Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 676/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA Małgorzata Rysz, Asesor WSA Piotr Kraczowski [spr.], Protokolant Joanna Pietraś – Skobel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lutego 2006 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek od nadpłaconych i zwróconych należności celnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz P. w W. kwotę 5.232 (pięć tysięcy trzydzieści dwa) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. Sp. z o.o. (poprzednio W. SP. z o.o.), (...) kwietnia 2001 r. zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu na polski obszar celny towary określane jako koncentraty P. według zgłoszenia celnego nr (...).

Importowany towar zadeklarowano do kodu PCN (...), zgodnie z wydanymi (...) marca 2001 r. Wiążącą Informacją Taryfową (WIT) nr (...), (...). Wiążąca Informacją Taryfową nr (...) i Wiążącą Informacją Taryfową nr (...), utrzymanymi następnie w mocy decyzjami Prezesa Głównego Urzędu Ceł: z (...) stycznia 2001 r. i (...) stycznia 2001 r.

Powyższe zgłoszenia celne zostały przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedura celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego.

Strona odwołała się od powyższej decyzji w sprawie WIT do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Prezes Głównego Urzędu Ceł zwrócił się do Światowej Organizacji Celnej celem ustalenia prawidłowej klasyfikacji komponentów do produkcji napojów wytwarzanych przez P. Sekretariat Światowej Organizacji Celnej przekazał w odpowiedzi z (...) marca 2002 r. opinię nr (...) wskazującą na zaklasyfikowanie przedmiotowych komponentów do poz. (...) Taryfy Celnej.

W związku z powyższym, Prezes Głównego Urzędu Ceł uchylił decyzje WIT: nr (...), nr (...) i nr (...) oraz utrzymujące je w mocy decyzje Prezesa Głównego Urzędu Ceł.

Wnioskiem z (...) marca 2004 r. Strona zwróciła się o uznanie za nieprawidłowe zgłoszenia celnego SAD z dnia (...) czerwca 2001 r. w części dotyczącej klasyfikacji towarowej, stawek celnych i określenia kwoty długu celnego a także zwrot nienależnie uiszczonych należności celnych wraz z odsetkami. Skarżąca zwróciła uwagę na pisma Sekretariatu Światowej Organizacji Celnej z (...). nr (...) wskazując, iż każdy składnik zestawu do produkcji napojów powinien być klasyfikowany osobno oraz z (...) marca 2002 nr (...) zgodnie z którym komponenty te powinny być zaklasyfikowane do poz. (...) Taryfy Celnej.

Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją nr (...) z dnia (...) września 2004 r. uznał zgłoszenia celne o numerze jak wyżej za nieprawidłowe i określił kwotę wynikającą z długu celnego.

Ponieważ powstała nadpłata cła, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr (...) z (...) stycznia 2005 r. orzekł o zwrocie stronie cła w kwocie 101.613,80 PLN.

Pismem z (...) marca 2005 r. strona ponownie zawnioskowała o zwrot odsetek od nadpłaconych należności celnych.

Decyzją nr (...) z (...) września 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił zwrotu odsetek od nadpłaconych i zwróconych należności celnych.

Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie, po rozpatrzeniu którego decyzją nr (...) z (...) lutego 2006 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 246 § 4, art. 246 § 4 i art. 2621 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie ma podstaw do zwrotu odsetek od zwróconych należności celnych w trybie art. 250 § 3 Kodeksu celnego, gdyż niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych nie było wynikiem błędu organu celnego. Dyrektor podkreślił, że przy wydawaniu Wiążącej Informacji Taryfowej w stosunku do przedmiotowego towaru i zaklasyfikowaniu go do pozycji (...) organ celny dołożył wszelkich starań w celu prawidłowego zaklasyfikowania spornego towaru, przeprowadził konsultacje ze Światową Organizacją Celną i dopiero na podstawie zebranego materiału dowodowego wydał decyzję WIT nr (...) z (...) marca 2001 r.

Dyrektor podkreślił, że zmiana klasyfikacji taryfowej z kodu (...) na kod (...) Taryfy celnej nastąpiła dopiero w następstwie decyzji Komitetu Zharmonizowanego Systemu, który zaklasyfikował produkt do kodu PCN (...).

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej organ celny nie ma obowiązku weryfikacji zgłoszenia tuż po jego przyjęciu, gdyż zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu celnego przyjmuje on zgłoszenie celne odpowiadające wymogom formalnym, a więc złożonym w odpowiedniej formie i na właściwym formularzu, zawierającym wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru wnioskowaną procedurą.

W skardze nadanej 9 marca 2006 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. P. Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji poprzedzającej z powodu ich niezgodności z prawem oraz orzeczenie o zwrocie odsetek od nadpłaconych i zwróconych należności celnych.

Przedmiotowej decyzji skarżąca zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisu art. 250 § 3 Kodeksu celnego – ustawa z 9 stycznia 1997 r. (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nr (...) z (...) września 2005 r. odmawiającej dokonania zwrotu odsetek od nadpłaconego i zwróconego cła;

2. naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483);

3. naruszenia przepisów proceduralnych, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie lub brak zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania.

Skarżąca podkreśliła, że nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie należności celne zostały ustalone przez organ celny na niewłaściwym poziomie, gdyż wydając m.in. decyzję WIT nr (...) klasyfikującą sporny preparat do poz. (...) Taryfy celnej, Prezes GUC przyczynił się do błędu organu celnego, który przyjął to zgłoszenie, a polegającego na uznaniu tej klasyfikacji za prawidłową oraz obliczeniu i pobraniu na tej podstawie należności celnych w zawyżonej wysokości. Spółka podniosła, że w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania błędu organów celnych przejawiającego się w dokonaniu błędnej klasyfikacji taryfowej oraz pobraniu na tej podstawie należności celnych w zawyżonej wysokości.

Z powyższych względów skarżąca uznała, iż w niniejszej sprawie spełnione są wszystkie przesłanki zwrotu odsetek od nadpłaconego cła na podstawie art. 250 § 3 Kodeksu celnego, zwłaszcza, że Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z (...) stycznia 2005 r. orzekł o zwrocie skarżącej nadpłaconego cła.

Strona podniosła ponadto fakt wydania w dniach (...) i (...) lutego 2006 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. 14 decyzji orzekających zwrot na jej rzecz nadpłaconego cła wraz z odsetkami, w uzasadnieniu których organ powołuje się na błąd organu celnego, który wydał i utrzymał w mocy nieprawidłową wiążącą informację taryfową.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że skargę należało uwzględnić, uznając jej zarzuty za uzasadnione.

Zgodnie z przepisem art. 250 § 3 Kodeksu celnego – "od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi".

W rozpatrywanej sprawie decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. nadpłata cła, która powstała w związku z zastosowaniem przez organ celny nieprawidłowej stawki celnej, została zwrócona Spółce w ogólnej kwocie 101.613,80 PLN.

Należności celne zostały bowiem ustalone w nieprawidłowej wysokości w wyniku błędu organów celnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 czerwca 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 36/02 (pub. ONSA 2004/2 poz. 77) stwierdził, iż "niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych w wyniku błędu organu celnego nie jest ograniczone do błędów rachunkowych, ale uzasadnia zwrot cła wraz z odsetkami na podstawie art. 250 § 3 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) w każdej sytuacji, w której organy celne wbrew przepisom prawa zobowiązały stronę do zapłaty wyższego cła aniżeli należne". W sprawie niniejszej naruszone zostały przez Naczelnika Urzędu Celnego w R. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej i rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. – Wyjaśnienia do taryfy celnej. Miało to miejsce w następstwie błędnej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł (będącego organem celnym) klasyfikującej sporny preparat do poz. (...) Taryfy celnej. Prezes GUC przyczynił się zatem do błędu organu celnego, który przyjął zgłoszenie spornego preparatu do poz. (...) za prawidłowe. Spowodowało to obliczenie i pobranie należności celnych w zawyżonej wysokości.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w powyższym stanie faktycznym zostały wyczerpane przesłanki z art. 250 § 3 Kodeksu celnego. Niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego. Przy czym na gruncie powołanego przepisu należy przyjąć, iż chodzi o każdy organ celny, a nie wyłącznie o organ wydający decyzję ustalającą niewłaściwą kwotę należności. Należy równocześnie zaznaczyć, iż dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W dacie dokonywania zgłoszenia celnego Strona była w posiadaniu WIT-ów: nr (...), (...) i (...) zobowiązujących ją do klasyfikowania preparatu do pozycji (...) niezależnie od tego, iż klasyfikację tę kwestionowała. Nie ma przy tym znaczenia wpisanie przez Skarżącą w poz. (...) dokumentu SAD z (...) kwietnia 2001 r. kodu PCN (...) w sytuacji, gdy kodem wskazywanym w decyzjach WIT był kod PCN (...). Zasadnie podnosi Strona, iż pierwszy z kodów dotyczy koncentratu złożonego z kilku składników, drugi zaś odnosi się do pojedynczego preparatu a istotne jest jedynie to, że oba towary zdaniem organów celnych powinny być zakwalifikowane do błędnej poz. (...).

Biorąc powyższe okoliczności sprawy pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.