Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 622/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 17 w zw. z art. 14 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 2 ust. 1 pkt 7, § 5, § 6, § 7 i § 8, 2. w pozostałej części oddala skargę, 3. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie opisanym w pkt 1.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Nr XXXIV/ 246/13 Rady Miasta [...] z dnia 30 października 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego przy Jeziorze[...] oraz obszaru przy ul. [...].

Wojewoda uchwale powyższej zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647) zwanej dalej jako "u.p.z.p." w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzenia zaskarżonej uchwały oraz naruszenie art. 17 w związku z art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w § 2 ust. 1 pkt 7 uchwały Rada Miasta wprowadziła definicję "wysokość zabudowy - należy przez to rozumieć wysokość projektowanych budynków, nie dotyczy budowli infrastruktury technicznej". Kwestię wysokości budynku reguluje § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.". Wojewoda zauważył, że ustawodawca definiując w akcie prawnym określone pojęcia daje temu wyraz, że zamierza przypisać definiowanym zwrotom nie tylko inne znaczenie iż w języku potocznym, ale także inne znaczenie niż powszechnie przyjmuje się w innych aktach prawnych. W przypadku powtórnie zdefiniowanego pojęcia ustawowego w planie miejscowym, istnieje realna możliwość, że jego interpretacja w oderwaniu od aktu pierwotnego spowoduje zmianę znaczeniowo - prawną danego pojęcia przyjętego w ustawie. Żaden przepis rangi ustawowej nie dał kompetencji radzie gminy, aby w ramach przepisów aktu prawa miejscowego, którym jest zaskarżona uchwała, ustalała ona dowolnie, a następnie stosowała własne przepisy definiujące, jak należy dokonywać pomiaru budynku, gdyż wynika to z powołanego powyżej rozporządzenia. Definicja zawarta w uchwale odnosi się tylko do budynków, wobec tego regulacje uchwały nie zawierają regulacji wysokości pozostałych obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) zwanej dalej jako "Prawo budowlane". Wobec tego, pomimo że takie obiekty mogą być realizowane w granicach objętych zaskarżonym planem i będą stanowiły zabudowę w rozumieniu § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), nie będzie można określić ich wysokości. Zdaniem Wojewody prowadzi to do wniosku, że w tym zakresie plan nie zawiera jednego z obligatoryjnych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymienionego w § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., co stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda podniósł, że rada gminy jest uprawniona do zdefiniowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pojęcia "wysokość zabudowy", a definicja ta powinna być na tyle uniwersalna, by umożliwić ustalanie dopuszczalnej maksymalnej wysokości wszystkich obiektów tworzących zabudowę na terenie objętym planem. Rada gminy nie może w planie miejscowym zawrzeć przepisów, które skutkowałyby innym sposobem liczenia wysokości budynku niż przewidują to przepisy rozporządzeń wykonawczych wydanych na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto Wojewoda wskazał, że analiza uchwały Nr XXIV/176/12 Rady Miasta [...] z dnia 30 października 2012 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego przy [...] oraz obszaru przy ul. [...] (zwanej dalej uchwałą intencyjną) wykazała, że granice obszar wyznaczonego na załączniku graficznym są niezgodne (nie pokrywają się) z granicami obszaru określonymi na rysunku planu miejscowego, stanowiącym załącznik Nr 2 do zaskarżonej uchwały. Dodatkowy teren obejmuje teren oznaczony symbolem KDW (teren drogi wewnętrznej). Zdaniem Wojewody zmiana planu miejscowego obejmuje zatem obszar większy niż określony w uchwale w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można pominąć regulacji uchwały intencyjnej, która zezwala organowi wykonawczemu gminy na podjęcie działań zmierzających do przygotowania planu miejscowego i przeprowadzenia określonej ustawowa procedury planistycznej. Uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do rozpoczęcia procedury planistycznej (zgodnie z art. 17 u.p.z.p.) i zdaniem Wojewody uchwała ta, a dokładniej jej załącznik graficzny w sposób jednoznaczny określa i przesądza o granicach obszaru jaki będzie objęty planem miejscowym. Istnieje możliwość zmiany obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale muszą to być działania podjęte przez właściwy organ we właściwym trybie. Zadania te nie mogą być jednak wykonywane przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w trakcie realizacji procedury przygotowania projektu planu, bowiem działanie takie stanowi istotne naruszenie prawa. Organ planistyczny nie może w ramach ustaleń, wykroczyć poza granice opracowania planu wyznaczone uchwałą intencyjną. Zmiany obszaru objętego projektowanym planem miejscowym może dokonać rada gminy w formie zmiany uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.

W ocenie Wojewody powyższe oznacza naruszenie obowiązującego porządku prawnego, w szczególności art. 17 w związku z art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., które należy uznać jako naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego i właściwości organów w tym zakresie - art. 28 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów Wojewody Rada wskazała, że nie wprowadziła ona do uchwały nowej definicji, a jedynie informuje, że w konkretnej uchwale pojęcia "wysokość zabudowy" używa do projektowanych budynków i wysokość zabudowy nie dotyczy budowli infrastruktury technicznej co do której nie wprowadza się ograniczeń. Rada nie używa w uchwale określeń pozaustawowych, nie wprowadza też innego sposobu ustalania sposobu mierzenia wysokości budynków. Zaskarżona uchwała określa maksymalną wysokość zabudowy dla terenu określonego UK/ZP - przeznaczonego pod usługi kultury, i zieleń parkową oraz dopuszczalne pod budowle infrastruktury technicznej, ciągi piesze i rowerowe, w tym inwestycje celu publicznego z zakresie łączności publicznej. Skoro plan dopuszcza w tym terenie inwestycje celu publicznego w zakresie łączności publicznej, to dla tych ostatnich inwestycji plan nie może przewidywać żadnych ograniczeń. Wprowadzenie takich ograniczeń sprzeczne byłoby z przepisem art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675). Zgodnie z tym przepisem z ograniczenia wysokości zabudowy w zaskarżonej uchwale wyłączone zostały budowle infrastruktury technicznej.

Zdaniem rady, przywołane przez Wojewodę orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy stanu prawnego sprzed wejścia w życie ww. ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych. Ponadto przedmiotowa uchwała nie wprowadza definicji opisującej sposób pomiaru wysokości zabudowy, przy definicji wysokości zabudowy użyto prawnego sformułowania jakim jest wysokość budynków, która to z kolei mierzona jest zgodnie z zasadą opisaną warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Niezasadne zdaniem Rady są również zarzuty Wojewody w zakresie niezgodności granic obszaru wyznaczonych na załączniku graficznym do uchwały Nr XXIV/176/12. § 1 ust. 2 ww. uchwały stanowi, że obszar objęty planem mieści się w granicach jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem A-5ZP, którego część stanowi działka komunalna 276/4. Jak wynika z danych ewidencyjnych, wskazana w tekście uchwały intencyjnej działka 267/4 zawiera w swoich granicach przedmiotową drogę wewnętrzną. W uchwale intencyjnej obszar przeznaczony do zmiany planu określa się przez załącznik graficzny i część tekstową, co pozwala dokładnie określić ten obszar. W części tekstowej uchwała dokonuje identyfikacji obszaru objętego planem poprzez użycie jego nazwy oraz słowny opis granic. W części graficznej stanowiącej zgodnie z art. 14 ust. 2, integralną część uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, przedstawia się na mapie granice obszaru objętego planem. Ustawa nie określa wymagań co do skali mapy i dokładności granic. Zatem zdaniem Rady należy stwierdzić, że granice obszaru objętego planem wyznaczone na rysunku planu są tożsame z uchwałą intencyjną, gdyż zostały wyznaczone w oparciu o tekst uchwały intencyjnej i czytelne materiały geodezyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykuły kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej: P.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach.

W przepisie art. 94 Konstytucji RP przewidziano, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. W przepisie tym zawarto zastrzeżenie, że organy te wydają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego.

Upoważnienie to musi być wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych i wskazywać winno organ administracji publicznej właściwy do wydania danego aktu normatywnego. Przepis wyższego rzędu może bądź sam regulować treść danej materii, upoważniając organ samorządu terytorialnego do określenia samego tylko trybu wykonania tej regulacji, bądź też w określonym przedmiocie i określonych granicach może upoważniać organ samorządu terytorialnego do samodzielnego regulowania stosunków w ramach tego upoważnienia. Lokalne prawodawstwo, mimo stosunkowo dużej swobody nie ma jednak charakteru samoistnego. Tylko bowiem organy władzy ustawodawczej mogą samoistnie stanowić normy prawne powszechnie obowiązujące. Wszystkie inne organy, a więc i organy samorządu terytorialnego mogą je stanowić tylko z upoważnienia ustawy, muszą się legitymować wyraźnie udzielonym upoważnieniem, nie jest bowiem dopuszczalne domniemywanie kompetencji prawodawczych (Dorota Dąbek, "Prawo miejscowe", wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. 2007, s. 87). Akty prawa miejscowego nie mogą wykraczać poza unormowania ustawowe. Wyjątkowo, gdy istnieje wyraźne upoważnienie ustawowe, akty prawa miejscowego mogą regulować poszczególne sprawy w sposób odmienny od przewidzianego w ustawach dla całego państwa (D.Dąbek, j.w., s.77 - 79). Akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, muszą być niesprzeczne zarówno z ustawą, w której zawarta jest delegacja i na podstawie której zostały wydane, ale także z konstytucją i innymi aktami ustawodawczymi, które bezpośrednio lub pośrednio dotyczą tej samej materii (D. Dąbek, j.w., s. 72).

Upoważnienie rady gminy do wydawania aktów prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego wynika z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Regulacje w zakresie planowania przestrzennego w gminie zawarto w rozdziale 2 u.p.z.p., określając w nim m.in. ogólne ramy tworzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zaś ustawodawca wskazał obligatoryjne elementy jakie winien określać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym m.in. w pkt 6 maksymalną wysokość zabudowy.

Wojewoda zarzucił Radzie Gminy naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez samodzielne zdefiniowane pojęcia wysokości zabudowy. W § 2 ust. 1 pkt 7 zaskarżonej uchwały zawarto zapis, iż wysokość zabudowy należy rozumieć jako wysokość projektowanych budynków, z wyłączeniem budowli infrastruktury technicznej.

Definicja zawarta w § 2 ust. 1 pkt 7 zaskarżonej uchwały sformułowana została w taki sposób, że jej zastosowanie ograniczono do jednej kategorii obiektów budowlanych - tj. budynków, z pominięciem budowli i obiektów małej architektury. Wskazać należy, że w art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego ustawodawca określił, że pojęcie obiektu budowlanego obejmuje budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. Tymczasem z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U z 2003 r., Nr 164, poz. 1587) zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r." wynika, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Zdefiniowanie przez Radę Gminy pojęcia wysokości zabudowy, poprzez wykorzystanie do tego pojęcia wysokości budynków, której to definicja legalna zawarta zastała już w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r., narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez ograniczenie się do określenia wysokości budynków. W skład zabudowy mogą bowiem wchodzić również inne obiekty budowlane, takie jak budowle i obiekty małej architektury (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1549/09, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 542/12 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z żadnego przepisu u.p.z.p. nie wynika, ażeby organy stanowiące gminy zostały upoważnione do zawężenia materii jaka winna zostać uregulowania w akcie niższego rzędu jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem zawężenie pojęcia wysokości zabudowy, jedynie do części obiektów budowlanych jakimi są budynki doprowadziło do tego, iż Rada Miasta określiła to pojęcie w sposób odmienny niż wynika to aktów wyższego rzędu. Pomimo, iż zaskarżona uchwała dopuszcza w granicach obszaru objętego planem realizację innych obiektów budowlanych niż budynki, które będą stanowić zabudowę w rozumieniu przepisów u.p.z.p, to nie będzie można jednak określić ich wysokości. Tym samym zaskarżona uchwała nie zawiera jednego z obligatoryjnych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., nie określa ona bowiem wysokości zabudowy dla całego obszaru objętego planem. Ograniczenie definicji wysokości zabudowy poprzez odwołanie się do wysokości budynków, uniemożliwia weryfikację wysokości obiektów budowlanych innych niż budynki. Jak słusznie podniesiono w skardze, definicja wysokości zabudowy użyta przez Radę Gminy powinna być na tyle uniwersalna by umożliwić ustalenie dopuszczalnej maksymalnej wysokości wszystkich obiektów tworzących zabudowę na terenie objętym planem. W konsekwencji powyższe uchybienie powodowało konieczność wyeliminowania z treści uchwały regulacji zawartej § 2 ust. 1 pkt 7.

Nie mogą odnieść zamierzonego skutku zawarte w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia Rady Gminy, iż skoro plan dopuszcza dla obszaru oznaczonego symbolem UK/ZP m.in. realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to ograniczenie wysokości zabudowy w zakresie budowli infrastruktury technicznej sprzeczne byłoby z regulacją zawartą w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wskazać należy, że zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podnieść należy także, że to, iż plan miejscowy nie może uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie oznacza, że organ nie może w ogóle wskazywać parametrów takich inwestycji, w szczególności dotyczących ich wysokości. Z analizowanego przepisu wynika jedynie, że organ nie może w planie miejscowym uniemożliwiać lokalizacji inwestycji, a contrario zatem może ustalać parametry takich inwestycji, przy czym muszą one pozwalać na ich realizację. Odmienne rozumienie analizowanego przepisu prowadziłoby do wniosku, że lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej może odbywać się w zupełnie dowolny sposób, np. poprzez postawienie masztu telefonii komórkowej o wysokości 50 m, podczas gdy w zupełności wystarczyłby maszt o wysokości 20 m.

Wskazać należy także, że w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami do której odsyła art. 46 ustawy o wpieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawarto definicję łączności publicznej, przez którą należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego definiuje, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. U.p.z.p nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". Niemniej w oparciu o wykładnię systemową, w tym o regulację zawartą w ustawie o gospodarce nieruchomościami podnieść należy, że art. 143 ust. 2 tej ustawy stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Pojęcie infrastruktury technicznej nie ogranicza się więc jedynie do urządzeń łączności publicznej. Tym samym więc stanowisko Rady Gminy co do ewentualnej sprzeczności zapisów uchwały co do wysokości zabudowy, z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższym związana jest konieczność stwierdzenia nieważności zapisów zawartych w § 5, § 6 zaskarżonej uchwały. W § 5 pkt 1 uchwały Rada Miejska ustaliła przeznaczenie terenu jako usługi kultury, zieleń parkowa, i dopuszczalnie: urządzenia infrastruktury technicznej, ciągi piesze i rowerowe, plac zabaw, taras widokowy i kładka piesza. Określając wysokość zabudowy Rada Miasta ograniczyła się jednak do określenia tej wartości dla konkretnych obiektów takich jak platforma widokowa i budynek amfiteatru (§ 5 pkt 6 lit. b, c). Skoro jednak Rada Miasta jako przeznaczenie terenu oznaczonego UK/ZP przyjęła usługi kultury, to niezbędnym było ustalenie dopuszczalnej zabudowy dla wszystkich obiektów spełniających tą funkcję, a nie tylko dwóch konkretnie wyszczególnionych. Te same uwagi odnieść, należy do § 6 uchwały, który dla obszaru UT ustala przeznaczenie podstawowe: usługi transportu a dopuszczalne usługi nieuciążliwe i urządzenia infrastruktury technicznej nie określając jednak wysokości zabudowy. Podkreślić należy także, że z zapisów uchwały nie wynika jakoby w poszczególnych jednostkach planistycznych (np. o symbolu UK/ZP-§ 5, UT- § 6, US - §7) dopuszczono budowę jedynie tych obiektów, które zostały wprost wymienione w treści uchwały.

Sąd dostrzegł także potrzebę wyeliminowania postanowień § 7 i § 8 uchwały. Wyeliminowanie z uchwały definicji pojęcia wysokości zabudowy spowoduje bowiem dopuszczenie w danym obszarze zabudowy niezgodnej z wolą lokalnego prawodawcy. Skoro bowiem Rada Miasta przez pojęcie wysokości zabudowy rozumiała tylko wysokość budynków, a jak już Sąd wykazał powyżej ogólne znaczenie tego pojęcia odnosić winno się do wszystkich obiektów budowlanych, to możliwym było by, po wyeliminowaniu z treści, zaskarżonej uchwały jej § 2 ust. 1 pkt 7, dopuszczenie w przedmiotowym obszarze budowy innych obiektów budowlanych niż budynki o wysokości ustalonej w § 7 i § 8 co nie byłoby zgodne z wolą Rady Miasta. Z tego też względu Sąd uznał, że niezbędnym jest również stwierdzenie nieważności § 7 i § 8 zaskarżonej uchwały.

Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie drugi z podniesionych przez Wojewodę zarzutów, tj. niezgodności w zakresie granic obszaru objętego zaskarżoną uchwałą, a uchwałą intencyjną. Zdaniem Wojewody teren objęty zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą został poszerzony o teren oznaczony symbolem KDW (teren drogi wewnętrznej). O ile Sąd podziela stanowisko Wojewody, że organ planistyczny nie może wykroczyć poza granice opracowania planu wyznaczone uchwałą intencyjną, to jednak takiego uchybienie Sąd nie dostrzega w niniejszej sprawie.

Zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały intencyjnej granice obszaru objętego planem oznaczono na mapie stanowiącej załącznik do tej uchwały. Z kolei na mapie tej granice oznaczone zostały linią koloru żółtego. Nie został na niej wyszczególniony obszar KDW. Obszar o oznaczeniu KDW (droga wewnętrzna) znalazł się jednak na stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały mapie, a więc został objęty zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu obszar drogi wewnętrznej, o ile nie został wyszczególniony w uchwale intencyjnej, to jednak w pełni zawiera się w granicach określonych tą uchwałą. Wojewoda natomiast skupiając swój wywód na kwestiach czysto teoretycznych, poza wskazaniem, że obszar KDW stanowi dodatkowy teren nieuwzględniony w uchwale intencyjnej, nie wskazał jednak w jaki sposób obszar drogi wewnętrznej przekracza obszar wyznaczony granicami wynikającymi z załącznika do uchwały intencyjnej. Sąd nie dostrzegł też tego uchybienia z urzędu, wobec czego zarzut Wojewody uznał za niezasadny.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że z uwagi na wykazane powyżej uchybienia przepisom prawa, niezbędnym było stwierdzenie nieważności zapisów § 2 ust. 1 pkt 7, § 5 i § 6, § 7 i § 8 zaskarżonej uchwały, o czym orzeczono na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku). O oddaleniu skargi w pozostałym zakresie orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). O wstrzymaniu wykonania części zaskarżonej uchwały orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a (pkt 3 sentencji wyroku).