odmowy wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych z odwołaniem się do art. 16 ustawy z dnia z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 849 ze zm.). Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie art. 16 tej ustawy znajduje zastosowanie, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej (art. 15). Taką zaś odrębną ustawą jest m. in. ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, która przewiduje obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym. Ustawa ta nie przewiduje prawa pacjenta do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne, wręcz przeciwnie - statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym. Jedynie w sytuacji wskazań lekarskich, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Oznacza to, że ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. stanowi lex specialis w zakresie możliwości odmowy poddania się szczepieniu ochronnemu w stosunku do ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 kwietnia 2014 r.; sygn. akt II OSK 338/13 oraz z dnia 4 lutego 2015 r.; sygn. akt II OSK 1509/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższymi rozważaniami uznać należy, że obowiązek wykonania szczepień ochronnych nie został - wbrew twierdzeniom skarżącego - określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

W realiach sprawy nie sposób również uznać, ze brak jest wymagalności obowiązku z uwagi na nieustalenie indywidualnego kalendarza szczepień. Sąd w tym miejscu wskazuje, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Obowiązek wynikający wprost z przepisu prawa staje się wymagalny, jeżeli dana osoba – zobowiązany – znalazła się w sytuacji określonej w hipotezie normy prawa nakładającej obowiązek (przy założeniu, że norma prawa nie określa terminu wykonania obowiązku). W realiach sprawy - na tle poczynionych wcześniej rozważań w kwestii podstaw prawnych obowiązku szczepień ochronnych i jego istoty - nie ma podstaw do uznania, że brak wymagalności obowiązku skorelowany jest z brakiem ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień. W tym zakresie Sąd wskazuje, że wiek w jakim dziecko musi być zaszczepione na poszczególne choroby dawkami podstawowymi i przypominającymi został określony w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Indywidualny kalendarz szczepień stanowi ułożony dla danego dziecka program szczepień ochronnych. Kalendarz układa lekarz w sytuacji, kiedy doszło do zaburzenia realizacji obowiązującego kalendarza szczepień podanego w Programie Szczepień Ochronnych. Zatem dla dziecka skarżącego ustalenie indywidualnego kalendarza szczepień mogło zostać dokonane jedynie w czasie wizyty lekarskiej. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący nie był zainteresowany ułożeniem indywidulanego programu szczepień, bowiem podczas wizyt lekarskich kwestionował prawidłowość działań lekarza w zakresie informacji rodziców dziecka o przeciwskazaniach do szczepienia. Trudno w tej sytuacji twierdzić, że niewykonanie obowiązku wykonania szczepień u dziecka spowodowane było brakiem ułożenia przez lekarza indywidulanego kalendarza szczepień dla dziecka.

Nie sposób również uznać za zasadne podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 7, art. 77, art. 80, art. 136 i art. 138 k.p.a. Okoliczności pozwalające na ocenę zarzutów skarżącego w toku postępowania w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej zostały bowiem przez organy należycie wyjaśnione. W ocenie Sądu organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia i ocenił zebrane dowody w świetle przepisów mających zastosowanie w sprawie. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie jednocześnie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści norm prawnych lub co do stanu faktycznego. Organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym w ocenie Sądu wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

W zakresie argumentacji skargi dotyczącej naruszenia przepisów postępowania poprzez niezbadanie prawidłowości tytułu wykonawczego zauważyć należy, że w przepisie art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., jako podstawę zarzutu nie wymieniono niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W związku z powyższym zarzut skarżącego w tym zakresie nie podlegał uwzględnieniu.

Na marginesie wyjaśnić należy, że w obecnym stanie prawnym spełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny (a nie wierzyciel, który ten tytuł wystawia) i w razie stwierdzenia, że wymogi te nie są spełnione to nie przystępuje do egzekucji, zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Pomorski przystąpił do egzekucji uznając tym samym, że tytuł wykonawczy wystawiony wobec skarżącego 17 czerwca 2021 r. spełnia wymogi z art. 27 u.p.e.a. Nadmienić tylko można, że wskazany tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 27 u.p.e.a. elementy oraz został wystawiony według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2021 r., poz.176 ze zm.).

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.