Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 167/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.53a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, asesor WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 lipca 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek od zaległości z tytułu niezapłaconych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc luty, kwiecień i sierpień 2004 r. Oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] grudnia 2007 r., nr [...], w której określono wobec K. K. wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące luty, kwiecień i sierpień 2004 r.

W ocenie organów skarbowych Pan K. K. w 2004 r. wykonywał niezarejestrowaną działalność w zakresie międzynarodowego przewozu osób

i z tego tytułu osiągnął niezaewidencjonowany dochód. W tym zakresie w odrębnej decyzji określono wobec podatnika wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2004 r. W trakcie postępowania podatkowego ustalono również,

że podatnik w 2004 r. nie składał w ustawowych terminach deklaracji na zaliczki

PIT-5 i nie dokonywał wpłat zaliczek na podatek dochodowy. Również

po zakończeniu roku podatkowego podatnik, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił zaliczek na podatek w całości, co spowodowało powstanie zaległości podatkowej. Podatnik, osiągając w 2004 r. dochody z działalności gospodarczej dopuścił się zatem uchybienia zasadom wpłacania zaliczek na podatek dochodowy, określonym w art. 44 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym

od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - w dalszej części powoływanej w skrócie u.p.d.o.f. Od zaległości podatkowych naliczane są odsetki

za zwłokę, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 53 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - w dalszej części uzasadnienia przywoływanej w skrócie "o.p." Stosownie do art. 53a o.p. należało określić wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek za miesiące od stycznia do listopada 2003 r.

W skardze skierowanej do tut. Sądu Pan K. K. wnosił o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. Rozstrzygnięciu temu zarzucił naruszenie:

– art. 191 o.p., poprzez brak wszechstronnego wykazania i udowodnienia zaistnienia odpłatnych przewozów, pominięcia faktu wspólnego zamieszkiwania wraz z rodzicami i korzystania ze wspólnego gospodarstwa domowego w ramach pomocy za utrzymanie;

– art. 122 o.p., poprzez pominięcie wszelkich dodatkowych ustaleń w tym zeznań świadków na okoliczność rzekomego wykonywania przez podatnika odpłatnych przewozów i ich wysokości oraz ilości osób, pominięcie rodzaju pojazdu użytkowanego przez podatnika (modelu i jego wyposażenia), z pominięciem faktu braku udokumentowania przewozów tymże posiadanym pojazdem;

– art. 187 § 1 o.p., poprzez pominięcie konieczności wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonania nadinterpretacji zdarzeń wskazanych jako materiał dowodowy świadczący o prawidłowości ustaleń organu kontrolnego, w tym częstotliwości tychże przewozów potwierdzonych dowodami odpraw granicznych, na których opiera swoje ustalenia organ pierwszej instancji.

Na potwierdzenie swoich zarzutów skarżący szeroko przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kontrolą Sądu została objęta decyzja "odsetkowa", która jest konsekwencją określenia wobec skarżącego w odrębnej decyzji zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.

W pierwszym więc rzędzie należy wskazać, że z ustaleń organów bezsprzecznie wynika, że skarżący w 2004 r. prowadził nieewidencjonowaną działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych międzynarodowego przewozu osób.

Do powyższej konkluzji prowadzi zwłaszcza analiza dowodów w postaci pisma z Komendy Głównej Straży Granicznej z [...] lutego 2005 r., znak [...], informacji z Agencji Wydawniczo-Handlowej "E" S.A. [...] w B., Wydziału Komunikacji w Starostwie Powiatowym w M. oraz Inspektoratu PZU S.A. w G. Z dowodów tych bezsprzecznie wynika, że to skarżący przekraczał granicę RP w Kostrzynie, czy też Świecku samochodem Mercedes Sprinter. Bez znaczenia dla oceny tych dowodów jest okoliczność, że właścicielem przedmiotowego pojazdu jest ojciec skarżącego. Nadmienić trzeba, że do ustalenia stanu faktycznego organy trafnie przyjęły ilości minimalne, tj. tylko odnotowane wyjazdy podatnika za granicę. Straż Graniczna nie prowadzi bowiem pełnej ewidencji osób i pojazdów przekraczających granicę państwową RP. Ustalenia organów uzasadniają wniosek, że skarżący świadczył w 2004 r. usługi przewodu osób, a nie jak twierdzi strona, że wyjazdy te związane były "z wizytami u dziewczyny". Znamienne jest przy tym, że skarżący nie znał ani nazwiska tej osoby ani nazwy miejscowości, w której ono rzekomo zamieszkuje.

Wnioski wyciągnięte przez organy oparte są na przekonywujących argumentach. Znajduje to odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji. Wskazano przy tym przekonujące argumenty, dla których odmówiono wiarogodności wyjaśnieniom skarżącego i jego ojca. Wszystko to uzasadnia stwierdzenie,

że dokonana w tej sprawie przez organy podatkowe ocena stanu faktycznego

jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Trudno jest zatem stawiać organom zarzut naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. tylko dlatego, że wyciągnęły one wnioski odmienne od prezentowanych przez stronę skarżącą.

W tak ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo zastosowały przepisy u.p.d.o.f. Skarżący w 2004 r. prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą. W roku tym uzyskał przychód podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f. Przepis ów, dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy z 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141 poz. 1182), iż podatnicy osiągający przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, są opodatkowani na zasadach określonych w ustawie, chyba że we właściwym urzędzie skarbowym złożą w formie pisemnej wniosek

lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie

o zryczałtowanym podatku dochodowym. Podatnik nie prowadził przy tym podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz nie posiadał żadnej dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością, do czego obligował go art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. Z tego też względu w pełni uzasadnione stało się ustalenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 § 1 o.p.).

Wobec prawidłowego określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., organ uprawniony był

w następstwie do określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych

w terminie płatności zaliczek na podatek.

Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.), podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14, są obowiązani bez wezwania wpłacać

w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3. Zgodnie natomiast z art. 44 ust. 6 u.p.d.o.f., zaliczki miesięczne, od przychodów z działalności gospodarczej, za okres od stycznia

do listopada uiszcza się w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczkę za grudzień, w wysokości należnej za listopad, uiszcza się

w terminie do dnia 20 grudnia. W terminach płatności zaliczek za miesiące

od stycznia do listopada podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym deklaracje według ustalonego wzoru o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku. Uregulowanie art. 51 § 2 o.p. stanowi, że niezapłacona w terminie płatności zaliczka na podatek uważana jest za zaległość podatkową. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę - art. 53 § 1 o.p. Podstawę prawną określenia wysokości odsetek za zwłokę

od nieuregulowanych zaliczek stanowi zaś art. 53a o.p. zgodnie z którym, jeżeli

w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana

w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy,

a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek.

Skarżący nie uiszczał zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych,

ani nie składał deklaracji o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku. Dlatego też organy prawidłowo stosując cytowane wyżej uregulowania właściwie określiły wysokość odsetek za zwłokę z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek

na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2004 r.

W tych okolicznościach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa

i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł,

jak w sentencji.