Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 550/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61, 61a i 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przeniesienia do innego domu pomocy społecznej uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 listopada 2018 r., skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., kurator S.S. – Z.S. (dalej: "kurator") zwrócił się o przeniesienie częściowo ubezwłasnowolnionego S.S. (dalej: "skarżący") z Domu Pomocy Społecznej w L., gdzie przebywa od roku [...], do Domu Pomocy Społecznej w S..

Wniosek w takiej samej sprawie złożony był już wcześniej przez kuratora w dniu 26 lipca 2017 r. i wówczas decyzją z dnia [...] r., nr [...] , wydaną na podstawie art. 19 ust. 10, art. 54 i art. 106 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm.), Prezydent Miasta K. odmówił przeniesienia skarżącego do Domu Pomocy Społecznej w S.. Na skutek złożenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] , utrzymało w mocy powyższą decyzję. Obie wymienione decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1164/17 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"), który stał się prawomocny z dniem 20 maja 2019 r.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej: "k.p.a."), zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem kuratora z dnia 19 listopada 2018 r. do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1164/17.

Kurator skarżącego, złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., domagając się jego uchylenia i zwrotu nielegalnie pobranych środków przez Dom Pomocy Społecznej w L.. Nadmienił, iż skarżący nie powinien tam przebywać od 7 lat oraz zarówno skarżący, jak i kurator, w trakcie wywiadu środowiskowego odmówili pobytu i finansowania tamże skarżącego. Zdaniem kuratora skarżący nie ma dostępu do swoich prywatnych rzeczy i jest izolowany od otoczenia. Z tego powodu, zarzucił organowi I instancji brak uwzględnienia w sprawie interesu osobistego i prawnego skarżącego, bowiem nie zbadano jakie są jego potrzeby i czy warunki w jakich przebywa tym potrzebom odpowiadają.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. nr 79, poz. 570) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu podało, iż to postanowienie w formie odpisu zostało doręczone kuratorowi w dniu [...] r., co oznacza, że zapoznał się z jego treścią i od tej daty powinien być liczony termin do wniesienia zażalenia. Zaznaczyło, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, czyli jak w tym przypadku od rozpoznania skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] , w oparciu o którą utrzymano w mocy decyzję Prezydent Miasta K. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przeniesienia skarżącego z Domu Pomocy Społecznej w L. do Domu Pomocy Społecznej w S..

Pismem z dnia 22 lutego 2019 r. kurator skarżącego złożył skargę, kwestionując samą zasadność i prawidłowość skierowania skarżącego do domu pomocy społecznej. Podał, iż skarżący został umieszczony w Domu Pomocy Społecznej w L. bez jego zgody i przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii. Ponadto, wszystkie działania, które są podejmowane przez organy państwa są działaniami na szkodę skarżącego, gdyż nie jest on usamodzielniany i integrowany ze środowiskiem.

Kurator skarżącego w piśmie z dnia 22 lutego 2019 r., stanowiącym uzupełnienie skargi wskazał, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. nie przeprowadził żadnej kontroli celem ustalenia, czy skarżący nadal musi pozostawać w Domu Pomocy Społecznej w L. i nie jest w stanie określić w jakim celu terapeutycznym skierował tamże skarżącego. Tym samym działania organów administracji są podejmowane na szkodę skarżącego, zarówno osobistą, jak i finansową.

W odpowiedzi na skargę z dnia 18 marca 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że Dom Pomocy Społecznej w L. jest placówką odpowiedniego typu do stanu zdrowia skarżącego oraz zapewnia mu całodobową pomoc i opiekę, zgodnie z obowiązującymi standardami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badają zatem prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów, dokonaną przez organy administracji publicznej w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn zm., zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie (akt) mogą ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji skarga jest zasadna z przyczyn, które Sąd wziął pod rozwagę z urzędu.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1164/17. Wymienioną okoliczność uznał za zagadnienie wstępne, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie nowego wniosku kuratora skarżącego z dnia [...] r. o przeniesienie skarżącego z Domu Pomocy Społecznej w L. do Domu Pomocy Społecznej w S. Z tej przyczyny wydane w sprawie postanowienie oparł o treść art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej jak dotychczas w skrócie: "k.p.a.").

Tymczasem, w pierwszej kolejności obowiązkiem organu administracji jest przeprowadzenie oceny wniesionego żądania, w szczególności pod kątem art. 61a k.p.a., tj. czy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub czy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wiodące znaczenie dla rozumienia przepisu art. 61a k.p.a. ma bowiem pojęcie tożsamości sprawy, którą determinują i wyznaczają te same podmioty, ten sam nie zmieniony stan faktyczny i te same przepisy mające w niej zastosowane.

Nie ulega wątpliwości, że wniosek w takiej samej sprawie złożony był już wcześniej przez kuratora skarżącego w dniu [...] . i wówczas decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. odmówił przeniesienia skarżącego do Domu Pomocy Społecznej w S.. Na skutek złożenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] , utrzymało w mocy powyższą decyzję. Obie wymienione decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1164/17, który stał się prawomocny z dniem 20 maja 2019 r. (CBOS).

W tej sytuacji z aktualnie rozpoznawaną sprawą wszczętą wnioskiem kuratora skarżącego z dnia 19 listopada 2018 r. o przeniesienie skarżącego z Domu Pomocy Społecznej w L. do Domu Pomocy Społecznej w S. zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, bowiem wniosek kuratora skarżącego z dnia [...] r. dotyczył również przeniesienia skarżącego z Domu Pomocy Społecznej w L. do Domu Pomocy Społecznej w S..

Tak zakreślony przedmiot sprawy regulują te same przepisy prawa materialnego, zwłaszcza art. 19 ust. 10, art. 54 i art. 106 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i nie doszło do zmiany stanu faktycznego ani prawnego. Kurator skarżącego swoje żądanie z dnia 19 listopada 2018 r. i wcześniejsze z dnia 26 lipca 2017 r. oparł na tym samym stanie faktycznym i materiale dowodowym. W stosunku do postępowania wnioskowanego przez kuratora skarżącego również z jego punktu widzenia, jest to tożsame postępowanie w tej samej sprawie o jaką wnioskuje już kolejny raz (por. zarzuty skargi).

W myśl art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeżeli postępowanie zostało wszczęte na żądanie określonego podmiotu, to wniosek strony zakreśla ramy podmiotowe i przedmiotowe tego postępowania. Wnioskodawca domaga się, bowiem od organu w określonej sytuacji faktycznej konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Jeżeli zatem organ w sprawie już prowadził postępowanie a strona ponownie składa taki sam w treści wniosek i jest zainteresowana wszczęciem nowego w tej samej sprawie postępowania oraz uzyskaniem merytorycznego załatwienia sprawy w drodze decyzji, to organ administracji nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania, czy jego zawieszenia, ale do odmowy wszczęcia postępowania, bowiem z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

W literaturze przyjmuje się, iż w sytuacji złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, do organu administracji publicznej należy obowiązek przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim w kwestii podmiotowej, to jest legitymacji materialno-prawnej osoby żądającej przeprowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej, albowiem dopiero w jego toku można dokonać niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie (por. A. Plucińska-Filipowicz. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex/el., 2011, komentarz do art. 61a k.p.a., oraz por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, k.p.a. Komentarz, wyd. 10, Warszawa 2009 r., str. 281). Ponadto, art. 61 k.p.a. musi być interpretowany zgodnie z przepisami prawa materialnego wyznaczającymi rodzaj spraw załatwianych w drodze decyzji.

W tym miejscu przyjdzie wyjaśnić, że zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W doktrynie i judykaturze podkreśla się cztery istotne elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego:

1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego;

2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu;

3) zagadnienie wymaga "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji;

4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Tylko wystąpienie łączne wspomnianych powyżej czterech przesłanek powoduje, że możliwe jest zawieszenie postępowania administracyjnego na tej podstawie. Ocenę w tym zakresie organ podejmuje po przeprowadzeniu stosownego postępowania. Zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogą być wyłącznie zagadnienia prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Nigdy zagadnieniem wstępnym nie są okoliczności faktyczne, czy wątpliwości dotyczące wykładni lub sposobu stosowania prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż przez zagadnienia wstępne należy rozumieć zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący sprawę, ale inny organ lub sąd oraz rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez ten organ. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Nadto, zagadnienie to musi dotyczyć kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania (por.: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3.12.2009 r. sygn. akt II SA/Ol 927/09; wyrok WSA w Krakowie z dnia 20.04.2009 r. sygn. akt II SA/Kr 132/09; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30.10.2008 r. sygn. akt II Sa/Wr 347/08, CBOS).

Zdaniem składu orzekającego podstawę materialnoprawną obu wydanych w niniejszej sprawie postanowień powinien stanowić art. 61a § 1 k.p.a., który został wprowadzony w dniu 11 kwietnia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18 z późn. zm.), a nie jak uczyniły organy administracji omówiony powyżej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61 k.p.a., pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygnięcie. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków.

Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi zatem podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Tak przyjmuje się zarówno w literaturze przedmiotu (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Warszawa 2011, teza 6 do art. 61a), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1385/11).

Podkreślić przy tym należy, że decyzja organu administracji rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r. sygn. akt SA 895/81, publ. ONSA nr 1, poz. 47). Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. M. Jaśkowska, B. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz; Kraków 2005, s. 968).

Przyjąć zatem należy, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji.

Sąd zauważa, że stosowanie art. 61a § 1 k.p.a. nie jest dopuszczalne w tych sytuacjach, gdy podmiot pretendujący do bycia stroną wskazuje korzystne okoliczności znajdujące oparcie w przepisach prawnych, w celu określenia przez organ, jakiegoś stopnia ochrony w danej sprawie administracyjnej. W takiej sytuacji załatwienie takiego żądania powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej pozytywnej, negatywnej, częściowo negatywnej i pozytywnej a nawet umarzającej postępowanie administracyjne, ale już po jego wszczęciu.

Reasumując, powołanie się przez kuratora skarżącego w nowym wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. na te same okoliczności, co przed wydaniem decyzji Prezydent Miasta K. z dnia [...] r. i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., które zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1164/17, świadczy o tożsamości obecnie rozpoznawanej sprawy wszczętej wnioskiem z dnia 19 listopada 2018 r. ze sprawą rozstrzygniętą wskazanym i prawomocnym wyrokiem. Stąd też, w świetle powyższych rozważań, kierowanie do organu administracji publicznej żądania dotyczącego sprawy już wcześniej rozstrzygniętej, stanowi "uzasadnioną przyczynę", o której mowa w art. 61a k.p.a., co z kolei uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania.

W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 132 i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. Nadmienić przyjdzie, że Sąd nie orzekł o kosztach, bowiem skarżący nie ponosił żadnych kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, natomiast w niniejszej sprawie, w oparciu o art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., nie było podstawy do uiszczenia wpisu od skargi. Z tego powodu żądanie zawarte w skardze dotyczące zwrotu 1 071 euro na rzecz kuratora skarżącego nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z wyżej poczynionych rozważań. Nadto, organ I instancji uwzględni okoliczność, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2019r. sygn. akt IV SA/Gl 1164/17 stał się prawomocny z dniem 20 maja 2019 r. oraz rozważy wszystkie okoliczności niezbędne celem prawidłowego rozpoznania wniosku kuratora skarżącego z dnia 19 listopada 2018 r., opisanego na wstępie niniejszego uzasadnienia.