Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 920/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust.1 , art.16 ust.1 pkt 58, art.17 ust.1 pkt 14 i 25
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
article: art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.14 § 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 26a
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska NSA Maria Piórkowska Protokolant sek.sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 27 marca 2008r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo- Produkcyjno-Usługowego "A" sp. z o.o. z siedzibą w S na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia {...} października 2007r. nr {...} w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) października 2007r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) czerwca 2007r. nr (...), określającą Przedsiębiorstwu Handlowo-Produkcyjno-Usługowemu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S., zwanemu dalej Podatnikiem lub Spółką, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r.

w wysokości 20.670,00zł. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u Podatnika stwierdzono, że wykazany przez niego

w zeznaniu dochód został zaniżony o kwotę 190.130,71zł,

- poprzez zaniżenie przychodów o kwotę części dotacji otrzymanej z PFRON oraz

z budżetu państwa na sfinansowanie części wynagrodzeń osób niepełnosprawnych w zakresie rozliczania składek na ubezpieczenie społeczne za okres, w którym Spółka posiadała status zakładu pracy chronionej i o kwotę przychodów z tytułu usług porządkowych,

- poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę dotacji otrzymanej

z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) oraz

z budżetu państwa na sfinansowanie części wynagrodzeń osób niepełnosprawnych w zakresie rozliczania składek na ubezpieczenie społeczne za okres, w którym Spółka posiadała status zakładu pracy chronionej, o kwotę dotacji otrzymanej

z PFRON na dofinansowanie podwyższonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz o kwotę refundacji zwiększonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, epilepsję lub niewidomych, otrzymaną z PFRON.

Konsekwencją stwierdzonych uchybień było określenie Spółce przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. w kwocie 20.670,00zł, decyzją z dnia (..) czerwca 2007r. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia i ocenę dokonaną przez organ I instancji, utrzymując w mocy jego decyzję. Wskazał, że Podatnik (poprzednia nazwa Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjno-Usługowe "B" Sp. z o.o.), posiadający od dnia 24 lutego 2004r. status zakładu pracy chronionej, otrzymał z PFRON m.in. dotację stanowiącą dofinansowanie do poniesionych przez Spółkę podwyższonych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych, przyznaną na podstawie art.26a-26c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz.776 ze zm. ), zwanej dalej ustawą o rehabilitacji oraz na podstawie aktów wykonawczych, w łącznej kwocie 71.511,39zł. Kwota ta była przekazywana w okresach dwumiesięcznych łącznie za 10 miesięcy roku podatkowego 2004. Ustalenia dokonane przez organ I instancji wykazały, że dowody potwierdzające fakt otrzymania dotacji nie były księgowane poprzez konto rozrachunkowe z PFRON, lecz bezpośrednio odnoszone na zmniejszenie kosztów działalności operacyjnej, z wyjątkiem kwoty 16.815,46zł, którą zaksięgowano na dobro pozostałych przychodów operacyjnych.

Dla celów podatkowych cała kwota dotacji została wykazana jako przychód podlegający opodatkowaniu, a następnie jako przychód zwolniony z opodatkowania na mocy art.17 ust.1 pkt 25 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54 z 2000r., poz.654 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.d.p. Do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych wartość poniesionych kosztów związanych z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych wykazywano w pełnej wysokości tj. bez obniżenia o wartość otrzymanych dotacji, tym samym kwoty 71.511,39zł nie zaliczono do wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem organu podatkowego przepis art.16 ust.1 pkt 58 ustawy p.d.p. nie pozwalał na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art.17 ust.1 pkt 25 ustawy p.d.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2003r.- tj. dotacji, subwencji i dopłat otrzymanych z PFRON przez zakłady pracy chronionej na podstawie przepisów o zatrudnianiu i rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W myśl przepisu przejściowego (art.5 ustawy z dnia 12 listopada 2003r. o zmianie ustawy p.d.p.) zwolnienie przedmiotowe wynikające z art.17 ust.1 pkt 25 ustawy p.d.p. funkcjonowało do dnia 31 grudnia 2006r. na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2003r.

Dalej organ wywodził, że dotacji ze środków PFRON nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy opodatkowania, ani przy ustaleniu straty (art.7 ust.3 pkt 1 i ust.4 ustawy p.d.p.) Neutralny charakter dotacji oznacza, że podmiot otrzymujący dotację zwolnioną z podatku powinien wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty

i wydatki bezpośrednio sfinansowane z tej dotacji. Ponieważ Podatnik otrzymał dotację na zrekompensowanie poniesionych już wydatków, środki otrzymane

z PFRON powinny zmniejszać koszty uzyskania przychodu, z których uprzednio pokryto wydatki sfinansowane dotacją.

Odnosząc się do zarzutu odmowy przeprowadzenia dowodu z decyzji dotyczącej określenia podatku dochodowego od osób fizycznych dla J. Z. organ odwoławczy uznał za słuszne stanowisko organu I instancji

i stwierdził, że nie sposób zgodzić się ze Spółką, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego dla innego podmiotu stanowi wykładnię prawa obowiązującą Spółkę. Dodał też, że Spółka nie występowała o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w spornej kwestii. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na przepisy art.293-294 Ordynacji podatkowej, które stanowią o obowiązku przestrzegania przez pracowników urzędów i izb skarbowych tajemnicy skarbowej, którą objęte są m.in. indywidualne dane zawarte w aktach postępowania podatkowego.

W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i błędne zastosowanie art.15 ust.1 w zw.

z art.16 ust.1 pkt 58 i art.17 ust.1 pkt 14 i 25 ustawy p.d.p., przez przyjęcie, że otrzymane dotacje związane z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania.

Zdaniem Spółki, otrzymane środki finansowe z PFRON nie powodują zmniejszenia kosztów, gdyż były rozliczane metodą ryczałtową, co zostało w jednoznaczny sposób wykazane w toku kontroli. Skoro nie zostały ustalone i przyjęte jednostkowe koszty związane z zatrudnieniem niepełnosprawnych, to wbrew decyzji nie doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów. Wydatki na zwiększone koszty zatrudnienia osób niepełnosprawnych nie były w Spółce zarachowane do kosztów uzyskania przychodów, wobec czego nie mogło być mowy o korekcie kosztów po otrzymaniu dotacji. Ani w protokole z kontroli, ani w decyzjach obu instancji organy nie wskazały z jakiego konta kosztowego ksiąg rachunkowych powinna zostać wyksięgowana kwota otrzymanej dotacji. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez to, że nie przeprowadzono wnioskowanego dowodu z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) lutego 2006r. nr (...) dotyczącej określenia podatku dochodowego dla J.Z., a w której organ stwierdził w sposób jednoznaczny, że zmniejszenia kosztów nie powodują otrzymane dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wypłacone ze środków PFRON, gdyż zgodnie z przedłożoną informacją INF-D-Kz rozliczenie dotacji nastąpiło metodą ryczałtową, Wprawdzie decyzja ta dotyczyła podatku dochodowego od osób fizycznych, ale kwestia dotacji z PFRON uregulowana jest w ten sam sposób, co w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie uwzględnienie wniosku dowodowego Spółki spowodowało, że postępowanie podatkowe zostało pozbawione cechy obiektywizmu. Ponadto naruszona została zasada swobodnej oceny dowodów z uwagi na to, że organy nie wzięły pod uwagę całości materiału dowodowego, czym naruszyły przepis art.187§1.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Skarżąca Spółka przy piśmie z dnia 27 lutego 2008r. przedłożyła Interpretację indywidualną wydaną przez Ministra Finansów z dnia 20 lutego 2008r. nr IBPB 3/423-319/07/AM.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art.134§1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna.

Poza sporem jest to, że dotacje uzyskane z PFRON na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników na podstawie art. 26a ustawy o rehabilitacji zwolnione są z podatku dochodowego, a wydatki pracodawcy - zakładu pracy chronionej, sfinansowane z tej dotacji, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów (k.u.p.).

Zgodnie bowiem z treścią art.16 ust.1 pkt 58 ustawy p.d.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki i koszty bezpośrednio sfinansowane z dochodów (przychodów), o których mowa w art.17 ust.1 pkt 25 ustawy p.d.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2003r.- tj. dotacji, subwencji i dopłat otrzymanych

z PFRON przez zakłady pracy chronionej na podstawie przepisów o zatrudnianiu

i rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W myśl przepisu przejściowego tj. art.5 ustawy z dnia 12 listopada 2003r. o zmianie ustawy p.d.p. (Dz. U. Nr 202, poz.1957) oraz nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 18 listopada 2004r. o zmianie ustawy p.d.p.oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 254, poz.2533), zwolnienie przedmiotowe wynikające z art.17 ust.1 pkt 25 ustawy p.d.p. funkcjonowało do dnia 31 grudnia 2006r. na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2003r.

Spółka nie kwestionowała ustaleń organów podatkowych odnośnie rozliczenia dofinansowania na ubezpieczenie społeczne zatrudnionych osób niepełnosprawnych, jak też refundacji zwiększonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, epilepsję lub niewidomych.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy wyłącznie oceny prawidłowości rozliczenia dotacji ze środków PFRON na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, uzyskanej przez Spółkę w 2004r. w ogólnej kwocie 71.511,39zł i w istocie sprowadza się do okoliczności zarachowania przez Spółkę wydatków sfinansowanych tą dotacją w ciężar k.u.p., gdyż wg Spółki - nie dokonała takiego zarachowania - bo nie zostały ustalone i przyjęte jednostkowe koszty związane z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych, lecz przyjęto ryczałtową metodę rozliczenia dotacji, zaś wg organów - zarachowała, na co wskazuje po pierwsze fakt nie zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów nie stanowiących k.u.p., a po drugie to, że dowody potwierdzające otrzymanie dotacji były księgowane na zmniejszenie kosztów działalności, więc poprzednio wydatki na wynagrodzenia musiały być zaliczone do k.u.p.

Rozstrzygnięcie sporu wymaga rozważenia charakteru dotacji, o której mowa w art. 26a - 26c ustawy o rehabilitacji. Z treści powołanych przepisów wynika, że miesięczne dofinansowanie, o którym mowa w art. 26a ust. 1 przysługuje na zatrudnione osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego

i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej prze Fundusz, a warunkiem koniecznym wypłaty jest wcześniejsze osiągnięcie u pracodawcy przez pracownika niepełnosprawnego kwoty miesięcznego wynagrodzenia wynikającego

z zatrudnienia. Kwota dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest niezależna od jakichkolwiek innych niż określone wyżej okoliczności i wynika z samego faktu zatrudnienia osoby niepełnosprawnej, a w szczególności nie jest wymagane ponoszenie przez pracodawcę jakichkolwiek kosztów - poza wynagrodzeniem - na rzecz tych pracowników.

Wypłata dofinansowania nie odnosi się w sposób bezpośredni do zwiększonych kosztów świadczonej przez niepełnosprawnego pracy, a pracodawca otrzymuje dofinansowanie bez względu na fakt poniesienia podwyższonych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Już sama nazwa dotacji w ustawie, jako "dofinansowanie do wynagrodzeń" wskazuje na jej charakter i powiązanie

z wynagrodzeniem pracowników.

Wypłacone wynagrodzenie jest zatem wydatkiem sfinansowanym z takiej dopłaty (w całości lub w części), niezależnie od tego, że wypłata dotacji nastąpiła po wypłacie wynagrodzenia, bowiem dofinansowanie ma na celu rekompensatę wydatków poniesionych przez pracodawcę na wynagrodzenie dla niepełnosprawnego. Kwota dofinansowania nie może przekroczyć kwoty miesięcznego wynagrodzenia osiąganego przez pracownika niepełnosprawnego, a jeśli przekroczy, to różnicę pracodawca przekazuje na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Miesięczne dofinansowanie nie obejmuje wynagrodzenia pracownika w części finansowanej przez Fundusz na podstawie innych przepisów ustawy.

Z powyższych uregulowań wynika, że dofinansowanie dotyczy wyłącznie wynagrodzenia, a nie innych kosztów (pozapłacowych).

Neutralny charakter dotacji oznacza, że przychód z dotacji nie może finansować wydatków, które następnie są zaliczane do k.u.p., w przeciwnym razie podatnik uzyskałby podwójną korzyść - po pierwsze otrzymując przychód wolny od opodatkowania, a po drugie - pomniejszając k.u.p. o wydatki sfinansowane z tego przychodu. Nie ma przy tym żadnych powodów, aby różnicować pozycję pracodawcy (zpchr), który rozlicza dotację metodą ryczałtową bądź zaliczkową. Na te dwie alternatywne formy wypłaty dofinansowania wskazuje § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy przedsiębiorcom zatrudniającym osoby niepełnosprawne (Dz. U. Nr 114, poz.1194 ze zm.), mającego swą delegację w art.2 ust.2 ustawy z dnia 19 września 2003r. o zmianie ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 189, poz.1850). Rozporządzenie to określa szczegółowe warunki udzielania pomocy przedsiębiorcom, zatrudniającym osoby niepełnosprawne m.in. na podstawie art.26a ust.1-5 ustawy o rehabilitacji (ale nie tylko, bo również na podstawie art.25 ust.2-3a i art.26d), których spełnienie zwalnia

z obowiązku wystąpienia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydanie opinii o projekcie decyzji lub umowy, która będzie stanowić podstawę udzielenia pomocy.

Należy zauważyć, że ustawa o rehabilitacji w art.26a określa sposób ustalenia miesięcznego dofinansowania w sposób ryczałtowy, bez względu na fakt ponoszenia podwyższonych kosztów zatrudnienia niepełnosprawnych. Rozporządzenie wykonawcze do tej ustawy tj. rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 232, poz.2330 ze zm.) określa m.in. szczegółowe warunki i tryb przekazywania i rozliczania tego dofinansowania. Natomiast powołane wyżej rozporządzenie z 18 maja 2004r. stanowi o pomocy udzielonej pod warunkiem ponoszenia podwyższonych kosztów zatrudniania osób niepełnosprawnych, których katalog zawarty został w §3 ust.2. Przepisy tego rozporządzenia odnoszą się zatem do różnych form pomocy udzielonych pracodawcom zatrudniających niepełnosprawnych, a wymieniony katalog podwyższonych kosztów nie odnosi się do miesięcznego dofinansowania, o którym mowa w art.26a ustawy o rehabilitacji.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w 2004r. Spółka wypłaciła wynagrodzenie zatrudnionym pracownikom niepełnosprawnym, a kwoty wynagrodzeń zarachowała w ciężar k.u.p. Jak wynika z przelewów bankowych dofinansowanie w ogólnej kwocie 71.511,39zł zostało Spółce wypłacone przez PFRON na podstawie art.26a ustawy

o rehabilitacji, a więc było to dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych. Zatem po otrzymaniu dotacji Spółka powinna pomniejszyć k.u.p. o całą kwotę dotacji otrzymanej na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, gdyż wypłacone wynagrodzenie - w części odpowiadającej uzyskanej dotacji - przestawało być k.u.p. z chwilą uzyskania dofinansowania. Spółka nie zaliczała do k.u.p. zwiększonych wydatków na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych (poza wynagrodzeniem), bo nie ponosiła takich wydatków

z wyjątkiem pokrytych odrębną dotacją wydatków na zwiększone koszty zatrudnienia osób niepełnosprawnych, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, epilepsję lub niewidomych.

Z ustaleń niniejszej sprawy wynika, że Spółka całą kwotę wypłaconych wynagrodzeń zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodu. Dowody potwierdzające fakt otrzymania dotacji nie były księgowane poprzez konto rozrachunkowe z PFRON, lecz bezpośrednio odnoszone na zmniejszenie kosztów działalności operacyjnej,

z wyjątkiem kwoty 16.815,46zł, która została zaksięgowana na dobro pozostałych przychodów operacyjnych. W rozliczeniu księgowym zatem Spółka po otrzymaniu dotacji dokonała pomniejszenia kosztów rodzajowych o kwotę 54.695,93zł, natomiast dla celów podatkowych Spółka wykazała całość kosztów związanych z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych, bez obniżenia ich o wartość otrzymanej dotacji.

W ocenie Sądu kwota miesięcznego dofinansowania, o której mowa w art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, powinna pomniejszać koszty uzyskania przychodu, jako wydatek sfinansowany z dotacji otrzymanej z PFRON, niezależnie od sposobu zaliczkowego lub zryczałtowanego wypłacania tego dofinansowania. Dlatego po otrzymaniu dotacji z PFRON, Spółka powinna dokonać korekty kosztów uzyskania przychodu tj. zmniejszyć je o wartość otrzymanej dotacji.

Organy podatkowe dokonały zatem prawidłowej wykładni kwestionowanych przepisów art.15 ust.1 w zw. z art.16 ust.1 pkt 58 i art.17 ust.1 pkt 14 i 25 ustawy p.d.p. i w sposób zgodny z prawem określiły Spółce wysokość zobowiązania

w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania Sąd uznaje je za nieuzasadnione. Odmowa przeprowadzenia przez organ I instancji dowodu z decyzji dotyczącej innego podatnika była uzasadniona, czemu organ dał wyraz w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2007r., organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd podziela stanowisko tam wyrażone. Rozstrzygnięcie organu podatkowego w indywidualnej sprawie podatkowej nie wiąże innych organów w sprawach dotyczących innych podatników, dlatego decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dotycząca określenia podatku dochodowego od osób fizycznych dla J. Z. nie może mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, czy Dyrektora Izby Skarbowej

w sprawie dotyczącej określenia podatku dochodowego od osób prawnych dla PHPU ""A"" Sp. z o.o. w S. Wobec tego chybione są zarzuty naruszenia zasady obiektywizmu i art.187§1 Ordynacji podatkowej na skutek nie uwzględnienia wniosku dowodowego Spółki.

Zdaniem Sądu organy podatkowe orzekające niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń, a wydane decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa.

Sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym. Natomiast w postępowaniu przed sądem postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako uzupełniające

i ograniczone wyłącznie do dowodu z dokumentu. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że uprawnienie sądu do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu ma charakter fakultatywny, co znaczy, że zależy od jego uznania. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnego dokumentu, który byłby niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Organ odwoławczy dokonał rozstrzygnięcia sprawy wg stanu na dzień wydania decyzji tj. 12 października 2007r., a Sąd ocenia czy postępowanie organów podatkowych i wydane przez nich decyzje nie naruszają prawa.

Przedłożona przez skarżącą Spółkę interpretacja indywidualna Ministra Finansów

z dnia 20 lutego 2008r. została wydana po wydaniu decyzji ostatecznej w zakresie tych samych elementów stanu faktycznego. Stosownie do treści art.14 § 5 Ordynacji podatkowej nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowego, albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta, co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Natomiast w razie złożenia fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta, co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej - wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że przedłożona interpretacja nie ma żadnego znaczenia dla oceny legalności decyzji zapadłych w postępowaniu podatkowym.

W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie podatkowe i zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani procesowego, dlatego Sąd orzekł jak

w sentencji, na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a..