Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1830/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono wyrok NSA, oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 2 pkt 5  art. 271 pkt 2 art. 275 art. 277
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2669/14 wydanego na skutek skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1342/13 w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych 1. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2669/14, 2. oddala skargę kasacyjną, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. G. (sygn. akt II OSK 2669/14) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2014 r. oddalającego skargę B. G. (sygn. akt II SA/Rz 1342/13) na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W dniu 18 lipca 2013 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę w budynku mieszkalno – usługowym przy ul. R. w R., w wyniku której stwierdził, że wykonywane zostały w nim roboty budowlane przy konstrukcji dachu. Wymieniono około połowę krokwi, łacenie, wykonana została wiatroizolacja oraz pokrycie z blachy profilowanej na jednej z połaci od strony rynku. Obecny w trakcie kontroli A. G. (mąż właścicielki B. G.) oświadczył, że roboty budowlane zostały rozpoczęte w dniu 1 lipca 2013 r. w związku z uszkodzeniem dachu przez grad i miały na celu zabezpieczenie budynku przed opadami atmosferycznymi. Przedłożył przy tym zgłoszenie robót remontowych w powyższym budynku, dokonane Staroście Krośnieńskiemu przez inwestora w dniu 1 lipca 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krośnie na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 123 K.p.a. wstrzymał prowadzenie robót budowanych związanych z przebudową ww. budynku mieszkalnego oraz nałożył na inwestora B. G. obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, oceny technicznej wykonanych robót. Zdaniem organu wykonane roboty budowlane stanowiły przebudowę budynku, wymagającą pozwolenia na budowę. Ponadto były one prowadzone bez wymaganego nadzoru uprawnionej osoby oraz zaistniała konieczność uzupełnienia materiału dowodowego przez przedłożenie oceny technicznej robót.

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu zażalenia B. G.– na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzając kontrolę pod nieobecność inwestora, organ nie naruszył prawa. Za niewiarygodne uznał z kolei wyjaśnienia, że do dnia upływu terminu na zgłoszenie sprzeciwu nie rozpoczęto remontu i dopiero w dniu 5 sierpnia 2013 r. przystąpiono do wymiany pokrycia dachu. Z protokołu kontroli wynika, że w dniu 18 lipca 2013 r. (a więc przed upływem tego terminu) w budynku wykonywane były roboty przy konstrukcji dachu.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła B. G.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Oddalając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zebrany materiał dowodowy uzasadniał stwierdzenie, że skarżąca wykonywała roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak i bez wymaganego prawem zgłoszenia. W konsekwencji wykazano przesłanki do wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego podobnie jak i przyczyny uzasadniające wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych. Robotami wymagającymi uzyskania pozwolenia na budowę była zmiana powierzchni dachu (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), zaś robotami wymagającymi dokonania zgłoszenia remont dachu (art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1). Roboty te zostały wykonane, a fakt zwiększenia powierzchni dachu nie pozwala mówić jedynie o remoncie tylko o przebudowie obiektu budowlanego, skoro w ich wyniku nastąpiła zmiana jego parametrów technicznych (art. 3 pkt 7a). Jako nielegalne ocenił również Sąd pierwszej instancji prace remontowe, bowiem pomiędzy dniem dokonania zgłoszenia (1 lipca 2013 r.), a dniem kontroli (18 lipca 2013 r.) nie upłynęło 30 dni. Stwierdzonych w trakcie kontroli prac Sąd nie uznał również wyłącznie za zabezpieczenie budynku, skoro nastąpiła wymiana krokwi, wykonano wiatroizolację, łacenia oraz wykonano pokrycie z blachy profilowanej od strony rynku.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, także fakt niebrania udziału przez skarżącą w czynnościach kontrolnych pozostawał bez znaczenia, skoro organy nie miały podstaw do uznania, że zawiadomienie o terminie i miejscu kontroli do niej nie dotarło. Zawiadomienie to odebrał mąż skarżącej, zaś doręczyciel nie ma tytułu, by kwestionować prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego małżonków, z których jeden podejmuje się przekazania korespondencji drugiemu. Jeżeli istnieją przeszkody w przekazaniu pisma osoba powinna odmówić jego przyjęcia i oddania adresatowi, jeżeli natomiast podejmie się jego oddania, następuje skutek w postaci doręczenia (art. 43 K.p.a.). Ponadto art. 80 ust. 3 Prawa budowlanego pozwala na przeprowadzenie czynności kontrolnych pomimo braku udziału inwestora, a przy jednoczesnym udziale pełnoletniego świadka. Funkcje pełnoletniego świadka w tych okolicznościach pełnił mąż skarżącej.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. G., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. z uwagi na nieważność postępowania, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyniku sporządzenia uzasadnienia wyroku na wniosek pełnomocnika skarżącej – K. G. przesłał odpis wyroku wraz z uzasadnieniem bezpośrednio do rąk skarżącej,

- w przypadku, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, że zachodzi nieważność postępowania, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

• przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, albowiem Sąd pierwszej instancji w wyniku kontroli legalności działalności administracji publicznej nie dopatrzył się, że rozstrzygnięcia wydane przez ograny nadzoru budowlanego były obarczone wadami tkwiącymi w postępowaniu dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, a to art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zakwalifikowanie przeprowadzonych robót jako przebudowa budynku, co w niniejszej sprawie nie zachodziło,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 43 K.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń, że skarżąca była skutecznie zawiadomiona o terminie kontroli na nieruchomości przez organ I instancji, podczas gdy A. G. pojawia się pod adresem R., ul. R. jedynie sporadycznie, co wyklucza przyjęcie, że prowadzone jest wspólne gospodarstwo domowe przez małżonków, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że A. G. jest pełnoletnim domownikiem skarżącej i podjął się oddania zawiadomienia adresatowi,

• przepisów prawa materialnego:

4. art. 81a ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że mąż skarżącej A. G. był przywołanym w sprawie pełnoletnim świadkiem kontroli, podczas gdy z analizy protokołu kontroli z dnia 18 lipca 2013 r. wynika, że traktowany jest na równi z inwestorem względnie jego pełnomocnikiem, nie mając do tego należytego umocowania,

5. art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że prace budowlane zastane w dacie kontroli w dniu 18 lipca 2013 r. stanowią przebudowę budynku, podczas gdy ich zakres nie wpływa na zmianę parametrów technicznych, albowiem dopuszczalne jest użycie wyrobów budowlanych innych niż użyte pierwotnie.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i orzeczenie o uchyleniu postanowień organów obydwu instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania A. G. wniósł o jej uwzględnienie w całości.

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

Skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem złożył A. G. na podstawie art. 271 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 270, art. 275, art. 277 P.p.s.a. oraz w związku z art. 168 § 1 P.p.s.a. z uwagi na pozbawienie skarżącego możności działania wskutek naruszenia przez Sąd orzekający przepisów postępowania tj. art. 91 § 2 P.p.s.a. i art. 109 P.p.s.a.

Wskazując na powyższe, wniesiono o uwzględnienie skargi o wznowienie i zmianę zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez uwzględnienie skargi kasacyjnej B. G., a nadto o zasądzenie kosztów sądowych na rzecz wnoszącego skargę o wznowienie postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Jak podkreślono w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 18 lipca 2016 r. godz. 14.00 wnoszący niniejszą skargę o wznowienie postępowania dowiedział się w tym samym dniu o godz. 19.00, a więc już po jej przeprowadzeniu.

Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy podkreślić, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest zwykłym postępowaniem sądowym ani też postępowaniem ze skargi kasacyjnej, lecz ma ono charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia sądu administracyjnego wówczas, gdy postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania muszą być zachowane wymogi określone w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej P.p.s.a.).

Stwierdzić trzeba, że rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r., sporządzona przez adwokata, wniesiona została w terminie, o którym mowa w art. 277 P.p.s.a. oraz oparto ją na podstawie przewidzianej w przepisie art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Z tych też względów, właściwy, zgodnie z art. 275 P.p.s.a., do jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny, uznał dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania w zakresie wskazanej podstawy i wznowił postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r. (sygn. akt II OSK 2669/14).

Dokonując oceny wyżej przytoczonej podstawy wznowienia, trzeba stwierdzić, iż zgodnie z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. "można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe". Z treści ww. przepisu wynika, iż koniecznym jest wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem możliwości działania strony. Jak wskazywano w orzecznictwie, aby doszło do wznowienia postępowania na podstawie powyższego przepisu muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: a) w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, b) strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz c) bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 1699/09, LEX nr 952730 oraz z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 2557/11, niepubl.). O pozbawieniu możności działania można, zatem mówić jedynie wówczas, gdy z przyczyny leżącej poza osobą strony zainteresowanej, nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu lub w istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach, poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 131/10, LEX nr 746461; z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II GSK 378/05, LEX nr 193342; z dnia 17 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1017/06, LEX nr 354265). Zauważyć nadto należało, iż pozbawienie strony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa, o której mowa w powyższym przepisie, stanowi również przesłankę nieważności postępowania sądowego wskazaną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Może być ona również, na wniosek strony, która nie brała udziału w sprawie, podstawą do ewentualnego wznowienia postępowania (art. 271 pkt 2 P.p.s.a.). Odnotować też trzeba i tę kwestię, że dla ziszczenia się ww. przesłanki nieważnościowej strona nie musi wykazywać związku przyczynowego między uchybieniem procesowym powodującym nieważność postępowania a wynikiem sprawy. O wystąpieniu owej nieważności postępowania decyduje waga uchybień procesowych, a nie skutki, które wynikają lub mogą z nich wyniknąć (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2003 r. sygn. akt I PK 117/03, Wokanda z 2004 r. nr 9, poz. 30 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 131/10, niepubl.).

Odnosząc się do tak rozumianej podstawy wznowienia postępowania, w warunkach rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, iż wskazane wyżej wymogi ziściły się. Jak zasadnie wywodzi uczestnik postępowania A. G. nie został on prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na dzień 18 lipca 2016 r. zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 91 § 2 P.p.s.a. Jej przeprowadzenie pod nieobecność ww. strony świadczyło o zasadności podniesionego w skardze o wznowienie postępowania zarzutu naruszenia art. 271 pkt 2 P.p.s.a. W konsekwencji, w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II OSK 2669/14 zaszła nieważność postępowania sądowego, skutkująca koniecznością usunięcia z obrotu prawnego wydanego wyroku, o czym też orzeczono na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a. (pkt pierwszy wyroku).

Powyższa sytuacja skutkowała koniecznością ponownego rozpoznania wniesionej przez B. G. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1342/13.

I tak dokonując jej oceny, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. W tym zakresie trzeba stwierdzić, że przesłanie odpisu wyroku skarżącej z pominięciem jej pełnomocnika, o ile istotnie stanowiło nieprawidłowe działanie Sądu, o tyle nie wyczerpało jeszcze przesłanek ww. przepisu. Strona skarżąca złożyła bowiem w sprawie skargę kasacyjną, a więc pomimo wadliwych działań Sądu nie została pozbawiona możności obrony swoich praw, w tym prawa do wniesienia środka zaskarżenia. Tym samym analizowany zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. należało ocenić jako niezasadny. Działając natomiast z urzędu na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł wystąpienia w sprawie innych podstaw nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu.

Oceniając kolejne przedstawione w kasacji podstawy jej wniesienia, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 2 lit. c" i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i w konsekwencji art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Stwierdzić trzeba, w związku z podstawą prawną kontrolowanych w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięć, że jedyną okolicznością konieczną do wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych było ustalenie ich wykonywania bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia (art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Tę okoliczność ustalono w toku kontroli obiektu budowlanego przeprowadzonej przez organ nadzoru budowlanego w dniu 18 lipca 2013 r. tj. fakt prowadzenia robót budowlanych oraz zakres tych robót – "wymieniona została połowa krokwi, łacenie, zamontowana została wiatroizolacja oraz pokrycie dachu z blachy profilowanej na jednej połaci (...)". Ustalenie z kolei, że zgłoszenie na które powołał się w trakcie kontroli mąż skarżącej nie może stanowić skutecznego tytułu do legalnego wykonania robót budowlanych z uwagi na to, że nie upłynął jeszcze ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu, pozwalało Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego na wstrzymanie prowadzonych robót w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, rozpoczynając tym samym postępowanie naprawcze (art. 50 – 51 Prawa budowlanego). Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie na tym etapie organ nie dokonuje jeszcze kwalifikacji robót budowlanych ani nie ustala kiedy i jakie roboty, a nadto przez kogo zostały wykonane. Istotne było tylko ustalenie przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości. Rozważania Sądu pierwszej instancji na tym tle również na obecnym etapie postępowania należało uznać za przedwczesne. Ponieważ wykraczały one poza granice niniejszej sprawy Sąd rozpoznający niniejszą kasację nie mógł odnieść się do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, co czyniło zarzut ten nieskutecznym.

Podobnie nie można podzielić uwag skarżącej odnośnie prawidłowości przeprowadzonej kontroli w dniu 18 lipca 2013 r. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, fakt odebrania przez męża skarżącej zawiadomienia o terminie i miejscu kontroli wypełnił dyspozycję art. 43 K.p.a. i wywołał skutek w postaci doręczenia zastępczego na rzecz skarżącej. Odnośnie argumentacji strony skarżącej o sporadycznym przebywaniu męża pod adresem, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany, stwierdzić trzeba, że częstotliwość przebywania dorosłego domownika nie miała znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia zawiadomienia w powyższym trybie tym bardziej, że podpisując przesyłkę zobowiązał się do jej doręczenia adresatowi. Z tych też przyczyn jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 43 K.p.a. jak również zarzut naruszenia art. 81a ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wobec doręczenia zawiadomienia (w trybie art. 43 K.p.a.) inwestorowi o terminie i miejscu przeprowadzenia kontroli. Słusznie w tym zakresie Sąd pierwszej instancji zwrócił również uwagę za organem odwoławczym na treść przepisu art. 80 ust. 3 Prawa budowlanego, który pomimo absencji inwestora podczas kontroli pozwala na jej przeprowadzenie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 276 w związku z art. 207 § 2 P.p.s.a.