Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1738/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust 1-4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi E.P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) decyzją z [...] maja 2019 r., [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm. – dalej u.d.p.) i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku E.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję Z-cy Dyrektora Oddziału GDDKiA [...] z [...] marca 2019 r.– odmawiającą udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w miejscowości [...].

Organ przytoczył art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p. i – powołując się na orzecznictwo -podkreślił, że decyzji wydawana na jego podstawie ma charakter uznaniowy. Granice uznania określa interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy, a także obowiązujące przepisy. Podlega ono ograniczeniom wynikającym z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 – dalej rozporządzenie).

Dalej podkreślił, że drogę krajową nr [...] na tym odcinku zarządzeniem Nr [...] GDDKiA z [...] października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, zakwalifikowano do dróg głównych ruchu przyspieszonego (GP). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości".

Przepisy stawiają zatem dla dróg klasy GP szczególne wymagania, a w celu zapewnienia płynności ruchu i bezpieczeństwa użytkowników pozwalają na lokalizowanie zjazdów tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu, w tym gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich (wyrok NSA z 3 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 2438/00 - niepubl.) .

Zdaniem organu w tej sprawie taka wyjątkowa sytuacja nie wystąpiła.

Podkreślił, że zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia zjazd indywidualny określono jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie, natomiast zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 3 zjazd publiczny jest zjazdem co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym.

Strona wniosła o lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki o nr ew. [...] (km ok [...] + [...] strona prawa). Z akt (zdjęć ze stron www.geoportal.gov.pl i googlemaps.pl, z Banku Danych Drogowych) wynika, że działka nr [...] może być skomunikowana z drogą krajową za pomocą zjazdu publicznego do działki nr [...] (w km [...] + [...] strona prawa) albo poprzez zjazd indywidualny do działki nr [...] (w km [...] + [...] strona prawa). Rozwiązanie to wymaga ustanowienia na działce nr [...] albo działce nr [...] służebności drogowej (droga konieczna) w uzgodnieniu z ich właścicielami bądź użytkownikami. W braku porozumienia przed sądem powszechnym (art. 145 k.c.). Przepisy ustawy o drogach publicznych nie dają bowiem GDDKiA takich kompetencji.

GDDKiA wskazał, że za dostęp do drogi publicznej uważa się dostęp bezpośredni i dostęp pośredni, tj. wydzielenie drogi wewnętrznej z ustanowieniem na tej drodze służebności dla wydzielonych działek albo ustanowienie innych służebności drogowych (art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm. i art. 93 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.).

Organ - powołując się na orzecznictwo – podniósł następnie, że w pierwszej kolejności strony powinny wykorzystać wszystkie inne dojazdu z umową między sąsiadami i służebnością włącznie. Dopiero w braku takich możliwości strona może wnioskować o zezwolenie na lokalizację zjazdu. Z akt jednak nie wynika, aby strona podjęła próbę ustanowienia służebności.

GDDKiA wskazał, że alternatywnym rozwiązaniem jest możliwość "zmiany" lokalizacji istniejącego zjazdu do działki nr [...] tj. usytuowania go na granicy z działką nr [...], tak aby umożliwić dogodny dojazd do każdej z ww. działek.

Wyjaśnił, że na tym odcinku występuje duże natężenie ruchu drogowego, które wg Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. wynosi 8 091 poj./dobę, co może ograniczać jego płynność i prawdopodobieństwo wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem ze zjazdu. Każdy zjazd stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ogranicza jego płynność i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie.

Tak duża ilość pojazdów wymusza na zarządcy drogi ustawowy obowiązek dbania o bezpieczeństwo uczestników ruchu i nieingerowanie w warunki techniczne.

GDDKiA podkreślił, iż zgodnie z danymi urzędowymi nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu (przy skręcie) było najczęstszą przyczyną wypadków drogowych w 2016 r. w rodzaju zderzeń bocznych i ponad 70% wypadków drogowych w 2016 r. miało miejsce w obszarze zabudowanym (raport Komendy Głównej Policji - Biura Ruchu Drogowego "Wypadki drogowe w Polsce w 2016 r." z 2017 r., s. 23-26 - http://statystyka.policja.pl). Zgodnie z ww. raportem, przesłankę negatywną stanowi duża liczba zjazdów na tym odcinku tj. od km [...] + [...] do km [...] + [...], która wynosi [...].

NSA w wyroku z 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99 (niepubl.), jako oczywiste uznał, że istnienie dwóch zjazdów obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i zwiększa zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Odnośnie pomiarów natężenia ruchu drogowego organ wyjaśnił, że prowadzi się je cyklicznie co 5 lat wg. ujednoliconego systemu pomiarów zalecanego przez Komitet Transportu Wewnętrznego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie. GDDKiA dysponuje zatem wynikami z 2015 r. Podano zatem właściwe średnie dobowe natężenie ruchu drogowego, nie było więc podstaw do bardziej szczegółowego wykonywania pomiarów.

Dalej GDDKiA zaznaczył, że w myśl § 3 pkt 4 rozporządzenia przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Tak więc, droga krajowa nr [...] musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe odpowiadające drogom klasy GP. Podkreślił, że gdyby wszyscy właściciele bądź użytkownicy nieruchomości posiadali nieograniczoną możliwość budowy zjazdów, to droga utraciłaby swój charakter (NSA w wyroku z 11 maja 1998 r., II SA 438/98 niepubl., WSA w Warszawie w wyroku z 25 sierpnia 2004 r., II SA 2207/03 - LEX nr 173983),

Dalej organ obszernie przytoczył orzecznictwo WSA i NSA na poparcie zaprezentowanego stanowiska.

Skargę na powyższą decyzję wniosła E.P. zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1 § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie zachodzi przypadek wyjątkowy i nie ma podstaw do wydania zezwolenia;

2. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego, pomimo faktu, że nie spowoduje on zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników drogi, w tym pieszych;

- naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak szczegółowego rozpatrzenia sprawy i nie zobowiązanie strony do wykazania, że podjęła wszelkie próby uzyskania służebności dojazdu do działki nr [...],

2. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na ogólne stwierdzenia, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i kontrolę decyzji, w tym niewyjaśnienie, czy dane dotyczące wypadków i potencjalnego niebezpieczeństwa odnoszą się do tego odcinka drogi,

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie, co doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego i wydania decyzji sprzecznej z interesem społecznym i słusznym interesem strony,

Skarżąca wniosła m.in. o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach.

Zaznaczyła, że żaden z sąsiadów nie wyraził zgody, aby do działki [...] ustanowić służebność drogi koniecznej, załączając oświadczenia. Wymuszenie ustanowienia służebności drogowej zniszczy dobrosąsiedzkie relacje. Występowanie przeciwko sąsiadom na drogę sądową spowoduje niepotrzebne konflikty. Zachodzi zatem wyjątkowa sytuacja, skoro nie ma możliwości zapewnienia innego dojazdu, czy wykorzystania istniejącej drogi klasy D lub L.

Zdaniem skarżącej, zjazd w żaden sposób nie będzie zagrażał ani ograniczał ruchu drogowego. Istnieją więc wyjątkowe przesłanki do wyrażenia zgody na jego lokalizację.

Naruszenia art 7, 11 i 77 § 1 k.p.a. skarżąca upatrywała w braku szczegółowego rozpatrzenia sprawy i niezobowiązania jej do wykazania, że podjęła wszelkie możliwe drogi uzyskania służebności dojazdu do działki nr [...].

W zakresie uchybienia art. 8 i 107 § 3 k.p.a. skarżąca wskazała, że wg. organów zjazd spowoduje znaczne podwyższenie niebezpieczeństwa ruchu drogowego na tym odcinku oraz że natężenie ruchu drogowego w 2015 r. wynosiło 8091 pojazdów/dobę. Dane te są jednak nieaktualne ze względu na rozbudowę dróg krajowych w powiecie [...]. W L. jest zjazd na drogę ekspresową [...] (P.- W.), w powiecie [...] wjazd na drogę [...], które znacznie odciążyły natężenie ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Organ powinien sprawdzić aktualność danych, czego nie uczynił.

Dalej strona powołała obszernie orzecznictwo dotyczące art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wymogów uzasadniania decyzji uznaniowych.

W ocenie skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymogów tych nie spełnia. Jest pobieżne. Sprowadza się do przedstawienia stanu faktycznego, przywołania przepisów i odwołuje - bez głębszej analizy - do rozstrzygnięcia organu I instancji. Prawny wymóg "ograniczenia" ilości zjazdów nie oznacza jednak całkowitego zakazu lokalizacji zjazdu. Jest więc możliwe, że podmiot uzyska zezwolenie, jeśli nie będzie się to sprzeciwiać warunkom bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie będzie innej możliwości skomunikowania. Każda droga ma swoją specyfikę i nie można opierać się na ogólnikowych rozważaniach. Istotne jest z jaką prędkością mogą poruszać się w danym miejscu pojazdy. Jeśli jest ona stosunkowo niewielka, to i zjazd nie będzie wprowadzał zagrożenia.

Istotne są również parametry drogi, ilość pasów w każdym kierunku, ograniczniki prędkości na jezdni, charakter i odległość skrzyżowania od zjazdu. Należy zatem wyważać interes społeczny i indywidualny. Może być bowiem tak, że zezwolenie nie naruszy istotnie interesu społecznego, a zabezpieczy konstytucyjne prawo własności, która będzie mogła być wykorzystana z pożytkiem dla społeczeństwa, przez powstanie, czy utrzymanie miejsc pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) uchyla je lub stwierdza jego nieważność.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zagadnienie poddane ocenie Sądu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku zaproponowanego przez skarżącą zjazdu z drogi krajowej nr [...] (klasy GP) do działki nr [...] w miejscowości D, zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z uwagi na względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, jak przyjęły organy.

Na wstępie zaznaczyć należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie, zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Zarządca drogi, jako organ właściwy w sprawach określonych w art. 29 ust. 1 u.d.p., został zatem upoważniony do przeprowadzenia indywidualnej oceny technicznych i infrastrukturalnych możliwości dostępu do drogi publicznej z nieruchomości do niej przyległych z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Regulacja ta wskazuje, że kompetencja ta została przyznana zarządcy drogi na zasadzie wyłączności, a decyzja administracyjna jest jedyną formą prawną rozstrzygania w sprawach tej kategorii. Uznaniowy charakter zezwolenia lokalizacyjnego powoduje, że żaden przepis prawa nie może obligować zarządcy drogi do podjęcia określonego rozstrzygnięcia.

W niektórych orzeczeniach przyjmuje się, że strona może domagać się zezwolenia na lokalizację zjazdu dopiero w braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej (zob.m.in. wyrok Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z dnia 24 czerwca 2015 r., II CSK 398/14 i powołane tam orzeczenia, LEX 1771396).

Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że wydawana na mocy art. 29 ust. 4 u.d.p. decyzja uznaniowa powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej kontrolę. Granice uznania administracyjnego – jak słusznie podkreślały organy - określa interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy oraz obowiązujące przepisy. Podlega ono zatem ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych (cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie). Te ostatnie przepisy, do których odsyła art. 29 ust. 4 u.d.p. wskazują, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż wówczas organ obowiązany jest wydać decyzję negatywną (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., I OSK 1422/13, orzeczenia.nsa.gov.pl)

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wskazuje się, że z faktem bezpośredniego przylegania działki do drogi publicznej nie wiąże się możliwość ustanowienia zjazdu. Nawet to, że nieruchomość nie posiada innego dostępu do drogi publicznej, nie przesądza o udzieleniu zezwolenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 września 2008 r., II SA/Gl 316/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy prawa nie umożliwiają, w przypadku dróg klasy GP, dowolnego lokalizowania zjazdów, podyktowanego wyłącznie potrzebami właściciela nieruchomości położonej przy drodze. Decydujący głos w tym względzie ma – jak już wyżej wskazano - zarządca drogi, odpowiedzialny za jej stan i bezpieczeństwo użytkowników.

W świetle powyższych rozważań prawnych wskazać trzeba, że skarżąca domagała się wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki o nr ew. [...] (km ok [...] + [...] strona prawa). Jednak - jak prawidłowo ocenił organ - skarżącej posiada kilka możliwości skomunikowania jej nieruchomości z droga krajową nr [...]. Albo poprzez zjazd publiczny do działki nr [...] (w km [...] + [...] strona prawa), albo zjazd indywidualny do działki nr [...] (w km [...] + [...] strona prawa). Oba te rozwiązania wymagają ustanowienia służebności drogi koniecznej, bądź w drodze umowy, bądź przez sądem powszechnym. Ponadto, możliwe jest "przesunięcie" (zmiana lokalizacji) zjazdu prowadzącego do sąsiedniej działki nr [...] poprzez usytuowanie go na granicy z działką skarżącej o nr [...], co umożliwiłoby obsługę obu nieruchomości.

Odnotować na marginesie należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia L.W. z [...] stycznia 2019r. wynika, że jest ona matką skarżącej, a działka nr [...] stanowi jej własność. L.W. darowała skarżącej przedmiotową działkę [...] (akt notarialny z dnia [...] grudnia 2018r. – [...] bez uregulowania prawnego dostępu do drogi publicznej.

W konsekwencji, nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku złożone do akt oświadczenia właścicieli działek sąsiednich o braku zgody, czy to na ustanowienie drogi koniecznej, czy przesunięcie zjazdu. Skarżąca nie wykazała braku możliwości ustanowienia innego prawnego dostępu do jej nieruchomości poprzestając na oświadczeniach członków rodziny. Nie podjęła bowiem prawnych kroków zmierzających do ustanowienia takiej służebności przed sądem powszechnym.

Zasadnie bowiem - podkreślił organ – powołując się na art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - że dostępem do drogi publicznej jest nie tylko dostęp bezpośredni, ale również dostęp o charakterze pośrednim np. poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną obciążoną służebnością drogową.

W ocenie Sądu, nie budzi również wątpliwości stanowisko GDDKiA, znajdujące potwierdzenie w zgromadzonej dokumentacji, że na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje duże natężenie ruchu drogowego. Według wyliczeń Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. wynosi ono aż 8 091 poj./dobę. Przypomnieć w tym miejscu należy, że Generalne Pomiary Ruchu stanowią podstawowe źródło informacji o ruchu drogowym. Przeprowadzane są w okresach pięcioletnich na podstawie ujednoliconego systemu pomiarów zalecanego przez Komitet Transportu Wewnętrznego Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie. Ostatni przeprowadzono w 2015 r. Ich celem jest uzyskanie - na podstawie pomiarów bezpośrednich - podstawowych parametrów i charakterystyk ruchu dla wszystkich odcinków sieci dróg krajowych administrowanych przez GDDKiA.

Organ powołał się ponadto na dostępne dane statystyczne, w tym raport Komendy Głównej Policji - Biura Ruchu Drogowego pt. "Wypadki drogowe w Polsce w 2016 r." z 2017 r., w którym jako przesłankę negatywną bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskazuje się dużą liczbę zjazdów na tym odcinku (29).

Nie ulega bowiem wątpliwości, że każdy nowy zjazd stanowi źródło ograniczeń płynności ruchu drogowego, a tym samym zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. W okolicznościach faktyczny niniejszej sprawy byłby on ponadto kolejnym zjazdem usytuowanym w bliskiej odległości od zjazdu istniejącego na działce nr ew. [...].

Nie można było zatem podzielić stanowiska strony, że wystąpiła wyjątkowa sytuacja, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, przemawiająca za lokalizacją zjazdu w tym właśnie miejscu, a więc brak możliwości skomunikowania działki z drogą publiczną, jak zarzucała skarżąca.

Sąd nie znalazł również podstaw do podważenia ustaleń i oceny GDDKiA co do kwestii związanych z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu na drodze krajowej nr [...] oraz zachowania jej funkcji w związku z nadaną jej (zarządzeniem nr 34 z 3 października 2017r.) - klasą GP na tym odcinku (droga główna ruchu przyspieszonego).

W świetle powyższego GDDKiA nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego i wyważył słuszny interes wnioskodawcy, przyznając - w tym przypadku - pierwszeństwo interesowi publicznemu, którego wyznacznikiem jest zawsze bezpieczeństwo ruchu drogowego i obowiązek ograniczania liczby potencjalnych miejsc kolizji i zdarzeń drogowych, skoro skarżąca posiada wskazane wyżej możliwości zapewnienia dojazdu do działki nr [...]. Zarzuty skargi – pomimo, że zrozumiałe z ludzkiego punktu widzenia - nie mogły więc stanowić podstawy do zakwestionowania prawnych ustaleń organu.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ uwzględnił wszystkie istotne okoliczności w kontekście § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, a za podstawę rozstrzygnięcia słusznie przyjął – między innymi - przeprowadzane co 5 lat badania natężenia ruchu, zbadał możliwości utworzenia zjazdów z innych działek oraz prawidłowo ocenił ewentualny wpływ lokalizacji kolejnego zjazdu.

W konsekwencji nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące istotnego naruszenia przepisów postępowania tj. art 7, 11 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 i 107 § 3 k.p.a.

Na koniec Sąd ponownie podkreśla, że zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może także wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy (zob. wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1148/06 - cbois).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.