Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 867/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1068/16 ze skargi J. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2016 r., [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1068/16 odrzucił skargę J. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2016 r., [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił prawidłowo braków skargi, ponieważ wprawdzie przedłożył dwa odpisy skargi, ale jeden z nich nie został własnoręcznie podpisany ani uwierzytelniony przez stronę skarżącą. Zaistniała więc podstawa do jej odrzucenia określona w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, dołączając jeden odpis skargi uwierzytelniony przez stronę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2).

W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Innym rygorem, który przewiduje ustawa P.p.s.a. w przypadku nie uzupełnienia w wyznaczonym do tego terminie na wezwanie sądu braków formalnych szczególnego pisma procesowego jakim jest skarga do sądu administracyjnego (art. 57 § 1 P.p.s.a.) jest odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżący otrzymawszy wezwanie do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 listopada 2016 r., którym wezwano go do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch dodatkowych odpisów skargi, celem doręczenia uczestnikom postępowania, pouczając, że brak może zostać uzupełniony przez nadesłanie dodatkowych egzemplarzy skargi opatrzonych własnoręcznym podpisem lub kserokopii skargi uwierzytelnionych własnoręcznym podpisem, powinien sporządzić 2 odpisy skargi i własnoręcznie je podpisać lub sporządzić 2 kopie wniesionej skargi i dokonać ich uwierzytelnienia.

Należy podkreślić, że odpisy pism, również odpisy skargi, nie muszą być podpisane przez stronę, jednakże wymagają one bezwzględnego poświadczenia ich zgodności z oryginałem. Zatem konieczne jest, by osoba sporządzająca odpis uwierzytelniła jego treść własnym podpisem i w ten sposób dokonała poświadczenia, że przyjmuje odpowiedzialność za zgodność sporządzonego odpisu z oryginałem. Odpisem jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Uwierzytelnić pismo może również strona, która była jego autorem. Zgodnie z art. 47 § 2 P.p.s.a. nie tylko fotokopie pisma czy wydruki poczty elektronicznej powinny być poświadczone za zgodność. Również wszelkie odpisy (oraz odpisy załączników) lub innego rodzaju kopie wymagają ich uwierzytelnienia pozwalającego na stwierdzenie, że są zgodne (tożsame w swej treści) z oryginałem pisma, od którego pochodzą.

W ocenie NSA nie jest wystarczające samo wykonanie kopii pisma, które co do treści odpowiada pismu złożonemu w oryginale, by uznać, że jest ono zgodne z oryginałem. Uwidocznienie w kserokopii podpisu wnoszącego pismo, będące dokładnym jego odwzorowaniem nie spełnia, zdaniem NSA, wymogów uznania takiej kopii za kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem. Skoro art. 47 § 2 P.p.s.a. wymaga uwierzytelnienia fotokopii pisma, by uznać ją za odpis to fotokopia skargi także powinna być uwierzytelniona, aby spełniła warunki dla uznania kopii za odpis.

Oczywiście istnieje linia orzecznicza, według której kopia odpowiadająca treścią oryginałowi pisma uznawana jest za odpis takiego pisma (por. Wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 133/05, [w:] CBOSA), jednak NSA rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd bardziej rygorystyczny i wymagający dla uznania za odpis kopii zawierającej uwierzytelnienie, czyli adnotację autora pisma, czy jego pełnomocnika, że poświadcza on, iż kopia ta jest zgodna z oryginałem. Bez względu na to, czy odpisem jest egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem. Podstawową wartością uwierzytelnienia jest fakt, że osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem.

W niniejszej sprawie skarżący nadesłał dwa dodatkowe egzemplarze odpisów skargi, ale tylko jeden z nich opatrzył własnoręcznym podpisem, stąd Sąd I instancji miał podstawę uznać, że braki skargi nie zostały uzupełnione w terminie, a zatem konieczne okazało się jej odrzucenie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Nie budzi wątpliwości także treść wezwania do uzupełnienia braku skargi. Jednoznacznie w nim wskazano (k. 10), że egzemplarze odpisów skargi mają być podpisane własnoręcznie lub mają być uwierzytelnione własnoręcznym podpisem.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.