Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30 c ust. 3 pkt. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 664/09 w sprawie ze skargi B. H. na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu 1. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z 18 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 664/09 w ten sposób, że w miejsce wyrazów "[...] sierpnia 2009 r. [...]" wpisuje "[...]"; 2. oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. na rzecz B. H. kwotę 376 (trzysta siedemdziesiąt sześć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 664/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., po rozpoznaniu skargi B. H. na informację z dnia [...] września 2009 r., nr [...], o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przeprowadzonej przez L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w L. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w L..

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 13 maja 2009 r. B. H. w odpowiedzi na konkurs nr 01/RPOWL/1.1/2009, zarejestrowany pod nr ewidencyjnym 01.09-WND-RPLU.01.01.00-06-065/09 w ramach Osi Priorytetowej I. Przedsiębiorczość i Innowacje, Działania/ Poddziałania 1.1 RPO WL 2007-2013 złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem [...].

W dniu [...] czerwca 2009 r. oraz w dniu [...] lipca 2009 r. pracownicy Oddziału Oceny Projektów LAWP dokonali oceny formalnej wniosku uznając, że spełnia on kryteria formalne-dopuszczające oraz że nie spełnia kryteriów formalnych- poprawności. Ocena ta w dniu [...] lipca 2009 r. została zatwierdzona przez Dyrektora L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. – R. S..

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r., Dyrektor LAWP poinformowała B. H., iż jej wniosek o dofinansowanie zawiera braki/błędy i wymaga uzupełnienia/poprawy.

W dniu [...] lipca 2009 r. i [...] lipca 2009 r. pracownicy Oddziału Oceny Projektów LAWP uznali, że wniosek po uzupełnieniach spełnia kryteria formalne – dopuszczające, ale nie spełnia kryteriów formalnych – poprawności. Powyższa ocena została zatwierdzona przez Zastępcę Dyrektora L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. – I. B., która pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. poinformowała B.H., iż po dokonaniu oceny formalnej przez pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP wniosek został odrzucony z powodu błędów i niespójności.

W dniu 2 września 2009 r. B. H. złożyła protest, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem. Podniosła, że 7 wskazanych przez L. Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości błędów, to oczywiste omyłki pisarskie lub drobne pomyłki, które nie mogą przesądzać o odrzuceniu wniosku.

W dniu [...] września 2009 r. organ wydał "Rozstrzygnięcie Protestu", w którym na podstawie art. 30 b w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z. 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej u.o z.p.p.r., stwierdził jego niezasadność wskazując, że zarówno Szczegółowy Opis Osi Priorytetowej RPO WL na lata 2007-2013 Uszczegółowienie Programu, dalej "URPO" - wydany na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 u.o z.p.p.r., jak i Wytyczne dla Wnioskodawców (obejmujące instrukcję wypełniania załączników do wniosków o dofinansowanie w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL na lata 2007-2013) – wydane przez LAWP na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 u. o z.p.p.r. stanowią elementy dokumentacji konkursowej nr 01//RPOWL/1.1/2009. Treść URPO wskazuje, że poddawane ocenie merytorycznej są jedynie wnioski poprawne pod względem formalnym. Złożenie poprawek w sposób niezgodny z ustalonymi zasadami uzasadniało odrzucenie wniosku.

Organ uznał, że ocena wniosku została dokonana zgodnie z systemem realizacji RPO WL na lata 2007-2013 oraz przepisami rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) Nr 1260/1999 (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, p. 2578).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. rozpoznając skargę B. H. na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej wskazał, że z art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r wynika, iż w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Przez "jakikolwiek etap postępowania" zdaniem Sądu należy rozumieć każdy jego etap, począwszy od formalnego, skończywszy na merytorycznym badaniu wniosku.

Środkiem odwoławczym w rozumieniu powołanego wyżej przepisu był protest wniesiony przez stronę skarżącą, zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r. informującym o odrzuceniu wniosku po dokonaniu oceny formalnej.

Sąd wskazał, że w rozpatrywaniu protestu brała udział R. S., która zatwierdziła w dniu [...] lipca 2009 r. ocenę formalną wniosku. W związku z tym Sąd uznał, że rozpoznanie protestu przez R. S. zostało dokonane z naruszeniem art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r.

Sąd wyjaśnił, że R. S., jako Dyrektor L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L., z mocy § 2 pkt.1 uchwały Nr CXXXIV/1503/08 Zarządu Województwa L. z dnia 27 maja 2008r. umocowana jest do:

1) składania oświadczeń woli w sprawach majątkowych Województwa L. związanych z działalnością kierowanej jednostki o wartości praw i obowiązków nieprzekraczających kwot wydatków określonych w zatwierdzonym planie finansowym jednostki na dany rok budżetowy z wyłączeniem obrotu nieruchomościami oraz nieumorzonymi środkami trwałymi;

2) udzielania dalszych pełnomocnictw jednemu z Zastępców Dyrektora L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L., według wyboru Dyrektora podczas nieobecności Dyrektora.

W ocenie Sądu zakres pełnomocnictwa udzielonego na podstawie powołanej wyżej uchwały nie może uchylać skutków wynikających z przepisu art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. Z zasady jednoosobowej reprezentacji L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. przez jej Dyrektora nie może wynikać zasada, iż to on sam musi dokonywać czynności na każdym etapie postępowania w przedmiocie oceny projektu, także poprzez podpisywanie "wychodzących" z organu pism i informacji do wnioskodawców.

L. Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w L. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 b ust. 3 u.o z.p.p.r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na tym, że podpisanie rozstrzygnięcia protestu przez Dyrektora LAWP – R. S., przy wcześniejszym zatwierdzeniu karty oceny formalnej projektu jest równoznaczne z tym, że sama ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo, co z kolei stanowi uzasadnienie zastosowania art. 30 c ust. 3 pkt. 1 u.o z.p.p.r. i co doprowadziło do uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez LAWP w L..

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 30 c ust. 3 pkt. 1 u.o z.p.p.r. poprzez błędne przyjęcie, że doszło do oceny projektu z naruszeniem przepisów prawa, w sytuacji gdy ocena projektu została dokonana w sposób prawidłowy bez naruszenia prawa w tym zakresie, a w ustalonym stanie faktycznym, tj. przy prawidłowej ocenie projektu bez naruszenia w tym zakresie przepisów prawa powinna mieć zastosowanie norma art. 30 c ust. 3 pkt. 2 ustawy,

2) naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom określonym w powołanym przepisie, w szczególności nie przedstawia prawidłowo stanu sprawy, a ponadto nie zawiera wskazania co do dalszego postępowania pomimo uwzględnienia skargi.

W uzasadnieniu, autor skargi kasacyjnej podniósł, że pismo LAWP z dnia 20 sierpnia 2009 r. informujące wnioskodawcę, że złożony przez niego wniosek po dokonaniu oceny formalnej został odrzucony nie może być traktowane jako decyzja, ponieważ LAWP w L. w ramach postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania nie wydaje decyzji w rozumieniu k.p.a. Przewidziany w systemie realizacji programu operacyjnego środek odwoławczy (protest) nie jest odwołaniem w rozumieniu k.p.a. Uznanie protestu za zasadny powoduje jedynie ponowną ocenę formalną wniosku objętego protestem. Ocena ta dokonywana jest przez pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP z zastrzeżeniem, że nie mogą to być pracownicy, którzy dokonywali pierwotnej oceny formalnej wniosku (str. 71 Instrukcji Wykonawczej pkt 15). System realizacji programu operacyjnego – Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013 – stanowi, że środek odwoławczy nie podlega ponownej ocenie, a jedynie sprawdzeniu przez organ legalności/prawidłowości postępowania pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP. Organ sprawdza, czy w toku dokonanej oceny projektu nie doszło do naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie ocena przedmiotowego projektu w dniach [...] czerwca 2009 r. i [...] lipca 2009 r. dokonana została przez pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP i zatwierdzona przez Dyrektora LAWP – R. S..

Organ rozpoznając protest od pisma z [...] sierpnia 2009 r. informującego o odrzuceniu wniosku uznał, że jest on niezasadny. W piśmie z [...] września 2007 r. stanowiącym rozstrzygnięcie protestu organ wskazał, że podstawą odrzucenia wniosku było nieuzupełnienie błędów i braków wskazanych w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r.

Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że językowa wykładnia art. 30 b ust. 1 u.o z.p.p.r. powinna prowadzić do wniosku, że tylko w przypadku negatywnej oceny któregokolwiek z etapów oceny projektu (bez znaczenia, czy dotyczy to oceny formalnej, czy też merytorycznej) wnioskodawcy przysługuje protest. Osoba rozstrzygająca protest nie dokonuje formalnej oceny projektu.

Skarżący zarzucił, że powyższe okoliczności dotyczące systemu realizacji programu operacyjnego, RPO WL na lata 2007-2013 nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku, w konsekwencji nieprawidłowo został przedstawiony stan sprawy, co skutkowało uznaniem przez Sąd, że w sprawie doszło do oceny projektu z naruszeniem prawa. Stanowiło to zdaniem skarżącego naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało znaczący wpływ na wynik rozstrzygnięcia dokonanego przez WSA w L..

W ocenie organu istotny wpływ na wynik sprawy miało również zastosowanie art. 30 c ust. 3 pkt 1, bowiem doprowadziło to do uwzględnienia skargi. Zdaniem skarżącego, Sąd mógłby zastosować tę normę tylko i wyłącznie wtedy, gdyby ocena projektu została dokonana z naruszeniem przepisów prawa, co w sprawie nie miało miejsca. Samo naruszenie art. 30 b ust. 3 u.o z.p.p.r. nie pozwala (nie może być jedyną podstawą) dla zastosowania art. 30 c ust. 3 pkt 1 tej ustawy.

Skarżący podniósł, że wnioskodawca w toku kontroli sądowej powinien dowiedzieć się, czy ocena projektu została dokonana zgodnie z prawem. Naruszenie prawa jedynie w procedurze odwoławczej (odrębnym od oceny etapie), zdaniem skarżącego, nie może stanowić wyłącznej i samoistnej podstawy do uwzględnienia skargi. Sąd powinien więc zawsze badać, czy w toku oceny projektu doszło do naruszenia prawa. I jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa na tym i tylko na tym etapie wyłaniania wniosku do dofinansowania może (powinien) uwzględnić skargę i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.

Skarżący zauważył, że gdyby intencją racjonalnego ustawodawcy było objęcie wszelkich naruszeń prawa w toku całego procesu, to inaczej zredagowałby przepis art. 30 c ust. 3 pkt 1 u.o z.p.p.r.

Skoro jednak tego nie uczynił, to nie można rozszerzająco interpretować użytego w tym przepisie sformułowania "ocena projektu". Zastosowanie przepisu art. 30 c ust. 3 pkt 1 należy zawęzić jedynie do etapu samej oceny projektu, która w sprawie została dokonana prawidłowo i dlatego skarga powinna zostać oddalona.

Skarżący zarzucił, że naruszenie przez WSA w L. art. 141 § 4 p.p.s.a. polega na tym, że pomimo uwzględnienia skargi uzasadnienie wyroku nie zawiera wskazania, co do dalszego postępowania w sprawie. W konsekwencji organ nie wie, czy w przedmiotowej sprawie należy jedynie powtórzyć procedurę odwoławczą, czy też należy dokonać oceny wniosku od początku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. H. wniosła o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżony wyrok został wydany bez naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres działalności kontrolnej, jaką Sąd ten powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Skarżący organ oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. oraz z naruszeniem przepisów postępowania (art. 30c ust. 3 pkt 1 i 2 u.o z.p.p.r. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.), które, zdaniem skarżącego, mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z art. 30c ust. 1 u.o z.p.p.r. wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4. Z treści tego przepisu wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego od informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, a nie od informacji o negatywnej ocenie projektu. W tym drugim przypadku wnioskodawca może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego (art. 30b ust. 1). W rozpoznawanej sprawie środkiem takim był protest.

B. H. wniosła protest od informacji o odrzuceniu wniosku, zawartej w piśmie L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Protest ten został rozstrzygnięty przez tę Agencję w piśmie z [...] września 2009 r. wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W petitum skargi z dnia 17 października 2009 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., B. H. wskazała, że przedmiotem skargi jest "decyzja znak [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. odrzucająca wniosek o dofinansowanie...". W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się natomiast na pismo o rozstrzygnięciu protestu z dnia [...] września 2009 r. i wymieniła je w załącznikach do skargi oraz podała, że pismo to zostało jej doręczone w dniu 7 października 2009 r., wskazując tym samym, że skarga od otrzymanej informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej została przez nią wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 30c ust. 2 u.o z.p.p.r. Uzasadnienie skargi wskazuje, że jej przedmiotem było w istocie rozstrzygnięcie protestu, a nie negatywna ocena projektu (wniosku) B. H. zawarta w piśmie LAWP z dnia [...] sierpnia 2009 r. Oznaczenie przez Sąd I instancji tego ostatniego pisma w komparycji zaskarżonego wyroku, jako stanowiącego przedmiot skargi, należy zatem uznać za oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a.

Przytoczone w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia uzasadniają rozpoznanie w pierwszej kolejności, jako najdalej idącego zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. poprzez błędną wykładnię tego przepisu.

Naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Skarżący, który zarzuca tę postać naruszenia prawa materialnego powinien wyjaśnić w skardze kasacyjnej, na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku i jak jego zdaniem przepis ten powinien być rozumiany i stosowany.

Zgodnie z powołanym w podstawie skargi kasacyjnej przepisem art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. w rozpoznawaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Powyższy przepis nie daje podstaw do jego zawężającej wykładni i stosowania wyłącznie do etapu oceny projektu. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zawiera legalnej definicji użytego w art. 30b ust. 3 pojęcia "czynności z określonym projektem". Wskazuje jedynie, że muszą to być czynności związane z danym projektem. Przedmiot tych czynności nie został ustawowo określony i przedmiotowo ograniczony. Oznacza to, że omawiany przepis ma także zastosowanie do dokonanej w niniejszej sprawie przez Dyrektora LAWP – R. S. czynności wezwania wnioskodawcy do poprawienia projektu, ponieważ czynność ta jest związana z projektem, a w istocie z jego negatywną oceną pod względem formalnym.

W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że użyte w art. 30b ust. 3 pojęcie "jakikolwiek etap postępowania" należy rozumieć, jako każdy etap, w którym dokonywane są czynności związane z projektem, w tym polegające na jego ocenie formalnej i merytorycznej. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności w jakimkolwiek z tych etapów wyłącza tę osobę z rozpatrywania środka odwoławczego wniesionego przez wnioskodawcę od negatywnej oceny projektu. Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370) wynika, że dodanie przepisu art. 30b ust. 3 do dotychczasowego tekstu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju miało na celu zapewnienie obiektywizmu przy rozpatrywaniu środka odwoławczego od negatywnej oceny projektu wnioskodawcy. Przesłanka ta powinna być zatem brana pod uwagę przy wykładni i stosowaniu tego przepisu.

Sąd I instancji prawidłowo przyjął w podstawie faktycznej wyroku, że R. S. dokonywała czynności związanych z projektem B. H., zatwierdzając w dniu [...] lipca 2009 r. ocenę stwierdzającą, że projekt ten spełnia kryteria formalne-dopuszczające, sporządzoną w dniach [...] czerwca 2009 r. i [...] lipca 2009 r. przez pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP, a następnie pismem z dnia [...] lipca 2009 r. wezwała B. H. do poprawienia braków i błędów projektu stwierdzonych w wyniku negatywnej oceny projektu, według kryteriów formalnych poprawności. Wskazując na dokonanie powyższych czynności Sąd I instancji trafnie uznał, że R. S., zgodnie z art. 30b ust. 3 nie mogła brać udziału w rozpatrzeniu protestu, ponieważ na wcześniejszym etapie dokonywała czynności związanych z projektem, w tym była zaangażowana w jego ocenę, dokonując jej zatwierdzenia. Rozpatrzenie protestu wymagało dokonania oceny zarzutów kwestionujących odrzucenie projektu (wniosku) z przyczyn formalnych. W rozpatrzeniu tych zarzutów, na etapie postępowania odwoławczego, R. S. nie mogła brać udziału, ponieważ jak to już wyżej wskazano na wcześniejszym etapie była zaangażowana w jego ocenę. Oznacza to w konsekwencji, że ocena projektu pod względem kryteriów formalnych na etapie postępowania odwoławczego została przeprowadzona z naruszeniem bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r. Naruszenie to uzasadniało uwzględnienie przez Sąd I instancji skargi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 tej ustawy i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 30b ust. 3 i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 30c ust. 3 pkt 1 nie może być uznany za usprawiedliwiony.

Nie zasługują również na uwzględnienie zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewłaściwe przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy i brak wskazań co do dalszego postępowania.

Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną tylko wówczas, jeżeli uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przesłanka ta nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, ponieważ wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek zwięzłego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy został wykonany przez Sąd I instancji. Przez użyte w omawianym przepisie sformułowanie "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy" należy rozumieć zarówno zwięzły opis tego, co działo się sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej, jak i przedstawienie stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez sąd za podstawę wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia te wymagania, ponieważ w sposób prawidłowy przedstawia przebieg postępowania związanego z oceną wniosku (projektu) wniesionego przez B. H., w tym okoliczności mające istotne znaczenie dla oceny istnienia w sprawie przesłanek wyłączających rozpatrywanie protestu przez R. S..

Brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania stanowi wprawdzie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., jednakże uchybienie to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie procesowe stanowi uzasadnioną podstawę kasacyjną (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r. II OSK 1082/07, ONSA/WSA 2009/3/52). Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.o z.p.p.r. wobec ustalenia, że protest rozpatrzony został przez osobę, która podlegała wyłączeniu na podstawie art. 30b ust. 3 tej ustawy. Uznanie przez Sąd I instancji, że postępowanie odwoławcze w tym zakresie zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy oznacza, że przy ponownym rozpatrzeniu protestu organ obowiązany jest uwzględnić treść art. 30b ust. 3 u.o z.p.p.r.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.