Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 362/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga A. F. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] października 2019 r. (data wpływu do organu) A. F. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), wniósł do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej: PUODO, organ), skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych, w tym informacji dotyczących zdrowia, przez Starostwo Powiatowe w L. (zwane dalej: SP), w związku z ich opublikowaniem na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej SP w uchwale Nr [...] Zarządu Powiatu [...] (zwany dalej: ZP) z dnia [...] września 2019 r. (zwana dalej także: uchwałą).

W treści złożonej skargi skarżący wniósł o usunięcie jego danych "wrażliwych" udostępnionych w ww. uchwale, w szczególności: 1) w § 2 ust. 1 kropka trzecia, gdzie wskazano na niezdolność do pracy skarżącego; 2) w § 2 ust. 1 kropka czwarta, gdzie wskazano na wystawienie skarżącemu zwolnienia lekarskiego, w tym godzinę wystawienia zwolnienia lekarskiego; 3) w § 2 ust. 1 kropka ósma, gdzie wskazano na fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim oraz dzień tego zwolnienia; 4) w § 2 ust. 1 kropka dziewiąta, gdzie wskazano na fakt wystawienia skarżącemu zaświadczenia o niezdolności do pracy, w tym ujawniono kod na zwolnieniu.

Decyzją znak [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. organ, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwana dalej: k.p.a.), art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e, art. 9 ust. 2 lit. g oraz art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 2016/679), orzekł o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego.

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ ustalił następujący stan faktyczny sprawy:

Od [...] listopada 2017 r. do [...] października 2019 r. wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w L.. Uchwałą nr [...] z [...] września 2019 r. ZP rozwiązał z nim stosunek pracy. W treści uchwały wskazano przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę ze skarżącym, w tym informację o przebywaniu przez niego na zwolnieniu lekarskim, jego niezdolności do pracy oraz wskazano kod z zaświadczenia lekarskiego (dotyczący informacji "chory musi leżeć"). Przedmiotowa uchwała została opublikowana w BIP SP. Ze złożonych w sprawie wyjaśnień SP wynika, że wnioskodawca jako Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w L. był funkcjonariuszem publicznym i w okresie zatrudnienia wypełniał funkcje publiczne na podstawie: art. 2 ust. 6a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2399); art. 115 § 13 pkt 4 oraz art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444). Uchwała ZP w sprawie rozwiązana stosunku bez wypowiedzenia z winy pracownika, została zamieszczona w BIP SP stosownie do art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p.

W treści przedmiotowej uchwały, wśród przyczyn rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy, wskazano m.in. na niepoinformowanie niezwłocznie Starosty [...] (zwany dalej: Starostą) o możliwej absencji w pracy, związanej (jak się później okazało) z niezdolnością skarżącego do pracy, potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim, pomimo że ok. godz. 10.30 w dniu [...] września 2019 r. (tj. w dniu wystawienia zwolnienia) wnioskodawca rozmawiał telefonicznie ze Starostą i nie wspomniał o tym fakcie. Co więcej, skarżący potwierdził swoje przybycie do SP w związku z poleceniem Starosty stawienia się na rozmowę tego samego dnia ok. godz. 12.30 tj. pół godziny przed zamierzonym posiedzeniem ZP na godz. 13.00, w którym planowo miał on uczestniczyć celem przedstawienia porozumień z Gminą [...] do przyjęcia przez ZP.

Wnioskodawca stawił się ok. godz. 12.10 w dniu [...] września 2019 r. celem odbycia rozmowy ze Starostą, bez podania informacji Staroście, że jest już na zwolnieniu lekarskim (później stwierdzono, że zaświadczenie lekarskie o niezdolności skarżącego do pracy w dniach [...].09.2019 – [...].09.2019 r. wystawione zostało w dniu [...].09.2019 o godz. 11.26). Ponadto podczas zwolnienia lekarskiego w niedzielę [...] września 2019 r. przebywał w siedzibie Zarządu Dróg Powiatowych w L. od godz. 19.28 do godz. 21.15 w bliżej nieokreślonych celach, co zostało zarejestrowane na monitoringu wizyjnym tej jednostki. Skarżący nie stosował się do zaleceń lekarskich, według których miał pozostawać w domu i leczyć się (na zaświadczeniu figuruje kod 1 - "chory musi leżeć"), gdyż [...] września 2019 r., już po uzyskaniu zaświadczenia o niezdolności do pracy, skarżący nadal ją świadczył, czego dowodzi jego wizyta w Starostwie oraz podpisanie pisma do firmy zewnętrznej ok. godz. 15:00. Ponadto w dniu [...] września 2019 r. (w niedzielę wieczorem) przebywał z bliżej nieokreślonych przyczyn w zakładzie pracy.

SP wskazało, że podanie w ww. uchwale informacji dotyczących "faktu przebywania na zwolnieniu lekarskim" przez skarżącego było niezbędne do "wyartykułowania zarzutów dotyczących sprawowania funkcji kierowniczej przez Dyrektora Zarządu Dróg powiatowych w L.", a "podane informacje nie wykraczają poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, (...) nie przekreślają one istoty ochrony prawa do życia prywatnego, (...) nie wskazano bowiem rodzaju choroby, ani specjalisty, który wystawił zaświadczenie o niezdolności do pracy". Jednocześnie SP podało, że "okoliczności rozwiązania umowy o pracę winny być podane precyzyjnie i wyczerpująco".

Oceniając ustalony w sprawie stan faktyczny w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów (art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e, motyw 35, art. 9 ust. 1 i ust. 2 lit. g, art. 5 ust. 1 lit. a i lit. c, art. 86 rozporządzenia 2016/679 oraz art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 2 oraz 3, a także art. 5 u.d.i.p.) organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącego. Opisane udostępnienie danych osobowych (tj. informacji o przebywaniu przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim, jego niezdolności do pracy oraz wskazanie w uchwale kodu z zaświadczenia lekarskiego "chory musi leżeć") miało oparcie w przepisach prawa, a przesłanką legalizującą był art. 6 ust. 1 lit. c i e oraz art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2016/679.

PUODO wskazał, iż przetwarzanie danych zwykłych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest niezbędne dla wypełnienia obowiązku prawnego, ciążącego na administratorze, jak również, gdy jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Z kolei szczególne kategorie danych osobowych mogą być przetwarzane między innymi ze względów związanych z ważnym interesem publicznym, na podstawie prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, które są proporcjonalne do wyznaczonego celu. Ponadto dopuszcza się ujawnianie danych osobowych, zawartych w dokumentach urzędowych m.in. przez organ czy podmiot publiczny, zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ czy podmiot publiczny, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy rozporządzenia 2016/679. Stwierdził, iż wnioskodawca pełnił funkcję publiczną (był funkcjonariuszem publicznym), dlatego ocenić należy, czy kwestionowane przez niego informacje należały wyłącznie do sfery jego życia prywatnego, czy też związane były z pełnieniem przez niego funkcji, a tym samym, czy stanowiły informację publiczną. Powyższą kwestię reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Według wyjaśnień SP, wnioskodawca nie może skorzystać z ochrony przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (ze względu na prywatność osoby fizycznej), ponieważ upublicznione w uchwale informacje związane były z pełnioną przez niego funkcją. Informacje o zwolnieniu lekarskim zostały użyte w kontekście uzasadnienia przyczyn rozwiązania z nim umowy. Gdyby ZP nie zawarł w uzasadnieniu swojej uchwały "okoliczności (...) leżących u podstaw rozwiązania umowy straciłoby sens, spójność i logiczny związek pomiędzy poszczególnymi jego fragmentami składającymi się na całość".

Zdaniem organu, opisane stanowisko SP jest właściwe. Prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczną ma bowiem węższy zakres niż prawo do prywatności osób prywatnych. Cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Ochrona ta nie obejmuje działalności publicznej osoby ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżący, jako Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w L., był funkcjonariuszem publicznym, a w okresie zatrudnienia pełnił funkcję publiczną, jednocześnie w związku z piastowanym stanowiskiem posiadał wszelkie kompetencje do zarządzania ww. jednostką.

SP jako pracodawca wnioskodawcy na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920), rozwiązało z nim stosunek pracy. Ponieważ umowa o pracę została rozwiązana bez wypowiedzenia z winy skarżącego na podstawie art. 30 § 1 pkt. 3 oraz art. 52 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), SP w uchwale uzasadniło swoje stanowisko wskazując na ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych przez skarżącego. Ww. uchwała jako akt administracyjny powinna zawierać stosowne uzasadnienie, z którego wynika powód jej wydania. Brak uzasadnienia takiej uchwały powodowałby niemożność dokonania oceny jej legalności przez właściwy do tego organ (np. sąd administracyjny).

Jednym z powodów rozwiązania stosunku pracy z wnioskodawcą było niepoinformowanie przez niego przełożonego, iż przebywa na zwolnieniu lekarskim, co skutkowało pozostawieniem Zarządu Dróg Powiatowych w L. bez nadzoru i ośrodka decyzyjnego. Podanie przez SP kodu z zaświadczenia lekarskiego oznaczonego cyfrą ujawniło wskazanie lekarskie, na podstawie którego skarżący nie powinien przebywać w tym czasie w zakładzie pracy (powinien leżeć). Tym samym SP umotywowało niewłaściwe wykorzystanie przez skarżącego zwolnienia lekarskiego. Informacja o zwolnieniu lekarskim wnioskodawcy użyta w kontekście uzasadnienia rozwiązania umowy o pracę stanowi informację publiczną, bo jest ona ściśle związaną z wykonywaną przez skarżącego, jako Dyrektora, funkcją publiczną. Miała ona jednocześnie istotny wpływ na działanie całej jednostki organizacyjnej, którą zarządzał skarżący.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając złożoną skargę skarżący wskazał, iż złożony przez niego do organu wniosek - żądanie usunięcia danych, dotyczył danych szczególnie chronionych. Podał, że o ile nie kwestionuje prawa ZP do ujawnienia uchwały w przedmiocie rozwiązania z nim umowy o pracę, o tyle nie zgadza się ze stanowiskiem, że organ władzy publicznej ma tym samym prawo ujawniać dane szczególne wrażliwe, takie jak jednostka choroby pracownika samorządowego. Podał dalej, że nie podważa prawa do upublicznia uchwały w przedmiocie rozwiązania z nim umowy o pracę, ani też prawa do upublicznia informacji w przedmiocie tego, że w danym okresie przebywał na zwolnieniach lekarskich. Nie zgadza się jednak na upublicznianie rodzaju choroby, która była podstawą zwolnienia lekarskiego. Dane o rodzaju choroby są danymi szczególnie wrażliwymi i nie powinni być ujawniane. Powyższe wynika wprost z treści art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, wprowadzającego bezwzględny zakaz przetwarzania danych dotyczących zdrowia, a takimi danymi są przede wszystkim informacje o chorobach, ich przebiegu oraz inne wrażliwe dane medyczne. Zabronione jest zatem przekazywanie informacji o rodzaju choroby, jaką przechodzi lub przeszła dana osoba, nawet, jeżeli sprawuje funkcję publiczną. Przy konflikcie uprawnienia do informacji publicznej i ochrony życia prywatnego, górę musi wziąć prawo pacjenta do ochrony danych wrażliwych. Podanie takich informacji jest złamaniem przepisów i zasad z zakresu ochrony danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy udostępnienie w uchwale opublikowanej w BIP danych osobowych skarżącego, będącego funkcjonariuszem publicznym, w zakresie wskazania w zwolnieniu lekarskim kodu 1 oraz dnia i godziny wystawienia zwolnienia lekarskiego, było zgodne z art. 6 ust. 1 lit. c i e oraz art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2016/679.

Podstawową zasadą przetwarzania danych osobowych jest zasada rzetelności, legalności i zasada przejrzystości wyrażona w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/679. Zgodnie z treścią tego przepisu dane osobowe muszą być przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą. Wymóg przetwarzania danych zgodnie z prawem oznacza zarówno konieczność spełnienia przesłanek legalności przetwarzania danych, jak również zapewnienie zgodności z pozostałymi przepisami o ochronie danych osobowych. Wymóg rzetelności odnosi się natomiast do wartości moralnych oraz do kryterium społecznej akceptacji operacji przetwarzania danych.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej;

e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.

Katalog ww. przesłanek jest zamknięty, są one co do zasady równoprawne, każda ma charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że spełnienie jednej z nich stanowi o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych.

Warunkiem określonej w art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679 przesłanki niezbędności przetwarzania danych dla wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze jest wynikający z przepisów prawa obowiązek prawny (zobowiązanie prawne). Podstawa prawna, o której mowa, w myśl art. 6 ust. 3 musi być określona w prawie Unii Europejskiej lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. Określona w art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/679 przesłanka przetwarzania danych osobowych obejmuje przetwarzanie danych, które "jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi". Powołany przepis przewiduje dwie alternatywy legalizujące przetwarzanie. Może być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub niezbędne w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. W obu przypadkach zarówno zadanie, jak i sprawowanie władzy publicznej muszą zostać sprecyzowane w przepisach, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, tj. musi być określone w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, przepis ten nie wymaga jednak określenia w podstawie prawnej celu przetwarzania.

Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w motywie 35, do danych osobowych dotyczących zdrowia należy zaliczyć wszystkie dane o stanie zdrowia osoby, której dane dotyczą, ujawniające informacje o przeszłym, obecnym lub przyszłym stanie fizycznego lub psychicznego zdrowia osoby, której dane dotyczą. Do danych takich należą informacje o danej osobie fizycznej zbierane podczas jej rejestracji do usług opieki zdrowotnej lub podczas świadczenia jej usług opieki zdrowotnej, jak to określa dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE 9: numer, symbol lub oznaczenie przypisane danej osobie fizycznej w celu jednoznacznego zidentyfikowania tej osoby fizycznej do celów zdrowotnych; informacje pochodzące z badań laboratoryjnych lub lekarskich części ciała lub płynów ustrojowych, w tym danych genetycznych i próbek biologicznych; oraz wszelkie informacje, na przykład o chorobie, niepełnosprawności, ryzyku choroby, historii medycznej, leczeniu klinicznym lub stanie fizjologicznym lub biomedycznym osoby, której dane dotyczą, niezależnie od ich źródła, którym może być na przykład lekarz lub inny pracownik służby zdrowia, szpital, urządzenie medyczne lub badanie diagnostyczne in vitro.

Uznając, że przetwarzanie niektórych rodzajów danych osobowych może stanowić poważną ingerencję w sferę prywatności (a nawet intymności) osób, których te dane dotyczą, lub pociągać za sobą znacznie większe zagrożenia niż przetwarzanie tzw. danych zwykłych, prawodawca unijny wyodrębnił w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 kilka szczególnych kategorii danych, ograniczył dopuszczalność ich przetwarzania i ukształtował mechanizmy umożliwiające silniejsza ich ochronę. Katalog szczególnych kategorii danych w komentowanym rozporządzeniu jest katalogiem zamkniętym, który obejmuje: 1) dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne; 2) dane osobowe ujawniające poglądy polityczne; 3) dane osobowe ujawniające przekonania religijne lub światopoglądowe; 4) dane osobowe ujawniające przynależność do związków zawodowych; 5) dane genetyczne; 6) dane biometryczne przetwarzane w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej; 7) dane dotyczące zdrowia; 8) dane dotyczące seksualności lub orientacji seksualnej.

W art. 9 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 określone zostały natomiast odstępstwa od zakazu przetwarzania szczególnych kategorii danych, zawartego w art. 9 ust. 1. Jedną z takich przesłanek dopuszczalności przetwarzania ww. danych sensytywnych, jest uregulowana w art. 9 ust. 2 lit. g podstawa przetwarzania danych z uwagi na interes publiczny, która odnosi się przede wszystkim do podmiotów publicznych oraz podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne. Zgodnie z treścią tego przepisu, zakaz przetwarzania szczególnych kategorii danych nie ma zastosowania, jeżeli przetwarzanie jest niezbędne ze względów związanych z ważnym interesem publicznym, na podstawie prawa Unii lub prawa członkowskiego, które są proporcjonalne do wyznaczonego celu, nie naruszają istoty prawa do ochrony danych i przewidują odpowiednie i konkretne środki ochrony praw podstawowych i interesów osoby, której dane dotyczą.

Omawiana podstawa wymaga istnienia przepisu prawa, dopuszczającego przetwarzanie danych sensytywnych, gdy jest to uzasadnione ważnym interesem publicznym. Znajduje ona oparcie w obowiązującej podmioty publiczne zasadzie legalizmu, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy publiczne (organy władzy publicznej) mogą działać jedynie na podstawie i w granicach określnych przepisami prawa. Prawodawca unijny w komentowanym przepisie wymaga ponadto, aby przepisy uprawniające do przetwarzania danych sensytywnych były proporcjonalne do wyznaczonego celu, nie naruszały istoty prawa do ochrony danych i przewidywały odpowiednie i konkretne środki ochrony praw podstawowych i interesów osoby, której dane dotyczą.

Ponadto zgodnie z regulacją art. 86 rozporządzenia 2016/679 dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Bezsporne jest, iż na gruncie prawa krajowego regulację taką stanowi ustawa o dostępie do informacji publicznej, na podstawie której SP było zobowiązane do opublikowania w BIP uchwały o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku pracy.

Analizując przedmiotową sprawę w kontekście przepisów tego aktu prawnego, w szczególności jej art. 5 ust. 2, określającego ograniczenie zasady dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie takie ograniczenie nie było uprawnione. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest, by żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji. Musi zatem istnieć ścisły związek między informacją, odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. W przypadku żądania informacji publicznej, dotyczącej zatrudnienia konkretnego pracownika, dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej. Możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne niż do pozostałych osób (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3275/21).

Według stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006/3/30), który oceniał konstytucyjność ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym osoby pełniącej funkcję publiczną, a działalnością publiczną. Istnienie takiego związku oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności jeżeli mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Należy jednak ważyć obie chronione prawem wartości. W każdym wypadku musi istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby, której dotyczą w instytucji publicznej.

W niniejszej sprawie niesporna jest okoliczność, iż skarżący z racji pełnienia funkcji Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych był funkcjonariuszem publicznym. Zatem informacja dotycząca rozwiązania z nim stosunku pracy z jego winy bezsprzecznie stanowiła informacją publiczną i jako taka podlegała udostępnieniu w BIP.

Sąd stwierdza, że upublicznione przez SP w uchwale dane tj. określenie daty orzeczonej czasowej niezdolności do pracy (od [...].02.2019 r. do [...].09.2019 r.) i czasu wystawienia zwolnienia lekarskiego (o godz. 11.26), nie stanowią danych wrażliwych medycznie. Charakteru takiego nie ma też wskazanie w ww. uchwale kodu 1, który odnosi się do stwierdzenia lekarza, że chory powinien leżeć. Ujawnienie tych danych miało swoje oparcie w przepisach art. 6 ust. 1 lit. c i e oraz art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2016/679 i było uprawnione.

Wbrew twierdzeniu skarżącego, w opisanej uchwale SP nie wskazał jednostki chorobowej, z powodu której wobec wnioskodawcy orzeczona została czasowa niezdolność do pracy.

W kontekście przedstawionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Prezesa UODO jest prawidłowa. Wbrew zarzutom skargi, organ dokonał właściwej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa unijnego i krajowego.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.