Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 250/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant: Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i S. B. na decyzję Wojewody z dnia 27 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 grudnia 2004 r. nr [...] Starosta, na podstawie art. 36a ust. 2, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 – 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), art. 104 § 1 i 2, art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 10 maja 1999 r. wydaną przez Prezydenta Miasta i zezwalającą na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. D. w S.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 16 czerwca 2003 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na w/w nieruchomości z powodu wykonywania ich w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w pozwoleniu na budowę, rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy przez organ nadzoru budowlanego II instancji. Następnie na inwestora nadbudowy został nałożony obowiązek, polegający na sporządzeniu i przedstawieniu projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót.

Stąd też wobec orzeczenia organu nadzoru budowlanego stwierdzającego, iż przy realizacji powyższej rozbudowy nastąpiło istotne odstąpienie od warunków i ustaleń określonych w wydanym pozwoleniu na budowę należało stosowne pozwolenie w świetle art. 36a Prawa budowlanego uchylić. Przepis ten stanowi bowiem, iż istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego jest dopuszczalne; wymaga jednakże uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W sytuacji zaś naruszenia cytowanego przepisu organ administracji architektoniczno - budowlanej jest zobowiązany uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę.

Nadto organ I instancji podniósł, iż nie uwzględnił okoliczności wskazanych przez S. B. w piśmie z dnia 30 listopada 2004 r. jako chybionych; w ocenie organu jedyną przesłanką w sprawie uchylenia wymienionego pozwolenia jest dyspozycja art. 36a Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji przedmiotowej ustawy.

W odwołaniu od w/w decyzji B. i S. B. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, iż winien on uwzględnić dodatkowe przesłanki, którymi obciążona jest wydana decyzja o pozwoleniu na budowę.

Odwołujący podnieśli, iż rozpoczęcie budowy budynku mieszkalnego nastąpiło przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, co narusza dyspozycję art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; w ich przekonaniu potwierdzają to: dokumentacja zebrana w sprawie przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego oraz decyzja z dnia 12 czerwca 2003 r., decyzje wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2002 r. Okoliczność powyższą potwierdzić mogą również świadkowie.

Co więcej decyzja o pozwoleniu na budowę narusza postanowienia art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 5 ust. 2 pkt 2b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Budynek w chwili obecnej rażąco odstaje bowiem od ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego jako strefa zabudowy mieszkaniowej nisko intensywnej M2 do wysokości 7,5 m. Wysokość budynku, przypominającego kamienicę czynszową dwupiętrową ogranicza dopływ światła dziennego; powoduje konieczność używania światła sztucznego przez co generuje koszty oraz obniża realną wartość nieruchomości odwołujących.

Nadto w ocenie B. i S. B. istotną kwestią jest fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu straciła swoją ważność 25 grudnia 1998 r. natomiast pozwolenie na budowę wydane zostało w dniu 10 maja 1999 r. Niezasadnym zaś w świetle stanu faktycznego sprawy było wskazanie przez organ, iż inwestor stosowny wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę złożył w dniu 5 października 1998 r. W decyzji Wojewody z dnia 25 marca 1999 r. stwierdzono bowiem wyraźnie, iż wniosek o pozwolenie nie odpowiada wymogom stosownego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Decyzją z dnia 27 stycznia 2005 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie zasadnie oparł się o dyspozycję art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego z uwagi na wykonywanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w uchylonym pozwoleniu na budowę. W tym stanie podnoszone przez skarżących zarzuty są bezzasadne. Realizacja budowy przez G. i Z. Z. jest bowiem przedmiotem trwającego postępowania przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego. Stąd też wszelkie naruszenia prawa w trakcie realizacji inwestycji oraz odstępstwa od zatwierdzonego projektu leżą w kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego; ten organ będzie więc właściwym do zatwierdzenia projektu zamiennego i wydania pozwolenia na dokończenie robót budowlanych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. i S. B. wnieśli o uchylenie w/w decyzji Wojewody; nadto skarżący wnieśli o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Starosty skarżący podnieśli, iż decyzja Wojewody stanowi tolerowanie bezprawia oraz przyczynia się do znacznego pogorszenia warunków estetyczno – widokowych terenu; co więcej jest wskazaniem dla organu I instancji do zatwierdzenia i legalizacji nielegalnej budowy niezgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżących Wojewoda nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów stawianych rozstrzygnięciu organu I instancji; nie podjął również żadnych działań w celu wyegzekwowania naruszonego prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując, iż wydano decyzję prawidłową merytorycznie.

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty w przedmiocie uchylenia pozwolenia na budowę, wydane w oparciu o art. 36a ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718).

W świetle bowiem art. 7 ust. 1 przedmiotowego aktu prawnego do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Stąd też dla oceny prawidłowości postępowania organów administracji zasadniczego znaczenia nabiera dyspozycja art. 36a ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed wejścia w życie w/w nowelizacji.

Zgodnie z cytowanymi przepisami istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę było dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W przypadku zaś nie uzyskania stosownej decyzji, właściwy organ zobligowany został do uchylenia wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd w składzie orzekającym wskazuje, iż uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje sytuację w której inwestor traci uprawnienie do wykonywania robót budowlanych, a ewentualna ich kontynuacja stanowi samowolę budowlaną podlegającą sankcji przewidzianej w art. 48 Prawa budowlanego.

Co oczywiste, przedmiotowa decyzja może być wydana jedynie jako następstwo rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego opartego na ustaleniu istotnego odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę; rozstrzygnięciem takim jest postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wydane na art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w dniu 16 czerwca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w następstwie wizji lokalnej z dnia 10 czerwca 2003 r. w trakcie której stwierdzono istotne odstępstwo od wydanego pozwolenia na budowę (polegające na zmianie wykonania wejść do budynku na wyższe kondygnacje), w trybie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego wydał stosowne postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na realizacji rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. D. w S.

Nadto, decyzją uprawnionego organu nadzoru budowlanego z dnia 11 lipca 2003 r. na inwestora nałożono obowiązek sporządzenia zamiennego projektu budowlanego. Z kolei w dniu 8 września 2004 r. zobowiązano inwestora do wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Przedmiotowe rozstrzygnięcia stanowiły zaś kompleksową podstawę dla organu administracji architektoniczno – budowlanej do wydania decyzji w trybie art. 36a ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Starosta w dniu 1 grudnia 2004 r. wydał stosowne rozstrzygnięcie o oparciu o przepis bezwzględnie obowiązujący, które decyzją Wojewody z dnia 27 stycznia 2005 r. utrzymane zostało w mocy.

W ocenie Sądu orzekającego wydane decyzje administracyjne są prawidłowe.

Organy administracji zasadnie oparły się o rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego właściwych do kontroli zgodności wykonywania robót budowlanych z projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę (por. w tym zakresie Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, Gdańsk 2004, s. 115).

Prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy oraz dokonano subsumcji właściwych przepisów prawnych. Tym samym w stosunku do wydanych rozstrzygnięć jakichkolwiek zarzutów postawić nie można. Nadto w świetle art. 7 i 77 k.p.a. postępowanie administracyjne organu administracji przeprowadzone zostało w sposób w pełni prawidłowy; merytoryczne decyzje wydane zaś zostały w oparciu o należycie zgromadzony i wnikliwie oceniony materiał dowodowy.

Z kolei zarzuty skarżących podniesione na etapie odwołania od decyzji organu I instancji jak i te zawarte we wniesionej przez nich skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zwrócić należy uwagę, iż w istocie dotyczą one okoliczności stanowiących przedmiot postępowania przed organami nadzoru budowlanego, które prowadzono niejako równolegle. Zasadnie wskazał na to organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, iż wszelkie naruszenia prawa w trakcie realizacji inwestycji oraz odstępstwa od zatwierdzonego projektu leżą w gestii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który to właściwy jest do orzekania w przedmiocie ewentualnego zatwierdzenia projektu zamiennego oraz wydania pozwolenia na dokończenie robót budowlanych przedmiotowej inwestycji.

W tym specyficznym postępowaniu, co oczywiste, nie mogą one stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego wydanego rozstrzygnięcia; zaskarżoną decyzją utrzymano bowiem rozstrzygnięcie organu I instancji zapadłe w oparciu o art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, którego dyspozycję stan faktyczny sprawy bez wątpienia wyczerpuje.

Stąd też nie można przyjąć, iż decyzja Wojewody stanowi tolerowanie bezprawia, wskazanie dla organu I instancji do zatwierdzenia i legalizacji nielegalnej zabudowy; nadto nie można przyjąć, iż utrzymuje stan niezgodności budowy z planem zagospodarowania przestrzennego i przyczynia się do pogorszenia warunków estetyczno – widokowych terenu. Przemawia za taką konstatacją okoliczność, iż decyzja ta utrzymuje w mocy orzeczenie potwierdzające przeprowadzenie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę i tym samym z nimi sprzecznych oraz zawierające wynikającą z przepisów prawa sankcję.

Mając powyższe rozważania na uwadze nie można również uznać, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się praktycznie do żadnego z naruszeń prawa stawianych przez skarżących na etapie postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji Wojewody zawiera bowiem kompleksową ocenę przedmiotowych zarzutów zawierającą bezpośrednie wskazanie, iż to organ nadzoru budowlanego a nie organ administracji architektoniczno – budowlanej uprawniony jest do ich merytorycznej oceny oraz do ewentualnego wydania stosownego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe rozważania skargę należało oddalić. Stąd też Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.