Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 892/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] UNP:[...] w przedmiocie skargi na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2016 r. do Urzędu Skarbowego w R. wpłynęło zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015 (PIT-37), złożone przez K. K.. Z przedmiotowego zeznania wynikała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 1.247 zł.

W dniu 18 maja 2016 r. do do ww. organu podatkowego wpłynęły dwa zajęcia wierzytelności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R.. Na mocy art. 895 Kodeksu postępowania cywilnego organ podatkowy dokonał zajęcia wierzytelności należnej skarżącemu z tytułu zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku VAT, a także innych wierzytelności przysługujących dłużnikowi w urzędzie skarbowym.

W dniu 1 czerwca 2016 r. organ podatkowy przelał kwotę 1.247 zł na rachunek bankowy komornika sądowego.

W dniu 23 maja 2016 r. skarżący skierował do organu podatkowego pismo, w którym powołując się na wyrok NSA z 27 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 979/12, wniósł o niewypłacanie na wezwanie komornika nadpłaty podatku oraz ulgi prorodzinnej wynikającej z zeznania PIT-37.

W odpowiedzi na powyższe, organ podatkowy pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. poinformował skarżącego, że jego żądanie nie może zostać zrealizowane oraz że nadpłata w podatku dochodowym za 2015 r. została przekazana komornikowi sądowemu.

K. K. skierował do organu podatkowego pismo z 30 czerwca 2016 r. oznaczone jako "odwołanie".

Organ podatkowy ocenił, że ww. pismo jest skargą na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., wniesioną w trybie art. 222 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), powoływanej dalej w skrócie jako K.p.a.

W dniu 12 lipca 2016 r. organ podatkowy pierwszej instancji przekazał skargę K. K. celem rozpatrzenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł..

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 237 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiadomieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r. poinformował skarżącego, że skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. uznał za bezzasadną.

K. K. wniósł skargę na powyższe zawiadomienie, w której zarzucił naruszenie: 1) art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a., 2) art. 73 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewypłaceniu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego za rok 2015 i przekazaniu jej komornikowi sądowemu, 3) art. 2 § 4 Ordynacji podatkowej "poprzez błędne kierowanie się przepisami Kodeksu postępowania cywilnego pomimo, że organ podatkowy zobowiązany jest kierować przepisami Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji doprowadziło do bezprawnego przekazania nadpłaty komornikowi sądowemu, 4) przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię wyroku NSA z 27 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 979/12, 5) art. 77 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez niedokonanie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego za 2015 r. w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że zaskarżone zawiadomienie zostało wydane na podstawie art. 237 § 3 K.p.a. Procedura skargowa unormowana w Dziale VIII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego jest postępowaniem samodzielnym, jednoinstancyjnym i uproszczonym, kończącym się czynnością materialne - techniczną, polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia skargi.

Zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem.

Organ podatkowy przywołał również treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", regulujący zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych i stwierdził, że skierowane do skarżącego zawiadomienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, jednakże z innej przyczyny niż wskazał organ podatkowy.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zwrot nadpłaty wynikającej z zeznania podatkowego jest innym (niż decyzja lub postanowienie) aktem z zakresu administracji publicznej niewątpliwie dotyczącym uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, w tym przypadku z Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.).

Zatem, co do zasadny podatnik, który wykazał w zeznaniu rocznym nadpłatę i jej nie otrzymał, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu podatkowego, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Skargę taką podatnik może wnieść po uprzednim skierowaniu do organu wyższego stopnia – w tym przypadku Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., ponaglenia, o którym stanowi art. 141 Ordynacji podatkowej.

W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu ponieważ przed jej wniesieniem podatnik nie wyczerpał środków zaskarżenia, tj. nie skierował do organu nadrzędnego ponaglenia, o którym mowa powyżej.

Zgodnie zaś z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę.

Ake.