Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 710/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1, 1a i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2410
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 71
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2020 r, póz. 256 ze zm, dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej jako strona lub skarżący) reprezentowanego przez pełnomocnika utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej KAL3028 na terenie położonym w miejscowości K. W., działka nr [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...] K. W.), gm. G..

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

W dniu [...] lutego 2019 r. P. M., pełnomocnik spółki P. Sp. z o. o. złożył do Starostwa Powiatowego w P. wniosek o wydanie decyzji- pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie położonym w miejscowości K. W., działka nr [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...] K. W.), gm. G..

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Starosta P. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji.

Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika inwestora decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Następnie, na skutek wniesienia skargi przez spółkę P. sp. z o.o. w W. na ww. rozstrzygnięcie Wojewody, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia [...] listopada 2019 r. (sygn. akt IV SA/Po [...]) uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019 r.

Sąd w wyroku wskazał, że organy obu instancji dokonały błędnej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K. W. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr [...], poz. 2382; dalej w skrócie "Plan miejscowy" lub "Plan" lub "m.p.z.p."). Organy przyjęły bowiem, że wedle Planu lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowej możliwa jest wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem 18 R, stosownie do § 32 pkt 8 Planu. Sąd wskazał, że właściwa interpretacja przepisów Planu prowadzi do wniosku, że lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej jest dopuszczalne na wszystkich terenach oznaczonych symbolami od 1R do 19R w ramach przeznaczenia uzupełniającego, z wyjątkiem stacji bazowych stanowiących przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzanie raportu oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne (argument z § 32 pkt 3 w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1 in fine Planu). Lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej- ale tylko tych stanowiących przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzanie raportu oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne, jest dopuszczalne jedynie na terenie oznaczonym symbolem 18R, w miejscu wyznaczonym na rysunku Planu (argument z § 32 pkt 8 w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1 in fine Planu). Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że decyzja organów o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej na dz. oznaczonej symbolem 16R jest co najmniej przedwczesna.

Sąd zwrócił również uwagę, że decyzja organu I instancji nie zawiera rozważań w zakresie art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062, z późn. zm.; w skrócie "u.w.r.u.s.t."). Wojewoda w motywach swego rozstrzygnięcia stwierdził, że Starosta wydając decyzje odmowną nie naruszył przepisów art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. Zdaniem Wojewody art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. wskazuje określone funkcje zabudowy, z którymi inwestycje z zakresu łączności nie są sprzeczne. Z kolei art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. byłby, w jego ocenie, naruszony w sytuacji, kiedy plan miejscowy całkowicie zakazywałby lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie objętym planem. Tymczasem, jak skonstatował organ II instancji, obowiązujący Plan miejscowy dopuszcza lokalizację stacji bazowej, ale wyłącznie w określonej na załączniku graficznym lokalizacji, dlatego też spółka nie jest pozbawiona lokalizowania stacji bazowej na terenach objętych planem miejscowym. Sąd nie zgodził się z powyższą wykładnią, stwierdzając że organy nie sprawdziły, czy nawet na działce [...] R lokalizacja przedmiotowej stacji byłaby możliwa.

Sąd stwierdził, że rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji, będąc na mocy art. 153 p.p.s.a. zobowiązanym do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku (po jego ewentualnym uprawomocnieniu się), a zgodnie z art. 6 k.p.a. – do uwzględnienia m.in. nowelizacji art. 46 u.w.r.u.s.t. polegającej na dodaniu doń ust. 1a, rozpozna sprawę w pełnym, dotychczas niezbadanym zakresie, przyjąwszy, że lokalizacja projektowanej inwestycji nie jest niezgodna z Planem miejscowym. Następnie, w zależności od wyników tego badania, organ wyda stosowną decyzję administracyjną, mając w szczególności na względzie, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 poz. 1186 ze zm., dalej pr.bud. lub Prawo budowlane) w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 pr.bud. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyrok uprawomocnił się [...] stycznia 2020 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. (znak: [...]) Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na terenie położonym w miejscowości K. W., działka nr [...] (jedn. ewid. [...], obręb ewid. [...] K. W.), gm. G..

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym Planem miejscowym, na działce, która oznaczona jest w Planie symbolem "R" - czyli tereny rolnicze. Dla terenu oznaczonego na rysunku Planu symbolem 1R do 19R plan ustala dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające - szklarnie, budynki gospodarcze i składowe (realizowane zgodnie z ustaleniami planu pkt. 5), sady i ogrody, realizacja sieci napowietrznych i podziemnej infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzeniami, wiatraki (elektrownie wiatrowe) o wysokości do 30m, stacje bazowe telefonii komórkowej, hodowla drzew i krzewów nie stanowiących gospodarki sadowniczej (np. wierzby energetycznej), drogi dojazdowe do pól.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 46 ust. 1a i ust. 2 u.w.r.u.s.t. nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań , o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnym oraz jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy rolniczej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Po analizie akt sprawy Starosta stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. oraz z przepisami, w tym z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r. poz. 1065, dalej r.w.t.), a także kompletność projektu budowlanego oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawo budowlane.

Organ wskazał też, że do wniosku o pozwolenia na budowę Inwestor załączył Kwalifikację przedsięwzięcia wykonaną zgodnie z rozporządzeniem rady ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r poz. 71), w której dokonano oceny zgodnie z w/w rozporządzeniem i stwierdzono, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie jest wymagane uzyskanie dla tego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym brak jest konieczności sporządzenia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wobec tego główne argumenty osób sprzeciwiających się inwestycji organ uznał za nieuzasadnione.

W projekcie budowlanym przyjęto również rozwiązania, które gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie z "Rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów" uznaje się przestrzennie do wysokości 2m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Z obliczeń wynika, że obszar dla którego będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 w/22) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na znacznych wysokościach. Organ stwierdził, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając na uwadze spełnienie wymogów ustawy Prawo budowlane oraz kierując się wskazaniami powołanego wyżej wyroku organ orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Od ww. decyzji Starosty [...] odwołanie wniósł K. K., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając decyzję w całości.

W odwołaniu podniesiono, że nieprawidłowo organ dopuścił zlokalizowanie stacji bazowej na terenie innym niż oznaczony 18R. Zdaniem skarżącego zsumowanie mocy poszczególnych anten doprowadziłoby do prawidłowego wniosku, że inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto planowane przedsięwzięcie stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi i nie spełnia wymagań bezpieczeństwa. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Opisaną we wstępie decyzją Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji.

Wojewoda wskazał, że organ I instancji zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Po [...]. Zgodnie z wykładnią zawartą w wyroku WSA w Poznaniu, ograniczenie zawarte w § 32 ust. 8 planu miejscowego dotyczy wyłącznie takich inwestycji, o których mowa w § 6 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego, tj. stacji bazowych stanowiących przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach inwestycji na stacji bazowej telefonii komórkowej zostanie zamontowanych 7 anten radioliniowych oraz 6 anten sektorowych pracujących w pasmach [...] MHz oraz [...] MHz skierowanych odpowiednio na azymut [...]°, o maksymalnym kącie pochylenia wynoszącym [...] . Zawieszone anteny sektorowe znajdować się będą na wysokości [...].n.p.t. Wartość EIRP każdej anteny sektorowej typu [...] wynosić będzie [...], a anteny [...] Na każdym z ww. azymutów zainstalowane zostanie po jednej antenie typu [...] oraz typu [...]

Wojewoda wskazał też, że na uwzględnienie nie zasługuje pogląd skarżącego, zgodnie z którym przy ocenie zakwalifikowania planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uwzględnić należy sumowanie mocy poszczególnych anten usytuowanych na wszystkich azymutach. Organ powołał się m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2019 r., sygn. IV SA/Po [...], wg którego podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia stacji bazowej telefonii komórkowej, jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, jest równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla oceny przedsięwzięcia nie ma znaczenia obecność w okolicy innych anten i ewentualne występowanie kumulacji oddziaływań.

Ponadto organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania zobowiązał Inwestora do przedłożenia oświadczenia projektanta, posiadającego odpowiednie uprawnienia, potwierdzające, iż instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia wymogów art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm. dalej u.u.o.ś.). Wymóg złożenia takiego oświadczenia wynika z art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, który wszedł w życie z dniem [...] października 2019 r.

Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym (str. 76 akt I instancji) zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego przekraczającego 0.1 W/m2 od projektowanych anten obejmował będzie, oprócz działki inwestycyjnej, fragment dz. nr ewid. [...]. W miejscach dostępnych dla ludności nie będzie występować przekroczenie dopuszczalnej wartości promieniowania pola elektromagnetycznego, wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883). W trakcie prowadzonego postępowania, ww. rozporządzenie zostało uchylone, a od [...] stycznia 2020 r. obowiązującym aktem prawnym w tym zakresie jest rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) - zwanej dalej "rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku". Wobec powyższego Wojewoda zobowiązał inwestora do przedstawienia analizy przedsięwzięcia (zwłaszcza graficznego rozkładu pól elektromagnetycznych tj. widok pionowy i poziomy) z uwzględnieniem zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego dla projektowanych anten skierowanych na poszczególne azymuty z uwzględnieniem rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Z przedstawionego zasięgu obszarów natężenia pola elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej wartość wynikającą z rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku wynika, iż zasięg pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej dopuszczalne normy występuje w przestrzeni na wysokości 51,9 m n.p.t. i obejmują odległość do 3,2 m od miejsca instalacji anten. Promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalne normy wynikające z rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku występuje w miejscach niedostępnych dla ludności.

Wojewoda wskazał też, że inwestor dysponuje decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. (znak: [...]) zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów obejmujących użytki rolne klasy Rlllb pod budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z klauzulą ostateczności.

Organ odwoławczy nie stwierdził również potrzeby zwracania się do biegłego w celu wydania opinii dla planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant i sprawdzający do projektu budowlanego załączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność planowanej inwestycji, jedynie w zakresie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku bezpieczeństwa projektowanego obiektu budowlanego czy też ewentualnej zmiany pochylenia i kierunku anten sektorowych na skutek działania warunków atmosferycznych. Organ wydający decyzję pozwolenia na budowę nie ma uprawnień do analizowania zaprojektowanego obiektu budowlanego pod względem jego bezpieczeństwa, oznaczającej merytoryczną analizę dokumentacji projektowej. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany posiada wymagane prawem oświadczenia projektantów oraz sprawdzających, informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz projekt geotechniczny dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...]

Wojewoda stwierdził, że uszło uwadze organu I instancji podczas wydawania decyzji pozwolenia na budowę nałożenie w sentencji decyzji pozwolenia na budowę konieczności wykonania prac archeologicznych z uwagi na zlokalizowanie inwestycji w granicach konserwatorskiej strefy obserwacji archeologicznej "OW". Obowiązek przeprowadzenia prac archeologicznych przy wszelkich inwestycjach wynika z § 10 ust. 8 pkt 1 planu miejscowego. W związku z powyższym inwestor zobowiązany będzie do uzyskania stosownego zezwolenia.

Odpowiadając na zarzut dotyczący ewentualnego negatywnego wpływu inwestycji na wartość nieruchomości skarżącego, Wojewoda stwierdził, że ewentualne spory na tym tle mogą być dochodzone na drodze prawa cywilnego przed sądem powszechnym.

W skardze do WSA K. K. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, podał, że zaskarża decyzję Wojewody w całości, wnosi o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. W skardze podniesiono następujące zarzuty:

a) naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego i błędne stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja może zostać zrealizowana na terenie oznaczonym symbolem 16R, w sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K. W. w § 32 ust. 8) ustala możliwość lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej wyłącznie na terenie oznaczonym symbolem 18R;

b) naruszenie przepisów art. 46 ust. 1, 1a oraz 2 u.w.r.u.s.t poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przeznaczenie rolnicze terenu, na którym ma powstać inwestycja nie jest sprzeczna z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w sytuacji, gdy art. 46 ust. 1a w/w ustawy wszedł w życie [...].10.2019 roku, co oznacza, że w sprawie nie ma on zastosowania;

c) naruszenie przepisów art. 46 ust. 1, 1a oraz 2 u.w.r.u.s.t w zw. z § 32 Planu miejscowego i uznanie, że lokalizowanie stacji telefonii komórkowej jest możliwe na terenach oznaczonych od 1R do 19R w sytuacji, gdy zgodnie z wyrokiem, który zapadł w przedmiotowej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia listopada 2019 roku, sygn. akt IV SA/Po [...] (dalej wyrok WSA) lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej stanowiących przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne, jest dopuszczalne jedynie na terenie oznaczonym symbolem 18R, w miejscu wyznaczonym na rysunku Planu;

d) naruszenie art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej u.o.o.ś.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej rozporządzenie) i błędne stwierdzenie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie i znacząco oddziaływać na środowisko i stwierdzenie, w odległości 70 m od głównej osi promieniowania anten sektorowych nie występują miejsca dostępne dla ludności, w sytuacji, gdy inwestycja ma powstać w odległości 32 m do zabudowań gospodarczych, w odległości 60 m do zabudowań mieszkaniowych i w odległości 30 m do zabudowy zagrodowej;

f) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego, art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z ust. 2 poprzez nieustalenie zmian kierunku osi głównej wiązki promieniowania i pochylenia (tiltu) anten oraz wieży spowodowanych warunkami atmosferycznymi, w szczególności, nasłonecznieniem oraz wiatrami, jak również ukształtowania terenu, co oznacza, iż inwestor winien przedstawić rozkład i zasięg osi głównych wiązek promieniowania z uwzględnieniem powyższych okoliczności (w szczególności, czy ewentualny obrót wierzchołka wieży, na którym zamontowane są anteny będzie skutkował obrotem anten i zmianą kierunku osi głównej wiązki promieniowania, co może również wpłynąć na zmianę pochylenia - w rezultacie bowiem powyższych odkształceń w osi głównej promieniowania mogą znaleźć się miejsca dostępne dla ludności);

g) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pr. bud. w zw. z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 poz. 1065 dalej jako r.w.t.) poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie nieustalanie strefy, w której może nastąpić przekroczenie dopuszczalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego oraz nieustalenie, że w strefie tej znajdują się budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (Strefa ta winna zostać ustalona na podstawie danych dotyczących każdej z anten z osobna, jak również winna zostać ustalona dla wszystkich anten łącznie, nadto winno zostać ustalone promieniowanie pochodzącego z innych źródeł, organ pominął całkowicie zbadanie kumulacji pól elektromagnetycznych, efektu superpozycji fal elektromagnetycznych, zmiany kierunku osi głównej wiązki promieniowania i pochylenia (tiltu) anten oraz wieży spowodowanych warunkami atmosferycznymi, w szczególności, nasłonecznieniem oraz wiatrami);

h) naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pr. bud. w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych obiektów telekomunikacyjnych) poprzez przyjęcie, że lokalizacja inwestycji spełnia wymagania bezpieczeństwa, w tym dotyczące ochrony dopuszczalnych poziomów promieniowania, podczas gdy w odległości mniejszej niż wysokość wieży, a zatem w strefie, w której mogą spadać elementy lub konstrukcja wieży w przypadku jej uszkodzenia lub zawalenia znajdują się budynki gospodarcze i w odległości prawie identycznej jak wysokość wieży znajduje się budynek mieszkalny skarżącego (ponadto poziom promieniowania winien zostać ustalony wyłącznie na podstawie danych indywidualnych poszczególnych anten, bez uwzględnienia zasad kumulacji pól elektromagnetycznych i superpozycji odkształceń wieży i posadowienia anten w wyniku czynników atmosferycznych, czy odbić fal wynikających z ukształtowania terenu - a w rezultacie niezbadanie zasad bezpieczeństwa);

i) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z pkt 3 Załącznika 1 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.Urz. UE.L z 2011 r. Nr 88, poz. 5; dalej jako Rozporządzenie 305/2011), poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że budowa i eksploatacja wieży nie zagraża życiu i zdrowiu sąsiadów, podczas gdy w przypadku zawalenia się lub uszkodzenia wieży zachodzi bezpośrednie ryzyko uszkodzenia zajmowanego przez skarżącego budynku gospodarczego i budynku mieszkalnego, co bezpośrednio skutkuje zagrożeniem zdrowia i życie (w przypadku więc zawalenia się wieży lub oderwania jej elementów, co jest możliwe przy silnych wiatrach, dom skarżącego znajduje się w bezpośredniej strefie zagrożonej zniszczeniem lub uszkodzeniem);

j) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i prawidłowego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności wydanie decyzji wyłącznie na podstawie dokumentów i informacji przedstawionych przez inwestora, bez dokonania przez organ samodzielnej oceny dowodów przedłożonych przez inwestora, w tym niedokonanie ustaleń dotyczących sumy mocy wszystkich anten i nie nieuwzględnienie zmian kierunku promieniowania spowodowanego warunkami atmosferycznymi (w tym nasłonecznieniem i wiatrami), nieuwzględnienie zasady superpozycji, czy wpływu awarii lub uszkodzeń konstrukcji wieży na zdrowie i życie sąsiadów, a przede wszystkim nie zastosowanie się do zaleceń wyroku WSA - tj. nie zbadania w ogóle czy zlokalizowanie inwestycji na tym terenie jest możliwe, czy lokalizacja nie została zajęta na potrzeby innej stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem zdaniem Sądu inwestycja nie może być posadowiona w dowolnym miejscu, lecz tylko w określonej odległości względem stacji już istniejącej, tak aby uzupełniała sieć już istniejącą;

k) naruszenie art. § 2 ust. 1 pkt 7 w zw. z ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez uznanie, że inwestycja nie będzie oddziaływać znacząco, ani potencjalnie na środowisko, co skutkowało błędnym uznaniem, że na terenie oznaczonym symbolem 16R może powstać przedmiotowa inwestycja;

l) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty , która została wydana z naruszeniem prawa i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestnik postępowania P. sp. z o.o. w W. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019r., poz. 2325 dalej "P.p.s.a."). Przy czym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] lipca 2020 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane (w tekście jako "Prawo budowlane" lub "pr. bud.").

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz oświadczenia o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

W niniejszej sprawie, w świetle treści powyższego art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud., organ zobowiązany był w pierwszej kolejności do zbadania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu wskazać trzeba, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku, i co istotne mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Wobec powyższego odnieść więc należy do wyroku WSA w Poznaniu z dnia [...] listopada 2019 r. sygn. IV SA/Po [...] (wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny w bazie orzeczeń CBOSA). Sąd w przywołanym wyroku wskazał, że błędne było rozumowanie organów, iż jedynie na działce oznaczonej symbolem 18R jest możliwa lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowych. Sąd dokonując wykładni planu (§ 32 pkt 8 w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1) przesądził, że stacje bazowe telefonii komórkowej, stanowiące przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne, mogą być lokalizowane wyłącznie na terenie oznaczonym symbolem 18 R. Oznacza to, że na terenach oznaczonych symbolami [...] i [...] możliwa jest lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowych, które nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko. Końcowo zaś w uzasadnieniu Sąd przesądził, że lokalizacja projektowanej inwestycji (na terenie [...]) nie jest niezgodna z Planem miejscowym.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że organy obu instancji, zastosowały się do powyższej wykładni zawartej w wyroku o sygn. IV SA/Po [...]. Organ zbadały, czy przedsięwzięcie inwestora zalicza się do mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do żadnej z wyżej wskazanych kategorii przedsięwzięć.

Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, że w myśl art. 71 ust. 1 u.u.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.o.ś. uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.o.ś., w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "ocena oddziaływania") w przypadku: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie z 2019r."). W świetle przytoczonych przepisów u.u.o.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia z 2019 r., przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

i) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia z 2019r. – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

ii) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia z 2019 – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

iii) tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z tymi, o których mowa w pkt (ii), ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia z 2019 – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

Z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2019, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

– przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z przytoczonych regulacji wynika, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Nadto wskazać należy, że ustawodawca wyłączył z tej kwalifikacji radiolinie.

Z przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że w ramach inwestycji na stacji bazowej telefonii komórkowej zostanie zamontowanych 7 anten radioliniowych oraz 6 anten sektorowych pracujących w pasmach [...] MHz oraz [...] MHz skierowanych odpowiednio na azymut [...]°, o maksymalnym kącie pochylenia wynoszącym [...]. Zawieszone anteny sektorowe znajdować się będą na wysokości [...] m n.p.t. Wartość EIRP każdej anteny sektorowej typu [...] wynosić będzie [...] W, a anteny [...] [...] W. Na każdym z ww. azymutów zainstalowane zostanie po jednej antenie typu [...] oraz typu [...]. Na podstawie tych danych zasadnie organy stwierdziły, że weryfikowanie miejsc dostępnych dla ludności winno odbywać się według § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d oraz, że w odległości do 70 m, w zasięgu oddziaływania anteny, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wobec tego zgodzić należy się z twierdzeniem, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie podlega zatem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Należy też wskazać, że gołosłowne okazały się w świetle kwalifikacji przedsięwzięcia, ocenionej przez organy jako wiarygodny dowód w sprawie, twierdzenia skarżącego o występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w odległości 32 m (od zabudowań gospodarczych), 60 m (od zabudowań mieszkaniowych) i 30 m (od zabudowy zagrodowej). Przede wszystkim z treści skargi nie wynika na jakiej podstawie ustalono te odległości, nie przedstawiono tez żadnych dowodów, które podważyłyby wnioski płynące z kwalifikacji przedsięwzięcia. Wbrew temu z rysunku załączonego do kwalifikacji wynika, że zasięgi osi głównych wiązek promieniowania nie są skierowane w miejsca dostępne dla ludności ("nie przecinają ich", por. k. 119 akt I instancji).

Odnosząc się do zarzutu skargi o niezsumowaniu mocy anten, Sąd również uznał go za niezasadny. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowany został pogląd, zgodnie z którym z brzmienia przepisów analizowanego rozporządzenia z 2019 r. jasno wynika, że dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji: wymagające uzyskania decyzji środowiskowej), niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Kryterium z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (odpowiednio: z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) nie sumuje się ani nie kumuluje (w szczególności z ewentualnymi oddziaływaniami pochodzącymi z innych źródeł, np. okolicznych stacji bazowych), gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych (zob. zwrot "dla pojedynczej anteny" oraz końcowe zdania obu ww. przepisów), a ponadto byłoby to pozbawione sensu technicznego (moc równoważna promieniowana izotropowo dotyczy ze swej istoty pojedynczej anteny, a dana antena sektorowa ma jedną wiązkę główną i jedną jej oś; nawet więc zwielokrotnienie ilości anten nie zmieni metody badania występowania miejsc dostępnych dla ludzi w odległości odpowiadającej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla tej konkretnej anteny) - co wszechstronnie i przekonująco zostało objaśnione w wyroku WSA w Poznaniu z [...] listopada 2019 r. o sygn. akt II SA/Po [...] (CBOSA).

Powyższy pogląd został zaakceptowany w jednym z najnowszych orzeczeń NSA z dnia [...] stycznia 2021 r. sygn. III OSK [...], w którym Sąd ten zwrócił uwagę, że norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamionowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 m3 drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku - jak wynika z części końcowej tego przepisu - parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametru, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Zdaniem NSA w tej sytuacji Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie są uprawnione do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. (całość orzeczenia dostępna w bazie orzeczeń CBOSA).

Należy w tym miejscu podkreślić, że odmienne stanowisko (zajęte przez skarżącego) – o konieczności i zasadności sumowania mocy promieniowania dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym sektorze, choć rzeczywiście nadal spotykane w orzecznictwie sądowym, nie jest stanowiskiem jednolitym, ani już nawet dominującym. Sąd w niniejszym składzie tego stanowiska nie podziela i wyraża pogląd o braku podstaw do sumowania mocy anten.

Stwierdzić należało, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały obowiązujące przepisy rozporządzenia przyjmując, że parametry każdej anteny należy przeanalizować indywidualnie. Stąd też zgodzić należy się także z organem, że klasyfikacja przedsięwzięcia dostarczona przez inwestora przedstawiająca dla podanych EIRP pojedynczych anten odległości występowania pól elektromagnetycznych odpowiada prawu, a tym samym słusznie została uznana za dowód, że stacja bazowa wobec nieosiągania progów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 (a w konsekwencji też z § 2 ust. 1 pkt 7 ) rozporządzenia z 2019 r. nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto strona skarżąca nie podważyła ww. ustaleń. Z powyższych przyczyn nie został również naruszony art 71 u.u.o.ś. Nie było bowiem wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej przez inwestora. Słusznie organy stwierdziły, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego i może być zrealizowana na terenie oznaczonym 16 R, a konsekwencji warunek z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. jest spełniony.

Mając na uwadze to, że zasadnicza część zarzutów skargi koncentrowała się właśnie na kwestii niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym poprzez bezpodstawne uznanie iż nie jest ona przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (gdyż niezsumowano mocy anten), Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi oznaczone jako a), d), g), j), k).

Sąd nie podziela także zarzutu skargi odnośnie konieczności analizy uwarunkowań związanych z wpływem zmian kierunku osi głównej wiązki promieniowania i pochylenia tiltu anten oraz wieży wywołanych warunkami atmosferycznymi (pkt f) ). Po pierwsze, konieczność uwzględnienia tego typu uwarunkowań nie wynika z przepisów prawa i ma charakter postulatywny. Po drugie zaś, uwzględnienie tego typu zmian należy wiązać z obowiązkiem utrzymywania obiektów budowlanych w należytym stanie w całym okresie eksploatacji. Jak to już zostało wskazane, obiekt będący przedmiotem wniosku inwestora stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany, zaliczany do obiektów budowlanych w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i musi spełniać wszystkie wymogi przewidziane w przepisach dla tego rodzaju obiektów. Obiekt ten należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować, budować i utrzymywać w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. W szczególności zaś obiekty tego rodzaju podlegają obowiązkowej cyklicznej kontroli, podczas której niewątpliwie powinny zostać ujawnione wypaczenia, opisane przez stronę skarżącą.

Co się zaś tyczy zarzutu h) Sąd wskazuje, że brak było podstaw do przyjęcia za skarżącym niczym nie popartych hipotez o tym, że w nie spełnione zostały wymogi bezpieczeństwa, bowiem w strefie posadowienia anteny może dojść do sytuacji, że spadać będą jej elementy i dojdzie do uszkodzenia konstrukcji. Bez znaczenia również dla rozstrzygnięcia sprawy jest zarzut sformułowany w pkt i) skargi, niezależnie od tego, że opisana w nim sytuacja ma charakter wyłącznie hipotetyczny (j.w.) i bez związku z przywołanym przepisem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr [...] z [...] marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady [...]

Wbrew również zarzutom skargi, organy dokonały prawidłowej i zgodnej z przywołanym wyżej wyrokiem IV SA/Po [...] wykładni art. 46 u.r.w.u.s.t oraz zgodnie z wytycznymi uwzględniły dodany ust. 1a (zarzuty b) i c) skargi) i doszły do słusznego przekonania, że jest możliwa lokalizacja planowanej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem 16R.

W świetle zgromadzonych akt sprawy zasadnie przyjął także Wojewoda, że dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud.). Projekt budowlany i poszczególne jego części obejmujące zagospodarowanie terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt elektryczny i telekomunikacyjny zostały sporządzone przez osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, co zostało potwierdzone załączonymi do projektu decyzjami stwierdzającymi przygotowanie zawodowe projektantów oraz wymaganymi zaświadczeniami (art. 12 ust. 6 i 7 pr. bud.). Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie (art. 35 ust. 1 pkt 3 pr. bud.)

Spełnione zostały zatem warunki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowanego. W takiej sytuacji - w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 - organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego – art. 15 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Dochowano w szczególności wymogów zawiadomienia o stanie sprawy przed wydaniem decyzji i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym na podstawie art. 10 K.p.a. (k. 80 akt adm. II inst.). Zasadnie Wojewoda zwrócił uwagę na konieczność przeprowadzenia prac archeologicznych. Sąd z urzędu nie dopatrzył się także innych naruszeń postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej zostało przeprowadzone w sposób szczegółowy, zebrano w sposób wyczerpujący i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocena doprowadziła do wniosku, że inwestor spełnił warunki do wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle akt sprawy niezasadne okazały się zatem zarzuty podnoszone przez skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.