Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4111/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 10 lit. c art. 4  ust. 1, art 40a ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2014 poz 669
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 17
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w S., działając na podstawie art. 3 pkt 5, 9 i 10 lit. "c", art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 2 w związku z art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 40a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i pkt 1a, art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. Nr 171, poz. 1206 ze zm.), art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 5 lit. "b" rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.), wymierzył C.S.A. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 175.000 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu artykułu rolno – spożywczego o nazwie "[...]", puszka a’ 500 ml, wielkość partii produkcyjnej/magazynowej 84.000 szt. (42.000 l)/ 35.832 szt. (17916 l), termin przydatności do spożycia: [...] sierpnia 2014 r., nr partii [...], niespełniającego wymagań jakości handlowej z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie świadczące o zafałszowaniu produktu.

W motywach decyzji organ wskazał, że w trakcie kontroli jakości handlowej zakwestionowano oznakowanie ww. partii piwa z uwagi na fakt, iż wyprodukowana została w całości w B., natomiast na opakowaniu umieszczono zapis "[...]" przy nazwie (marce) "[...]" oraz znak słowno – graficzny "[...]", które sugerowały konsumentom niezgodne z prawdą pochodzenie piwa z B. Zdaniem organu, umieszczenie takich informacji w oznakowaniu narusza interesy konsumentów i świadczy o zafałszowaniu produktu. W konsekwencji stwierdzonych naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w dniu [...] lutego 2014 r. wydał decyzję nr [...], mocą której nakazał Spółce zastosowanie właściwego oznakowania na zakwestionowanej partii produktu. Od decyzji tej strona nie składała odwołania, toteż stała się ona ostateczna z dniem [...] lutego 2014 r. Wymierzona kara pieniężna stanowi zatem sankcję za stwierdzone naruszenie, a biorąc pod uwagę wysoki stopień szkodliwości, znaczny zakres naruszenia i znaczny zakres zawinienia, a także okoliczność, że Spółka była już uprzednio karana za podobne nieprawidłowości – w ocenie organu – wysokość kary spełni zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną, by zapobiec w przyszłości ponownemu naruszeniu przepisów ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Przy ustalaniu wysokości kary organ wziął pod uwagę szacunkowy przychód Spółki osiągnięty w roku 2013, tj. 879.530.853,59 PLN, wskazując, że wymierzona kara w kwocie 175.000 zł stanowi tylko 0,02% rocznego przychodu i tylko około 0,2% kary maksymalnej.

Powyższą decyzję C.S.A. z siedzibą w W. uczyniła przedmiotem odwołania do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie – na podstawie art. 138 § 2 kpa – uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w celu wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Spółka zarzuciła zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 40a ust. 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, poprzez niewłaściwe zastosowanie miarkowania kary i wymierzenie jej w wysokości 175.000 zł, podczas gdy w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie kary w niższej wysokości, tj. proporcjonalnie do naruszenia, przy uwzględnieniu niezwłocznego wykonania przez stronę nakazu stosowania właściwego oznakowania produktu, braku zakazu wprowadzenia do obrotu zakwestionowanej partii produktu, współpracy strony z organem na wszystkich etapach postępowania; art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, poprzez przyjęcie za podstawę naliczenia kary pieniężnej nieprawidłowej, bo jedynie szacunkowej, a nie rzeczywistej, wielkości przychodu uzyskanego przez stronę w 2013 r.; art. 40a ust. 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, poprzez błędną ocenę stanu faktycznego, mającego wpływ na wysokość kary, i uznanie, że strona w znacznym stopniu zawiniła stwierdzonemu naruszeniu i świadomie użyła niezgodnych z prawdą danych, oraz że stopień szkodliwości czynu był znaczny, choć organ nie podał ilości konsumentów wprowadzonych w błąd; art. 17 ust. 2 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, poprzez wymierzenie kary nieadekwatnej do ustalonego, rzeczywistego naruszenia przepisów prawa, zważywszy że strona współpracowała z organem w trakcie postępowania i stwierdzone naruszenie nie mogło narazić konsumenta na jakiekolwiek ryzyko zagrażające jego życiu lub zdrowiu; art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez błędną ocenę stanu faktycznego, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności w sprawie i brak wyczerpującej analizy materiału dowodowego, a także naruszenie zasady przekonywania, w szczególności poprzez niewskazanie, na jakiej podstawie organ uznał, że stopień szkodliwości czynu jest znaczny, oraz że taki sam charakter ma zakres naruszenia.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 3 pkt 5 i 10, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 21, art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 2 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, art. 45 ust. 2 i art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 774), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia odwołania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu, decyzja organu I instancji nie narusza obowiązujących przepisów, bowiem konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości w oznakowaniu partii produktu jest nakładana na przedsiębiorcę kara pieniężna. Kara ta powinna mieścić się w granicach od 1.000 zł do wysokości nieprzekraczającej 10% przychodu uzyskanego przez stronę postępowania w roku poprzedzającym jej nałożenie. Uzyskany przez Spółkę przychód w roku 2013 wyniósł 879.223.701,95 zł, a zatem wymierzona kara pieniężna w wysokości 175.000 zł stanowi 0,02% przychodu strony i mieści się w dopuszczalnych granicach. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, jej wysokość musi być dla przedsiębiorcy dotkliwa, wszak nieprawidłowości w oznakowaniu piwa dotyczyły 84.000 puszek. Spółka powinna kierować się także dobrem klienta, wprowadzając do obrotu swój produkt, a nie tylko chęcią osiągnięcia zysku. Wprowadzanie klienta w błąd, poprzez zamieszczanie mylnych informacji, jest niewątpliwie czynem o wysokim stopniu szkodliwości. Jeśli bowiem Spółka piwo produkuje w innym miejscu, niż podane na opakowaniu, to jej działanie szkodzi wszystkim potencjalnym nabywcom produktu. Z tego względu nałożona kara pieniężna musi być dotkliwa, by mogła odnieść swój cel, jakim jest zarówno sankcjonowanie nieprawidłowości, jak i odstraszenie przedsiębiorcy, by nie dochodziło w przyszłości do podobnych naruszeń prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych C.S.A. z siedzibą w W. (poprzednio C. S.A. z siedzibą w W.) postawiła analogiczne zarzuty, jakie zawarła w odwołaniu od decyzji organu I instancji, kwestionując wysokość nałożonej kary. W ocenie Spółki, kara pieniężna jest nieproporcjonalna do stwierdzonych przez organ nieprawidłowości, zważywszy że życie lub zdrowie żadnego z klientów nie zostało zagrożone. Wymierzając karę, organ powinien w sposób jasny i wyczerpujący uzasadnić jej wysokość, czego jednak nie uczynił, a co świadczy o wadliwości decyzji. Zdaniem Spółki, działania organu zdecydowanie wykraczają poza sferę kontroli jakości, bowiem wysokość kary jest nieadekwatna i niewspółmierna do stwierdzonego naruszenia, które powstało całkowicie nieświadomie, a jego stopień szkodliwości nie jest znaczny. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie – o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu wydania decyzji zgodnej z prawem, a także zawarła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 669 ze zm.), wprowadzane do obrotu artykuły rolno – spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jakość handlową ww. ustawa definiuje jako cechy artykułu rolno – spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi (art. 3 pkt 5). Natomiast artykułem rolno – spożywczym zafałszowanym, według ww. ustawy, jest produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności, jeżeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej (art. 3 pkt 10 lit. "c").

Z przywołanego art. 3 pkt 10 lit. "c" ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych wynika, że produkt, w którego oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej, a więc informacje, które nie odpowiadają prawdzie, jest artykułem rolno – spożywczym zafałszowanym. Innymi słowy, produkt, którego oznakowanie m.in. w zakresie pochodzenia nie oddaje rzeczywistego stanu rzeczy, jest artykułem rolno – spożywczym zafałszowanym.

W rozpoznawanej sprawie stawiany skarżącej Spółce zarzut dotyczy wprowadzenia do obrotu partii piwa wyprodukowanego w całości w [...], natomiast na opakowaniu umieszczono zapis "[...]" przy nazwie (marce) "[...]" oraz znak słowno – graficzny "[...]", które to oznaczenia sugerowały konsumentom niezgodne z prawdą pochodzenie piwa z [...]. Niewątpliwie umieszczenie tego rodzaju informacji w oznakowaniu produktu narusza interesy konsumentów i świadczy o jego zafałszowaniu. Wskutek stwierdzonych naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w dniu [...] lutego 2014 r. wydał decyzję nr [...], mocą której nakazał Spółce zastosowanie właściwego oznakowania na zakwestionowanej partii produktu. Od decyzji tej strona nie składała odwołania, a zatem uzyskała ona przymiot ostateczności. Wymierzona kara pieniężna stanowi więc sankcję za stwierdzone naruszenie. Istota sprawy sprowadza się zatem do oceny nie tyle samego naruszenia obowiązujących przepisów, gdyż to zostało już ostatecznie stwierdzone, ile prawidłowości zastosowanej wobec Spółki kary za to naruszenie. Strona skarżąca swoje zarzuty koncentruje przede wszystkim na wymiarze kary, uznając, że jej wysokość jest nieadekwatna i nieproporcjonalna do wagi stwierdzonego naruszenia.

Oceniając zasadność stawianych przez stronę zarzutów, Sąd stwierdził, iż nie stwarzają one podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, o co Spółka wnioskowała w skardze.

Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno – spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno – spożywczych i wielkość jego obrotów (ust. 5 powołanego artykułu). Oznacza to, że w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż podmiot wprowadził do obrotu artykuły zafałszowane, Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych ma obowiązek wymierzyć temu podmiotowi karę pieniężną.

W niniejszej sprawie nałożona na Spółkę kara pieniężna wynosi 175.000 zł. Biorąc jednak pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, jej wysokość musi być dla przedsiębiorcy dotkliwa, wszak nieprawidłowości w oznakowaniu piwa dotyczyły 84.000 puszek. Przy wprowadzaniu do obrotu produktu Spółka przede wszystkim powinna kierować się dobrem klienta, bowiem kreowanie i budowanie pozytywnego wizerunku firmy zależy w dużej mierze od właściwego odbioru społecznego, ten zaś kształtowany jest w świadomości poszczególnych klientów i konsumentów. Zatem podawanie w oznakowaniu produktu mylnych informacji o nim nie tylko szkodzi bezpośrednio konsumentom finalnym, ale także ma negatywny wpływ na pewność obrotu, co w rezultacie może spowodować utratę zaufania do firmy i podważać zaufanie do innych marek oferujących podobne produkty. Skarżąca nie może więc kierować się jedynie chęcią osiągnięcia zysku, ale jako profesjonalny przedsiębiorca ma obowiązek oferowania swoich produktów przy takim ich oznakowaniu, które będzie odpowiadało prawdzie. Wprowadzanie klienta w błąd, poprzez zamieszczanie mylnych informacji, jest niewątpliwie czynem o wysokim stopniu szkodliwości. Jeśli bowiem Spółka piwo produkuje w innym miejscu, niż podane na opakowaniu, to jej działanie szkodzi wszystkim potencjalnym nabywcom produktu, którzy kupując je, czynią to w przekonaniu prawdziwości podanych na jego opakowaniu danych. Z tego względu nałożona kara pieniężna musi być dotkliwa, by mogła odnieść swój cel, jakim jest zarówno sankcjonowanie nieprawidłowości, jak i odstraszenie przedsiębiorcy, by nie dochodziło w przyszłości do podobnych naruszeń prawa.

Co do zasady – kara pieniężna powinna mieścić się w granicach od 1.000 zł do wysokości nieprzekraczającej 10% przychodu uzyskanego przez przedsiębiorcę w roku poprzedzającym jej nałożenie. Uzyskany przez skarżącą Spółkę przychód w roku 2013 wyniósł 879.223.701,95 zł, a zatem wymierzona kara pieniężna w wysokości 175.000 zł stanowi tylko 0,02% przychodu strony, co oznacza, że nałożona kara mieści się w dopuszczalnych, ustawowych granicach i nie jest ani wygórowana, ani nieadekwatna. Wręcz przeciwnie – biorąc pod uwagę wysoki stopień szkodliwości, znaczny zakres naruszenia (84.000 sztuk puszek piwa) i znaczny zakres zawinienia (strona, wprowadzając do obrotu kwestionowaną partię piwa, miała świadomość jego mylnego oznakowania, wszak wiedziała, że piwo produkowane jest w [...], a nie w [...]), a także okoliczność, że Spółka była już uprzednio karana za podobne nieprawidłowości, wysokość nałożonej kary pieniężnej nie jest zawyżona. Kara ma spełnić zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną, by zapobiec w przyszłości ponownemu naruszeniu przepisów ww. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych. Fakt czynnego uczestnictwa strony skarżącej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i jej współdziałanie z organem z pewnością wpłynęły na wysokość nałożonej kary pieniężnej, wszak zastosowana wobec Spółki sankcja stanowi jedynie 0,02% przychodu strony, a zatem nie stanowi nawet 1% tegoż przychodu. Ma to istotne znaczenie w obliczu stawianych przez stronę zarzutów i wagi oraz charakteru stwierdzonego naruszenia.

Zapewnienie prawidłowej jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych przez przedsiębiorcę na każdym etapie obrotu wynika z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463 ze zm.), zgodnie z którym podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych warunków. Wprowadzenie nabywcy w błąd, bez wzglądu na to, czy jest on konsumentem finalnym, czy też nie, stanowi nieuczciwą praktykę. Sprzedaż artykułów spożywczych, niespełniających wymogów zawartych w deklaracjach producenta, narusza zasadę pewności i bezpieczeństwa obrotu. Podmiot, który nie dostosowuje artykułów spożywczych wprowadzanych do obrotu do wymogów prawa żywnościowego, powinien mieć świadomość konsekwencji wynikających z takiej działalności.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W ocenie Sądu, nałożona na Spółkę kara pieniężna spełnia powyższe przesłanki.

Należy podkreślić, że informacje zawarte w oznakowaniu produktu kierowane są bezpośrednio do konsumenta finalnego i są źródłem wiedzy o tym produkcie. Zamieszczenie rzetelnych informacji na etykiecie artykułu rolno – spożywczego stanowi podstawę świadomego wyboru produktu spośród wielu podobnych znajdujących się na rynku. Podmiot wprowadzający do obrotu artykuły rolno – spożywcze winien mieć świadomość obowiązków, jakie na nim spoczywają, w tym obowiązków wynikających z prawidłowego oznakowania produktu. Taki podmiot, jako profesjonalista, powinien wykazywać dbałość o własny interes i interes klienta. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca świadomie wprowadziła do obrotu artykuł rolno – spożywczy zafałszowany, co musiało skutkować – zgodnie z obowiązującymi przepisami – nałożeniem na Spółkę kary pieniężnej w wysokości, jaka została przyjęta przez orzekające w sprawie organy administracji.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.