Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1008/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3-5, art. 6, art. 14, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art. 180 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 32 ust. 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2015 poz 990
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2017r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (określany dalej jako DIAS)- działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – określanej dalej jako o.p.), oraz art. 8 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 471 ze zm. – określanej dalej jako u.g.h.) - utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia W.J. kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach o nazwie: [...] bez oznaczeń, [...] bez oznaczeń i [...] bez oznaczeń, poza kasynem gry.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2016 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę w lokalu [...] przy pl. [...] oraz w pomieszczeniach [...] przy pl. [...], w trakcie której ujawniono osiem automatów do gier w tym m.in.: [...] – wszystkie bez oznaczeń, eksploatowane bez wymaganego zezwolenia. Kontrolujący przeprowadzili w trakcie powyższej kontroli eksperymenty procesowe na powyższych automatach, sporządzając na tę okoliczność protokoły, z których wynikało, iż grający nie ma wpływu na wynik gry, zależy on bowiem wyłącznie od przypadku. Ponadto urządzenia pozwalały też na uzyskiwanie wygranych pieniężnych. W konsekwencji uznano, iż gry prowadzone na tych automatach wyczerpują znamiona gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

Wobec tego Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. wszczął w stosunku do W.J. z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na ośmiu automatach.

W toku tego postępowania decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego umorzył w części postępowanie w sprawie wymierzenia W.J. kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w zakresie automatów : [...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ ustalił bowiem, iż W.J. jest właścicielem jedynie trzech automatów, tj. [...] – bez oznaczeń, natomiast właścicielem automatów: [...] nr [...] i [...] nr [...] jest spółka O. Co do pozostałych automatów nie ustalono właściciela.

Następnie wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. - powołując się na art. 207 § 1 o.p., art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2, art. 91 u.g.h. - Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wymierzył W.J. karę pieniężną w kwocie 36.000 zł za urządzanie gier na automatach: [...] bez oznaczeń, [...] bez oznaczeń i [...] bez oznaczeń, poza kasynem gry.

Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wyniki przeprowadzonych eksperymentów dały podstawę do stwierdzenia, że gry na powyższych automatach organizowane są w celach komercyjnych, ponieważ mogą być prowadzone po wpłaceniu do automatów gotówki, która stanowi dochód urządzającego gry oraz że gry urządzane na tych automatach zawierają element losowości, a ich rezultat nie zależy od zręczności grającego. Uwzględniając powyższe oraz fakt, że automaty realizują wygrane pieniężne, uznano, że były to gry na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Ponadto wobec bezspornego użytkowania ich poza kasynem gry z naruszeniem art. 14 ust. 1 u.g.h. zaistniała przesłanka do nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Ponadto organ podkreślił, iż nawet jeżeli uznać art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowiący podstawę prawną wydanej decyzji, za przepis techniczny, to brak jest podstaw do jego niestosowania, gdyż sankcja bezwzględnej niestosowalności przepisów nienotyfikowanych nie ma zastosowania w rozpoznawanym przypadku, gdyż strona świadomie działała poza prawem łamiąc je, nigdy bowiem nie występowała o stosowne zezwolenie, nie podejmując prób legalizacji prowadzonej działalności. Organ odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie sygn. akt P 4/14, stwierdził, iż skoro Trybunał nie derogował przepisów u.g.h., to jest on zobowiązany do ich stosowania. Dodał ponadto, iż w dniu 3 września 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie u.g.h. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1201 – określana dalej jako u.z.u.g.h.), która została notyfikowana. W art. 1 pkt 7 c u.z.u.g.h. nadano art. 14 u.g.h. nowe brzmienie, który to zapis nadal utrzymuje zakaz urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podkreślając, iż przepis ten nie został zakwestionowany przez Komisję Europejską w procesie notyfikacji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W.J., w którym zarzucił naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej poprzez jego zastosowanie wobec strony w niniejszej sprawie, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust, 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm. – określanej dalej jako dyrektywa 98/34/WE ), a w konsekwencji wobec braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone. Ponadto odwołujący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, iż zabezpieczone u niego urządzenia stanowią urządzenia, których posiadanie jest zabronione bez stosownego zezwolenia, albowiem urządzenia te nie wypłacają jakichkolwiek środków pieniężnych, gdyż nie posiadają takich możliwości technicznych. Powołując się na wskazane wyżej zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

DIAS po rozpoznaniu powyższego odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji DIAS podzielił ustalenia poczynione przez organ co do charakteru gier prowadzonych na automatach należących do odwołującego i ich kwalifikacji w świetle przepisów u.g.h. Ponadto wskazał, iż strona urządzając gry na powyższych automatach ewidentnie naruszyła trzy sankcjonowane przepisy u.g.h.. Po pierwsze - przepis art. 6 ust. 1 u.g.h., który wprost wskazuje, że działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Po drugie - przepis art. 23a ust. 1 u.g.h., który stanowi, że automaty i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego. Po trzecie - przepis art. 14 ust. 1 u.g.h., który stanowi, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. Zatem bezspornie działanie strony wyczerpało dyspozycje przepisów u.g.h. sankcjonujących zarówno urządzanie gier hazardowych bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonywania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.), jak i urządzanie gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). W związku z powyższym DIAS uznał, iż organ I instancji zasadnie wymierzył odwołującemu na podstawi art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. karę pieniężną za urządzanie gier na przedmiotowych automatach w wysokości 36.000 zł.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. w związku z brakiem notyfikacji projektu ustawy u.g.h. Komisji Europejskiej, organ odwoławczy uznał go za nieuzasadniony, powołując się m.in. na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyrażone wyroku z dnia 23 grudnia 2015 r., II SA/Rz 611/15 oraz Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r., I KZP 15/13. Zdaniem organu odwoławczego do czasu zainicjowania kontroli u.g.h. przez Trybunał Konstytucyjny i usunięcia powyższych przepisów z porządku prawnego wyrokiem TK, brak jest podstaw do odmowy stosowania tychże przepisów. Następnie organ odwoławczy wskazał na wyrok TK z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, w którym stwierdzono, iż uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego oraz legalizmu. W dalszej kolejności organ odwoławczy odwołał się także do stanowiska NSA wyrażonego w uchwale z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16.

Natomiast odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu błędnego ustalenia przez organ I instancji, iż urządzenia zabezpieczone u odwołującego stanowią urządzenia, których posiadanie jest zabronione bez stosownego zezwolenia, gdyż nie wypłacają one środków pieniężnych, organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku czynności podjętych przez funkcjonariuszy celnych w dniu [...] września 2016 r. w lokalu [...] przy pl. [...] stwierdzono, że gry zainstalowane w automatach [...] są identyczne jak w automatach do gier eksploatowanych w kasynach, salonach gier i punktach gier na automatach o niskich wygranych. Ponadto funkcjonariusze celni ustalili, że po naciśnięciu klawisza START automatów uruchamiają się bębny, które po chwili samoczynnie się zatrzymują, co oznacza, że grający nie ma wpływu na układ znaków na bębnach. Stwierdzono, iż układ znaków graficznych na bębnach w momencie ich zatrzymania się nie zależy od zręczności grającego. Natomiast po wyjściu z gry prowadzonej na automacie o nazwie [...] bez oznaczeń dokonano wypłaty wygranej otrzymując w korytku na wypłaty dwie monety 5-cio zlotowe, dowodząc że kontrolowane urządzenie jest automatem do gier o wygrane pieniężne. W przypadku automatów [...] podjęto próbę wypłaty wygranej, która nie została zrealizowana z uwagi na brak w tych automatach monet. Następnie przy użyciu klucza obsługowego otrzymanego od osoby nadzorującej lokal dokonano skasowania 150 kredytów, a ich równowartość jest w takim przypadku wypłacana przez obsługę lokalu z pieniędzy przeznaczonych na wypłaty wygranych ujawnionych za ladą obsługową lokalu, dowodząc w ten sposób, że kontrolowane urządzenia są również automatami do gier o wygrane pieniężne.

W.J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję, zarzucając rażące naruszenie:

I. art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h., art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1, 3, 4, 11 dyrektywy nr 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w związku z § 2 pkt 1 a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, art. 2, art. 7 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia (...) Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, art. 4 ust. 1 Protokołu 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie:

- wobec skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., mimo iż przepis ten nie może być stosowany wobec przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, jako osoby fizycznej, która nie może ponosić sankcji administracyjnej za delikt w sytuacji, gdy u.g.h. nie wskazuje go, jako podmiotu uprawnionego do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 5 u.g.h., mimo iż drugi z tych przepisów jest przepisem technicznym, zawiera nową definicję i nowe wymagania w odniesieniu do urządzeń, a jego uchwalenie nie zostało poprzedzone procedurą notyfikacji, mimo orzeczenia TK w tej sprawie z 11 marca 2015 r., P 4/14, które nie odniosło się do tego czy przepisy u.g.h. są przepisami wymagającymi notyfikacji;

- art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h., mimo, iż sprzecznie z przepisami Konstytucji oraz ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych, ustanawia on podwójną karę za ten sam czyn, a w dalszym ciągu Urząd Celny prowadzi postępowanie karne o przestępstwo skarbowe, oparte na tym samym stanie faktycznym i identycznych znamionach; co prowadzi do naruszenia zasady (ne bis in idem), gdyż wcześniej wszczęte postępowanie karno-skarbowe przeciwko niemu o ten sam czyn (sygn. akt organu [...]);

II. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 197 § 1 o.p. poprzez:

- brak zebrania całego materiału dowodowego i jego rzetelnego rozpatrzenia,

- niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i brak rzetelności w analizie i prezentacji zebranego materiału dowodowego, a także manipulacja elementami tego materiału dowodowego, a także manipulacja elementami tego materiału, w tym wnioskami z opinii biegłego sądowego powołanego w toku postępowania karnego,

- brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu teorii gier i probabilistyki i zastąpienie tego dowodu dokumentem wydanym w postępowaniu karnym, sporządzonym przez biegłego nieposiadającego wiedzy fachowej umożliwiającej dokonanie oceny charakteru badanego urządzenia w świetle u.g.h., a nadto formułującym niedopuszczalne i bezprawne tezy, niepoparte materiałem dowodowym zebranym w sprawie,

- brak zawiadomienia odwołującego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego,

- uniemożliwienie odwołującemu brania udziału w przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego, zadawania biegłemu pytań i składania wyjaśnień, arbitralną wybiórczą i dowolną ocenę dowodów,

- art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 107 §1 Kodeksu karnego skarbowego polegającą na prowadzeniu dwóch postępowań dążących do podwójnego ukarania skarżącego za to samo zachowanie polegające na urządzaniu gry na automacie poza kasynem, najpierw w postępowaniu karno-skarbowym, a następnie przed samym organem administracji celno-skarbowej karą pieniężną w trybie administracyjnym i przez to, naruszenie wynikającej z przepisu art. 2 Konstytucji zasady zaufania obywatela do państwa, skonkretyzowanej w przepisach art. 120, art. 121 i art. 122 o.p.;

- art. 208 § 1 o.p. wobec niewydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania, ponieważ "wobec skarżącej" toczy się postępowanie karno-skarbowego o czyn za urządzanie gier na automatach poza kasynem, a zatem postępowanie wcześniej wszczęte toczy się.

Skarżący zarzucił ponadto organom błąd w ustaleniach faktycznych co do tego, że urządzenia zabezpieczone podczas kontroli stanowią urządzenia, których posiadanie jest zabronione bez stosownego zezwolenia, albowiem nie są urządzeniami, które wypłacają jakiekolwiek środki pieniężne, gdyż nie posiadają do tego możliwości technicznych.

Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w pkt II skargi organ podkreślił, że odnosi wrażenie, iż dotyczą innej decyzji niż ta, która została zaskarżona, gdyż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzji nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej według kryterium legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy była decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego wymierzająca skarżącemu karę w wysokości 36.000 zł za urządzenie gier na trzech automatach poza kasynem.

Podstawę materialną powyższych decyzji poddanych kontroli w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.g.h., która określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1), a także konsekwencje niezastosowania się do tych warunków i zasad ( art. 89).

Przy czym trafnie ograny obu instancji zastosowały w kontrolowanej sprawie przepisy u.g.h. w brzmieniu obowiązujących w dniu kontroli, tj. [...] września 2016 r., mimo, iż w dniu wydawania decyzji obowiązywały już przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie u.g.h. oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88 – określanej dalej jako "ustawa nowelizująca"), która weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2017 r. W ustawie nowelizującej ustawodawca nie zamieścił przepisów przejściowych, regulujących kwestię zastosowania właściwego prawa materialnego do stanów faktycznych zaistniałych przed 1 kwietnia 2017r. albo spraw wszczętych i nie zakończonych przed tą datą. W takiej sytuacji, rozstrzygając o tym czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, należy uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy, charakter przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Na bezpośrednie działanie ustawy nowej, do zdarzeń mających miejsce przed jej wejściem w życie, ustawodawca powinien zdecydować się tylko w sytuacji, gdy za tym przemawia ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki ( por. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego K 9/92 - OTK 1993, cz. I, s. 69 i nast., K 14/92 , OTK 1993, cz. II, s. 328 i nast.). Poza tym, bezpośrednie działanie prawa nowego niesie liczne zagrożenia w postaci naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa, zasady ochrony praw nabytych, czy też zasady nieretroakcji prawa, które to zasady wynikają z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego wynikającej z art. 2 Konstytucji (por. uchwałę NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06). W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy więc przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, jednak trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., II GSK 266/09, z 9 marca 2010 r., II GSK 443/09, 19 lutego 2014 r., II GSK 1691/12). Taka sytuacja nie zaistniała jednak w rozpoznawanej sprawie. Stwierdzone naruszenie przepisów u.g.h. zakończyło się bowiem w dniu kontroli, tj. [...] września 2016 r. Przyjęcie odmiennego stanowiska, że mają w tej sprawie zastosowanie przepisy, które weszły w życie od dnia 1 kwietnia 2017 r., prowadziłoby do naruszenia zasady lex retro non agit. Zakaz działania prawa wstecz stanowi jeden z elementów konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Zasada niedziałania prawa wstecz jest dyrektywą legislacyjną skierowaną do organów stanowiących prawo, jak również dyrektywą interpretacyjną dla organów stosujących prawo, dokonujących wykładni przepisów prawnych. Dodatkowo należy wskazać, że zastosowanie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą spowodowałoby niekorzystne skutki z punktu widzenia skarżącego, bowiem kara pieniężna przewidziana w zmienionym przepisie wymierzana wobec urządzającego gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w przypadku gier na automatach wynosi 100.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h.).

Stosownie do art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Zgodnie z art. 3 u.g.h., urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle przepisów powołanej ustawy zasadą jest więc prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h.). Ponadto działalność ta może być kontynuowana na podstawie zezwoleń uzyskanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z póź. zm.- określanej dalej jako u.g.z.w.) aż do czasu ich wygaśnięcia, stosownie do uregulowania z art. 129 ust. 1 u.g.h. W myśl natomiast art. 89 ust. 1 u.g.h. – w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie - karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Zgodnie z art. 89 ust. 2 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu, w rozumieniu odpowiednio przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych albo przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanego z urządzanej gry; 2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu; 3) w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100% uzyskanej wygranej. Za prawidłowe uznać należy ustalenia organów, że poddane kontroli urządzenia umożliwiały grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Wskazują na to ustalenia i wnioski wynikające z przeprowadzonych eksperymentów, a utrwalone w protokołach z tych czynności, z których wynika, iż badane automaty służą do celów komercyjnych, albowiem warunkiem ich uruchomienia jest zakredytowanie przez grającego gotówki. Można na nich rozgrywać gry o wygrane pieniężne oraz rzeczowe w postaci punktów kredytowych umożliwiających prowadzenie kolejnych gier, w których gra zawiera element losowy. Wynik uzyskiwany w każdej grze jest niezależny od umiejętności grającego lub jego zdolności psychomotorycznych i intelektualnych. Nie ma on wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną. Powyższe stwierdzenie koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 u.g.h. sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., II GSK 1713/13, LEX nr 1637101). Przy czym podkreślić należy, iż w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że organy celne przeprowadzając postępowanie dowodowe w oparciu o unormowania zawarte w o.p. są uprawnione, w sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie, do samodzielnego dokonywania ustaleń czy dana gra jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., II GSK 1788/15, wyrok NSA z dnia 18 września 2015 r., II GSK 1603/15).

W kontekście powyższych uwag nie sposób deprecjonować środka dowodowego w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych w trybie art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postepowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 111, poz. 765 ze zm. – określanej dalej jako k.k.s.). Ponadto zwrócić należy uwagę, iż stosownie do art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast w myśl art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być również materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Bezpośredni eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może niejednokrotnie znacznie lepiej odzwierciedlić stan automatu, jego cechy i możliwości prowadzenia na nim gier o charakterze losowym, a nie np. zręcznościowym, aniżeli opinia sporządzona wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie (opis producenta), bez równoczesnego stwierdzenia na konkretnym automacie, jak opisane cechy urządzenia mają się do jego rzeczywistego funkcjonowania w konkretnych okolicznościach i w jaki sposób jest faktycznie (nie teoretycznie) wykorzystywany. Praktyka urządzania takich gier oraz wydawane w tych sprawach decyzje administracyjne i orzeczenia sądów administracyjnych potwierdziły występowanie w tym zakresie w niemałej skali zjawisk społecznie niepożądanych, co przejawiało się faktycznym urządzaniem gier o wyższych wygranych z wykorzystaniem automatów zarejestrowanych do gier o niskich wygranych. Badane sprawy wykazały, że przedsiębiorcy prowadzący taką działalność wykorzystywali fakt, że wśród używanych automatów znajdowały się takie, które były dostosowane zarówno do gier o niskich (zdefiniowanych w ustawie), jak i o wyższych wygranych. Innym czynnikiem umożliwiającym obejście unormowań dotyczących gier o niskich wygranych okazała się możliwość używania automatu zarejestrowanego do gier o niskich wygranych do faktycznego wykorzystania takiego automatu w grach dających wyższe wygrane. Wobec zasygnalizowanych zjawisk właśnie eksperyment funkcjonariuszy celnych, oddający stan automatu i jego funkcjonowanie "tu i teraz", może nieraz lepiej odzwierciedlać także charakter możliwej do urządzania na nim gry, aniżeli w przypadku, gdy termin przeprowadzenia kontroli czy też oceny automatu znany był wcześniej. Jeżeli bowiem w obowiązującym stanie prawnym funkcjonariusze celni stwierdzają organizowanie gry na automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, a przy tym organizujący taką grę nie legitymuje się zezwoleniem umożliwiającym urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, to splot takich okoliczności stanowi dostateczne uzasadnienie, by zbadać rodzaj urządzenia, jego funkcjonowanie, a także ewentualne wykorzystanie do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h. W przeciwnym wypadku kontrole tego rodzaju byłyby iluzoryczne (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 lutego 2017 r., II SA/Go 902/16, B. Babiarz, K. Aromiński, U.g.h. Komentarz, WK 2018, s. 68-69).

W kontrolowanej sprawie wyniki eksperymentu były jednoznaczne i spójne, co uzasadniało zakończenie prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, albowiem wszystkie istotne okoliczności w sprawie zostały już dostatecznie wyjaśnione. Skarżący nie podważył w żaden sposób trafności ustaleń zawartych w protokołach z eksperymentów, nie zaoferował w tym zakresie żadnych dowodów. Zarzuty skarżącego sprowadzają się jedynie do gołosłownego twierdzenia, iż zatrzymane automaty nie umożliwiały osiągania wygranych pieniężnych. Stoją one w rażącej sprzeczności ze wspomnianymi wynikami eksperymentów, które wskazują jednoznacznie, iż z automatu [...] uzyskano bezpośrednio wygraną pieniężną, natomiast pozostałe automaty nie wypłaciły wygranych pieniężnych tylko z uwagi na brak w nich środków, jednakże wówczas wypłaty dokonywał pracownik je obsługujący. Ponadto podkreślić należy, iż do zakwalifikowania gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. wystarczające jest ustalenie, iż możliwe jest uzyskiwanie wygranej rzeczowej, a tą stosownie do treści art. 2 ust. 4 u.g.h. jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Niewątpliwie zatrzymane automaty umożliwiały przedłużenia gry bez konieczności dodatkowej wpłaty, co wynika z opisu gier zawartych w protokołach z eksperymentów.

W tej sytuacji nie było konieczne powoływanie biegłego na okoliczność, czy gry na zatrzymanych automatach spełniały przesłanki z art. 2 ust. 3 u.g.h. Podkreślić ponadto należy, iż stosownie do art. 197 § 1 o.p. w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Użyty w tym przepisie zwrot "może powołać" oznacza swobodę organu w przeprowadzeniu tego środka dowodowego. Organy celne posiadając obowiązek i odpowiadające im uprawnienie do wymierzenia kar administracyjnych za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h., są przy tym uprawnione do dokonania własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w konkretnej sprawie przesłanek wymierzenia kary pieniężnej. W ramach tych ustaleń mają prawo dokonywać samodzielnej oceny charakteru gry, w granicach rozpoznawanej sprawy, przy odpowiednim zachowaniu procedur o.p. bez konieczności powoływania biegłego (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 listopada 2016 r., II SA/Op 419/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r., V SA/Wa 2424/15).

Nie ulega wątpliwości, iż tytuł prawny do opisanych w decyzjach automatów do gier, zainstalowanych w kontrolowanym przez funkcjonariuszy celnych lokalu w [...], przysługiwał skarżącemu i znajdowały się one w jej władaniu, w konsekwencji to on pozostawał podmiotem urządzającym grę na automatach w rozumieniu u.g.h. Świadczy o tym treść umowy sprzedaży z dnia [...] września 2016 r., na mocy której skarżący nabył powyższe automaty. Ponadto ustaleń tych skarżący nie zwalczał ani na etapie postępowania administracyjnego składając jakiekolwiek wnioski dowodowe w tym zakresie, ani też na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. Z akt administracyjnych nie wynika również, aby skarżący dysponował koncesją na prowadzenie kasyna, skoro prowadził działalność jako osoba fizyczna albo zezwoleniem wydanym na podstawie u.g.z.w., które w chwili kontroli jeszcze nie wygasło.

Mając na uwadze powyższe uwagi Sąd uznał za nietrafne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2 , art. 197 § 1 o.p. Dodatkowo należy podkreślić, iż organy nie naruszyły ustawowych reguł prowadzenia postępowania, prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia. Podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia reguł oceny dowodów. Organy rozważyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonano w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 o.p. Została ona dokonana z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz została poparta przekonującą argumentacją. Dokonanie ustaleń faktycznych w sposób odbiegający od oczekiwań skarżącego nie może być automatycznie utożsamiane z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie uznania urządzeń w lokalu skarżącego za automaty do gier w rozumieniu u.g.h., poczyniły obszernie wywody. Ponadto część zarzutów, a mianowicie dotyczących opinii biegłego, który to dowód nie został przeprowadzony w sprawie, została sformułowana w zupełnym oderwaniu od realiów sprawy, świadczącym o bezrefleksyjnym przekopiowaniu ich ze skargi lub innego środka odwoławczego dotyczących zupełnie innej decyzji. Te same uwagi dotyczą podnoszonego w uzasadnieniu skargi twierdzenia, iż na etapie postępowania administracyjnego skarżący (określany jako "skarżąca") kwestionował charakter losowy gier "na spornym automacie".

W konsekwencji powyższego zasadnie organy uznały, iż istnieją podstawy do wymierzenia skarżącemu kary za urządzanie gier na automatach na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. , a tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 o.p. W ocenie Sądu nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut strony podnoszony na etapie postępowania administracyjnego, wskazujący na bezskuteczność przepisu art. 89 u.g.h. w zw. art. 14 ust. 1 u.g.h. wobec braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w dniu 5 listopada 2014 r. (a więc przed datą kontroli) Polska notyfikowała Komisji Europejskiej projekt ustawy o zmianie u.g.h. ostatecznie uchwalony wspomnianą u.z.u.g.h. Projekt obejmował także przepis art. 14 ust. 1 u.g.h., który w projekcie ustawy przekazanym Komisji otrzymał brzmienie: "Urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy". Znowelizowany przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. utrzymał zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Jednocześnie z dokumentów dotyczących procedury notyfikacji wynika, że Komisja Europejska nie dopatrzyła się w tej regulacji zagrożenia dla swobodnego przepływu towarów, swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości i nie zakwestionowała proponowanego przepisu jako mogącego stwarzać bariery w wymianie handlowej między państwami członkowskimi.

Ponadto jeszcze przed powyższą notyfikacją projektu u.z.u.g.h. uchwałą NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, rozstrzygnął pojawiające się w orzecznictwie na tym tle wątpliwości, stwierdzając, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. W uchwale tej NSA stwierdził również, iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od [...] lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Rozwijając tą kwestię w uzasadnieniu NSA wskazał, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry i to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Należy zwrócić uwagę na pośrednio wiążący charakter przytaczanej uchwały. Uchwała ma charakter abstrakcyjny, nie została bowiem wydana w konkretnej sprawie, należy jednak wskazać, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi (art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - określanej dalej jako p.p.s.a.). Uchwała posiada bowiem tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Rozpoznający niniejszą sprawę Sąd nie znajduje podstaw do skorzystania z kompetencji przewidzianej w art. 269 § 1 p.p.s.a. i dlatego jest zobowiązany respektować stanowisko wyrażone w cyt. uchwale NSA. Ponadto należy wskazać, że również art. 6 ust. 1 u.g.h. dotyczący tzw. podmiotowej reglamentacji działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier hazardowych nie stanowi przepisu technicznego wymagającego notyfikacji. Pogląd taki wyraził NSA m. in. w wyroku z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1296/15 i z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2036/15, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. Przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. nie kwalifikuje się do żadnej z trzech kategorii przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, nie zawiera bowiem żadnych ograniczeń albo warunków dotyczących strony przedmiotowej koncesjonowanej działalności i nie ma w nim żadnych odniesień dotyczących urządzeń (automatów) do prowadzenia gier. W szczególności art. 6 ust. 1 u.g.h. nie przesądza o tym, że posiadacz takiej koncesji może urządzać gry na automatach wyłącznie w kasynie gry. Art. 6 ust. 1 u.g.h. dotyczy jedynie podmiotowych wymagań stawianych urządzającemu gry na automatach (podmiot taki musi posiadać koncesję na prowadzenie kasyna gry). Pogląd, iż art. 6 ust. 1 u.g.h. nie dotyczy produktów (automatów do gry) i dlatego nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 i 4 dyrektywy nr 98/34/WE znajduje wsparcie w orzecznictwie TSUE (por. wyrok w sprawie CIA Security SA C - 194/94; wyrok w sprawie Lindberg C- 267/03; w sprawie Canal Satelite Digital C - 390/99; w sprawie van der Burg C - 278/99), w którym wskazuje się, że nie mają charakteru technicznego przepisy krajowe określające warunki niezbędne do prowadzenia określonej działalności czy ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia. Powyższe stanowisko zgodne jest również z wyrokiem TSUE z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15, który przesądził, że badany w sprawie art. 6 ust 1 u.g.h. nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.

Niezasadne były również zarzuty skargi wskazujące na techniczny charakter przepisów art. 2 ust. 5 u.g.h. Przepis ten bowiem nie miał zastosowania w sprawie. Ponadto Sąd podziela stanowisko i argumentację wyrażaną w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2018 r., II SA/Sz 1340/17, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2017 r., II SA/Bd 908/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 kwietnia 2012 r., I SA/Ke 102/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2014 r., III SA/Gl 500/14) wskazujące, iż przepisy art. 2 ust. 3, 4 i 5 nie mają charakteru technicznego. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 Protokołu 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności stanowiący, że nikt nie może być ponownie sądzony lub ukarany w postępowaniu przed sądem tego samego państwa za przestępstwo, za które został uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem lub uniewinniony zgodnie z ustawą i zasadami postępowania karnego tego państwa ani art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych stanowiący, że nikt nie może być ponownie ścigany lub karany za przestępstwo, za które już raz został prawomocnie skazany lub uniewinniony zgodnie z ustawą i procedurą karną danego kraju. Podkreślić bowiem należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. akt P 32/12 orzekł o zgodności art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają one na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s., z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Sankcja wymierzona na podstawie art. 89 u.g.h. ma bowiem charakter administracyjny i nie ma charakteru konkurencyjnego względem odpowiedzialności karnej w k.k.s.

Wobec braku konieczności notyfikacji przepisów art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz dokonania notyfikacji art. 14 ust. 1 u.g.h. w brzmieniu nadanym u.z.u.g.h., a także w związku z dopuszczalnością wymierzania kary administracyjnej za urządzenia gier poza kasynem niezależnie od odpowiedzialności karno-skarbowej chybione były zarzuty naruszenia norm konstytucyjnych wskazanych w pkt I skargi. Takie stanowisko dodatkowo umacnia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., P 4/14, w którym stwierdzono, iż art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji oraz art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.