Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2001/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
6403 Skargi organów nadzoru na uchwały sejmiku  województwa w przedmiocie ... (art. 82 ustawy o samorządzie województwa)
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Sejmiku Województwa M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 451/15 w sprawie ze skargi Wojewody M. na uchwałę Sejmiku Województwa M. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany rozporządzenia Wojewody M. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 kwietnia 2015r. sygn. akt IV SA/Wa-451/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Sejmiku Wojewódzkiego Mazowieckiego z [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie zmiany rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Uchwałą Nr [...] z [...] listopada 2014r. Sejmik Województwa Mazowieckiego zmienił rozporządzenie Nr 68 Wojewody Mazowieckiego z 23 czerwca 2005 r. w sprawie Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów garwolińskiego, mińskiego i otwockiego (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 14, poz. 5193) w zakresie wyłączenia działki o nr ew. [...] położonej we wsi K., gm. M., działek o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości M., gm. M. oraz działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości S., gm. S. spod zakazu o którym mowa w ust.1 pkt 8 rozporządzenia. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 28 listopada 2014 r.

Wojewoda Mazowiecki wniósł na uchwałę skargę zarzucając, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa:

1. art. 23 ust. 3 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) oraz art. 80a ust 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 596 ze zm.).

2. § 34 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908).

Rozpoznając skargę Sąd wskazał, że rozporządzeniem z 23 czerwca 2005r. Nr 68 Wojewoda Mazowiecki - działając na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wyznaczył Nadwiślański Obszar Chronionego Krajobrazu położony na terenie powiatów garwolińskiego, mińskiego i otwockiego.

Na podstawie art. 21 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. z 2009 r. Nr 92 poz. 753), dokonano zmiany art. 23 ust. 2 ustawy 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zmiana polegała na przekazaniu dotychczasowych kompetencji wojewodów w zakresie wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu sejmikom województw. Innymi słowy oznacza to, że po wejściu w życie ustawy nowelizującej sejmik wojewódzki może w drodze uchwały, zmieniać obostrzenia prawne funkcjonujące na obszarze chronionego krajobrazu, znosić niektóre spośród wcześniej ustanowionych zakazów albo ustanawiać zakazy dodatkowe. Taka późniejsza zmiana katalogu zakazów obowiązujących w danym obszarze chronionego krajobrazu również będzie aktem prawa miejscowego z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy, a zatem będzie również podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego (na podstawie art. 90 ustawy o samorządzie województwa).

Mając na uwadze przepis przejściowy, tj. art. 35 ust. 1 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do czasu wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc dotychczasowe akty prawa miejscowego, Sąd nie podzielił zatem zarzutu skargi, że zmiana organu upoważnionego do wydania aktu prawa miejscowego skutkuje zakazem nowelizowania tego aktu, którego czasowo zachowano moc obowiązywania - w myśl § 34 załącznika do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej. Twierdzenie takie – w ocenie Sądu – jest zbyt daleko idące. Skoro ustawa nowelizująca nie uchyliła przepisu art. 23 ustawy o ochronie przyrody i nie wprowadziła istotnych zmian odnośnie któregokolwiek z wymogów dotyczących tego aktu to zasadne jest twierdzenie, że taki akt zachowuje moc obowiązującą. Zmiana organu upoważnionego do wydania aktu wykonawczego, oznacza nie tyle zmianę normy upoważniającej, co jej przeniesienie na inny organ, na co wskazuje § 32 ust. 3 załącznik do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej. W takiej sytuacji dotychczasowy akt wykonawczy traci, co prawda, podstawę prawną, ale jeśli nowy organ należy do kategorii organów wyposażonych przez Konstytucję bądź inne przepisy ustrojowe do tworzenia aktów tego samego rodzaju, nie ma przeszkód by ustawodawca (albo inny prawodawca w przypadku zmieniania przepisów upoważniających do wydania niektórych aktów wewnętrznie obowiązujących) postanowił, że dotychczasowe akty wykonawcze będą nadal obowiązywać (por. G. Wierczyński, Komentarz do zał. § 32 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", teza 7.3).

Przeprowadzona kontrola przedmiotowego aktu, potwierdziła natomiast zasadność postanowionego przez Wojewodę zarzutu, dotyczącego naruszenia przez Sejmik art. 23 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 80a ust. 1 ustawy o samorządzie województwa.

Zgodnie z art. 23 ust.2 ustawy o ochronie przyrody wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust.1 ustawy o ochronie przyrody, wynikające z potrzeb jego ochrony. W myśl ust.3 cytowanego przepisu projekty uchwał sejmiku województwa wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W świetle przywołanych przepisów nie powinno budzić wątpliwości, że każdy projekt uchwały sejmiku województwa dotyczący zarówno ustanowienia obszaru chronionego krajobrazu, jak i zmian we wcześniejszych akcie wydanym w oparciu o art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wymaga uzgodnienia z wyspecjalizowanym organem administracji rządowej – regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Sąd podkreślił, że dla prawnej skuteczności uchwały sejmiku rozstrzygające znaczenie ma uzyskanie pozytywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Uzgodnienie bowiem to najdalej idąca forma współdziałania organów w procesie tworzenia prawa (zob. H. Rot, K. Siarkiewicz, Zasady tworzenia prawa miejscowego, Warszawa 1994, s. 49), sprowadzająca się do czynnego wyrażenia przez organ uzgadniający zgody zarówno co do wydania aktu, jak i co do jego treści. Rozstrzygnięcie organu współdziałającego będące uzgodnieniem ma dla adresata charakter wiążący, albowiem wywołują skutki prawne o charakterze materialnym.

Bez pozytywnego uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska nie jest możliwe ani utworzenie czy likwidacja obszaru chronionego krajobrazu (brak zgody wyklucza wydanie aktu), bądź zmiana jego granic (brak zgody może tu dotyczyć samego wydania aktu albo jego szczegółowej treści). Niemożliwe jest również wprowadzenie jakichkolwiek modyfikacji przy wprowadzeniu zakazów właściwych dla danego obszaru chronionego krajobrazu wynikające z potrzeby jego ochrony.

Sąd wskazał na ogólną regulację, dotyczącą procedury uzgodnień, określoną w art. 80a ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z ust.1 powołanego przepisu, jeżeli prawo uzależnia ważność rozstrzygnięcia organu samorządu województwa od jego zatwierdzenia, uzgodnienia lub zaopiniowania przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ powinno nastąpić nie później niż w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia lub jego projektu. Jeżeli organ nie zajmie stanowiska w sprawie, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez województwo, z upływem terminu określonego powyższym przepisem prawa (art. 80a ust. 3 ustawy o samorządzie województwa). Przepis ten określa termin na zajęcie stanowiska przez inny organ i skutki niedochowania tego terminu. Z drugiej strony - niejako dla równowagi - województwo może, na podstawie art. 86 ustawy wojewódzkiej, zaskarżyć do sądu administracyjnego stanowisko zajęte w trybie art. 80a ustawy o samorządzie województwa, z powodu niezgodności z prawem.

Sąd podkreślił, że przepis art. 80a ustawy o samorządzie województwa nie określa, w jakiej formie organ współdziałający ma wyrazić swoje stanowisko w kwestii uzgodnienia projektu uchwały, jak ma to miejsce np. w art. 24 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz.199 ze zm.), który wprost odsyła do art. 106 k.p.a. Przyjąć zatem należy, że akt współdziałania może przybrać dowolną formę, na podstawie której możliwym będzie ustalenie jakie jest stanowisko organu w sprawie, czy zachowany został termin do wyrażenia stanowiska dla oceny skuteczności stanowiska.

Uchwała Sejmiku Województwa Mazowieckiego Nr [...] z [...] listopada 2014 r. modyfikuje §3 rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z 23 czerwca 2005 r. w ten sposób, że dodając ust.5 wyłącza spod zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej cztery działki gruntu, tj.: 1) działkę o nr ew. [...], położoną we wsi K., gm. M., 2) działki o nr ew. [...] i [...], położone w miejscowości M., gm, M., 3) działkę o nr ew. [...], położoną w miejscowości S., gm. S.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 15 listopada 2013 r. RDOŚ sprzeciwił się zniesieniu ww. ograniczenia na działce nr [...] położonej w miejscowości S., gdzie planowana jest zabudowy mieszkaniowej. Nie może przy tym ujść z pola widzenia fakt, że niezależnie od podniesienia nietrafnych zastrzeżeń co prawnej dopuszczalności nowelizowania rozporządzenia Wojewody, organ uzgadniający zawarł w przedmiotowym piśmie negatywne merytoryczne stanowisko co do możliwości wprowadzenia projektowanych regulacji w życie, jednoznacznie stwierdzając, że realizacja przedsięwzięcia w odległości mniejszej od linii brzegowej zbiornika wodnego niż wskazana w zakazie wiązałaby się z naruszeniem obowiązującego prawa.

W odniesieniu natomiast do działki o nr ew.[...], położonej we wsi K., gm. M. oraz działek o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości M., gmina M. analiza akt prowadzi do wniosku, że Sejmik Województwa nie występował do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie w stosunku do tych działek. Potwierdza to zarówno treści uchwały nr [...] Sejmiku Województwa M. z [...] października 2013 r. w sprawie przekazania do uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Warszawie projektu uchwały Sejmiku Województwa M. zmieniającej rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego w sprawie Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów garwolińskiego, mińskiego i otwockiego, jak i treść pism Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska 15 listopada 2013 r. oraz 3 lutego 2014 r.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona do Sądu uchwała Sejmiku została wydana została bez spełnienia obligatoryjnego wymogu pozytywnego uzgodnienia jej z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Powyższe stanowi istotne naruszenie procedury uchwalania (i nowelizacji) aktów, o których mowa w art.23 ust.2 ustawy o ochronie przyrody, uregulowanej w art. 23 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, pociągając za sobą konieczność stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Sejmik Województwa M. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody ( t.j. Dz. U. 2013r., poz. 627 z pózn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, iż zaskarżona uchwała Sejmiku Województwa M. została wydana bez spełnienia obligatoryjnego wymogu pozytywnego jej uzgodnienia z właściwym Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, podczas gdy organ ten nie zajął stanowiska w przepisanym terminie, a w konsekwencji

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 80 a ust. 3 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie wojewódzkim ( tj. Dz. U. 2013, poz. 596 z póżn. zm.) poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie i uznanie, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zajął stanowisko w przepisanym terminie, podczas gdy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie zajął merytorycznego stanowiska w ciągu 14 dni, a co dalej za tym idzie, w ocenie skarżącego kasacyjnie projekt uchwały Sejmiku Województwa M. należało uznać za przyjęty przez ten organ w brzmieniu przedłożonym przez województwo a wymóg uzgodnienia został spełniony;

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 ppsa, poprzez zawarcie w przedstawionym stanie sprawy faktów, które nie miały miejsca, co miało wpływ na wynik sprawy a mianowicie uznanie, że w piśmie z 15 listopada 2014r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odniósł się merytorycznie do przedłożonego projektu uchwały Sejmiku Województwa M. oraz uznanie, że w projekcie tej uchwały nie były wyszczególnione działki nr [...], [...], [...] podczas gdy, z dokumentów tych wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie odniósł się merytorycznie do przedłożonego projektu uchwały Sejmiku Województwa M., a w projekcie uchwały zawarto wszystkie 4 działki;

4. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 zd. 1 ppsa, poprzez nieuprawnione wywiedzenie z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oprócz błędnych wywodów dotyczących uprawnienia Sejmiku Województwa M. do zmiany rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego Nr 68 z 23 czerwca 2005r., zajął także negatywne merytoryczne stanowisko co do możliwości wprowadzenia projektowanych w uchwale Sejmiku regulacji w życie, co według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego miało miejsce w piśmie z dnia 15 listopada 2014r., podczas gdy, pismo to takiego stanowiska nie zawiera.

5. naruszenie art. 106 § 5 kpa poprzez błędne przyjęcie, że współdziałanie z organem samorządu województwa, w trybie art. 80 a ustawy o samorządzie województwa, nie następuje w formie postanowienia;

6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 147 § 1 ppsa, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej w sytuacji, gdy brak było podstaw do uwzględnienia skargi na zaskarżoną uchwałę.

Na tych podstawach wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 23 ust. 3 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody ( tj. Dz. U. z 2013r. poz. 627 ) nie jest zasadny. Według art. 23 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały "Projekt uchwały sejmiku województwa, o którym mowa w ust. 2, wymaga uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska". W zaskarżonym wyroku Sąd zasadnie przyjął, że zaskarżona uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa M. z dnia [...] listopada 2014r. zmieniająca rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego w sprawie Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów garwolińskiego, mińskiego i otwockiego została wydana z naruszeniem art. 23 ust. 3 powołanej ustawy o ochronie przyrody. Z akt sprawy wynika, że nie ma podstaw do stwierdzenia spełnienia przesłanki uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Pomiędzy projektem uchwały Nr. .../13 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia ....2013 r. zmieniającej rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego w sprawie Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów garwolińskiego, mińskiego i otwockiego w brzmieniu: " W rozporządzeniu Nr 68 Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 czerwca 2005r. w sprawie Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów garwolińskiego, mińskiego i otwockiego ( Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 164, poz. 5193 oraz 2013r. poz. 2486) w § 3 ust. 5 otrzymuje brzmienie: " 5. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy działki o nr ew. [...] położonej we wsi K. gm. M., działek o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości M., gm. M., oraz działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości S., gm. S.", a uzasadnieniem projektu przekazanego do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Warszawie jest rozbieżność. W uzasadnieniu jest wyłącznie argumentacja uzasadniająca zmianę rozporządzenia tylko w zakresie działki nr [...] w miejscowości S., gmina S. W takim zakresie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie odmówił uzgodnienia. Jeżeli pomiędzy projektem uchwały a uzasadnieniem występuje zasadnicza rozbieżność przez ograniczenie argumentacji zmiany tylko w ograniczonym zakresie ( do jednej działki) nie ma podstaw do przyjęcia, że Sejmik Województwa M. podjął procedurę uzgodnienia co do zmiany rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego dotyczącej działki [...] położonej we wsi K., gm. M., działek o nr ew. [...] i [...] położonych w miejscowości M., gmina M. W sprawie zatem brak uzgodnienia co do wszystkich objętych zmianą działek, a to z tego względu, że co do działki o nr ew. [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie nie wyraził zgody, a co do pozostałych nie została skutecznie uruchomiona procedura uzgodnienia. Sąd nie naruszył art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalając na podstawie akt sprawy prawidłowo stan faktyczny sprawy.

Nie został naruszony art. 80 a ust. 3 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa ( tj. Dz. U. 2013r. poz. 596 ze zm.) przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie. Z treści pisma z 15 listopada 2013r. jednoznacznie wynika, że nie uzgadnia zmiany rozporządzenia co do działki nr [...], bo tylko w tym zakresie zostało podjęte uzgodnienie. Przy czym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 80 a w związku z art. 106 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawą z 24 kwietnia 2015r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu ( Dz. U. poz. 774 ze zm.) dodano do art. 23 ustawy o ochronie przyrody ust. 3a w brzmieniu : "Uzgodnień , o których mowa w ust. 3, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem że brak przedstawienia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały, jest uważane za uzgodnienie projektu. W okresie czynności uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie art. 23 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody nie wprowadzała wymogu zachowania formy postanowienia przez organ współdziałający. Nie można zatem zarzucić naruszenia przepisów postępowania.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł 147 § 1 reguluje środek prawny stosowany wobec aktów prawa miejscowego, stanowiąc , że sąd uwzględniając skargę na akt prawa miejscowego, stwierdza nieważność aktu. Artykuł 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc o stosowaniu sankcji nieważności nie określa rodzaju naruszenia przepisów prawa będących podstawą jej zastosowania. Do tego rodzaju i stopnia naruszenia przepisów prawa uzasadniających zastosowanie sankcji nieważności należy zaliczyć brak podjęcia procedury uzgodnienia, a w przypadku jej podjęcia brak uzgodnienia przez wyraźne , nie budzące wątpliwości stanowisko aprobujące treść podjętej uchwały.

Sejmik Województwa Mazowieckiego naruszył rażąco art. 23 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, uzasadniało to w pełni zastosowanie przez Sąd sankcji nieważności.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wyroku Sąd prawidłowo przedstawił stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie o odmowie uzgodnienia co do wyłączenia zakazu w zakresie działki nr 79, a co do pozostałych brak stanowiska z uwagi na nie podjęcie procedury uzgodnienia.

W tym, stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.