Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1692/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Treść wyniku: Uchylono uchwałę I  i II  instancji
Powołane przepisy: article: art. 44 ust. 1, art. 65, art. 68
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1058
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] czerwca 2006 r. bez numeru w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na rzecz A. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałą z dnia [...] czerwca 2006 r. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie wpisu na listę adwokatów A. K. (dalej jako skarżąca).

Podstawą wydania zaskarżonych uchwał były następujące ustalenia faktyczne.

Wnioskiem z dnia [...] września 2005 r. A. K. wystąpiła do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. o wpisanie jej na listę adwokatów w okręgu tej Rady, przedstawiając pokrótce przebieg swojej kariery zawodowej. Do wniosku dołączyła szereg dokumentów, w tym zaświadczających o jej dotychczasowym zatrudnieniu, odbytych szkoleniach i uczestnictwie w seminariach.

Pismem z dnia [...] września 2005 r. ORA w K. wezwała skarżącą do uzupełnienia złożonych dokumentów, wskazując w jakim zakresie uzupełnienie wniosku powinno nastąpić. Oprócz tego organ zwrócił się o nadesłanie akt osobowych skarżącej z C., M. i K..

Skarżąca przedłożyła wymagane dokumenty, poza rekomendacją od adwokata, gdyż jak wskazała w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. nigdy nie współpracowała z żadnym adwokatem. Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. skarżąca została poinformowana o braku wymogu rekomendacji pochodzącej od adwokata.

W dniu [...] marca 2006 r. ze skarżącą została przeprowadzona rozmowa kwalifikacyjna, z przebiegu której został sporządzony protokół.

Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2006 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. odmówiła wpisania A. K. na listę adwokatów Izby Adwokackiej w K., jako podstawę prawną wskazując art. 44 ust. 1, art. 65 oraz art. 68 Prawa o adwokaturze.

Z jej uzasadnienia wynika, że w ocenie organu skarżąca nie daje należytej rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Z pewnością jest ona osobą, której poziomowi moralnemu nie można nic zarzucić, o czym świadczą opinie o przebiegu jej pracy zawodowej, ale okoliczność ta nie może przesądzić ocenionej przez organ rękojmi. Skarżąca od [...] lat nie ma do czynienia z sądownictwem i praktycznym stosowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Jedyny jej kontakt z praktyką był to czas pozaetatowej aplikacji sędziowskiej, lecz umiejętności wyniesione z tego okresu ocenione zostały w stopniu dostatecznym. Organ wskazał, że skarżąca ma obawy przed wykonywaniem zawodu adwokata, zaś uzupełnienie braków w wiedzy w trakcie pracy byłoby sprzeczne z ideą wykonywania zawodu adwokata jako zawodu najwyższego zaufania publicznego.

Od powyższej uchwały skarżąca odwołała się podkreślając, że rozpoznanie jej wniosku nastąpiło z uchybieniem terminów wskazanych w prawie o adwokaturze. Odnosząc się do wyrażonych w trakcie rozmowy z przedstawicielami samorządu adwokackiego obaw co do swojej niewiedzy podniosła, że ci co mówią, że wiedzą wszystko, nie mają pojęcia czego nie wiedzą. Organowi zarzuciła nierzetelność w opisie jej pracy zawodowej, co w jej ocenie świadczy o tym, że organ nie zapoznał się całością dołączonych do wniosku dokumentów. Wskazała, że była zastępcą kierownika R. i odpowiadała za pion orzecznictwa. Z charakteru jej obowiązków wynikało, że musiała na bieżąco znać prawo, co najmniej z zakresu administracji. Przez rok tworzyła i prowadziła wydział kontroli legalności zatrudnienia, poszerzając tym samym wiedzę z zakresu spraw o wykroczenia. Natomiast w S. była kierownikiem zespołu prawników i wykładowcą prawa w C.. W ocenie skarżącej pominięcie tych okoliczności było nieuprawnione i naruszające przepisy prawa. To samo odniosła do braku odniesienia wobec podnoszenia przez nią kwalifikacji zawodowych.

Konkludując podkreśliła, że to nie dokumenty potwierdzające to, że wykazuje się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym po odbyciu aplikacji sędziowskiej miały wpływ na podjęcie decyzji, tylko pominięcie właśnie tych [...] lat stażu zawodowego.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania uchwałą z dnia [...] czerwca 2006 r. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej utrzymało w mocy zaskarżaną uchwałę. W uzasadnieniu uchwały Prezydium wskazało, iż z dniem 4 maja 2006 r. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. doszło do zmiany stanu prawnego, albowiem Trybunał uznał za niekonstytucyjny przepis art. 66 ust.1 pkt 2 prawa o adwokaturze w takim zakresie w jakim dopuszczałby do wykonywania zawodu przez osobę nie wykazującą się odpowiednią praktyką prawniczą. Zdaniem organu zakres doświadczenia zawodowego kandydatki nie pozwala przyjąć, iż jest ona należycie przygotowana do wykonywania zawodu adwokata, a zatem do jej sytuacji odnoszą się bezpośrednio skutki przywołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Prezydium NRA podzieliło pogląd ORA, że charakter pracy wykonywanej przez skarżąca przez okres ostatnich [...] lat nie pozwala na przyjęcie, że posiadła ona w należytym stopniu praktyczną umiejętność świadczenia pomocy prawnej, jak również wiedzę niezbędną do podejmowania obrony praw potencjalnych klientów przed organami wymiaru sprawiedliwości.

Zgodnie z pouczeniem zawartym w uchwale skarżąca odwołała się do Ministra Sprawiedliwości, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Trafność tego rozstrzygnięcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r. skargę na powyższe rozstrzygniecie.

W zaistniałej sytuacji skarżąca wystąpiła ze skargą na uchwałę Prezydium NRA do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, załączając do niej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W skardze wnosiła o uchylenie zaskarżonej uchwały, podając, że przy rozpoznaniu jej wniosku doszło do naruszenia miesięcznego terminu rozpatrzenia wniosku o wpis przewidzianego w art. 68 ust. 5 Prawa o adwokaturze. Zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 12, 35 i 36 Kpa, a także brak odniesienia się Prezydium NRA do treści jej odwołania. Tym samym doszło do pominięcia jej doświadczenia zawodowego, przydatnego w wykonywaniu zawodu adwokata. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu uchwały ORA w K. oraz w odwołaniu od uchwały NRA.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, nie oponował przeciwko przywróceniu terminu do złożenia skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Postanowieniem z dnia 30 października 2007 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie przywrócił termin do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] czerwca 2006 r. i utrzymana nią w mocy uchwała Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. naruszają prawo.

Zgodnie z przepisem art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze na listę adwokatów może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata.

Nie ulega wątpliwości, iż organy samorządu adwokackiego, rozstrzygając sprawę wniosku o dokonanie wpisu na listę adwokatów, były uprawnione do dokonania samodzielnej oceny, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, czy ubiegająca się o wpis kandydatka do zawodu adwokata spełnia wszystkie przesłanki z art. 65 pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze, w tym, czy jest ona nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Nie ulega również wątpliwości, iż powyższa przesłanka ma charakter uznaniowy, co wynika bezsprzecznie z dotychczasowego orzecznictwa (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. akt II SA 1888/98, LEX nr 46707).

Niemniej należy podkreślić, iż organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP1983, Nr 6, s. 141).

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).

W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela. W wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNC 1994, Nr 9, poz. 181) Sąd Najwyższy podkreślił, iż w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to - jak stwierdził SN - że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualnym podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wskazanej przez Prezydium ORA zmiany stanu prawnego związanego z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt K 6/06 (publ./w:/ Dz. U. z dnia 4 maja 2006 r. Nr 75 poz. 529), a dotyczącej art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o adwokaturze, stwierdzić należy, że z dniem publikacji tegoż orzeczenia art. 66 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy nie utracił mocy obowiązywania w całości, lecz jedynie w zakresie ściśle określonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W tej sytuacji należy uznać, iż art. 66 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy jest niekonstytucyjny jedynie w zakresie, w jakim stwarza możliwości dopuszczenia do wykonywania zawodu adwokata osoby, która po złożeniu wskazanych w nim egzaminów nie wykazuje się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym. Może on zatem stanowić podstawę wpisu na listę adwokatów tych osób, które nie odbyły aplikacji adwokackiej i nie złożyły egzaminu adwokackiego, lecz zdały egzamin sędziowski, prokuratorski, radcowski, czy też notarialny.

Zgodnie z omawianym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego przed dokonaniem takiego wpisu należy zbadać, czy osoba ubiegająca się o wpis może wykazać się stażem i doświadczeniem zawodowym, profilującym umiejętności praktyczne aplikacji zakończonej egzaminem. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu omawianego orzeczenia w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem osoby wymienionej w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze o wpis na listę adwokatów, samorząd adwokacki może, a nawet powinien badać także, czy konkretna osoba ubiegająca się o taki wpis daje rękojmię należytego wykonywania zawodu adwokata. Przesłankami oceny winny być m.in. czas trwania aplikacji, zakres przedmiotowy szkolenia oraz praktyczny kontakt z wykonywaniem danego zawodu prawniczego.

W tym miejscu wskazać należy, że już w orzeczeniu z dnia 18 sierpnia 1994 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA 860/93, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata ocenia się według cech charakteru i dotychczasowego zachowania mogącego świadczyć o poziomie umiejętności udzielania pomocy prawnej. W uzasadnieniu wyroku odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa NSA wskazano, iż na rękojmię wpływają dwa elementy: 1) cechy charakteru i 2) dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać adwokatem. Przez nieskazitelność charakteru rozumie się zwykle szlachetność, prawość, uczciwość. Druga przesłanka powinna być analizowana w ścisłym powiązaniu z art. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze określającego cele adwokatury (udzielenie pomocy prawnej). Chodzi więc o to, czy dana osoba poradzi sobie w zawodzie adwokata.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu omawianego rozstrzygnięcia z dnia 19 kwietnia 2006 r. wskazał, że powyższe kwestie winny zostać rozstrzygnięte przez ustawodawcę, który powinien dokonać nowelizacji dostosowującej tekst przepisu do treści, jaka wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zwrócić jednocześnie należy uwagę, że Trybunał Konstytucyjny brak jednoznacznego określenia przesłanek oceny rękojmi, uznał za mankament ustawy, nie stwierdził natomiast w tym zakresie niekonstytucyjności normy prawnej, formułując jednocześnie zalecenia dla ustawodawcy.

Dlatego też organy samorządu adwokackiego, na co Sąd wskazał powyżej, były uprawnione do oceny czy skarżąca wykazuje się odpowiednią praktyką w zawodzie prawniczym, a tym samym czy daje rękojmię należytego wykonywania zawodu adwokata.

Mając na uwadze stan faktyczny sprawy Sąd doszedł do przekonania, że organy rozstrzygając wniosek A. K. o wpis na listę adwokatów nie oceniły w sposób należyty, czy skarżąca w okresie od zdania egzaminu sędziowskiego zdobyła odpowiednie przygotowanie niezbędne do wykonywania zawodu adwokata. Organ I instancji dokonał oceny kwalifikacji skarżącej w oparciu o wybiórczo wybrany materiał dowodowy, w sposób dowolny tj. z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 80 Kpa.

Z uzasadnienia uchwały ORA wynika, że wzięła ona pod uwagę jedynie odbytą przez skarżącą aplikację sądową oraz rozmowę przeprowadzoną ze skarżącą w dniu [...] marca 2006 r. Nie odniosła się natomiast w żadnym zakresie do [...] letniego stażu zawodowego skarżącej już po złożeniu egzaminu sędziowskiego, pomimo że zgromadziła szeroki materiał dowodowy z zakresu przebiegu pracy skarżącej. Nie przeanalizowała pomimo, że występował o nadesłanie akt osobowych skarżącej, zakresu i charakteru obowiązków skarżącej w R., gdzie była ona odpowiedzialna za pion orzecznictwa, jak również w S. i C., gdzie skarżąca była kierownikiem zespołu prawników i wykładowcą prawa. Organ nie poddał również analizie i ocenie szeregu zaświadczeń o odbytych przez skarżącą szkoleniach oraz o udziale w prawniczych konferencjach naukowych, a także przedłożonych przez skarżącą rekomendacji. Dlatego też – w ocenie Sądu – organ niedokładnie wyjaśniając sprawę naruszył podstawową zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na powyższe braki uchwały organu I instancji skarżąca zwróciła uwagę w odwołaniu od niej skierowanym do Naczelnej Rady Adwokackiej. Jednakże organ II instancji w żadnym zakresie nie odniósł się do zarzutów skarżącej. Treść uchwały z dnia [...] czerwca 2006 r. nie pozwala na przyjęcie, że organ odwoławczy – zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 Kpa – ponownie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające. Podzielił jedynie pogląd wyrażony przez ORA, nie czyniąc żadnych ustaleń, nie dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, nie zwalniał fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny cyt. powyżej orzeczenia. Jak bowiem zwrócono uwagę wcześniej treść uzasadnienia tego wyroku jednoznacznie wskazuje, że organy samorządu adwokackiego powinny badać, w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem osoby wymienionej w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze o wpis na listę adwokatów, czy konkretna osoba ubiegająca się o taki wpis daje rękojmię należytego wykonywania zawodu adwokata.

Wobec powyższego należy niewątpliwie uznać, iż Prezydium NRA oraz ORA w K., niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., dopuściły się w toku postępowania administracyjnego istotnej obrazy zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, zawartej w 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1 nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej i pogłębionej analizy całego materiału dowodowego. Aby możliwa była ocena zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd musi bowiem dysponować takim stanowiskiem organu, w którym oprócz prawidłowego ustalonego stanu faktycznego i jego oceny, organ odniesie się do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Dlatego też stwierdzić należy, że uzasadnienia zaskarżonych uchwał nie spełniają wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 Kpa, zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.