Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 538/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 maja 2022 r. nr IF-O.7840.688.2020 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 maja 2022 r. Wojewoda Dolnośląski, po rozpoznaniu odwołania M. G., utrzymał w mocy decyzję Starosty Głogowskiego z dnia 18 września 2020 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego z zewnętrzną instalacją elektroenergetyczną, w granicach działki nr [...], obręb [...] G., gmina J.

Z akt sprawy wynika, że z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestorka zwróciła się w dniu 26 czerwca 2020 r. Spółka – inwestor wystąpiła w dniu 28 listopada 2019 r. Organ pierwszej instancji po włączeniu do akt sprawy wypisu i wyrysu z obowiązującego w miejscu inwestycji planu miejscowego oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie oraz wskazał, że na terenach MN nowa zabudowa musi być kryta dachem typu 45° lub dachem typu sąsiedzkiego, których to wymagań projekt nie spełnia.

Pismem z dnia 1 września 2020 r. inwestorka dokonała uzupełnienia projektu oraz wskazała – odnośnie do zaprojektowanego dachu – że w jej ocenie projekt nie wymaga zmiany w tym przedmiocie, albowiem odpowiada obowiązującemu prawu miejscowemu. Wskazała, że plan nie zawiera definicji "drogi", a w pobliżu działki znajduje się droga spełniająca kryteria z ustawy o drogach publicznych. Przy drodze tej posadowiony jest budynek o podobnym do planowanego dachu, zatem spełniona jest przesłanka dachu typu sąsiedzkiego.

W takich okolicznościach Starosta Głogowski wydał w dniu 18 września 2020 r. decyzję odmawiająca zatwierdzenia przedłożonego projektu na budowę i udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na niezgodność projektu z obowiązującym planem miejscowym.

Po rozpoznaniu odwołania strony, opisaną na wstępie decyzją Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie Starosta Głogowski postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym- między innymi obowiązek usunięcia rozbieżności w kwestii kąta nachylenia dachu. Inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął opisanej nieprawidłowości, argumentując, że przewidziany w projekcie budowlanym kąt nachylenia dachu spełnia określone w miejscowym planie warunki dachu sąsiedzkiego.

Wojewoda Dolnośląski podniósł, że jak wynika z przytoczonej normy art. 35 PB, projekt budowlany musi być zgodny z normami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod sankcją odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie inwestorka wniosła o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z części graficznej projektu budowlanego oraz mapy ewidencyjnej załączonej do akt sprawy wynika, że teren inwestycji położony jest na niezabudowanej działce gruntu nr [...], obręb [...] G. w Gminie J. Planowana inwestycja położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów terenów górniczych "[...]" i "[...]" oraz pozostałej części gminy nie objętej planem miejscowym dla terenu górniczego "[...]" w granicach gminy J., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Teren na którym planowana jest inwestycja na rysunku planu oznaczony jest symbolem SG [...]MNn. Zgodnie z przepisem § 20 ust. 1 planu miejscowego tereny kategorii MNn przeznacza się dla nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na terenach kategorii MNn nowa i nadbudowywana zabudowa musi być kryta dachem typu 45° lub dachem typu sąsiedzkiego. Z treści §1 ust. 4 pkt 3 planu miejscowego wynika, że przez dach typu sąsiedzkiego należy rozumieć - dach w formie jak na budynku usytuowanym w bezpośrednim sąsiedztwie przy tej samej drodze, w którym dopuszcza się pokrycie do 30% powierzchni rzutu budynku w inny sposób, np.: tarasami, lukarnami, daszkami o innym nachyleniu, z zastrzeżeniem, że jeżeli występują obiekty zabytkowe należy się kierować wyłącznie formą dachu tych obiektów.

Dalej Wojewoda Dolnośląski wyjaśniał, że co prawda przepisy aktu miejscowego nie zawierają definicji "bezpośredniego sąsiedztwa", jednakże w ocenie organu, należy mieć na uwadze intencje prawodawcy lokalnego, którą było zapewnienie, aby na terenach MNn budynki mieszkalne jednorodzinne o dachach, których kąt nachylenia jest inny niż 45° , były zlokalizowane jak najbliżej siebie, wręcz przy sobie, tworząc tym samym pewną całościowa kompozycję, urbanistyczną

I estetyczną całość.

W ocenie organu II instancji, budynek usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie to budynek zlokalizowany na działce bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną. W takiej sytuacji bowiem nie występują żadne ogniwa pośrednie pomiędzy działką inwestycyjną a budynkiem, który posiada dach o takiej samej formie. Z dokumentacji sprawy wynika, że działki bezpośrednio graniczące z działką inwestycyjną są niezabudowane (w czasie złożenia wniosku przez inwestora). Wskazany zaś przez inwestora budynek o formie dachu takiej jaką ma posiadać projektowany budynek inwestora, nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie, bowiem pomiędzy działką, na której się znajduje ([...]) a działką inwestycyjną znajdują się inne działki. Nie ma przy tym znaczenia odległość pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Kluczową kwestią jest bowiem tutaj istnienie ogniw pośrednich.

Dalej Wojewoda wywodził, że drugą przesłanką dachu typu sąsiedzkiego jest to, że dach o takiej samej formie jest położony na budynku usytuowanym przy tej samej drodze. Działka inwestorki leży w bezpośrednim sąsiedztwie drogi wewnętrznej, usytuowanej na działce o nr [...], która stanowi bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej, stanowiącej działkę nr [...]. Z kolei wskazana przez inwestora działka sąsiedzka nr [...] zlokalizowana jest przy drodze wewnętrznej, usytuowanej na działce nr [...] (w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest to teren oznaczony symbolem S.G.[...] KDW), która również stanowi bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej na działce nr [...]. W ocenie strony skarżącej, drogi wewnętrzne, przy których są bezpośrednio usytuowane działka inwestycyjna i działka sąsiedzka, nie mogą być uznane za drogi. Nie spełniają bowiem przesłanej definicji drogi zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, należy uznać że działka inwestycyjna nr [...] i działka sąsiedzka nr [...] usytuowane są przy tej samej drodze publicznej nr [...].

Organ odwoławczy nie uznając tego argumentu za zasadny podniósł, że w przepisie § 1 ust. 4 pkt 3 plan miejscowy posługuje się pojęciem drogi, a nie drogi publicznej, przy czym w innych zapisach planu pojęcie drogi publicznej pojawia się.

Skoro zatem prawodawca lokalny rozróżnia te pojęcia, to brak jest podstaw do przypisywania pojęciu "drogi" cech drogi publicznej. Wojewoda podnosił w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych droga oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Z kolei przepis art. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że droga to wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Przy czym istotne jest, że ustawa ta rozróżnia drogi publiczne oraz drogi wewnętrzne. W myśl art. 1 tej ustawy drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 2 ustawy drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne. Natomiast drogi wewnętrzne, to stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy są to drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Treść przepisu art. 8 ust. 1 wskazuje jednoznacznie na definicję drogi wewnętrznej, która stanowi kategorię drogi przeciwstawną do drogi publicznej. Drogi wewnętrzne są to drogi pełniące rolę uzupełniająca i porządkującą .

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ drugiej instancji podniósł, że drogi wewnętrzne nie muszą spełniać kryteriów wskazanych w przepisie art. 4 pkt 2 ustawy.

W związku z powyższym, Wojewoda Dolnośląski podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o niezgodności przedstawionego projektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uznał, że zaskarżona decyzja Starosty Głogowskiego nie narusza prawa.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła do tutejszego sądu skargę, domagając się jego uchylenia. W uzupełnieniu skargi przesłanym do sądu w dniu 26 grudnia 2022 r. podniosła, że organy nieprawidłowo oceniły w sprawie zgodność przedłożonego projektu z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podniosła, że działka nr [...] (działka zainwestowania) oraz działka nr [...] (działka zabudowana budynkiem z podobnym do planowanego dachem) znajdują się w bliskim sąsiedztwie, albowiem nie są przedzielone żadną zabudową, w tym kubaturową. Nadto, w ocenie skarżącej, obie działki położone są przy tej samej drodze – działce drogowej nr [...]. W ocenie skarżącej, uznanie przez organy, pomimo tych okoliczności, że projekt nie spełnia wymogów miejscowego planu, tj dachu w zabudowie sąsiedzkiej, jest naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 9 i 70 k.p.a

W skardze zarzucono również decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że działka nr [...] może być traktowana jak droga, gdy tymczasem nie spełnia ona norm ustawowych oraz § 1 pkt 4 pkt 3 w zw. z § 7 ust. 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek błędnego stwierdzenia, że przedstawiona przez inwestora dokumentacja projektowa nie jest zgodna z tymi zapisami. Nadto w skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 4 ustawy Prawo Budowlane, na skutek dokonania przepisów prawa w sposób restrykcyjny, z naruszeniem zasady tzw złotego środka i przyjęcie rozwiązań każdorazowo niekorzystnych dla inwestora.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 529 j.t., dalej - p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego utrzymującej w mocy decyzję Starosty Głogowskiego w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

W szczególności, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Materialnoprawną podstawę obu ww. decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), na czele z jej art. 35 ust. 1, w myśl którego: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W świetle cytowanych przepisów i okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy oraz zarzutów skargi, pierwszorzędne znaczenie ma ocena projektowanej inwestycji pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (w skrócie "m.p.z.p."). W realiach niniejszej sprawy nie budzi najmniejszej wątpliwości, że dla objętej wnioskiem inwestora nieruchomości w czasie wydawania decyzji obowiązywał m.p.z.p. przyjęty uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów terenów górniczych "[...]" i "[...]" oraz pozostałej części gminy nie objętej planem miejscowym dla terenu górniczego "[...]" w granicach Gminy J.

Jak wynika z analizy treści planu miejscowego, działka na której ma zostać zrealizowana inwestycja leży na terenie oznaczonym w planie jako S.G.[...]MNn, przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Dojazd do drogi publicznej zapewniony jest poprzez drogę wewnętrzną, działkę nr [...].

Organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie, wykluczyły możliwość udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie przedłożonego projektu architektoniczno – budowlanego, z uwagi na dach zaprojektowany niezgodnie z wymaganiami miejscowego planu.

Stosownie do treści § 20 pkt 7 na terenach kategorii MNn nowa i nadbudowywana zabudowa musi być kryta dachem typu 45 stopni lub dachem typu sąsiedzkiego. Natomiast zgodnie z § 1pkt 4 ppkt 3 mpzp, dach typu sąsiedzkiego to dach w formie jak na budynku usytuowanym w bezpośrednim sąsiedztwie przy tej samej drodze, w którym dopuszcza się pokrycie do 30 % powierzchni rzutu budynku w inny sposób, np. tarasami, lukarnami, daszkami o innym nachyleniu, z zastrzeżenie, że jeśli występują obiekty zabytkowe, należy kierować się wyłącznie formą dachu tych obiektów.

Złożony przez inwestorkę projekt architektoniczno – budowlany przewidywał dach inny niż opisany w przytoczonym § 20 pkt 7 mpzp. Stąd, organ pierwszej instancji nałożył na stronę obowiązek dopasowania projektu do wymogów planu. W ocenie inwestorki jednak, o ile faktycznie dach zaprojektowany nie jest dachem o kącie nachylenia 45°, to spełnia drugą przesłankę, czyli jest dachem typu sąsiedniego. Wskazała przy tym na budynek położony na działce nr [...], jako dach położony w bezpośrednim sąsiedztwie i przy tej samej drodze.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej jest błędne. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy map ewidencyjnych, działka zainwestowania, czyli działka nr [...], położona jest przy działce nr [...], która jest działką o charakterze drogowymi zapewnia inwestorce dojazd do drogi publicznej. Natomiast wskazywana przez nią działka "sąsiedzka" czyli działka nr [...], położona jest przy działce drogowej nr [...], która zapewnia jej dojazd do drogi publicznej. Odległość pomiędzy granicami działek wynosi około 90 metrów i dzielą je trzy ewidencyjne działki niezabudowane. Trafnie zatem uznały organy, że działki te nie spełniają wymogów bezpośredniego sąsiedztwa z definicji § 1pkt 4 ppkt 3 mpzp. Sąd podziela w całości stanowisko wyrażone przez organy, że działki o charakterze dróg wewnętrznych są działkami drogowymi. Działka nr [...] jest oznaczona na rysunku planu symbolem KDD, co wyklucza nadawanie jej innego niż drogowy charakteru. Tymczasem przytoczona wcześniej definicja dachu sąsiedzkiego posługuje się terminem "droga", co w świetle całości teksu planu, odróżniającego pojęcia drogi, drogi wewnętrzne, drogi publiczne, oznacza, że słowo "droga" oznacza po prostu wszystkie jej rodzaju. Jednak należy podkreśli, że nawet gdyby przyjąć za zasadne stanowisko skarżącej, że drogami w znaczeniu definicji z § 1pkt 4 ppkt 3 mpzp mogą być tylko drogi publiczne, to wskazana przez skarżącą inwestycja na działce nr [...] nei spełnia drugiej części wymogu, tj położenia w bezpośrednim sąsiedztwie. Bezpośrednie sąsiedztwo, co wykazały w ocenie Sądu organy obu instancji, oznacza że działki muszą być położone obok siebie, mieć wspólną granicę. Położenie działek [...] i [...] wyklucza uznanie ich za położone w bezpośrednim sąsiedztwie. Okoliczność że dzielące je działki nie są zabudowane obiektami kubaturowymi nie zmienia tej okoliczności.

Wobec powyższego uznać należy, że planowana inwestycja, wbrew zarzutom skargi, jest nie zgodna z m.p.z.p., zatem organ nie miał podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji zgodnej z wnioskiem.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.