Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1297/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie NSA i oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant: asystent Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi P. Z. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 432/13 oddalającym skargę kasacyjną P. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1582/12 oddalającego skargę P. Z. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, 2. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz Pi. Z. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wznowieniowego, 3. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1582/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Z. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...], na odcinku [...] od km 24+427,38 do km 24+583,27, od km 26+091,93 do km 26+293,28, od km 27+622,90 do km 27+711,65, od km 27+774,07 do km 27+873,92, od km 29+343,75 do km 29+527,54, od km 30+857,59 do km 30+920,26, od km 31+181,83 do km 31+243,96, od km 32+504,82 do km 32+669,48 wraz z infrastrukturą.

Jak wynika z akt sprawy Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Województwa Łódzkiego, wydał decyzję z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], znak: [...] o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Następnie po rozpatrzeniu odwołania J. T. oraz P. Z. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwanej dalej "specustawą" uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, stanowiący treść pkt 12 i orzekł w tym zakresie co do istoty, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. złożył P. Z.

Po rozpatrzeniu skargi WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją została rozpoczęta w dniu 12 lipca 2011 r., a decyzji o pozwoleniu na budowę nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a więc zachodzą podstawy faktyczne do zastosowania art. 31 ust. 2 specustawy. Zdaniem Sądu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Inwestor, składając wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji, zaopiniowany przez właściwe organy i zawierający wszystkie niezbędne elementy, przedłożył wymaganą przepisami kompletną dokumentację zgodnie z art. 11b w zw. z art. 11d ust. 1 specustawy. Inwestor załączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających sporządzenie projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Sąd stwierdził, że wywłaszczenie należących do skarżącego działek spełnia konstytucyjną przesłankę celowościową, gdyż zostało dokonane na cel publiczny, jakim jest rozbudowa drogi. Przy braku podstaw prawnych do zakwestionowania przestrzennego zakresu terenu niezbędnego do realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, obejmującego m.in. nieruchomość skarżącego, nie można skutecznie przypisywać decyzji nadmiernego odebrania prawa własności. Skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora lub organu orzekającego, lecz następuje z mocy samego prawa, jako skutek prawny ostateczności decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, co wynika z art. 12 ust. 4 pkt 1 specustawy. Ponadto odebranie dotychczasowym właścicielom praw do przejmowanych nieruchomości, łączy się bezpośrednio z przyznaniem ekwiwalentu w postaci roszczenia o odszkodowanie, realizowanego przez organ administracji z urzędu w odrębnej decyzji.

W ocenie Sądu organ nie miał podstaw prawnych do zakwestionowania przestrzennego zakresu terenu niezbędnego do realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, obejmującego m.in. nieruchomości skarżącego. Wnioskodawca samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości, a organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Wojewoda Łódzki, ani Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie mieli kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji rozbudowy drogi wojewódzkiej. Tylko stwierdzenie przez organ, iż przebieg inwestycji drogowej w wersji przedstawionej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, uprawniałoby organ do odmowy wydania zezwolenia na jej realizację. Zdaniem Sądu inwestor w piśmie z dnia 25 lipca 2011 r., znak [...] wyczerpująco ustosunkował się do kwestii podniesionych przez skarżącego, wykazując optymalność przedmiotowego wariantu inwestycji. W piśmie tym inwestor wyjaśnił, że zatoka autobusowa (przystanek autobusowy) projektowana do wykonania na wysokości działki o nr ewid. [...] (numer przed podziałem), wraz z zatoką autobusową zlokalizowaną po przeciwległej stronie skrzyżowania, mają na celu obsługę ruchu komunikacji zbiorowej w rejonie skrzyżowania z drogą usytuowaną na działce nr [...] w km 24+502,56 drogi wojewódzkiej nr [...]. Przedmiotowe zatoki autobusowe zlokalizowane są zatem w sposób zapewniający maksymalne możliwe skrócenie odcinków dojść do zatok od działki nr 245. Powyższe rozwiązanie skraca czas dojścia do przystanku autobusowego, co podnosi zarówno funkcjonalność rozwiązania projektowego i zwiększa bezpieczeństwo osób korzystających z zatoki poprzez maksymalne ograniczenie czasu ich poruszania się po terenie pasa drogowego drogi wojewódzkiej. Usytuowanie zatoki w pobliżu planowanego przejścia dla pieszych sprzyja nadto prawidłowemu zachowaniu się pieszych korzystających z drogi, tj. skłania ich do przechodzenia przez drogę w miejscu do tego wyznaczonym, co dodatkowo zwiększa bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skrócenie odcinków dojść do zatok ułatwia ich utrzymanie w okresie zimowym, co podnosi funkcjonalność rozwiązania projektowego. Zdaniem inwestora przesuniecie zatoki autobusowej na wskazane przez Piotra Żaka niezabudowane działki zlokalizowane przy drodze wojewódzkiej powodowałoby konieczność przesunięcia również zatoki autobusowej dla przeciwległego kierunku ruchu, celem spełnienia warunku o którym mowa w § 119 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, tj. umiejscowienia sytuowanej zatoki z przesunięciem w kierunku ruchu względem zatoki dla kierunku przeciwnego. Tego rodzaju rozwiązanie wydłużałoby drogę dojścia do zatok autobusowych. Przyjęte w projekcie rozbudowy drogi założenia projektowe, stanowią rozwiązanie cechujące się najwyższymi walorami funkcjonalnymi, tak więc jest to optymalne rozwiązanie projektowe. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie miał podstawy do kwestionowania zawartych w powyższym piśmie wyjaśnień.

Sąd stwierdził, iż nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut sposobu przeprowadzenia prac geodezyjnych prowadzonych przez Wojewódzkie Biuro Geodezyjne w Łodzi, gdyż organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie są uprawnione do kontrolowania postępowania prowadzonego przez inne organy. Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżącego, iż realizacja przedmiotowej inwestycji, wpłynie negatywnie na prowadzone przez niego gospodarstwo, Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 13 ust. 3 specustawy, jeżeli pod inwestycję została przejęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, to strona może zwrócić się w oddzielnym wniosku do właściwego zarządcy drogi o nabycie tej pozostałej części nieruchomości. Organem właściwym do rozpoznania wniosku o wykup nieruchomości spełniającej przesłanki wskazane w art. 13 ust. 3 specustawy (a więc stanowiącej część pozostałą po dokonanym podziale nieruchomości, która nie nadaje się do wykorzystania zgodnego z dotychczasowym przeznaczeniem) jest w niniejszej sprawie Zarząd Województwa Łódzkiego. Jest to roszczenie cywilnoprawne, którego w razie sporu strona może dochodzić przed sądem powszechnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. Z. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 11b i art. 11d specustawy poprzez zaakceptowanie przez Sąd wydania decyzji w oparciu o dokumentację stworzoną bez konsultacji społecznych i bez analizy sytuacji w zakresie nieruchomości na terenie objętym inwestycją.

2) przepisu prawa procesowego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a gdy z uwagi na naruszenie przepisów art. 7, 10 i 77 k.p.a. winien mieć zastosowanie art. 145 § 1 p.p.s.a.

W oparciu o powyższe zarzuty Piotr Żak wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 432/13 oddalił skargę kasacyjną.

Pismem z dnia 17 maja 2013 r. P. Z. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 432/13.

Skarżący, wniósł o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 271 ust. 2 p.p.s.a. oraz o uchylenie wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. i rozpoznanie sprawy ponownie i uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych.

Pełnomocnik P. Z. w skardze o wznowienie postępowania sądowego wskazuje art. 271 ust. 2 p.p.s.a. ponieważ Sąd oddalił wniosek skarżącego kasacyjnie o "odroczenie rozprawy z powodu konfliktu z dotychczasowym pełnomocnikiem i brakiem możliwości reprezentowania skarżącego kasacyjnie przez zawodowego pełnomocnika w tym dniu na rozprawie. Pomimo informacji od skarżącego, iż usilnie poszukuje innego zawodowego pełnomocnika, NSA wniosek oddalił i do rozpoznania sprawy dopuścił mimo braku możliwości reprezentacji skarżącego kasacyjnie przez zawodowego pełnomocnika co było obowiązkowe w postępowaniu przed NSA".

O tym, że wniosek o odroczenie rozprawy przed NSA został przez Sąd oddalony i sprawa została rozpoznana w dniu 17 kwietnia 2013 r. bez możliwości przedstawienia Sądowi argumentów skarżącego kasacyjnie przez profesjonalnego pełnomocnika na rozprawie, P. Z. uzyskał wiedzę w dniu 18 kwietnia 2013 r. w Biurze Obsługi NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., II OSK 423/13, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika wpłynęła do NSA w dniu 20 maja 2013 r. Jak wynika z uzasadnienia skargi strona dowiedziała się o podstawie wznowienia w dniu 18 kwietnia 2013 r.

W dniu 19 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zbadał, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Ponieważ skarga spełniała powyższe wymagania została skierowana na rozprawę, której termin wyznaczono na dzień 15 listopada 2013 r. o czym powiadomiono uczestników postępowania.

Jako podstawę wznowienia postępowania w skardze wskazano art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności między innymi, jeżeli strona nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.

Powyższe przesłanki zdaniem strony, spełniają okoliczności mające miejsce w jej sprawie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika z akt sprawy P. Z. pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. wystąpił do NSA z prośbą o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonego na 17 kwietnia 2013 r., uzasadniając to tym, że pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r. wypowiedział pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi i ma trudności ze znalezieniem adwokata, który mógłby go reprezentować na rozprawie w wyznaczonym terminie, tj. 17 kwietnia 2013 r. Rozmawiał z dwoma adwokatami ale żaden z nich nie mógł przyjechać na rozprawę w tym terminie. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 17 kwietnia 2013 r. Sąd postanowił oddalić wniosek o odroczenie rozprawy. Szczegółowego uzasadnienia tego stanowiska nie zawarto w protokole rozprawy, ani w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. Tym samym, pomimo podjęcia stosowych starań przed wyznaczonym terminem rozprawy, strona została pozbawiona możliwości swobodnego i pełnego przedstawienia swojego stanowiska, przez ustanowionego pełnomocnika na rozprawie.

Z art. 107 p.p.s.a. wynika, że nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, co należy rozumieć jako brak obowiązku stawienia się na rozprawie przez stronę lub jej pełnomocnika. Przepis ten jednak, jak przyjęto w orzecznictwie sądowym, nie pozbawia strony prawa uczestniczenia w rozprawie w przypadkach, gdy nieobecność należy do kategorii usprawiedliwionych, a więc takich, o których mowa w art. 109 p.p.s.a. (wyroki NSA z: 1 kwietnia 2008 r., I OSK 548/07, Lex nr 467087, I OSK 566/07, Lex nr 467089, 29 listopada 2011 r., II GSK 1206/10, Lex nr 1151576, postanowienie NSA z 9 września 2008 r., II OSK 1182/08, Lex nr 494175).

W okolicznościach niniejszej sprawy, kiedy to skarżący wypowiedział pełnomocnictwo przed wyznaczonym terminem rozprawy i miał trudności ze znalezieniem nowego pełnomocnika, który by mógł go reprezentować na rozprawie w innym mieście niż miejsce zamieszkania strony, w wyznaczonym za kilka dni terminie, o czym z wyprzedzeniem informował Sąd prosząc o odroczenie rozprawy – powinno nastąpić odroczenie rozprawy. Taka sytuacja, jeżeli nawet nie jest "wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem" to jest zapewne "inną znaną sądowi przeszkodą", której w danej chwili strona nie mogła przezwyciężyć i którą należy również brać pod uwagę zgodnie z art. 109 p.p.s.a.

W ocenie Sądu rozpoznającego skargę o wznowienie postępowania, oddalenie wniosku strony o odroczenie rozprawy w tym przypadku, powoduje nieważność postępowania ponieważ strona nie była należycie reprezentowana na rozprawie i wskutek naruszenia art. 109 p.p.s.a. była pozbawiona możności działania, co zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. stanowi przesłankę wznowienia postępowania.

W związku z powyższym zostało wznowione postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Ponieważ nieważność postępowania jest bezwzględną podstawą wznowienia postępowania, skutkuje zawsze uchyleniem prawomocnego orzeczenia bez względu na to, czy stanowiące je naruszenie prawa ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II OSK 406/07, Lex nr 469203, wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., II FSK 1169/11, Lex nr 1309981).

W związku z powyższym należało na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. uchylić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., II OSK 432/13 i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 p.p.s.a.).

We wznowionym postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ponieważ wznowione postępowanie obejmuje postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należy ponownie rozpoznać skargę kasacyjną (pismo z dnia 16 stycznia 2012 r.) wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2012 r., VII SA/Wa 1582/12.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wnioskował oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 11b i art. 11d specustawy "poprzez zaakceptowanie przez Sąd wydania decyzji w oparciu o dokumentację stworzoną bez konsultacji społecznych i bez analizy sytuacji w zakresie nieruchomości na terenie objętym inwestycją", zamieszczony w punkcie 1 skargi kasacyjnej nie został w ogóle uzasadniony. Poza tym wyżej wskazane przepisy składają się z wielu jednostek redakcyjnych (ustępów, punktów i podpunktów), których nie wskazano zarzucając naruszenie prawa materialnego. Nie ma też żadnego związku logiczno-merytorycznego pomiędzy pierwszą częścią zdania (pkt 1), w której zarzuca się naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 11b i art. 11d specustawy, a dalszą częścią tego zdania, która w żadnym stopniu nie koresponduje z treścią wskazanych przepisów. Jeżeli stawia się zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) to należy po pierwsze, wskazać konkretny przepis (konkretną jednostkę redakcyjną kwestionowanego artykułu) i wyjaśniać na czym polega jego naruszenie przez błędną wykładnię, czego brak w omawianej skardze kasacyjnej.

Podobnie w pkt 2 skargi kasacyjnej zarzucono "naruszenie prawa procesowego co miało wpływ na wynik sprawy – art. 151 p.p.s.a. gdy z uwagi na naruszenie przepisów k.p.a. art. 7, 10 i 77 winien mieć zastosowanie art. 145 § 1 p.p.s.a.".

Zarzuty naruszenia art. 7 10 i 77 k.p.a. były również zawarte w skardze do WSA w Warszawie, do których szczegółowo ustosunkował się Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 15–17), nie znajdując żadnych podstaw do ich uwzględnienia, z czym należy się w pełni zgodzić.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego nie podał żadnych nowych argumentów świadczących o naruszeniu przepisów art. 7, 10 i 77 k.p.a., które by nie były rozważane przez Sąd pierwszej instancji, który oddalił skargę P. Z na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 20 kwietnia 2012 r. Świadczyć o tym może również i to, że uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnej zamieszczonego w pkt 2, stanowi fragment uzasadnienia skargi złożonej do Sądu pierwszej instancji (pismo z dnia 30 maja 2012 r.).

Trudno więc w tej sytuacji mówić o naruszeniu art. 151 p.p.s.a. zaskarżonym wyrokiem, gdyż nie było żadnych podstaw do zastosowania art. 145 § 1 p.p.s.a., jak sugeruje się w skardze kasacyjnej, nie wskazując też dokładniej punktów i podpunktów jakie zawiera powyższy przepis i które zdaniem autora skargi kasacyjnej powinny mieć zastosowanie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania wznowieniowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 276 p.p.s.a.