Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2483/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D., M. D., M. D. i J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 821/10 odrzucające skargę A. D., M. D., M. D. i J. D. na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 25 lutego 2010 r., Nr XLI/396/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, postanowieniem z dnia 10 września 2010 r., odrzucił skargę A. D., M. D., M. D. i J. D. na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 25 lutego 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni. W uzasadnieniu wskazano, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, ponieważ skarżący wysłali ją bezpośrednio do Sądu w dniu 1 czerwca 2010 r., zaś Sąd, po jej otrzymaniu w dniu 7 czerwca 2010 r., wysłał skargę do organu w dniu 8 czerwca 2010 r.

W skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie przepisów postępowania polegające na nieuwzględnieniu wprowadzenia strony skarżącej w błąd przez organ, co do adresata skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że strona skarżąca nie dotrzymała terminu przewidzianego na złożenie skargi na uchwałę rady miasta w związku z nieprawidłowym pouczeniem przez pracownika organu, że skargę należy złożyć bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa zasadą jest, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z akt sprawy wynika, że termin do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 25 lutego 2010 roku, upłynął dnia 1 czerwca 2010 r., natomiast przekazanie organowi skargi przez Sąd, do którego bezpośrednio skarżący skierowali skargę - nastąpiło po upływie terminu do jej wniesienia, tj. dnia 8 czerwca 2010 r.

Istotą sprawy poddanej kontroli sądowoadministracyjnej jest sposób i termin wniesienia skargi, a więc skierowanie jej bezpośrednio do sądu a nie do organu, jak tego wymaga norma art. 54 § 1 ppsa, a w konsekwencji przekazanie skargi przez sąd organowi już po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego i poglądami doktryny, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 - 3 ppsa decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nadał skargę do organu w dniu 8 czerwca 2010 r., a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu. Zaskarżone postanowienie jest więc prawidłowe.

Podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia błędnego pouczenia skarżących co do adresata skargi może natomiast stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu złożonego do Sądu w którym czynność miała być dokonana.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ppsa.