Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 597/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi T. L. i J. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. L. i J. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2020 r. nakazującą rozbiórkę.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 18 listopada 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził doraźną kontrolę, podczas której ustalił, że na terenie działki nr [..] obręb ewidencyjny W. usytuowany jest parterowy obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej szkieletowej, z poszyciem ścian z desek struganych, niepodpiwniczony, posadowiony na fundamentach punktowych z "trelinki" ułożonej na gruncie, nietrwale związany z gruntem, o dachu dwuspadowym niesymetrycznym, krytym gontem bitumicznym. Od strony wejścia do obiektu istnieje odrębne pomieszczenie gospodarcze z oddzielnym wejściem. Obiekt pełni funkcję rekreacji indywidualnej i posiada taras zadaszony. Do obiektu doprowadzone są media: woda, energia elektryczna i kanalizacja. Wymiary obiektu w rzucie wynoszą 7,16 m x 7,07 m, w tym taras zadaszony o wymiarach 5,03 m x 2,01 m i pomieszczenie gospodarcze o wymiarach 2,04 m x 2,01 m. Według oświadczenia T. L. i J. L. - właścicieli obiektu został on wybudowany przez nich w latach 2001-2003 bez pozwolenia na budowę. Ponadto, na działce istnieje również zbiornik do gromadzenia nieczystości płynnych odprowadzanych z obiektu rekreacji indywidualnej, wybudowany w 2001 r. bez zgłoszenia czy pozwolenia na budowę, a także obudowa ujęcia wody głębinowej – wierconej i ogrodzenie poniżej wysokości 2,20 m.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy istniejących na terenie działki nr [..] obiektach budowlanych oraz nałożył na właścicieli obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie: (1) zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (2) w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia Wójta przedłożyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby wykonującej projekt budowlany, potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności; projekt budowlany podlega obowiązkowi sprawdzenia, pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Trzykrotnie postanowieniami z dnia 7 marca 2016 r., 30 czerwca 2016 r. oraz 4 października 2016 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zmieniał postanowienie z dnia 7 grudnia 2015 r. w części ustalonego terminu złożenia nakazanych dokumentów.

W dniu 26 października 2016 roku pełnomocnik inwestorów złożył nakazane w

postanowieniu dokumenty: cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenie Wójta Gminy z dnia 18 lutego 2016 r., że budowa obiektu rekreacji indywidualnej z pomieszczeniem gospodarczym o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym na działce nr [..] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego W. przyjętego uchwałą Nr V/255/05 Rady Gminy z dnia 29 lipca 2005 r. W zaświadczeniu wskazano, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego przedmiotowa działka znajduje się w strefie oznaczonej symbolem 24.ZR - tereny obszarów rekreacyjnych z zabudową letniskową. Z rysunku planu miejscowego wynika, że wskazana nieruchomość w całości mieści się w strefie ochronnej 100 m od jeziora, w której obowiązuje zakaz zabudowy. Zgodnie z zawartymi w planie miejscowym ustaleniami "istniejącą zabudowę o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu do pozostawienia i adaptacji". Jednocześnie Wójt Gminy wyjaśnił, że zawarte w planie miejscowym inne ustalenia odnoszą się do obiektów budowlanych istniejących na działce nr [..] w chwili wejścia w życie obecnie obowiązującego miejscowego planu obrębu geodezyjnego W. i nie dotyczą zabudowy wybudowanej po tej dacie.

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu prowadzone postępowanie wyjaśniając, że organ ten prowadził postępowanie dotyczące działki w W., na której również obiekty budowlane, w tym budynek rekreacji indywidualnej, zlokalizowane są w strefie 100 m od jeziora, w której obowiązuje zakaz zabudowy. W postępowaniu tym została wydana decyzja administracyjna nakazująca rozbiórkę obiektów budowlanych, od której złożono odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ powiatowy uznał więc, że rozstrzygnięcie odwołania od wydanej decyzji o rozbiórce, które jest tożsame z niniejszym postępowaniem, należy uznać jako rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależne od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W obydwu bowiem sprawach na działkach w W., Wójt Gminy w wydanym zaświadczeniu stwierdził o zgodności budowy obiektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, ale również informował, że działki te mieszczą się w strefie zakazu zabudowy.

Rozpoznając odwołanie we wskazanym postępowaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 19 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 128/17, oddalił skargę na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2511/17, oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 10 lutego 2020 r. organ podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne.

Decyzją z dnia 23 marca 2020 r., nr [..]., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. L. i J. L. rozbiórkę parterowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, z pomieszczeniem gospodarczym, w tym tarasu zadaszonego i pomieszczenia gospodarczego oraz urządzenia budowlanego związanego integralnie z obiektem budowlanym - zbiornika na ścieki sanitarne. W uzasadnieniu wskazano, że działka inwestorów znajduje się w miejscowym planie w strefie ochronnej 100 m wokół jeziora, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy. Ponadto, obszar strefy znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązują przepisy rozporządzenia nr [..] Wojewody z dnia 24 marca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie. Organ wskazał, że obecnie obowiązuje nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr VIII/112/19 Rady Gminy z dnia 20 września 2019 r., zgodnie z którym teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa działka oznaczony jest symbolem ML/11, o przeznaczeniu letniskowym: tereny zabudowy letniskowej, zabudowa rekreacji indywidualnej z możliwością całorocznego użytkowania. Określając w § 5 pkt 2 ww. planu miejscowego zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego przewidziano, że istniejącą w dniu uchwalenia planu zabudowę, zlokalizowaną w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jeziora Z. i jeziora P., wniesioną bez prawomocnych pozwoleń lub zgłoszeń - uznaje się za niezgodną z planem. Wobec czego zabudowę na działce nr [..], która jest w całości zlokalizowana w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jeziora, należało uznać za niezgodną z obowiązującym planem.

Powołując się na pismo Urzędu Gminy z dnia 23 listopada 2016 r. organ wyjaśnił, że w latach 2001-2002 obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XIV/54/90 Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia 27 kwietnia 1990 r. oraz zmianami do tego planu zatwierdzonymi uchwałą nr VII/52/92 Rady Gminy z dnia 18 grudnia 1992 r., zgodnie z którym teren, na którym zlokalizowana jest działka [..] oznaczony był symbolem R - tereny upraw polowych i ogrodniczych, natomiast w okresie od 1 stycznia 2003 r. do końca 2003 r. działka nr [..] znajdowała się na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei rozporządzenie nr [..] Wojewody utraciło moc w wyniku wejścia w życie uchwały nr 1161/XLVII/10 Sejmiku Województwa z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie. Zarówno z § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody, jak i z § 5 pkt 8 uchwały Sejmiku wynika, że na obszarach chronionego krajobrazu wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z pewnymi wyjątkami. Z tym, że § 5 ust. 8 oraz § 6 uchwały Sejmiku nie dotyczył istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy od brzegów wód, jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione w danym obszarze ekosystemy i krajobraz. Natomiast zgodnie z § 5 pkt 8 lit. a uchwały nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie, na obszarach chronionego krajobrazu wymienionych w załączniku nr 1 do niniejszej uchwały (Obszar Chronionego Krajobrazu - pkt 24 załącznika nr 1), wprowadzono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakazy z § 5 pkt 8 nie dotyczy istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się modernizację istniejącego zainwestowania (rozbiórkę, odbudowę, nadbudowę poddasza użytkowego, przebudowę), w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem niezwiększania powierzchni zabudowy, a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód - jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione w danym obszarze ekosystemu i krajobrazu (§ 7 ust. 5 pkt 5).

Według organu, z treści § 5 pkt 8 uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie wynika, że lokalizacja istniejącej zabudowy nie da się pogodzić z treścią wskazanego przepisu. W ocenie organu, wskazany zakaz budowy nowych obiektów należy odnosić również do zabudowy istniejącej, powstałej w wyniku działań samowolnych, niezgodnych z prawem, których legalizacji służy prowadzone postępowanie. Takie rozumienie zakazu § 5 pkt 8 lit. a uchwały potwierdza dyspozycja art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, z którego wynika, że legalizacja jest możliwa wyłącznie w razie zgodności budowy nie tylko z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z postanowieniami planu miejscowego, ale również z innymi aktami prawa miejscowego.

Zgodnie z przepisami obecnie obowiązującego miejscowego planu istniejąca w dniu uchwalenia tego planu zabudowa zlokalizowana w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jeziora Z. i jeziora P., wniesiona bez prawomocnych pozwoleń lub zgłoszeń - uznana jest za niezgodną z planem. Zgodnie z obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania miejscowym planem w ustalonej strefie ochronnej 100 m od brzegu jeziora zabrania się lokalizowania wszelkich form zabudowy. Natomiast w dacie budowy teren nie był przeznaczony pod zabudowę. Wobec naruszenia ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych przepisów, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł rozbiórkę.

Rozpoznając odwołanie inwestorów decyzją z dnia 22 maja 2020 r., nr [..],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że według przepisów obowiązujących w dacie powstania samowoli budowa obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestorzy nie posiadali. W konsekwencji prawidłowo zastosowano procedurę legalizacyjną przewidzianą w art. 48 Prawo budowlane. Organ odwoławczy analizując treść zaświadczenia Wójta z dnia 18 lutego 2016 r. o zgodności istniejącej na działce nr [..] zabudowy z planem miejscowym z 2015 r. uznał, że objęte nim informacje są nieprecyzyjne i sprzeczne. Z jednej strony bowiem potwierdzono zgodność z planem zabudowy, a z drugiej stwierdzono, że w strefie 100 m od jeziora, w której znajduje się w całości działka nr [..], obowiązuje zakaz zabudowy. Mając na uwadze zarówno przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i uchwały Sejmiku Województwa organ stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie spełnia ww. przepisów, których jako aktów prawa miejscowego należy przestrzegać.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że treść żądanego zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta nie przesądza definitywnie i ostatecznie o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem jeżeli jest ono dotknięte wadą informacyjną lub błędną interpretacją ustaleń planu orzekający organ bezpośrednio odczytuje udostępniony mu miejscowy plan – co nastąpiło w niniejszej sprawie. Wobec tego skoro budowa przedmiotowego obiektu rekreacji indywidualnej wraz ze związanym z nim integralnie zbiornikiem na ścieki sanitarne na działce nr [..] w W. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy uznać, że nie doszło do wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, a tym samym orzeczona na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego rozbiórka jest prawidłowa.

Organ wyjaśnił, że przedstawienie przez inwestora zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie wyklucza uprawnienia organu nadzoru budowlanego do samodzielnej oceny zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i samodzielnego zdecydowania o tej przesłance legalizacji. Natomiast odnosząc się do przywołanego w odwołaniu pisma z dnia 20 marca 2018 r. dotyczącego prowadzonych przez Departament Środowiska i Rolnictwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa działań związanych z weryfikacją ustaleń obowiązujących dla obszarów chronionego krajobrazu, organ odwoławczy podkreślił, że działania te mieszczą się w zakresie przyszłych zamierzeń. Pismo zaś nie wskazuje, czy zostały podjęte prace dotyczące Obszaru Chronionego Krajobrazu, jaki byłby zakres weryfikacji ani daty jej zakończenia, które w konsekwencji wiązałyby się ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego ewentualne wskazane przyszłe zdarzenie nie może mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, ponieważ organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do orzekania na podstawie przepisów obowiązujących w dacie tego orzekania.

W skardze T.L. i J. L. zarzucili:

I. naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności poprzez brak sklasyfikowania przedmiotowego domku jako obiektu tymczasowego nietrwale związanego z gruntem, którego posadowienie nie wymaga zezwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane,

2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. z uwagi na fakt, że organ administracji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, wszystkich dowodów, na których oparł rozstrzygniecie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

3. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wnikliwego rozpoznania sprawy oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego legalności dokonanego posadowienia obiektu, a w efekcie niezastosowanie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących, przez zaniechanie rzetelnej i bezstronnej oceny dowodów niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że koniecznym jest dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego i brak jest możliwości zalegalizowania przedmiotu postępowania,

2. art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie ustalenia, czy posadowienie domku letniskowego na działce nr [..], obręb ewidencyjny W., gm. K. w czasie jego wybudowania naruszało obowiązujące w tym czasie przepisy, w tym przepisy techniczno - budowlane, uniemożliwiające doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem,

III. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że:

1. obiekty budowlane naruszają przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętego uchwałą z dnia 20 września 2019 r. nr VIII/112/19, przy czym zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu dla terenów ML/11 zakazują budowania wyłącznie nowych obiektów budowlanych zaś posadowienie obiektów miało miejsce w latach 2001-2003 (19 lat temu),

2. nie dopuszcza się rozbudowy, przebudowy, nadbudowy, remontów, rozbiórki, odbudowy, adaptacji istniejącej zabudowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynków i pomieszczeń (§ 21 ust. 4 ww. uchwały nr VIII/112/19), gdzie w zaistniałym stanie faktycznym mamy do czynienia z przystosowaniem istniejącego obiektu do nowych wymagań, bez zmiany jego funkcji tj. zabudowy letniskowej,

3. uchwała Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. nr 1161/XLVII/10 w § 5 pkt 8 ppkt a) zabrania legalizacji istniejącego już obiektu budowlanego przy czym zakaz 100 metrów zabudowy od linii brzegowej nie dotyczy istniejących obiektów letniskowych.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący są właścicielami działki nr [..], obręb ewidencyjny W., gm. K., od 11 czerwca 1999 r. Działka została zakupiona w celu letniskowym, stąd też realizując powyższe przeznaczenie, posadowiono na nim obiekt letniskowy. Właściciele nie mieli świadomości konieczności posiadania pozwolenia na budowę dla obiektu budowlanego, jednak po wszczęciu postępowania w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej przedmiotowego obiektu strony podejmowały wszelkie czynności w celu legalizacji. W ocenie skarżących, organ przedwcześnie wydał decyzję bez prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Organ uznał, że przedmiotowy obiekt nie może być zalegalizowany ze względu na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a weryfikacji tego warunku dokonał po analizie uchwały nr 1161/XLVII/10 z dnia 20 września 2019 r., w szczególności § 5 pkt 2. Powyższe przeznaczenie gruntu wyklucza jakiekolwiek jego zastosowanie i narusza prawo własności, bowiem zakaz zabudowy, który wynosi aż 100 metrów od linii brzegowej uniemożliwia rekreacyjne wykorzystanie zakupionej działki, tym bardziej wymiary działki ok. 75 m długości na ok. 22 m szerokości uniemożliwiają posadowienie domku letniskowego w innej lokalizacji niż obecna.

Skarżący wskazali ponadto, że zakaz zabudowy w pasie 100 metrów od Jeziora Z. jest obecnie weryfikowany przez Departament Środowiska i Rolnictwa w Urzędzie Marszałkowskim Województwa, który planuje weryfikację 44 obszarów chronionego krajobrazu w województwie, a termin podjęcia nowej uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu został wstępnie ustalony na rok 2023-2024. Pierwsze prace mają być jednak podjęte już w roku 2020. Zdaniem skarżących, uchwała Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. narusza zasadę proporcjonalności, jej podjęcie nie zostało poprzedzone zebraniem i przeanalizowaniem przez organ argumentów przemawiających za potrzebą wprowadzenia ochrony, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Przypomniano, że stosownie do zapisów tej uchwały Sejmiku Województwa zakazowi zabudowy nie podlegają obiekty posadowione przed jej wejściem w życie. Przy czym postępowanie w sprawie legalizacji zostało wszczęte w 2015 r. Wskazano również, że organ lakonicznie ustalił, że do modernizacji obiektów doszło w latach 2000-2003. Uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i nadmiernie ingerującej w prawo własności uchwały o ochronie krajobrazu województwa doprowadziła do niemożliwości legalizacji stanu utrzymującego się od ponad ok. 17-19 lat, przy jednoczesnej zgodności z funkcją działki.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, natomiast w kwestii zarzutów dotyczących proporcjonalności w uchwałach Sejmiku Województwa organ zauważył, że nie ma kompetencji w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że zarówno decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2020 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 marca 2020 r., nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a., a więc z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzony przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy uzasadniał zastosowanie wobec skarżących procedury określonej w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym.

Z akt sprawy niespornie wynika bowiem, że skarżący w latach 2001-2003 wybudowali na terenie działki nr [..] obręb ewidencyjny W., gmina K., bez wymaganego pozwolenia na budowę, parterowy obiekt budowlany pełniący funkcję rekreacji indywidualnej z pomieszczeniem gospodarczym oraz tarasem o łącznych wymiarach 7,16 m x 7,07 m, niepodpiwniczony, posadowiony na fundamentach punktowych z "trelinki" ułożonej na gruncie, nietrwale związany z gruntem wraz z urządzeniem budowlanym z nim integralnie związanym w postaci zbiornika na ścieki sanitarne.

Okoliczności te ustalone zostały przez organ I instancji podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2015 r. na terenie działki nr [..] w miejscowości W., które odbyły się w obecności skarżących, które potwierdza dołączona do protokołu oględzin dokumentacja zdjęciowa oraz których nikt w toku postępowania nie podważał.

Przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi zaś, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Samowolnie wzniesiony obiekt rekreacji indywidualnej, będący przedmiotem kontrolowanego postępowania, stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie budziło wątpliwości, że przedmiotowy obiekt letniskowy, jako nietrwale związany z gruntem, nie ma cech budynku.

Posadowienie przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [..] w P. wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, o czym przesądzała treść przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie wykonania robót i co prawidłowo oceniły orzekające w sprawie organy nadzoru. Obowiązek ten rozciągał się również na zbiornik na nieczystości ciekłe (ścieki sanitarne), który stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, zapewniające możliwość użytkowania obiektu letniskowego zgodnie z jego przeznaczeniem.

Podkreślić należy, że ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie dokonania tejże samowoli, a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2007 r., II OSK 782/06, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sama okoliczność, czy dany obiekt stanowi samowolę budowlaną, podlega ocenie według przepisów z daty jego budowy (realizacji), natomiast możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydawania decyzji w procedurze sanacyjnej (np. wyroki NSA z dnia 29 września 2018 r. II OSK 109/18, z dnia 23 lutego 2018 r. II OSK 1879/17, z dnia 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Katalog zwolnień z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określony w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego nie przewidywał takiego obiektu budowlanego, jak obiekt objęty niniejszym postępowaniem. Przedmiotowy obiekt bowiem, z uwagi na wybudowanie go w 2003 r., nie mógł zostać zaliczony do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 tej ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymagała budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Podobna regulacja, różniąca się jedynie okresem (180 dni) obowiązywała również w dacie podjęcia i prowadzenia działań legalizacyjnych. W dacie popełnienia samowoli nawet budynki letniskowe o określonej powierzchni nie były zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem nie obowiązywał wówczas przepis (art. 29 ust. 1 pkt 2a) Prawa budowlanego zwalniający z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej, rozumiane jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, których liczba na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki.

Powyższe oznacza, że tymczasowy obiekt budowlany, wybudowany w latach 2001-2003 bez pozwolenia na budowę, który nadal istnieje, jest nielegalny, co uzasadniało wszczęcie procedury z art. 48 Prawa budowlanego. Podkreślić zaś należy, że obowiązek wydania nakazu rozbiórki nie jest bezwzględny. Organ jest bowiem zobowiązany do badania, czy budowa jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym z przepisami prawa miejscowego, umożliwiając doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli istnieją takie uwarunkowania, organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego i dać samowolnikom szansę na przywrócenie stanu zgodności z prawem. Dopiero w sytuacji braku prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ zobowiązany jest orzec nakaz rozbiórki. Tym obowiązkom orzekające w sprawie organy sprostały.

Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określa art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. W ramach postępowania w trybie tego przepisu organ ma obowiązek zbadać, czy przedmiotowy obiekt jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i innymi aktami prawa miejscowego oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli budowa obiektu budowlanego jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, bądź narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ orzekający jest obowiązany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Wówczas nie ma potrzeby prowadzenia dalszego postępowania legalizacyjnego. Natomiast w razie podjęcia próby legalizacji samowoli, organ w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie dokumentów niezbędnych do legalizacji: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

W niniejszej sprawie organy zastosowały przedstawioną wyżej procedurę i w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2015 r. zobowiązały skarżących m.in. do przedłożenia zaświadczenia wójta gminy o zgodności obiektu z obowiązującym planem miejscowym. Jednak przewidziana w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego możliwość nałożenia na samowolnych inwestorów obowiązku przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozbawia organy nadzoru budowlanego uprawnienia do samodzielnego zdecydowania o tej przesłance legalizacji (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r., II OSK 1625/08, LEX nr 1217982, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 maja 2016 r., II SA/Kr 121/16, LEX nr 2056510).

Wobec tego złożenie przez skarżących zaświadczenia Wójta Gminy z dnia 18 lutego 2016 r. o zgodności zabudowy na działce nr [..] z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu W. na terenie gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr V/255/05 z dnia 29 lipca 2005 r. nie miało przesądzającego znaczenia w sytuacji, gdy organy nadzoru poddając je ocenie uznały za nieprecyzyjne i dokonały samodzielnej wykładni postanowień planu. W zaświadczeniu stwierdzono, że zabudowa na działce nr [..] położonej w miejscowości W. jest zgodna z ustaleniami aktualnego planu miejscowego. W myśl postanowień tego planu działka oznaczona ewidencyjnie nr [..] znajduje się w strefie oznaczonej symbolem 24.ZR - tereny obszarów rekreacyjnych z zabudową letniskową. Jednocześnie w zaświadczeniu wskazano, że z rysunku planu wynika, że wskazana nieruchomość mieści się w strefie ochronnej 100 m od jeziora, w której obowiązuje zakaz zabudowy. Zgodnie natomiast z innymi ustaleniami planu istniejącą zabudowę o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu przeznaczono do pozostawienia i adaptacji.

Konfrontując treść zaświadczenia z treścią planu z 2005 r. organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że istniejąca na działce nr [..] zabudowa nie jest zgodna z jego postanowieniami z powodu wyraźnego zakazu zabudowy w strefie ochronnej 100 m od brzegu jeziora. Tożsame okoliczności faktyczne i prawne podobnie ocenił tutejszy Sąd oddalając skargę na decyzję rozbiórkową w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 128/17, a Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 2511/17, oddalając skargę kasacyjną od wskazanego wyroku sądu I instancji.

W niniejszej sprawie z ustaleń organu, popartych zebranym materiałem dowodowym wynika, że cała działka nr [..] położona jest w strefie 100 m od linii brzegowej jeziora, a tym samym zlokalizowana na tej działce zabudowa letniskowa łamie wyraźny zakaz lokalizacji w tej strefie.

W dacie orzekania przez organy I i II instancji w niniejszej sprawie, wobec zmiany sytuacji prawnej, organy nadzoru prawidłowo, działając w zgodzie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., odwołały się do postanowień aktualnego w dacie orzekania planu dla tego obszaru, tj. do uchwały nr VIII/112/19 Rady Gminy z dnia 20 września 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu W. w gminie K. Zgodnie z planem działka nr [.] położona jest w strefie planistycznej oznaczonej symbolem ML/11 – tereny zabudowy letniskowej, gdzie dopuszczono przebudowę, remont, rozbiórkę, zmianę sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych, z wyłączeniem przebudowy zabudowy, o której mowa w § 5 pkt 2. W § 5 pkt 2 planu, w ramach określania zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, przewidziano, że istniejącą w dniu uchwalenia planu zabudowę, zlokalizowaną w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jeziora Z. i jeziora P., wzniesioną bez prawomocnych pozwoleń lub zgłoszeń - uznaje się za niezgodną z planem. Treść postanowień planu nie pozostawia wątpliwości, że zabudowa zlokalizowana w strefie 100 m od linii brzegów jeziora Z. i P. jest niezgodna z planem, a niezgodność ta wyklucza możliwość legalizacji obiektów wzniesionych w takiej strefie samowolnie. Przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy oznaczonej na rysunku planu w stosunku do działki nr [..] w sposób dostateczny obrazuje jej położenie w całości poza strefą zabudowy zdeterminowaną usytuowaniem tej nieruchomości w odległości 100 m od linii brzegowej jeziora.

Również inne przepisy prawa miejscowego potwierdzają brak możliwości legalizacji przedmiotowej zabudowy. Odwołuje się do nich plan z 2019 r. w § 6 planu "Ustalenia dotyczące ochrony i kształtowania środowiska i krajobrazu oraz ochrony przyrody" w pkt 7 stanowiąc, że obowiązują wymagania wynikające z położenia obszaru planu w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, określone przepisami uchwały Sejmiku Województwa nr 259/XXIV/16 z 25 lipca 2016 r. (Dz. Urz. Woj. z 2016 r. poz. 2942).

Analiza przepisów uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie, w szczególności § 5 pkt 8, prowadzi do wniosku, że lokalizacji istniejącej zabudowy nie da się pogodzić z treścią wskazanego aktu prawa miejscowego. W § 5 pkt 8 lit. a uchwały sformułowano zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. W § 7 ust. 5 pkt 5 uchwały zakaz ten wyłączono w odniesieniu do istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowym planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się modernizację istniejącego zainwestowania (rozbiórkę, odbudowę, nadbudowę poddasza użytkowego, przebudowę) w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem niezwiększania powierzchni zabudowy, a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód.

W ocenie Sądu, po pierwsze, zakaz z § 5 pkt 8 lit. a uchwały pomimo literalnego odniesienia do budowy nowych obiektów należy stosować również do zabudowy istniejącej, powstałej w wyniku działań samowolnych, niezgodnych z prawem, których legalizacji służy prowadzone postępowanie (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 maja 2017 r., II SA/Gd 128/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie rozumienie zakazu z § 5 pkt 8 lit. a uchwały potwierdza dyspozycja art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, z której wynika, że legalizacja jest możliwa wyłącznie w razie zgodności budowy nie tylko z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z postanowieniami planu miejscowego, ale również z innymi aktami prawa miejscowego. Z tych samych powodów wyjątek określony w § 7 ust. 5 pkt 5 uchwały nie dotyczy samowolnej zabudowy letniskowej stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Zabudowa ta powstała nielegalnie w okresie, w którym obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy nr XIV/54/90 z dnia 27 kwietnia 1990 r., zmieniony uchwałą nr VII/52/92 z dnia 18 grudnia 1992 r., według którego działka nr [..] położona była w strefie oznaczonej symbolem R – tereny upraw polowych i ogrodniczych. Zabudowa ta była również sprzeczna z planem obowiązującym w dacie jej budowy.

W tych okolicznościach orzekające organy prawidłowo oceniły, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2019 r. oraz uchwały Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie. Zwrócić należy uwagę na to, że w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca zastrzegł tryb warunkowy przystąpienia do legalizacji przez użycie zwrotu "jeżeli budowa (...) jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych". Zatem, jeżeli organ ma przekonanie, że istnieją podstawy do stwierdzenia, że budowa nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub z innymi przepisami prawa miejscowego, to nie ma potrzeby, aby rozważać usunięcie tej samowoli w inny sposób niż w drodze rozbiórki obiektu budowlanego. Wobec tego, fakt wydania przez Wójta Gminy zaświadczenia o zgodności zabudowy z planem z 2005 r. oraz jego ocena przez organy nadzoru jako nieprzydatnego w procedurze legalizacyjnej, nie miała zasadniczego znaczenia dla oceny trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Bezpośredni bowiem wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji miała wykazana przez organy nadzoru budowlanego niezgodność istniejącej zabudowy z planem z 2019 r. obowiązującym w dacie prowadzenia procedury legalizacyjnej oraz z przepisami uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie. Niezgodność z powyższymi regulacjami była wystarczającą i samoistną przesłanką wykluczającą możliwość legalizacji samowolnej zabudowy na działce nr [..].

Bez wpływu na ocenę legalności przeprowadzonego postępowania oraz podjętego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia ewentualnej, przyszłej i niepewnej zmiany granic obszarów chronionego krajobrazu w województwie, w której skarżący upatrują możliwości zmiany sytuacji faktycznej i prawnej swojej nielegalnej zabudowy. Zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i powtórzoną w art. 6 k.p.a. organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Skoro organ administracji publicznej jest obowiązany działać na podstawie i w granicach przepisów prawa, to – wydając w konkretnej sprawie administracyjnej decyzję – musi przy tym stosować przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie jej wydawania. Tylko tego rodzaju postępowanie może bowiem być uznane za legalne. Późniejsza zatem ewentualna zmiana przepisów, będących podstawą rozstrzygnięcia administracyjnego, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości wydanej wcześniej (pod rządami poprzednio obowiązującego aktu) decyzji" (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2011 r., I OSK 389/11, Legalis).

Sąd nie stwierdził, aby w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako bezzasadną, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).