Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2055/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 9 b pkt 7 lit. c, art. 5a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1996 nr 106 poz 489
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz o urzędach i izbach skarbowych.
article: art. 15
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1302
law: Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych
article: art. 269 § 1, art. 183 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 18 b, art. 247 § 1 pkt 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 281, art. 282, art. 15, art. 284a § 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Hieronim Sęk, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. E. P. spółki ograniczoną odpowiedzialnością w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Go 290/11 w sprawie ze skargi B. E. P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 24 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Go 290/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę B. E. P. sp. z o.o. w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 24 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r.

Z przedstawionych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych wynika, że Naczelnik L. Urzędu Skarbowego w Z. wydawał kolejno decyzje z dnia: 8 lipca 2005 r., 27 kwietnia 2007 r., 17 grudnia 2008 r., 15 stycznia 2010 r. i 21 września 2010 r., określające spółce w podatku od towarów i usług, za lipiec 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Decyzje te były następnie uchylane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Z., na skutek wnoszonych przez spółkę odwołań.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika L. Urzędu Skarbowego z dnia 21 września 2010 r., w części ustalającej Spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe za lipiec 2004 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w której spółka zwróciła się o uchylenie (stwierdzenie nieważności) tej decyzji oraz decyzji Naczelnika L. Urzędu Skarbowego z dnia 21 września 2010 r.

W uzasadnieniu skargi spółka podniosła m.in., że L. Urząd Skarbowy nie był właściwym do rozpoczęcia i prowadzenia kontroli podatkowej a jedynym właściwym dla spółki urzędem, był Urząd Skarbowy w G. W związku z tym uznano, że kontrola przeprowadzona w spółce była bezprawna, a w konsekwencji nieważna. Autor skargi odniósł się także do określonej w drodze szacowania podstawy opodatkowana zarzucając, że w protokole z kontroli nie stwierdzono nierzetelności ksiąg podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z przedstawionym przez spółkę stanowiskiem i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę uznał, że jest ona niezasadna. W zakresie właściwości urzędu skarbowego Sąd I instancji wskazał, że dla skarżącej właściwym naczelnikiem urzędu skarbowego od 1 stycznia 2005 r. był naczelnik właściwy wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 1996 r., nr 106, poz. 489). Podleganie pod właściwość tzw. dużych urzędów skarbowych wynikało z faktu, że skarżąca jest osobą prawną, która była i jest zarządzana bezpośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego. Zarząd skarżącej spółki jest jednoosobowy, a jego prezesem a zarazem jedynym udziałowcem jest obywatel niemiecki J. L., który wskazywał miejsce zamieszkania w Niemczech. Siedziba skarżącej Spółki znajdowała się w G. Według ustaleń organu m.in. na podstawie informacji uzyskanych od prezesa i pracownika spółki, wykonywała ona czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w L. (woj. zachodniopomorskie) i G. (z tym, że w L. do lipca 2004 r.). Z uwagi, że siedziba Skarżącej znajdowała się w G. właściwym organem podatkowym był Naczelnik L. Urzędu Skarbowego w Z.

Sąd I instancji wskazał na treść art. 18a i 18b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "O.p.") i uznał, że z momentem zmiany właściwości miejscowej organu (tj. na L. Urząd Skarbowy w Z.) naczelnik tego urzędu stał się właściwy do prowadzenia kontroli jak i postępowania podatkowego za wcześniejsze okresy rozliczeniowe w podatku od towarów i usług. Ponadto z rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003 r., nr 209, poz. 2027) wynika, że skarżąca spółka jest w zasięgu działania Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w Z.

Sąd I instancji przypomniał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe zostało wszczęte po 1 stycznia 2005 r. przez Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w Z. – postanowienie z 15 kwietnia 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarżąca spółka przekazana została w 2004 r. według właściwości, do L. Urzędu Skarbowego w Z. przez Urząd Skarbowy w G. jako podmiot spełniający kryterium określone w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. c ustawy o urzędach i izbach skarbowych. W toku postępowania z żadnych informacji jak i dokumentów, które przedłożył Prezes Zarządu nie wynikałoby jedyny udziałowiec jak i prezes zarządu w jednej osobie zmienił status nierezydenta. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że Naczelnik L. Urzędu Skarbowego w Z. był organem właściwym miejscowo jak i rzeczowo do wszczęcia postępowania podatkowego w kwietniu 2005 r. Tym samym był organem właściwym do zakończenia tego postępowania. W przedmiotowej sprawie organy nie naruszyły przepisów w zakresie właściwości organu podatkowego.

Za zasadniczą kwestię sporną w niniejszej sprawie sąd I instancji uznał rzetelność transakcji dokonanej przez skarżącą spółkę z S. J. L. H. + U., którą to transakcję dokumentowała faktura VAT z dnia 14 lipca 2004 r. W ocenie sądu I instancji, organ z uwagi braku dokumentów, umożliwiających ocenę prawidłowości "oszacowania" wartości sprzedanych towarów jakiego dokonała skarżąca, miał podstawę do podjęcia działań mających na celu weryfikację rzetelności przeprowadzonej transakcji, którą dokumentowała sporna faktura. Zdaniem sądu organy słusznie dokonały szacowania stanu magazynu. Spółka po wystawieniu faktury na rzecz podmiotu "S. J. L. H. + U." nie przedłożyła wykazu inwentaryzacji towarów handlowych na koniec 2003 r. W fakturze jako pozycje wskazano jedynie "całą zawartość magazynu (stan mag. towaru) L., M. [...] wg oszacowania ryczałtowego" oraz "regały magazynowe i meble używane". Spółka nie sporządziła również inwentaryzacji stanu magazynu na dzień wystawienia faktury. Sąd podkreślił, że strona skarżąca mimo wielokrotnych wezwań organów skarbowych nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby służyć do określenia podstawy opodatkowania kwestionowanej transakcji w inny sposób. W ocenie Sądu, w związku z tym, że strona nie posiadała dokumentacji podatkowej za badany okres organ nie miał możliwości sporządzenia protokołu badania ksiąg jak i zakwestionowania ich rzetelności. Brak takiego protokołu w okolicznościach niniejszej sprawy nie stanowi przeszkody do ustalenia podstawy opodatkowania w drodze jej oszacowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe prawidłowo wykazały zasadność odstąpienia od metod szacowania wymienionych w art. 23 § 3 O.p., oraz wybór innej metody szacowania niż wymienione w art. 23 § 3 powołanej ustawy. W sprawie zastosowano metodę zbliżoną do metody porównawczej wewnętrznej, wykorzystując dane dotyczące spółki z inwentaryzacji na koniec 2002 r. z uwzględnieniem zakupów i obrotów za 2003 r. wynikających ze złożonych przez spółkę deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2003 r. Sąd I instancji przedstawił dane zawarte w protokole z kontroli za 2002 r. będące dowodem w niniejszej sprawie.

Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem pełnomocnik spółki wniósł skargę kasacyjną, w całości zaskarżając wyrok sądu I instancji. Jako podstawy kasacyjne wskazano:

I. Naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), poprzez nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu pomimo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 247 § 1 pkt 1 i 3 O.p. w związku z utrzymaniem w obrocie prawnym decyzji L. Urzędu Skarbowego w Z. pomimo, że materiał dowodowy, na którym opierała się decyzja organu podatkowego I instancji został zgromadzony z naruszeniem przepisów o właściwości tj. art. 15 O.p. w związku z art. 5 ust. 9a i 9b oraz 5a ust. 1 pkt 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz naruszeniem przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p., co odpowiednio do hipotezy powołanego art. 247 § 1 pkt 1 i 3 stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

- art. 145 § 1 pkt 1 a/ i c/ p.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji stanowiska, iż w trakcie postępowania podatkowego nienaruszone zostały następujące przepisy: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 281, art. 282 oraz art. 15 O.p. w związku z art. 5 ust. 9a i 9b oraz 5a ust. 1 pkt 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych.

- art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo że w trakcie postępowania podatkowego naruszone zostały przez organy podatkowe obu instancji przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 281, art. 282 oraz art. 15 O.p. w związku z art. 5 ust. 9a i 9b oraz 5a ust. 1 pkt 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez poparcie nieprawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy dokonanej przez organy skarbowe, co doprowadziło do uznania, iż materiały dowodowe zgromadzone w trakcie kontroli podatkowej mogły stanowić podstawę do wydania decyzji określającej skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do podniesionej w skardze okoliczności ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT za miesiąc lipiec 2004 r., na podstawie dokumentów (tj. deklaracji VAT za 2003 r.), których prawidłowość została zakwestionowana w innym postępowaniu.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 15 O.p. w związku z art. 5 ust. 9a i 9b oraz 5a ust. 1 pkt 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych.

Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy nie może odnieść zamierzonego skutku.

Zarzuty skargi kasacyjnej w istocie koncentrują się wokół skutków naruszenia przepisów dotyczących właściwości miejscowej organu. Kasator bowiem twierdzi, że dopiero od dnia 1 stycznia 2005 r. L. Urząd Skarbowy w Z. stał się organem właściwym w stosunku do spółki. W konsekwencji zatem wszczęta i prowadzona przed tą datą kontrola podatkowa naruszała przepisy o właściwości. Z tego powodu autor skargi kasacyjnej wywodzi skutek w postaci nieważności zaskarżonej decyzji, która powinna być stwierdzona przez Sąd pierwszej instancji.

Okolicznością w istocie bezsporną w niniejszej sprawie jest to, że skarżąca spółka mieści się w hipotezie art. 5 ust. 9 b pkt 7 lit. c ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. Nr 106, poz. 489 z późn. zm.). Jest to bowiem osoba prawna zarządzana bezpośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego. Zatem nie ma żadnych wątpliwości, że Naczelnik L. Urzędu Skarbowego w Z. jest organem właściwym od dnia 1 stycznia 2005 r. Wszelkie wątpliwości interpretacyjne w zakresie rozumienia przepisów w tym zakresie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 30 marca 2009 r., II FPS 8/08 (ONSAiWSA 2009, nr 3, poz. 48). W uchwale tej wskazano, że włączenie podatników, wymienionych w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. c) ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych w brzmieniu ustalonym przez art. 15 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302), do danej kategorii podatników, o których mowa w art. 5a ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy o urzędach i izbach skarbowych, nastąpiło z chwilą zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 5 ust. 9b lit. c), nie wcześniej jednak niż dnia 1 stycznia 2004 r. Zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego dla tych podatników nastąpiła zatem najwcześniej z dniem 1 stycznia 2005 r. Powyższa uchwała korzysta z mocy ogólnie wiążącej wynikającej z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni akceptuje pogląd w niej wyrażony.

Uwzględniając powyższe uwagi bezsporne jest to, że w stosunku do "B. P." spółka z o.o. w G. do dnia 31 grudnia 2004 r. właściwym miejscowo był Urząd Skarbowy w G. Poczynając od dnia 1 stycznia 2005 r. właściwym stał się Naczelnik L. Urzędu Skarbowego w Z. Tymczasem kontrolę podatkową rozpoczęto w dniu 27 września 2004, a zakończono w dniu 19 stycznia 2005 r. Następnie w dniu 15 kwietnia 2005 r. wszczęto w stosunku do spółki postępowanie podatkowe. Oba te postępowanie prowadził Naczelnik L. Urzędu Skarbowego.

Niewątpliwie kontrola podatkowa została wszczęta i prowadzona przez niewłaściwy miejscowo organ. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie powoduje to nieważności decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Należy bowiem podkreślić, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 18 b/ O.p. i wyrażonej w tej normie prawnej zasady perpetuatio officii. W uzasadnieniu skargi wręcz podkreślono, że postępowanie podatkowe prowadzone było przez właściwy dla strony organ. Z uwagi na regulacje zawartą w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną, nie był uprawniony do kontroli instancyjnej w zakresie powyższej normy prawnej.

Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 247 § 1 pkt 1 O.p. nieważność decyzji ostatecznej zachodzi wówczas, gdy została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Skoro decyzja kończąca postępowanie podatkowe została wydana przez właściwy organ podatkowy, co przyznał w uzasadnieniu skargi nawet sam kasator, to nie można zasadnie twierdzić, że występuje kwalifikowana jej wada w postaci nieważności. Zresztą postępowanie podatkowe w całości było przeprowadzone przez ten organ. Natomiast okoliczność, że przed wszczęciem postępowania podatkowego, kontrolę podatkową prowadził niewłaściwy organ jest bez znaczenia w aspekcie nieważności decyzji. Wynika to wprost z treści art. 247 § 1 pkt 1 O.p.

Z powyższych względów okoliczność, że przy wydawaniu decyzji w postępowaniu podatkowym wykorzystywano materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli podatkowej, przeprowadzonej przez niewłaściwy miejscowo organ, jest bez znaczenia w aspekcie regulacji zawartej w art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Okoliczność tą można jedynie rozważyć w aspekcie naruszeń przepisów postępowania, szczegółowo wskazanych w skardze kasacyjnej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 281, art. 282 oraz art. 15 O.p. w związku z art. 5 ust. 9a i 9b oraz 5a ust. 1 pkt 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych nie jest trafny. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2011 r., II FSK 1048/10, CBOSA, zgodnie z którym nie jest dowodem przeprowadzonym sprzecznie z prawem w rozumieniu art. 180 § 1 O.p. dowód przeprowadzony przez organ niewłaściwy, który stał się organem właściwym w późniejszym okresie czasu. Przepis ten stanowi, że jako dowód należy w postępowaniu podatkowym dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Co do zasady sprzeczność dowodu z prawem może mieć charakter materialny lub procesowy (zob. D. Strzelec, Dowody sprzeczne z prawem w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy 2009, nr 1, s. 44). Sprzeczność o charakterze materialnoprawnym może dotyczyć dowodu naruszającego tajemnicę skarbową lub bankową, a sprzeczność o charakterze procesowym wtedy, gdy: a) przepisy postępowania wprost lub w sposób dorozumiany wykluczają możliwość przeprowadzenia określonych dowodów, np. przesłuchanie duchownego co do faktów, o których dowiedział się w trakcie spowiedzi, b) przeprowadzenie dowodu niezgodnie z przepisami postępowania dla tych dowodów określonych, np. brak uprzedzenia świadka o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Tym samym nie jest dowodem przeprowadzonym sprzecznie z prawem w rozumieniu art. 180 § 1 O.p. dowód przeprowadzony przez organ niewłaściwy, który stał się organem właściwym w późniejszym okresie czasu. W tym zakresie nie można też uznać by opisywana sytuacja faktyczno-prawna naruszała zasadę praworządności art. 120 O.p. i zasadę zaufania do organów podatkowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy skoro w takim przypadku żaden przepis ustawy - Ordynacja podatkowa nie wprowadza po pierwsze zakazu wykorzystywania w postępowaniu podatkowym dowodów przeprowadzonych przez organ niewłaściwy, a po drugie żaden przepis tej ustawy nie stwierdza, że dowody uzyskane w postępowaniu przeprowadzonym przez organ niewłaściwy nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym tak, jak to stwierdza np. art. 284a § 3 O.p.

Z powyższych względów nie jest zasadny kolejny zarzut skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji z uwagi na brak zarzutu w tym zakresie, zasadnie z urzędu nie rozważał wpływu wadliwości zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego dowodów na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Wyżej wskazano, że okoliczność ta nie powodowała naruszenia przepisów postępowania w tym w szczególności art. 180 § 1 O.p.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący uzasadnia to uchybienie tym, że Sąd pierwszej instancji poparł nieprawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy dokonanej przez organy skarbowe, co doprowadziło do uznania, iż materiały dowodowe zgromadzone w trakcie kontroli podatkowej mogły stanowić podstawę do wydania decyzji określającej skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r. Tak sformułowany i uzasadniony zarzut jest całkowicie chybiony. Należy bowiem podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39, wskazał, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono również, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego wówczas przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji w swym uzasadnieniu jednoznacznie wskazał stan faktyczny sprawy, ustalony przez organ podatkowy i zaakceptowany w toku kontroli legalności. Zatem owych ustaleń faktycznych nie można podważać jedynie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Natomiast ostatni z zarzutów naruszenia przepisów postępowania dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do podniesionej w skardze okoliczności ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT za miesiąc lipiec 2004 r., na podstawie dokumentów (tj. deklaracji VAT za 2003 r.), których prawidłowość została zakwestionowana w innym postępowaniu. Należy zgodzić się z autorem rozpoznawanego środka odwoławczego, że Sąd pierwszej instancji, pomimo podniesienia w skardze tego zarzutu, nie ustosunkował się do niego. Jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej wskazano jednoznacznie, że organy podatkowe w stosunku do okresów rozliczeniowych za poszczególne miesiące 2003 r. zakwestionowały jedynie prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z zakupem towaru z uwagi na brak oryginałów faktur. Z twierdzeń skarżącego nie wynika zaś, że w 2003 r. zakwestionowano księgi podatkowe i określono podstawę opodatkowania w postaci oszacowania.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.