Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 58/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i 3, art. 4, art. 5, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2014 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu wniosku w sprawie zadłużeń postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wójta Gminy polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku w sprawie zadłużeń na rzecz Gminy G. W skardze, uzupełnionej pismem procesowym z dnia 10 czerwca 2014 r., podniosła, że 10 grudnia 2012 r. otrzymała od Wójta pismo w sprawie jej zadłużeń na rzecz Gminy G. za lata 2003-2006. Wyjaśniła, że nie wiedziała o tych zadłużeniach, w 2006 r. mieszkanie zostało sprzedane, lecz nie zażądano od niej spłaty zobowiązań, które prawdopodobnie dotyczą opłat za centralne ogrzewanie. W dniu 18 lutego 2013 r. złożyła osobiście pismo do Wójta z zapytaniem, dlaczego dopiero teraz poinformowano ją o zadłużeniu. Do tej pory organ nie udzielił jej odpowiedzi na to wystąpienie.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że od stycznia 2013 r. przeciwko skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wydanych przez Sąd Rejonowy w O. Nieuiszczanie opłat za korzystanie z lokalu mieszkalnego przez skarżącą i jej byłego męża było podstawą do wystawienia przez Sąd Rejonowy w O. prawomocnych nakazów zapłaty. Zainteresowani nie składali sprzeciwów od nakazów zapłaty, uznając tym samym roszczenia Gminy za zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce w szczególności wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 ustawy ppsa.) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 ustawy ppsa.). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie w pierwszej kolejności jej dopuszczalności. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest natomiast pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta Gminy polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącej w sprawie zadłużeń na rzecz Gminy G. z tytułu opłat za lokal mieszkalny. Tak zakreślony przedmiot skargi, tj. obejmujący rozstrzyganie kwestii zadłużenia skarżącej na rzecz Gminy, należy do kognicji sądów powszechnych, bowiem nie mieści się w kompetencji sądów administracyjnych wyznaczonej przez treść art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy ppsa. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki przewidziane w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.).

Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy również zauważyć, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce mimo, że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie.

Jeżeli natomiast skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy ppsa., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę.

Ponieważ Wójt nie miał obowiązku wydania aktu administracyjnego po otrzymaniu wniosku skarżącej w sprawie zadłużeń z tytułu opłat za lokal mieszkalny, to wniesiona skarga na bezczynność Wójta Gminy w tym zakresie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy ppsa. i § 3 ustawy ppsa., orzeczono jak w sentencji.