Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 25/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 71 a  ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] na podstawie art. 71 a ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazał A. W. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce przy ul. K.w M.

W uzasadnieniu organ I instancji powołując ustalenia postępowania administracyjnego wskazał, iż zmieniono sposób użytkowania obiektu budowlanego – budynek "magazynu surowców i części kooperacyjnych" zamieniono na zakład do produkcji elementów z tworzyw sztucznych dla wagonów metra – bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. Wcześniejszym postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wstrzymano użytkowanie przedmiotowego obiektu i nałożono na A. W. obowiązki wynikające z art. 71 a ust. 1 Prawa budowlanego, jednakże przeprowadzona w dniu 11 stycznia 2007r. kontrola budynku wskazała, że użytkowany jest nadal w charakterze zakładu produkcyjnego pomimo wstrzymania użytkowania.

Wobec takiego stanu rzeczy organ powiatowy zobligowany był przepisem ustawy nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Odwołanie od tej decyzji wniósł zainteresowany. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB.

W uzasadnianiu organ odwoławczy wskazał, iż odwołanie A. W. nadane zostało pocztą 19 lutego 2007r. jednakże z akt wynika, iż zainteresowany pismem z 26 października 2006r. ustanowił pełnomocnika A. F. i nie ma dokumentu świadczącego o odwołaniu pełnomocnictwa.

Przedmiotowa decyzja PINB – jak wskazuje organ wojewódzki – została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu 26 stycznia 2007r., zatem złożenie odwołania w dniu 29 lutego 2007r. nastąpiło z przekroczeniem terminu z art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zaś skarżący nie skorzystał z możliwości wystąpienia o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę sądową na powyższe postanowienie wniósł A. W. domagając się jego uchylenia.

Skarżący stwierdził, że naruszenie przepisów art. 33 § 1i 2, art. 40 § 2 i 112 kpa, a także art.134, art. 9 i 10 oraz art. 81 kpa spowodowało wydanie wadliwego orzeczenia.

Według skarżącego w aktach brak jest oryginału pełnomocnictwa co powoduje, że osobie występującej w jego imieniu nie sposób przyznać status pełnomocnika,

a jakaś kserokopia z dnia 26 października 2007r nie wiadomo kiedy znalazła się

w aktach sprawy. To powinno – zdaniem skarżącego – prowadzić do stwierdzenia, że A. F. nie był jego pełnomocnikiem w postępowaniu przed PINB i tym samym organ nie mógł tej osobie doręczać decyzji PINB z dnia [...]. Oświadczenie złożone organowi (protokół z 12 października 2007r.) odnośnie podtrzymania pełnomocnictwa skarżący traktuje jako konwalidowanie czynności rzekomego pełnomocnika, ale nie konwalidowanie wadliwych czynności procesowych organu

Z ostrożności skarżący podniósł kwestię ewentualnej skuteczności procesowej działającego jako pełnomocnik A. F. W tym zakresie zarzucił organowi wojewódzkiemu doręczenie decyzji skarżącemu wraz z pouczeniem o odwołaniu, co powinno być wykluczone zwłaszcza, że organ nie zawiadomił go, iż jest to tylko doręczenie informacyjne.

Skarżący zarzucił, że działał w pełnym zaufaniu do pouczenia, które okazuje się było błędne i teraz nie może szkodzić stronie która się do niego zastosowała, tym bardziej, że jeżeli ustanowiła pełnomocnika to jemu winny być doręczane urzędowe pisma.

Opisując potwierdzenie odbioru decyzji przez pełnomocnika, skarżący wskazał trzy różne charaktery pisma w adnotacjach, trzy różne długopisy i brak siostry po stronie pełnomocnika. Konkluzją jest stwierdzenie, iż takie doręczenie nie może być skuteczne a zatem skarżący widzi dla siebie możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i o to wnosi w skardze sądowej. Podaje też, że o wadliwym doręczeniu decyzji pełnomocnikowi dowiedział się 30 listopada 2007r.,a organ odwoławczy przed wydaniem skarżonego postanowienia powinien był umożliwić stronie wypowiedzenie się co do faktu doręczenia decyzji i daty tego doręczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Zaskarżone postanowienie organu odwoławczego podlega uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów proceduralnych. Aby wydać w trybie art. 134 kpa postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ musi mieć pewność co do prawidłowości doręczenia orzeczenia administracyjnego.

Prawidłowe i skuteczne ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym wiąże się ze złożeniem do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa (art. 33 § 1 i 3 kpa). W przedmiotowej sprawie takiego dokumentu w aktach brak, a mimo to organ nie wzywał strony do złożenia oryginału i w oparciu o kserokopię pełnomocnictwa znajdującego się w aktach organu

I instancji przyjął umocowanie A. F., nie kontrolując także zakresu tego umocowania.

Decyzja organu I instancji została przesłana na adres pełnomocnika (z datą odbioru 29 stycznia 2007r.), ale również została przesłana samemu skarżącemu

z pouczeniem o środku odwoławczym (z datą doręczenia 5 luty 2007r.). Skarżący zgodnie z pouczeniem w dniu 19 lutego 2007r. złożył odwołanie.

W przypadku działania pełnomocnika doręczenie powinno nastąpić tylko dla pełnomocnika (art. 40 § 2 kpa).

Wobec tak dokonanych doręczeń rzeczą organu odwoławczego badającego odwołanie we wstępnej fazie postępowania, było dokonanie ustaleń co do prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa oraz związanego z tym doręczenia decyzji na adres pełnomocnika bowiem z tą czynnością wiążą się daleko idące skutki dla strony postępowania.

Niewyjaśnianie powyższej kwestii w zestawieniu z doręczeniem decyzji również samej stronie postępowania stanowi naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z art. 7 kpa w związku z art. 134 kpa, co jako mogące mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia jest podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przy orzekaniu zastosowano art. 152 ustawy. Rozpatrując ponownie złożone odwołanie organ wyjaśni wskazane wyżej okoliczności i stosownie do dokonanych ustaleń podejmie rozstrzygnięcie odnośnie przedmiotowego odwołania.