Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1190/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 181, art. 187 i art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Marzena Łozowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 12/14 w sprawie ze skargi J. O. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania.

1.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 12/14, oddalił skargi J. O. (dalej określanego jako skarżący, strona, podatnik) na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 października 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2009 r.

1.2. Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. [...] przeprowadził kontrolę podatkową u skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2009 r. Następnie po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzjami z dnia 14 stycznia 2013 r. określił skarżącemu w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Powyższe wynikało z faktu, że organ podatkowy zakwestionował 31 faktur wystawionych dla skarżącego przez P. Sp. z o.o. w W. (wartość brutto: 2.844.725 zł, netto: 2.657.500 zł, VAT: 187.225 zł) uznając, że faktury te nie potwierdzają rzeczywiście wykonanych transakcji przez podmiot figurujący jako wystawca tychże faktur.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 29 października 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzje organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że usługi zafakturowane przez spółkę P. dla skarżącego nie zostały faktycznie wykonane.

Zaznaczono, że skarżący poza umowami, protokołami odbioru robót, fakturami oraz dowodami wpłaty KP nie dysponował dowodami potwierdzającymi wykonanie usług przez spółkę P.

Podkreślono też, że z przesłuchania świadków ([...]) oraz protokołu badania ksiąg dotyczących firmy P. wynika, że spółka P. nie prowadziła w ogóle działalności gospodarczej w 2008 i 2009 roku, nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała bazy magazynowej, środków transportowych ani też sprzętu niezbędnego do wykonania usług. Jedyną osobą działającą z ramienia spółki był A. B. Ponadto brak jest ksiąg podatkowych i dokumentów związanych z działalnością gospodarczą spółki, a co za tym idzie - brak dowodów na ponoszenie przez nią wiarygodnych kosztów działalności, a także brak dowodów na zapłatę należności zafakturowanych przez spółkę P. Z kolei przedłożone dowody KP, nie zostały uznane za wiarygodne albowiem jak wynika z opinii biegłego Sądu Okręgowego podpisy na protokołach odbioru robót i dowodach KP nie zostały złożone przez A. B. Dodatkowo wskazano, że jeden z członków zarządu w 2009 r. nie żył, a drugi wielokrotnie przebywał w aresztach śledczych.

W dalszej części uzasadnienia organ podał szczegółowe powody zakwestionowania wiarygodności zeznań skarżącego, [...], jako dowodów potwierdzających wykonanie przez spółkę P. spornych usług dla skarżącego. Zauważono, że żadna z ww. osób nie była w stanie podać konkretnych danych umożliwiających zweryfikowanie prawdziwości ich zeznań.

Powołując się na art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: u.p.t.u.) oraz treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, z dnia 6 lipca 2006 r. C-439/04 organ stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że skarżący mógł przypuszczać, że uczestniczy w nielegalnym procederze wystawiania i odliczania podatku z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji z zamiarem uszczuplenia należności skarbu państwa. Uznano, że w zakresie współpracy ze spółką P. skarżący nie dochował należytej staranności kupieckiej wymaganej w obrocie gospodarczym.

2. Skargi do Sądu I instancji.

2.1. W skargach wniesionych na powyższe decyzje skarżący zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: art. 190, art. 191, art. 181, art. 122 O.p.

Dodatkowo zakwestionował ustalenia faktyczne przyjęte przez organ za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że wystawione skarżącemu przez P. Sp. z o. o. w W. faktury VAT nie dokumentują czynności, które zostały wykonane przez tę spółkę, a co za tym idzie, że podatnik nie miał uprawnienia do odliczenia spornego podatku.

2.2. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o uchylenie poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania.

2.3. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

3. Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2014 r. Sąd I instancji postanowił o połączeniu spraw z ww. skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 12/14.

4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1. Oddalając skargi Sąd I instancji zaakceptował ustalenia faktyczne poczynione przez organy i wywiedzione z nich skutki prawne.

Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania, w szczególności Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 191 O.p. Podkreślił, że dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe korzystały z szerokiego wachlarza dowodów, m.in.: zeznań świadków, wyjaśnień skarżącego oraz obszernej dokumentacji, w tym opinii biegłego grafologa, informacji z urzędów skarbowych, pisma Centralnego Zarządu Służby Więziennej Biura Informacji i Statystyki w W., aresztów śledczych, dokumentów podatkowych spółki P. czy też dokumentów zebranych w toku innych postępowań. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawił wniosków dowodowych wskazujących na to, że kwestionowane faktury obrazowały rzeczywiste transakcje.

Zdaniem Sądu I instancji dowody przyjęte za podstawę ustaleń organów pozwalają na poczynienie zgodnych z wyznacznikami swobodnej oceny dowodów ustaleń sprowadzających się do przyjęcia opisanego przez nie sposobu funkcjonowania spółki P., zwłaszcza w zakresie współpracy z firmą skarżącego. Za powyższym przemawiają szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji okoliczności, układające się w logiczny splot zdarzeń. Przede wszystkim organy podatkowe odniosły się do zeznań każdego ze świadków, a także wyjaśnień skarżącego podając, w jakim zakresie i z jakich powodów uznają je za wiarygodne, a w jakim nie. Również odnośnie dowodu z zeznań świadków [...] organy wyjaśniły, dlaczego ich zeznania nie potwierdziły, że spółka P. wykonywała dla skarżącego sporne usługi. Zarówno skarżący, jak i powołani wyżej świadkowie nie byli w stanie podać danych konkretnych osób wykonujących zafakturowane usługi, budów na których mieli pracować lub wskazywali takie, które nie były objęte zakresem zlecenia udzielonego przez skarżącego dla spółki P. Skarżący z kolei podał, że nie pamięta na których budowach ww. osoby były kierownikami budowy i mimo zobowiązania się do wskazania takich budów – nie uczynił tego. Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że transakcje ze spółką P. w odróżnieniu od pozostałych były regulowane gotówką, A. B. działający z ramienia spółki P. stwierdził, że nie zna skarżącego, a w okresie od 19 maja 2009 r. do 16 września 2009 r., czyli w czasie, kiedy miał dla skarżącego wystawiać faktury i odbierać zapłatę przebywał w więzieniu.

W ocenie Sądu I instancji zebrany materiał dowodowy uzasadnia zatem zaprezentowane przez organy stanowisko, że spółka P. nie prowadziła działalności gospodarczej, nie zatrudniała pracowników, nie dysponowała także sprzętem koniecznym do świadczenia usług, nie posiadała także żadnych środków trwałych, samochodów, urządzeń budowlanych. W ocenie Sądu, uzasadnione jest twierdzenie, że spółka P. nie wykonała usług, które wskazane są na zakwestionowanych fakturach, zaś ustalenia organu w tym zakresie uznać należy za prawidłowe.

Zdaniem Sądu I instancji sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p.

Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonych decyzjach, z którego wynika, że art. 181 O.p. jako odstępstwo od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym także w postępowaniu karnym lub innym postępowaniu kontrolnym. Sąd podzielił stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Kr 1539/06), gdzie stwierdzono, że określone dowody, w tym zwłaszcza z przesłuchania świadka, czy też z oględzin (a w zasadzie protokoły z tych czynności dowodowych) po włączeniu do innego postępowania są de facto dowodami z dokumentów. Takie zeznania nie są traktowane jako dowód z przesłuchania świadków lub stron, o którym mowa w art. 190 i art. 199 O.p. Protokoły pochodzące z akt innych postępowań są traktowane jako dowody z akt, a nie dowody z przesłuchań świadków lub stron - nie ma wiec do nich zastosowania przepis art. 190 O.p. nakazujący zawiadomić stronę o miejscu i terminie składania przesłuchań. W przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony (np. włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań z innych postępowań) zasada czynnego udziału strony w postępowaniu realizowana jest poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie.

5. Skarga kasacyjna.

5.1. W skardze kasacyjnej strona skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 181 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na dopuszczeniu w niniejszej sprawie innych dowodów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego, aniżeli dowody z dokumentów, tj. poprzez wykorzystanie dowodów z zeznań świadków,

- art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy organ opierając swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach wynikających z zeznań świadków nie przeprowadził w postępowaniu podatkowym dowodu z ich przesłuchania.

5.2. Przy tak sformułowanych zarzutach strona skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 października 2013 r. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. [...] z dnia 14 stycznia 2013 r.

5.3. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik ustanowiony z urzędu wniósł o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albowiem nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części.

5.4. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Skarga kasacyjne nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej koniecznym jest przypomnienie, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej - art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) co oznacza, że nie ma obowiązku ani prawa do uzupełnienia podniesionych w niej zarzutów oraz przedstawionej argumentacji. Może uwzględnić naruszenie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.

Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wykazanie, iż mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik strony w skardze kasacyjnej nie wskazał żadnego przepisu p.p.s.a. stanowiącego podstawę prawną do wniesienia tej skargi, nie wyjaśnił więc również, na której z dwóch podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. opiera sformułowane w niej zarzuty. Biorąc jednak pod uwagę charakter przepisów wskazanych w tej skardze, przyjąć należy, że chodziło o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 tej ustawy, tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wskazując na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej nie powiązał tych zarzutów z odpowiednimi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów Ordynacji podatkowej, zatem trudno byłoby założyć, że Sąd I instancji mógłby te przepisy naruszyć.

Uwzględniając jednak korzystne dla stron zalecenia dotyczące interpretacji podstaw kasacyjnych, zawarte w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 i dokonując w związku z tym merytorycznej oceny tak sformułowanych zarzutów, rozumianych właśnie jako niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji naruszenia tych przepisów przez organ podatkowy, zarzutów tych nie można jednak uznać za zasadne.

6.2. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut naruszenia art. 181 O.p., którym składający skargę kasacyjną kwestionuje dopuszczenie w przedmiotowej sprawie innych dowodów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego, tj. poprzez wykorzystanie dowodów z zeznań świadków. W ocenie autora skargi kasacyjnej w postępowaniu podatkowym nie będą mogły stanowić dowodu m.in. zeznania świadka złożone w toku kontroli podatkowej. Taki dowód musi być ponowiony w postępowaniu podatkowym. Zatem powinien być powtórzony dowód z zeznań [...], tym bardziej, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie głównie o ustalenia faktyczne poczynione właśnie na podstawie zeznań wyżej wskazanych osób.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego, że w każdym przypadku wykluczone jest wykorzystanie w postępowaniu podatkowym dowodu z zeznań świadka, przeprowadzonego w toku kontroli podatkowej. Przepis art. 181 O.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Z treści art. 181 O.p. nie można wywieść nakazu powtórzenia takiego dowodu, a skorzystanie z tak uzyskanych dowodów nie narusza czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 O.p.) ani żadnych innych przepisów Ordynacji podatkowej. Stanowisko powyższe jest konsekwentnie prezentowane w judykaturze. Przykładowo można wskazać na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20.04.2017 r., sygn. akt I FSK 2105/15, 12.04.2017 r., sygn. akt I FSK 1435/15, 14.01.2011 r., sygn. akt I FSK 33/10, 3.10.2010 r., sygn. akt i FSK 2058/09 – dostępne w CBOSA).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt wykorzystania dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach oraz ocena tych dowodów przez organy podatkowe i zaakceptowanie takiego sposobu działania przez Sąd I instancji było prawidłowe. Ponadto, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, wykorzystanie takich dowodów nie uniemożliwiło stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego sprawie materiału dowodowego. W przypadku dowodów uzyskanych bez udziału skarżącego, przez włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań z innych postępowań, zasada czynnego udziału realizowana jest w sprawie poprzez zaznajomienie skarżącego z tymi dokumentami i umożliwienie wypowiedzenia się w ich zakresie, a także przedstawiania kontrdowodów. Zwrócić należy uwagę, że w toku postępowania podatkowego skarżący nie wnosił o ponowne przesłuchanie [...] (co przyznał na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego). Ponadto, co istotne, ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy podatkowe nie opierały się wyłącznie na tych zeznaniach, a były jednym z wielu dowodów, które podlegały ocenie na tle całokształtu sprawy. Dodać także należy, że jeden ze świadków nie mógł być ponownie przesłuchany, gdyż jak wskazano w decyzji organu odwoławczego – nie żyje od 28 sierpnia 2011 r.

Słusznie wskazał Sąd I instancji, że skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu, wglądu do akt sprawy, udzielania wyjaśnień, przed wydaniem decyzji miał możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Zaznaczyć trzeba, że istnieje możliwość ponownego przeprowadzenia dowodu, w tym także przesłuchania świadka. Żądanie przeprowadzenia takiego dowodu, dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu jest jednak uzasadnione tylko wówczas, gdy strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia sprawy lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z już zebranym materiałem dowodowym, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W skardze kasacyjnej poza stwierdzeniami, że dowody z zeznań świadków przeprowadzone w toku kontroli podatkowej winny być powtórzone w postępowaniu podatkowym, nie wskazano, by brak powtórzenia tych dowodów mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6.3. W świetle powyższego chybiony okazał się także kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. Autor skargi kasacyjnej upatrywał naruszenia tych przepisów postępowania w uwzględnieniu w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadków przeprowadzonych w toku kontroli podatkowej. Jak już wskazano powyższej wykorzystanie tych dowodów w postępowaniu podatkowym nie było błędem, a strona nie wykazała, że brak powtórzenia dowodów z zeznań świadków mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6.4. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organy rozstrzygały głównie w oparciu o zeznania świadków złożone w trakcie kontroli podatkowej ignorując zeznania, które były korzystne dla skarżącego w postaci dowodu z przesłuchania [...] – kierowników budowy w firmie skarżącego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ odwoławczy wyjaśnił w decyzjach, dlaczego zeznania wyżej wskazanych osób nie są w stanie wiarygodnie potwierdzić, że pracownicy firmy P. pracowali na tych budowach, że usługi podwykonawcze świadczyła firma P. Wskazani świadkowie nie byli w stanie podać jakichkolwiek szczegółów dotyczących prac wykonanych przez spółkę P. Nie potrafili wskazać budów, na których mieli pracować pracownicy tej spółki (J. J.), bądź też wskazywali budowy, jednak z uwagi na braki w dokumentacji, informacji takich nie można było potwierdzić.

Wskazać tu należy również na wyjaśnienia skarżącego, który nie potrafił podać żadnych konkretnych informacji na temat ww. spółki, wykonywanych przez nią prac, ani danych adresowych osób odbierający prace z ramienia firmy P., a także na okoliczność, że z analizy rachunków bankowych skarżącego wynikało, że niemal każda transakcja regulowana była za pomocą rachunku bankowego za wyjątkiem transakcji z P., gdzie znaczące kwoty przekazywane były rzekomo gotówką, czasami do rąk nieznanej skarżącemu osoby.

6.5. Poczynione w sprawie ustalania potwierdzają zeznania składane przez osoby powiązane z firmą P.: [...], a także obszerny materiał dowodowy zebrany w sprawie, z którego bezspornie wynika, że spółka P. nie wykonała na rzecz skarżącego prac udokumentowanych wystawionymi przez nią fakturami. W rozpoznawanej sprawie w sposób niepodważony ustalono, że spółka P. nie prowadziła w ogóle działalności gospodarczej w 2009 r., nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała bazy magazynowej, środków transportowych ani sprzętu niezbędnego do wykonania usług, jedyną osobą działającą z ramienia Spółki był A. B., który w czasie, w którym miało dojść do wystawienia zakwestionowanych faktur przebywał w więzieniu, podpisy na protokołach odbioru robót i dowodach KP nie zostały złożone przez A. B. (co wynika z opinii biegłego), brak jest ksiąg podatkowych i dokumentów związanych z działalnością gospodarczą spółki P. Stąd nie ma racji autor skargi kasacyjnej, że organy poczyniły niejako domniemanie, że usługi świadczone przez P. Sp. z o.o. nie były w rzeczywistości świadczone. Twierdzenia skarżącego, że zakwestionowane faktury VAT dokumentują faktyczne usługi nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W toku postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy natomiast podatnik nie przedstawił dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy i zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia są nieprawidłowe czy niekompletne.

Zatem niezasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 O.p.

6.6. Wbrew też temu, co zarzuca się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie doszło w tej sprawie do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p. (notabene nie wskazanego w petitum skargi kasacyjnej). Zasadnie oceniono, że faktury wystawione przez P. Sp. z o.o. nie dokumentują czynności, które zostały ujęte w spornych fakturach. Fakt, że z zebranego materiału dowodowego organy wysnuły wnioski odmienne od tych, jakich domagał się podatnik, nie świadczy o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, czy zasady swobodnej oceny dowodów. Zwłaszcza, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, że organy uchybiły zasadom logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego.

6.7. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną skarżącego.

6.8. O kosztach orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490 ze zm.).

6.9. Odnosząc się do zgłoszonego na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazać należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.