Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 513/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 217 art. 218
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego okres służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S. (strona, wnioskodawca) jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] , wydane po rozpatrzeniu zażalenia strony na postanowienie nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...], w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej za okres służby w latach: 1999-2020.Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, strona raportem z dnia 4 listopada 2020 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 0.5 % podstawy za każdy rok służby na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji i innych służb.

Na uzasadnienie wniosku strona przedstawiła w punktach od 1 do 6 (ogólnikowo) okoliczności, które w jej ocenie, uzasadniały wydanie zaświadczenia o żądanej treści.

W ramach tej argumentacji strona wskazała na:

1. zabezpieczanie miejsc podłożenia ładunków wybuchowych, miejsc odnalezienia niewybuchów z czasów wojny:

2. interwencje zagrażające życiu i zdrowiu z użyciem niebezpiecznego przedmiotu:

3. zabezpieczanie meczy piłki nożnej (mecze wysokiego ryzyka – m.in. [...] i inne); zabezpieczanie "wahadła" z kibicami, zabezpieczanie oraz przejazd z uczestnikami "[...]"; zabezpieczanie imprez masowych (protesty [...] (W.), zabezpieczanie wizyty J. P. [...] w K. (1999 r.-2005 r.); kilkukrotne zabezpieczanie imprezy sportowej Rajd K. (1999 r.-2005 r.);

4. niebezpieczne interwencje:

- wybuch magazynu gazu ziemnego w W. (dwa-trzy tygodnie w 2002 r.);

- bunt w Zakładzie Poprawczym w J. w 2002 r. (udział w działaniach ratowniczych dążących do uwolnienia podopiecznych zakładu od zaczadzenia i poparzenia oraz w dalszych działaniach zapobiegających rozprzestrzenianiu się buntu);

5. służba z narażeniem zdrowia – służba w Wydziale Ochronnym KMP W. w PdOZ:

- służba z osobami zatrzymanymi, zarażonymi oraz nosicielami wirusów: AIDS, HIV, HCV, gruźlica prątkująca, świerzb, łuszczyca oraz inne choroby skórne (2010 r. – 2020 r.);

- służba z osobami zatrzymanymi, zarażonymi wirusem COVID-19, bądź objętymi kwarantanną, do której się nie stosują (2020 r.).

Zaakcentowała, że w ramach służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu brała udział w podobnych interwencjach, których - z powodu ilości oraz upływu czasu – nie pamięta.

Komendant Miejski Policji we W. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w toku którego ustalił, że wnioskodawca (Mł. asp. w stanie spoczynku) pełnił służbę w Policji:

- w okresie od dnia 20 maja 1999 r. do dnia 15 lipca 2004 r. w Oddziale Prewencji Policji we W.,

- od dnia 16 lipca 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. w Wydziale Wywiadowczym i Interwencyjnym KMP we W.,

- od dnia 1 maja 2008 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. w Wydziale Prewencji KP [...],

- od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 2 grudnia 2020 r. w Wydziale Ochronnym KMP we W.

W toku postępowania wyjaśniającego, pismami z dnia 25 listopada 2020 r., z racji miejsca pełnienia służby przez policjanta, organ pierwszej instancji zwrócił się do: Dowódcy Oddziału Prewencji Policji we W., Naczelnika Wydziału Prewencji i Patrolowego KMP we W., Komendanta Komisariatu Policji [...], Naczelnika Wydziału Ochronnego KMP we W. oraz do Naczelnika Wydziału Kontroli o przeprowadzenie analizy i oceny materiałów będących w dyspozycji danej komórki/jednostki organizacyjnej oraz zasobów archiwalnych w celu ustalenia dokumentów potwierdzających, że wnioskodawca wykonywał czynności służbowe określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz.1611) w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego. Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (dalej jako: rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji). Ponadto, jako załącznik przesłano do tych organów raport wnioskodawcy z dnia 4 listopada 2020 r. w celu odniesienia się do wskazanych tam okoliczności.

Zastępca Dowódcy Oddziału Prewencji Policji we W. w piśmie z dnia 18 grudnia 2020 r. stwierdził, że dokumentacja obejmująca okres służby wnioskodawcy w OPP we Wrocławiu została przekazana do archiwum. Wobec powyższego zwrócono się do Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP we W. o udostępnienie do wglądu akt oznaczonych sygnaturą archiwalną: wskazując właściwe dla tego okresu 1999-2004 numery spisów książek wydarzeń oficera dyżurnego OPP we W., książek służby, notatników służbowych, raportów dot. zdarzeń, notatek służbowych, ustaleń, wywiadów dotyczących zdarzeń i osób, notatek służbowych, informacyjnych, meldunków, raportów dotyczących zdarzeń, notatników służbowych policjantów OPP we Wrocławiu.

W odpowiedzi uzyskano informację, że zgodnie z jednolitym rzeczowym wykazem akt Policji okres przechowywania wymienionych dokumentów upłynął, w związku z czym zostały one wybrakowane. Na potwierdzenie wskazano sygnatury archiwalne i numery protokołów brakowania. Udostępniono natomiast pozostałe dokumenty przechowywane w Archiwum KWP we W. w związku z czym poddano kwerendzie Książki wydarzeń Oficera Dyżurnego KWP we W. za okres od 1 stycznia 2003 r. do 15 lipca 2004 r.

Po analizie wszystkich dostępnych dokumentów Zastępca Dowódcy Oddziału Prewencji we W. wskazał, że nie zawierają one informacji, aby wnioskodawca okresie od dnia 20 maja 1999 r. do dnia 15 lipca 2004 r. podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. Zaznaczył, że wnioskodawca mógł brać udział w ochronie porządku w trakcie imprez masowych, legalnych zgromadzeń lub protestów społecznych, jednakże sam udział w zabezpieczeniu imprezy masowej, zgromadzeń, protestów społecznych - nawet imprezy o podwyższonym ryzyku, nie jest przesłanką do uznania, że opisana wyżej sytuacja miała miejsce w warunkach "szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia". Organ ten zaznaczył, że ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas legalnych zgromadzeń publicznych oraz w czasie imprez masowych i protestów społecznych należy do zakresu działania oddziałów prewencji Policji i samodzielnych pododdziałów prewencji Policji, o czym stanowi § 35 ust. 1 pkt 5 Zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji.

Odpowiadając na wezwanie organu pierwszej instancji, Naczelnik Wydziału Prewencji i Patrolowego KMP we W. w piśmie z dnia 10 grudnia 2020 r. wyjaśnił z kolei, że poddano analizie dokumenty za okres służby od 16 lipca 2004 r. do 30 kwietnia 2008 r. w Referacie Wywiadowczym pod kątem sprawdzenia czy wnioskodawca realizował obowiązki służbowe w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Na podstawie spisów archiwalnych pozyskanych bezpośrednio ze Składnicy Akt KMP we W., dokonano przeglądu spisów akt przekazanych (SAP) przez WPiP KMP Wrocław do archiwum:

- SAP nr [...] poz. [...], "notatniki służbowe" za lata 2002-2008 pozycja zawiera 8 kartonów, (brak notatników wnioskodawcy);

- SAP nr [...] poz. [...], "Meldunki o zaistniałych wypadkach w WWil KMP Wrocław, pozycja zawiera: postępowania wyjaśniające (powypadkowe) brak informacji dotyczących wnioskodawcy,

- SAP nr [...] poz. [...], "notatniki służbowe" za lata 1996- 2008, pozycja zawiera: notatniki służbowe ogniwa [...] RW (w którym pracował wnioskodawca) z 2005 r., wybrakowane protokółem [...] brakowania nr [...] z dnia [...].;

- SAP nr [...] poz. [...], "notatniki służbowe" za lata 1996- 2008 notatniki służbowe ogniw I;

- [...] RW (w ogniwie nr [...] pracował wnioskodawca) z 2005 r., wybrakowane protokołem brakowania nr [...] z dnia [...];

- SAP nr [...] poz. [...] "książki służby i odpraw do służby" 2003-2004, wybrakowane protokołem brakowania nr [...] z dnia [...];

- SAP nr [...] poz. [...], 2005- 2006 "książki służby i odpraw do służby" -wybrakowane protokołem brakowania nr [...] z dnia [...];

- SAP nr [...] poz. [...], "notatniki służbowe" 2006- 2008 wybrakowane protokołem brakowania nr [...] z dnia [...];

- SAP nr [...] poz. 15, "Meldunki o zaistniałych wypadkach w SWil KMP W., pozycja zawiera: postępowanie powypadkowe [...]; [...]; rozpoczęte 13 lutego 2007 r., zakończone 27 lutego 2007 r. dotyczące wnioskodawcy. Wypadek z dnia 13 lutego 2007 r. podczas służby w trakcie zatrzymania sprawców kradzieży na gorącym uczynku przestępstwa we W. przy ul. [...] [...], gdzie policjant został kopnięty w kolano prawej nogi. Naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza (art. 222 § 1 kodeksu karnego). Zebrana dokumentacja: meldunek o wypadku z dnia 14 lutego 2007 r., raport wnioskodawcy z dnia 14 lutego 2007 r. raport o skierowanie na komisję lekarską, decyzję nr [...] z dnia [...] o powołaniu komisji wypadkowej, meldunek dotyczący przebiegu zdarzenia, protokół przesłuchania poszkodowanego z dnia 22 lutego 2007 r., protokół przesłuchania świadka, kopia notatnika służbowego [...], grafik służby SWil KMP z lutego 2007 r., karta informacyjna nr [...] z dnia 14 lutego 2007 r. dotycząca leczenia wnioskodawcy, protokół powypadkowy komisji KMP nr [...] z dnia 27 lutego 2007 r., orzeczenie lekarskie [...] z dnia [...] dotyczące przyznania 3 % uszczerbku na zdrowiu wnioskodawcy w związku ze służbą - decyzja 286/2007 KWP Wrocław z dnia 1 sierpnia 2007 r. dotycząca przyznania odszkodowania.

Na podstawie wskazanej dokumentacji Naczelnik Wydziału Prewencji i Patrolowego KMP we W. potwierdził tylko jedno zdarzenie z dnia 13 lutego 2007 r. z udziałem wnioskodawcy, gdzie pełniąc służbę wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Organ ten odniósł się także do zdarzeń opisanych w raporcie wnioskodawcy z dnia 4 listopada 2020 r. podnosząc, że rozpiętość czasowa (1999 r. - 2005 r.) i nieprecyzyjność opisanych w punkcie I, II i III raportu zdarzeń dotyczących "zabezpieczania miejsc podrożenia ładunków wybuchowych", "podejmowanych interwencji w związku z zagrożeniem życia i zdrowia" oraz "zabezpieczenia meczów lub imprez masowych", stanowi problem w ich potwierdzeniu. Wyjaśnił, że posiadane przez WPiP KMP we W. spisy akt przekazanych do archiwum (SAP) nie dowodzą, aby dokumentacja ww. rodzaju była wytworzona w wydziale i zdana do archiwum. Ponadto stwierdził, że notatki służbowe za wskazany okres, które mogłyby stanowić potwierdzenie wykonywania przez stronę obowiązków służbowych ze szczególnym narażeniem życia i zdrowia zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami wybrakowane. Na potwierdzenie tego faktu organ ten wskazał numery protokołów brakowania.

Z kolei Komendant Komisariatu Policji [...] w piśmie z dnia 18 lutego 2021 r. podał, że notatki urzędowe, które mogłyby potwierdzić uczestnictwo wnioskodawcy w czynnościach służbowych szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za okres służby od 1 maja 2008 r. do 30 czerwca 2010 r. zostały zarchiwizowane za spisami, następnie wybrakowane protokołem wybrakowania nr [...] z dnia 24 sierpnia 2018 r. Wyjaśnił również, że w związku z prośbą organu pierwszej instancji, przeprowadzono analizę zapisów przebiegu służby funkcjonariusza w notatnikach służbowych o nr [...]. W notatnikach służbowych opatrzonych numerami: [...] oraz [...] udokumentowane zostały dwie interwencje, podczas których wnioskodawca zabezpieczał niewybuchy i które mogą potwierdzać okoliczności wskazane w raporcie z dnia 4 listopada 2020 r. Jednakże jednocześnie Komendant Komisariatu Policji [...] zaznaczył, że na podstawie zapisów zawartych w ww. notatnikach nie można jednoznacznie stwierdzić czy przeprowadzone przez wnioskodawcę czynności szczególnie zagrażały jego życiu i zdrowiu. Dodał, że zweryfikowano książkę rejestru interwencji nr [...] obejmującą okres od 1 stycznia 2010 do 14 stycznia 2010, w której nie odnaleziono zapisu interwencji o charakterze stwarzającym szczególne zagrożenie dla życia i zdrowia, która zostałaby zlecona do obsługi wnioskodawcy. Nie udało się również ustalić w bazie policyjnej KSIP czy wnioskodawca występował jako osoba pokrzywdzona przestępstwami spersonalizowanymi w art. 157 kodeksu karnego, art. 222 kodeksu karnego, art. 223 kodeksu karnego i art. 224 kodeksu karnego. Jak również podano w odpowiedzi udzielonej przez Komendanta Komisariatu Policji [...], dodatkowo zwrócono się komisariatów podległych KMP we W. o sprawdzenie zdarzeń wskazanych w raporcie wnioskodawcy z dnia 4 listopada 2020 r. W odpowiedzi; KP [...] oraz KP [...] wskazały, iż nie posiadają dokumentacji związanej z okolicznościami wskazanymi w raporcie strony. Z kolei KP [...] podał, że w książkach wydarzeń za lata 1999-2005 znajdujących się na stanie składnicy akt komisariatu KW z roku 1999, spis archiwalny nr [...], KW za lata 2000-2002, spis archiwalny nr [...] KW za lata 2003 i 2005, spis archiwalny nr [...], KW z roku 2004, spis archiwalny nr[...], nie znaleziono potrzebnych informacji.

W sumie, wskazując na te wszystkie ustalenia Komendant KP [...] jednoznacznie stwierdził, że na podstawie przeprowadzonej analizy posiadanej dokumentacji nie ma możliwości potwierdzenia, aby wnioskodawca, w okresie od 1 maja 2008 r. do 30 czerwca 2010 r. uczestniczył co najmniej 6 razy w ciągu roku w czynnościach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia.

Naczelnik Wydziału Ochronnego KMP we W. w piśmie z dnia 17 grudnia 2020 r., a następnie z dnia 26 stycznia 2021 r., wskazał, że przeprowadzona analiza posiadanej dokumentacji za okres od 1 lipca 2010 r. do 26 sierpnia 2020 r., nie potwierdziła, aby wnioskodawca przeprowadzał w tym okresie czynności służbowe w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Organ ten wyjaśnił, że analizie poddano następującą dokumentację:

1. książki przebiegu służby Kierowników/Asystentów Ogniw Wydziału Ochronnego KMP we W., w których dokumentowany jest przebieg służby i wydarzenia zaistniałe podczas jej pełnienia przez policjantów skierowanych do służby na wyznaczonych posterunkach zewnętrznych oraz w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych za okres od 1 lipca 2010 r. do 26 sierpnia 2020 r.;

2. notatniki służbowe wnioskodawcy z okresu całej służby w Wydziale Ochronnym.

Zwrócił jednocześnie uwagę, że od dnia 27 sierpnia 2020 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia 2 grudnia 2020 r., wnioskodawca przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Naczelnik Wydziału Ochronnego KMP we W. odniósł się także do punktu V raportu wnioskodawcy z dnia 4 listopada 2020 r., tj. służby z narażeniem zdrowia (służba w Wydziale Ochronnym KMP' W. w PdOZ: służba z osobami zatrzymanymi, zarażonymi wirusami nosicielami AIDS, HIV, HCV, gruźlicą prątkującą, świerzbem, łuszczycą oraz inne choroby skórne, służba z osobami zatrzymanymi zarażonymi wirusem COVID -19, oraz inne). Stwierdził, że zagrożenie narażenia zdrowia w czasie służby pełnionej w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych w KMP we W. nie odbiega od innych rodzajów służb, w których funkcjonariusze mają fizyczny z kontakt z osobami. Wyjaśnił, że Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych w KMP we W. nie posiadają wydzielonych oddziałów dla osób chorych i będących nosicielami wirusów np. HIV, HCA, natomiast osoby takie przed przyjęciem do PdOZ badane są przez lekarza, który stwierdza możliwość ich osadzenia w takich pomieszczeniach. Ich pobyt w PdOZ w przypadku posiadania chorób zakaźnych odbywa się na zasadzie odizolowania od innych osób osadzonych zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami i wytycznymi.

Następnie, postanowieniem nr ...] z dnia [...] sprawy Komendant Miejski Policji we W. działając na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił stronie wydania zaświadczenia w sprawie potwierdzenia okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w związku z § 14 ust.1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 2373) oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, za okres służby wiatach 1999-2020 (dalej powoływane jako: rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji).

Organ pierwszej instancji stwierdził, że formalno-prawna oraz merytoryczna analiza zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego nie daje podstaw do stwierdzenia, aby zostały spełnione warunki określone w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 723 ze zm.), a tym samym przesłanki § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia.

Wskazał, że dostępny materiał dowodowy ujawnił tylko jedno zdarzenie z udziałem wnioskodawcy, w którym wystąpiło szczególne zagrożenie dla zdrowia i życia (w dniu 13 lutego 2020 r.). Jednocześnie, poza tym zdarzeniem nie ujawniono innych w tym roku, spełniających normę z § 4 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia.

W podsumowaniu organ stwierdził, że z uwagi na fakt, że część dokumentacji na podstawie której można by było przeprowadzić stosowne sprawdzenia została wybrakowana, nie było możliwości potwierdzenia udziału wnioskodawcy w co najmniej 6 zdarzeniach, które w sposób szczególny zagrażałyby życiu lub zdrowiu funkcjonariusza. W związku z powyższym nie było możliwości również potwierdzenia wszystkich zdarzeń opisanych w raporcie strony z dnia 4 listopada 2020 r.

W zażaleniu wniesionym na to postanowienie strona zarzuciła naruszenie:

- § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wyłącznie szczegółowe wykazanie sześciu interwencji, na przestrzeni każdego roku, podczas pełnienia służby przez okres 21 lat uprawnia do uzyskania zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury o 0,5 %, podczas gdy dokumentacja z przebiegu służby jest niepełna;

- § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy poprzez bezzasadne stosowanie koniunkcji pomiędzy ust. 1 i 4, co doprowadziło organ do uznania, że skarżący winien podejmować interwencje pełniąc służbę w oddziale PdOZ, podczas gdy ust. 4 ustanawia jedynie wymóg pełnienia służby w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi wymienionymi w pkt 4a lub 4b stale przez co najmniej 8 miesięcy w roku, tymczasem skarżący pełnił tę służbę nieprzerwanie przez okres 10 lat.

W treści zażalenia wnioskodawca podniósł, że z uwagi na upływ czasu oraz brak dostępu do dokumentacji służbowej będącej własnością Policji nie jest on w stanie podać wszystkich interwencji w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zaznaczył, że niestety, również organ pierwszej instancji nie jest w stanie tego rzetelnie zweryfikować, albowiem – jak wynika z uzasadnienia skarżonego postanowienia – część dokumentów obrazujących interwencje, które powinny zostać uznane za szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu nie jest już przechowywana. Zdaniem strony, jakkolwiek oczywistym jest, że służba każdego policjanta wiąże się z narażeniem zdrowia i życia, to jednak ilość interwencji wysokiego ryzyka w których uczestniczył wnioskodawca, jak i czynności dochodzeniowo-śledcze w referacie wywiadowczym wykonywane przez niego przez okres służby jasno potwierdzają, że wnioskodawca pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, a 6 interwencji takiego rodzaju podejmował w tygodniu, nie zaś w roku. W dopełnieniu tej argumentacji wnioskodawca odwołał się do ponadprzeciętnego zaangażowania w wypełnianie obowiązków służbowych, na potwierdzenie czego wskazał, że w ciągu każdego roku służby otrzymywał miesięczne dodatki służbowe z uzasadnieniem: "wysoki stopień realizacji zadań i czynności służbowych", "wzorowe wykonywanie obowiązków", "bycie kreatywnym i zdyscyplinowanym funkcjonariuszem", "wyróżnia się fachowością, podejmowaniem stanowczych decyzji oraz własną inicjatywą". Dodał, że wiele interwencji, w których brał udział było przedstawianych jako szczególnie niebezpieczne przez telewizję w programie "Glina".

Niezależnie od przedstawionej dotychczas argumentacji wnoszący odwołanie podniósł również, że organ pierwszej instancji bezzasadnie połączył dwie przesłanki uzyskania dodatku, podczas gdy dla uznania, że skarżący spełnił przesłankę pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu wystarczy wykazanie, że przez okres 8 miesięcy w roku stale wykonywał obowiązki, o których mowa w punkcie 4 b, bez wypełnienia żadnych dodatkowych kryteriów (jak w przypadku punktu 1 – 6 interwencji w ciągu roku). Mając na uwadze, że wnioskodawca pełnił służbę, o której mowa w punkcie 4 b stale przez okres 10 lat, to jego zdaniem co najmniej za ten okres powinno zostać wydane zaświadczenie.

Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w całości i odmówił stronie wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury za okres służby w latach: 1999-2020.

Organ drugiej instancji stwierdził, że jakkolwiek organ pierwszej instancji po treści raportu strony z dnia 4 listopada 2020 r. mógł domniemywać, że strona wniosła o wydanie zaświadczenia o okresach jej służby w Policji za które przysługuje prawo do podwyższenia świadczenia emerytalnego tylko w zakresie § 4 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, to jednocześnie zwrócił uwagę, że z uwagi na treść wspomnianego raportu oraz charakter służby organ prowadzący postępowanie w sprawie powinien był wystąpić do strony o doprecyzowanie żądania. Jednocześnie organ drugiej instancji zaznaczył, że wobec doprecyzowania przez stronę treści żądania w zażaleniu należało przyjąć, że strona wniosła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach, o jakich mowa w § 4 pkt 1 oraz § 4 pkt 4 lit. a) i b) rozporządzenia. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla zbadania przesłanek, o jakich mowa w tych przepisach, organ drugiej instancji uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę rozpoznał merytorycznie w jej całokształcie.

W dalszej kolejności Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 u.z.e. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 6 tej ustawy Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia szczegółowe warunki emerytury. Na podstawie tego upoważnienia zostały wydane przez Radę Ministrów trzy rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania – emerytur m.in. funkcjonariuszom Policji - z dnia 28 lutego 1995 r. (Dz.U. Nr 21,. poz. 114, ze zm.), z dnia 24 września 2002 r. (Dz.U. Nr 167, poz. 1373) oraz z dnia 4 maja 2005 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 roku poz. 1611).

Następnie Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że środkiem dowodowym zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, w postępowaniu przed organami emerytalnymi, jest zaświadczenie sporządzone w oparciu o akta osobowe lub inne dokumenty potwierdzające pełnienie służby w szczególnych warunkach. Regulacje te znajdują zastosowanie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez funkcjonariusza Policji w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu. Wskazane zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Organem właściwym do wydania stosowanego zaświadczenia był Komendant Miejski Policji we W., jako przełożony ostatniego miejsca pełnienia służby.

Komendant Wojewódzki Policji przytoczył treść § 4 pkt 1 oraz § 4 pkt 4 lit. a) i b) rozporządzenia, a następnie podniósł, że w toku postępowania drugoinstancyjnego skrupulatnie, ponownie przeanalizowano przebieg służby strony, karty opisu stanowiska pracy, charakter służby w poszczególnych latach jej pełnienia oraz dokumentację zebraną w trakcie prowadzonego w ramach 218 k.p.a. postępowania wyjaśniającego, pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z § 4 pkt 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (....), oraz treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt U 12/13. Dokonano m. in. wnikliwego przeglądu akt osobowych, treści wniosków personalnych, rozkazów personalnych, zakresów czynności, kart opisu stanowiska pracy, opinii służbowych i protokołów powypadkowych z dnia 27 lutego2002 r., 25 maja2001 r., 14 września 2006 r., 4 sierpnia 2015 r. orzeczenia lekarskiego nr [...] WKl we W. z dnia[...]., orzeczenia lekarskiego nr [...] WKL we W. z dnia [...] dotyczącego wypadku z dnia 13 lutego 2007 r.

Zwrócił przy tym uwagę, że dokumentacja za okres służby w latach 1999-2015, na podstawie której można by było przeprowadzić stosowne sprawdzenia, częściowo została wybrakowana.

Następnie organ Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że przeprowadzone dowody nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, albowiem analiza dokumentacji wykazała, że nie został spełniony warunek konieczny do uzyskania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w latach: 1999-2020. Na podstawie posiadanych ewidencji, rejestrów i zbioru danych nie stwierdzono wykonywania przez stronę obowiązków służbowych co najmniej 6 razy w ciągu roku, w toku których wykonywałby czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, gdzie istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia i zadań co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych, skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, co uniemożliwia wydanie żądanego zaświadczenia.

Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że w następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ujawniono tylko jeden przypadek wykonywania przez stronę zadań służbowych ze szczególnym narażeniem życia i zdrowia. Z kolei charakter pełnionej służby w Wydziale Ochronnym KMP we W. na stanowisku rejenta odpowiedzialnego za ochronę obiektów Policji i placówek konsularnych przed działalnością przestępczą i terrorystyczną oraz właściwy nadzór nad osobami zatrzymanymi w pomieszczeniach nie spełnia przesłanek z rozporządzenia. Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że skoro wnioskodawca został przyjęty do służby w Policji w dniu 20 maja 1999 r., a § 4 pkt 4 lit. a) wspomnianego rozporządzenia odnosi się do pełnienia służby "do dnia 31 sierpnia 1998 r.", to biorąc pod uwagę okres pełnienia przez stronę służby w Policji, w rachubę mógł wchodzić w sprawie jedynie § 4 pkt 4 lit. b) wspominanego rozporządzenia. Z kolei z § 4 pkt 4 lit. b) wspomnianego rozporządzenia wynika warunek stałego wypełniania zadań (co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku) w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi: "w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy", co oznacza, ze regulacja ta odnosi się do skazanych odbywających karę pozbawienia wolności.

Na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

Zasadność skargi w sprawie skarżący uzasadniał następującymi zarzutami naruszenia prawa:

1) naruszeniem art. 217 § 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, polegającą na uznaniu, że braki w dokumentacji organu, powstałe z przyczyn niezależnych od skarżącego, uzasadniają odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści w sytuacji, gdy to organ jest odpowiedzialny za prowadzenie dokumentacji i stan ewidencji;

2) naruszeniem art. 218 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że postępowanie wyjaśniające w sprawie powinno polegać wyłącznie na zebraniu i analizie dokumentów dotyczących służby skarżącego, podczas gdy w postępowaniu powinny mieć zastosowanie reguły dowodowe zawarte w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 82 k.p.a. i art. 86 k.p.a., a co za tym idzie, organ obowiązany był wszystkimi możliwymi środkami dowodowymi wyjaśnić, czy skarżący co najmniej 6 razy w ciągu roku podejmował interwencję realnie bezpośrednio zagrażającą życiu i zdrowiu;

3) naruszeniem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, SKW, SWW, CBA, SG, BOR, PSPiSP poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wyłącznie szczegółowe wykazanie sześciu interwencji na przestrzeni każdego roku w czasie pełnienia służby przez okres 21 lat uprawnia do uzyskania zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury o 0,5%, podczas gdy dokumentacja z przebiegu tej służby jest niepełna z przyczyn leżących wyłącznie po stronie organu;

4) naruszeniem § 4 pkt 4 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, SKW, SWW, CBA, SG, BOR, PSPiSP poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania do służby skarżącego w Wydziale Ochronnym KMP jako sprawującego bezpośrednią ochronę i opiekę nad zatrzymanymi w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych, podczas gdy stopień niebezpieczeństwa oraz zagrożenia zdrowia i życia funkcjonariusza w czasie tej służby jest tożsamy dla niebezpieczeństwa funkcjonariuszy sprawujących bezpośrednią ochronę i opiekę nad osadzonymi na oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi i upośledzonymi umysłowo.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń choć jest procedurą uproszczoną, to ma charakter prawny zbliżony do postępowania administracyjnego. Prowadzi to do wniosku, że mają tu zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym także zasada prawdy obiektywnej określona w art. 7 k.p.a., nakazująca organowi podejmowanie wszystkich niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem strony, braki w dokumentacji, powstałe przecież z przyczyn niezależnych od skarżącego (i których nie był w stanie wyjaśnić) nie uzasadniają odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, albowiem to organ jest odpowiedzialny za prowadzenie dokumentacji i stan ewidencji. Z tego powodu, w okolicznościach faktycznych sprawy obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego poprzez analizę dokumentów dotyczących innych funkcjonariuszy pełniących służbę razem ze skarżącym, przesłuchanie tych funkcjonariuszy w charakterze świadków, a także przesłuchanie samego skarżącego.

W nawiązaniu do tego ostatniego zarzutu skarżący podniósł, że gdyby organy obu instancji przesłuchały go w trybie art. 86 k.p.a., to by uzyskały informacje pozwalające poszukiwanie pozostałego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, w sprawie na uwagę zasługuje jego praca w Sekcji Wywiadowczej i Interwencyjnej Komendy Miejskiej Policji we W. w okresie od 16 lipca 2004 r. do 30 kwietnia 2008 r. W sekcji tej skarżący był rozliczany na podstawie 7 kategorii przestępstw: kradzież mienia, kradzież pojazdu, kradzież z włamaniem, rozbój, wymuszenie rozbójnicze i kradzież rozbójnicza, uszkodzenie ciała, uszkodzenie mienia, bójka i pobicie.

Wskazując na powyższe skarżący podniósł, że w trakcie pełnienia służby w tej Sekcji, dokonywał on interwencji kilka razy w tygodniu. Podkreślił, że sprawcy tych zdarzeń często posiadali przy sobie niebezpieczne narzędzia (pałki teleskopowe, kurki od hydrantów, noże oraz niebezpieczne strzykawki). Przykłady takich interwencji skarżący opisał w treści skargi.

Wskazując na powyższe skarżący skonstatował, że 6 wymaganych, niebezpiecznych zdarzeń w ciągu roku (w których zagrożone było życie skarżącego) z pewnością miało miejsce w ciągu zaledwie kilku tygodni każdego roku pełnienia służby, jednak z powodu upływu czasu oraz ilości przeprowadzonych interwencji skarżący nie jest w stanie podać dokładnych dat, dlatego okoliczności te, zgodnie z art. 7 k.p.a., winien ustalić organ orzekający.

Zdaniem strony skarżącej, potwierdzeniem pełnienia przez nią służby w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia są także składane przez nią (wielokrotnie) raporty o podwyższenie dodatku służbowego, podniesienie mnożnika oraz mianowania na wyższy stopień służbowy.

W ocenie wnoszącego skargę, w sprawie dokonano błędnej wykładni § 4 pkt 4 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Odwołując się do ratio legis tego unormowania skarżący wyraził przekonanie, że celem prawodawcy było niewątpliwie objęcie normą § 4 pkt 4 lit. b) wspomnianego rozporządzenia sytuacji stałego nadzoru nad osobami szczególnie niebezpiecznymi, co miało miejsce w sytuacji służby pełnionej przez skarżącego w Wydziale Ochronnym Komendy Miejskiej Policji we W., gdzie skarżący sprawował bezpośrednią ochronę i opiekę nad osobami zatrzymanymi w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych. W nawiązaniu do powyższego skarżący wskazał, że w pomieszczeniach tych przebywały również osoby niebezpieczne, osoby z zaburzeniami psychicznymi, stwarzające zagrożenie dla swojego życia i zdrowia oraz osób przebywających z nimi w pomieszczeniu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Nie negując zaangażowania skarżącego w wykonywaniu czynności służbowych na konkretnym stanowisku, organ ten podniósł, że z posiadanych przez organy dokumentów nie wynika, aby skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnych, wymienionych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Komendant Wojewódzki Policji zaakcentował, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony i spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 218 § 1 k.p.a. nie można utożsamiać z postępowaniem administracyjnym prowadzonym na zasadach ogólnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Procesową płaszczyznę sporu w sprawie stanowi postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 maja 2021 r. o odmowie wydania stronie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej za lata 1999-2020.

Na wstępie należy wyjaśnić, że kwestie związane z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, reguluje u.z.e. oraz wydane, na podstawie zawartych w niej delegacji, akty wykonawcze, tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Służby Pożarnej i Służby Celno-skarbowej i ich rodzin (dalej jako: rozporządzenia MSWIA) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego. Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (dalej jako: rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji).

W przepisie art. 15 ust. 2 pkt 3 u.z.e. przewidziano podwyższenie emerytury funkcjonariusza (w tym funkcjonariusza Policji) o 0,5 % podstawy jej wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W myśl § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych:

1) podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;

2) uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;

3) brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku;

4) brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi:

a) w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub

b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.) - po dniu 1 września 1998 r.

Jak stanowi § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWIA, środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy m.in. Policji.

Z przedstawionych regulacji prawnych wynika, że dla skorzystania z uprawnienia do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 u.z.e. konieczne jest udokumentowanie okresów służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi.

W dalszej kolejności należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach Działu VII k.p.a. (tj. art. 217 i następne). Nie ulega wątpliwości, że regulacja ta znajduje zastosowanie również w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez funkcjonariusza Policji służby w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., I OSK 16/16, Lex nr 2427659). Słusznie zatem organy orzekające w sprawie, rozpatrując ww. wniosek skarżącego, procedowały z powołaniem na przepisy art. 217 i następne k.p.a.

Przesłanki i tryb wydawania zaświadczeń reguluje art. 217 k.p.a. Stanowi on, że: organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1)

Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2)

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3).

Z kolei zgodnie z treścią art. 218 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu ( § 1).

Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

Tytułem niezbędnych uwag wstępnych trzeba również odnotować, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem swoistego postępowania administracyjnego, o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, które nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny, z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 16 lipca 2012 r., III SA/Kr 1485/11, Lex nr 1214528).

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów i w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga ono żadnej sprawy.

W nawiązaniu do okoliczności spornych w sprawie należy podnieść, że raportem z dnia 4 listopada 2020 r. skarżący (zwolniony ze służby z dniem 2 grudnia 2020 r.) zwrócił się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w latach 1999-2020 r. w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Na potwierdzenie zasadności tego wniosku skarżący wymienił w sposób ogólny interwencje w których brał udział oraz wskazał (w latach) przedziały czasowe, w których interwencje te miały miejsce.

Na podstawie analizy akt osobowych wnioskodawcy organ pierwszej instancji ustalił, że strona (Mł. asp. w stanie spoczynku) pełniła służbę w Policji:

- w okresie od dnia 20 maja 1999 r. do dnia 15 lipca 2004 r. w Oddziale Prewencji Policji we W.,

- od dnia 16 lipca 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. w Wydziale Wywiadowczym i Interwencyjnym KMP we W.,

- od dnia 1 maja 2008 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. w Wydziale Prewencji KP [...],

- od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 2 grudnia 2020 r. w Wydziale Ochronnym KMP we W.

W toku postępowania wyjaśniającego, przeprowadzonego w myśl normy z art. 218 § 2 k.p.a., organ pierwszej instancji pismami z dnia 25 listopada 2020 r. zwrócił się do: Dowódcy Oddziału Prewencji Policji we W., Naczelnika Wydziału Prewencji i Patrolowego KMP we W., Komendanta Komisariatu Policji [...], Naczelnika Wydziału Ochronnego KMP we W. oraz do Naczelnika Wydziału Kontroli o przeprowadzenie analizy i oceny materiałów będących w dyspozycji danej komórki/jednostki organizacyjnej oraz zasobów archiwalnych w celu ustalenia dokumentów potwierdzających, że wnioskodawca wykonywał czynności służbowe określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Ponadto, jako załącznik przesłano do tych organów raport wnioskodawcy z dnia 4 listopada 2020 r. w celu odniesienia się do wskazanych tam okoliczności.

Jak wynika z udzielonych przez te organy odpowiedzi, żaden z tych organów nie potwierdził, bazując na dostępnych danych, by skarżący podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Trzeba przy tym równocześnie zaakcentować, że z udzielonych przez wyżej wymienione organy wypowiedzi wynikało, że część notatek służbowych, które mogłyby ewentualnie potwierdzić uczestnictwo wnioskodawcy w czynnościach służbowych szczególnie zagrażających życiu zostało wybrakowanych z powodu upływu czasu. Posiadane i zweryfikowane przez wyżej wymienione organy materiały archiwalne nie dawały natomiast podstaw do potwierdzenia udziału skarżącego w zdarzeniach, o jakich mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Z udzielonych organowi pierwszej instancji odpowiedzi wynikało również, że organy te przeanalizowały posiadaną dokumentację także pod kątem zdarzeń opisanych przez wnioskodawcę w raporcie z dnia 4 listopada 2020 r. i nie znalazły w niej potwierdzenia zdarzeń opisanych we wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, i co odnotowały organy obu instancji w wydanych w sprawie postanowieniach, wprawdzie Komendant Komisariatu Policji [...] w piśmie z dnia 18 lutego 2021 r. wskazał, że w notatnikach służbowych opatrzonych numerami: [...] i [...] udokumentowane zostały dwie interwencje podczas których wnioskodawca zabezpieczał niewybuchy i które mogą potwierdzać okoliczności wskazane w raporcie z dnia 4 listopada 2020 r., to jednocześnie zaznaczył, że na podstawie zapisów zawartych w tych notatnikach nie można jednoznacznie stwierdzić, czy przeprowadzone w sprawie czynności szczególnie zagrażały jego życiu i zdrowiu.

Jedyną potwierdzoną okolicznością co do pełnienia służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu był wypadek z dnia 13 lutego 2007 r. podczas pełnienia służby w trakcie zatrzymania sprawców kradzieży na gorącym uczynku przestępstwa, w trakcie której policjant został kopnięty w kolano.

Trzeba przy tym podnieść, że wspomniane ustalenia, z powodu upływu czasu, zostały poczynione w warunkach wybrakowania części dokumentacji dotyczącej skarżącego (częściowo wybrakowana została dokumentacja za okres służby wnioskodawcy w Policji w latach 1999-2015).

W świetle tych faktów, Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w sprawie brak było dowodów, które dawałyby podstawę do wydania stronie zaświadczenia o wnioskowanej treści, tj. zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w latach 1999-2020 r.

Należy zwrócić uwagę, że organ drugiej instancji, w następstwie wniesionego przez stronę zażalenia, ponownie przeanalizował przebieg służby wnioskodawcy, karty opisu stanowiska pracy, charakter służby w poszczególnych latach jej pełnienia oraz dokumentację zebraną w trakcie prowadzonego w ramach art. 218 k.p.a. postępowania wyjaśniającego. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, analizy tej organ drugiej instancji dokonywał pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z § 4 pkt 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, przy uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie sygn. akt U 12/13.

Jak podkreślono w zaskarżonym postanowieniu, na etapie postępowania przed Komendantem Wojewódzkim Policji dokonano ponownego wnikliwego przeglądu akt osobowych, treści wniosków personalnych, rozkazów personalnych, zakresów czynności, kart opisu stanowiska pracy, opinii służbowych i protokołów powypadkowych z dnia 27 lutego 2002 r., 25 maja 2001 r., 14 września 2006 r., 4 sierpnia 2015 r. orzeczenia lekarskiego nr [...] WKl we W. z dnia [...], orzeczenia lekarskiego nr [...] WKL we W. z dnia [...] dotyczącego wypadku z dnia 13 lutego 2007 r.

Na podstawie treści wniosku skonfrontowanego z treścią zażalenia oraz charakteru pełnionej przez wnioskodawcę służby w Policji organ drugiej doszedł do wniosku, że przedmiot postępowania powinien dotyczyć wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach z § 4 pkt 1 oraz pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Jednocześnie, materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ pierwszej Komendant Wojewódzki Policji uznał za wystarczający do oceny także przesłanki z § 4 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Zwrócił uwagę, że choć w wydanym w sprawie postanowieniu organ pierwszej powołał jedynie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, to w jego uzasadnieniu odniósł się do służby wnioskodawcy z osobami zatrzymanymi. Stwierdził, że zagrożenie narażenia zdrowia w czasie służby pełnionej w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych (PdOZ) nie odbiega od innych rodzajów służb, w których funkcjonariusze mają fizyczny kontakt z osobami. Wyjaśnił, że Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych w KMP we W. nie posiadają wydzielonych oddziałów dla osób chorych i będących nosicielami wirusów np. HIV, HCV, osoby takie przed przyjęciem do PdOZ badane są przez lekarza, który stwierdza możliwość ich osadzenia w takich pomieszczeniach. Ich pobyt PdOZ w przypadku posiadania chorób zakaźnych odbywa się na zasadzie odizolowania od innych osób osadzonych zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami i wytycznymi.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia pod kątem przesłanek z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) Sąd nie znalazł podstaw do jego uchylenia, uznając, że organ drugiej instancji nie naruszył art. 219 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. W sprawie nie doszło również do naruszenia objętych zarzutami skargi przepisów art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a, art. 80, art. 82 i art. 86 k.p.a.

Materiał dowodowy zebrany w sprawie uprawniał Komendanta Wojewódzkiego Policji do odmowy wydania stronie zaświadczenia o żądanej przez nią treści, a przy tym, wbrew zarzutom skarżącego, organ ten dokonał w sprawie prawidłowej wykładni w § 4 pkt 1 oraz pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy.

Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, wnioskodawca w latach 1999-2020 pełnił służbę w pionie prewencji, wykonywał obowiązki w zakresie ochrony życia i zdrowia obywateli oraz mienia, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jego obowiązków należało podejmowanie interwencji w celu ochrony osób, mienia i porządku publicznego i realizacji czynności w ramach zadań służbowych wynikających z zakresu zadań, następnie z karty opisu stanowiska pracy, m.in.: zabezpieczanie imprez masowych i sportowych, ujawnianie przestępstw, typowanie i ściganie ich sprawców; zatrzymywanie i doprowadzanie ich do dyspozycji dyżurnego jednostki; ujawnianie wykroczeń, ustalanie ich sprawców, przywracanie naruszonego porządku publicznego, stosując w niezbędnych przypadkach środki przymusu bezpośredniego, kontrolowanie obiektów zagrożonych działalnością przestępczą, prowadzenie działań pościgowych i blokadowych za sprawcami szczególnie niebezpiecznych przestępstw i wykroczeń; podejmowanie interwencji zgłoszonych przez obywateli; kontrolowanie nieletnich niewłaściwie zachowujących się oraz melin i miejsc grupowania się elementu przestępczego, legitymowanie osób policyjnie podejrzanych, zatrzymywanie poszukiwanych.

Jako funkcjonariusz Wydziału Ochronnego wnioskodawca ponosił odpowiedzialność za realizację zadań i przestrzeganie obowiązujących zasad służby w Pomieszczeniach dla Osób Zatrzymanych (PDOZ) oraz ochronę obiektów Policji i placówek konsularnych przed działalnością przestępczą i terrorystyczną, nie dopuszczając do zaistnienia wydarzenia nadzwyczajnego w czasie służby w PDOZ; odpowiadał za należytą ochronę powierzonych mu do depozytu przedmiotów, dokonywał przeszukania osób przed osadzeniem; dbał o zapewnienie opieki sanitarnej i lekarskiej zatrzymanych, na bieżąco kontrolował stan cel osób zatrzymanych; kontrolował zachowania osób przebywających w pomieszczeniach; odpowiednie rozmieszczanie zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia w poszczególnych pomieszczeniach.

Powołując się na wyniki postępowania wyjaśniającego Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zgromadzony w postępowaniu wyjaśniającym materiał dowodowy nie potwierdza pełnienia przez wnioskodawcę służby w latach 1999-2020 w warunkach z § 4 pkt 1 oraz pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy.

Wyjaśnił, że zebrane w sprawie dowody w sposób jednoznaczny wskazują tylko na jeden przypadek wykonywania przez stronę zadań służbowych ze szczególnym narażeniem życia i zdrowia. Przy czym jednocześnie zaznaczył, że procedura wydawania zaświadczenia opiera się na treści przechowywanych i dostępnych dokumentów, baz danych, rejestrów, zaś dokumentacja za okres służby wnioskodawcy w Policji w latach 1999-2015 (na podstawie której można by przeprowadzić stosowne sprawdzenia) została częściowo wybrakowana.

W ocenie Sądu, zaprezentowana w zaskarżonym postanowieniu argumentacja jest przekonywująca i znajduje potwierdzenie w materiale aktowym, z którego wynika ponad wszelką wątpliwość przede wszystkim, to, że w sprawie organy dysponowały ograniczonym materiałem dowodowym w tym sensie, że część dokumentacji, która ewentualnie mogła by rzutować na zasadność wniosku (o czym Sąd w tym miejscu nie przesądza), została wybrakowana z powodu upływu czasu. Dysponując takim a nie innymi materiałem dowodowym, organ nie mógł wydać zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, skoro dysponował on dowodami w ograniczonym tylko zakresie, a te, które udało się zweryfikować nie potwierdziły tego, że skarżący jako funkcjonariusz Policji w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Trafnie akcentuje organ w zaskarżonym postanowieniu, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające ujawniło tylko jeden przypadek wykonywania przez stronę zadań służbowych ze szczególnym narażeniem życia i zdrowia. Konstatacja organu, mając na uwadze specyfikę postępowania w sprawie o wydanie zaświadczenia, oczywiście nie wyklucza tego, że skarżący mógł brać udział w większej liczbie interwencji i ostatecznie spełniać również przesłanki pomieszczone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Z argumentacji organów obu instancji wyraźnie wynika zastrzeżenie, że organy bazowały jedynie na podstawie części dokumentacji, albowiem reszta dokumentacji dotycząca służby wnioskodawcy została wybrakowana z powodu upływu czasu. Należy podnieść, że organy orzekające w sprawie nie mogły "wyjść" poza granice sprawy, której przedmiot – co wymaga w tym miejscu ponownego podkreślenia - dotyczył wydania zaświadczenia i prowadzić postępowanie dowodowe w znaczeniu przypisanym klasycznemu postępowaniu administracyjnemu, tak by ostatecznie wyjaśnić wszelkimi możliwymi środkami dowodowymi to, czy istotnie skarżący pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

Końcowo już tylko w ramach tej części rozważań należy dodać, że wprawdzie art. 15 ust. 2 pkt 3 u.z.e. gwarantuje funkcjonariuszom prowadzenie przez organy Policji takich dokumentów policyjnych, które pozwoliłyby na gromadzenie danych o faktach wskazujących na pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co umożliwia potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia owych warunków w zaświadczeniu, tym niemniej brak takich dokumentów, które z uwagi na upływ czasu i obowiązujące w tym zakresie przepisy uległy już wybrakowaniu, sprawia, że nie jest możliwe wydanie pozytywnego zaświadczenia, ponieważ obecnie nie można domniemywać, czy były w tych dokumentach zawarte informacje istotne dla wniosku skarżącego.

Argumentacja strony, ukierunkowana na wykazanie bardzo wysokiego zaangażowania w pełnienie obowiązków służbowych oraz na dużą częstotliwość udziału w interwencjach zagrażających życiu i zdrowiu nie może zastąpić źródeł dowodowych, o jakich traktuje § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWIA z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, stanowiącego regulację szczególną. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że zaświadczenie wydawane jest w oparciu o akta osobowe funkcjonariusza lub w oparciu o inne dokumenty, potwierdzające pełnienie służby w tych warunkach. Powyższa regulacja pozwala na stwierdzenie, że przepis ten w postępowaniu o wydanie przedmiotowego zaświadczenia wyłączył szerszy zakres postępowania wyjaśniającego, uniemożliwiając m. innymi stosowanie uregulowania art. 75 § 1 k.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z tych też względów, oczywiście nieuzasadniony ocenić należało zarzut skargi odnoszący się do zaniechania przesłuchania przez organ w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji, którzy brali udział w interwencjach z udziałem skarżącego. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia o określonej treści, organ nie może prowadzić postępowania dowodowego w pełnym zakresie, rozstrzygać spornych kwestii tak jak to czyni w postępowaniu jurysdykcyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2019 r. , sygn. akt IV SA/Wr 453/18 i powołane tam orzecznictwo).

Sąd podziela również zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu argumentację organu, bazującą na zebranym w sprawie materiale dowodowym, że charakter służby jaką strona pełniła w Wydziale Ochronnym KMP we W. na stanowisku rejenta odpowiedzialnego za ochronę obiektów i placówek konsularnych przed działalnością przestępczą i terrorystyczną oraz właściwy nadzór nad osobami zatrzymanymi w PdOZ KMP we W., nie może być uznany za służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w rozumieniu § 4 pkt 4 lit. a) i b) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Przy czym zasadnie organ drugiej instancji jednocześnie podnosi, że skoro skarżący został przyjęty do służby w Policji w dniu 20 maja 1999 r., a § 4 pkt 4 lit. a) wspomnianego rozporządzenia odnosi się do pełnienia służby "do dnia 31 sierpnia 1998 r.", to biorąc pod uwagę okres pełnienia przez stronę służby w Policji, w rachubę mógł wchodzić w sprawie jedynie § 4 pkt 4 lit. b) wspominanego rozporządzenia. Sąd podziela argumentacją organu przedstawioną na tle przesłanek z § 4 pkt 4 lit. b) analizowanego rozporządzenia, że treść tej regulacji należy interpretować zgodnie z jej literalnym brzmieniem. Skoro zatem, ze wspomnianego unormowania wynika warunek stałego wypełniania zadań (co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku) w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi: "w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy" to niewątpliwie regulacja ta odnosi się do skazanych odbywających karę pozbawienia wolności. Zasadnie w tym kontekście wskazują organy obu instancji, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy stosuje się nie tylko do funkcjonariuszy Policji, ale także m.in. do Służby Więziennej.

Uzupełniająco należy dodać, że organ w zaskarżonym postanowieniu nie kwestionował tego, że skarżący pełnił służbę w Wydziale Ochronnym KMP we W. dłużej niż 8 miesięcy, uznał natomiast, że z uwagi na charakter tej służby nie ma do niej zastosowania regulacja objęta zakresem normowania z § 4 pkt 4 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Skarżący pełnił bowiem służbę w Policji, a nie w zakładzie karnym. Nie budzi również wątpliwości to, że przesłankę 6krotnego w ciągu roku pełnienia służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu organ drugiej instancji odnosił wyłącznie do warunków służby z nie stosował przy wykładni § 4 pkt 4 lit. a) wspomnianego rozporządzenia.

Końcowo warto odnotować, że z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby wykonywał określone czynności służbowe nie można wywodzić o tym, że w toku tych czynności występowało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Służba w takiej formacji jak Policja w sposób oczywisty wiąże się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2280/16).

Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami, nie wynika, że jest to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi rozporządzenie. Aby możliwe było przyjęcie, iż skarżący pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, koniecznym jest wskazanie konkretnych, rzeczywistych sytuacji, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4225/21).

W dopełnieniu dotychczasowej argumentacji należy podnieść, że w sprawie nic nie stoi na przeszkodzie temu, by skarżący dochodził swoich uprawnień związanych ze spełnieniem przesłanek do podwyższenia emerytury policyjnej przed właściwymi organami rentowymi, w ramach klasycznego postępowania dowodowego.

Kierując się całością przedstawionej w sprawie argumentacji, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. wywiedzioną w sprawie skargę w całości oddalił jako bezzasadną.