Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 547/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2002 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 grudnia 2001 r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił przyznania B. S. zasiłku stałego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem, na które pobierany jest zasiłek pielęgnacyjny. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru powyższej decyzji potwierdzone przez B. S. bez wskazania daty odbioru.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 19 grudnia 2001 r. Na dowód powyższego twierdzenia, organ wskazał na potwierdzenie odbioru z dnia 19 grudnia 2001 r. wraz z informacją, iż B. S. powyższą decyzję odebrała w dniu 19 grudnia 2001 r. wraz z innymi decyzjami rozstrzygającymi odrębne sprawy a data została umieszczona na zwrotce.

Skoro skarżąca odwołanie wniosła w dniu 3 stycznia 2002 r. to przekroczyła 14 dniowy termin do wniesienia odwołania, wynikający z art. 129 § 2 k.p.a., a zatem zgodnie z art. 134 k.p.a. należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła B. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż odwołanie wniosła w terminie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Skarga jest zasadna. Sąd wychodząc poza granice skargi stwierdził, iż organ II instancji badając w trybie art. 134 k.p.a. czy skarga została wniesiona w terminie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy związanych z datą odebrania zaskarżonej decyzji.

Art. 129 § 2 k.p.a. stanowi, iż odwołanie od decyzji administracyjnej wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

A zatem aby prawidłowo określić czy odwołanie zostało złożone w terminie należy prawidłowo wskazać datę doręczenia decyzji stronie. Organ II instancji uznał, iż datą doręczenia decyzji w przedmiotowej sprawie jest data 19 grudnia 2001 r. umieszczona na kserokopii potwierdzenia odbioru, którą to organ uzyskał od Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej.

Zdaniem sądu, to ustalenie daty ma charakter dowolny. Wskazać należy, że organ administracji nie może ustalać daty doręczania decyzji w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 77 § 1 k.p.a.. Artykuł 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji bez daty odebrania, znajduje się również potwierdzenie odbioru innych decyzji z datą 19 grudnia 2001 r.

Zdaniem sądu chociażby pobieżne porównanie wszystkich tych potwierdzeń odbioru wskazuje, iż organ II instancji oparł swoje rozstrzygniecie na kserokopii potwierdzenia odbioru innych decyzji a nie decyzji zaskarżonej. Tym samym organ II instancji naruszył art. 7 i 77 k.p.a

Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź. zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).

Organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy musi wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy związane z doręczeniem zaskarżonej decyzji.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Rozstrzygnięcie takie jest bowiem, zdaniem Sądu, obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja (postanowienie) nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd.

Skoro zatem zaskarżone do sądu administracyjnego postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.