Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 378/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 204 ust. 5, § 206 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. Ł. i A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 378/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania A. K. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm., obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.).

Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wspomnianą decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. i W. Ł. oraz K. i A. S. w odniesieniu do inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie istniejących obiektów handlowych w zabudowie szeregowej (kat. obiektu XVII), zlokalizowanych na działkach nr ewid. 1693/30 i 1693/32 w miejscowości J. przy ul. K. (osiedle [...]). Starosta wskazał, że inwestorzy przedłożyli kompletny projekt budowlany ze stosownymi uzgodnieniami, opracowany przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane, jak też oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowa inwestycja ustalona została decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. (nr [...]) oraz decyzją tegoż organu z dnia [...] listopada 2010 r. (nr [...]), a następnie przeniesiona decyzją z [...] stycznia 2012 r. (nr [...]).

Odnosząc się do zgłoszonych w toku postępowania uwag przez A. K. organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydane natomiast dla przedmiotowej inwestycji decyzje Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy nie określają konieczności wyznaczenia miejsc postojowych. Organ uznał jako bezzasadny zarzut przekroczenia obowiązującej linii zabudowy, bowiem zgodnie z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym ściana frontowa budynku została usytuowana w istniejącej linii zabudowy, natomiast szerokość projektowanych schodów wynosi 1,30 m, co oznacza że projekt nie narusza obowiązujących ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, z której wynika, że schody zewnętrzne nie powinny wychodzić poza linię zabudowy na odległość do 1,80 m. Organ wskazał, że inwestycja zlokalizowana jest wyłącznie na działkach inwestorów nr: 1693/30 oraz 1693/32 i nie przewiduje się wykonania robót budowlanych na terenie nieruchomości sąsiedniej tj. nr 1693/34. W odniesieniu do zarzutów dotyczących fundamentów organ podniósł, że zgodnie ze sporządzoną ekspertyzą, ich stan jest zadowalający, natomiast wszystkie elementy konstrukcyjne nie stwarzają zagrożenia. Ponadto organ zatwierdzający projekt budowlany nie posiada uprawnień do oceny rozwiązań technicznych zawartych w projektach opracowanych przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Organ podniósł, że projekt budowlany został uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii, jak też przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przedmiotowa inwestycja nie jest nadto kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Poza tym, inwestycja dotyczy istniejących budynków handlowych, natomiast planowana nadbudowa stanowi kontynuację istniejącego sposobu zagospodarowania, nie zmienia więc przeznaczenia budynku, a zatem nie wprowadza także dodatkowych uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Odwołanie od tej decyzji złożył A. K., zarzucając naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez brak zawiadomienia T. S. o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji. Zwrócił uwagę, że kwestionowana decyzja dotyczy przebudowy i nadbudowy, natomiast uwzględnione przez organ decyzje o warunkach zabudowy odnosiły się jedynie do nadbudowy istniejących obiektów handlowych. Wskazał, że inwestorzy nie wykazali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzucił także brak wykonania prawidłowej ekspertyzy technicznej fundamentów budynku zlokalizowanego na działce nr 1693/32 oraz budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie organu odwoławczego, inwestor nie wypełnił, a Starosta [...] nie wyegzekwował spełnienia warunków określonych w przepisach Prawa budowlanego, szczególnie w art. 33 ust. 2 oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy tj. rozporządzenia z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Organ podniósł, że ze względu na lokalizację projektowanej nadbudowy w bezpośrednim sąsiedztwie innych obiektów, zgodnie z wymogiem § 204 ust. 5 i § 206 wskazanego rozporządzenia, winny zostać spełnione warunki określone w tych przepisach. Wzniesienie obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, zatem nadbudowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane nadbudową. Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Wobec powyższego, ekspertyzy techniczne stanu obiektów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie powinny uwzględniać oddziaływanie wywołane wykonaniem nadbudowy. Tymczasem sporządzone w niniejszej sprawie ekspertyzy istniejących budynków handlowych nie zawierają stosownych wniosków dotyczących wpływu projektowanej nadbudowy na ich konstrukcje i bezpieczeństwo użytkowania, a jedynie analizę aktualnego stanu technicznego budynków. Organ zarzucił też brak ekspertyzy budynku oznaczonego literą "g", znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie nadbudowy na działce nr ewid. 1677, z określeniem wpływu nadbudowy na stan jego konstrukcji i sposób użytkowania. Wojewoda wskazał, że z uwagi na brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, należy zachować w niniejszej sprawie warunki określone w § 142 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) z uwagi na bliską odległość projektowanej nadbudowy od komina usytuowanego na sąsiednim budynku. Istotne jest ustalenie, czy wykonanie planowanych robót nie spowoduje zakłócenia w funkcjonowaniu tego komina, a sporządzony projekt budowlany nie uwzględnia jego istnienia.

Wojewoda zaznaczył, że w związku ze zgłoszonymi zarzutami dotyczącymi posiadania przez inwestorów prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak też mając na uwadze skalę projektu zagospodarowania terenu i charakter zabudowy (szeregowa) przyjęte w projekcie rozwiązania budowlane w obrębie ściany rozgraniczającej budynki powinny być wyraźnie wyartykułowane, a dopuszczalność ich realizacji także przedstawiona graficznie. Organ zauważył, że w złożonym przez inwestorów oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wskazano numeru dowodu osobistego lub też innego dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz nazwy organu wydającego, miejsca i daty urodzenia osób składających oświadczenia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że przebudowa istniejących budynków w obrębie parteru implikowana jest projektowaną nadbudową i w żaden sposób nie zmienia sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania tej części obiektu ani formy architektoniczno-budowlanej, którą kształtuje przede wszystkim nadbudowa, dlatego też nie wymaga odrębnej decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy podniósł, że w myśl § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem wydane w niniejszej sprawie decyzje Burmistrza [...] o warunkach zabudowy nie nakładają na inwestora konieczności wyznaczenia miejsc postojowych. Obowiązująca natomiast linia zabudowy została określona jako linia, w której należy usytuować ścianę frontową budynku i nie dotyczy ona takich elementów jak schody zewnętrzne, które mogą wychodzić na odległość 1,80 m poza nią. Organ podkreślił także, iż wbrew twierdzeniom odwołującego T. S. został poinformowany o toczącym się postępowaniu, jak też o wydanej w sprawie decyzji.

Decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. Ł i A. S., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego :

- art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału oraz rozpoznanie sprawy w sposób wyłączający zaufanie do organu administracji, zmierzający do nieuzasadnionego ponownego badania sprawy, kiedy nadawała się ona do rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym,

- art. 110 k.p.a. i rt. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie podczas ponownego rozpoznawania sprawy wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2011 r. ([...]), którą organy administracji są związane z chwilą jej doręczenia i zaniechanie wskazania jej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia,

- art. 138 § 2 k.p.a. przez jego nieuzasadnione zastosowanie.

Zdaniem skarżących żądanie przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej znajdującego się na działce nr 1677 budynku oznaczonego na mapie symbolem "g" jest zupełnie bezpodstawne. Przywołana bowiem przez organ norma zawarta w § 205 ust. 5 i § 206 dotyczy ekspertyzy technicznej dla budynku istniejącego i wymaga przeprowadzenia badań wytrzymałościowych budynku, który będzie nadbudowywany, nie natomiast budynku pozostającego w sąsiedztwie. Skarżący podkreślili, że uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy. Tymczasem pomimo powtórnego zaskarżenia decyzji organu I instancji, sprawa nie została merytorycznie rozpatrzona przez Wojewodę, przy czym wskazywane przez organ uchybienia mogły zostać uzupełnione w postępowaniu odwoławczym w ramach uprawnień wynikających z art. 136 k.p.a. Za zupełnie nieuprawnione i oderwane od przedstawionego projektu budowlanego uznali skarżący wywody organu odwoławczego odnoszące się do usytuowania wylotów przewodów kominowych. Jako nieuzasadnione uznali także domaganie się przez Wojewodę złożenia dodatkowego oświadczenia, że planowane roboty zamkną się na terenie planowanej inwestycji, podczas gdy okoliczność ta wynika jednoznacznie z dokumentacji projektowej, dotyczącej jedynie nadbudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu pominięcia w niniejszym postępowaniu swojej decyzji z [...] października 2011 r. Wojewoda podniósł, że rozstrzygnięcie to odnosiło się wprawdzie do tego samego obiektu, co objęta skargą decyzja, jednak dotyczyło innej sprawy oraz innego rodzaju uchybień dostrzeżonych w toku postępowania. Decyzja ta nie ma zatem bezpośredniego związku z prowadzoną nową sprawą, zainicjowaną dopiero wnioskiem z 13 września 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Dokonując kontroli w niniejszej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Zaskarżoną decyzją, wydaną w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i nadbudowę istniejących obiektów handlowych w zabudowie szeregowej i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego nazywany jest decyzją kasacyjną i dopuszczalny jest wyjątkowo, stanowi bowiem odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Art. 138 § 2 k.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18, ze zm.) wprowadza dwie przesłanki, których łączne spełnienie skutkuje wydaniem decyzji kasacyjnej. Są to: 1) wydanie decyzji przez organ I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, 2) istotny wpływ koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy na jej rozstrzygnięcie.

Uzasadniając spełnienie tych przesłanek Wojewoda [...] wskazał na naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania – art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i uchybienie zasadzie dochodzenia prawdy obiektywnej.

Podkreślając specyfikę lokalizacji projektowanej nadbudowy i przebudowy - w bezpośrednim sąsiedztwie innych obiektów, w zabudowie szeregowej, organ powołał się na ogólną zasadę określoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nakazującą projektowanie i budowę obiektu budowlanego z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz na przepis § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), stanowiący, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania.

Z § 204 ust. 5 oraz § 206 rozporządzenia Wojewoda wywiódł, że projektowana nadbudowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu istniejących budynków handlowych na działkach nr 1693/34 i 1693/26, a także budynku na działce nr 1677, znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji.

Skarżący kwestionują potrzebę wykonania takiej ekspertyzy, stwierdzając, że nie znajduje ona podstawy w powoływanych przez organ przepisach – tj. § 205 ust. 5 (prawdopodobnie omyłkowo wskazany przez skarżących - chodzi o § 204 ust. 5) i § 206 ust. 2 (mającego zastosowanie przy nadbudowie) rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W ocenie skarżących przepisy te dotyczą ekspertyzy dla budynku istniejącego i wymagają przeprowadzenia badań wytrzymałościowych budynku, który będzie nadbudowywany, nie natomiast budynku pozostającego w sąsiedztwie.

Będący przedmiotem kontrowersji § 206 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w ust. 1 stanowi, że w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 (wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniająca oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku.

Ust. 2 stanowi natomiast, że rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego.

Rację mają zatem skarżący, twierdząc, że ekspertyza techniczna uwzględniająca badania wytrzymałościowe podłoża, wymagana jest dla budynku, który będzie nadbudowywany. Wynika to wprost z § 206 ust. 2.

Ust. 1 dotyczy natomiast wykonania ekspertyzy dla budynku sąsiedniego, nazywanego w tym przepisie "obiektem istniejącym" i ma uwzględniać oddziaływania na ten budynek nowej inwestycji. W ocenie Sądu "wzniesienie" budynku, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy również zabudowy realizowanej w zabudowie szeregowej. Sąd podkreśla przy tym wyrażone w orzecznictwie poglądy, że przepisy § 204 i § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) posługują się określeniami ocennymi (wyrok NSA z dnia 6.05.2011 r., II OSK 793/10, LEX Nr 992636), jak również, że dopuszczalne jest nałożenie na inwestora na podstawie § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 obowiązku sporządzenia dodatkowej ekspertyzy dotyczącej budynków sąsiednich nawet po wydaniu pozwolenia na budowę, przed jej rozpoczęciem (powoływany wyrok NSA z 6.05.2011 r., wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21.06.2011 r., II SA/Bd 461/11, LEX Nr 885085).

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie możliwość nałożenia w oparciu o § 206 ust. 1 rozporządzenia obowiązku sporządzenia ekspertyzy budynków sąsiednich jest logiczną konsekwencją treści § 204 ust. 5 rozporządzenia, który ma na celu zapobieżenie zagrożeniom bezpieczeństwa budynków istniejących. Sąd podziela zatem pogląd Wojewody, że ekspertyzy techniczne stanu obiektów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji powinny uwzględniać oddziaływanie wywołane wykonaniem nadbudowy, a nie jedynie określać aktualny stan techniczny tych obiektów. Słusznie też organ odwoławczy wskazuje na konieczność wyjaśnienia kwestii wpływu projektowanej inwestycji na funkcjonowanie przewodu kominowego na sąsiednim budynku, a także wyjaśnienie wątpliwości w zakresie ewentualnej ingerencji w ścianę budynku stanowiącego własność A. K.

Zasadne jest wobec tego stanowisko Wojewody co do konieczności wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, mających wpływ na rozstrzygnięcie, stanowiących drugą przesłankę wydania decyzji kasacyjnej. Podkreślić należy, że na organie udzielającym pozwolenia na budowę ciąży obowiązek wykazania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym także m. in. z 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wymóg taki wynika z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Wskazane w zaskarżonej decyzji uchybienia dotyczą zasadniczych elementów wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, takich jak oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane czy projekt budowlany i powodują konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, a w tej sytuacji zasadne było stanowisko organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Ustosunkowując się do argumentów skargi zarzucających brak uwzględnienia przez Wojewodę [...] jego własnej decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2011 r., stwierdzić natomiast należy, że została ona wydana w innym postępowaniu administracyjnym, toczącym się z innego wniosku inwestorów, choć dotyczącego tej samej inwestycji, a zatem nie wiąże ona organów w niniejszej sprawie. Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało wszczęte na skutek wniosku K. i A. S. oraz A. i W. Ł. z dnia 12 września 2012 r., do którego dołączono projekt budowlany wraz z załącznikami.

Na marginesie jednak wskazać należy, że w decyzji kasacyjnej z [...] października 2011 r., obok innych uchybień, wskazano również na konieczność przedłożenia "ekspertyzy technicznej stanu budynków istniejących na działkach 1693/30 i 1693/32 oraz w bezpośrednim sąsiedztwie, spełniającej wymogi § 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.".

Biorąc wszystkie te okoliczności pod uwagę, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a w tej sytuacji Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 P.p.s.a.