Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1571/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2012 roku oraz za miesiące od stycznia do marca 2013 roku postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem dołączonym do skargi, złożonym na formularzu PPF, którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 6 grudnia 2017 r., skarżący P. K. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku, a także przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 grudnia 2017 r. (odpisu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 13 września 2017 r.; decyzji z dnia 23 sierpnia 2017 r. o zmianie wysokości wojskowej renty inwalidzkiej; zaświadczeń naczelnika urzędu skarbowego o wysokości dochodu skarżącego za lata 2016-2017; kopii paragonów, faktury i biletów potwierdzających wydatki na leczenie i dojazdy na zabiegi; dokumenty bankowe potwierdzające stan rachunków bankowych na dzień 30 stycznia 2018 r., operacje na nich dokonane, saldo zadłużenia z tytułu kredytów; oświadczeń skarżącego i jego małżonki) wynika, iż skarżący pozostaje w związku małżeńskim, od roku 2012 w jego małżeństwie istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, małżonkowie zamieszkują osobno – skarżący u swoich rodziców, zaś małżonka wraz z małoletnią córką w domu, który stanowi jej majątek odrębny.

Skarżący jest właścicielem lokalu użytkowego o powierzchni 59 m2 i wartości 650.000 zł, z którego prowadzona jest egzekucja (nieruchomość przygotowywana jest do sprzedaży licytacyjnej), współwłaścicielem wraz z małżonką na prawach wspólności majątkowej lokalu użytkowego o powierzchni 59 m2 i wartości 650.000 zł, z którego prowadzona jest egzekucja oraz posiada wierzytelności o wartości 1.300.000 zł. Skarżący nie posiada innego majątku, w tym oszczędności na rachunkach bankowych, których salda są ujemne a jedynymi księgowanymi operacjami są naliczane opłaty i prowizje za ich prowadzenie. Zadłużenie skarżącego z tytułu niespłaconych kredytów, w tym firmowych, wynosi łącznie 2.188.519,55 zł (bez odsetek).

Skarżący jest osobą niepełnosprawną o charakterze trwałym, ze względu na schorzenia neurologiczne (problemy z pamięcią) oraz narządu ruchu (problemy z poruszaniem), powstałe na skutek wypadków drogowych, nie jest w stanie podjąć pracy. Skarżący mimo, iż w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej skarżący figuruje jako aktywny przedsiębiorca, to stan zdrowia uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej i faktycznie zaprzestał jej wykonywania. Skarżący nie osiąga przychodów z posiadanych lokali użytkowych (małżonka spłaca zadłużenie z tytułu opłat za lokal, którego małżonkowie są współwłaścicielami). Obecnie jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest renta, która po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych, wynosi 864,84 zł netto miesięcznie. Środki z tego tytułu skarżący przeznacza na pokrycie kosztów dojazdu na leczenie (w okresie od 3 listopada 2017 r. do 22 stycznia 2018 r. na ten cel przeznaczył kwotę 528,04 zł), odpłatne badania lekarskie i zakup koniecznych leków (w styczniu 2018 r. z tego tytułu poniósł wydatki w łącznej kwocie 528,12 zł). Skarżący korzysta z pomocy rodziny – od dorosłego syna otrzymuje środki na leczenie, brat oraz małoletnia córka pomagają mu w czynnościach życiowych i sprawują nad nim opiekę, małżonka udostępnia mu mieszkanie, w czasie gdy skarżący przebywa w [...] oraz okazjonalnie świadczy pomoc rzeczową w postaci obiadów, prezentów okolicznościowych.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.