Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 639/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-08-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 19 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi K. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

K. w piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Jednocześnie w piśmie tym złożyło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Uzasadniając swój wniosek, strona skarżąca wskazała,

że organ na podstawie zaskarżonego rozstrzygnięcia wszczął postępowanie windykacyjne. W ocenie strony z tego względu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny.

Ustosunkowując się w odpowiedzi na skargę do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wskazał że zgodnie z art. 21 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 roku, poz. 173) wniesione odwołanie od decyzji w sprawie przyznania pomocy nie wstrzymuje jej wykonania. Odnosząc się do wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji, organ wskazał, że stosownie do postanowień powołanego przez stronę art. 61 § 3 p.p.s.a., organ nie jest właściwy do rozpoznania wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270

ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie:

po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi

na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanej sprawie wskazane powyżej przesłanki nie zachodzą przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości,

że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania

i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Co do zasady cechy wykonalności nie mają akty odmowne (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326).

W rozpoznawanej sprawie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 31 marca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 12 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Decyzje te nie posiadają zatem przymiotu wykonalności, albowiem nie nakładają na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, a jedynie rozstrzygają o braku jego uprawnienia do płatności.

Powyższego stwierdzenia nie może podważyć podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że "organ Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w oparciu o zaskarżone rozstrzygnięcie wszczął postępowanie windykacyjne". Fakt, iż z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w toku postępowania dotyczącego przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję z dnia 12 grudnia 2013 r., o odmowie przyznania tej płatności nie czyni tej decyzji z dnia 12 grudnia 2013 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia 3 marca 2014 r. – decyzjami wykonalnymi w powyżej wskazanym rozumieniu.

W świetle powyższego uznać zatem należy, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej

w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.