Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 464/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska Matusiak Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2005r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004r. w przedmiocie nałożenia na pana W. P. kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.

Podstawę prawną stanowiły przepisy art. 138 § l pkt l k.p.a., art. 92 ust. 6 oraz lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy z dniu 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami), art. 3, art. 13, art. 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 31.12.1985r. P0008-0021).

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego rzeczy pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...], w którym zamontowano przyrząd kontrolny nieodpowiadający przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Pojazd wyposażony był w legalizowany tachograf, który uniemożliwiał pełne rejestracje danych pracy kierowcy. Powyższe uchybienia stwierdzono podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2004 r., na drodze krajowej nr [...]. Pojazd służył Panu W. P. do wykonywania przewozu na potrzeby własne.

W odwołaniu pan W. P. podnosił trudności w dostępie do treści aktów tworzących prawo wspólnotowe. Wywodził, iż regulacje zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, dotyczące wymogów technicznych odnoszą się w pierwszej kolejności do producentów takich urządzeń, jako warunkujące uzyskanie homologacji typu EWG. Z tego względu chybiony jest

zarzut naruszenia przez niego rozdziału III lit. c) pkt 7; lit. f) pkt 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85, gdyż są to regulacje dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego, na co jako użytkownik urządzenia nie miał wpływu. Wywodził, że w czasie kontroli samochód przez niego kierowany wyposażony był w tachograf posiadający ważną legalizację. Wydana ona była przez właściwy organ administracji rządowej i korzysta z domniemania legalności czyli ważności przez okres na jaki została wydana. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 20 ustawy z dnia 11 maja 2001r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63 poz. 636 ze zm.) świadectwo legalizacji poświadcza dokonanie legalizacji urządzenia pomiarowego i w szczególności oznacza (zgodnie z art. 4 pkt 13 wskazanej ustawy), że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Posiadanie ważnego świadectwa legalizacji tachografu zamontowanego w samochodzie ciężarowym utwierdzało go w przekonaniu, iż w niczym nie narusza obowiązujących norm.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał się na art. 9 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 03.149, 1452), który stanowi, że kierowcy pojazdów samochodowych używanych do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy, które zostały wyposażone w przyrządy kontrolne niespełniające wymagań ustawy, uwierzytelnione przed dniem l stycznia 2003r., prowadzą karty drogowe, o których mowa w art. 36 ust. l ustawy wymienionej w art. 6, do końca okresu ważności dowodu uwierzytelnienia, jednak nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Zgodnie z tym przepisem, kontrolowany przedsiębiorca mógł poruszać się pojazdem, którego tachograf nie rejestruje wszystkich okresów pracy kierowcy do czasu uzyskania przez Rzeczpospolitą członkostwa w Unii Europejskiej, tj. do l maja 2004r. Analiza okazanej w czasie kontroli wykresówki pozwoliła stwierdzić, iż w pojeździe zamontowany był tachograf typu [...] typ [...], który rejestruje jedynie prędkość i przebytą drogę, a nie rejestruje aktywności pracy kierowcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wywodził, iż strona posiadała wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do wymagań prawa wspólnotowego. Poprzez nie zamontowanie w pojeździe tachografu, który odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy naruszyła przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie prawidłowego używania przyrządu pomiarowo-kontrolnego. Zgodnie z 1 załącznikiem (III c) punki 4.1 i 4.3 cytowanego już rozporządzenia, urządzenie rejestrujące musi być tak skonstruowane, aby możliwa była, o ile jest to konieczne przy użyciu przełącznika, automatyczna i oddzielna rejestracja czterech różnych okresów aktywności wymienionych w art. 15 niniejszego rozporządzenia. Wyraźne rozróżnienie różnych okresów aktywności musi być możliwe na podstawie cech wykreślonych linii, ich wzajemnego położenia i o ile zachodzi potrzeba również symboli określonych w art. 15 niniejszego rozporządzenia. Według art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 Pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni na podstawie art. 13 za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Z kolei według art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokość, od 50 zł do 15 000 zł, a konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ww. ustawy, który nakłada karę pieniężną w wysokość 2000 zł w przypadku, gdy przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

W skardze złożonej do tutejszego Sądu pan W. P. domagał się:

- uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego,

- zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych,

zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisu art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej,

2. naruszenie przepisu art. 92 ust. l pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 póz. 1371 ze zm.),

3. naruszenie przepisów proceduralnych poprzez uchybienie zasadom ogólnym postępowania administracyjnego określonym w przepisach art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż wydane w obu instancjach decyzje naruszają postanowienia przepisu art. 107 k.p.a. wskazując, że uzasadnienie decyzji de facto nie zawiera uzasadnienia prawnego. Zgodnie z postanowieniami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie prawne zawierać winno wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organy rozstrzygające sprawę ograniczyły się do przytoczenia norm zawartych w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Nie uczyniły natomiast przedmiotem rozważań norm będących podstawą prawną decyzji, tj. w szczególności przepisu art. 92 ust. l pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 poz. 1371 ze zmianami), a w obu decyzjach próżno poszukiwać wskazania, który przepis ustawy z 24.08.2001r. i jaką umowę międzynarodową naruszył, nie można bowiem za taką uznać rozporządzenia Rady (EWG). Podnosił, że w zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego nie ustosunkował się do znacznej częścią zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji, zatem postępowanie organów administracji pozostaje w sprzeczności z postanowieniami art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 k.p.a.

Chybiony - jest w jego ocenie - pogląd, jakoby z brzmienia przepisu art. 9 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym - której daty i miejsca publikacji nie wskazano - jednoznacznie wynikała możliwość poruszania się pojazdami wyposażonymi w niespełniające wymagań ustawy przyrządy kontrolne jedynie do uzyskania członkostwa przez RP w Unii Europejskiej. Przepis ten stanowi jedynie o obowiązku prowadzenia kart drogowych przez kierowców pojazdów i według skarżącego jednoznacznie z niego nie wynika pogląd zaprezentowany przez organ odwoławczy. W szczególności zakwestionował naruszenie przepisów ustawy z 24.08.2001r. o czasie pracy kierowców w dacie kontroli [...] czerwca 2004r., skoro ustawa ta już nie obowiązywała. Utraciła moc z dniem l maja 2004 r. na mocy postanowień art. 32 i 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 92, poz. 879). Zdaniem skarżącego jednoznaczne brzmienie przepisu art. 92 ust. l pkt 2 ustawy z 06.09.2001r. uniemożliwiał podstawienie w miejsce ustawy uchylonej - ustawy nowej. Stoi temu na przeszkodzie wyraźne wskazanie w przepisie, iż chodzi o ustawę z 24 sierpnia 2001r. Przepis art. 92 ustawy o transporcie drogowym nakładając karę na obywatela, jest normą quasi karną, która musi być stosowana wprost i interpretacja rozszerzająca nie jest dopuszczalna.

W zaskarżonej decyzji także nie wymieniono jaką ratyfikowaną umowę międzynarodową skarżący naruszył, a rozporządzenie Rady (EWG) za taką umowę nie może być uznane.

W jego ocenie regulacje zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, dotyczące wymogów technicznych odnoszą się w pierwszej kolejności do producentów takich urządzeń, jako warunkujące uzyskanie homologacji typu EWG, a przepisy rozdziału III lit. c) pkt 7; lit. f) pkt 105 rozporządzenia Rady (EWG) 382 1/85 są unormowaniami dotyczącymi konstrukcji urządzenia rejestrującego, na co jako użytkownik urządzenia nie miał wpływu.

Twierdził, że w czasie kontroli samochód przez niego kierowany wyposażony był w tachograf posiadający ważną legalizację, wydaną przez właściwy organ administracji rządowej i korzysta z domniemania legalności i ważności przez okres na jaki została wydana. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 20 ustawy z dnia 11 maja 2001r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63 późn. 636 ze zm.) świadectwo legalizacji poświadcza dokonanie legalizacji urządzenia pomiarowego i w szczególności oznacza (zgodnie z art. 4 pkt 13 wskazanej ustawy), że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Ponadto wywodził, że oba rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, mają na celu zapewnienie rejestracji warunków pracy pracowników zatrudnionych w transporcie drogowym, poprawę warunków pracy i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podjęte zostały w celu harmonizacji przepisów socjalnych dotyczących de facto kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, natomiast skarżący nie jest pracownikiem, ani nie prowadzi transportu drogowego. Prowadzi działalność obejmującą hurtowy handel owocami krajowymi, zaś przedmiotowy samochód wykorzystywany jest do prowadzenia tej działalności. Okoliczności te świadczą o wykonywaniu niezarobkowego przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, a nie transportu drogowego i o niepodleganiu rygorom określonym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 382 1/85.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Ponownie podnosił, że fakt posiadania tachografu z legalizacją nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy na mocy powołanego wyżej art. 9 ustawy z 23 lipca 2003r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy, stąd skarga nie może być uwzględniona.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji są powołane przez organ art. 138 § l pkt l k.p.a. oraz art. art. 92 ust. l pkt 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, późn. 1371 ze zm.), Lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do tej ustawy oraz art. 3, 13, 15 ust. 2 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., NR 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L370 z 31.12.1985).

Zarzuty, co do naruszenia prawa materialnego nie są zasadne. Na wstępie odnieść się należy do poglądu skarżącego co do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego i nie podleganiu rygorom określonym w Rozporządzeniu Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., Nr 3821/85.

Ustawa z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452), która weszła w życie w dniu 28 września 2003r. wprowadziła art. l pkt 2 zmiany do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, m.in. w art. 4 pkt 3 i 4, które otrzymały brzmienie:

3) transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa

w pkt 4,

4) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne -każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Z materiału dowodowego (jak i twierdzeń skargi) wynika zatem, że skarżący wykonywał przewóz rzeczy na potrzeby własne pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (hurtowego handlu owocami krajowymi) i z czego wywieść należy, że obowiązany był do przestrzegania ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, póz. 1371 z późn. zm.) Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym odnoszą się zarówno do podmiotów wykonujących transport drogowy jak i przewozy na potrzeby własne.

Bezspornym jest, że zarówna kontrola pojazdu jak i wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po dacie uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Odnośnie mocy obowiązującej – także w Polsce - Rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., Nr 3821/85, wskazać należy, że na podstawie art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. l i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 z późn. zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz.U.03.66.613).

W związku z powyższym Prezydent R P został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003r. przez Prezydenta R P i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004r. Nr 90, poz. 864.

Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem l maja 2004r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Zgodnie z art. 91 ust. l Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust. 2. stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie (stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim").

Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Kwestionowane przez skarżącego rozporządzenia zostały wprowadzone na mocy art. 65 pkt l ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. (Dz.U.2004.96.959) o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, póz. 1371, z późn. zm.) – do ustawy o transporcie drogowym - poprzez dodanie do tytułu ustawy odnośnika nr l w brzmieniu: "Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich", a następnie w pkt 3 wymieniła "dyrektywy 88/599/EWG z dnia 23 listopada 1988r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 325 z 29.11.1988)".

Wskazać należy, że wymieniona na wstępie ustawa z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452), która weszła w życie w dniu 28 września 2003r. wprowadziła przepisy przejściowe – obowiązujące do dnia akcesji – tym samym zapowiadając zmiany w dotychczasowych regulacjach od 1 maja 2004r. Z tego względu art. 9 stanowił, że kierowcy pojazdów samochodowych używanych do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy, które zostały wyposażone w przyrządy kontrolne niespełniające wymagań ustawy, uwierzytelnione przed dniem l stycznia 2003 r., prowadzą karty drogowe, o których mowa w art. 36 ust. l ustawy wymienionej w art. 6, do końca okresu ważności dowodu uwierzytelnienia, jednak nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący używał samochodu do przewożenia rzeczy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - hurtowego handlu owocami i zobowiązany był do stosowania zasad wynikających z ustawy o transporcie drogowym, bowiem przewóz jaki wykonywał uregulowany został w art. 4 pkt 5 tej ustawy stanowiąc, że niezarobkowy krajowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Do zdarzeń, jakie zaistniały po l maja 2004r. - podstawą materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego mogły być przepisy obowiązujące w tej konkretnie dacie, czyli rozporządzenie Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L370 z 31.12.1985 ) zastosowane w związku z art. 92 ust. l pkt 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125. poz. 1371 ze zm.) i Lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do tej ustawy.

W myśl art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - urządzenie rejestrujące zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy. Urządzenie rejestrujące służy do rejestrowania w szczególności następujących danych: długości przebytej

drogi, prędkości, czasu prowadzenia pojazdu, innych okresów pracy lub dyspozycyjności kierowcy, przerw w pracy i okresu dziennego odpoczynku. Urządzenie to jest tak skonstruowane, aby okres czasu prowadzenia pojazdu był zawsze rejestrowany automatycznie i aby była możliwa przy użyciu przełącznika oddzielna rejestracja innych okresów czasu. Wyraźne rozróżnienie rozmaitych okresów aktywności musi być możliwe na podstawie cech wykreślonych linii, ich wzajemnego położenia i o ile zachodzi potrzeba również symboli określonych w art. 15 rozporządzenia.

Ubocznie wskazać należy, że wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadać przyrządy kontrolne – tachografy, jak i wykresówki do tachografów samochodowych, ich skład co do urządzeń wskazujących i rejestrujących wskazywał już §4, §5 i §6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 grudnia 2002r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać tachografy samochodowe oraz wykresówki (Dz.U.2002.230.1929). Wraz z uzyskaniem przez Rzeczypospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej weszła w życie ustawa o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2004.92.879), w miejsce dotychczas obowiązującej ustawy o takiej samej nazwie z dnia 21 sierpnia 2001r. (Dz.U.Nr 123, poz.1354 z 2002r.).

Z uwagi na powyższe i stosownie do art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej.

Zgodnie z lp. 1.11.7. ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym jeżeli przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 2 000 zł.

Ubocznie należy wskazać, że z dniem l maja 2004r., tj. z dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, w miejsce ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. o czasie pracy kierowców, która utraciła moc, a weszła w życie ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (art. 32 i 33 - Dz.U. 2004.92.879) – ustawa o takiej samej nazwie, ale jej zakres podmiotowy został ograniczony do kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę (art. l pkt 1) i przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe (art. 31 ust.3). Z tego względu także skarżący wykonujący jako przedsiębiorca osobiście przewozy drogowe własnych towarów - obowiązany był do jej przestrzegania, w szczególności - odnoszą się do niego obowiązki określone w art. 31 ust. l i 2. W świetle art. 31 ust. l kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Ust. 2 stanowi, że zaświadczenie, o którym mowa w ust. l, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Wskazać należy, że zgodnie z ust. 3 przepisy ust. l i 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe z tym, że przedsiębiorca przedkłada stosowne oświadczenie.

Przepis ten jest konsekwencją uregulowań prawa wspólnotowego w zakresie obowiązku instalowania w pojeździe urządzenia rejestrującego o którym mowa m.in. w art. 3 rozporządzenia nr 3821/85/EWG.

Także obecna ustawa o czasie pracy kierowców w art. 29 stanowi, jakie pojazdy są wyłączone od stosowania rozporządzeń Rady EWG, bowiem stosownie do art. 13 ust. l rozporządzenia nr 3820/85/EWG i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85/EWG5) wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. l lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85/EWG.

W związku z powyższym zaskarżona decyzja organu II instancji była prawidłowa i nie naruszała obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02., Nr 153, poz.1270).