Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 313/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R.T.-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...], Prezydent Miasta nałożył na R.T.-D., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "J", karę za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej i gminnej, bez wymaganego zezwolenia, w kwocie 9 616,32 zł.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że podczas kontroli pasa drogowego ulic: [...] stwierdzono, że 104 szt. dwustronnych reklam na słupach oświetleniowych o treści "J" zajmują pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi – Prezydenta Miasta. Wykonano dokumentację fotograficzną, pomiar reklam i sporządzono mapki określające linie graniczne pasa drogowego z zaznaczeniem numerów słupów oświetleniowych, na których umieszczono reklamy zgodnie z dokumentacją fotograficzną. Kolejna kontrola pasa drogowego przeprowadzona [...] lutego 2014 r. potwierdziła dalsze zajmowanie pasa drogowego pod umieszczenie reklamy.

28 lutego 2014 r. do zarządcy drogi zgłosił się J.T. – ojciec R.T.-D., lecz nie złożył wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na umieszczenie reklam. Kolejna kontrola pasów drogowych w dniu [...] marca 2014 r. wykazała dalsze zajmowanie pasów drogowych ulic: [...] przez dwustronne reklamy umieszczone na słupach oświetleniowych. W dniu [...] marca 2014 r. podczas kontroli stwierdzono, że dwustronne reklamy "J" nie zajmują już pasów drogowych ww. ulic.

3 marca 2014 r. pismem z [...] lutego 2014 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postepowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego.

11 marca 2014 r. J.T. podczas wizyty w Urzędzie Miasta wskazał, że w związku z jego deklaracją złożoną 28 lutego 2014 r., że reklamy zostaną zdjęte 1 marca 2014 r., zakładał, że kara nie będzie naliczana za dzień 1 marca 2014 r. J.T. został poinformowany, że zajęcie pasa drogowego przez okras krótszy niż 24 godziny jest traktowane jako zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Ta informacja spowodowała odmowę dalszego udziału w spisywaniu protokołu jak również odmowę podpisania go.

26 marca 2014 r. do Urzędu Miasta wpłynęło pismo z "J", w którym strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka K.F., z którym "J" podpisał w dniu [...] stycznia 2014 r. umowę o dzieło w zakresie rozwieszenia banerów reklamowych oraz plakatów. W ocenie strony to K.F. ponosi odpowiedzialność za umieszczenie reklam w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi na podstawie zawartej umowy o dzieło. W związku z powyższym pismem z [...] marca 2014 r. organ zwrócił się do strony o przesłanie kopii umowy o dzieło z [...] stycznia 2014 r.

Pismem z [...] kwietnia 2014 r. organ zawiadomił prawidłowo K.F. oraz stronę o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka, wyznaczając termin na [...] maja 2014 r. o godz. 12:00. K.F. został poinformowany, że w przypadku braku możliwości stawienia się we wskazanym terminie ma możliwość zwrócenia się w celu wyznaczenia innego terminu. Pismo wróciło nie podjęte w terminie, awizowane dwukrotnie 9 maja 2014 r. i 28 kwietnia 2014 r.

19 maja 2014 r. do Wydziału Infrastruktury Urzędu Miasta przyszedł K.F., który nie odebrał pisma i nie wiedział o wyznaczonym terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania go w charakterze świadka. Posiadał wiedzę o toczącym się postepowaniu i chciał uzyskać informację co do wysokości nałożonej kary. Pracownik Urzędu poinformował go, że kara będzie wynosiła 10-krotność stawki za zajęcie pasa drogowego pod reklamę. K.F. odmówił spisania protokołu w charakterze świadka.

[...] maja 2014 r. w obecności pracowników Wydziału Infrastruktury Miejskiej spisano protokół z przesłuchania świadka. Strona i wezwany w charakterze świadka K.F. nie przyszli w wyznaczonym terminie.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł także, że w przeprowadzonym postępowaniu wykazano, że stroną jest R.T.-D. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "J", co wynika z dostarczonej przez stronę umowy o działo z [...] stycznia 2015 r., ponieważ w § 1 pkt 3 umowy jest zapisane, że wszelkie niezbędne materiały reklamowe oraz materiały niezbędne do ich montażu dostarczy zamawiający, a więc "J". Organ, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2408/11 stwierdził, że zgodnie z tym zapisem strona jest właścicielem reklam umieszczonych w pasach drogowych bez zezwolenia zarządcy, a więc ponosi konsekwencje nie uzyskania wymaganych prawem zezwoleń. W ocenie organu udowodnił on ponadto, że zajęcie pasów drogowych nastąpiło bez zezwolenia zarządcy drogi (dokumentacja fotograficzna). Strona zaś nie wnioskowała o zajęcie pasa drogowego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w oznaczonej w decyzji wysokości.

R.T.-D. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wniosła od niego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując, iż kara za zajęcie pasa drogowego powinna być nałożona na K.F..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji odniósł się do treści umowy o dzieło z [...] stycznia 2014 r. wskazując, że w § 1 pkt 3 umowy zastrzeżono, że wszelkie niezbędne materiały reklamowe oraz materiały niezbędne do ich montażu dostarczy zamawiający., tj. "J, zgodnie z którym to zapisem R.T.-D. jest właścicielem reklam umieszczonych w pasach drogowych bez zezwolenia zarządcy, a więc ponosi konsekwencje nie uzyskania wymaganych prawem zezwoleń. Organ odwoławczy częściowo zgodził się z zarzutem odwołania, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, normujące zasady ustaleń stanu faktycznego sprawy. Organ uznając wezwanie świadka – K.F. za prawidłowe powinien był w myśl dyspozycji art. 88 K.p.a ukarać K.F. grzywną za nieuzasadnione niestawiennictwo, jeżeli organ ten lub strona postępowania uznawali te zeznania za miarodajne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, albo wykazać w uzasadnieniu decyzji, że przeprowadzenie niniejszego dowodu nie będzie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ pierwszej instancji zaniechał powyższych działań, przechodząc z uwagi na niestawiennictwo świadka bezpośrednio do etapu postępowania obejmującego rozstrzyganie sprawy. Tym samym organ naruszył art. 88 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. Jednak w ocenie organu odwoławczego uchybienie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Kolegium podzieliło bowiem pogląd zaprezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi, jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Zatem, to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Wskazane przepisy ustawy o drogach publicznych (...) mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący (...) kwestii legitymacji do bycia stroną w postępowaniu o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym, wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, nie jest władna zmienić umowa. Umowa jako instrument prawa cywilnego, co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły, nie zaś nie będący jej stroną organ administracji publicznej (tak NSA w wyroku z 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 560/08 – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro zatem – w ocenie organu odwoławczego – z treści przedłożonej przez stronę odwołującą się kopii umowy o działo zawartej z K.F. jednoznacznie wynika, że wszelkie niezbędne materiały reklamowe oraz materiały niezbędne do ich montażu dostarcza zamawiający czyli R.T.-D., oznacza to, że zarówno właścicielem reklamy, jak jej nośnika była strona odwołująca się. Wobec powyższego, umowa o dzieło, jaką strona odwołująca się zawarła z K.F. na rozwieszenie banerów reklamowych i plakatów na terenie Miasta nie skutkuje okolicznością, że w przypadku strony odwołującej się brak jest przymiotu strony w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego na potrzeby umieszczenia reklamy bez zezwolenia. Wzajemne oświadczenia stron umowy cywilnoprawnej, także co do uzyskania stosownych zezwoleń, nie mają wpływu na bezwzględnie obowiązujące normy publicznoprawne w kwestii podmiotu zobowiązanego do uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w razie jego braku, uiszczenia stosownej kary pieniężnej. W myśl art. 28 K.p.a w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p, podmiotem zobowiązanym do uiszczenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia i jednocześnie stroną postępowania administracyjnego w sprawie o jej wymierzenie jest właściciel reklamy i nośnika, na którym dana reklama została umieszczona. Kolegium podzieliło zatem stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie stroną postępowania w sprawie nałożenia przedmiotowej kary jest strona odwołująca się.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.T.-D. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła jej:

1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że to skarżąca jest odpowiedzialna za umieszczenie banerów zajmujących pas drogowy, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż osobą wyłącznie odpowiedzialną jest K.F., co jednoznacznie wynika z podpisanej przez niego treści umowy z [...] stycznia 2014r., a także jest zgodne z opinią orzecznictwa,

2. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 K.p.a poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wyrażające się w nierozpoznaniu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych prezentowanych przez stronę, a w szczególności nie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, objawiające się w pominięciu okoliczności zawarcia z K.F. umowy z [...] stycznia 2014 r., w wyniku czego przejął on w posiadanie banery reklamowe oraz materiały reklamowe, które samodzielnie zawiesił na słupach, zajmując przez to nielegalnie pas drogowy,

- art. 8 K.p.a poprzez prowadzenie postępowania w sposób zmniejszający zaufanie obywateli do organów Państwa, wyrażające się w nie rozpoznaniu i nie uwzględnieniu materiałów dowodowych przedłożonych przez skarżącą, w szczególności umowy z [...] stycznia 2014 r., zakładając z góry, iż to skarżąca jest odpowiedzialna za przedmiotowe zajęcie pasa drogowego, co jest niezgodne ze stanem faktycznym i zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

- art. 9 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a poprzez uchybienie przez organ administracji publicznej obowiązkowi czuwania nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a także zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym etapie postępowania, w szczególności poprzez nie uwzględnienie i całkowite pominięcie okoliczności, iż skarżąca, zgodnie z treścią umowy z [...] stycznia 2014 r. przekazała wszelkie materiały reklamowe K.F., nie zdając sobie sprawy z możliwości nielegalnego zajęcia pasa drogowego,

- art. 12 § 1 K.p.a objawiające się w opieszałości i bierności organu kontrolnego, w szczególności nie uwzględnieniu i pominięciu przez organ administracji publicznej istotnego dowodu w sprawie, który zwalnia skarżącą z przedmiotowej odpowiedzialności,

- art. 77 § 1 K.p.a poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, wyrażające się w jednostronnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieuwzględnienie w wydanym rozstrzygnięciu dowodów przemawiających na korzyść skarżącej,

- art. 78 § 1 K.p.a poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodu z umowy z [...] stycznia 2014 r., podczas gdy jest to dowód mający istotne znaczenie dla sprawy z uwagi na zwolnienie skarżącej z odpowiedzialności za nielegalne zajęcie pasa drogowego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a).

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej: u.d.p). Jedną z form działania stanowiącego delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 u.d.p, jest umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Bezprawny charakter temu działaniu nadaje okoliczność związana z brakiem zezwolenia organu na zajecie pasa drogowego. Zgodnie z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6.

W sprawach o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego pod reklamę istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma ustalenie czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, oraz czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że mamy w niej do czynienia z reklamami w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p, a także to, że strona skarżąca nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasów drogowych.

W ocenie Sądu w sprawie wykazane zostało także, że umieszczenie tych reklam nastąpiło w pasach drogowych dróg publicznych. Dla porządku wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się jednocześnie, że dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p, z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1665/07, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest więc przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08, CBOSA).

W ramach kontrolowanej sprawy o przebiegu zajętych pasów drogowych świadczą takie dowody jak mapy geodezyjne z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasów drogowych i zaznaczeniem lokalizacji zajętych przez reklamy słupów oraz zdjęcia tychże reklam. Wykazanie w powyższy sposób kolizji przedmiotowych reklam z wyznaczonymi pasami drogowymi jest zdaniem Sądu wystarczające, pozwala bowiem stwierdzić, jaka była lokalizacja reklam skarżącej.

Okres zajęcia pasów drogowych prawidłowo ustalono w postępowaniu administracyjnym na podstawie danych wynikających ze znajdujących się w aktach notatek służbowych pracowników Wydziału Infrastruktury Miejskiej Urzędu Miasta.

Zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze zmierzające do wykazania, że skarżąca nie powinna zostać uznana za stronę tego postepowania. Ustawodawca regulując odpowiedzialność administracyjną podmiotu z tytułu umieszczenia w pasie drogowym reklamy, bez zgody zarządcy drogi, nie wyszczególnił żadnych cech, którymi podmiot ten miałby się charakteryzować. Zasadne zatem staje się twierdzenie, że podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu będzie podmiot zajmujący pas drogowy, przy czym co do zasady będzie to podmiot, na którego rzecz reklama ta została zamontowana. W orzecznictwie prawidłowo wskazuje się - na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy - że podmiotem biernie legitymowanym w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. jest właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi. Kwestii legitymacji do bycia stroną postępowania o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym, wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, nie jest władna zmienić umowa. Umowa jako instrument prawa cywilnego co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły i nie zwalnia od odpowiedzialności administracyjnej z tytułu umieszczenia w pasie drogowym spornej reklamy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 560/08; z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 803/10, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że właścicielem banerów które zostały umieszczone w pasach drogowych jest sama skarżąca, przez co nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, mając na uwadze to co zostało stwierdzone dotychczas, iż to właśnie skarżąca zajęła pasy drogowe w celu umieszczenia w ich obrębie reklam - bez zezwolenia zarządcy drogi, a zatem, że to skarżąca jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu. Kwestii tej nie jest władna zmienić umowa o dzieło z [...] stycznia 2014 r. zawarta przez skarżącą z K.F., z postanowień której wynika, że wszelkie niezbędne materiały reklamowe oraz materiały niezbędne do ich montażu dostarcza zamawiający, czyli skarżąca. Owszem w umowie tej jest zapis, iż wykonawca reklam – K.F. - zobowiązuje się do m.in. załatwienia wszelkich formalności związanych z uzyskaniem niezbędnych pozwoleń i zgód uprawniających do rozmieszczenia "bannerów" reklamowych oraz plakatów przedsiębiorstwa zamawiającego (skarżącej), lecz to oświadczenie - jak słusznie wskazał organ odwoławczy - nie ma wpływu na bezwzględnie obowiązujące normy publicznoprawne, w kwestii podmiotu zobowiązanego do uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a w razie jego braku, uiszczenia kary pieniężnej. Skarżąca zaś uprawniona jest do dochodzenia w drodze regresu zwrotu uiszczonej kary, którego istota polega na zmianie między osobą poszkodowaną a osobą odpowiedzialną za szkodę przez wejście w miejsce poszkodowanego, a następnie realizacji roszczenia regresowego.

Reasumując należało stwierdzić, że organy administracji rozpatrzyły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceniły go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych przez umieszczenie reklam bez zezwolenia zarządcy drogi. Organy administracji przed wydaniem decyzji umożliwiły stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, realizując w ten sposób prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu i dając możliwość zajęcia końcowego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Nie doszło również do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącej, zasady zaufania obywateli do organów państwa. Wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organy orzekające wzięły pod uwagę wszystkie podnoszone przez skarżącą okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, a odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sformułowały wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Także wysokość kary pieniężnej została wyliczona w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p z uwzględnieniem postanowień Uchwały Nr LIX/671/2005 Rady Miasta z 19 października 2005 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem utrzymaniem i ochroną dróg w granicach administracyjnych miasta (Dz.Urz. województwa z 2005 r., nr 84, poz. 1432 ze zm.).

Skoro sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa, zgodnie z dyspozycją art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.