Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1005/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 433/17 w sprawie ze skargi E. A. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 433/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. A. na decyzje Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniósł E. A. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu z pkt 1 skargi, to jest wyjaśnienia jaki wpływ na własność poszczególnych lokali mieszkalnych i udziałów w części wspólnej budynku ma zabudowa klatki schodowej wewnątrz budynku nr [...] przy U.;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu odniesienia się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu z pkt 2 skargi oraz pkt 4 skargi (pkt 2 odwołania z dnia 24.10.16 r.), że zabudowa części klaki schodowej uniemożliwia i znacznie utrudnia użytkowanie lokalu przez skarżącego, uniemożliwia wnoszenie przedmiotów znacznych rozmiarów i odebrała dostęp do światła słonecznego w klatce schodowej;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do ponoszonego przez skarżącego zarzutu z pkt 3 skargi, to jest niezapewnienia skarżącemu udziału w postępowaniu przez odmowę zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami pismem z dnia [...].03.2017 r.

4) art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu odniesienia się do ponoszonych przez skarżącego zarzutu z pkt 4 skargi (z pkt 4 odwołania z dnia [...].1016 r.), że przesłuchanie M. K. odbyło się w mieszkaniu D. D., w obecności tylko wyżej wymienionej, bez zapewnienia skarżącemu możliwości wzięcia udziału w tym przesłuchaniu;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu z pkt 4 skargi (pkt 6 odwołania z dnia [...].10.16 r.), to jest błędów w ustaleniach faktycznych, że zabudowa, której rozebrania żąda skarżący jest legalna, została wykonana przed oddaniem budynku do użytkowania i odmowę nakazania wykonania robót budowlanych związanych z zabudową części klatki schodowej przed lokalem mieszkalnym nr [...] przy ul. U. [...] w L. w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem;

6) art..141 § 4 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu odniesienia się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu z pkt 5 skargi, to jest braku rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego, dokonanie ustaleń na podstawie dowodów niepewnych (oświadczenie K., inwentaryzacja z 2012 r. mgr inż. H.) z pominięciem dokumentów urzędowych, które skarżący złożył,

7) art. 151 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez WSA w Lublinie dokonanych, z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2005 r., oświadczenia M. K. i inwentaryzacji D. H., ustaleń stanu faktycznego przez organy administracji, to jest że zabudowa klatki schodowej przed mieszkaniem nr [...] przy u. U. [...] została wykonana podczas rozbudowy budynku, gdy do ustalenia kiedy zabudowa została wykonana potrzebne są wiadomości specjalne, a dwukrotne oględziny w dniu [...].08.2014 r. i [...].09.2016 r. nie obejmowały kontroli powierzchni mieszkania nr [...] i powierzchni części wspólnej budynku nr [...],

8) art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. poprzez wydanie wyroku przez WSA w Lublinie na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2005 r. i inwentaryzacji D. H. złożonego przez D. D. w odpowiedzi na skargę i przyjęcie na ich podstawie, jaką powierzchnię aktualnie ma mieszkanie nr [...], gdy akt notarialny zawiera oświadczenia stron a brak w nim wskazana ilości balkonów mieszkania nr [...], a inwentaryzacja D. H. jest nierzetelna,

9) art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez oparcie się przez Sąd I instancji na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy administracji w sposób pełny, to jest czy mieszkanie nr [...] ma jeden czy tez dwa balkony, z kontroli z dnia [...] sierpnia 2014 r. wynika, że do lokalu nr [...] przynależy jeden balkon (brak jest balkonu na klatce schodowej), gdy faktycznie lokal nr [...] ma dwa balkony, to jest jeden z pokoju, a drugi z klatki schodowej (por. mapy złożone przez skarżącego z UM Lublin,

10) art. 151 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez ocenę wartości dowodowej oświadczenia mgr inż. D. H. złożonego podczas oględzin w dniu [...] września 2016 r. gdy D. H. nie składał żądnego oświadczenia podczas oględzin, gdyż nie było go podczas oględzin w dniu [...] września 2016 r. a skarżący nie podnosił takiego zarzutu w żadnym piśmie.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Ponadto skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy i wystąpił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające wskazywać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. D. wniosła o jej oddalenie w uzasadnieniu zawierając argumenty mające wskazywać na niezasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez E. A. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zasadnie Sąd i instancji uznał, że zagadnieniem mającym zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie kiedy doszło do zmiany w zabudowie klatki schodowej i kto był inwestorem tych robót budowlanych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że zabudowy dokonano już podczas rozbudowy budynku wykonywanej na podstawie pozwolenia na budowę. Prawidłowo uznano też, że zabudowa ta stanowiła odstępstwo od projektu budowlanego jednakże nie było to odstępstwo istotne. Wykonana zabudowa nie narusza też przepisów techniczno-budowlanych. W tej sytuacji brak było podstaw do podejmowania przez organy nadzoru budowlanego działań w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.). Zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organy administracji naruszyły art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a.

Odnośnie do zarzutu nr 1 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie jest rolą organów administracji dokonywanie oceny wpływu wykonanej zabudowy na własność poszczególnych lokali i udziałów w części wspólnej. Są to zagadnienia z zakresu prawa cywilnego i do rozstrzygania sporów z nimi związanych uprawnione są sądy powszechne.

Odnośnie do zarzutu nr 2 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że rolą organów nadzoru budowlanego jest dokonywanie oceny wykonanych robót budowlanych pod kątem zgodności z prawem. Kontrola taka została dokonana i zostało wykazane, że wykonane roboty przepisów tych nie naruszają. Nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego dokonywanie oceny wykonanych robót budowlanych pod kątem wpływu na komfort użytkowania lokalu należącego do skarżącego kasacyjnie. Kwestia dostępu światła słonecznego do klatki schodowej także nie jest regulowana przepisami techniczno-budowlanymi. Nie było więc podstaw do tego, by organy nadzoru budowlanego zajmowały się tym zagadnieniem.

Odnośnie do zarzutu nr 3 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] lutego 2017 r., zaś sam skarżący w skardze stwierdził, że wnosił o umożliwienie mu zapoznania się z aktami sprawy w marcu 2017 r. Tym samym odmowa zapoznania się z materiałem dowodowym nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odnośnie do zarzutu nr 4 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że miejsce przesłuchania świadka nie ma wpływu na wynik sprawy. Brak możliwości uczestnictwa skarżącego kasacyjnie w tym przesłuchaniu nie miał wpływu na wynik sprawy. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że obecność skarżącego przy przesłuchaniu spowodowałaby wyrażenie przez świadka odmiennych twierdzeń.

Odnośnie do zarzutów nr 5, 6, 7, 9 i 10 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jak to zostało już wcześniej wskazane Sąd I instancji zasadnie uznał, iż zabudowa została wykonana już podczas rozbudowy budynku wykonywanej na podstawie pozwolenia na budowę. Sąd zasadnie dał wiarę dowodom potwierdzającym ten fakt zaś twierdzenia skarżącego kasacyjnie, że zabudowa miała miejsce po zakończeniu rozbudowy, słusznie uznane zostały za niewiarygodne. Argumentację Sądu I instancji w tej kwestii należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie tej argumentacji jest zbędne.

Odnośnie do zarzutu nr 8 skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Z art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie zaś zgodnie z treścią art. 106 § 5 P.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z kolei z art. 233 § 1 K.p.c. wynika, że Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Z treści protokołu rozprawy, która odbyła się w dniu [...] września 2017 r. nie wynika, by Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadzał dowód z Aktu Notarialnego oraz dowód z inwentaryzacji. Skoro Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dopuszczał dowodów, o których mowa w zarzucie, to nie mógł też naruszyć wskazanych w tym zarzucie przepisów. Dowody w postaci Aktu Notarialnego z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz inwentaryzacji były przeprowadzone już w postępowaniu administracyjnym i nie było potrzeby ponownego dopuszczania tych dowodów w postepowaniu sądowym.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.