Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1226/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 39
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2014r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego L. K. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [ ] w M. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7.05.2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2014 r. odmawiającej przyznania K. Ś. zasiłku celowego na pokrycie w całości opłat za czynsz za grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r.- działając na podstawie art. 2, art. 8, art. 39 ustawy z 12 marca 2004 o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2012 poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji

Decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2014 r. orzeczono o odmowie przyznania Panu K. Ś. świadczenia w formie zasiłku celowego na pokrycie w całości opłat za czynsz za grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r.

W uzasadnieniu wskazano, iż K. Ś. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Organ wskazał, że K. Ś. nie ma żadnego dochodu, poza świadczeniami przyznanymi przez MOPS. Dochód odwołującego w listopadzie 2013 r. składał się z zasiłku stałego wysokości 529,00 zł i okresowego w wysokości 43,00 zł pomniejszonych o kwotę płaconych przez K. Ś. alimentów w kwocie 450,00 zł. Natomiast w grudniu 2013 dochód strony składał się także z zasiłku stałego oraz zasiłku okresowego w wysokości 206,50 zł, a kwota odliczonych alimentów wynosiła 500 zł. Prezydent Miasta ustalił, iż strona jest zobowiązana do regulowania opłat za bezumowne zajmowanie lokalu w kwocie 570,52 zł miesięcznie. W roku 2013 przyznano na dofinansowanie do uregulowania opłat za użytkowanie lokalu w łącznej kwocie 1800 zł. Natomiast wnioskodawca pomimo informowania go o konieczności regularnych wpłat za lokal dokonał tylko trzech wpłat. Ostatnia wpłata została dokonana 6 miesięcy temu co wskazuje na przerzucanie zobowiązań na Ośrodek Pomocy Społecznej. Decyzja z dnia 22.11.2013 r. przyznano pomoc w kwocie 300,00 zł przeznaczona na opłaty za czynsz za październik 2013 r. i jednocześnie poinformowano stronę o treści art. 11 pkt 11 ustawy o pomocy społecznej i wynikających z niego konsekwencjach. Mimo zobowiązań K. Ś. nie zmienił swojego postępowania i nie uiścił bieżących opłat za lokal mieszkalny. Wskazano również na fakt, iż celem pomocy społecznej jest wpieranie osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia jedynie podstawowych potrzeb życiowych i pomoc ta ma charakter wspierający co nie oznacza, że ma zastąpić własne działania osób, które własnym staraniem mogą podejmować określone czynności celem poprawy swojej sytuacji życiowej. Ośrodek Pomocy Społecznej nie jest w stanie pokryć wszystkich zgłaszanych potrzeb strony. Wskazano także, że to na użytkowniku mieszkania spoczywają zobowiązania z tego tytułu i nie mogą one w całości zostać przejęte przez Ośrodek Pomocy Społecznej.

Odwołanie w ustawowym terminie złożył K. Ś.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę wskazało, że przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej określają przesłanki, których spełnienie umożliwia uzyskanie świadczeń z pomocy społecznej. W myśl art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (z pewnymi wyjątkami) przysługuje: 1/ osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2/ osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", 3/ rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Art. 7 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że udziela się pomocy osobom i rodzinom m. in. z powodu ubóstwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby.

Zgodnie z przepisem art. 39 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, że K. Ś. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą ubogą, niepełnosprawną, długotrwale chorą, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do 31.07.2015r. Dochód odwołującego w listopadzie 2013 r. składał się z zasiłku stałego wysokości 529 zł i okresowego w wysokości 43,00 zł pomniejszonych o kwotę płaconych przez K. Ś. alimentów w kwocie 450 zł. Dochód wnioskodawcy w grudniu 2013 r. stanowiły świadczenia z pomocy społecznej tj. zasiłek stały w wysokości 529 zł oraz zasiłek okresowy w wysokości 206,50 zł. Dochód strony został pomniejszony o kwotę płaconych przez stronę alimentów w wysokości 50 zł i nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej 542 zł. Strona dysponuje obecnie, zatem wystarczającymi środkami na zaspokojenie pozostałych potrzeb życiowych.

Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że pierwszy wskazany wyżej warunek tj. kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej jest w sytuacji K. Ś. spełniony. Dochód strony nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego. Drugą przesłanką uprawniającą do świadczeń jest zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej. Okolicznościami tymi są między innymi bezrobocie, długotrwała choroba, bezdomność, potrzeba ochrony macierzyństwa, bezradność w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego. Niektóre z powyższych okoliczności dotyczą wnioskodawcy i właśnie w związku z jego trudną sytuacją materialną i zdrowotną, została stronie wielokrotnie przyznana odrębnymi decyzjami pomoc mająca na celu umożliwienie zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych w formie zasiłku celowego, stałego i okresowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na fakt, że wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku jest nie tylko sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, lecz także możliwości finansowe organów pomocy społecznej ( por. wyrok NSA z dnia 12.01.1994r sygn. akt I SA 1649/93 ). Z tego punktu widzenia sytuacja przedstawiona przez wnioskodawcę, nie uzasadnia przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego ustalono aktualną sytuację finansową i zdrowotną ubiegającego się o pomoc K. Ś.

W niniejszej sprawie sytuacja wnioskodawcy była badana zgodnie z zasadą, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W przedmiotowej sprawie K. Ś. jest zobowiązany do regulowania opłat za bezumowne zajmowanie lokalu w kwocie 570.52 zł miesięcznie. W roku 2013 przyznano mu na dofinansowanie do uregulowania opłat za użytkowanie lokalu w łącznej kwocie 1800 zł. Natomiast wnioskodawca pomimo informowania go o konieczności regularnych wpłat za lokal dokonał tylko trzech wpłat. Przy czym ostatnia wpłata została dokonana 6 miesięcy temu, co wskazuje na przerzucanie zobowiązań na Ośrodek Pomocy Społecznej.

Decyzją z dnia [...] 2013 r. przyznano pomoc w kwocie 300 zł przeznaczoną na opłaty za czynsz za październik 2013 r. i jednocześnie poinformowano stronę o treści art. 11 pkt 11 ustawy o pomocy społecznej i wynikających z niego konsekwencjach. K. Ś. nie zmienił swojego postępowania i nie uiścił bieżących opłat za lokal mieszkalny.

Należy wskazać, iż organ I instancji odrębną decyzją przyznał świadczenie w postaci zasiłków celowych, okresowego, stałego. Strona otrzymała, zatem stosowną pomoc przeznaczoną na pokrycie niezbędnych potrzeb życiowych. Wnioskodawca jest zatem objęty pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej i wszelkie jego potrzeby w miarę możliwości ośrodka są realizowane. W roku 2013 przyznano K. Ś. pomoc w wysokości 13.979,35 zł co miesięcznie stanowiło kwotę 1164,95 zł. Natomiast łączna pomoc w styczniu 2014 r. wynosiła już 985,50 zł.

Decyzja dotycząca zasiłku celowego jest decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego polegającego na możności dokonania przez organ wyboru jednego z kilku dopuszczalnych przez ustawę równowartościowych prawnie rozwiązań po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny oraz na skutek uznania przez ten organ celowości konkretnego rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium decyzja wydana przez organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie jest prawidłowa i nie narusza zasad ogólnych przyznawania świadczeń z pomocy społecznej.

Kolegium odwołało się do art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego "pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości". Zacytowany przepis wyraźnie więc zwraca uwagę na konieczność zbadania przez organ, czy i na ile wnioskujący o przyznanie pomocy jest w stanie sprostać swojej trudnej sytuacji życiowej, wykorzystując własne możliwości i uprawnienia. Obowiązkiem osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej jest współdziałanie w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wobec powyższego obowiązkiem K. Ś. jest również współpraca z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a jak wynika z akt sprawy pan K. Ś. tej współpracy nie podejmuje.

W ocenie Kolegium Organ I instancji prawidłowo ustalił, iż strona ma możliwości we własnym zakresie poprawy własnej sytuacji życiowej, jeżeli będzie prawidłowo gospodarowała przyznanymi jej świadczeniami. Ponadto jak wskazano powyżej strona jest objęta pomocą społeczną. Organ I instancji przyznając pomoc uwzględnił niezbędne potrzeby strony. Natomiast ośrodek pomocy społecznej nie ma możliwości zaspokoić wszelkich żądań strony z uwagi na ograniczone możliwości finansowe. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb.

Wskazano, że pomoc jaką przyznano za okres ostatnich kliku lat (w tym okresie odwołujący się korzystał z regularnego wsparcia w postaci zasiłku stałego, okresowego oraz zasiłku celowego) była pomocą wystarczającą w świetle jego potrzeb i możliwości. Co więcej, udzielono stronie także dodatkowych środków na ważne bieżące potrzeby (m.in. leki, czynsz). Podkreślić trzeba, że część otrzymanych świadczeń miało charakter stały, w szczególności stanowiły istotne wsparcie w zaspokojeniu potrzeb skarżącego, w tym potrzeb żywnościowych.

W ocenie Kolegium postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Na powyższe decyzje K. Ś. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1, 3, 4, 5 i 6 art. 8 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 19, art. 24, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 8, art. 87, art. 67 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Mając na względzie powyższe przesłanki kontroli Sąd badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uznał, że skarga K. Ś. nie zasługują na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu -zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r. poz. 182 ze zm., zwanej dalej u.p.s.). W świetle przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 4 u.p.s., celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości przez wspieranie tych osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zarazem pomoc społeczna winna zapobiegać trudnym sytuacjom życiowym przez działania w celu usamodzielnienia życiowego osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Przepisy te wyrażają zasadę pomocniczości, inaczej rzecz ujmując zasadę subsydiarności pomocy społecznej. Wynika z niej zakaz wyręczania jednostki z zadań, które może ona zrealizować samodzielnie, zaś pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna.

Ustawa o pomocy społecznej, określając uprawnienia osób do otrzymania świadczeń pomocowych jednocześnie wskazuje okoliczności stanowiące podstawę odmowy przyznania świadczeń przez organy pomocowe. I tak, w art. 4 nakłada na osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Spełnienie przewidzianego art. 4 obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej ma o tyle doniosłość prawną, że w myśl przepisu art. 11 ust. 2 u.p.s. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Odmowa przyznania pomocy społecznej może nastąpić w sytuacji stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazujących, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia (art. 12 u.p.s.).

Z powyższych regulacji wynika, że celem pomocy społecznej nie jest obowiązek zaspakajania wszystkich potrzeb lecz tylko tych, które zaliczyć można do niezbędnych dla życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Nadto, krąg uprawnionych wyznaczony jest przez krąg tych osób, które chcą współdziałać z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ustawa o pomocy społecznej wskazuje przykładowo okoliczności, które mogą stanowić podstawę udzielenia pomocy społecznej wymieniając m.in. ubóstwo, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwałą lub ciężką chorobę (art. 7 u.p.s.). Zarazem przepisy ustawy określają (art. 36 u.p.s.) zamknięty katalog świadczeń pomocy społecznej o charakterze pieniężnym i niepieniężnym. Podstawową zasadę udzielania pomocy społecznej formułuje art. 8 ust. 1 u.p.s.: prawo do świadczeń przysługuje osobie, która spełnia tzw. kryterium dochodowe, tzn. jej dochód nie przekracza na osobę w rodzinie kwoty 456 zł, a w przypadku osoby samotnie gospodarującej 542 zł oraz gdy zaistnieje co najmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 2-15 tej ustawy. Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Jednakże samo spełnienie tego warunku nie przesądza o powstaniu prawa do korzystania z określonego rodzaju świadczenia pomocy pieniężnej, gdyż ustawa o pomocy społecznej w odniesieniu do tych rodzajów, konstruuje dodatkowe przesłanki. Z kolei zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 u.p.s. służy zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej, której przykłady zostały wymienione w ust. 2 tego przepisu. Wynika z nich, iż zaspokojenie potrzeb bytowych obejmuje m.in. zakup żywności.

Istotą sporu w kontrolowanej sprawie jest ustalenie – w sytuacji założenia, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie posiada żadnych własnych źródeł utrzymania – czy organy administracyjne zobowiązane są do pokrywania w formie zasiłku celowego wszystkich żądań skarżącego.

Zdaniem Sądu, z postawy skarżącego, także prezentowanej przed Sądem wynika, że próbuje on cały ciężar utrzymania swojego i swoich dzieci przerzucić na pomoc społeczną tj. na innych obywateli - podatników tworzących dochód państwa, z którego pozyskiwane są środki finansowe na pomoc społeczną. Tymczasem pomoc społeczna ma za zadanie jedynie przejściowo pomagać osobom i rodzinom w przezwyciężeniu ich trudnej sytuacji, np. do czasu zasądzenia i wyegzekwowania obowiązku alimentacyjnego od dzieci na rzecz rodziców i odwrotnie – na rzecz dzieci od rodziców lub dalszych krewnych.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że organy administracyjne w zaskarżonych decyzjach zaznaczyły, że skarżący K. Ś. w okresie w którym wystąpił z wnioskami korzystał z regularnego wsparcia w postaci zasiłku okresowego (2006,50 zł) oraz zasiłku stałego (529 zł) nie regulując przy tym opłat czynszowych. K. Ś. w roku 2013 r. otrzymał pomoc materialną w łącznej wysokości 13.979,35 zł, co stanowi kwotę 1.165 zł średnio miesięcznie. Ta sytuacja w pełni – zdaniem Sądu – uzasadnia odmowę przyznania pozostałych wnioskowanego świadczenia. Dodatkowo jedynie można zaznaczyć, że słusznie organy podniosły - odnośnie odmowy przyznania zasiłku celowego na pokrycie w całości opłat czynszowych za grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r., że pomimo otrzymania przez skarżącego w 2013 r. dofinansowania do opłat za użytkowanie lokalu w łącznej wysokości 1.800 zł i pouczenia przez organ o konieczności wywiązywania się z obowiązku uiszczania opłat za lokal mieszkalny skarżący tego nie robił. Decyzją z dnia [...] 2013 r. przyznano skarżącemu pomoc w kwocie 300 zł przeznaczoną na opłaty za czynsz za październik 2013. W tych okolicznościach sprawy organ pomocy społecznej przyznając przedmiotowe świadczenie przejąłby w całości obowiązki skarżącego odnośnie opłat czynszowych, co jest niezgodne z celem pomocy społecznej.

Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł uchybień w przeprowadzonych postępowaniach, które miałyby lub mogłyby mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcia i stwierdził, że skargi K. Ś. nie zawierają żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a zatem, na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a.