Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2892/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia WSA del. Grzegorz Czerwiński Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 261/12 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 261/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę S. Sp. z o.o. w W. na zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], Prezydent [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej "Prawem budowlanym", wniósł sprzeciw do zgłoszenia S. Sp. z o.o., dotyczącego zamiaru usytuowania urządzenia do przekazywania treści – wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarach ekranu 6 m x 3 m, na terenie nieruchomości przy ul. [...], działka nr ew. [...] z obrębu [...] w W..

W uzasadnieniu organ wskazał, że zamierzona inwestycja stanowi budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Oznacza to, że wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu I instancji, zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem wykracza poza ramy art. 29 Prawa budowlanego, albowiem nie mieści się w pojęciu "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych". Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ ten stwierdził jednocześnie, że dla określenia trwałego związania z gruntem niema znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano. Istotny jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł S. Sp. z o.o. w W..

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na przepisy art. 29-31 Prawa budowlanego (cytując przy tym w szczególności art. 30 ust. 2 i ust. 6) i wskazał, że zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem (jak wynika z dokumentacji sprawy oraz decyzji organu I instancji), przewiduje realizację wolnostojącej tablicy reklamowej posadowionej na słupie stalowym kotwionym do stopy fundamentowej. Wysokość od poziomu gruntu spod planszy wynosi 4 m, a do krawędzi górnej – 7 m. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość tego urządzenia i jego konstrukcję świadczy o tym, że jest to trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, a więc budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Urządzenie to jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie, czy też posadowiono na gruncie, ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. W konsekwencji organ odwoławczy podzieli stanowisko organu I instancji i wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wskazał też, że rozmiar i charakter prac przewidzianych w projekcie technicznym dla ustawienia przedmiotowej konstrukcji oraz okoliczność, że na skutek tych prac powstaje w określonym miejscu nowy obiekt budowlany, uzasadnia uznanie, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w sprawach analogicznych do niniejszej i zawartą w nich wykładnię art. 3 pkt 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Sp. z o.o. w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze postawiono zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., błędnej wykładni art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Strona skarżąca wskazała na rozbieżności orzecznicze na tle art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz zwróciła uwagę na ostatnie orzeczenia sądów, w tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 551/10, w którym podzielono (jak wskazała) poglądy prawne skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 261/12, oddalając skargę, wskazał, że co prawda opis przedmiotu sprawy przedstawiony przez Wojewodę jest bardziej ogólny od opisu zawartego w decyzji I instancji, niemniej nie budzi wątpliwości, że organ ten orzekł w sprawie dotyczącej tablicy reklamowej z jednostronną ekspozycją o wymiarach 6 m x 3 m, posadowionej na słupie stalowym mocowanym do fundamentu prefabrykowanego, co zgodne jest z informacjami przedstawionymi przez skarżącą. W ocenie Sądu, tego rodzaju uchybienie nie mogło spowodować uwzględnienia skargi.

Sąd mając na względzie takie parametry przedmiotowego urządzenia, jak jego wielkość (w tym wysokość) i konstrukcję, a nadto sposób jego posadowienia na gruncie (podstawa fundamentowa posiada takie parametry, aby całe urządzenie reklamowe mogło, za pomocą siły grawitacji, oprzeć się czynnikom atmosferycznym), stwierdził, że prawidłowo przyjęto w sprawie, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, organy obu instancji zastosowały prawidłową wykładnię art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i użytego w nim sformułowania "trwale związane z gruntem", posiłkując się przy tym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłym w sprawach analogicznych. Sąd wyjaśnił, że aktualnie Naczelny Sąd Administracyjny w wielu swoich wyrokach podkreśla, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Sąd ten zwraca też uwagę, że o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda związania i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1623/10; z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1405/10; z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1788/10).

Kierując się powyższym i jednocześnie podzielając przytoczone powyżej poglądy prawne, Sąd za prawidłową uznał ocenę organów obu instancji, że urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem posiada trwałe związanie z gruntem. Jego posadowienie na gruncie jest bowiem stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że zgłoszenie dotyczy budowli w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem i w konsekwencji zasadnie wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. Sąd dostrzegł jednocześnie, że z opisu zawartego w złożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej wynika, że posadowienie przedmiotowego obiektu wymaga przygotowania określonego nośnika (słupa posadowionego na podstawie fundamentowej) i wiąże się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego ustawienia grunt tak, aby zapewnić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą, uniemożliwiając tym samym łatwe przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce, czy zniszczenie tego obiektu przy silnych podmuchach wiatru.

Tym samym Sąd nie zgodził się ze skarżącą, że o tym czy dany obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie decyduje jego wielkość, gabaryty, stabilność i trwałość posadowienia, ale jedynie sposób fizycznego związania (połączenia) z gruntem. Sąd podkreślił, że w tym zakresie obowiązuje jednolity pogląd w orzecznictwie, również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sąd orzekając w niniejszej sprawie pogląd ten w całości podziela. Przywołany natomiast przez skarżącą w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 551/10, zawierający pogląd zbieżny z prezentowanym przez skarżącą, Sąd uznał za odosobniony, na co wyraźnie wskazuje liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego z daty późniejszej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła S. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie w całości wyżej wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Dodatkowo wniesiono o zwrócenie się w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a. o rozstrzygnięcie budzącego poważne wątpliwości zagadnienia prawnego – czy wykonanie robót budowlanych polegających na ustawieniu urządzenia reklamowego, bez związania tego urządzenia reklamowego za pomocą środków technicznych z gruntem w sposób trwały, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i czy do przyjęcia trwałości związania z gruntem wystarczy jedynie waga i rozmiar urządzenia reklamowego zapewniająca mu stabilne i bezpieczne posadowienie na gruncie – przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, po uprzednim odroczeniu rozpoznania sprawy, albo przyjęcie do rozpoznania niniejszej sprawy przez skład siedmiu sędziów w trybie art. 187 § 3 p.p.s.a.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, przez uznanie, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz uznanie przez błędną wykładnię art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i w związku z tym, że konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie za prawidłowe ustalenie, że wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania z gruntem, co nie wynika z materiału dowodowego sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Zagadnieniem spornym wymagającym rozstrzygnięcia stała się bowiem kwalifikacja objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego, wolnostojącej tablicy reklamowej o wym. 6 m x 3 m, posadowionej na słupie stalowym kotwionym do stopy fundamentowej o wym. 2,8 m x 2,8 m i wysokości 0,8 m. Wysokość słupa od poziomu gruntu mierzona od stopy fundamentowej spod planszy wynosi 4 m, a do krawędzi górnej – 7 m. Całkowita wysokość tej budowli wynosi 7,75 m od poziomu terenu.

Organ architektoniczno-budowlany wnosząc sprzeciw od zgłoszenia przyjął, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość urządzenia, masę całkowitą i konstrukcję – stanowi wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe, a więc budowlę wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę. Natomiast według stanowiska inwestora, planowane roboty budowlane polegają na instalacji urządzenia reklamowego, co wymaga wyłącznie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że urządzenie reklamowe, będące przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie, jest realizowane przez inwestora na podstawie projektu powtarzalnego. Faktem notoryjnym, ale też wynikającym z wielu postępowań sądowych, jest to, że ten typ wolnostojących tablic reklamowych jest szeroko wykorzystywany przez różne podmioty. Kwestia ich kwalifikacji w świetle unormowań Prawa budowlanego stała się zatem przedmiotem licznych orzeczeń sądowych. W większości orzeczeń sądowych uznano, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary, a także sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 514/10). Wykonanie takiego obiektu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie. Zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego podlega wyłączeniu jedynie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 29-31 Prawa budowlanego, co oznacza, że w stosunku do takich wyłączeń niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej (por. R. Dziewiński, P. Ziemski: Prawo budowlane Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2005, str. 141). W orzecznictwie wskazuje się, że z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymienione tam wykonanie robót stanowiących budowę, a w ust. 2 inne niż budowa wskazane roboty budowlane. A zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych.

Z definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07).

Dodać należy, że przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, definiując pojęcie budowli, stanowi, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a ponadto wskazuje listę przykładowych desygnatów definiowanego pojęcia. Wyliczenie to ma ukierunkować kwalifikowanie konkretnego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, do której ten przepis się odnosi, przy pomocy tożsamych cech lub cech znacznie zbliżonych (por. Prawo budowlane Komentarz pod red. Zygmunta Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, str. 46-51).

Podkreślenia wymaga fakt, że z dokumentacji projektowej wynika zakres przewidywanych robót budowlanych, a mianowicie osadzenie słupa na fundamencie, zagłębionego w gruncie (co wynika z rys. przedstawionego na 1 schemacie oraz nr rys. 03-00), osadzenie tablicy wraz z jej konstrukcją na słupie stalowym oraz ewentualnie w zależności od natrafienia na podłoże o nośności o qrs<0,15 Mpa – przygotowanie podłoża pod podstawę fundamentową przez usunięcie gruntu nienośnego i wypełnienie w miejsce wyrobiska piaskiem zagęszczonym mechanicznie do ID≥0,95 lub betonem B7,5. Wynika z tego, że w projekcie przewidziano ustawienie fundamentu na gruncie o wskazanym minimalnym stopniu zagęszczenia. Niewątpliwie wskazany wymóg ma związek z wielkością, ale zasadniczo z masą (ciężarem) fundamentu i konstrukcji wsporczej. Nie bez znaczenia jest przy tym, że powyższy opis został zawarty w projekcie dotyczącym "I strefa wiatru". Oznacza to, że projektant bezpośrednio nawiązał do charakterystyki wiatru występującym w I strefie wiatrowej, wynikającej ze stref obciążenia wiatrem wg polskiej normy PN-EN 1991-1-4. Zgodnie z tą normą w I strefie wiatrowej ujęto następujące wartości obciążeniowe: Ht – ≤300 m (n.p.m.); VB – 22 m/s; qb – 300 Pa; gdzie "VB" to charakterystyczna prędkość wiatru (średnia dziesięciominutowa prędkość wiatru na wysokości 10 m nad poziomem gruntu terenie otwartym); a "qb" to charakterystyczne ciśnienie prędkości wiatru.

Odnosząc się do kwestii "związania obiektu budowlanego z gruntem" podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i kategorycznie wypowiedział się, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Zwracał również uwagę, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10; i inne w nich powołane).

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie jest jednolite i utrwalone w związku z tym brak jest podstaw do kierowania zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego są odosobnione i nie uzasadniają stanowiska o powstaniu budzącego poważne wątpliwości zagadnienia prawnego. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że przywołany przez skarżącą w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 551/10, zawierający pogląd zbieżny z prezentowanym przez skarżącą, jest odosobniony. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że już w wyroku z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 754/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa.

Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z materiału dowodowego wynika, że wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania z gruntem. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe winno być uznane za trwale związane z gruntem już przez sam fakt, że posadowienie go na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, np. wiatru, do czego nawiązuje bezpośrednio projektant przedmiotowego urządzenia reklamowego, uwzględniając w projekcie I strefę wiatrową, w związku z którą polska norma PN-EN 1991-1-4 przewiduje określone obciążenia. Ponadto zgodnie z projektem posadowienie uprzędzenia na gruncie powinno uwzględniać zagęszczenie rodzimego gruntu. Niewątpliwie przewidziana w projekcie prefabrykowana stopa fundamentowa o stosownych parametrach oraz określenie minimalnych wartości zagęszczenia gruntu mają służyć temu aby całe urządzenie reklamowe mogło, za pomocą siły grawitacji, oprzeć się czynnikom atmosferycznym. Nawet zatem gdyby uznać, że fundament ten może być przestawiany, a ponadto nie musi być częściowo zagłębiony w ziemi, to okoliczność ta nie zmienia prawidłowości oceny wyrażonej przez Sąd I instancji dotyczącej charakteru ww. obiektu budowlanego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.