Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 442/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 222, art. 90 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 224 ust. 1, ust. 3, art. 224 ust. 4, art. 243 ust. 6, art. 52 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: aer. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu na wynalazek oddala skargę


UZASADNIENIE

K. G. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 z późn. zm., dalej powoływanej, jako: p.w.p.), utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2015 r. stwierdzającą wygaśnięcie z dniem 23 lutego 2014 r. patentu oznaczonego numerem [...] z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 15 rok ochrony.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz skarżącego K. G. patentu na wynalazek "Listwa budowlana", pod warunkiem uiszczenia przez zgłaszającego opłaty za pierwszy okres ochrony patentowej obejmujący 1-3 rok ochrony, liczony od 23 lutego 2000 r.

Opłata za okres obejmujący 1-3 rok ochrony została przez skarżącego uiszczona w terminie. Na skutek wniesionej opłaty Urząd Patentowy RP dokonał wpisu do rejestru patentowego o udzieleniu skarżącemu patentu pod numerem [...].

Z uwagi na to, że skarżący w dniu 30 grudnia 2008 r. dokonał wpłaty w wysokości 1200 zł tytułem opłaty za 10 i 11 rok ochrony wynalazku, Urząd Patentowy wystosował do skarżącego pismo w którym stwierdził: w związku z uiszczeniem w dniu 30 grudnia 2008 r. kwoty 550 zł tytułem opłaty okresowy za wynalazek nr [...] UP informuje, że termin płatności przypada w dniu 23 lutego 2010 r. opłata za 11 rok uiszczona w terminie wynosi 750 zł. Opłata uiszczona po terminie podlega zwyżce (30% całości opłaty okresowej) i wynosi 975 zł. W przypadku braku opłaty Urząd wyda decyzję o wygaśnięciu prawa.

Następnie, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. (doręczoną w dniu 15 maja 2015 r.) Urząd Patentowy RP stwierdził wygaśnięcie ww. patentu z dniem 23 lutego 2014 r. z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 15 rok ochrony.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, K. G. wskazał, że przyczyną nieuiszczenia opłaty w wymaganym terminie było błędne pouczenie zawarte w piśmie skierowanym do uprawnionego w dniu 15 maja 2009 r. Zdaniem odwołującego się, treść powyższego pouczenia wskazywała, że opłaty za poszczególne okresy ochrony patentu dokonuje się "z dołu", a nie "z góry". Do wniosku o ponowne rozpatrzenie uprawniony dołączył potwierdzenia wnoszonych opłat za lata 11-15 oraz kopie wysyłanych przez Urząd pism (decyzję z dnia [...] maja 2015 r., wniosek o zwrot opłaty z dnia 13 września 2013 r. oraz pismo z dnia 15 maja 2009 r.).

Urząd Patentowy RP uznał podniesione zarzuty za nietrafne i decyzją z [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ przytoczył treść art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., oraz art. 224 tej ustawy i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie ostatnim dniem 14 roku ochrony wynalazku oznaczonego numerem [...] był dzień 23 lutego 2014 r., tak więc podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za kolejny, 15 rok ochrony upływał w tym właśnie dniu. Zgodnie jednak z przepisem art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p. opłata za 15. rok ochrony wynalazku wraz z opłatą dodatkową w wysokości 30% opłaty należnej mogła być przez uprawnionego wniesiona w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie, tj. do 23 sierpnia 2014 r. Urząd Patentowy podniósł, że ponieważ uprawniony nie wniósł wymaganej opłaty w żadnym z powyższych okresów, a zarazem w świetle art. 224 ust. 4 zd. 2 ustawy p.w.p. nie ma możliwości przywrócenia terminu do wniesienia opłaty okresowej za kolejny rok ochrony wynalazku, należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione ustawowe warunki, określone w art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy p.w.p., wymagane do wydania decyzji o wygaśnięciu patentu z dniem 23 lutego 2014 r.

Organ nie zgodził się z poglądem skarżącego, że pismo Urzędu Patentowego z dnia 15 maja 2009 r. wprowadzało stronę w błąd, co do terminów opłat za ochronę wynalazku. Urząd Patentowy wyjaśnił, że ww. pismo zostało wystosowane do uprawnionego z uwagi na fakt, że w dniu 30 grudnia 2008 r. uprawniony dokonał wpłaty w wysokości 1200 zł tytułem opłaty za 10 i 11 rok ochrony wynalazku. Tymczasem tej dacie uprawniony mógł dokonać jedynie wpłaty za 10 rok ochrony, gdyż 11 rok ochrony rozpoczynał się w dniu 23 lutego 2010 r. W związku z powyższym, w wymienionym piśmie organ wyjaśnił, że termin na powyższą opłatę przypada w dniu 23 lutego 2010 r. Organ wskazał, że w kolejnych pismach Urząd Patentowy poinformował uprawnionego, że wysokość opłaty za 11 rok ochrony wynosi 750 zł. K. G. otrzymał od organu zwrot opłaty w wysokości 550 zł wniesionej w dniu 30 grudnia 2008 r. (wniosek o zwrot opłaty z dnia 9 czerwca 2010 r.), a kwota 650 zł została zaliczona na poczet 10 roku ochrony przedmiotowego wynalazku. Organ zauważył, że uprawniony uiścił opłaty za kolejne lata ochrony tj. lata 12-14 w terminie, co zdaniem Urzędu Patentowego, poddaje w wątpliwość twierdzenie skarżącego, że pozostawał w przekonaniu, iż powinien dokonywać wpłat za ochronę wynalazku "z dołu". Organ stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia uchybienia terminu zgodnie z przepisem art. 243 ust. 6 p.w.p.

W skardze do WSA w Warszawie na powyższą decyzję K. G., reprezentowany przez adwokata zarzucił naruszenie:

a) art. 225 ust. 4 p.w.p., poprzez błędne, dowolne uznanie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie w uiszczeniu opłaty wymaganej do przedłużenia ochrony za 15 okres ochronny tj. za okres od 23.02.2014 r. - 23.02.2015 r. nastąpiło bez winy skarżącego,

b) art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego,

c) art. 8 kpa przez prowadzenie przez Urząd Patentowy postępowania w sprawie przedmiotowych opłat w sposób nie budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

d) art. 9 kpa przez: brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego przez Urząd Patentowy o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem w/w postępowania administracyjnego, brak czuwania przez Urząd Patentowy nad tym, aby skarżący w postępowaniu w sprawie w/w opłat nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa i przez nie udzielenie mu w stosownym czasie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek,

e) art. 10 kpa przez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w tym w szczególności przez brak umożliwienia skarżącemu przed wydaniem przedmiotowych decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący ponowił argumenty, które przedstawiał w toku postępowania w toku postępowania przed Urzędem Patentowym. Powtórnie stwierdził, że powodem nieuiszczenia opłaty za 15 rok ochrony było błędne pouczenie zawarte w piśmie Urzędu z dnia 15 maja 2009 r., że w którym stwierdzono m.in., że: "W związku z uiszczeniem w dniu 2008.12.30 kwoty 550,00 zł tytułem opłaty okresowej za wynalazek nr [...] Urząd Patentowy informuje, że termin płatności przypada w dniu 2010.02.23" ale nie wyjaśniono w nim na poczet jakiej opłaty okresowej (za jaki okres - 10 czy 11) Urząd Patentowy zaliczył w/w kwotę 550 zł, składającą się na kwotę 1.200 zł, zapłaconą przez skarżącego w dniu 30 grudnia 2008 r., jako opłatę okresową za 10 i 11 okres. Urząd Patentowy w w/w piśmie poinformował skarżącego jedynie, że termin płatności (bez podania odnośnego okresu) przypada na 23 lutego 2010 r. przez co skarżący błędnie zrozumiał, że termin płatności za 10 rok ochrony kończy się właśnie z tą datą i od tej pory płacił opłaty z przekonaniem, że opłaty za okresy ochronne patentu może on płacić do końcowej daty kiedy ten okres ochrony się kończy, co wynika z przedstawionego przez stronę harmonogramu wpłat oraz kolejnych informacji.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Patent na wynalazek "Listwa budowlana" oznaczony nr [...] został udzielony w okresie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej. Korzystanie z patentu rodzi konieczność uiszczania opłat za kolejne okresy ochronne w określonych ustawowo terminach (art. 222 i nast. p.w.p.). Nieuiszczenie zaś opłaty okresowej w wymaganym terminie powoduje wygaśnięcie patentu i daje Urzędowi Patentowemu kompetencję do wydania decyzji stwierdzającej to wygaśnięcie (art. 90 ust. 1 pkt 3 i ust. 2). Zgodnie bowiem z art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. W sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające wygaśnięcie patentu (art. 90 ust. 2 p.w.p).

W myśl art. 224 ust. 1 p.w.p. termin do uiszczenia opłaty jednorazowej za ochronę lub opłaty za pierwszy okres ochrony, określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę wymaganą do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.

Według natomiast ust. 2 art. 224 p.w.p. (który to przepis ma zastosowanie w sprawie niniejszej, gdyż chodzi opłatę za 15 rok ochrony), opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1, z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony.

Zgodnie z art. 224 ust. 3 p.w.p. Opłaty okresowe, o których mowa w ust. 2, mogą być uiszczone w ciągu jednego roku przed terminem określonym w ust. 2. Opłaty te podlegają zwrotowi, jeżeli przed tym terminem udzielone prawo zostanie unieważnione lub wygaśnie. Opłaty za okresy ubiegłe i za okres bieżący nie podlegają zwrotowi.

Stosownie zaś do art. 224 ust. 4 p.w.p. opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu.

Z przedstawionych regulacji wynika, że ustawa nie dopuszcza przywrócenia terminu podstawowego, określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. Podmioty, które nie uiściły opłaty okresowej w terminie podstawowym, mogą uniknąć skutków związanych z niedopełnieniem tego obowiązku (art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p.) wnosząc opłatę w terminie dodatkowym. Tym samym, termin dodatkowy do uiszczenia opłaty, przewidziany w art. 224 ust. 4 p.w.p. spełnia funkcję podobną do instytucji przywrócenia terminu (podstawowego). Jak trafnie podnosi się w orzecznictwie, "Przeciwko dopuszczalności przywrócenia terminu określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. przemawia także sposób określenia terminu końcowego w art. 224 ust. 2 i sposób określenia zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu dodatkowego z art. 224 ust. 4. Ten pierwszy upływa "nie później niż w dniu". Drugi natomiast rozpoczyna bieg "po upływie terminu określonego w ust. 2", czyli następnego dnia po dniu, w którym upływa poprzedni okres ochronny. Nie byłoby zatem możliwe przywrócenie terminu z art. 224 ust. 2 p.w.p. bez naruszenia przepisu art. 224 ust. 4 p.w.p. Przywrócenie terminu podstawowego oznaczałoby przywrócenie prawa do uiszczenia opłaty podstawowej. Tymczasem z art. 224 ust. 4 p.w.p. wynika, że opłata uiszczona po upływie poprzedniego okresu ochrony podlega podwyższeniu o 30%." (tak w wyroku NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r.; sygn. akt II GSK 304/06).

Z kolei w wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2501/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ww. przepis art. 224 ust. 4 p.w.p. stanowi jedyną prawną możliwość uchylenia się od skutków niezachowania terminu określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. Rację bytu tego przepisu można by kwestionować, gdyby jednocześnie było możliwe zachowanie prawa do uiszczenia opłaty podstawowej po terminie, na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. NSA podkreślił, że upływ terminu do uiszczenia opłaty wywołuje skutki materialnoprawne, a mianowicie wygaśnięcie prawa z patentu (decyzja o wygaśnięciu patentu ma charakter deklaratoryjny). Wygaśnięcie patentu następuje bowiem z mocy prawa, z dniem upływu terminu do uiszczenia opłaty. Ustawa nie przewiduje możliwości przywrócenia takiego terminu. W konsekwencji należy również uznać, że po upływie terminu do uiszczenia opłaty, a co za tym idzie, po wygaśnięciu patentu z mocy prawa, organ nie mógłby na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. zastosować odpowiednio przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia, skoro materialnoprawny skutek uchybienia terminu już nastąpił (treść wyroków powoływanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w zakresie wynikającym z powołanych przepisów Urząd Patentowy dokonał pełnych ustaleń faktycznych. Trafnie bowiem ustalił, że skoro zgłoszenie zostało dokonane w dniu 23 lutego 2000 r. to ostatnim dniem za 14 rok ochrony wynalazku był 23 lutego 2014 r., a zatem termin, o jakim mowa w art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p. (podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za kolejny 15 rok ochrony) upływał w tym dniu. Organ prawidłowo też obliczył termin dodatkowy z art. 224 ust. 4 p.w.p. wskazując, że skarżący mógł wnieść stosowną opłatę (powiększoną o 30 % opłaty należnej) za 15 rok ochrony do dnia 23 sierpnia 2014 r. Bezsporne jest, że uprawniony do patentu nie uiścił opłaty w żadnym z powyższych terminów (opłaty za 15 okres ochrony dokonał w dniu 4 marca 2015 r.). Tych ustaleń skarżący w żadnym zakresie nie podważa. Nie kwestionuje także stanowiska organu, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 243 ust. 6 p.w.p., odnoszący się do terminów uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, gdyż treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że zamiarem strony było domaganie się zastosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej.

K. G. w skardze odwołuje się natomiast do wadliwości i zaniedbań Urzędu Patentowego wiążących się z wprowadzeniem strony w błąd, co do terminu do wnoszenia opłat za kolejne okresy ochrony. Powyższe wywodzi przede wszystkim z informacji organu zawartej w piśmie z dnia 15 maja 2009 r. skierowanym do skarżącego, wskazując, że z treści tego pisma wynikało, według strony, że termin płatności za 10 rok kończy się z datą 23 lutego 2010 r. Sąd nie podziela tego poglądu.

Odnosząc się do przedstawionej argumentacji należy w pierwszej kolejności podkreślić, że niezależnie od obowiązków ciążących na organie administracji, strona powinna dołożyć należytej staranności w zaznajomieniu się z przepisami prawa materialnego, które regulują jej prawa i obowiązki. Decyzja o udzieleniu patentu z dnia [...] czerwca 2006 r. zawiera pouczenie odnośnie skutków nieuiszczenia opłaty za I okres ochrony wynalazku. Pouczenie to było niezbędne ze względu na to, iż decyzja o udzieleniu patentu jest decyzją warunkową. Udzielenie patentu następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony (art. 52 ust. 2 pwp), w przeciwnym razie Urząd Patentowy RP stwierdza wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu. Natomiast wskazanie w decyzji podstawy prawnej działania Urzędu Patentowego RP w sprawie udzielenia spornego patentu pozwalało skarżącemu dotrzeć do odpowiedniego aktu prawnego - w tym przypadku ustawy Prawo własności przemysłowej - i zaznajomić się z przepisami dotyczącymi m.in. opłat za okresy ochronne a także skutków ich nieuiszczenia.

Należy zauważyć, że w informacji Urzędu Patentowego RP zawartej na odwrocie ww. decyzji o udzieleniu przedmiotowego patentu wynika, że opłaty za następne okresy ochrony (tj. poczynając od 4 roku ochrony) należy wnieść najpóźniej w ostatnim dniu upływającego okresu ochrony. Zdaniem Sądu powyższa informacja jest zbieżna w swej treści z przepisem art. 224 ust. 2 pwp, który stanowi, że "opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1 (który to przepis nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie) z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony". Skoro bowiem w przytoczonej informacji jest mowa o opłacie za następny okres oraz konieczności wniesienia jej najpóźniej w ostatnim dniu upływającego okresu (czyli poprzedniego) nie ulega wątpliwości, że stosowna opłata ma być uiszczona z góry (tj. na gruncie niniejszej sprawy za 15 rok ochrony opłata (podstawowa) powinna zostać uiszczona nie później niż w ostatnim dniu poprzedniego okresu tj. 14 roku ochrony, a zatem w dniu 23 lutego 2014 r.).

W tej sytuacji należy uznać, że pouczenie odnośnie obowiązku i terminów wnoszenia opłat za udzielenie patentu było wyczerpujące i jednoznaczne. Sąd odnotowuje, że w zakresie tego uregulowania nie doszło do zmiany stanu prawnego, jak również interpretacji tego przepisu. Przeciwnie, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że (podstawowa) opłata za kolejny rok ochrony ma być uiszczana "z góry", najpóźniej w ostatnim dniu poprzedniego okresu ochrony (v. przykładowo przytoczone orzeczenia NSA).

Nie ulega wątpliwości, że kontestowane pismo organu z 15 maja 2009 r. dotyczyło opłaty dokonanej uiszczonej przez skarżącego za 10 i 11 rok ochrony. Skarżący uiszczając w dniu 30 grudnia 2008 r. opłatę wskazał w tytule, że uiszcza ją za rok 10 i 11 ochrony. Uwzględniając obowiązujące przepisy p.w.p. (oraz wskazane wyżej pouczenie organu) uprawniony musiał mieć świadomość, że terminy opłat za 10 rok ochrony kształtowały się następująco: termin do uiszczenia opłaty podstawowej to 23 lutego 2009 r., opłata mogła być natomiast uiszczona wcześniej, w okresie zawierającym się pomiędzy 23 lutego 2008 r. a 23 lutego 2009 r. (v. przytoczony wyżej art. 224 ust. 3 p.w.p.). Tak więc uiszczenie przez uprawnionego opłaty za 10 rok ochrony (w dniu 30 grudnia 2008 r.) nastąpiło w terminie i nie było potrzeby wyjaśniania stronie jakichkolwiek kwestii związanych z wpłatą za ten okres. Z inną sytuacją mamy natomiast do czynienia na gruncie opłaty uiszczonej przez uprawnionego w tym dniu za rok 11 ochrony. Należy bowiem zauważyć, że za 11 rok ochrony uprawniony mógł dokonać opłaty najwcześniej od 23 lutego 2009 r. (v. art. 224 ust. 3 p.w.p.) a najpóźniej opłatę podstawową za ten okres musiał uiścić w dniu 23 lutego 2010 r. Innymi słowy, wniesienie przez stronę opłaty w dniu 30 grudnia 2008 r. za 11 rok ochrony było przedwczesne. Prawidłowo zatem w ww. piśmie z 15 maja 2009 r. organ poinformował stronę, że termin płatności przypada w dniu 23 lutego 2010 r. Ta informacja dotyczyła 11 roku ochrony (jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji). Należy zauważyć, że skarżący nie zwracał się nigdy do organu o wyjaśnienie, w jaki sposób obliczać terminy do uiszczania opłat. Nie podnosił również, że nie jest dla niego zrozumiałe pismo organu z 15 maja 2009 r. Co więcej, należy zauważyć, że za kolejne lata ochrony tj. 12 i 13 rok, czyli dokonane już po otrzymaniu powyższego pisma skarżący opłaty uiścił w terminie. Za 12 rok ochrony mógł bowiem zapłacić w okresie od 23 lutego 2010 r. a najpóźniej w dniu 23 lutego 2011 r. (opłata podstawowa) a opłaty dokonał w dniu 27 października 2010 r. Za 13 rok ochrony, mógł zapłacić od 23 lutego 2011 r. a najpóźniej w dniu 23 lutego 2012 r. - wpłacił natomiast 14 września 2011 r. (v. znajdująca się w aktach sprawy karta wpłat opatrzona datą 6 maja 2015 r. - data wygenerowania z systemu). Odnosząc się do przedstawionego w skardze haromonogramu wpłat należy wskazać, że dokonując wpłaty w dniu 22 lipca 2013 r. skarżący wskazał, że wpłata dotyczy 13 roku ochrony, podczas, gdy prawidłowo powinien wskazać, że dotyczy opłaty za 14 rok ochrony. Wypada zauważyć, że organ prawidłowo uznał tę wpłatę za opłacenie 14 roku ochrony, gdyż nastąpiła ona w czasie terminu dodatkowego z art. 224 ust. 4 p.w.p.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do postawienia organowi zarzutu naruszenia art. 7, 8, 9 k.p.a. w sposób wskazany w niniejszej skardze. Zdaniem Sądu, w żadnym razie z pisma organu z 15 maja 2009 r. nie można wywieść, jak próbuje to uczynić strona, że dokonując płatności skarżący powinien to czynić za dane i kolejne okresy nie "z góry", ale "z dołu" (v. str. 4 uzasadnienia skargi). Ponownie należy podkreślić, że uprawniony nie zwracał się do organu o wyjaśnienie niejasności czy też wątpliwości odnośnie dokonywanych przez siebie wpłat czy też zwrotów otrzymywanych z kasy Urzędu Patentowego. Wypada przy tym zauważyć, że w piśmie z 4 stycznia 2008 r. skierowanym do Urzędu Patentowego K. G. wskazuje, że po odszukaniu (zagubionej) decyzji o udzieleniu patentu zorientował się, że był w błędzie, co do wniesionych opłat. Z powyższego wynika zatem, że pouczenie zawarte w tej decyzji, w aspekcie terminów na uiszczenie opłat za kolejne lata ochrony było dla strony jasne i oczywiste. Z kolei postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów należy wskazać, że nawet, gdyby uznać ten zarzut za uzasadniony (faktycznie brak jest w aktach sprawy informacji skierowanej do skarżącego w trybie art. 10 k.p.a.) to i tak na gruncie tej sprawy nie może on prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi. Strona bowiem nie wykazała, a Sąd się nie dopatrzył, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (v. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Odnosząc się natomiast do postawionego zarzutu naruszenia art. 225 ust. 4 p.w.p. należy wskazać, że formułując ten zarzut skarżący nie dostrzegł, że przepis ten nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, co było prawidłowe, gdyż nie ma on zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, to uregulowanie odnosi się bowiem do terminów przywracalnych tj. terminów na uiszczenie opłaty jednorazowej za zgłoszenie, opłaty jednorazowej za ochronę lub za pierwszy okres ochrony określonych w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji, jak również opłat za dalsze okresy ochrony, jeśli rozpoczęły się przed doręczeniem wskazanej powyżej decyzji. Nie dotyczy zatem terminu o którym mowa w art. 224 ust. 4 zd. 2 p.w.p.

Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.