Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 484/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 140aa ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1996 nr 235 poz 59 art. 7
law: Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty  maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu  międzynarodowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2017 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "kpa"), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: "prd") oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.; dalej: "udp"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] listopada 2016 r. nr [...] nakładającą na P. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. "[...]" P. A. (dalej: "skarżący") karę pieniężną w kwocie 15.000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2016 r. w [...] na drodze krajowej nr [...] (o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t) został zatrzymany do kontroli zespół pojazdów składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Przedmiotowym pojazdem członowym kierował D. J., który wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy koparki (ładunek niepodzielny) z [...] do [...] w imieniu i na rzecz skarżącego.

W toku kontroli dokonano ważenia zespołu pojazdów na zalegalizowanym punkcie kontroli wyposażonym we wnęki dostosowane do wysokości wag wolne od zanieczyszczeń. Kierowcy okazano aktualne świadectwa legalizacji wag SAW 10C o nr: [...]i [...], a także instrukcję ważenia. W wyniku ważenia (po odjęciu 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 2,3 t (przekroczenie o 23%). Ponadto ustalono, że pojazd przekracza dopuszczalną szerokość o 0,42 m. Kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, ale pracownik skarżącego przekazał w formie elektronicznej zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kierowca podpisał protokół kontroli, nie zgłaszając uwag i nie żądając ponownego ważenia zespołu pojazdów.

Po przeprowadzeniu postępowania, WITD decyzją z [...] listopada 2016 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia, skarżący wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, iż zastosowane podczas kontroli wagi SAW 10C służą jedynie do pomiaru nacisków kół i osi, w związku z czym nie mogą być wykorzystywane do ustalania dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, która w przypadku kontrolowanego pojazdu nie została przekroczona.

Po rozpatrzeniu odwołania, GITD powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ przedstawił zasady ruchu pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych oraz konsekwencje braku zezwolenia odpowiedniej kategorii na taki przejazd. Wyjaśnił przy tym, że okazane w toku kontroli zezwolenie kategorii V nie odpowiadało poczynionym ustaleniom faktycznym. W konsekwencji należało wymierzyć skarżącemu karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII.

Organ podkreślił, iż pomiary zostały przeprowadzone na zatwierdzonym stanowisku legitymującym się protokołem pomiaru pochylenia nawierzchni przy pomocy wag posiadających ważne świadectwa legalizacji ponownej. Wprawdzie nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej przedmiotowego pojazdu, ale do nałożenia kary wystarczające jest stwierdzenie nienormatywności nacisku osi. Organ przyznał, że przepisy nie normują procedury pomiarów za pomocą wag statycznych, ale przestrzeganie zapisów instrukcji ważenia gwarantuje prawidłowy przebieg pomiarów. Zatem brak takiej regulacji nie czyni pomiaru niewiarygodnym.

GITD nie dopatrzył się przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego. Zaznaczył, iż skarżący pomimo wezwania nie dostarczył dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności. Zatrzymanym do kontroli pojazdem nie przewożono drewna ani ładunku sypkiego, lecz ładunek niepodzielny - koparkę. Organ uznał, że między zachowaniem skarżącego a stwierdzonymi naruszeniami istnieje bezpośredni związek przyczynowy, przez co nie można powiedzieć, że skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenia. Kontrolowany pojazd był nienormatywny na wszystkich kategoriach dróg, a jak wynika z protokołu przesłuchania kierowcy, skarżący nie podjął żadnych starań w celu weryfikacji normatywności pojazdu po załadunku. Tymczasem w celu uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy ją zakwestionować, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć.

Powołaną na wstępie decyzję skarżący uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68, art. 107 kpa przez niedokładne wyjaśnienie sprawy i przeprowadzenie kontroli;

2) art. 140aa ust. 4 prd z uwagi na dochowanie przez skarżącego należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz brak wpływu na powstanie rzekomego naruszenia;

3) art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c prd przez błędne sklasyfikowanie kwestionowanego naruszenia;

4) przepisów prawa europejskiego w zakresie dostosowania dróg do standardów europejskich.

Uzasadniając zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, skarżący podniósł, że nie zapoznano go z całym materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem decyzji, a WITD nie przekazał generowanego przez wagę protokołu, który zgodnie z instrukcją wagi powinien otrzymać kierowca. Powołując się na treść protokołu, skarżący wskazał, że powinno być przeprowadzone drugie ważenie. W konsekwencji pozbawiono go możliwości weryfikacji ważenia pojazdu, co skutkowało nałożeniem wysokiej kary. Skarżący podkreślił, iż ważenia pojazdów są wykonywane bez odpowiedniego rozporządzenia w tym przedmiocie, co ma istotne znaczenie dla uzyskanych wyników.

W ocenie skarżącego, organy dokonały błędnej klasyfikacji naruszenia, co doprowadziło do nałożenia kary niezgodnie z taryfikatorem zawartym w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Analiza stanu faktycznego sprawy wskazuje, że kara powinna zostać nałożona za brak zezwolenia kategorii VII, ale w wysokości 500 zł, stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a prd.

Skarżący podniósł także, że gdyby Polska dostosowała nośność dróg do 11,5 t, to stwierdzone naruszenie wynosiłoby 500 zł. Zaniedbania państwa w tym zakresie nie mogą rodzić negatywnych skutków dla obywateli, co potwierdziła Komisja Europejska.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Definicję pojazdu nienormatywnego zawiera art. 2 ust. 35a prd – jest nim pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 pr.d, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy,

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1.

Droga krajowa nr [...]w [...], na której doszło do zatrzymania zespołu pojazdów, należy – zgodnie z rozporządzeniem wydanym w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 udp – do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

Z kolei w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 6 maja 2016 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 858) szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 13, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który jest przeznaczony do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, oraz klimatyzowanego kontenera lub wymiennego nadwozia nie może przekraczać 2,60 m.

Za brak zezwolenia kategorii VII art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd przewiduje karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, w następującej wysokości:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c)15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

Natomiast stosownie do art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Postępowanie w sprawie wymierzenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia ma swoistą specyfikę, bowiem dowód stanowiący w istocie podstawę do nałożenia kary jest uzyskiwany przez ważenie pojazdu, które odbywa się na zatwierdzonym przez właściwe służby stanowisku do kontroli pojazdów i sporządzeniu z tej czynności protokołu. Dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli drogowej ma znaczenie szczególne, bowiem posiada cechy dokumentu w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. W protokole kontroli zostaje utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze, a podpisany przez osoby uczestniczące w tej czynności, tj. przez inspektorów i kierowcę stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone i może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim ujęte są nieprawdziwe.

Z protokołu kontroli wynika, że podczas czynności kontrolnych wykonano pomiary: wysokości, długości i szerokości zespołu pojazdów, jego rzeczywistej masy całkowitej, nacisków osi oraz odległości między osiami. Pomiarów dokonano w obecności kierowcy, który widział wyniki pomiarów i będąc pouczonym przez inspektora WITD o procedurze ważenia, nie zgłaszał uwag do wspomnianej procedury ważenia, jak również nie wnosił o powtórne ważenie. Według dokonanych pomiarów (po odjęciu błędów), szerokość kontrolowanego pojazdu wynosiła 2,97 m (przekroczenie o 0,42 m), a nacisk na pojedynczej osi napędowej - 12,3 t (przekroczenie o 2,3 t).

Kontrolowany pojazd był ważony przy pomocy dwóch wag przenośnych SAW 10 C II o nr: 856264 i 856076, które legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej z datą ważności do 30 kwietnia 2018 r., wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...]. Podczas kontroli wagi były umieszczone we wnęce fundamentowej i połączone ze sobą za pomocą pomostu pomiarowego. Stanowisko do ważenia pojazdów legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia nawierzchni z [...] września 2016 r. zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę. Inspektorzy WITD zastosowali wytyczne zawarte w instrukcji obsługi wag SAW/ Seria II. W myśl pkt 2.4 tej instrukcji, wagi te mogą być eksploatowane w następujących konfiguracjach:

• indywidualnie – przy pomiarach obciążenia jednego koła (nie dla obciążenia kół przy eksploatacji wymagającej homologacji),

• w konfiguracji dwóch wag - przy pomiarach obciążenia osi,

• w grupach od 4 do 6 wag - przy pomiarach obciążenia grupowego osi lub pomiarach wagi netto pojazdów dwu- lub trzyosiowych podczas jednej procedury pomiaru wagi.

W niniejszej sprawie pomiar kontrolowany pojazd został zważony za pomocą dwóch wag, tj. jednej pary wag. Najeżdżał po kolei poszczególnymi osiami na parę wag. Wyniki pomiarów osi zostały zsumowane, w wyniku czego otrzymano naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. Sąd uznał, że ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów odbyło się z zachowaniem procedury określonej w instrukcji obsługi przeznaczonej dla wag SAW 10C/II.

Obecnie obowiązująca dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych (Dz.U.UE.L.2014.96.107), w art. 1 ust. 1 i ust. 2 lit. b wskazuje, że znajduje zastosowanie do wszystkich wag nieautomatycznych do określania masy dla obliczenia opłaty, cła, podatku, premii, kary, wynagrodzenia, odszkodowania lub podobnych typów opłat. Dyrektywa ta została implementowana przez rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 802)

Stanowisko wskazujące, że przy użyciu jednej pary wag nieautomatycznych można dokonać pomiaru dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, które kwestionuje skarżący, znalazło potwierdzenie w poglądach Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") wyrażonych w m.in. w uzasadnieniach wyroków: z 7 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1433/15 i z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2881/14 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Ciężar udowodnienia, że w sprawie wystąpiły prawem przewidziane przesłanki do zwolnienia z odpowiedzialności spoczywa na skarżącym, bowiem to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Strona zmierzając do wykazania, że dołożyła należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, powinna wskazać okoliczności świadczące o tym, że uczyniła wszystko, czego można rozsądnie wymagać od organizującego przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niej okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek do zwolnienia z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, wymienionych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Miarą należytej staranności nie może być niewiedza przewoźnika co do rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów, którym był wykonywany przejazd. Podjęcie się przewozu pomimo braku wiedzy, że pojazd nie narusza dopuszczalnych norm świadczy o niedochowaniu należytej staranności i nie pozwala na uwolnienie od odpowiedzialności za przejazd pojazdem nienormatywnym. W każdym przypadku przed rozpoczęciem przewozu przewoźnik powinien podjąć wszelkie możliwe w danej sytuacji działania zmierzające do sprawdzenia i upewnienia się czy nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów załadowanego pojazdu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zignorował obowiązki nałożone na niego przez ustawę Prawo o ruchu drogowym; nie zadbał, aby pojazd, którym dokonywał przewozu, odpowiadał parametrom przewidzianym w tej ustawie. W szczególności brak jest jakiegokolwiek dokumentu odnośnie pomiarów pojazdu po dokonaniu załadunku, który mógłby w tej sytuacji stanowić decydujący dowód w sprawie dołożenia przez przewoźnika należytej staranności w realizacji czynności związanych z realizowanym przejazdem. Brak weryfikacji normatywności załadowanego pojazdu potwierdził także przesłuchany w charakterze świadka kierowca D. J.. Tymczasem skarżący jako przedsiębiorca z branży budowlanej, wykonujący przewozy w związku z prowadzoną działalnością (jak np. w niniejszej sprawie - przewóz koparki) powinien dostosować pojazd do norm określonych przepisami tak, aby zapewnić bezpieczeństwo w ruchu drogowym i zapobiec degradacji dróg. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby skarżący uwolnił się od odpowiedzialności przewoźnika, która jest odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od odpowiedzialności innych podmiotów związanym z wykonywaniem przewozu (jak np. organizatora transportu załadowcy, nadawcy, spedytora).

Zdaniem Sądu, organu obu instancji prawidłowo zakwalifikowały naruszenia, jakich dopuścił się skarżący, nakładając na niego karę w wysokości 15.000 zł.

Odnośnie argumentu nieprawidłowego wdrożenia dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz.U.UE.L.1996.235.59, Dz.U.UE-sp.07-2-478 ze zm.) Sąd wskazuje na art. 7 tej dyrektywy, zgodnie z którym "Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym." Stanowisko, iż przepisy krajowe nie naruszają przepisów dyrektywy 96/53/WE znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. Jak wskazał NSA w wyroku z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2170/15, określenie w dyrektywie 96/53/WE maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś nie oznacza, że w przypadku dróg, na których dopuszczono ruch pojazdów o mniejszym nacisku na oś, przewoźnik może, bez narażenia się na odpowiedzialność administracyjną, poruszać się pojazdem przekraczającym określone dla danej drogi naciski (zob.m.in. wyroki NSA: z 19 maja 2016 r., II GSK 29/15; z 23 czerwca 2016 r., II GSK 140/15). W art. 7 dyrektywy 96/53/WE określono bowiem możliwość stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów, w szczególności w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów. Przepisy krajowe określające drogi, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi na drogę niższych niż 11,5 t stanowią wyjątek, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 96/53/WE.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że takie ograniczenia (o których mowa w art. 7 dyrektywy 96/53/WE) dla drogi krajowej nr [...] wprowadziło (obowiązujące w dacie kontroli drogowej) rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2015 r., poz. 802). Mianowicie w lp. 6 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia zostały wymienione następujące odcinki drogi krajowej nr [...] (m.in. [...]): GRANICA PAŃSTWA - [...] - [...] /DROGA [...] - WĘZEŁ "[...] [...]"/,[...] /DROGA [...] - UL. [...]/ - [...] - [...] /początek drogi ekspresowej/, [...] /koniec drogi ekspresowej/ - [...] - [...]/DROGA [...]- WĘZEŁ "[...] [...]"/.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji, zgodnie z art. 7 i art. 8 kpa, zgromadziły materiał dowodowy, dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, wszechstronnie wyjaśniły i prawidłowo zinterpretowały na użytek zastosowanych przepisów wszystkie istotne dla podjętego rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Istotne jest przy tym, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne - stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest wyczerpujący, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne decyzji.

W tym stanie rzeczy, uznając skargę za bezpodstawną, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.