Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2244/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi B. P.-K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku B. P. - K. o ponowne rozpatrzenie sprawy

- utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 2 maja 2012 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia, na wniosek B. P. - K., postępowania w sprawie uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę drogi ekspresowej S[...] od węzła "[...]" do węzła "[...]" wraz z odcinkiem drogi ekspresowej łączącej węzeł "[...]" z węzłem "[...]" i węzłem "[...]", Etap III: [...] [...] - odcinek od węzła "[...]" (bez węzła) do węzła "[...]" (bez węzła) oraz nadającej jej rygor natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie umarzającej postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż zgodnie z brzmieniem art. 161 § 1 k.p.a., minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną, jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa. Natomiast, stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei w myśl art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze. zm.) który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Organ zauważył, iż przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Organ zaznaczył, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza akt sprawy wykazała, że przedmiotem inwestycji jest budowa drogi ekspresowej S[...] od węzła "[...]" do węzła "[...]" wraz z odcinkiem drogi ekspresowej łączącej węzeł "[...]" z węzłem "[...]" i węzłem "[...]". Etap III: [...]- odcinek od węzła "[...]" (bez węzła) do węzła "[...]" (bez węzła). Wnioskodawczyni - B. P. - K., nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że B. P. - K. wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania prawa współwłasności dwóch lokali mieszkalnych w budynku przy Al. [...] w W. (Księgi Wieczyste Nr [...] i Nr [...]) oraz prawa współwłasności zabudowanej działki przy Al. [...] (Księga Wieczysta Nr [...]). Zaznaczył także, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, iż nieruchomości opisanej w powyższej Księdze Wieczystej odpowiada nr ewid. działki [...]. Ponadto, z akt sprawy, w tym dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] wynika, iż działka nr ewid. [...] od strony północno - wschodniej oddzielona jest od inwestycji (skrzyżowanie Al. [...] z zaplanowaną Obwodnicą [...] - oznaczone jako Projektowane wiadukty [...],[...],[...]) działką nr ew. [...]. Natomiast od strony południowo - wschodniej nieruchomość wnioskodawczyni oddzielona jest od inwestycji obejmującej od tej strony przebudowę Al. [...] - działką ew. [...]. Powyższe wynika z projektu budowlanego, Tom 1- Projekt drogowy część 1 z 3, rys. nr 2.15. Z ww. projektu budowlanego wynika także, że działka nr ew. 89/1 od strony północno - wschodniej jest usytuowana w odległości ok. 40 m, a od strony południowo - wschodniej w odległości ok 20 m od najbliższych elementów zaplanowanej inwestycji. Ponadto, z projektu budowlanego – ww. rys. nr 2.15 wynika, iż działka nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze z czasowego zajęcia terenu (obszar oznaczony wg legendy - oznaczony przerywaną linią w kolorze różowym).

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej usytuowanie projektowanej inwestycji względem działki stanowiącej współwłasność B. P. - K. (działki nr ewid. [...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nieruchomość należąca do wnioskodawczyni z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o numerze ewid. [...] (stanowiącej współwłasność B. P. - K.). Innymi słowy, wnioskodawczyni może bez przeszkód zagospodarować działkę, której jest właścicielką, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Z charakteru spornej inwestycji nie wynika również, aby powodowała ona - mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa - jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ewid. [...] (do której B. P. - K. posiada prawo własności). Brak jest, zatem podstaw do uznania, że działka wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.

Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że B. P. - K. nie posiada przymiotu strony w sprawie dotyczącej przedmiotowej inwestycji, a zatem nie może wnieść prawnie skutecznego wniosku o uchylenie, na podstawie art. 161 § 1 k.p.a., decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...].

Z uwagi więc na to, iż organ co do zasady, nie może prowadzić postępowania administracyjnego na wniosek dowolnego podmiotu, bowiem uczyniłby to w sposób rażąco niezgodny z prawem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż należało utrzymać w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2012 r.. znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia, na podstawie art. 161 § 1 k.p.a. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...].

Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru budowlanego zwrócił uwagę, że interes prawny B. P. - K. do kwestionowania przedmiotowej inwestycji, był już badany przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z odwołaniem B. P. - K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze, z uwagi na brak przymiotu strony.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienione postanowieni Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. złożyła B. P.-K., wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. bez podstawy prawnej ustalającej lokalizację i przebieg drogi ekspresowej S[...] - [...] - czyli ustanowienie samowoli budowlanej;

2. rażące naruszenie prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. bez podstawy prawnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany udzielając jednocześnie pozwolenia na budowę drogi ekspresowej S[...] - [...] - czyli ustanowienie samowoli budowlanej;

3. rażące naruszenie art. 46 ust. 1 pkt i ust.4 pkt 8,9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska - nie sporządzono analizy i oceny środowiskowych uwarunkowań i oddziaływania dla całego przedsięwzięcia;

4. nie uznanie za strony postępowania zamieszkujących i posiadających nieruchomości w otoczeniu realizowanej drogi [...].

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei w myśl unormowania art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że organ, do którego wpłynęło podanie o weryfikację danego aktu administracyjnego w pierwszej kolejności winien ustalić, czy podanie to wniósł podmiot legitymujący się przymiotem strony postępowania.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż przepis art. 161 kpa ma zastosowanie wówczas, gdy przez wykorzystanie przewidzianych w kodeksie instytucji prawnych zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych albo wznowienia postępowania nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do uchylania lub zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie, jeżeli przepisy szczególne zobowiązują organ do podejmowania przewidzianych w nich działań prawnych lub faktycznych celem usunięcia stanu zagrożenia dla tych dóbr.. Zastosowanie art. 161 celem ochrony życia lub zdrowia ludzkiego jest możliwe tylko w przypadku istniejącego w rzeczywistości stanu zagrożenia tych dóbr, natomiast w zakresie ochrony gospodarki narodowej oraz ważnych interesów państwa chodzi o zapobieżenie powstaniu w przyszłości poważnej szkody (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 236). W wyroku NSA z dnia 26 marca 1987 r., II SA 1553-1554/86, GP 1987, nr 16, s. 6; OSP 1988, z. 9, poz. 199, s. 405, z glosą B. Wierzbowskiego, stwierdzono, że: "Przewidziane w art. 161 § 1 i § 2 k.p.a. możliwości uchylenia lub zmiany w niezbędnym zakresie każdej decyzji ostatecznej, odnosi się wyłącznie do ochrony w sytuacjach wyjątkowych wartości szczególnie cennych

Badając legitymacje czynną podmiotu do skutecznego złożenia wniosku w omawianym trybie organ winien mieć na uwadze brzmienie art. 28 kpa nie tracąc jednak z pola widzenia, iż decyzja której wniosek dotyczy zapadła w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę w którym krąg podmiotów posiadających przymiot strony określa art. 28 ust 2 Prawa budowlanego.

Jak trafnie wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Rację ma Główny inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując, iż samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego.

Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem kwestionowanej przez skarżącą inwestycji była budowa drogi ekspresowej S[...] od węzła "[...]" do węzła "[...]" wraz z odcinkiem drogi ekspresowej łączącej węzeł "[...]" z węzłem "[...]" i węzłem "[...]". Etap III: [...] - odcinek od węzła "[...]" (bez węzła) do węzła "[...]" (bez węzła). Z akt sprawy wynika również, że B. P. - K., nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...].

B. P. - K. wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania prawa współwłasności dwóch lokali mieszkalnych w budynku przy Al. [...] w W. (Księgi Wieczyste Nr [...] i Nr [...]) oraz prawa współwłasności zabudowanej działki przy Al. [...] (Księga Wieczysta Nr [...]).

Zauważyć trzeba, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że nieruchomości opisanej w powyższej Księdze Wieczystej odpowiada nr ewid. działki [...].

Z akt sprawy, w tym dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] wynika, iż działka nr ewid. [...] od strony północno - wschodniej oddzielona jest od inwestycji (skrzyżowanie Al. [...] z zaplanowaną Obwodnicą [...] - oznaczone jako Projektowane wiadukty [...],[...], [...]) działką nr ew. [...]. Natomiast od strony południowo - wschodniej nieruchomość skarżącej oddzielona jest od inwestycji obejmującej od tej strony przebudowę Al. [...] - działką ew. [...]. Powyższe wynika z projektu budowlanego, Tom 1- Projekt drogowy część 1 z 3, rys. nr 2.15. Z ww. projektu budowlanego wynika także, że działka nr ew. [...] od strony północno - wschodniej jest usytuowana w odległości ok. 40 m, a od strony południowo - wschodniej w odległości ok 20 m od najbliższych elementów zaplanowanej inwestycji. Ponadto z projektu budowlanego – ww. rys. nr 2.15 wynika, iż działka nr ew. 89/1 nie znajduje się w obszarze z czasowego zajęcia terenu (obszar oznaczony wg legendy - oznaczony przerywaną linią w kolorze różowym).

Zdaniem Sądu - biorąc pod uwagę przedstawione wyżej usytuowanie projektowanej inwestycji względem działki stanowiącej współwłasność B. P. - K. (działki nr ewid. [...]) – prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nieruchomość należąca do skarżącej z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Przedsięwzięcie to nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o numerze ewid. [...] (stanowiącej współwłasność B. P. - K.). Innymi słowy, wnioskodawczyni może bez przeszkód zagospodarować działkę, której jest właścicielką, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Z charakteru spornej inwestycji nie wynika również, aby powodowała ona - mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa - jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ewid. [...] (do której B. P. - K. posiada prawo własności). Brak jest, zatem podstaw do uznania, że działka wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uznał, iż B. P. - K. nie posiada przymiotu strony w sprawie dotyczącej spornej inwestycji, a zatem nie mogła wnieść prawnie skutecznego wniosku o uchylenie, na podstawie art. 161 § 1 k.p.a., decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...].

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd ponownie wskazuje, że własny punkt widzenia dotyczący przedmiotu sporu, czy też samo zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczą interesu faktycznego strony a nie jej interesu prawnego. Nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącą należy zatem rozpatrywać wyłącznie w kontekście interesu faktycznego. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a. jak i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Jednocześnie Sąd zauważa za Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że interes prawny B. P. - K. do kwestionowania spornej inwestycji, był już badany przez organ. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z odwołaniem B. P. - K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze, z uwagi na brak przymiotu strony. Skarżąca nie zakwestionowała tej decyzji poprzez złożenie skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego.

Z przyczyn wyżej podanych, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.