Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 50/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 149 i 156
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w J. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa, 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądwego.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 14.03.2019 r. na bezczynność organu – Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. ( dalej organ ) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący Stowarzyszenie A –dalej strona, powołując art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt. 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U.2018.1302 (dalej "P.p.s.a."), wniósł o zobowiązanie skarżonego organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 13.07.2018r, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W skardze wskazał, iż od 10 lat uczestniczy w projekcie polegającym na badaniu problemu bezdomności zwierząt w jego wymiarze publicznym. W ramach tego projektu prowadzony jest monitoring działalności schronisk dla bezdomnych zwierząt oraz polityki gmin i urzędów. Uzyskana w ten sposób informacja z całego kraju udostępniana jest następnie szerokiej publiczności pod adresem http://www. boz.org.pl/ monitor.

Ponieważ żądana przez skarżącego informacja nie została zamieszczona w BIP Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K., w dniu 13.07.2018 r. złożył do Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. drogą elektroniczną - na adres wskazany w BIP organu - wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie treści i postaci raportów z wizytacji schronisk dla zwierząt w B., C. (ul. [...]), C.-M., K. i R. za 2017 rok.

W związku z bezskutecznym upływem ustawowych terminów przewidzianych do udzielenia odpowiedzi, w dniu 07.08.2018 r. przypomniał organowi o swoim wniosku, a wobec dalszego milczenia podmiotu zobowiązanego, w dniu 04.01.2019 r. ponowił wniosek za pośrednictwem platformy ePUAP, a doręczenie wniosku w tym samym dniu potwierdzone zostało Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia.

Pomimo to, do dnia złożenia skargi podmiot obowiązany w żaden sposób nie zareagował na wniosek, nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, nie powiadomił wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, ani też nie wydał w terminie w tym przedmiocie decyzji odmownej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i nieobciążanie kosztami sądowymi na podstawie art. 206 p.p.s.a.

Wskazał przy tym, iż 07.08.2018 r. pocztą elektroniczną otrzymał za pośrednictwem poczty e-mail wiadomość od Skarżącego zwierającą monit w zakresie odpowiedzi na wniosek z dnia 13.07.2018 r. oraz ponowienie wniosku Skarżącego o udzielenie następujących informacji: "udostępnienie informacji publicznej zawierającej treść i postać Raportów z wizytacji pięciu schronisk dla zwierząt: w B., C. (ul. [...]), C. – M., K. i R. za rok 2017", gdzie informacje zgodnie z treścią wniosku miały zostać udzielone w postaci dokumentu PDF, pocztą elektroniczną na adres [...]. Zaznaczył, iż wbrew temu, co podnosi Skarżący, wniosek z 13.07.2018 r. nie został wniesiony, gdyż ww. wiadomość nigdy nie dotarła do organu na dowód czego przedłożył zestawienie wiadomości mailowych doręczonych na adres mailowy biuro@piw.katowice.pl w postaci wydruku z poczty elektronicznej.

W dniu 07.08.2018 r. pracownik organu odpowiedział Skarżącemu za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres mailowy [...], poinformował, że nie otrzymał korespondencji z dnia 13.07.2018 r. zawierającej wniosek o udzielenie informacji publicznej, co do którego przesłano monit i ponowienie wniosku w dniu 07.08. 2018 r.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w dniu 09.08.2018r udostępnił informację publiczną, zgodnie z treścią wniosku i w sposób przez Skarżącego wskazany wysyłając ją o godz. 13:14 na adres e-mail [...], a okoliczność doręczenia została potwierdzona za pośrednictwem elektronicznego potwierdzenia dostarczenia wiadomości tego samego dnia o godz. 13:14.

Dnia 04.01.2019 r. Stowarzyszenie wystąpiło do organu za pośrednictwem platformy ePUAP z ponowieniem wniosków z dnia 13.07.2018 r. oraz 07.08.2018 r. o udzielenie informacji publicznej zawierającej treść i postać Raportów z wizytacji pięciu schronisk dla zwierząt: w B., C. (ul. [...]), C. – M., K. i R. za rok 2017 na skrytkę ePUAP Skarżącego.

Według organu z przyczyn mu nieznanych wniosek złożony za pośrednictwem platformy ePUAP trafił do innej niedomyślnej skrzynki elektronicznej platformy ePUAP, gdzie nigdy nie trafiają żadne wiadomości. Jeżeli wiadomość trafia na skrzynkę domyślną jej adresat dostaje automatyczne powiadomienie na skrzynkę e-mail o fakcie jej dostarczenia. Z racji, iż wiadomość Skarżącego trafiła na inną skrzynkę powiadomienie nie zostało wysłane. Z tego powodu organ nie miał wiedzy o wpłynięciu wniosku z dnia 04 stycznia 2019 r.

Po otrzymaniu przez organ skargi 22.03.2019 r. za pośrednictwem platformy ePUAP (ponowiono 28.03.2019 r. - przez ePUAP na adres e-mail Skarżącego: [...] i na skrytkę [...] oraz pocztą) organ przekazał żądaną informację w przedmiocie treści i postaci Raportów z wizytacji pięciu schronisk dla zwierząt: w B., C. (ul. [...]), C. – M., K. i R. za rok 2017.

Zaznaczył przy tym, iż od 22.03.2019r do 1.04.2019 r. nie uzyskał potwierdzenia (UPO) dostarczenia wiadomości za pośrednictwem platformy ePUAP z przyczyn od niego niezależnych (wiadomość oczekuje na platformie ze statusem "oczekująca"). W tym okresie nie było możliwości prawidłowego korzystania z platformy (platforma była serwisowana w związku z awarią). Wobec powyższego przesłał wiadomość na adresy e-meilowe Skarżącego [...] oraz [...]. Ponadto wysłał odpowiedź tradycyjną pocztą na dowód czego przedłożył dowody doręczenia na adresy: [...] oraz [...]. kopię książki nadawczej Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K.

Wskazał, iż dokonał weryfikacji w zakresie przyczyn nieotrzymania opisanych w skardze wniosków z dnia 13.07.2018 r. oraz z dnia 04.01.2019 r., a także przyczyn nieskutecznego doręczenia wiadomości z dnia 09.08.2018 r. zawierającego informację publiczną, o którą wnosił Skarżący. W tym zakresie co do wniosku z dnia 13.07.2018 r. ustalił, że w formie elektronicznej nie wpłynął on na adres Powiatowego Lekarza Weterynarii, [...], a Skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek potwierdzenia doręczenia tegoż wniosku na adres e-mail Powiatowego Lekarza Weterynarii .

Skoro Skarżący wybrał złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej to jego obowiązkiem i w jego interesie było zabezpieczenie potwierdzenia odbioru takiego wniosku z czego skarżący nie skorzystał, co w konsekwencji powoduje brak możliwości wykazania skutecznego złożenia wniosku. Załączony do skargi wydruk z poczty elektronicznej zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej może stanowić w istocie jedynie dowód wysłania tegoż wniosku do organu jednak skarżący nie przedstawił żadnego przekonywującego dowodu, potwierdzającego wpływ wniosku do adresata, co świadczy o tym, że przedmiotowy wniosek mógł do organu nie dotrzeć.

Kwestię tę organ uznał za istotną o tyle, że bezczynność zachodzi tylko wówczas, gdy organ nie wydał decyzji lub nie podjął czynności w sytuacji, gdy miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Ustalenie czy organ nie dochował terminu wskazanego w przepisie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej zależy, więc od uprzedniego wyjaśnienia czy wniosek w ogóle został skutecznie złożony i kiedy.

Jak już wyżej podano wykazanie, że wiadomość dotarła do adresata obciąża nadawcę wiadomości, a z uwagi na fakt, że organ wyraźnie zaprzeczył, że otrzymał wniosek, a skarżący nie wykazał, że wniosek skutecznie został przez niego do organu złożony nie można uznać, że organ pozostawał w bezczynności na dzień złożenia skargi. Wniosek bowiem nie został mu skutecznie doręczony.

Organ powołał się na orzecznictwo w przedmiocie konieczności uzyskania potwierdzenia złożenia wniosku w formie elektronicznej na adres e -mail organu oraz w zakresie niewystarczalności przedstawienia wydruku z własnej skrzynki poczty elektronicznej strony skarżącej (tak wyrok NSA z 08.06.2017 w sprawie I OSK 317/17, z 21.02.2018r . w sprawie I OSK 1886/17.

W konsekwencji powyższego organ stwierdził, iż na skutek niedoręczenia doń wniosku z dnia 13.07.2018 r., w zakresie tego wniosku nie można mówić o jego bezczynności. Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej powstaje dopiero z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Wobec powyższego termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej rozpoczął swój bieg dopiero z chwilą otrzymania ponownego wniosku z dnia 07.08.2018 r. Decydujące znaczenie w zakresie rozpoczęcia biegu terminu do załatwienia sprawy w tym zakresie ma skuteczne zażądanie informacji publicznej, co potwierdza m.in. potwierdzenie doręczenia wiadomości na adres e-mail adresata.

W zakresie nieskutecznego doręczenia wiadomości z dnia 09.08.2018 r., organ podniósł, iż udostępnił informację publiczną, zgodnie z treścią wniosku Skarżącego i w sposób przez Skarżącego wskazany w dniu 09.08.2018 r. o godz. 13:14 na adres e-mail [...], co zostało potwierdzone za pośrednictwem elektronicznego potwierdzenia dostarczenia wiadomości tego samego dnia o godz. 13:14. Jednak wiadomość ta została przesłana omyłkowo na inny adres e-mail, tj. na adres [...], zamiast na [...]. Zdaniem organu jest to zwykła omyłka pisarska, zatem nie można mówić o zawinionym działaniu urzędnika. Zaznaczył, iż adres [...]jest także adresem, który Skarżący posiada (ma założony na hostingu [...]; jest w posiadaniu domeny [...]) co także potwierdza brak zwrotnego komunikatu w przedmiocie nieprawidłowego adresu e-mail, na który została skierowana wiadomość - gdyby w istocie informacja publiczna została przesłana na nieistniejący adres e-mail nadawca otrzymałby komunikat o braku możliwości doręczenia wiadomości.

W zakresie zaś dostarczenia wniosku z dnia 04.01.2019 r. na inną niż domyślna skrzynkę ePUAP: to organ wyjaśnił, iż z tego powodu nie miał wiedzy o wpłynięciu wniosku z dnia 04.01.2019 r. Wyjaśniając zaistniałą sytuację stwierdzono, iż system skonfigurowany był prawidłowo, a dotarcie wniosku na nieprawidłową skrzynkę ePUAP nie powinno było się zdarzyć. Przyczyny należy upatrywać w nieprawidłowościach technicznych systemu ePUAP.

W związku z powyższym, w ocenie organu trudno przyjąć, że ogół okoliczności zostały spowodowane umyślnym jego działaniem, który niezwłocznie po powzięciu informacji o wniesieniu wniosku w dniu 04.01.2019 r . i wiedzy o skardze przekazał żądaną informację na prawidłowy adres Skarżącego tj. [...].

Nawet przy założeniu, że Organ - z uwagi na to, że jego odpowiedź na wniosek Skarżącego z dnia 7.08.2019 roku, została wysłana na inny adres mailowy przekroczył ustawowy termin załatwienia sprawy, nie można uznać jego działania za rażące naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie opóźnienie organu wynika z przyczyn technicznych, niezależnych od niego co stanowić powinno przesłankę egzoneracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1- 4 P.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Wyjaśnić należy, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej, złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, ze zm.), zwanej ustawą.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Mająca w sprawie zastosowanie ustawa regulująca w sposób kompleksowy dostęp do informacji publicznej nie przewiduje bowiem środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść trzeba do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy, przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była zatem dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zarzutu bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej wykazała natomiast, że skarga jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku, organ nie podjął w sprawie żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Konieczne jest jedynie ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do podjęcia określonego działania, którego zaniechał.

W niniejszej sprawie, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy, który określa zakres podmiotowy realizacji obowiązku w granicach prawa do informacji publicznej, nie budzi żadnych wątpliwości, że Powiatowy Lekarz Weterynarii jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Nie jest również w niniejszej sprawie sporne to, że żądane przez skarżącą informacje wskazane we wniosku, a dotyczące postępowań o udzielenie zamówień publicznych, mieszczą się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, ustalonym w art. 1 ust. 1 ustawy i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie.

Zgodnie z definicją zawarta w art. 1 ust. 1 ustawy informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 ustawy, który w formie katalogu otwartego (przykładowego) wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym.

Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone; dotyczące sfery faktów.

O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji.

Uwzględniając powyższe uznać w niniejszej sprawie należy, że informacje żądane przez skarżącą we wniosku w zakresie udzielenia: "udostępnienia informacji publicznej zawierającej treść i postać Raportów z wizytacji pięciu schronisk dla zwierząt: w B., C. (ul. [...]), C. – M., K. i R. za rok 2017", stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, gdyż dotyczą niezespolonej administracji rządowej stanowiącej organ władzy publicznej w sferze wykonywania zadań ochrony zdrowia publicznego.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy za informację publiczną bez wątpienia uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o danych publicznych, w tym a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy).

Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia w drodze decyzji, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy - w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy.

Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W rozpoznawanej sprawie stan sprawy przedstawia się tak, iż skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej, wysyłając go w dniu 13.07.2018 r. na oficjalny adres, który został udostępniony na stronie internetowej BIP Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K. ([...]) jako właściwy do złożenia przedmiotowego wniosku. Strona wniosek o udostępnienie informacji publicznej ponowiła monitem z dnia 07.08.2018r. na powołany wyżej adres poczty elektronicznej. Następnie z uwagi na milczenie organu 04.01.2019 r. Stowarzyszenie wystąpiło za pośrednictwem platformy ePUAP z ponowieniem wniosków z dnia 13.07.2018 r. oraz 07.08.2018 r. o udzielenie żądanej informacji publicznej .

Organ do dnia 14.03.2019r. (vide koperta z datownikiem poczty k- 13 akt ) wniesienia skargi do WSA w Gliwicach za pośrednictwem organu nie udzielił stowarzyszeniu informacji publicznej.

Sąd przyjmuje, iż skuteczne doręczenie żądanej informacji w przedmiocie treści i postaci Raportów z wizytacji pięciu schronisk dla zwierząt: w B., C. (ul. [...]), C. – M., K. i R. za rok 2017 nastąpiło poprzez wysłanie odpowiedzi tradycyjną pocztą, co potwierdza kopia książki nadawczej Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K. z dnia 28.03.2019r. oraz pocztą elektroniczną na adresy: [...] oraz [...] co z kolei potwierdza urzędowe potwierdzenie doręczenia z dnia 05.04.2019r wygenerowane przez platformę ePUAP. Tym samym Sąd nie przyjął wbrew argumentacji organu by w sprawie doszło do udzielenia żądanej informacji publicznej w dacie 09.08.2018r poprzez wysłanie informacji publicznej, na nieprawidłowy adres e-mail [...], pomimo przedłożenia w aktach elektronicznego potwierdzenia dostarczenia wiadomości tego samego dnia o godz. 13:14 na tenże adres. W sytuacji, gdy strona w sposób jednoznaczny podała w swym wniosku adres poczty elektronicznej na który należało udzielić odpowiedzi [...] obowiązkiem organu było wysłanie jej na ten adres. Tłumaczenie zaś, iż strona ma założony na hostingu [...] adres [...] nie oznacza, iż na tenże adres informację publiczną należało przesłać.

W tym momencie podkreślenia wymaga, iż w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko organu negujące fakt wniesienia wniosku z 13.07.2018r do organu wywiedzione z faktu negatywnej weryfikacji tej okoliczności dokonane w oparciu o wydruk z poczty elektronicznej organu z tej daty.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że podanie do powszechnej wiadomości adresu poczty elektronicznej przez organ należy traktować jako jego zobowiązanie, że wiadomości wysłane na ten adres będą odbierane. Jednostka ma prawo działać w zaufaniu do władzy publicznej i oczekiwać, że skoro organ podaje do publicznej wiadomości adres swojej poczty elektronicznej, to będzie odbierał listy skierowane na ten adres. Odmienne zapatrywanie czyniłoby w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) iluzorycznym, którego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu, stąd tego rodzaju poglądy nie są akceptowane. Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów. Tym samym, ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej listu, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ. Uchybienia w tym zakresie nie mogą być przerzucane na podmiot korzystający z konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej (por. postanowienia NSA: z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15; z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1414/15; z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15 oraz z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2186/14; wyroki NSA z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 380/18, z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2577/17, z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 344/17; wszystkie orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa wynika w istocie domniemanie, iż gdy wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej to znaczy iż dotarła do adresata. W orzecznictwie NSA przyjmowany jest też pogląd iż wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dowód, iż wiadomość jest wysłana.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. dopuścił się bezczynności w udostępnieniu skarżącej żądanych informacji publicznych, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono w pkt 1 wyroku. W tym miejscu Sąd zauważa wobec sprecyzowanego wniosku strony skarżącej o zobowiązanie strony przeciwnej do rozpatrzenia wniosku z dnia 13.07.2018r. przyjął, że wobec ponowienia treści żądanej informacji publicznej ze wskazanego pisma z 13.07.2018r w dalszych pismach strony w tym z dnia 07.08.2018r organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie jej udostępnienia , o czym powyżej była mowa.

Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność, Sąd zobowiązany jest jednak uwzględnić stan faktyczny w chwili orzekania. W zakresie dokonywanej oceny nie można pominąć tego, że po wniesieniu skargi organ udostępnił skarżącej żądane informacje, wobec czego przed rozpoznaniem niniejszej sprawy przez Sąd ustał stan bezczynności. Z tego też powodu bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu, na podstawie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do udzielenia informacji publicznej i postępowanie sądowe w tym zakresie należało umorzyć, o czym orzeczono w pkt 3 wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Likwidacja stanu bezczynności w toku postępowania sądowego, nie zwalniała jednak Sądu z obowiązku dokonania, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. oceny, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając zatem stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku.

W tej kwestii Sąd przyjął, że rażące naruszenie prawa związane jest z jego naruszeniem w sposób oczywisty. W przedmiotowej sprawie natomiast, choć znaczenie przekroczony został termin udostępnienia informacji publicznej, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku rozpoznania wniosku skarżącej, jej lekceważenia i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że choć z uchybieniem terminu, to jednak organ przesłał skarżącej informacje wskazane w jej wniosku.

Na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w pkt 4 wyroku Sąd orzekł natomiast o kosztach postępowania.