Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1489/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 166 poz 1  art. 61 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia  społecznego (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii).
article: art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie WSA Janusz Walawski Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. uznał A. S. za osobę bezrobotną w dniu [...] grudnia 2013 r. Dnia [...] stycznia 2014 r.

do [...] Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (WUP) wpłynął wniosek A. S. o przyznanie prawa do zasiłku z zaliczeniem okresu pracy w [...] do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z faktem, że załączona do wniosku dokumentacja nie zawierała dokumentów urzędowych potwierdzających okresy ubezpieczenia, zatrudnienia

lub pracy na własny rachunek spełnione przez A. S. w [...], WUP wystąpił dnia [...] stycznia 2014 r. do [...] instytucji właściwej z wnioskiem

o wydanie odpowiedniego dokumentu urzędowego. Dzień później Marszałek Województwa [...] zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne

do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez [...] instytucję właściwą.

W dniu [...] marca 2014 r. do WUP wpłynął dokument U1 potwierdzający okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia spełnione przez A. S. w [...] od [...] kwietnia 2012 r. do [...] lipca 2012 r., od [...] października 2012 r. do [...] marca

2013 r., od [...] marca 2013 r. do [...] kwietnia 2013 r. oraz od [...] maja 2013 r.

do [...] października 2013 r. Marszałek Województwa [...] postanowieniem

z dnia [...] marca 2014 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne.

Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...]

z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił przyznania A. S. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na zbyt krótki okres uprawniający do zasiłku.

W uzasadnieniu wskazał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], przypadającym między [...].06.2012 r. a [...].12.2013 r., wnioskodawca w Polsce prowadził działalność gospodarczą, okresu tego jednak nie zaliczono, gdyż nie udokumentowano opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiących kwotę wynoszącą co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zaliczeniu podlegają okresy ubezpieczenia spełnione na terytorium [...]: od [...].05.2013 r. do [...].10.2013 r.

tj. 157 dni, od [...].03.2013 r. do [...].04.2013 r. tj. 34 dni, od [...].10.2012 r. do [...].03.2013 r. tj. 138 dni, od [...].06.2012 r. do [...].07.2012 r. tj. 32 dni, razem 361 dni.

Oznacza to, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania

się udokumentowano 361 dni uprawniających do zasiłku, a zatem mniej aniżeli wymagane przepisami prawa 365 dni.

W odwołaniu A. S. podniósł, że do Powiatowego Urzędu Pracy

w [...] zgłosił się [...] grudnia 2013 r. wraz z żoną R. S. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Podał, że żona została zarejestrowana, natomiast jemu odmówiono zarejestrowania z uwagi na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, która została zawieszona [...] grudnia 2011 r. Podniósł, że w PUP zażądano, aby dostarczył zaświadczenie z ZUS o opłaconych składkach, następnie,

aby przedstawił zaświadczenie o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej. Odwołujący się podkreślił, że nie rozumie dlaczego nie został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu [...] grudnia 2013 r.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia

30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5,

z późn. zm.), bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE.

Organ podkreślił, że aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, strona musi spełnić wymogi określone w polskim ustawodawstwie.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie

18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni. W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji A.S. w PUP rozpoczyna

się od dnia [...] czerwca 2012 r. i kończy w dniu [...] grudnia 2013 r.

Organ podał, że ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu U1 wynika, iż A. S. w ww. okresie był ubezpieczony z tytułu zatrudnienia na terytorium [...] od [...] czerwca 2012 r. do [...] lipca 2012 r., od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r., od [...] marca 2013 r. do [...] kwietnia 2013 r. oraz od [...] maja 2013 r.

do [...] października 2013 r., tj. łącznie przez 361 dni.

W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP A. S. prowadził również działalność gospodarczą na terytorium Polski, od [...] czerwca 2012 r. do [...] grudnia 2013 r. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d, za okres uprawniający do zasiłku można uznać okres opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Warunkiem zaliczenia okresu prowadzenia działalności gospodarczej jest faktyczne odprowadzanie obowiązkowych składek

na Fundusz Pracy. W roku 2012 kwota minimalnego miesięcznego wynagrodzenia

za pracę wynosiła 1500 zł, a w roku 2013 - 1600 zł. Z akt sprawy, tj. dołączonych do odwołania zaświadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wynika, że A. S. nie opłacał składek na ubezpieczenia społeczne w latach 2012 i 2013. Z tego względu okres prowadzenia przez A. S. działalności gospodarczej

w Polsce w dniach od [...] czerwca 2012 r. do [...] grudnia 2013 r. nie może zostać,

w świetle art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uwzględniony jako okres uprawniający do zasiłku.

Minister wskazał, że po obliczeniu wszystkich, uprawniających do zasiłku, okresów pracy A. S. ustalił, że łączny okres uprawniający do zasiłku wynosi 361 dni. Oznacza to, że odwołujący się nie spełnił określonego w art. 71 ust. 1

i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunku pozostawania ubezpieczonym lub zatrudnionym przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna, w związku z czym

nie przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Odnosząc się do treści odwołania A. S., Minister podkreślił,

że organami właściwymi do orzekania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej są: Starosta [...], a w postępowaniu odwoławczym - Wojewoda [...].

Minister Pracy i Polityki Społecznej podał, że nie ma prawa kwestionować decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i jest związany jej treścią.

Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący podał, że decyzja Ministra odbiera mu prawo do zasiłku dla osoby bezrobotnej i stawia w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Podniósł, że Minister błędnie interpretuje odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...], albowiem działalność gospodarcza skarżącego w okresie do dnia [...] grudnia 2013 r. była zawieszona. Skarżący podał, że zgłosił się w dniu [...] grudnia 2013 r. do PUP wraz

z żoną, która otrzymała status osoby bezrobotnej uprawnionej do pobierania zasiłku. Skarżącemu natomiast takiej rejestracji w tym dniu odmówiono ze względu na zawieszoną od dwóch lat działalność gospodarczą, a nie, jak stwierdza Marszałek Województwa, ze względu na prowadzenie działalności gospodarczej, czego

nie dostrzega także Minister. Z tych względów skarżący uznał decyzję za krzywdzącą.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie, powołując swoje wcześniejsze ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zarówno zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej, jak i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.;

Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.), instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie, odzyskanie lub kontynuację prawa do świadczeń od spełnienia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, bierze pod uwagę, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek ukończone na podstawie ustawodawstwa innego Państwa Członkowskiego, tak jak gdyby były one ukończone na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa. Zgodnie z art. 61 ust. 2 powołanego rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 65 ust. 5 lit. a), zastosowanie przepisów ust. 1 niniejszego artykułu uzależnione jest od spełnienia ostatnio przez zainteresowanego, zgodnie z ustawodawstwem, na podstawie którego ubiega się on o świadczenia: – okresów ubezpieczenia, jeżeli ustawodawstwo to wymaga okresów ubezpieczenia, – okresów zatrudnienia, jeżeli ustawodawstwo

to wymaga okresów zatrudnienia lub – okresów pracy na własny rachunek, jeżeli ustawodawstwo to wymaga okresów pracy na własny rachunek.

Bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje

w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony (art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004).

Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] uznał A.S. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2013 r. Z akt sprawy wynika,

że decyzja ta jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym.

W świetle powyższego, Minister Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo ustalił,

że okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania A. S.

w PUP rozpoczyna się od dnia [...] czerwca 2012 r. i kończy w dniu [...] grudnia 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej związany był w tym zakresie decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Organ trafnie wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu U1, wynika, że A. S. w ww. okresie był ubezpieczony z tytułu zatrudnienia na terytorium [...] od [...] czerwca 2012 r. do [...] lipca 2012 r., od [...] października 2012 r. do 13 marca 2013 r., od [...] marca 2013 r. do [...] kwietnia 2013 r. oraz od [...] maja 2013 r. do [...] października 2013 r., tj. łącznie przez 361 dni.

Minister prawidłowo też podał, powołując się na załączone do odwołania zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że A. S. nie opłacał składek na ubezpieczenia społeczne w latach 2012 i 2013. Z tego względu organ okresu działalności gospodarczej w Polsce w dniach od [...] czerwca 2012 r. do [...] grudnia 2013 r. nie uwzględnił jako okresu uprawniającego do zasiłku (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, Minister Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo ustalił, że łączny okres uprawniający do zasiłku wynosi 361 dni,

a zatem nie została spełniona przesłanka z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, warunkująca przyznanie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Organ, biorąc pod uwagę treść decyzji Starosty [...] uznającej skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2013 r., nie miał podstaw, aby przyjąć, że okres 18 miesięcy rozpoczyna się w innej dacie niż wskazana w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zawartego w skardze twierdzenia strony, że przez dwa lata,

do dnia [...] grudnia 2013 r. wykonywanie działalności gospodarczej było zawieszone, wskazania wymaga, że kwestia ta – wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] – pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Minister nie mógł dokonać w niniejszej sprawie oceny, czy decyzja Starosty [...] jest prawidłowa. Kwestia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie mogła być przedmiotem badania przez organ w niniejszej sprawie. Również Sąd, związany granicami sprawy, nie mógł dokonać oceny w tym zakresie. Okoliczność ta mogła być podnoszona przez stronę przed organami właściwymi w sprawie ustalenia statusu osoby bezrobotnej.

Wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] uznającej A. S. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2013 r., zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.