Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1895/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L.B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca L.B. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2012 r., ustalonego na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w wysokości [...] zł, wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonym na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł (łącznie z dodatkiem pielęgnacyjnym), a ponadto, że jest właścicielką [...] nieruchomości o pow. [...] m2 zabudowanej domem o powierzchni [...] m2, nie posiada innego majątku, w tym oszczędności. Przedstawiając decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] maja 2009 r. o przyznaniu dodatku pielęgnacyjnego skarżąca wykazała, że jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnej egzystencji. W związku z powyższym wnioskodawczyni podała, że ponosi znaczne – sięgające ¾ emerytury - wydatki na leczenie i opiekę. Z powyższych względów, w ocenie strony, wypełnienie obowiązku partycypowania w kosztach sądowych uszczupliłoby w znacznym stopniu jej budżet domowy.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Wniosek o zwolnienie L.B. od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że wnioskodawczyni nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Uszczuplenie budżetu domowego do jakiego dochodzi w związku z wypełnieniem obowiązku uiszczenia kosztów sądowych nie stanowi przesłanki przyznania prawa pomocy w sytuacji, gdy nie wiąże się równocześnie z uszczerbkiem w utrzymaniu koniecznym. Środki uzyskiwane przez skarżącą z tytułu świadczeń społecznych są zaś tej wysokości, że nie pozwalają zakwalifikować skarżącej jako osoby, która nie posiada zdolności do ponoszenia kosztów sądowych we własnym zakresie. Na obecnym etapie postępowania jedyną wymagalną opłatę stanowi wpis od skargi w wysokości [...] zł. Pozostałe, potencjalne koszty sądowe (ewentualna opłata za sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, wpis od skargi kasacyjnej, koszty ewentualnych zażaleń oraz opłat kancelaryjnych), każdorazowo nie przekroczą zaś kwoty [...] zł, zaś ich uiszczenie rozłożone będzie w czasie, co oddala ryzyko konieczności poniesienia wydatku w znacznej wysokości z bieżących środków. Oszacowana powyżej wysokość potencjalnych opłat sądowych w sprawie zestawiona z wysokością dochodu strony pozwala przyjąć, że uiszczenie tychże opłat sądowych nie będzie stanowić takiego uszczerbku w majątku skarżącej, który zdestabilizuje jej budżet domowy w stopniu zagrażającym egzystencji skarżącej. Odnosząc się do oświadczeń wnioskodawczyni, z których wynika, że z uwagi na liczne choroby ponosi wydatki wyższe niż przeciętne należało stwierdzić, po pierwsze, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających podnoszone okoliczności, po drugie, że z treści złożonych przez nią oświadczeń nie da się wyprowadzić wniosku, że uiszczenie kosztów sądowych skutkować będzie takim zubożeniem, które wiązać się będzie z koniecznością rezygnacji z poniesienia wydatków niezbędnych dla zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącej, w tym na leczenie i opiekę.

Zważywszy na powyższe uprawnione jest stwierdzenie, że skarżąca posiadająca stałe źródło dochodów ma możliwość zabezpieczenia środków finansowych w celu samodzielnego wywiązania się z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, której dotyczy rozpoznawany wniosek. Wynikający z art. 199 P.p.s.a. obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie nie dotyczy bowiem wyłącznie osób posiadających nadwyżkę środków finansowych. Obejmuje on wszystkie osoby posiadające jakiekolwiek dochody z których możliwe jest wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów postępowania. Do osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, uzasadniającą uwzględnienie wniosku, zaliczyć zaś można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i służą zaspokojeniu tylko podstawowych potrzeb życiowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.