Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2036/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1 i 3, art. 121 par. 2 i 4ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 188 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. NSA Anna Żak /spr./ Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1140/13 w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013r., znak [...]; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz H. K. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. sygn.akt II SA/Sz 1140/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Uzasadniając wyrok Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...], po ustaleniu, że H. K. nie wykonała obowiązku nałożonego decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. polegającego na rozbiórce pięciu domków letniskowych posadowionych na działce nr [...] w U. [...] (będącej wcześniej częścią działki nr [...]) wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. wydanym na podstawie art. 122 § 1 i 2 w zw. z art. 119 i art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożył na zobowiązaną grzywnę w wysokości 10 000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki w/w obiektów, określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Jednocześnie organ doręczył zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego.

W dniu 19 czerwca 2013r. H. K. złożyła zażalenie na to postanowienie wskazując, że nałożona grzywna jest krzywdząca, gdyż jest zbyt wysoka i nie uwzględnia specyfiki sprawy. Wskazała, że do chwili wniesienia zażalenia nie otrzymała od organu nadzoru budowlanego II instancji odpowiedzi na odwołanie od decyzji PINB w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. orzekającej nakaz rozbiórki domków letniskowych. W dniu 9 czerwca 2013 r. została poinformowana, że organ odwoławczy utrzymał w mocy nakaz rozbiórki domków. W ocenie odwołującej się organ I instancji orzekając nakaz rozbiórki nie wiedział, że obowiązujący na tym terenie plan miejscowy umożliwia legalizację domków letniskowych.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ([...]WINB) w [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 119, 121 i 122 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożył na H. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000,00 zł z powodu uchylania się przez nią od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] maja 2013 r. oraz na podstawie art. 64a § 1 ww. ustawy obciążył zobowiązaną kosztami wydania postanowienia w kwocie 68 zł. Jednocześnie wezwał zobowiązaną do wpłacenia grzywny i kosztów wydania postanowienia na wskazany rachunek bankowy, w terminie 7 dni oraz do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

W uzasadnieniu [...]WINB w [...] wskazał, że przed przystąpieniem do egzekucji administracyjnej organ I instancji doręczył zobowiązanej upomnienie z dnia 21 grudnia 2012r. wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Przeprowadzone w dniu 10 maja 2013r. oględziny działki nr [...] wykazały, że zobowiązana nie wykonała ciążącego na niej obowiązku. W tej sytuacji organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nałożył grzywnę w celu przymuszenia. Z art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że jeżeli grzywna dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowalnego, a tak jest w przedmiotowej sprawie, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekroczyć kwoty 10 000,00zł. Zastosowany środek przymusu w postaci grzywny był niezbędny, ponieważ zobowiązana uchyla się od wykonania decyzji nakazowej. Wysokość grzywny nie jest wygórowana, tym bardziej, że zobowiązana może uwolnić się od obowiązku uiszczenia grzywny, wykonując nakaz rozbiórki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie H. K. zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisów postępowania oraz błędną ocenę dowodów w sprawie. Wskazała na rozbieżności występujące w decyzjach organów orzekających w tej sprawie, bowiem raz zabudowa na działce była kwalifikowana, jako domki letniskowe, innym razem jako obiekty tymczasowe i w efekcie skarżąca nie wie, jak organy zakwalifikowały obiekty, w stosunku do których nakaz rozbiórki orzeczono. Ma to o tyle znaczenie, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy U. [...] dla terenu oznaczonego symbolem [...], na którym posadowione są przedmiotowe domki, dopuszczalna jest zabudowa usług turystycznych (§ 18 planu). W ocenie skarżącej, zwłaszcza postępowanie organu I instancji na żadnym etapie nie budziło zaufania skarżącej. Organy w tym postępowaniu nie informowały skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, czuła się zdezorientowana ilością wydanych decyzji, postanowień, które nie zawsze wyjaśniały przesłanki jakimi kierował się organ.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. skarżąca podniosła, że wymierzona grzywna jest za wysoka, ponieważ pozostaje na zasiłku przedemerytalnym. Ponadto decyzja nakazująca rozbiórkę domków letniskowych została oparta na starym planie zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę uznał, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte prawidłowo w oparciu o wystawiony w dniu 28 maja 2013 r., spełniający wymogi wynikające z treści art. 27 § 1 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tytuł wykonawczy. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 29 tej ustawy organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego też względu ani organy obu instancji, ani Sąd nie są uprawnieni do badania w postępowaniu egzekucyjnym czy zasadnie nałożono na zobowiązaną objęty tytułem wykonawczym obowiązek. Ponieważ skarżąca obciążającego ją nakazu rozbiórki nie wykonała, to zasadne było w świetle treści art. 119 i 120 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożenie na nią grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki, jako obowiązku o charakterze niepieniężnym. Grzywna ta, w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, jest wyznaczana jednorazowo i nie może przekraczać kwoty 10 000,00 zł (art. 121 § 2 i § 4 cyt. ustawy). Wymogi te zostały w rozpatrywanej sprawie zachowane. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy ww. ustawy nie przewidują wyraźnych kryteriów określania wysokości tej grzywny poza jej górną granicą. Orzeczenie w tym przedmiocie mieści się w sferze uznania organów egzekucyjnych. Brak jest przy tym podstaw prawnych do twierdzenia, że wysokość ta ma pozostawać w ścisłych relacjach do sytuacji materialnej i możliwości płatniczych osoby zobowiązanej, do których to okoliczności odwołuje się skarżąca. Gdy nadto weźmie się pod uwagę, że wysokość grzywny ma stanowić realną dolegliwość i realnie przymuszać do wykonania obowiązku, to brak jest - zdaniem Sądu - podstaw do podważenia legalności wymierzenia skarżącej grzywny w kwocie 10 000,00 zł. Sąd podkreślił, że skarżąca może uniknąć dolegliwości związanych z obowiązkiem zapłacenia grzywny przez wykonanie obciążającego ją nakazu rozbiórki. Wówczas bowiem, zgodnie z art. 125 § 1 ustawy, nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają umorzeniu.

W skardze kasacyjnej H. K. zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ("upea") poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ w sposób wystarczający uzasadnił podstawę i wysokość nałożonej na skarżącą grzywny.

Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 107 § 2 i 3 w zw. z art. 8 i art. 11 Kpa w zw. z art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a. przez niezawarcie zarówno w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i w zaskarżonego wyroku uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny oraz błędne ustalenie, że nałożona na skarżącą grzywna nie jest wygórowana; art. 7 § 2 i 3 w zw. z art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a przez naruszenie zasady racjonalnego działania i niezbędności przy nakładaniu grzywny w maksymalnej wysokości; art. 7 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie stanu majątkowego skarżącej; art. 134 § 1 Ppsa przez niewzięcie pod uwagę nieprawidłowości, na które wskazywała skarżąca.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca podniosła, powołując się na wyroki NSA, że organ w żaden sposób nie wykazał, w jaki sposób wyliczył kwotę grzywny, przez co uniemożliwił skarżącej zweryfikowanie swoich ustaleń. Ponadto, organ w żaden sposób nie uzasadnił, z jakiego powodu nakłada na skarżącą grzywnę w maksymalnej wysokości. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 2 i 3 w zw. z art. 8 i art. 11 Kpa w zw. z art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a., wskazano, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sformułowanie "grzywna w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł nie jest wygórowana" nie może być uznane za uzasadnienie nałożenia grzywny w tej wysokości. Nie zawiera bowiem żadnych obiektywnych kryteriów, z których skarżąca mogłaby się dowiedzieć, dlaczego nałożono na nią maksymalną przewidzianą w przepisach grzywnę. Ponadto nieprawdziwa jest informacja, że przedmiotowa grzywna "nie jest wygórowana". Zdaniem skarżącej nałożona grzywna jest bardzo wygórowana, ponieważ nie ma prawnej możliwości nałożenia na skarżącą grzywny w wysokości wyższej. Takie działanie świadczy o dowolności organu w ocenie dolegliwości zastosowanego środka egzekucyjnego. Wyjaśniając motywy zarzutu naruszenia art. 7 § 2 i 3 w zw. z art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a. przywołano treść pisma PINB w [...] z dnia 20 czerwca 2013 r., w którym organ wyjaśnił, że maksymalna kwota grzywny jest w pełni uzasadniona, ponieważ skarżąca od kilku lat użytkuje wybudowane nielegalnie obiekty – domki letniskowe. Zdaniem autora skargi kasacyjnej z treści ww. pisma wynika jasno, ze intencją organu egzekucyjnego było nie tyle przymuszenie skarżącej do określonego działania, co swego rodzaju ukaranie jej, a tym samym spowodowanie wymiernej dolegliwości finansowej. Takie uzasadnienie wymiaru grzywny jest sprzeczne z zasadami przewidzianymi w art. 7 § 2 u.p.e.a. i nie zmierza do wyegzekwowania obowiązku, lecz do spowodowania szkody w majątku skarżącej. Zdaniem skarżącej organ nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy i zastosował nadmiernie dolegliwy dla niej środek egzekucyjny polegający na wymierzeniu grzywny w zbyt dużej wysokości. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 Kpa w zw. z art. 18 upea przywołano treść wyroku NSA w sprawie II OSK 510/05, z którego wynika, że przy wymierzaniu grzywny w celu przymuszenia niezbędne jest ustalenie stanu majątkowego zobowiązanego. Skarżąca podniosła, że sprawa związana z przedmiotową samowolą budowlaną toczy się już od prawie 8 lat. Nakazująca rozbiórkę decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. była kwestionowana i w tej sprawie toczyło się postępowanie przed WSA w Szczecinie pod sygn. II SA/Sz 837/13. Z tego m.in. powodu skarżąca nie wykonała obowiązku rozbiórki. Mając więc na uwadze potencjalną możliwość uchylenia lub zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ nie powinien był przymuszać skarżącej do podjęcia robót rozbiórkowych do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa. Sprawa mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna opiera się na uzasadnionych podstawach. Podstawy kasacyjne sprowadzają się w istocie do zarzutu naruszenia art. 121§ 2 i art. 121§ 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", co doprowadziło w rezultacie do naruszenia pozostałych przepisów powołanych w skardze kasacyjnej. Tak przytoczone podstawy kasacyjne są trafne.

W tej sprawie egzekucja administracyjna dotyczy wykonania przez skarżącą obowiązku rozbiórki domków letniskowych nałożonego na podstawie przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art.121 § 4 u.p.e.a., jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia.

Z uwagi na to, że obowiązek przymusowej rozbiórki nie dotyczy w niniejszej sprawie budynku lub jego części, jej wysokość nie jest ustalana w oparciu o art. 121 § 5 u.p.e.a., lecz z uwzględnieniem zasad określonych w art. 121 § 2 tej ustawy. Stosownie do tego ostatniego przepisu, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10000zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50000zł. Ustawodawca wprowadził zatem w tym przypadku tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę w zakresie ustalania ich wysokości w konkretnej sytuacji. Wymierzając grzywnę na tej podstawie organ egzekucyjny działa w granicach uznania administracyjnego, dlatego powinien wskazać przesłanki, jakimi kierował się określając wysokość nałożonej grzywny. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Z tych zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednocześnie chroni zobowiązanego przed stosowaniem nadmiernie uciążliwych środków.

W orzecznictwie przyjmuje się też, że rozstrzygnięcie o wysokości grzywny w celu przymuszenia, gdy nie wynika wprost z ustawy, wymaga szczegółowego uzasadnienia, jego brak oznaczałby całkowitą dowolność organu (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. II OSK 565/08).

W niniejszej sprawie na skarżącą nałożona została grzywna w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł, a więc w maksymalnej, dopuszczalnej kwocie. Jedynym uzasadnieniem dla tak ustalonej grzywny było przytoczenie przez organ egzekucyjny treści art. 121 § 2 i 4 upea, wskazanie, że zobowiązana uchyla się od wykonania decyzji rozbiórkowej, oraz że grzywna nie jest wygórowana, a nadto, że zobowiązana może uwolnić się od obowiązku uiszczenia grzywny, wykonując nakaz rozbiórki.

W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium zastosowania środka egzekucyjnego jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanej strony do wykonania obowiązku. Wobec tego w sytuacji kiedy ustawodawca uznaniu organu pozostawił ustalenie wysokości grzywny, ograniczając ją jedynie górną granicą, to aby nie narazić się na zarzut dowolności, organ powinien wykazać, że nałożona na zobowiązanego grzywna w takiej a nie innej wysokości, jest w warunkach rozpoznawanej sprawy niezbędna do przymuszenia go do wykonania ciążącego na nim obowiązku. W niniejszej sprawie w sytuacji gdy nałożono na skarżącą grzywnę w najwyższej dopuszczalnej przez prawo wysokości, konieczne było wskazanie okoliczności, które uzasadniają takie rozstrzygnięcie, aby nie można było zarzucić organowi przekroczenia granic wyznaczonych przez ogólne zasady postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania wyrażoną w art.7 § 2 u.p.e.a. oraz zasady niezbędności wyrażonej w art.7 § 3 u.p.e.a. Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony.

Organ egzekucyjny nie wyjaśnił, czym kierował się orzekając o nałożeniu na skarżącą grzywny w najwyższej wysokości. Niezrozumiałe jest przy tym twierdzenie organu, że orzeczona grzywna nie jest zbyt wygórowana, skoro jest to najwyższa dopuszczalna wysokość grzywny , jaką organ mógł w tej sprawie wymierzyć na podstawie art. 121§ 2 i 4 u.p.e.a.

Nie można się zgodzić natomiast z zawartymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzeniami, że naruszenie art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a. polega także na tym, że organ nie wskazał w jaki sposób obliczył wysokość grzywny. Przedmiotem nakazu rozbiórki są domki letniskowe. Egzekucja dotyczy więc obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, niestanowiącego budynku w rozumieniu art.3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane , dlatego zastosowanie w sprawie miały przepisy art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a., które dają organowi egzekucyjnemu możliwość jednokrotnego wymierzenia osobie fizycznej grzywny w celu przymuszenia z zastrzeżeniem, że wymierzona grzywna nie może przekraczać kwoty 10000zł. Do obiektów budowlanych lub ich części, co do których orzeczono nakaz rozbiórki, a które nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy nakładaniu grzywny w celu przymuszenia nie ma zastosowania art. 121 § 5 u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok a rozpoznając skargę, uchylił zaskarżone przed Sądem pierwszej instancji postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.

Wobec uwzględnienia skargi organ administracji będzie zobowiązany wziąć pod uwagę okoliczność, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2332/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję [...]WINB w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] orzekające o nakazie rozbiórki przedmiotowych domków letniskowych, a w przypadku ponownego prowadzenia w tej sprawie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 121§2 i art. 121§ 4 u.p.e.a. weźmie pod uwagę ocenę zawartą w niniejszym wyroku.

Z uwagi na uwzględnienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym oddalono skargę oraz wobec uwzględnienia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 Ppsa zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.