Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1225/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-02-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi postanawia odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

A.P. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.

Skarga nie została podpisana.

Pismem z dnia [...] r. A.P. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ze zwrotnego pokwitowania odbiorowy wnika, że pismo zostało odebrane przez córkę skarżącej W.P. (dorosłego domownika) w dniu [...]r. W tym stanie rzeczy uznał, że termin do uzupełnienia skargi upłynął [...] r. i na mocy art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r. odrzucił skargę. Postanowienie to zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu [...]r.

W dniu [...] r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga kasacyjna, sporządzona przez radcę prawnego działającego w imieniu strony skarżącej, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Do skargi kasacyjnej dołączono prawidłowo podpisaną przez A.P. skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi wskazano, że pismo Sądu z 30 października 2009 r. o uzupełnienie braków formalnych skargi nigdy do niej nie dotarło, gdyż zostało odebrane przez jej nieletnią córkę. O brakach formalnych skargi dowiedziała się dopiero w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu [...]r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r. odrzucił skargę. Na to postanowienie stronie skarżącej przysługuje skarga kasacyjna, która też przez stronę została wniesiona. Odnosząc się do żądania skarżącej zawartego w skardze kasacyjnej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, należy wskazać, że zarówno w doktrynie prawa, jak i orzecznictwie sądów przyjmuje się, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej oraz środek odwoławczy od orzeczenia Sądu o odrzuceniu pisma procesowego wyłączają się wzajemnie.

Jeżeli bowiem strona twierdzi, że dokonała czynności w terminie, a sąd błędnie uznał, iż uchybiła terminowi, to powinna wnieść środek odwoławczy. Wniosek o przywrócenie uchybionego terminu jest natomiast aktualny wtedy, gdy strona nie neguje uchybienia terminowi i wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie.

Takie stanowisko zostało wyrażone w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 341/08 (publ. LEX nr 505338). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Powyższe stanowisko zostało wprawdzie ukształtowane na gruncie przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu w k.p.c. oraz w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zostało zaakceptowane i znajduje pełne zastosowanie w posŧępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy, trzeba wskazać, że w niniejszej sprawie, w treści skargi kasacyjnej złożonej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, skarżąca stwierdziła, że nie dokonała czynności w terminie, gdyż nie została w terminie o niej powiadomiona. Wyłączenie możliwości jednoczesnego uwzględnienia powołanego środka zaskarżenia i wniosku o przywrócenie terminu wynika nie tylko z konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Skarga kasacyjna oparta jest bowiem na twierdzeniu, że termin został zachowany, a wniosek o przywrócenie terminu na przeciwnym – że do uchybienia terminu nie doszło.

Przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych środków w zakresie postępowania sądowego, o czym stanowi art. 86 § 2 powołanej ustawy p.p.s.a., przy czym wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zgodnie z art. 87 § 1 tej ustawy.

Termin ten nie rozpoczyna biegu dopóki strona nie dowie się, że do naruszenia doszło. Wobec tego w sytuacji, gdy strona złożyła skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie skargi kasacyjnej.

Przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej uznać należy za niedopuszczalny z mocy ustawy, co ma miejsce w niniejszej sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt I CZ 198/01, LEX nr 53302, z dnia 7 lutego 2000 r. CKN 1261/99, Prok i Pr. 2001/4/30).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 88 powołanej ustawy p.p.s.a., odrzucił wniosek jako niedopuszczalny.