Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 449/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2012 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 10 maja 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej spółki do podania wartości przedmiotu zaskarżania.

Przesyłka z wezwaniem została doręczona na adres kancelarii – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 30 maja czerwca 2018 r.

W dniu 12 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożyła wniosek o przywrócenie terminu, jednocześnie dokonując czynności, której nie wykonała.

Pełnomocnik spółki wyjaśniła, że dopiero w dniu 12 czerwca 2018 r. otrzymała wezwanie. Wskazano, że osoba upoważniona do odbioru korespondencji w firmie świadczącej na rzecz pełnomocnika usługę najmu biura wirtualnego, omyłkowo ww. korespondencję skierowała do przekazania innej firmie wynajmującej biuro pod tym samym adresem. Niezwłocznie po wykryciu błędu - w dniu 12 czerwca 2018 r. korespondencję przekazano pełnomocnikowi. Na potwierdzenie powyższej okoliczności załączono oświadczenie osoby upoważnionej do odbioru korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej jako "p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Jak zostało ustalone pełnomocnik skarżącej stosowny wniosek złożyła w przewidzianym terminie, dokonując jednocześnie czynności, której terminowi uchybiła, pozostało zatem zbadanie, czy przyczyny uchybienia terminu wskazane przez stronę uprawdopodobniają brak jej winy.

Brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedostateczną dbałością.

Jak wynika ze złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku, pełnomocnik skarżącej jako okoliczność świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu wskazuje zaniedbania pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji.

Podkreślenia wymaga, że na profesjonalnym pełnomocniku spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy, a zwłaszcza starannego powierzania swoich obowiązków innym osobom, by zapewnić jak najskuteczniejszą ochronę interesów reprezentowanej przez siebie strony. Strona reprezentowana przez pełnomocnika działa bowiem w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, w konsekwencji ponosi również odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutków jego działań i zaniechań (post. NSA z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OZ 88/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat czy radca prawny (w tej sprawie doradca podatkowy) posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych, zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo. Pełnomocnik powinien zatem mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych, zaś przy dochowaniu należytej staranności powinien, jako profesjonalista, dopilnować, aby czynność procesowa została dokonana terminowo (post. NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 110/04 i FZ 133/04, niepublik.).

Wskazane powody, dla których pełnomocnik skarżącej uchybił terminowi nie miały charakteru nadzwyczajnego i nie były spowodowane żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia, bowiem okoliczność zaniedbań pracownika nie usprawiedliwiają braku winy w uchybieniu terminu.

Należy wyjaśnić, że pełnomocnik upoważniając osobę do odbioru korespondencji powinien posłużyć się taką osoba, który będzie należycie wywiązywała się ze swoich obowiązków. W tej sytuacji sąd przyjął, że pełnomocnik skarżącej niedostatecznie zadbała o interesy swego mocodawcy, wykazując się niedbalstwem.

W związku z powyższym sąd uznał, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.