Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 200/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1 i 2, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1  art. 48, art. 34 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej: "K.p.a.", art. 4

pkt 22 lit. a, lit. h, art. 7a, art. 72, art. 92a ust. 1 i ust. 3, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U z 2013r. poz. 1414 ze zm.) dalej: "u.t.d.", Ip. 1.4, lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, Ip. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6-8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), rozdział I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), art. 32-33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. M. (prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą "[...]"), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] o nałożeniu na tego przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości [...] zł

Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, iż na podstawie upoważnienia Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego

nr [...] z dnia [...] r. inspektorzy tego organu przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy P. M. Zakres kontroli obejmował okres działalności od dnia [...] r. do dnia [...] r. Jako przedmiot kontroli wskazano:

1. przestrzeganie przepisów odnośnie wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych

w przepisach u.t.d. oraz przepisach wykonawczych do ww. ustawy;

2. przestrzeganie przepisów ruchu drogowego (ustawa- Prawo o ruchu drogowym,

t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.)

3. przestrzeganie przepisów odnośnie wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia 561/2006 oraz AETR, jak również rozporządzenia Rady (EWG)

nr 3821/85;

4. przestrzeganie zasad i warunków dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzona w Genewie dnia

30 września 1957 r., ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych Dz. U. Nr 227 poz. 1367 ze zm.)

Ustalono, iż przedsiębiorca wykonywał transport drogowy na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - licencja nr [...]

na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielona dnia [..] r., ważna do dnia [...] r.

Na podstawie okazanych w toku tej kontroli dokumentów ustalono, iż w okresie 6 miesięcy przed dniem kontroli przedsiębiorca współpracował z 5 kierowcami oraz używał 8 pojazdów służących do przewozu rzeczy o dmc większej niż 3,5t.

Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] r. Stały się one podstawą stwierdzenia naruszeń skutkujących wymierzeniem przewidzianych

w przepisach załącznika nr 3 do u.t.d. kar finansowych, szczegółowo zestawionych

w decyzji, Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego

z dnia [...] r. nr [...].

W odwołaniu od tej decyzji P. M. zarzucił:

- naruszenie art. 6 kpa poprzez oparcie procedury kontrolnej na uregulowaniach nie objętych dyspozycją art. 4 pkt 22 u.t.d.;

- rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego;

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie należytego wyjaśnienia sprawy oraz brak delegacji ustawowej do sankcjonowania naruszeń, dla których podstawę prawną stanowi rozporządzenie 165/2014. Ponadto

w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli nie znalazła się informacja

o przeprowadzeniu kontroli również w oparciu o przepisy rozporządzenia 165/2014.

W odniesieniu do naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., odwołujący się zarzucił, iż organ I instancji niewłaściwie zastosował przepisy prawa materialnego oraz dokonał ich błędnej wykładni, poprzez przyjęcie dni kalendarzowych jako dni do obliczenia terminu na odczyty danych z karty kierowcy, podczas gdy powinien liczyć wyłącznie dni zarejestrowanej aktywności.

Odnośnie naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., skarżący podniósł, iż organ nie wykazał bezspornie, iż kierowca Z. S. w pojeździe [...], w dniach: [...] r. prowadził pojazd w załodze dwuosobowej. Powyższe - w ocenie skarżącego - stanowi naruszenie art. 7 w zw. z 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania oraz ponownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) nie znalazł podstaw do uwzględnienia podniesionych w nim zarzutów i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytaczając treść art. 92 b ust. 1-2 u.t.d., stwierdził, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia

1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Przytoczono również treść art. 92 c ust. 1 u.t.d.

Za naruszenie przepisów, o których wyżej mowa, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Następnie organ odwoławczy szczegółowo przedstawił zawarte w protokole pokontrolnym oraz w decyzji organu I instancji ustalenia w zakresie stwierdzonych naruszeń oraz związanych z nimi kar, wymienionych w załączniku nr 3 do u.t.d..

I. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a ustawy, w wymaganym terminie;

- GITD wskazuje, iż w myśl art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Zgodnie z ustępem 2 wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera m.in. oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania:

W toku czynności kontrolnych zgromadzono m.in. dokumenty, z których wynika, iż w dniach [...] r. oraz [...] r. kierowca M. S. wykonywał przewozy drogowe na rzecz i w imieniu strony, legitymując się wypisem z licencji nr [...] wydanej dla strony z adresem przedsiębiorcy: [...].

Przedsiębiorca w dniu [...] r. (już po otrzymaniu zawiadomienia

o zamiarze wszczęcia kontroli w przedsiębiorstwie przez WITD) zgłosił do licencji zmianę adresu zamieszkania na adres: [...].

Analiza dokumentacji przedsiębiorcy (faktury VAT, umowy zawierane

z kierowcami, umowa najmu ciągnika) wykazała, iż w całym okresie objętym kontrolą

(tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r.) przedsiębiorca wykonywał działalność gospodarczą pod adresem [...], co wynika zarówno z treści ww. dokumentów jak i z oficjalnej pieczęci przedsiębiorstwa widniejącej na ww. dokumentach. Ponad wszelką wątpliwość przekroczony zatem został termin 28 dni na zgłoszenie zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d.

Z uwagi na powyższe - w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego -kara w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.

II. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną godzinę sankcjonowanego przez lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

– organ odwoławczy wskazuje, iż w toku kontroli, na podstawie okazanych do kontroli danych cyfrowych z kart kierowców i wykresówek, ustalono, iż:

Kierowca R. S., kierując pojazdem o nr rej. [...]:

• w dniach [...] r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny 41 minut. Z uwagi na powyższe, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu tego naruszenia sankcjonowanego przez została nałożona zasadnie, a jej wymiar obliczono prawidłowo;

• w dniach [...] r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny 57 minut, za co przedsiębiorcy zasadnie wymierzona została kara pieniężna w wysokości [...] zł, a jej wymiar obliczono prawidłowo.

• w dniach [...] r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę 19 minut, za co zasadnie została wymierzona przedsiębiorcy kara pieniężna w wysokości [...] zł.

Kierowca M. S., kierując pojazdem o nr rej. [...]:

• w dniach [...] r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę 10 minut za co zasadnie została wymierzona kara pieniężna

w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 godziny 50 minut za co zasadnie została przedsiębiorcy kara pieniężna w wysokości [...] zł.

W powyższych przypadkach w toku kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków.

Dokonana przez organ odwoławczy ponowna szczegółowa analiza całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż organ I instancji zasadnie wymierzył przedsiębiorcy z tytułu wskazanych wyżej naruszeń karę łączną

w wysokości [...] zł.

III. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut (lp. 5.2. załącznika

nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy przedstawił następujące ustalenia:

Kierowca C. K., kierując pojazdem o nr rej. [...]:

• w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 33 minuty. Z uwagi na powyższe, zasadnie została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł.

Kierowca M. S., kierując pojazdem o nr rej. [...]:

• w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 45 minut, co skutkuje karą pieniężną w wysokości [...] zł,

• w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu

bez przerwy o 55 minut, za co zostaje wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł,

• w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu

bez przerwy o 55 minut, za co zostaje wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł,

• w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 40 minut, co skutkuje karą pieniężną w wysokości [...] zł W toku kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe – w ocenie GITD - organ I instancji zasadnie wymierzył przedsiębiorcy karę łączną z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości [...] zł

IV. Odnośnie naruszeń polegających na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę; (lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Na podstawie okazanych do kontroli danych cyfrowych z kart kierowców

i wykresówek, po ich przeanalizowaniu ustalono, iż:

Kierowca C. K., kierując pojazdem o nr rej. [...]:

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny 27 minut, za co zostaje wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o 54 minuty, za co wymierzona została kara pieniężna w wysokości [...].

Kierowca Z. S., kierując pojazdem o nr rej. [...]:

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 45 minut co skutkuje karą pieniężną w wysokości [...] zł.

Kierowca R. S., kierując pojazdem o nr rej. [...]:

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny

i 17 minut, za co przedsiębiorcy zostaje wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 17 minut,

co skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny

14 minut – za co została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę 7 minut – za co została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny

10 minut, za co została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut,

co skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 23 minuty,

co skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 25 minut,

co skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł ;

• w dniach [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę

i 36 minut – za co wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł;

Kierowca M. S., prowadząc pojazd o nr rej. [...]:

• w dniach [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o 20 minut

za co wymierzono przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę

5 minut – za co wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł;

• w dniach [...] r., skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny

15 minut, za co została wymierzona przedsiębiorcy kara pieniężna w wysokości [...] zł.

W opisanych wyżej przypadkach, w toku kontroli w przedsiębiorstwie również nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Zatem ponowna szczegółowa analiza całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wykazała, iż organ

I instancji zasadnie wymierzył stronie z tytułu wskazanych wyżej (pkt IV) naruszeń, sankcjonowanych przez lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d., karę łączną w wysokości [...] zł

V Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę sankcjonowanego przez lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d.

Na podstawie okazanych podczas kontroli wykresówek ustalono, iż kierowca M. S.:

• w dniach [...] r. skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 4 godziny

i 30 minut, co skutkuje wymierzeniem przedsiębiorcy kary pieniężnej w wysokości [...] zł

• w dniach [...] r. skrócił tygodniowy okres odpoczynku o 7 godzin

i 5 minut, za co wymierza się karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie GITD uznał, iż organ I instancji zasadnie wymierzył stronie z tytułu wskazanych wyżej (pkt V) naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d. karę łączną w wysokości [...] zł.

VI. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd).

GITD wskazał, iż według art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/14, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 rozporządzenia nr 165/14, przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności;

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każdy dzień.

Analiza okazanych do kontroli wykresówek kierowcy Z. S.:

• z dni 15/16 stycznia 2015 r. - na trasie [...];

• z dnia 22 stycznia 2015 r. - na trasie [...], w pojeździe

o nr rej. [...];

• z dni 11/12 marca 2015 r. - na trasie [...], w pojeździe

o nr rej. [...];

• z dni 18/19 marca 2015 r. - na trasie [...], w pojeździe

o nr rej. [...];

• z dnia 25 marca 2015 r. - na trasie [...], w pojeździe

o nr rej. [...];

• z dni 05/06 maja 2015 r. - na trasie [...], w pojeździe

o nr rej. [...];

• z dni 08/09 czerwca 2015 r. - na trasie [...]., w pojeździe

o nr rej. [...];

• z dni 16/17 czerwca 2015 r. - na trasie [...], w pojeździe

o nr rej. [...],

wykazała, iż w tych okresach ww. pojazdy poruszały się po drogach publicznych, na co wskazują m.in. zadeklarowane przez kierowcę punkty rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia pojazdu, jak również zadeklarowane wartości początkowe i końcowe licznika stanu przejechanych kilometrów. Na ww. wykresówkach brak jest aktywności kierowcy świadczących, iż prowadził on pojazd, jednakże znajdują się zapisy świadczące, iż wykresówka znajdowała się w drugiej szufladzie tachografu analogowego, przewidzianej dla drugiego kierowcy poruszającego się w załodze dwuosobowej.

Pomimo wezwania organu I instancji, strona nie wskazała z kim w ww. okresach kierowca Z. S. wykonywał przewozy w załodze dwuosobowej, tj. kto prowadził pojazd.

Zdaniem GINB, przedsiębiorca jest obowiązany do następczej kontroli zadań przewozowych powierzanych kierowcom poprzez analizę przekazanych wykresówek oraz odczytu danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych.

W przedmiotowej sprawie stwierdzone sytuacje miały miejsce w okresach znacznie poprzedzających okres trwania kontroli, a zatem przy zachowaniu należytej staranności przedsiębiorca powinien wyjaśnić ww. okoliczności i ustalić kto w ww. okresach prowadził pojazd.

Odnośnie podnoszonego przez stronę zarzutu, dotyczącego nieprzesłuchania przez organ I instancji kierowcy Z. S. na ww. okoliczności, GITD wskazuje, iż w okresie kontroli kierowca nie wykonywał już przewozów w imieniu i na rzecz strony. Stwierdzone okresy jazdy w załodze dwuosobowej miały miejsce

w okresie znacznie poprzedzającym okres kontroli, co powoduje, iż przesłuchanie Z. S. na ww. okoliczności nie wniosłoby do sprawy żadnych nowych dowodów. Fakt, iż strona nie wyjaśniła ww. okoliczności we własnym zakresie, pomimo, iż jako przedsiębiorca była obowiązana do ich wyjaśnienia powoduje, iż w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dokonanej po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, kara pieniężna za przedmiotowe naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości [...] zł została nałożona zasadnie. Organ I instancji przy wydawaniu decyzji opierał się na dostępnym materiale dowodowym i na jego podstawie w sposób logiczny, ustalił okoliczności powstania sankcjonowanych przez powołane przepisy naruszeń.

VII. Odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.)

- organ zacytował treść art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych

w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), oraz treść: lp. 6.3.8 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje okazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości [...] złotych za każdą wykresówkę.

Następnie GITD przedstawił analizę okazanych do kontroli wykresówek wskazując, iż na wykresówce wykorzystywanej przez kierowcę C. K. w dniu [...] r. w pojeździe o nr rej. [...] brakuje wszystkich wymaganych aktywności kierowcy. Kierowca zadeklarował, iż w dniu

[...] r. zakończył używanie wykresówki w m. Ociąż przy stanie końcowym licznika przebytej drogi 967164 km, a w dniu [...] r. rozpoczął używanie wykresówki w m. S. przy stanie początkowym licznika przebytej drogi 967523 km. Na okazanej wykresówce brak jest zapisów dokumentujących w jaki sposób kierowca przebył trasę 359 km. Przedsiębiorca nie był w stanie wyjaśnić ww. okoliczności.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD organ I instancji zasadnie wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd.

VIII. Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).

GITD wskazuje, iż zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85) i zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Dalej organ odwoławczy wskazuje, iż po dniu 2 marca 2016r. stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 jest uznawane za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Ponadto, w myśl art. 46 "W zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo (od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu) przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia."

Zgodnie z rozdziałem I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG)

nr 3821/85 "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi

w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006.

Zgodnie z pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010

w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zgodnie z art. 1 ust. 3 w/w aktu prawnego, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Sankcją za naruszenie tego obowiązku, wskazaną w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych - za każdego kierowcę.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14;. "Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe (...) ".

Na podstawie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie

w postaci danych cyfrowych, organ odwoławczy stwierdził, iż dane z karty kierowcy C. K. zostały wczytane w dniach:

• [...] r., w tym czasie na karcie kierowcy zostało zapisanych 34 dni zarejestrowanej działalności, tj.:

o 34 dni, w których karta kierowcy była załogowana w tachografie cyfrowym;

o 0 wpisów manualnych wykonanych przez kierowcę, zatem w okresie pomiędzy ww. odczytami doszło do naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.;

• [...] r., w tym czasie na karcie kierowcy zostało zapisanych 30 dni zarejestrowanej działalności, tj.:

o 30 dni, w których karta kierowcy była załogowana w tachografie cyfrowym;

o 0 wpisów manualnych, wykonanych przez kierowcę.

Z uwagi na powyższe należy uznać, iż w okresie pomiędzy ww. odczytami doszło do naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zatem organ I instancji zasadnie nałożył na stronę karę w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy C. K.

Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie

w postaci danych cyfrowych, organ odwoławczy ustalił także, iż dane z karty kierowcy R. S. zostały wczytane w dniach:

• [...] r., w tym czasie na karcie kierowcy zostało zapisanych

30 dni zarejestrowanej działalności, tj.:

o 24 dni, w których karta kierowcy była załogowana w tachografie cyfrowym;

o 6 wpisów manualnych wykonanych przez kierowcę.

Doszło więc do naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zatem organ I instancji zasadnie nałożył na stronę karę w wysokości [...] zł z tytułu wskazanego wyżej naruszenia 3 do u.t.d. za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy R. S. oraz karę łączną – z tytułu obu kierowców - w wysokości [...] zł.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego braku delegacji ustawowej dla ITD do stosowania przepisów rozporządzenia 165/2014, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdza, iż jest on niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy zwraca w tym zakresie uwagę na treść art. 46 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014, stanowiącego, iż: "W zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia." Zauważa również, iż w preambule do rzeczonego aktu napisano, iż "Akty wykonawcze przyjęte do celów niniejszego rozporządzenia, które zastąpią przepisy załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 i inne środki wykonawcze, powinny zostać przyjęte do dnia 2 marca 2016 r. Jednak jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny te akty wykonawcze nie zostaną przyjęte w terminie, niezbędną ciągłość prawa powinny zapewnić przepisy przejściowe".

Nadto organ odwoławczy powołał się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt. II SA/Go 365/15, gdzie w stanie faktycznym wystąpiła analogiczna sytuacja. W wyroku tym Sąd stwierdził m.in., iż "podstawową regulację prawną ustanawiającą przepisy dotyczące użytkowania i kontroli urządzenia rejestrującego, jego konstrukcji oraz instalacji, w dniu wydania zaskarżonej decyzji, stanowiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.) w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L .1985.370.8). Rozporządzenie to zostało z dniem 1 marca 2014 r. uchylone art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L60/1 z 28 lutego 2014 r.). Jednakże na mocy przepisów przejściowych - art. 46 tego aktu prawnego, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia nadal obowiązują do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w rozporządzeniu (UE) nr 165/2014. Zgodnie z art. 47 rozporządzenia (UE) 165/2014 zdanie drugie, odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia".

Odnośnie zaś zarzutów odwołania dotyczących niezastosowania w niniejszej sprawie, przepisów egzoneracyjnych (art. 92c u.t.d.), GITD powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 28/15: gdzie stwierdzono, iż "stosownie do art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przesłanki egzoneracyjne określone w cytowanych przepisach ustawy o transporcie drogowym nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przestrzeganie reguł normatywnych określających wymogi w zakresie rejestrowania wskazań w zakresie przebytej drogi, aktywności kierowców, systematycznego i terminowego sczytywania danych, przestrzegania norm czasu pracy kierowców oraz odpoczynków, należą do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową". Nadto przytoczono tezy z wyroku WSA w Opolu z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt

II SA/Op 123/15.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący pozwala ustalić tok rozumowania organu I instancji, jak również organ

w sposób wyczerpujący opisał materiał dowodowy, na którym opierał się wydając zaskarżoną decyzję.

Powyższą decyzję P. M. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podniósł zarzuty tożsame z zarzutami odwołania, tj.:

- naruszenia art. 6 K.p.a. poprzez oparcie procedury kontrolnej na uregulowaniach nieobjętych dyspozycją art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 roku

o transporcie drogowym,

- rażącego naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego,

- naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania i obciążenie nimi Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji skorzystał z uprawnień określonych w art. 10 § 1 K.p.a. i złożył szerokie wyjaśnienia odnośnie przedmiotu kontroli. W szczególności zwracał uwagę na fakt, iż poszczególne naruszenia zostały ustalone przy błędnych ustaleniach faktycznych i nierzetelnej analizie materiału dowodowego. Oba organy odrzuciły jego uwagi jako niezasadne oraz nieistotne z punktu widzenia kształtu rozstrzygnięcia.

Skarżący zwraca uwagę, iż z treści skarżonej decyzji, w odniesieniu do naruszenia określonego w Ip. 6.3.7 oraz 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, wynika, iż analizę zebranej dokumentacji wykonano

z uwzględnieniem wymagań zawartych w przepisach art. 33 i 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku

w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (...). Procedura kontrolna obejmująca postanowienia rozporządzenia 165/2014 odbyła się zatem z naruszeniem zasad legalizmu, bowiem jej zakres wykraczał poza upoważnienie do kontroli okazane przez inspektora, wydane w dniu [...] roku sygn. [...]. Jak wynika z treści tego upoważnienia, przedmiotem przeprowadzonej kontroli byty regulacje związane z:

a. prowadzeniem przez ww. przedsiębiorcę transportu drogowego - ustawa

o transporcie drogowym - tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 1414 z późniejszymi zmianami,

b. przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego - ustawa Prawo o ruchu drogowym tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku poz. 1137 z późniejszymi zmianami,

c. przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu

i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy - ustawa z dnia

16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku poz. 1155 z późn. zmianami,

d. przestrzeganiem rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 roku Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - Dz.U. L 102/1 z 14.4.2006 r. z późn. zmianami,

e. rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - Dz. Urz. WE 1370 z 31.12.1985r. z późn. zmianami.

Organ zatem w sposób wyczerpujący określił ramy i procedury kontrolne, które będą realizowane w toku tego postępowania. Przepisy rozporządzenia 165/2014 (WE) nie były wskazane w zawiadomieniu o kontroli jako uregulowania podlegające weryfikacji w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Dokonując analizy dokumentów na podstawie przepisów nie ujętych w zawiadomieniu o kontroli organ przekroczył zatem swoje uprawnienia, co w związku z dyspozycją art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej nie powinno stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej.

Abstrahując od faktu, iż zawiadomienie o kontroli nie zawierało informacji,

iż przeprowadzona przez WITD analiza dokumentów będzie realizowana także

w oparciu o przepisy rozporządzenia 165/2014 – zdaniem skarżącego - należy podnieść, iż organ nie był w momencie kontroli w ogóle uprawniony do kontroli dokumentów w wyżej omawianym zakresie. Przede wszystkim zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym do zadań Inspekcji należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 u.t.d. W myśl art. 92 a ust. 1 tej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Pod pojęciem "obowiązków lub warunków przewozu drogowego" należy rozumieć zasady określone w art. 4 pkt 22 ustawy. Przywołane zapisy ustawy o transporcie drogowym odwołują się do przepisów wskazanych w art. 4 pkt 22 u.t.d. wskazując ograniczony i wyczerpujący katalog podstaw prawnych, w oparciu o które mogą działać organy Inspekcji w postępowaniach kontrolnych. W wymienionym katalogu podstaw prawnych nie wymieniono przepisów rozporządzenia PEiR (UE) nr 165/2014, zatem organy Inspekcji nie są uprawnione do dokonywania analizy dokumentów w aspekcie spełniania wymagań określonych w tym rozporządzeniu. Chociaż przepis art. 47 rozporządzenia 165/2006 (UE) określa zasady zastępczego stosowania przepisów tego rozporządzenia w razie odwołań do rozporządzenia 3821/85, jednak tenże przepis, zgodnie z art. 48 rozporządzenia wszedł w życie dopiero w dniu 2 marca 2016 roku. Reasumując, ZWITD oraz GITD dokonując analizy dokumentów w aspekcie przepisów rozporządzenia 165/2014, powołały się na uregulowania nie objęte dyspozycją art. 4 ust. 22 ustawy o transporcie drogowym, wskutek czego organ wydając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w sposób rażący naruszył art. 6 K.p.a.

Skarżący kwestionuje stanowisko GITD, iż stosowanie przepisów rozporządzenia 165/2014 w ramach wspomnianej kontroli wynika z art. 47 tego rozporządzenia, zgodnie z którym "wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014". Strona na żadnym etapie nie kwestionowała problematyki obowiązywania) przepisów rozporządzenia (WE) nr 165/2014, Przeciwnie, z uwagi na zobowiązania traktatowe Polska stosuje przepisy rozporządzeń unijnych w sposób bezpośredni, bez potrzeby implementacji. Problem leży wyłącznie w kwestii braku uprawnień ustawowych dla inspektorów inspekcji transportu drogowego do kontroli spełniania przez przewoźników obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 165/2014, co wynika wprost z treści art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. GITD w treści skarżonej decyzji nie wskazał bezpośredniej podstawy prawnej pozwalającej na działanie organów ITD na podstawie rozporządzenia 165/2014 ale skupił się w treści skarżonego rozstrzygnięcia na dywagacjach teleologicznych zmierzających do konkluzji, iż chociaż nie ma bezpośredniego przepisu pozwalającego ITD na działanie w oparciu o rozporządzenie 165/2015, to jednak poprzednia regulacja jest tożsama z nową, zatem organ nie widział przeszkód w stosowaniu nowych uregulowań. Powyższa interpretacja dowodzi niezbicie, iż organ nie był zainteresowany obiektywnym i rzetelnym rozpatrzeniem sprawy.

Zdaniem skarżącego - organ administracji powinien rozstrzygać wyłącznie na podstawie obowiązujących w chwili rozstrzygania przepisów prawa. Jednym

z wymogów zachowania praworządności jest unormowanie procedury administracyjnej w sposób precyzyjny, jasny i zgodny z aksjologią demokratycznego państwa prawa oraz prawidłowe i ścisłe stosowanie tych przepisów w praktyce, a zwłaszcza przepisów dotyczących uprawnień procesowych uczestników postępowania (wyrok NSA z 19 października 1993 roku, V SA 250/93). GITD, powołując szereg uregulowań prawnych w treści zaskarżanej decyzji, nie podjął choćby minimum działań w celu wykazania, czy inspektorzy WITD są w ogóle uprawnieni do działania w oparciu o rozporządzenie 165/2014, które nie jest normą przewidzianą w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, zatem działanie ITD w oparciu o to rozporządzenie nie nosi cech legalności. Nawet gdyby przyjąć, iż niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 47 rozporządzenia, zgodnie z którym odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do tego rozporządzenia, to, po pierwsze - ten przepis nie obowiązywał

w dniu kontroli oraz w dniu wydania decyzji organu I instancji (wszedł w życie dopiero

3 marca 2016 roku), zaś - po wtóre - zasada supremacji prawa wspólnotowego nad krajowym nie przewiduje procedury zmiany przepisem wspólnotowym przepisu krajowego. W przypadku niezgodności przepisów prawa UE i prawa krajowego, prawo krajowe nie ma zastosowania. W tym przypadku GITD przyjął taką wykładnię, że norma UE zawarta w rozporządzeniu 165/2014 zmienia normę materialną określoną w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Taka wykładnia - zdaniem skarżącego -jest sprzeczna zarówno z prawem krajowym (art. 6 K.p.a.), jak i prawem UE (Traktat Lizboński).

Skarżący dalej wskazuje, iż polska ustawa o transporcie drogowym nie jest aktem wykonawczym w rozumieniu przepisów art. 46 rozporządzenia 165/2014. Prawodawca unijny wspomnianym artykułem 46 przewidział przejściowe stosowanie przepisów rozporządzenia 3821/85 wyłącznie w zakresie nieuregulowanym przepisami rozporządzenia 165/2014. W szczególności w tych obszarach, gdzie wymagane są akty wykonawcze do rozporządzenia 165/2014, które nie zostały jeszcze opublikowane (a istnieją dla rozporządzenia 3821/85). GITD przyjął absurdalną konkluzję, iż art. 46 rozporządzenia przewiduje odstępstwo od stosowania przepisów rozporządzenia 165/2014 i zamienne stosowanie rozporządzenia 3821/85 dla krajów, które nie zdążyły ze zmianą wewnętrznych przepisów, tak jak w przypadku Polski - nie zmieniono art. 4 pkt 22 a ustawy o transporcie drogowym. Akty prawa UE nie mogą jednak skutkować bezpośrednią zmianą przepisów wewnętrznych kraju UE. Zasada supremacji prowadzi jedynie do konkluzji, iż krajowy przepis, niezgodny z przepisem UE, traci zastosowanie (moc), jednak nie zostaje automatycznie dostosowany do nowego prawa UE, jak konkluduje GITD.

Bardziej szczegółowo skarżący odniósł się do wskazanego naruszenia Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazując, iż w odniesieniu do tego naruszenia (polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu) organ wskazał, iż przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli wykresówek kierowcy/kierowców, z którymi pracował w załodze wieloosobowej kierowca Z. S. w pojeździe [...] w dniach [...]. Tymczasem zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, Nadto w myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W komentowanym przypadku organ arbitralnie stwierdził, że kierowca, Z. S. podróżował w załodze dwuosobowej. Powyższa teza nie jest umotywowana posiadaniem bezspornego materiału dowodowego, lecz wyłącznie stanowi efekt domysłów i przypuszczeń organu opartych na specyficznym trybie rejestracji aktywności na wykresówkach Z. S.

Główny Inspektor Transportu Drogowego bezpodstawnie zarzucił, iż to strona miała obowiązek w toku postępowania wskazać osobę drugiego kierowcy, z którym we wskazanych dniach podróżował Z. S. Strona w toku kontroli przekazała organowi wszystkie wykresówki będące w jej posiadaniu za okres objęty kontrolą. Kontrolujący inspektor transportu drogowego mógł bez żadnego trudu dopasować wykresówki innych kierowców do aktywności Z. S. w celu ustalenia, z jakim kierowcą podróżował pracownik w załodze. Przywołana przez GITD argumentacja odnośnie rzekomego obowiązku przekazywania na żądanie organu informacji m.in. pozwalających na "dopasowanie" kierowców podróżujących w załodze nie ma oparcia w obowiązujących uregulowaniach. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (obowiązującego w chwili kontroli) przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Z komentowanych uregulowań nie wynika, jakoby strona miała obowiązek gromadzić wykresówki "załogami" (parami). Komentowany przepis wymaga jedynie skrupulatnego gromadzenia wykresówek każdego kierowcy w porządku chronologicznym i w czytelnej formie, co było czynione przez kontrolowanego przedsiębiorcę. Nadto trudno oczekiwać od przedsiębiorcy,

iż będzie potrafił przedstawić informacje odnośnie każdego przewozu zrealizowanego w ciągu ostatnich 12 miesięcy (okres objęty kontrolą), a w szczególności który przewóz realizowany był przez załogę bądź pojedynczego kierowcę. Największym, jednak absurdem w tej sprawie jest fakt, iż organ nakazał wskazanie drugiego kierowcy, z którym podróżował Z. S., pobierając jednocześnie wszystkie wykresówki w oryginale do kontroli, wskutek czego strona nie miała nawet materiału, na którym mogłaby pracować w celu odszukania właściwego kierowcy z załogi. Organ, chcąc niejako ułatwić sobie pracę, przerzucił obowiązek dowodowy na stronę, bagatelizując znaczenie dowodów już posiadanych. Kontrolujący przy minimum wysiłku miał możliwość dopasowania wykresówek z konkretnych dni pozostałych kierowców w celu zweryfikowania osoby, z którą podróżował kierowca S. w załodze. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że z zasady prawdy obiektywnej (art. 7) oraz art. 77 §1 K.p.a. wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji (teza 1 wyroku NSA, iż w Lublinie z 15 września 1992 roku SA/LU 601/92). W komentowanym przypadku organ przerzucił cały obowiązek dowodowy na stronę nie podejmując jakichkolwiek wysiłków zmierzających do ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.).

Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest

w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę i eliminuje zaskarżony akt z obrotu prawnego tylko w wypadku stwierdzenia naruszenia przez organ prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Dokonana według wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola nie dała podstaw do stwierdzenia wskazanych wyżej naruszeń.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż mimo postawionego w tym zakresie ogólnego zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przez niedopełnienie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, skarżący nie zakwestionował poczynionych podczas przeprowadzonej kontroli szczegółowych ustaleń wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego w zakresie dokonanych przez kierowców naruszeń przepisów regulujących zasady wykonywania transportu drogowego, sankcjonowanych przez powołane w każdym przypadku odpowiednie normy zawarte w załączniku nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym i wynikającej stąd odpowiedzialności przedsiębiorcy.

Zasadniczy zarzut skargi sprowadza się do zakwestionowania przez skarżącego prawnych podstaw przeprowadzenia kontroli i dokonania ustaleń z powołaniem się przez organy na przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/14, które nie jest wymienione w art. 4 pkt 22 u.t.d., a w odniesieniu do zastosowanych przez organ w tym postępowaniu art. 33 i 34 weszło w życie dopiero w dniu 3 marca 2016r., a zatem nie odnosi się do okresu objętego kontrolą. W ocenie skarżącego, z uwagi na fakt, że przepis art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., powołuje się na obowiązki lub warunki wynikające z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, to inspektorzy kontroli nie mają uprawnień do kontroli spełniania przez przewoźników obowiązków wynikających z rozporządzenia PEiR (UE) nr 165/2014.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zatem kwestia zastosowania w sprawie właściwych przepisów prawa unijnego.

W tej mierze należy wskazać, iż kwestia powołania się przez organy inspekcji transportu drogowego na przepisy rozporządzenia PEiR nr 165/2014 została wyjaśniona w ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przytaczanym przez organ, jak też w orzecznictwie tutejszego sądu. I tak np.

w wyrokach z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1447/16 oraz z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1088/16 wyjaśniono, iż zgodnie z treścią art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego należy rozumieć obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz aktów prawnych wymienionych w pkt 22 lit. a) do y), przy czym w pkt 22 lit. a) wymieniono rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821 obowiązywało do dnia 2 marca 2016 r. Z tą datą zostało ono uchylone na mocy art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014

z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym

i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE.L.2014.60.1), który stanowi iż "niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia". Z kolei w myśl art. 46 tego rozporządzenia, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Z treści art. 48 wspomnianego rozporządzenia z dnia 4 lutego 2014 r., wynika natomiast, że weszło ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jednakże z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, ma ono zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r., przy czym art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Powyższe stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela, uznając zarzuty skargi w tym zakresie za niezasadne.

Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z tej ustawy, jak i wskazanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.1985.370.8 ze zm.) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 ze zm.).

W związku z tym, iż zarzucane skarżącemu naruszenia związane są

z prawidłowością wykresówek, które rejestrowały aktywność kierowców w dniach

27 listopada 2014 r. do 27 listopada 2015 r. zastosowanie mają oczywiście przepisy wówczas obowiązujące, a mianowicie rozporządzenie nr 3821/85, przy czym powołanie się przez organ pierwszej instancji na przepisy rozporządzenia nr 165/2014, czyli inne niż w zawiadomieniu o kontroli z dnia [...] r., nie stanowiło błędu mającego istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż - jak słusznie zauważył organ - obowiązki wynikające z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 odpowiadają obowiązkom wypływającym z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Natomiast w myśl art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację czasu prowadzenia pojazdu, innej pracy, okresów gotowości, okresów dyspozycyjności, przerw w pracy i okresów dziennego odpoczynku.

Ponadto stosownie do art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 3821/85 każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;

d) wskazania licznika długości drogi:

- przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,

- w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (wskazanie licznika w pojeździe, do którego był przydzielony oraz wskazanie licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony);

e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

Natomiast stosownie do art. 34 ust.1 rozporządzenia (UE) 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy

z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust.2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu (ust.3). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust.4). Kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czas prowadzenia pojazdu; wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b dyrektywy 2002/15/WE; przerwy lub odpoczynek (ust.5). Każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;

d) wskazania licznika długości drogi:

(i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce;

(ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce;

(iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika

w kolejnym pojeździe;

e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu (ust.6).

Jak zatem wynika z powyższego zestawienia treści art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i art. 34 rozporządzenia nr 165/2014, przepis nowego rozporządzenia stanowi kontynuację wymogów nałożonych na kierowcę

w rozporządzeniu wcześniejszym a naruszenia stwierdzone w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy P. M. wypełniają hipotezę normy prawnej zarówno rozporządzenia nr 3821/85, jak i rozporządzenia PEiR nr 165/2014. W konsekwencji należy uznać, że kontrola przedsiębiorstwa skarżącego została przeprowadzona w sposób prawidłowy.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że stwierdzając w niniejszej sprawie zaistnienie naruszeń wskazanych w poszczególnych lp. załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, organy prawidłowo wskazały na powołane powyżej przepisy wspólnotowe określające zakazy, obowiązki i odpowiedzialność przedsiębiorcy,

w zakresie rejestrowania wymaganych danych na wykresówkach i karcie kierowcy.

Należy też zaznaczyć, iż poza zakwestionowaniem powołania się przez organy na rozporządzenie PEiR nr 165/2014, skarżący nie zakwestionował żadnych ich ustaleń co do stwierdzenia poszczególnych rodzajów naruszeń sankcjonowanych przez przepisy art. 92a ust.1 u.t.d. wyszczególnionych w załączniku nr 3 do ww. ustawy.

Zakwestionował jedynie wymierzenie kary w wysokości [...] zł na podstawie lp.6.3.7 ww. załącznika – za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek (kierowcy/kierowców), z którym pracował w załodze wieloosobowej kierowca Z. S., we wskazanych przez organ w dniach [...] r. prowadził pojazd Z. S.

(8 x [...] zł za każdy dzień).

Przedstawionych wyżej argumentów skargi w tym zakresie nie można uznać za zasadne i mogące stanowić podstawę do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu w tym zakresie.

Jak ustalił organ w toku kontroli stwierdzono w pewnych okresach brak aktywności kierowcy Z. S., jednakże znajdują się zapisy świadczące, że wykresówka znajdowała się w drugiej szufladzie tachografu analogowego, przewidzianej dla drugiego kierowcy.

Skarżący w tym zakresie podnosi, m.in. iż organ arbitralnie stwierdził,

że kierowca Z. S. prowadził pojazd w załodze dwuosobowej, jednakże

w toku kontroli i postępowania temu nie zaprzeczał, przy czym stwierdzić należy,

iż przy przyjęciu założenia, że kierowca S. prowadził pojazd jednoosobowo nie można wyjaśnić prowadzenia pojazdu we wskazanych w decyzji okresach bez stwierdzenia naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Nie można też uwzględnić argumentów, iż żądanie organu prowadzącego postępowania w tym zakresie było bezzasadne, wobec faktu, iż kontrolujący zabrali w toku kontroli wszystkie wykresówki, na podstawie których można byłoby ustalić innego kierowcę. Problem jest bowiem w tym, iż z analizy wykresówek, którymi dysponował organ okoliczność ta nie wynikała (nie mogła być ustalona przez kontrolujących), wobec czego zażądano tych danych od przedsiębiorcy, który prowadząc profesjonalne przedsiębiorstwo winien posiadać dokumentację, na podstawie której niezbędne dane w tym zakresie można było ustalić bądź zweryfikować.

Zatem zarzut skarżącego, że kontrolujący powinni we własnym zakresie ustalić powyższe okoliczności, np. przez przesłuchanie niepracującego już w tym przedsiębiorstwie kierowcy jest nietrafny i uznać go należy za wybieg skarżącego uwalniający go od odpowiedzialności za nieprawidłowości w zakresie czasu pracy kierowców. W interesie skarżącego było usunąć powstałe w tym zakresie wątpliwości organu, co do tego, iż kierowca Z. S. nie prowadził pojazdu w okresie zaznaczonego w jego wykresówce braku aktywności kierowcy, a prowadził go inny kierowca.

Opisana w decyzji w tym zakresie sytuacja niewątpliwie mieści się w hipotezie normy sankcjonującej wskazanej w lp 6.3.7 załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ponieważ skarżący wskazania tych danych odmówił, nałożenie kary na podstawie lp 6.3.7 zał. nr 3 do u.t.d. uznać należy za zgodne z prawem.

Za nietrafne uznać też należy zarzuty odnoszące się do kar za niedotrzymanie wymaganych terminów odczytywania danych z karty kierowcy.

Dniami zarejestrowanej działalności są dni, które w myśl art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 (a także art. 15 rozporządzenia nr 3281/15) powinny zostać zarejestrowane w sposób automatyczny na karcie kierowcy lub za pomocą wpisów manualnych, tj. okresy jazdy, innej pracy, gotowości, przerw lub odpoczynków. Okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności (tj. okresy w których przebywał na urlopie wypoczynkowym, zwolnieniu chorobowym) nie mogą być traktowane jako dni zarejestrowanej działalności i jako takie nie są wliczane

do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy.

Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowy opis ustaleń organu, które nie zostały podważone przez skarżącego. Z zawartego w aktach materiału jednoznacznie wynika, iż przedstawione w decyzji "przeterminowane" okresy odczytów obejmowały okresy zarejestrowanej działalności kierowców, Skarżący nie przedstawił w tym zakresie dowodów, z których wynikałoby, że kierowca przebywał na urlopie bądź zwolnieniu lekarskim, bądź z innego powodu nie zachodził obowiązek rejestrowania działalności.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.