Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 618/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15g
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2021 roku sprawy ze skargi A spółki z o.o. spółki komandytowej w Ł. na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. zaskarżonym aktem z dnia [...] 2020 r. nr [...] odmówił zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

Z akt sprawy wynika, że A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w Ł. – dalej: "Skarżąca" lub "Strona", złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19 (Nr wniosku i umowy [...]). We wniosku wskazano, że środki mają zostać przyznane z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy dla 20 pracowników za okres 3 miesięcy.

W odpowiedzi na wniosek dnia 16 października 2020 roku Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. poinformował spółkę o odmowie zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, wskazując, że skorzystała już ze wsparcia przewidzianego ustawą dot. COVID-19 poprzez zawarcie umowy na dofinansowanie wynagrodzeń dla pracowników objętych wnioskiem z Powiatowym Urzędem Pracy, co wyklucza możliwość przyznania świadczeń na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.) - dalej: "ustawa COVID".

Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższy akt, zarzucając organowi naruszenie art. 15g ust. 1, ust. 17 - 18 ustawy COVID w związku z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 669, z późn. zm.), poprzez odmowę zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, podczas gdy skarżąca spełniła wymagane przepisami prawa przesłanki do przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15g ustawy COVID. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności w całości oraz o uznanie obowiązku wypłaty przez organ na rzecz skarżącej świadczeń we właściwej kwocie i za właściwy okres, zgodnie z wnioskiem oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

Uzasadniając wniesioną skargę Strona wskazała, że przedmiotowym wnioskiem z dnia 1 lipca 2020 r., złożonym na podstawie art. 15zzb ust. 1 i ust. 4 ustawy COVID, wystąpiła o udzielenia dofinansowania za okres od lipca do września 2020 r. części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, w związku wykazanym spadkiem obrotów gospodarczych w wysokości 47,49 %.

Skarżąca przytoczyła treść art. 15g ust. 18 ustawy COVID i stwierdziła, że przepis ten nie może jednak mieć zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Strona uznała, że z art. 15g i art. 15zzb ustawy COVID wynika, że nie ma przeszkód prawnych do łączenia obu instrumentów, z tym jednakże zastrzeżeniem, że dofinansowanie do wynagrodzeń z obydwu przepisów nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie. Wskazała, że takie stanowisko można znaleźć również w praktycznych opracowaniach dotyczących interpretacji wskazanych przepisów, np. w Lex autorstwa Pawła Ziółkowskiego "Czy pracodawca, który otrzymał dotację z FGŚP może się starać o dotację od starosty", bądź autorstwa Grzegorza Łyjaka "Na jakich zasadach pracodawca może ubiegać się o dofinansowanie od starosty, jeśli wcześniej przyznano mu dofinansowanie z FGŚP").

Skarżąca ponadto podniosła, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić o takich samych tytułach wypłat, bowiem wypłata wynagrodzenia za każdy miesiąc jest osobnym tytułem wypłaty, co wynika chociażby z faktu, iż należne pracownikowi wynagrodzenie przedawnia się za poszczególne miesiące, a nie zbiorczo. Inna jest bowiem data wymagalności roszczenia w postaci wynagrodzenia za miesiąc kwiecień, a inna przy wynagrodzeniu za miesiąc lipiec.

Skarżąca zauważyła również, że wynagrodzenia pracowników oraz należne od tych wynagrodzeń składki na ubezpieczenia społeczne za okres od 1 września 2020 r. w żadnym zakresie nie zostały pokryte ze środków publicznych. Tym samym Strona nie uzyskał w stosunku do przedmiotowych kosztów jakiejkolwiek formy pomocy.

Mając na uwadze powyższe czynność Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. w postaci odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (pisemna odmowa datowana na dzień [...] 2020 r.) narusza obowiązujące przepisy prawa, co uzasadnia wnioski zgłoszone przez Skarżącą w petitum niniejszego pisma.

Strona stwierdziła, że czynność polegająca na odmowie zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy jest czynnością administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.", i podlega kognicji sądów administracyjnych. Niewątpliwie w wyniku rozpoznania wniosku złożonego na podstawie art. 15g ustawy COVID dochodzi do jednostronnego autorytarnego skonkretyzowania prawa do otrzymania świadczenia pochodzącego ze środków publicznych lub ustalenia braku takiego prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ewentualnie oddalenie w całości jako bezpodstawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 1 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 606/20, odrzucił skargę Strony na czynność Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżonej czynności nie można zakwalifikować jako czynności materialno-technicznej, o której mowa w z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Strona wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na powyższe postanowienie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 czerwca 2021 r. o sygn. akt I GSK 474/21 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 606/20.

Sąd drugiej instancji wskazał, że ustawodawca w art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID użył zwrotu "starosta może przyznać". Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi zdecydować, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. NSA zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku, że chce przekazać pewne środki beneficjentowi, zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. W istocie rzeczy, wbrew stanowisku zawartemu w uchylonym postanowieniu, również w tej sprawie mamy do czynienia z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem świadczenie. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny.

Sąd drugiej instancji stwierdził jednocześnie, że zaskarżona czynność nie jest, czynnością materialno-techniczną, lecz "innym aktem" w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zatem odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. dokonano niezgodnie z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, że ocena zaprezentowana w postanowieniu NSA z dnia 18 czerwca 2021 r. o sygn. akt I GSK 474/21, w tym dotycząca dopuszczalności drogi sądowej, ale i kwestii formy prawnej załatwienia sprawy przez organ, wiąże Sąd w niniejszej sprawie.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA zaprezentowane w powyższym postanowieniu i stwierdza, że przedmiotem skargi jest inny akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., co przesądza o dopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie. Co za tym idzie, odmienne stanowisko organu w tym zakresie i w związku z tym postulowany, wniosek o odrzucenie skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Kwestią sporną w sprawie jest nieuwzględnienia wniosku Strony z dnia 28 września 2020 r. o udzielenie dofinansowania, na podstawie art. 15 g ustawy COVID, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w związku otrzymaniem przez Skarżącą wsparcia przewidzianego ustawą o COVID-19 poprzez zawarcie umowy na dofinansowanie wynagrodzeń dla pracowników objętych przedmiotowym wnioskiem z Powiatowym Urzędem Pracy w Ł. na podstawie art. 15zzb ustawy COVID, które przyznano na okres 3 miesięcy (od 1 czerwca do 31 sierpień 2020 r.) dla tych samych 20 pracowników.

Zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy COVID, przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10.

W myśl art. 15g ust. 1a ustawy COVID samorządowa instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, może zwrócić się z wnioskami o wypłatę świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19 ze środków organizatora i ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na zasadach określonych w ust. 7a i 10a.

Podmiotom, o których mowa w ust. 1 i 1a, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a (art. 15g ust. 2 ustawy COVID).

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a (art. 15g ust. 16 ustawy COVID).

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15g ust. 18 ustawy COVID).

Pomoc dla pracodawców - ochrona miejsc pracy; wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym; obniżenie wymiaru czasu pracy reguluje art. 15g ustawy COVID. Dofinansowanie z FGŚP na podstawie ww. przepisu mogą otrzymać podmioty, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art.15g ust 18).

Dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług reguluje art. 15zzb.

Stosownie do art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID, starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.

Na podstawie art. 15zzb ust. 2 ustawy COVID, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą

z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo które wykonują pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną.

Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego (art. 15zzb ust. 3).

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o:

1) co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 50% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, zwanego dalej "minimalnym wynagrodzeniem", powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy w odniesieniu do każdego pracownika;

2) co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 70% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika;

3) co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 90% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika (art.15zzb ust. 4).

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 10 (art. 15zzb ust. 5).

Dofinansowanie jest wypłacane w okresach miesięcznych, na podstawie danych dołączonych do wniosku, o których mowa w ust. 10 pkt 5 i 6 (art. 15zzb ust. 7a).

Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych (art. 15zzb ust. 12).

Wskazać należy, że przepisy ustawy COVID przewidują różne formy łagodzenia skutków wywołanych pandemią. Dofinansowanie z art. 15g i art. 15zzb ustawy COVID przewidziane jest na ochronę miejsc pracy, do których zaliczono m.in. dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i należnych składek na ubezpieczenie społeczne.

Pojęcie pracownika na tle wymienionych przepisów jest identyczne i odnosi się do osoby fizycznej, która zgodnie z przepisami polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy oraz do osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm.) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną (art. 15g ust. 4 oraz art.15zzb ust. 1 i 2).

W ocenie Sądu art. 15g ust. 18 ustawy COVID stanowi blokadę przyznania publicznych środków finansowych w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca otrzymał już pomoc finansową do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat za łączny okres 3 miesięcy. Przepis ten uniemożliwia przedsiębiorcy otrzymanie pomocy publicznej kilka razy na podstawie tych samych przesłanek. Zdaniem Sądu, ma on również zastosowanie w przypadku, gdy przedsiębiorca otrzymał najpierw dofinansowanie na podstawie art. 15zzb, a później stara się o dofinansowanie na ochronę miejsc pracy na podstawie innego przepisu ustawy COVID, w tym tak jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 15g.

O ile pojęcie "tych samych pracowników" nie budzi wątpliwości, gdyż identyfikacja pracowników następuje na podstawie nazwisk. To na tle określenia "takich samych tytułów wypłat" pojawiają się wątpliwości.

W ocenie Sądu, "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym, tj. przykładowo wynagrodzenie za listopad nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15g ust. 18 ustawy COVID niż wynagrodzenie za grudzień.

Między stronami rozbieżności budzi też pojęcie "3 miesięcy" na gruncie art. 15g ust. 16 w zw. z art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID.

Według organu Skarżący otrzymała już świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy z Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi, a zgodnie z art. 15g ust. 18 ustawy o COVID uprawnione podmioty mogą otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

W ocenie Strony, otrzymane dofinansowanie na podstawie art. 15zzb ustawy COVID na tych samych pracowników nie stoi na przeszkodzie otrzymania dofinansowania na mocy art. 15g ustawy COVID za inne 3 miesiące niż dofinansowanie otrzymane wcześniej.

W niniejszej sprawie Sąd przyznaje rację organowi i stwierdza, że dofinansowanie w ramach ww. przepisów za tych samych pracowników i na podstawie takich samych tytułów jest możliwe maksymalnie za 3 miesiące, co należy wywieść wprost z art. 15g ust. 18 ustawy COVID. Nie ma więc znaczenia, że poprzednio otrzymane dofinansowanie dotyczyło innych 3 miesięcy niż dofinansowanie obecnie wnioskowane przez Stronę. Przyznanie dofinansowania byłoby możliwe jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby otrzymane wcześniej dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Podobne stanowisko zajął WSA w Krakowie (por. wyrok z dnia 13 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 384/21 oraz wyrok z dnia 14 lipca 2021 r. o sygn. akt I SA/Kr 383/21) na tle art. 15gg w zw. z art. 15g ustawy COVID.

Wskazać należy również, że odpowiednikiem art. 15g ust. 18 ustawy COVID jest art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID, który wprowadza zakaz otrzymania dofinansowania przez przedsiębiorcę w sytuacji gdy te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Sąd stwierdza, że "te same koszty" należy odnieść do przepisów ustaw o podatku dochodowym (tj. podatku od osób prawnych i osób fizycznych) w zakresie kosztów uzyskania przychodów (koszty działalności gospodarczej), do których zalicza się, m.in. wynagrodzenia pracowników i należne od nich składki. Na użycie tego sformułowania przez ustawodawcę miało z pewnością wpływ odwołanie się w art. 15zzb ust. 1 i ust. 5 ustawy COVID do pojęcia przedsiębiorcy, mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy i średniego przedsiębiorcy z ustawy Prawo przedsiębiorców, którym przyznawane jest dofinansowanie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 października 2021 r. o sygn. akt I SA/Sz 513/21).

Tutejszemu Sądowi znana jest wykładnia art. 15zzb ust. 12 w zw. z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID (kluczowy w niniejszej sprawie art. 15g ust. 18 ma niemalże identyczną treść), która została dokonana przez WSA w Lublinie w wyroku z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 388/21. WSA w Lublinie nie zgodził się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie art. 15zzb ustawy COVID. Wskazał, że ust. 12 art. 15zzb ustawy COVID wskazuje wprawdzie, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, jednak dokonana przez organ wykładnia tego przepisu w badanych w sprawie realiach jest zdaniem Sądu wadliwa. Ustawodawca posłużył się w tym względzie we wskazanej wyżej normie prawnej pojęciem "te same", a nie "takie same", "tożsame", podczas gdy np. w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID wskazano już, że podmiot może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Obydwa przepisy brzmią zasadniczo odmiennie, a i wnioski z nich wypływające są odmienne.

Sąd odnosząc się powyższego stanowiska oraz zarzutów zawartych w skardze jeszcze raz pragnie przytoczyć treść art. 15g ust. 18 ustawy COVID, zgodnie z którym: "Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy".

Sąd stwierdza, że warunkiem koniecznym do otrzymania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Zdaniem Sądu nie ma przeszkód prawnych do łączenia różnych form pomocy w ramach tzw. Tarczy Antykryzysowej, określonej w ustawie COVID pod warunkiem, że przedsiębiorca nie otrzymuje z kilku źródeł wsparcia na ochronę miejsc pracy tych samych pracowników z takich samych tytułów, tj. wynagrodzenia, składki. Oznacza to, że w przypadku ubiegania się o dofinansowanie wynagrodzeń w Wojewódzkiego Urzędu Pracy zarówno na podstawie art. 15g i art. 15zzb, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - to świadczenia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przysługują przedsiębiorcy tylko przez łączny okres 3 miesięcy. Jeżeli na podstawie art. 15zzb przedsiębiorca otrzymał dofinansowanie na 3 miesiące, to z pomocy w ramach art. 15g może skorzystać wyłącznie w przypadku, jeżeli wnioskował będzie o wsparcie na innych pracowników. W takiej sytuacji dofinansowanie na podstawie art. 15g przysługuje mu również na 3 miesiące.

Wobec powyższego, jeżeli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy z pomocy na podstawie art. 15zzb, to nie przysługuje mu pomoc w trybie art. 15g na tych samych pracowników. Zatem zgodnie z powyższym dany podmiot na tych samych pracowników może uzyskać pomoc przez okres 3 miesięcy łącznie na podstawie art. 15zbb i 15g ustawy COVID. Ustawa dopuszcza bowiem możliwość łączenia dofinansowań z takich samych tytułów, o ile całkowity okres pobierania świadczeń nie przekracza 3 miesięcy na tych samych pracowników.

Zatem forma wsparcia z art. 15g - dopłaty do wynagrodzeń pracowników dotychczas nieobjętych przestojem, ani obniżonym czasem pracy winna być traktowana jako taki sam tytuł jak dopłaty z art. 15zzb. Świadczenia z art. 15g i 15zzb dotyczą bowiem tych samych tytułów, tj. dofinansowania na rzecz ochrony miejsc pracy. Faktyczne skorzystanie z dofinansowania na mocy art. 15zbb ustawy COVID w wyklucza skorzystanie z pomocy przewidzianej w art. 15g.

Skoro w przedmiotowej sprawie Skarżąca otrzymała już na podstawie art. 15 zzb ustawy COVID z Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. za okres od 1 czerwca do 31 sierpnia 2020 r. dofinansowanie na wynagrodzenie dla pracowników objętych wnioskiem z dnia [...] 2020 r. nr [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, to nie może otrzymać ponownie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, że organ prawidłowo zastosował art. 15g ust. 18 ustawy COVID odmawiając przyznania świadczeń określonych wnioskiem z dnia [...] 2020 r. nr [...].

Sąd zwraca uwagę, że art. 15g ust. 18 ustawy COVID stanowi o "tych samych pracownikach" i tylko do tego miejsca rozumowanie Skarżącej jest prawidłowe. Dalej przepis ten posługuję się sformułowaniem "takich samych tytułach wypłat" Posłużenie się przez ustawodawcę terminem "takich samych", bo wynika z tego, że chodzi o rodzaj tytułu a nie o skonkretyzowany tytuł. O ile bowiem wynagrodzenie za pracę za miesiąc czerwiec nie jest tym samym tytułem co wynagrodzenie za miesiąc lipiec - oba będą takim samym, rozumianym rodzajowo, tytułem wypłaty. W konsekwencji na podstawie przepisów tzw. Tarczy antykryzysowej dany pracodawca może otrzymać wsparcie na tego pracownika za okres maksymalnie trzech miesięcy.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zawarte w skardze zarzuty są niezadane i należy skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić.

aj