Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 348/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust 3a
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018r. sprawy ze skargi G. na uchwałę Regionalnej Izba Obrachunkowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej M. G. na lata 2018-2031 oddala skargę


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...]., nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej stwierdziło nieważności uchwały Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 07 lutego 2018r., nr XLVII/9/18 w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej (dalej: "WPF") miasta Grudziądza na lata 2018-2031.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że w załączniku nr 1 do uchwały Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 7 lutego 2018r. przedstawiono prognozę kwoty długu oraz spłaty na lata 2018-2031. Zgodnie z wymogami art. 226 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017r., poz. 2077), dalej: "u.f.p." w załączniku wykazano relację, o której mowa w art. 243 ustawy, która została spełniona w całym okresie objętym prognozą. Wartości przyjęte w WPF w zakresie wyniku budżetu, przychodów i rozchodów, w tym planowanych do zaciągnięcia zobowiązań i ich spłat w roku 2018 są zgodne z uchwałą budżetową Miasta na 2018r., co spełnia wymogi art. 229 u.f.p. W punkcie 5.8 objaśnień do WPF opisane zostało ryzyko związane z sytuacją finansową Regionalnego Szpitala Specjalistycznego im. dr Władysława Biegańskiego z siedzibą w Grudziądzu (dalej: "Szpital") skutkujące koniecznością interwencji podmiotu tworzącego - gminy-miasto Grudziądz.

W objaśnieniach podano między innymi, że z założeń Szpitala wynika, iż rok 2017 zakończony zostanie stratą finansową na poziomie 55,4 mln zł (bez amortyzacji).

W przedmiotowej uchwale w kolumnie roku 2019 dotyczącej wydatków na pokrycie ujemnego wyniku finansowego SPZOZ zaplanowano jedynie 800 tys. zł. Z wyjaśnień wynika, że wskutek dokonania obszernej analizy straty Szpitala oraz uniknięcia podwójnej zapłaty za ten sam tytuł (świadczenia ponadlimitowe zapłacone przez NFZ na koniec 2017 roku oraz pokrywanie wyniku Szpitala w latach przeszłych przez Miasto) Miasto posiada tytuł do kompensacji należności z tytułu straty za rok 2017, w wyniku czego według Miasta po stronie organu założycielskiego pozostanie do pokrycia strata wskazana powyżej, to jest 800 tys. zł.

Kolegium podało w tym zakresie, że obecny na posiedzeniu Zastępca Prezydenta Miasta - M. S. poinformował, iż ze sprawozdania przedłożonego przez Szpital wynika, że strata netto Szpitala wynosi 48 mln zł. Powiedział również, iż zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz. U

z 2018r., poz. 160 ze zm.), Miasto zapłaciło Szpitalowi niecałe 40 mln zł (29.517.422,98 zł oraz 10.097.110,17 zł za 2015r. co daje 39,6 mln zł), podkreślając tym samym, iż Szpital w tym zakresie otrzymał podwójne środki - z NFZ - 55 mln i z budżetu Miasta. Miasto wystąpi o zwrot przekazanych środków. Ponadto, M. S. stwierdził, że unieważnienie przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwały Rady Miejskiej Grudziądza Nr XLV/152/17 z dnia 27 grudnia 2017r. w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej miasta Grudziądza na lata 2018-2031 blokuje Miastu możliwość realizacji wydatków. Jeżeli zostanie zawarty zapis, iż Miasto pokryje stratę Szpitala inną (wyższą) niż wskazano w WPF (800 tys. zł) to zgodnie z zapisami art. 230 i 240 u.f.p. Miasto nie będzie mogło w przyszłym roku uchwalić budżetu. Przytoczył również brzmienie art. 59 ustawy o działalności leczniczej dotyczącego pokrycia straty netto Szpitala wskazując, że z artykułu tego wynika, iż jeżeli samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej nie pokryje we własnym zakresie straty netto, wówczas podmiot tworzący jest obowiązany w terminie 9 miesięcy od upływu terminu do zatwierdzenia sprawozdania finansowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej pokryć stratę netto za rok obrotowy tego zakładu albo w ustawowym terminie podjąć uchwałę o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. W tej sytuacji, jak powiedział Wiceprezydent Miasta, zobowiązania Szpitala przejmuje organ tworzący, aczkolwiek również w tej sytuacji nie ma zagrożenia, bo zobowiązania mogą być pokryte z majątku Szpitala, który jest znaczący.

Kolegium wskazało, że nie podziela poglądu Miasta Grudziądza dotyczącego pokrywania straty netto Szpitala przez podmiot tworzący w wysokości tylko 800 tys. zł na podstawie posiadanego, zdaniem Miasta, tytułu do kompensacji. W tym zakresie Kolegium podało, że zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej, do końca marca 2019r. (tj. 9 miesięcy od zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 2017r.) Miasto Grudziądz (jako organ tworzący) ma obowiązek pokryć stratę Szpitala za rok 2017, o ile we własnym zakresie nie zrobi tego Szpital. A jak samo Miasto wskazuje, ze sprawozdania Szpitala wynika, że strata wyniesie 48 mln zł. W ocenie Kolegium, Szpital w obecnej sytuacji finansowej nie dysponuje środkami na samodzielne pokrywanie swojej straty netto.

Zdaniem Kolegium, brak jest jakichkolwiek przepisów umożliwiających obniżenie kwoty straty do pokrycia przez organ prowadzący poprzez kompensację należności. Ustawa o działalności leczniczej jednoznacznie wskazuje, kto jest obowiązany do pokrycia straty netto SPZOZ, jeżeli ten nie zrobi tego we własnym zakresie i z jakiego dokumentu wynika jej wysokość. Natomiast zastosowanie instytucji kompensaty wzajemnych, bezspornych, wymagalnych zobowiązań i należności zgodnie

z przepisami Kodeksu cywilnego, o ile jest możliwe w świetle art. 62 u.f.p., powinno nastąpić z zachowaniem zasad gospodarki finansowej i wykonywania budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Forma rozliczenia poprzez potrącenie należności budżetowych nie ma wpływu na wielkość zaplanowanych dochodów i wydatków budżetowych i ich wykonanie. Jednostka ewidencjonuje tę operację jako wygaszenie zobowiązania i jednocześnie jako pozyskanie dochodów z tytułu należności objętej kompensatą przy zastosowaniu klasyfikacji budżetowej dochodów i wydatków właściwej dla kompensowanych należności i zobowiązań.

Kolegium podkreśliło, że przepis art. 226 ust. 1 u.f.p. wskazuje na realistyczność wieloletniej prognozy finansowej. Zdaniem Kolegium, wymóg ten w przedmiotowej uchwale nie został spełniony z uwagi na zaplanowanie w WPF kwoty na pokrycie straty netto SPZOZ ustalonej niezgodnie z przepisem art. 59 ustawy o działalności leczniczej. Jednocześnie art. 226 ust. 1 pkt 1 u.f.p. nakazuje określanie w WPF dla każdego roku objętego prognozą dochodów bieżących i wydatków bieżących jednostki samorządu terytorialnego. Nie może budzić wątpliwości, że dochody i wydatki muszą być określone zgodnie z ustawą o finansach publicznych, w tym z art. 42 ust. 2, zakazującym przeznaczania środków publicznych z poszczególnych tytułów na finansowanie imiennie wymienionych wydatków, czy art. 235 i 236, mówiącym o szczegółowości planu dochodów i wydatków. Zatem planowana kompensata zobowiązań z inną jednostką sektora finansów publicznych, w przypadku możliwości jej przeprowadzenia, nie może wpływać na wysokość kwoty przeznaczonej na pokrycie straty Szpitala.

Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że organy Miasta przy tworzeniu WPF są niekonsekwentne, gdyż z jednej strony przewidują powstanie zobowiązania po stronie Szpitala w kwocie 39,6 mln zł, nie wskazując na wpływ tej kwoty na wynik finansowy Szpitala. Nawet przy przyjęciu realności kwot dodatkowych przychodów Szpitala w wysokości 15 mln zł, wartość roszczenia podnoszonego przez Miasto wobec Szpitala wpłynie negatywnie na wynik finansowy Szpitala i obowiązek pokrycia zwiększonej straty w następnych latach.

Kolegium podkreśliło, że Wieloletnia Prognoza Finansowa stanowi prognozę, czyli plan działań finansowych na przyszłość. Powinna uwzględniać zdarzenia, które mają lub mogą mieć wpływ na gospodarkę finansową jednostki w perspektywie czasu wykraczającą poza bieżący rok budżetowy. WPF powinna być weryfikowalna

i przygotowana na podstawie prawidłowych założeń metodologicznych, bez zaniżania lub zawyżania prognozowanych wartości. Najważniejszym elementem planowania wieloletniego jest zdolność do przygotowania możliwie precyzyjnej prognozy dochodów i wydatków, z uwzględnieniem wpływu różnych czynników na warunki prowadzenia gospodarki finansowej w kolejnych latach, w szczególności wynikających

z obowiązujących przepisów.

W ocenie Kolegium, podnoszenie przez przedstawicieli Miasta, że skutkiem wprowadzenia do WPF kwoty straty Szpitala w wysokości wynikającej ze sprawozdania rocznego z wykonania planu finansowego jednostki będzie niemożliwość uchwalenia budżetu Miasta na 2019 rok nie może być argumentem dla uznania badanej uchwały za zgodną z prawem. Przepisy ustawy o finansach publicznych i ustawy regulujące ustrój samorządu przewidują odpowiednie procedury postępowania w takich przypadkach. Natomiast Regionalna Izba Obrachunkowa od 2013r. wskazywała na pogarszającą się sytuację finansową grudziądzkiego Szpitala i władze Miasta miały odpowiednią ilość czasu na podjęcie skutecznych działań w celu poprawy tej sytuacji zwłaszcza, że od sierpnia 2017r. dysponują, wykonanym na własne zlecenie przez firmę [...], audytem sytuacji Szpitala wraz z rekomendacjami strategii dalszego funkcjonowania i restrukturyzacji zadłużenia.

Kolegium podniosło także, że w dniu [...]. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej podjęło uchwałę nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały nr XLV/152/17 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 27 grudnia 2017r. w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej miasta Grudziądza na lata 2018-2031 wskazując, że w sposób istotny narusza zapis art. 226 ust. 1 u.f.p. w związku z art. 59 ust. 2 ustawy o działalności leczniczej. W tejże uchwale Miasto Grudziądz w kolumnie dotyczącej wydatków na pokrycie ujemnego wyniku finansowego SPZOZ nie zaplanowało żadnych kwot, powołując się na opracowane (na własne zlecenie) opinie prawne dotyczące pokrywania przez jednostkę samorządu terytorialnego świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych przez samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej ponad limity ustalone w umowach zawieranych z NFZ stojąc na stanowisku, że organ tworzący nie ma obowiązku pokrycia straty Szpitala, gdyż wynika ona wyłącznie z niezapłaconych przez NFZ świadczeń ponadlimitowych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej

w B. stwierdziło, że uchwała nr XLVII/9/18 w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej miasta Grudziądza na lata 2018-2031, jest nieważna, gdyż w sposób istotny narusza zapis art. 226 ust. 1 u.f.p. w związku z art. 59 ust. 2 ustawy o działalności leczniczej.

W skardze Gmina-Miasto Grudziądz wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...].,

nr [...] zarzucając naruszenie:

- art. 59 ustawy o działalności leczniczej poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu i uznanie przez Regionalną Izbę Obrachunkową, że skarżąca jest zobowiązana do pokrycia straty Regionalnego Szpitala Specjalistycznego im. dr Władysława Biegańskiego w Grudziądzu powstałej w wyniku realizowania przez Szpital świadczeń przekraczających limit określony w zawartych z NFZ umowach oraz błędne uznanie przez organ, że nie można uwzględnić kwoty kompensowanego zadłużenia przy obliczaniu środków przeznaczonych na pokrycie straty Szpitala;

- art. 226 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 59 ustawy o działalności leczniczej poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie została wypełniona przesłanka "realistyczności" uchwalonej WPF;

- art. 226 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 80 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez zastosowanie dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego,

co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Regionalną Izbę Obrachunkową,

że w uchwalonej WPF dokonano błędnych kalkulacji.

Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu

z dokumentu załączonego do skargi - Porozumienia z dnia [...]. na okoliczność wzajemnego rozliczania między Miastem i Szpitalem uznania swojego zadłużenia przez Szpital.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1389 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zasady funkcjonowania samorządu terytorialnego, zadania, uprawnienia oraz funkcje nadzorcze zostały ujęte w art. 163-172 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.), która nadaje jednostkom samorządu terytorialnego w zakresie przyznanych im uprawnień samodzielność i zapewnia na mocy art. 165 ochronę sądową. Jednocześnie w art. 171 Konstytucja RP poddaje działalność samorządu terytorialnego z punktu widzenia legalności nadzorowi, wykonywanemu przez Prezesa Rady Ministrów i wojewodów, a w zakresie spraw finansowych przez regionalne izby obrachunkowe. Kryterium nadzoru jest zgodność działalności samorządu z Konstytucją i ustawami.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 561 ze zm.) w zakresie działalności nadzorczej właściwość rzeczowa regionalnych izb obrachunkowych obejmuje uchwały

i zarządzenia podejmowane przez organy jednostek samorządu terytorialnego

w sprawach wieloletniej prognozy finansowej i jej zmian. W celu umożliwienia sprawowania nadzoru przez regionalne izby obrachunkowe w zakresie spraw finansowych, w art. 90 ust. 2 u.s.g. określony został obowiązek przedkładania regionalnym izbom obrachunkowym uchwał rady gminy i zarządzeń wójta objętych nadzorem regionalnej izby obrachunkowej w terminie 7 dni od dnia ich podjęcia. Natomiast w art. 91 ust. 1 tej ustawy określono, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne. O nieważności uchwały w całości lub części orzeka organ nadzoru, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4).

Wskazana regulacja, określając kategorie wad (istotne naruszenie prawa, nieistotne naruszenie prawa) wyznacza podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały rozstrzygnięciem nadzorczym. Za nieistotne naruszenia prawa uznaje się naruszenia drobne, niedotyczące istoty zagadnienia, a zatem będą to takie naruszenie prawa, jak błąd lub nieścisłość prawna niemająca wpływu na materialną treść uchwały. Natomiast do kategorii istotnych naruszeń należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały, dotyczące meritum sprawy, jak np. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Z tych względów rozpoznając skargę na akt nadzoru stwierdzający nieważność uchwały rady gminy Sąd zobowiązany jest zbadać zwłaszcza treść samej uchwały, rozstrzygając między innymi to, czy stwierdzenie nieważności zostało podjęte zgodnie z przepisem ustanawiającym kryteria tego stwierdzenia. Przedmiotem oceny Sądu jest jednocześnie ustalenie, czy rzeczywiście uchwała w sposób istotny narusza prawo. Ponadto kompetencje organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego są określone w przepisach prawa, w myśl zasady, iż w sferze stosunków publiczno-prawnych jest dozwolone tylko to, na co przepis wyraźnie, jednoznacznie pozwala. Kompetencje

i zadania organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego wynikają

z przepisów ustaw o charakterze "ustrojowym" (np. u.s.g.), ustawy o finansach publicznych lub też z podjętych na podstawie ustaw, uchwał organów stanowiących, upoważniających organ wykonawczy do podejmowania określonych decyzji w sferze zadań publicznych (por. A. Skibiński [w:] Metodyka kompleksowej oceny gospodarki finansowej jednostki samorządu terytorialnego, pod red. Beaty Filipiak,

W-wa 2009, s. 54).

Wskazane spostrzeżenia natury ogólnej pozwalają przystąpić do rozważenia zarzutów skargi, które podważają merytoryczną poprawność zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Zaskarżona uchwała RIO jako zasadniczy powód jej podjęcia tj. stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej podnosi naruszenie art. 226 ust. 1 poprzez niespełnienie wymogu realistyczności. Wymóg ten, zdaniem RIO, nie został spełniony z uwagi na zaplanowanie w WFP kwoty na pokrycie straty netto Szpitala w wysokości ustalonej niezgodnie z art. 59 ustawy o działalności leczniczej.

Strona skarżąca w pierwszej kolejności wskazuje na wątpliwości prawne

w zakresie uznania obowiązku do pokrycia zobowiązań Szpitala na podstawie art. 59 ustawy o działalności leczniczej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 226 ust. 1 u.f.p. w zakresie realistyczności WPF podnosi, że dla badania spełnienia tej przesłanki kluczowe znaczenie mają objaśnienia przyjętych w Prognozie wartości, których RIO nie poddało szczegółowej analizie.

Elementy z jakich składać się powinna WPF zostały określone w treści art. 226 ust. 1 u.f.p., który stanowi, że powinna ona być realistyczna, przy czym w treści WPF powinny m.in. znaleźć się dane dotyczące zarówno dochodów jak i wydatków bieżących budżetu jednostek samorządu terytorialnego, przychody i rozchody budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem długu zaciągniętego oraz planowanego do zaciągnięcia, kwotę długu jednostki samorządu terytorialnego, w tym relację, o której mowa w art. 243, oraz sposób sfinansowania spłaty długu, przeznaczenie nadwyżki albo sposób sfinansowania deficytu. Wskazanie danych jakie powinny znaleźć się w Prognozie nie jest wyczerpujące, a jej zawartość i szczegółowość zależy od ustaleń konkretnych jednostek. WPF nie stanowi planu, a prognozę czyli plan działań finansowych na przyszłość, tym niemniej, jest to dokument, który powinien zawierać realistyczne dane odnoszące się do gospodarki finansowej konkretnej jednostki w sposób maksymalnie realny, z uwzględnieniem wielu zmiennych czynników, które mogą w przyszłości mieć wpływ na wspomnianą gospodarkę finansową jednostki samorządu terytorialnego. Oczywistym jest, że jako plan, podlegać może dynamicznym zmianom, współkształtującym jego treść. WPF nie może być jednak dokumentem abstrakcyjnym

i oderwanym od realiów jednostki sektora finansów publicznych, dla której jest tworzona.

Konieczność odpowiedniego i odpowiedzialnego planowania finansowego na przyszłość jest bardzo istotna, tym bardziej jeśli się zważy, że uchwalenie Prognozy, czy też jej zmiany, są powiązane, skorelowane z uchwaleniem budżetu lub jego zmiany, co wynika z treści art. 230 ust. 2 i ust. 6 u.f.p. oraz art. 229 u.f.p. Art. 229 u.f.p. stanowi, że wartości przyjęte w WPF i budżecie jednostki samorządu terytorialnego powinny być zgodne co najmniej w zakresie wyniku budżetu i związanych z nim kwot przychodów

i rozchodów oraz długu jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto zgodnie z art. 226 ust. 2a u.f.p. do WPF dołącza się objaśnienia przyjętych wartości, co pozwala na weryfikację uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego, tym bardziej, że przepisy u.f.p. statuują zasadę nieprzekraczalności limitu wydatków i rozchodów

w związku z progami zadłużenia jednostki sektora finansów publicznych - w tym przypadku gminy.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśniono, że w punkcie 5.8 objaśnień do WPF opisane zostało ryzyko związane z sytuacją finansową Regionalnego Szpitala Specjalistycznego im. dr. Władysława Biegańskiego z siedzibą w Grudziądzu skutkujące koniecznością interwencji podmiotu tworzącego - gminy -miasto Grudziądz. W objaśnieniach podano między innymi, że z założeń Szpitala wynika, iż rok 2017 zakończony zostanie stratą finansową na poziomie 55,4 mln zł (bez amortyzacji). Natomiast w Prognozie w kolumnie roku 2019 dotyczącej wydatków na pokrycie ujemnego wyniku finansowego spzoz zaplanowano jedynie 800 tys. zł. Jak wynika

z objaśnień wskutek dokonania obszernej analizy straty Szpitala oraz uniknięcia podwójnej zapłaty za ten sam tytuł (świadczenia ponadlimitowe zapłacone przez NFZ na koniec 2017 roku oraz pokrywanie wyniku Szpitala w latach przeszłych przez Miasto) Miasto posiada tytuł do kompensacji należności z tytułu straty za rok 2017, w wyniku czego według Miasta po stronie organu założycielskiego pozostanie do pokrycia strata wskazana powyżej to jest 800 tys. zł.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.dz.l. samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa we własnym zakresie stratę netto w sposób określony w art. 57 ust. 2 pkt 1. Podmiot tworzący jest obowiązany w terminie 9 miesięcy od upływu terminu do zatwierdzenia sprawozdania finansowego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej pokryć stratę netto za rok obrotowy tego zakładu w kwocie, jaka nie może być pokryta zgodnie z ust. 1, jednak nie wyższej niż suma straty netto i kosztów amortyzacji (art. 59 ust. 2 pkt 1 u.dz.l.). Przywołane brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości co do istnienia po stronie organu tworzącego (Miasto Grudziądz) obowiązku pokrycia straty Szpitala w kwocie wynikającej ze sprawozdania finansowego. Skoro zatem Szpital wykazał za 2017 r. stratę w wysokości [...] zł to podmiot tworzący zobowiązany jest do jej pokrycia w 2017r. Za zasadne uznać zatem należy stanowisko RIO zgodnie z którym dla spełnienia przesłanki realistyczności Wieloletnia Prognoza Finansowa powinna przewidywać po stronie wydatków kwotę [...]zł na pokrycie straty Szpitala. W kontekście powyższego kwestie konstytucyjności przepisu art. 59 ust 2 u.dz.l., przyczyn powstania straty, rozliczeń pomiędzy Szpitalem a NFZ pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Odnosząc się do kwestii możliwości dokonania kompensacji pomiędzy Szpitalem w Gminą Miastem Grudziądz to zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że kompensacja nie może powodować pomniejszenia o kwotę kompensacji wydatków bieżących z budżetu Gminy. Zakaz ujmowania wyniku kompensacji w sprawozdaniu finansowym, z pominięciem wykazywania pełnej kwoty wydatków i dochodów, wynika z art. 40 ustawy o finansach publicznych oraz art. 7 ust. 3 i art. 24 ustawy o rachunkowości. Księgi rachunkowe muszą odzwierciedlać wszystkie zdarzenia gospodarcze, zatem po stronie wydatków bieżących musi zostać zaksięgowana kwota tytułem pokrycia straty Szpitala, która wynosi [...] zł, a po stronie przychodów ewentualne zobowiązania Szpitala wobec Miasta. Według tych samych zasad w WPF powinny znaleźć się zarówno wydatki w kwocie odpowiadającej stracie Szpitala w zakresie określonym w art. 59 ust. 2 ustawy o działalności leczniczej, jak i przychody z ewentualnych zobowiązań Szpitala wobec Miasta. Wynika to wprost

z art. 226 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, który stanowi, iż wieloletnia prognoza finansowa powinna być realistyczna i określać dla każdego roku objętego prognozą co najmniej dochody bieżące oraz wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym na obsługę długu, gwarancje i poręczenia. Za prawidłowy, w świetle obowiązujących przepisów (art. 60 , art. 62 art. 63 u.f.p.), Sąd uznaje pogląd organu, iż dokonanie potrącenia, dotyczącego zobowiązań publicznoprawnych, a takimi są zobowiązania wskazywane przez Skarżącą, nie może zostać oparte na porozumieniu, ale zgodnie z art. 62 ust. 3-6 w z art. 63 ust. 2, na podstawie postanowienia według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Załączone zatem do skargi porozumienie z dnia [...]. nie podważa argumentacji RIO. Podobnie Sąd ocenił podnoszone w skardze jak i na rozprawie argumenty związane z działaniami Gminy w zakresie polepszenia sytuacji finansowej Szpitala.

Bezpodstawny jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. bowiem RIO przeanalizowało pkt 5.8 objaśnień do WFP czemu dało wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Rada Miejska G. podjęła uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] r. w sprawie

I Wieloletniej Prognozy Finansowej miasta G. na lata 2018-2031, z istotnym naruszeniem art. 226 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 59 ustawy

o działalności leczniczej.

Wobec powyższego skargę jako nieuzasadnioną Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.

s. E. Kruppik-Świetlicka s. U. Wiśniewska s. L. Kleczkowski