Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1320/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 174
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 91/10 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę S. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania renty strukturalnej.

Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji podał, że S. M. złożył w dniu [...] czerwca 2006 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w M. wniosek o przyznanie renty strukturalnej, w którym zadeklarował do przekazania działki ewidencyjne o nr 32, 33, 231, 95. Z załączonych dokumentów wynikało, iż wnioskodawca w dniu składania wniosku był współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 9,22 ha gruntów rolnych (obejmującego działki ewidencyjne zadeklarowane do przekazania we wniosku) wraz z K. M., na prawach wspólnoty ustawowej. Natomiast w odpisie skróconego aktu małżeństwa, wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego w M. stwierdzono, że Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...] orzekł rozwiązanie związku małżeńskiego K. i S. M. przez rozwód. W dniu 16 sierpnia 2006 r. złożono w Biurze Powiatowym ARiMR w M. m.in. oświadczenie wnioskodawcy, że od piętnastu lat samodzielnie prowadzi gospodarstwo rolne, którym nie interesowała się żona oraz, że dokona podziału gruntów u notariusza w trakcie przekazywania gospodarstwa.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. odmówił przyznania renty strukturalnej wnioskodawcy, powołując się na niespełnienie warunku koniecznego do przyznania renty strukturalnej, zawartego w § 20 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 ze zm.), dalej jako: rozporządzenie z dnia 30 kwietnia 2004 r. Od powyższej decyzji S. M. złożył odwołanie. W dniu 28 września 2006 r. do Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wpłynęła umowa o podziale majątku wspólnego w formie aktu notarialnego (Rep. [...]). Z jej treści wywiedziono m.in., że w wyniku podziału majątku wspólnego skarżący nabył na wyłączną własność działki nr 32 i 33 o łącznej powierzchni 4,77 ha.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że wnioskodawca nie spełnił warunku, o którym mowa w § 20 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r., gdyż całość gruntów rolnych, mających stanowić przedmiot przekazania w ramach renty strukturalnej, miał we współwłasności z osobą trzecią, niebędącą jego małżonkiem. Jednocześnie organ podniósł, że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne nie zwierało składników decyzji, o jakich mowa w art. 107 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 747/06 WSA we W. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uzasadniając, że organ odwoławczy winien był, ze względu na wydanie decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu ją do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując ponownie sprawę, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. wydał w dniu [...] sierpnia 2007 r. decyzję odmawiającą przyznania skarżącemu renty strukturalnej ze względu na fakt, że na dzień złożenia wniosku nie był on właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni, co najmniej 1 ha użytków rolnych, współwłaścicielem takiego gospodarstwa wraz z małżonkiem, ani właścicielem takiego gospodarstwa nie był małżonek rolnika. Tym samym nie spełniał warunku, o którym mowa w § 20 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r.

Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] października 2007 r. podzielił stanowisko organu I instancji co do zasadności i przyczyn odmowy przyznania renty strukturalnej.

WSA we W. wyrokiem z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 87/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M., wskazując, iż odmowa przyznania wnioskodawcy renty strukturalnej na podstawie § 20 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r., była nieuzasadniona. W toku procedury rozpatrywania wniosku nastąpiła bowiem zmiana stanu faktycznego, a w jej konsekwencji wydzielenie na własność skarżącego działek ewidencyjnych o numerach 32 i 33 o łącznej powierzchni 4,77 ha, co stanowiło podstawę do dalszego postępowania w celu rozpatrzenia wniosku z uwzględnieniem podziału majątku i zbadania, czy w zmienionym stanie faktycznym spełnia warunki z § 4 cytowanego rozporządzenia.

Rozpoznając ponownie sprawę z wniosku z dnia [...] czerwca 2006 r. organ I instancji, w związku z tym, iż pomoc w ramach działania renty strukturalne została przyznana skarżącemu decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] marca 2008 r. w związku ze złożonym w dniu [...] sierpnia 2007 r. wnioskiem - w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 109, poz. 750, ze zm.) oraz biorąc pod uwagę treść art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, w dniu [...] listopada 2009 r., wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania renty strukturalnej w ramach PROW 2004-2006.

Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wskazując, że okres w którym strona złożyła wniosek z dnia [...] czerwca 2006 r. o przyznanie renty strukturalnej był objęty planem rozwoju obszarów wiejskich na lata 2004 – 2006, czyli z okresem, w którym działania objęte programem wsparcia były i mogły być realizowane nie później niż do 30 czerwca 2008 r. W dniu 20 września 2005 r. wydano rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Zgodnie z jego preambułą pkt 53, 54 i 70 oraz art. 9,12, przyjęto przepisy dotyczące rozwoju obszarów wiejskich na okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r., zastępujące przepisy obowiązujące w dotychczasowy okres wsparcia na lata 2004 - 2006. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 22 października 2005 r. z mocą od 1 stycznia 2007 r. Zgodnie z rozporządzeniem nr 1698/2005 Sejm uchwalił w dniu 7 marca 2007 r. ustawę o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), odnoszącą się wprost do zadań określonych tym rozporządzeniu unijnym. W dniu 19 czerwca 2007 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "renty strukturalne", objętego PROW na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 109, poz. 750 ze zm.). Wymienione polskie przepisy nie przewidują przepisów przejściowych między nimi a przepisami Planu na lata 2004 – 2006. Przyczyną tego jest odrębność programów oraz odrębność środków finansowych w nich wydzielonych, a także materialnych podstaw prawnych ich rozdysponowywania. W ocenie organu, nie ma zatem możliwości rozpoznania wniosku o rentę strukturalną złożonego w okresie programowania obejmującym lata 2004 – 2006, według aktualnych przepisów odnoszących do nowego okresu programowania na lata 2007 – 2013. Potwierdza to również rozporządzenie Komisji (WE) nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r., ustanawiające zasady przejścia do systemu wsparcia obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu nr 1698/2006.

Organ podkreślił też, że ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej stanowiła w art. 5 ust. 3 a, że pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. Powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., organ II instancji utrzymał zatem w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. o umorzeniu postępowania.

Skargę na powyższą decyzję wniósł S. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. uzasadniając oddalenie skargi podał, że nie stwierdził naruszeń prawa. Według § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. renty strukturalne były przyznawane do wysokości limitu o równowartości w złotych kwoty euro określonej w Planie Rozwoju Obszarów Wiejskich na uzyskiwanie rent strukturalnych lub do dnia, w którym suma beneficjentów osiągnie zakładany na 2008 r. wskaźnik wykonania tego planu określony w załączniku do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2004 r. w sprawie planu rozwoju obszarów wiejskich (M.P. Nr 58, poz. 958) w części 11 "Wdrożenie Planu – monitoring i ocena Planu, kontrola i sankcje finansowe, promocja" w ust. 11.4. "Podstawowe wskaźniki monitorowania" w tabeli nr 65. W listopadzie 2007 r. osiągnięty został limit środków na uzyskiwanie rent strukturalnych w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004–2006. W dniu wydania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. upłynął także ustawowy termin (30 czerwca 2008 r.), do którego renty strukturalne w ramach tego limitu i programu na lata 2004 – 2006 mogły być przyznawane.

Z powyższych ustaleń WSA wywiódł, że organ I instancji wydając decyzję dnia [...] listopada 2009 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania skarżącemu renty strukturalnej nie naruszył prawa. Po dniu 30 czerwca 2008 r. nie było już bowiem podstaw prawnych do wydania decyzji w tym przedmiocie. Powodowało to bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w sprawie.

Również z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1320/2006 z dnia 5 września 2006 r. ustanawiającego zasady przejścia do systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005, nie wynikało roszczenie o przyznanie wnioskowanej renty strukturalnej. Sąd zauważył, że nie bez znaczenia jest fakt uzyskania przez skarżącego renty strukturalnej w oparciu o nowe przepisy programu na lata 2007-2013.

Sąd nie dopatrzył się też naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 8 i 9 k.p.a. Organom nie można było też według WSA zarzucić przewlekłości postępowania, mimo że toczyło się ono od dnia [...] czerwca 2006 r., do dnia [...] stycznia 2010 r. Skarżący odwoływał się bowiem od decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. odmawiającej przyznania mu renty strukturalnej, decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r., jak i od decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Skarżący trzykrotnie zaskarżył do WSA we W. decyzje II instancji wydane w sprawie. W rezultacie, na skutek wykorzystywania przez skarżącego przysługujących mu środków weryfikacji decyzji, postępowanie administracyjne w jego sprawie weszło w okres, w którym wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe. Nie bez znaczenia Sąd uznał okoliczność, że w toku postępowania sam skarżący regulował stan prawny gospodarstwa rolnego, jak i jego przekazanie oraz występował z wnioskami w ramach innych programów pomocowych PROW o przyznanie renty strukturalnej, co wpływało na zmianę stanu faktycznego i prawnego sprawy, jak i czas jej rozpoznania. Ponadto z akt sprawy nie wynikało, aby skarżący korzystał w toku postępowania z instytucji skargi na bezczynność organów. W tym stanie rzeczy Sąd, orzekł powołując w podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniósł S. M., zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi i przyznanie skarżącemu renty strukturalnej od dnia 28 września 2006 r. Orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. oraz stwierdzenie przez Sąd, że to wykorzystanie przez skarżącego środków odwoławczych spowodowało, iż postępowanie weszło w okres, w którym wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe. Według kasatora rażącym naruszeniem zasad ogólnych określonych w k.p.a. i przewlekłym prowadzeniem postępowania naruszono prawo do renty służące skarżącemu i w konsekwencji stratę w wysokości 38.000 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sadu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach określonych skargą kasacyjną stwierdza, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła: "naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 7, 8, 9 k.p.a.". Ponadto podniosła, że: "Sąd błędnie zarzucił skarżącemu, iż jego wykorzystanie środków odwoławczych spowodowało, że postępowanie weszło w okres, w którym wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe".

W związku z tak sformułowanym zarzutem skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że skarżący nieprawidłowo zakwalifikował art. 7, 8, 9 k.p.a. do przepisów prawa materialnego. Powołane przepisy są bowiem przepisami postępowania administracyjnego, określającymi zasady ogólne postępowania. Wspomniane uchybienie, w związku z błędnym zaliczeniem art. 7, 8, 9 k.p.a. do przepisów prawa materialnego, nie zostało powiązane z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje jednak skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. W uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (opubl. ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) wskazano, że w wypadku niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej, ograniczającego się do wskazania naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie ma przeszkód, by Naczelny Sąd Administracyjny po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikował zarzut naruszenia prawa przez Sąd I instancji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, po przeprowadzeniu analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej stwierdza, że zawarty w niej zarzut w istocie dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 k.p.a. Tak sformułowany zarzut należało uznać za niezasadny. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy prowadzące postępowanie naruszyły przepisy normujące jego przebieg i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Strona zarzucając, że Sąd I instancji nie uwzględnił powyższej regulacji prawnej, winna w skardze kasacyjnej uprawdopodobnić, że naruszenie przepisów postępowania było takie, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tutaj nie o każde uchybienie, lecz o uchybienie "istotne".

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia art. 7, 8, 9 k.p.a. wskazała, że sprawa winna być pozytywnie rozpatrzona przy podejmowaniu decyzji w dniu [...].10.2006 r. Nadto zarzuciła, że: "przez rażące naruszenie zasad ogólnych określonych w k.p.a., celowe, przewlekłe prowadzenie postępowania naruszono prawo do renty służące skarżącemu, w konsekwencji straty materialne w wysokości ok. 38.000 zł".

W związku z powyższych Naczelny Sąd administracyjny wskazuje, że zarzut ten pomija fakt, iż Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem przeprowadzał kontrolę legalności decyzji organu II instancji z dnia [...] stycznia 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2009 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w aktualnym postępowaniu nie była decyzja organu odwoławczego z dnia [...] października 2006 r., gdyż tej decyzji dotyczył wyrok WSA we W. z dnia 7 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Wr 747/06). W tzw. międzyczasie były też wydane inne decyzje administracyjne, które także zostały objęte kontrolą sądowoadministracyjną (wyrok WSA we W. z dnia 21 października 2008 r. sygn. III SA/Wr 87/08). Skarżący zatem winien był skierować stosowne zarzuty w stosunku do zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, co jednoznacznie wynika z art. 173 § 1 p.p.s.a.. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuty dotyczące naruszenia zasad ogólnych k.p.a. kierowała natomiast w stosunku do decyzji z dnia [...] października 2006 r., przy czym bliżej nawet nie wyjaśniając na czym w jej ocenie polegało naruszenie owych zasad postępowania. Zwrócono przy tym jedynie uwagę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, w takiej sytuacji strona zawsze mogła skorzystać z instytucji skargi na bezczynności organów administracji.

Podkreślić także należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, relacjonując przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, odnosząc się do zaskarżonego wyroku, jedynie wskazano, iż: "sąd oddalił skargę, uznał, że organa decyzyjne nie naruszyły prawa oraz uznał, że Agencja prawidłowo postępowanie umorzyła". Następnie zawarto stwierdzenie: "Dziwna jest taka ocena – decyzje ARiMR były wadliwe, nie wykonywano zaleceń Sądu, postępowanie było prowadzone przez organy administracyjne rażąco przewlekle o czym świadczą pisma o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy". W związku z powyższym stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej skardze kasacyjnej w istocie nie sformułowano żadnych zarzutów odnoszących się do przyjętej przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, która została zawarta i wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sformułowano też zarzutu dotyczącego naruszenia art. 153 p.p.s.a. w powiązaniu ze stosownymi zarzutami naruszenia prawa materialnego czy przepisami postępowania.

W umyśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie prawa przez błędną wykładnię, to mylne zrozumienie treści zastosowanego przepisu, a naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie, to zagadnienie prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w uzasadnionym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa uzasadnieniem jest wyjaśnienie, dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sformułowano żadnego zarzutu dotyczącego naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego ani procesowego. W petitum skargi kasacyjnej nie sformułowano na czym polega naruszenie art. 7, 8, 9 k.p.a. przez Sąd I instancji. Uzasadnienie w tym zakresie skargi kasacyjnej nie pozwala przyjąć, jak już to wskazał NSA, aby zarzuty te były trafne wobec zaskarżonego wyroku. Zauważyć należy, że z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady ogólnej kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu nie można wysnuwać jedynie wniosku, że organy są zobligowane automatycznie do załatwienia złożonego wniosku zgodnie z zawartym w nim żądaniem. To właśnie z zasady zawartej w art. 7 k.p.a. wynika, że organ powinien stać na straży praworządności i dokładnie wyjaśnić stan sprawy, a zatem w procesie oceny sprawy również uwzględnić te okoliczności i te działania strony, które mają znaczenie w procesie zastosowania przepisów prawa. Z kolei o naruszeniu zasad postępowania zawartych w art. 8 i 9 k.p.a. nie można jedynie mówić na podstawie niewłaściwego – zdaniem strony – zastosowania w istocie przepisów prawa materialnego, gdy jednocześnie nie wskazuje się tych przepisów ani też sposobu ich naruszenia przez Sąd I instancji. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów w ramach podstaw określonych w art. 174 p.p.s.a., które pozwalałyby na ocenę trafności stanowiska Sądu I instancji w zakresie przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji.

Z kolei sformułowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut, iż Sąd I instancji błędnie zarzucił skarżącemu, że jego wykorzystanie środków odwoławczych spowodowało, że postępowanie weszło w okres, w którym wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe, nie został powiązany z żadnym przepisem prawa materialnego lub procesowego. Niemniej brak podstaw, aby tego rodzaju zarzut mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Oczywiście za wadliwe należy uznać powyższe stwierdzenie Sądu I instancji, gdyż z treści art. 78 Konstytucji RP wynika, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Także z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wynika prawo do sądu. Jednakże tego rodzaju stwierdzenie nie było podstawą faktyczną przyjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia i związane było z zarzutami skarżącego dotyczącymi przewlekłości prowadzenia postępowania administracyjnego. W związku z tym należy zwrócić uwagę, że Sąd w motywach zaskarżonego wyroku jednocześnie wyjaśnił, iż w sytuacji gdy w ocenie strony poniosła ona uszczerbek majątkowy wskutek rozstrzygnięć administracyjnych, służy jej prawo dochodzenia szkody w odrębnym postępowaniu sądowym.

Zasadniczo zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej koncentrują się właśnie na tym, że wskutek przewlekłego prowadzenia postępowania strona skarżąca poniosła określone straty materialne. Ocena w kwestii, czy strona poniosła szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, nie należy do kompetencji sądów administracyjnych.

Z tych zatem przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.