Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 268/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za styczeń - lipiec 2017 roku. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy M. określił A Sp. z o.o. z siedzibą w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w kwocie 97.067 zł. Powyższa decyzja na skutek odwołania spółki została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] r. określił stronie skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 lipca 2017 r. w wysokości 56.623 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że aktem notarialnym z dnia 24 listopada 2016 r. A Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w K. nabyła nieruchomość położoną w K., gmina M., składającą się z działek oznaczonych nr 499/1 i 499/3. Na nieruchomości tej znajdują się podlegające opodatkowaniu następujące budynki: budynek biurowy o pow. użytkowej 656,96 m2, budynek kotłowni o pow. użytkowej 348,25 m2, budynek produkcyjny o pow. 170 m2 oraz budynki suszarni o łącznej powierzchni użytkowej 3.876 m2. Opodatkowaniu podlegają też budowle: stacja trafo o wartości 8.800 zł, studnia głębinowa o wartości 31.500 zł oraz utwardzenia (drogi i place) o wartości 6.800 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał w dniu 1 grudnia 2016 r. a biegły ustalił wartość budowli według cen z tego roku. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 10 lipca 2017 r. strona skarżąca sprzedała nieruchomość położoną w K. A. T.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A Sp. z o.o. obecnie z siedzibą w W. wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. Strona skarżąca podniosła następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.) dalej u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie z stosunku do suszarni, która ze względu na zły stan techniczny m.in. brak dachu, brak przydatności do użytkowania nie powinna być traktowana jako obiekt będący budynkiem i tym samym podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 kpa poprzez wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r. w tym samym składzie, co w decyzji z dnia [...] r. uchylającej decyzję Wójta Gminy M. z [...] r. w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, które to naruszenie doprowadziło do złamania zasady obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy,

b) art. 145 § 1 lit c) ppsa w zw. z art. 121 § 1 op w zw. z art. 191 op poprzez wydanie decyzji przez organ, który powinien zostać wyłączony od udziału w sprawie oraz poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, poprzez wzięcie udziału w wydaniu decyzji z dnia [...] r. przez ten skład co decyzje w dniu [...] r., oraz początkowe podzielenie przez SKO zasadności złożonego odwołania, a w kolejno wydanej decyzji podzielenie stanowiska wyrażanego w zaskarżonej decyzji.

3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym określeniu wartości budowli oraz wartości rynkowej gruntu według cen za okres od 2015 r. do 2017 r. (w operacie szacunkowym z dnia 30 maja 2017 r.), które to wartości nie odpowiadają wartości budowli na moment powstania obowiązku podatkowego tj. na dzień 1 grudnia 2016 r., powyższy błąd w ustaleniach faktycznych miał wpływ na wynik sprawy poprzez określenie wartości nieruchomości i gruntów według niewłaściwych cen.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Organy podatkowe w toku postępowania zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy, a ocena tego materiału została dokonana bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów wyrażonych przepisem art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. DZ.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.). W szczególności organy podatkowe miały uzasadnione podstawy do przyjęcia, że znajdująca się na nieruchomości strony skarżącej suszarnia odpowiada definicji budynku z art. 1 a ust. 1 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Strona skarżąca podnosi, że budynek suszarni nie posiada dachu, ale to stwierdzenie nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W akcie notarialnym nabycia nieruchomości z dnia [...] r. wskazano, że będące przedmiotem umowy sprzedaży działki nr 499/1 i 499/3 zabudowane są budynkami oznaczonymi w księdze wieczystej jako dwukondygnacyjny budynek biurowy, siedem jednokondygnacyjnych budynków przemysłowych i inny budynek niemieszkalny. W operacie szacunkowym rzeczoznawcy majątkowego M. M. z dnia 30 maja 2017 r. biegły stwierdził, że budynki suszarni zostały wybudowane w latach 50-tych, konstrukcja budynku jest szkieletowa ze słupami nośnymi z cegły ceramicznej a fundamenty to słupy betonowe. Na słupach oparta jest drewniana konstrukcja dachu wykonana z wiązarów deskowych. Dach dwuspadowy jest pokryty papą na lepiku. Z opinii biegłego wynika, że budynki suszarni są w złym stanie technicznym a dachy są miejscowo zarwane. Niewątpliwie budynki suszarni o stosunkowo nietrwałej konstrukcji wybudowane w latach 50-tych ubiegłego wieku są w złym stanie technicznym a w poszyciu dachowym występują uszkodzenia i ubytki. Nie oznacza to jednak, że sporne budynki nie posiadają dachu – jego konstrukcji z wiązarów deskowych i pokrycia z papy na lepiku. Również w umowie sprzedaży nieruchomości z dnia 10 lipca 2017 r. strony określiły, że działki nr 499/1 i 499/3 są zabudowane budynkami przemysłowymi (nie naniesieniami, które nie odpowiadają definicji budynku).

Strona skarżąca nie może też powoływać się na okoliczność, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.o.p.l. został zmieniony ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1045), która weszła w życie 1 stycznia 2016 r. Strona skarżąca nie wykazała natomiast, aby w odniesieniu do budynków suszarni została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, na podstawie której trwale wyłączono budynki suszarni lub ich części z użytkowania (art. 2 a ust. 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. ).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie mogło tez naruszyć przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) czy przepisów k.p.a. Przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu przed organem podatkowym II instancji (art. 2 § 1, art. 13 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa). Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. zostały wydane przez organ odwoławczy w tym samym składzie nie oznacza, że członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego podlegali wyłączeniu od udziału w ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 6 O.p. członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja to decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] r. a członkowie SKO niewątpliwie nie brali udziału w jej wydaniu. Fakt, że organ odwoławczy w takim samym składzie uchylił wcześniejszą decyzję organu I instancji nie oznacza, że nie mógł w tym samym składzie utrzymać w mocy decyzji Wójta Gminy M. wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało na konieczność ustalenia wartości budowli na moment powstania obowiązku podatkowego, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie oraz uwzględnienia, że skarżąca spółka w dniu 10 lipca 2017 r. sprzedała nieruchomość położoną w K.. Wójt Gminy M. w decyzji z dnia [...] r. zrealizował powyższe zalecenia i wskazał w szczególności, że obowiązek podatkowy zgodnie z art. 6 u.p.o.l. powstał z dniem 1 grudnia 2016 r. Chybiony jest też zarzut, że błędnie określono wartość budowli według cen za okres od 2015 r. do 2017 r. Strona skarżąca nie dostrzega, że biegły rzeczoznawca w uzupełnieniu operatu szacunkowego (uzupełnienie z dnia 17 czerwca 2017 r.) wskazał wartość budowli według cen z 2016 r. i taka wartość została przyjęta jako podstawa opodatkowania.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji wyroku.

ak