Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 573/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej - Kolegium, SKO) po rozpoznaniu wniosku J. N. (dalej - skarżący) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] [...] z dnia [...] sierpnia 2011 nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą techniczną, parkingu, zjazdu publicznego oraz rozbiórką istniejących budynków gospodarczych na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki: [...], [...], [...], [...] (obręb [...] [...]) (dalej - odpowiednio: decyzja z [...] sierpnia 2011 r., Burmistrz, Inwestycja) działając na podstawie art. 17 pkt 1, 127 § 3, 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej - kpa).

W uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny w sprawie wskazując w szczególności, że opisaną wyżej decyzją organ I instancji, na wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], w imieniu której wystąpił T. B. (dalej - Inwestor), ustalił warunki zabudowy dla Inwestycji.

Skarżący we wniosku zarzucił wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa i zażądał stwierdzenia nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Równocześnie z tym wnioskiem wystąpił do Burmistrza o wznowienie postępowania w sprawie z mocy art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż jako właściciel działki nr [...] (po podziale [...] i [...]) bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2011 r.

Organ wskazał, że analizę terenu do projektu decyzji o warunkach zabudowy opracowano w części graficznej na kopii mapy zasadniczej w skali 1 :500, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na której teren inwestycji został oznaczony jako działki [...], [...], [...] i [...]. W części opisowej analizy oraz na załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy działki [...] (powstałej w wyniku podziału działki [...]) nie wskazano, ograniczając teren inwestycji do terenu wskazanego we wniosku. Również w kwestionowanej decyzji teren inwestycji ograniczono do żądania wnioskodawcy. Skonstatowano, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia

stanu faktycznego sprawy. W sporządzonej analizie urbanistyczno-architektonicznej (część opisowa) nie ustalono wskaźnika powierzchni zabudowy, wskaźnika szerokości elewacji frontowej, wskaźnika górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu dla obszaru analizowanego. Ustalone w decyzji o warunkach zabudowy parametry nowej zabudowy: powierzchnia zabudowy do [...] m2, szerokość elewacji frontowej do [...] m, dach dwuspadowy o konstrukcji stalowej lub drewnianej płaski o kącie nachylenia do [...] stopni i budynek jednokondygnacyjny nie mogą być poddane należytej weryfikacji ze względu na brak ustaleń odnośnie tych wartości w obszarze analizowanym. Zdaniem organu jest to niewątpliwie naruszenie prawa, lecz nie może być uznane za rażące.

Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze analizowanym wykazała, że występują w tym obszarze obiekty usługowe, handlowe, handlowo-usługowe. Planowany obiekt handlowy spełnia zatem warunek kontynuacji funkcji zabudowy. Natomiast w oparciu o zabudowę na działce nr [...] możliwe było ustalenie wymaganych parametrów dla planowanej zabudowy.

Organ podkreślił, że mając na względzie, że w sprawie została sporządzona analiza urbanistyczna na załączniku graficznym spełniającym wymagania określone w przepisach art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t. ze zm., dalej - ustawa planistyczna), a jedynie niewłaściwie sporządzono załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy (nie potwierdzona za zgodność kopia mapy i bez podania skali oraz informacji o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) brak jest podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji zawierającej nieprawidłowy załącznik graficzny skutkowałoby tym, że w ponownym postępowaniu wydana zostałaby decyzja tej samej treści, zawierająca jedynie prawidłowo sporządzony załącznik graficzny. Zdaniem organu nie można zatem stwierdzić aby decyzja Burmistrza rażąco naruszała normy zawarte w przepisach art. 59 ust. I i 61 ust. 1 ustawy planistycznej. O rażącym naruszeniu prawa decyduje bowiem wyraźna sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę. Przekroczenie prawa winno wynikać w sposób jasny, a charakter naruszenia prawa tak rażący, że decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ administracji publicznej.

Wobec powyższego organ stwierdził brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z przyczyn określonych w przepisach art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Zdaniem organu w omawianej sprawie istnieją przesłanki do wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jak również ze względu na naruszenie przepisów art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy planistycznej.

Pismem z dnia [...] maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego – J. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że jego mocodawca jest niezadowolony z rozstrzygnięcia. Wskazano na niespełnienie wszystkich warunków z art. 61 ust. 1 ustawy planistycznej, w .szczególności brak dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Podkreślono również, że w dniu wydania decyzji nie istniała działka nr [...], dla której ustalono warunki zabudowy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wydaną w dniu [...] kwietnia 2012r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sama zaś problematyka rażącego naruszenia prawa była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz nauki prawa administracyjnego. Organ licznie przytoczył poglądy tak doktryny, jak i orzecznictwa w tej mierze. Organ stwierdził, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Wydana przez organ I instancji decyzja w przedmiocie ustalenia warunków dla Inwestycji zawiera pewne nieprawidłowości wskazane przez Kolegium w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., to jednak nieprawidłowości nie wykazują cech rażącego naruszenia prawa. Stwierdzenie nieważności ww. decyzji z tego powodu, iż zawiera ona nieprawidłowy załącznik graficzny skutkowałoby tym, że w ponownym postępowaniu wydana zostałaby wydana decyzja z tej samej treści zawierająca jedynie prawidłowo sporządzony załącznik graficzny.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium wskazało, iż niezasadny jest zarzut dotyczący niezapewnienia terenowi wskazanemu ww. decyzji dostępu do drogi publicznej, z uwagi na fakt, iż -jak wyraźnie i jednoznacznie wynika z załącznika graficznego do ww. decyzji – teren

objęty przedmiotową decyzją ma zapewniony dostęp z drogi powiatowej nr [...]. Wskazanie natomiast w decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...], która w chwili wydawania tej decyzji już nie istniała z uwagi na dokonanie jej podziału na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] stanowi, w ocenie Kolegium, co prawda naruszenie prawa, jednak nie jest to rażące naruszenie prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności ww. decyzji. Organ nadmienił, że z decyzji wydanej przez Starostę [...] w dniu [...] lutego 2012 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wynika, iż teren budowy obejmuje m.in. działkę nr [...], a nie jak mylnie wskazano w decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności działkę nr [...]. Kolegium wskazało także, że omawiane naruszenie nie wywołało skutków gospodarczych lub społecznych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W ocenie organu zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji skargę wniósł skarżący działając przez swojego pełnomocnika radcę prawnego G. W.. Skarżący wniósł o uchylenie przez Kolegium własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. i decyzji poprzedzającej z dnia [...] kwietnia 2012 r. tj. uwzględnienie skargi w całości w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, alternatywnie o uchylenie obu, w/w decyzji SKO, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Skarżący podtrzymał zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nadto zarzucił, iż decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera załącznika (wyników analizy), o którym mowa jest w § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie przeprowadził analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji w żaden sposób nie wynika czy i jak została ustalona (§ 1 rozporządzenia): linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu (kąt nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Ponadto, zdaniem skarżącego, Burmistrz przekroczył swoje kompetencje zamieszczając w decyzji w istocie projekt zagospodarowania działki (wszedł bezprawnie w rolę projektanta i Starosty).

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm., dalej - ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ppsa).

Na wstępie należy zaznaczyć, iż art.61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012.647) określa warunki, których łączne spełnienie pozwala na wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Taka też decyzja została wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy w [...] [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą techniczną, parkingiem, zjazdem publicznym oraz rozbiórką istniejących budynków gospodarczych na terenie oznaczonym jako dz.[...], [...], [...], [...] w [...]ie [...], na rzecz [...] [...] sp. z o.o. w [...].

Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności powyższej decyzji z uwagi na to, iż decyzja nie zawiera załącznika (wyników analizy), o którym mowa jest w § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie przeprowadził analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji nie wynika czy i jak została ustalona linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki, geometria dachu. Ponadto w dniu wydania decyzji tj[...]..08.2011r. nie istniała działka nr [...] dla której ustalono warunki zabudowy, bowiem z dniu [...].04.2011r. decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] zatwierdzony został podział tej działki na działki nr [...] i [...]. Wreszcie nie był spełniony warunek określony w art. 61 ust.1 pkt 2 u o p.z.p. bowiem teren nie miał w ogóle dostępu do drogi publicznej - działka nr [...] takiego dostępu nie zapewniała.

Przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa (na który powołuje się skarżący) stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa jako przyczyna nieważności ma bardzo nieostry charakter. W grupie tej nie mieści się błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną. Nie stanowi przesłanki nieważności też odmienna uchwała Sądu Najwyższego oraz fakt, że decyzja administracyjna sprzeczna jest z ustaleniami innej decyzji. Przesłanka ta może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych. Podkreśla się jednak, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo.

W większości pojęcie rażącego naruszenia prawa odnosi się do przepisów materialnych. Przy wykładni powyższego pojęcia ścierają się dwa stanowiska. Według pierwszego z nich rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące to więc oczywiste, wyraźne, bezsporne. Nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym. Z rażącym naruszeniem prawa nie można zatem utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (wyrok NSA z dnia 9 września 1998r., II SA 1249/97, Lex nr 41819).

Drugie stanowisko reprezentują ci, którzy uważają, że przy pojęciu rażącego naruszenia prawa należy brać pod uwagę jego skutki. Zatem "Rażące naruszenie prawa" to takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Do skutków takich zalicza się naruszenie prawa jako następstwo zaniedbań lub naruszenia obowiązków służbowych funkcjonariusza, wspominane już naruszenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego czy skutki społeczno-gospodarcze.

W literaturze i orzecznictwie zaczyna jednakże dominować stanowisko kompromisowe, wskazujące na oczywistość naruszenia jako przesłankę wstępną uznania decyzji za rażąco naruszającą prawo, ale nie ograniczające się do tego. Chodzi tu o koniunkcję dwóch przesłanek, naruszenia normatywnego wzorca działania i brak realizacji wartości chronionych prawem. Można mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja.

Wywodzono, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 2 marca 2011r., II OSK 2226/10, Lex nr 824448). W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.

W niniejszej sprawie mamy niewątpliwie do czynienia z sytuacją, w której wydana przez organ I instancji decyzja w przedmiocie ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą zawiera szereg nieprawidłowości. Przede wszystkim analizę terenu do projektu decyzji o warunkach zabudowy opracowano w części graficznej na kopii mapy zasadniczej w skali 1 : 500, na której teren inwestycji został oznaczony jako działki [...], [...], [...] i [...]. Natomiast w części opisowej analizy oraz załączniku graficznym do decyzji działki nr [...] (powstałej w wyniku podziału działki [...]) nie

wskazano i teren inwestycji ograniczono do terenu wskazanego we wniosku. Ponadto w sporządzonej analizie urbanistyczno-architektonicznej (w części opisowej) nie ustalono wskaźnika powierzchni zabudowy, wskaźnika szerokości elewacji frontowej, wskaźnika górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu dla obszaru analizowanego. Ustalone w decyzji o warunkach zabudowy parametry nowej zabudowy : powierzchnia zabudowy do [...] m2, szerokość elewacji frontowej do 36 m, dach dwuspadowy o konstrukcji stalowej lub drewnianej płaski o kącie nachylenia do 12 stopni i budynek jednokondygnacyjny, nie mogą być poddane weryfikacji ze względu na brak ustaleń odnośnie ich wartości w obszarze analizowanym. Jest to niewątpliwie naruszenie prawa, lecz bez znamion rażącego. O rażącym naruszeniu prawa można by mówić wówczas gdyby w ogóle niedopuszczalne było ustalenie warunków zabudowy, gdyby nie przeprowadzono analizy, bądź też nie można byłoby ustalić jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy. Taka jednak sytuacja tutaj nie zachodzi. Mając na uwadze, że w sprawie została sporządzona analiza urbanistyczna, a jedynie niewłaściwie sporządzono załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy (nie potwierdzona za zgodność kopia mapy, bez podania skali oraz informacji o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) brak jest podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Załączenie bowiem do decyzji o warunkach zabudowy niewłaściwie wykonanego załącznika graficznego nie stanowi uchybienia o cechach rażącego naruszenia prawa ( wyrok NSA z dnia 16 marca 2012r., II OSK 2559/10, Lex nr 1145616). Również uchybienia polegające na niepodpisaniu załączników graficznych nie mogą traktowane być jako rażące naruszenie prawa ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2011r., II SA/Kr 849/11, Lex nr 899078). Wskazanie natomiast w decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...], która w chwili wydawania tej decyzji już nie istniała z uwagi na dokonanie jej podziału na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] również stanowi naruszenie prawa lecz nie rażące, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji. Warunki zabudowy można bowiem unieważnić tylko po rażącym naruszeniu prawa. Wady analizy architektoniczno -budowlanej nie są takim naruszeniem (wyrok NSA z dnia 27 października 2011r., II OSK 1698/10). Jedynie jeżeli wydano decyzję o warunkach zabudowy dla terenu pozbawionego dostępu do drogi publicznej, decyzja taka narusza prawo w sposób rażący (wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lutego 2010r., II SA/Kr 1100/09, Lex 559754). Przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych. Jak wynika jednoznacznie z decyzji i z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy, teren objęty przedmiotową decyzją ma zapewniony dostęp z drogi powiatowej nr [...]. Ponadto została wydana decyzja wyrażająca zgodę na budowę zjazdu do działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] - do budowanego pawilonu handlowego. Dlatego też w ocenie Sądu nie została również spełniona i ta przesłanka w zakresie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.