Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3315/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego) B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca", "spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Do skargi dołączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W piśmie z dnia 9 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego) spółka wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

30 czerwca 2014 r. odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżąca wniosła w dniu 22 lipca 2014 r. zażalenie od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej.

Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2015 r. spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 98). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca ww. zarządzenie została odebrana przez pełnomocnika skarżącej w dniu 10 lutego 2015 r. (vide awizo k. 100).

Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r. wynika, że do dnia

2 marca 2015 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie odnotowano wpłaty do niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3 cytowanego przepisu). Nadto zgodnie z treścią art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis winien zostać uiszczony gotówką w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tegoż sądu.

W rozpoznawanej sprawie, zarządzenie z dnia 9 stycznia 2015 r. zostało odebrane w dniu 10 lutego 2015 r., a zatem skarżąca obowiązana była uiścić ww. wpis w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, tj. do dnia 17 lutego 2015 r., a ponieważ w tym terminie nie uiściła wpisu, przez co nie uzupełniła braków formalnych skargi – uznać należy, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. – postanowił, jak w sentencji orzeczenia.