Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2758/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 art. 61 ust. 1 pkt  1-5 art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw z.art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska /spr./ sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. i M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 76/17 w sprawie ze skargi M. C. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 76/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. C. i M. C. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu.

Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożyli skarżący zarzucając w niej zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

- przepisów prawa materialnego poprzez uchybienie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017 r., poz. 1073 ze zm.), dalej "u.p.z.p" - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a przez to błędne przyjęcie, iż spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pod realizację inwestycji pn.: "Zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową budynku mieszkalnego na budynek mieszkalno-usługowy o charakterze medycznym - gabinety lekarskie, przy ul. [...] na działce nr [...] (k. mapy 1, obręb [...])", podczas gdy w rzeczywistości nie doszło do ziszczenia się przesłanki warunkującej wydanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. zasady dobrego sąsiedztwa - stanowiącej o konieczności uwzględnienia charakterystycznych cech zabudowy dotychczasowej i stworzenia harmonijnej, przestrzennej całości na analizowanym obszarze, co powinno skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a przez to uznanie, iż właściwy organ (Prezydent Miasta [...]) w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy przeprowadził rzetelną analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2016 r. została wydana z pominięciem postępowania legalizacyjnego prowadzonego w ramach samowolnie wykonywanych robót budowlanych w budynku przy ul. [...], związanych stricte z planowaną inwestycją, jednakże prowadzonych bez wypełnienia przez inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a przez to błędne przyjęcie, iż brak jest podstaw prawnych do uściśleń w decyzji o warunkach zabudowy (w tym w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r.) w zakresie obsługi komunikacyjnej czy lokalizacji miejsc parkingowych, jak również nie ma przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie w decyzji o warunkach zabudowy określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od sposobu zagospodarowania terenu, podczas gdy § 2 pkt 6 rozporządzenia stanowi wprost: "ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji/infrastruktury technicznej zapisuje się (w decyzji o warunkach zabudowy) w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych",

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchybienie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (winno być p.p.s.a.) w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a." - poprzez błędne uznanie, iż organ i Prezydenta Miasta [...] w sposób wyczerpujący i obiektywny rozpatrzyli i ocenili cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak również przeprowadzili wszystkie czynności, niezbędne do rzetelnej oceny sprawy, pomimo, iż zaniechano ustalenia jaki zakres oddziaływania będzie miała przedmiotowa inwestycja, w szczególności czy będzie wykraczała poza teren, na którym ma być zlokalizowana,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, iż organ i Prezydenta Miasta [...] dokonali wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z ciążącym na organie i Prezydencie Miasta [...] na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie, podczas gdy nie uwzględniono, iż na terenie inwestycji nie jest posadowiony garaż, w którego miejscu inwestor planuje umiejscowienie dwóch miejsc parkingowych,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, iż organ i Prezydenta Miasta [...] wszechstronnie wyjaśnili stan faktyczny i prawny sprawy, pomimo braku ustalenia i wzięcia pod uwagę przy wydawaniu decyzji, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie robót budowlanych prowadzonych na terenie planowanej inwestycji bez wymaganych decyzji administracyjnych; ponadto nie zostały przeprowadzone oględziny nieruchomości, w zamian tego oparto decyzje jedynie na oświadczeniach inwestora, podczas gdy w sprawie zachodziła taka potrzeba, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż teren inwestycji pozwala na umiejscowienie 5 miejsc parkingowych,

4. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarga powinna być uwzględniona z uwagi na stwierdzenie uchybień dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r.

W oparciu o przytoczone zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a., a w następstwie tego uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pod realizację inwestycji oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. Ewentualnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

W uzasadnieniu podnieśli, że błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pod realizację, w tym określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymóg "kontynuacji funkcji" ("dobrego sąsiedztwa"). Ustalając, że intensywność (rozmiar) planowanej inwestycji nie będzie zbyt wielki, Sąd powołał się wyłącznie na dane wskazane przez inwestora w analizie projektu zagospodarowania działki, pomijając stanowisko skarżących, którzy zamieszkuje w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której ma działać przychodnia lekarska. Wskazali, że praca jednego gabinetu lekarskiego spowodowała znaczne i odczuwalne przez mieszkańców natężenie ruchu drogowego w obrębie ulicy Nowowiejskiego oraz skrzyżowania z ulicą [...], zatem uruchamianie kolejnych gabinetów lekarskich znacznie wpłynie na zwiększenie natężenia ruchu drogowego oraz zanik bezpieczeństwa w tym rejonie. W ich ocenie wydanie decyzji powinno było być poprzedzone szeregiem czynności, które pozwoliłyby na ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, takich jak: wizja lokalna, ustalenie zasięgu terytorialnego inwestycji.

Skarżący wskazali, że konieczne jest określenie zamierzenia inwestycyjnego, w tym w szczególności przewidywana ilość osób przebywających jednocześnie na terenie placówki, tak by parkowanie pacjentów przychodni odbywało się bez uszczerbku dla mieszkańców sąsiednich domów jednorodzinnych.

Zaznaczyli, że wprowadzenie na terenie o funkcji mieszkalnej obiektów usługowych może nastąpić pod warunkiem, że obiekty spełniające funkcje pomocnicze i uzupełniające względem funkcji podstawowej, nie będą kolidowały z dotychczasową funkcją. Zatem budowa obiektu o charakterze usługowym (przychodni lekarskiej), z którego funkcjonowaniem wiążą się określone uciążliwości, na działce budowlanej o wielkości typowej dla zabudowy mieszkaniowej i położonej przy skrzyżowaniu ulic, w bezpośrednim otoczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, narusza istniejący stan i równowagę w tym zakresie. Wskazali, że samo powoływanie się na już prowadzoną w sąsiedztwie działalność uzupełniającą oświatową, to za mało żeby przesądzić o treści decyzji o warunkach zabudowy.

Podnieśli, że błędne jest stanowisko, iż nie doszło do naruszenia art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Równoczesne prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy i postępowania legalizacyjnego, w ich ocenie, stanowiło przeszkodę do wydania decyzji o warunkach zabudowy, ze względu na odmienny przedmiot od postępowania w sprawie warunków zabudowy biorąc pod uwagę, że zakres wykonanych samowolnie prac, objętych postępowaniem legalizacyjnym, dotyczył ściśle planowanej inwestycji.

Wskazali, że Sąd pominął, iż organy swoje rozstrzygnięcia odnosiły do inwestycji planowanej, bez uwzględnienia robót rozpoczętych bez wymaganych decyzji administracyjnych. W ich ocenie zaś nie ma podstaw do przyjęcia, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem odrębnym od postępowań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego, co oznacza, że okoliczności badane w tym drugim postępowaniu mają znaczenia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Powołując się na orzecznictwo wyjaśnili, że nie powinno budzić wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora o pozwolenie na budowę, a tym samym może dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już realizowanej. Odwołując się do treści art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego podnieśli, że wprowadzone nim unormowanie zastrzega, iż nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1.

Zdaniem skarżących ustalenie rzeczywistego stanu istniejącego na nieruchomości przewidzianej do zabudowy jest niezbędne dla zweryfikowania wniosku i dokumentacji zawierającej charakterystykę planowanego zagospodarowania terenu i projektowanych obiektów budowlanych.

Podnieśli również, że Sąd niesłusznie pominął, iż w decyzji o warunkach zabudowy należy podać ilość miejsc parkingowych. Zwrócili uwagę, że organy nie poczyniły ustaleń w zakresie ustalenia i ile osób będzie jednocześnie przebywać w placówce medycznej, co sprzeczne jest z utrwaloną linią orzecznicza sądów administracyjnych.

Odnosząc się zaś do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazali, że Sąd błędnie przyjął, że organy w sposób wyczerpujący i obiektywny rozpatrzyły i oceniły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak również przeprowadziły wszystkie czynności, niezbędne do rzetelnej oceny sprawy, pomimo, iż zaniechały ustalenia jaki zakres oddziaływania będzie miała przedmiotowa inwestycja, w szczególności czy będzie wykraczała poza teren, na którym ma być zlokalizowana.

Skarżący podkreślili również, że funkcja dodatkowa może być wprowadzona wyłącznie w sytuacji, gdy ma ona służyć obsłudze funkcji podstawowej. Nie tylko rodzaj tej funkcji, ale i sposób jej wprowadzenia musi być zatem podporządkowany funkcji podstawowej, ustaleń tych jednak organy nie poparły żadnymi ustaleniami wystarczającymi do uznania ich za potwierdzające spełnienie się przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto, w ich ocenie, organy oparły swe rozstrzygnięcia na bezkrytycznym przyjęciu oświadczeń inwestora, zawartych we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomijając, że nie uwzględnia ono istniejącej zabudowy garażowej. Kwestia miejsc parkingowych, które miałoby powstać w miejsce garażu ma zaś istotne znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ kwestia ta pokazuje w sposób ewidentny, że przyjęte przez inwestora założenia co do lokalizacji miejsc parkingowych są niemożliwe do spełnienia.

Zwrócili uwagę, że pomimo braku ustalenia i uwzględnienia przy wydawaniu decyzji, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie robót budowlanych prowadzonych na terenie planowanej inwestycji bez wymaganych decyzji administracyjnych oraz że nie zostały przeprowadzone oględziny nieruchomości, decyzje oparto jedynie na oświadczeniach inwestora. W sprawie natomiast zachodzi konieczność przeprowadzenia oględzin celem zweryfikowania podanych przez inwestora informacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie są one oparte na usprawiedliwionych podstawach. Formułując pierwszy z zarzutów dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (winno być p.p.s.a.) w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. autor skargi kasacyjnej wywodzi, że, organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, albowiem nie ustalił jaki zakres oddziaływania będzie miała przedmiotowa inwestycja. Przy czym autor skargi kasacyjnej na uzasadnienie powyższego zarzutu podaje fakt, że w jego ocenie realizacja tej inwestycji nie będzie stanowić kontynuacji funkcji na obszarze, na którym ma być zlokalizowana. Ponadto wywodzi, że rozstrzygające znaczenie w tej sprawie będzie miało ustalenie zakresu prowadzonej działalności, do której odnosi się decyzja o warunkach zabudowy. Skarżący kasacyjnie nie zgadzają się z ustaleniami organu, że inwestycja nie będzie wykraczała poza teren, na którym ma być zrealizowana.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch etapach (decyzja o warunkach zabudowy i decyzja o pozwoleniu na budowę), w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach jego kompetencji. Jednak ochrona interesów osób trzecich nie może polegać na tym, że organ definitywnie odmówi właścicielowi nieruchomości prawa zabudowy ze względu na niezadowolenie sąsiadów. Rzeczą organów jest aby planowana inwestycja powstała w takim kształcie, na jaki zezwalają przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie wydając decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie naruszono przepisów u.p.z.p.

Z uzasadniania skargi kasacyjnej wynika, że skarżący domagają się uwzględnienia okoliczności, iż z powyższych gabinetów lekarskich, których dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, będą korzystały także osoby z innych okolic o czym świadczą tablice rejestracyjne przyjeżdżających samochodów. Takie rozumienie "zasięgu terytorialnego" oddziaływania nieruchomości nie może być przedmiotem badania organu procedującego w sprawie dotyczące warunków zabudowy. W decyzji zostały zawarte warunki dotyczące ochrony praw osób trzecich.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszeni art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. z uwagi na nieuwzględnienie, iż na terenie inwestycji nie znajduje się garaż w miejsce, którego mają zostać ulokowanie dwa miejsca parkingowe. Ponownie zauważyć należy, że postępowanie dotyczące realizacji inwestycji jest dwuetapowe. Pierwszym z nich jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dla jej wydania wymagane jest spełnienie między innymi przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Okoliczność czy obecnie nieruchomość zabudowana jest garażem w miejscu, w którym mają być zlokalizowane dwa miejsca parkingowe nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ilość miejsc parkingowych została określona w decyzji o warunkach zabudowy, co w konsekwencji będzie miało wpływ na dalszą możliwość realizacji inwestycji na etapie decyzji wydawanych w oparciu o przepisy prawa budowlanego.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a., w którym zarzuca się błędne przyjęcie, iż organy wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, pomimo nie wzięcia pod rozwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] poprowadził sprawę dotycząca prowadzenia na przedmiotowej inwestycji robót budowlanych bez wymaganych decyzji.

Podkreślić należy, że naruszenie przepisów postępowania aby mogło odmieść skutek musi wykazać, że mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił w sposób szczegółowy, iż w jego ocenie prowadzone postępowanie legalizacyjne nie miało wpływu na wynik toczącego się postępowania o warunkach zabudowy. Zapatrywanie to należy podzielić, albowiem przedmioty obydwu postępowań były odmienne. Inwestycja, której dotyczyły warunki zabudowy nie została bowiem zrealizowana przed wydaniem kontrolowanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do sytuacji, w której inwestorzy najpierw zrealizowali inwestycje, a następnie wystąpili o warunki zabudowy.

W związku z powyższym zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszania związanych z tym przepisów prawa materialnego, to jest art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Nie jest zasadny także zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego to jest art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zaaprobował stanowisko organów administracji, że z przeprowadzonej analizy wynika, iż został spełniony element kontynuacji funkcji.

Zwrócić należy uwagę, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji funkcjonuje obiekt świadczący usługi oświatowe – szkoła. W związku z powyższym nie można stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi brak kontynuacji funkcji. Przy czym podkreślić należy, że kontynuacja funkcji oznacza też harmonijne z nią współistnienie, a niekiedy także jej uzupełnienie. Planowane przedsięwzięcie nie musi więc powielać funkcji już istniejącej. W zawiązku z powyższym nie można wywodzić, że jedynie zabudowa jednorodzinna będzie stanowić kontynuację funkcji w rozpatrywanym obszarze analizowanym. Ponadto zauważyć należy, że przedmiotowa inwestycja dotyczy budynku mieszkalno–usługowego z gabinetami lekarskimi.

Nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji określono bowiem ilość miejsc usługowych określając to w następujący sposób:

Należy zapewnić miejsca postojowe dla obsługi planowanej inwestycji:

- dla części mieszkalnej w proporcji: min. 1 miejsce postojowe/1 mieszkanie;

- dla usługi zdrowia w proporcji: 20 miejsc postojowych /1000 m2 powierzchni użytkowej obiektu (części usługowej). Z uzasadnienia decyzji wynika, że w konsekwencji ma być tam zlokalizowanych 5 miejsc postojowych. Zwrócić należy ponadto uwagę, że przepis § 2 pkt 6 rozporządzenia stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji między innymi w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych i nie wynika z jego treści konieczność dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla planowanej inwestycji.

Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej została ona oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.