Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2871/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 65 § 1, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "F." S.A. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 września 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 786/12 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi "F." S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 kwietnia 2012 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 rok postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 3 września 2012 r. (sygn. akt I SA/Gl 786/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę "F." S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 26 kwietnia 2012 r. (nr [...]). Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że skarżąca spółka, pomimo doręczonego jej pełnomocnikowi 20 lipca 2012 r. wezwania do uiszczenia wpisu, nie wniosła tej opłaty. Jako podstawę prawną odrzucenia skargi przywołał sąd art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.. - dalej: "p.p.s.a.")

Skarżąca spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi bez wezwania skarżącej spółki do uiszczenia wpisu od skargi. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że skarżącej faktycznie nie doręczono wezwania do uiszczenia wpisu, a przesyłką, która miała owo wezwanie zawierać zawierała jedynie odpis odpowiedzi na skargę. W ocenie autora skargi kasacyjnej zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki w rubryce określającej rodzaj przesyłki nie wskazywało, by potwierdzenie to dotyczyło również doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Na poparcie twierdzenia o braku w przesyłce wezwania do uiszczenia wpisu, do skargi kasacyjnej dołączono również stosowne oświadczenia pisemne pracowników kancelarii adwokackiej pełnomocnika skarżącej spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlegała oddaleniu.

Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął bowiem, iż w ustawowym terminie skarżąca nie wniosła wpisu od skargi. Prawidłowe było również ustalenie, iż pełnomocnikowi skarżącej spółki prawidłowo doręczono wezwanie do uiszczenia tej opłaty.

Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 p.p.s.a.), a zatem przepisy wydanego na podstawie art. 131 § 2 k.p.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1277, dalej również jako rozporządzenie M.S.).

Podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę istotne jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 2 rozporządzenia M.S.). W formularzu potwierdzenia odbioru winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. post. Sądu Najwyższego z 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, publ.: lex nr 548760, post. Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 nie publ., post. Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienia NSA: z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, http://orzecze-nia.nsa.gov.pl, z 18 stycznia 2012 r. I FSK 2088/11 LEX nr 1110110).

Wbrew ocenie pełnomocnika skarżącej spółki zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 45 akt WSA) zawiera opisaną wprawdzie skrótowo, lecz czytelnie informację o zawartości przesyłki. Opisano tam mianowicie, iż przesyłka zawiera: "odp. odp. na sk. + zarządz o wpis". Takie sformułowania niewątpliwie wskazują, iż przesyłka zawierała odpis odpowiedzi na skargę i zarządzenie dotyczące wpisu. Nie można w tej sytuacji zasadnie twierdzić, iż zwrotne potwierdzenie odbioru nie wskazywało, co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowało. Nadto na egzemplarzach pism znajdujących się w aktach sprawy urzędniczka sądowa potwierdziła wysłanie w przesyłce m. in. odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz sądowego pisma przewodniego 18 lipca 2012 r. (k. 42 i 44 akt WSA). Dowodzi to, iż dokumenty te zostały pełnomocnikowi skarżącej spółki wysłane.

Należy również zaznaczyć, iż wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy również wskazać, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia Stronie przesyłki 20 lipca 2012 r. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną.

Pełnomocnik skarżącej spółki podniósł zastrzeżenia co do braku w doręczonej mu przesyłce odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu dopiero po odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W momencie odbioru przesyłki nie stwierdził, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. O czym już była mowa zwrotne potwierdzenie odbioru czytelnie i niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała dwa dokumenty, tzn. odpis odpowiedzi na skargę oraz zarządzenie dotyczące wpisu od skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał okoliczności zaprezentowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (wspartych odpisami pocztowej księgi odbiorczej oraz oświadczeniami pracowników kancelarii) za wystarczające do podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki. Nawiasem mówiąc treść oświadczenia pracownicy kancelarii wprost świadczy o tym, iż w momencie odbioru przesyłki nie zapoznała się ona z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Reasumując, nie można uznać, by sąd pierwszej instancji formalnie naruszył zasady dokumentowania doręczenia pism sądowych, a znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru poświadcza, iż pełnomocnikowi skarżącego doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu.

Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji w swoim postępowaniu naruszył art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd ten wezwał pełnomocnika skarżącej spółki do uiszczenia wpisu, a wobec niewpłacenia opłaty w ustawowym terminie zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną (art. 184 p.p.s.a.).