Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1370/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, ust. 3 pkt 4 i pkt 5, ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 3, art. 25 ust. 1, art. 143
journal: Dz.U. 2018 poz 505
law: Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty.
article: art. 2,32,65 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 184,187 par. 2, 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 373/18 w sprawie ze skargi K. T. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. T. na rzecz Krajowej Rady F. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 373/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. T. na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z 14 czerwca 2017 r. skarżąca K. T. wystąpiła do organu o przyznanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Do wniosku załączyła: oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, zdjęcie, potwierdzenie uiszczenia opłaty w kwocie 100 złotych, a także potwierdzone notarialnie kopie następujących dokumentów:

– dyplomu nr [...] wydanego [...] czerwca 1998 r. i potwierdzającego ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na A. we W.,

– świadectwa nr [...] wydanego [...] listopada 2000 r. i potwierdzającego ukończenie studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia na P. wraz z wykazem przedmiotów oraz liczby godzin zajęć teoretycznych i praktycznych,

– świadectwa nr [...] wydanego [...] lutego 2007 r. i potwierdzającego ukończenie studiów podyplomowych w zakresie nowoczesnych technik promocji zdrowia i korekcji wad postawy na P. wraz z wykazem przedmiotów oraz liczby godzin zajęć teoretycznych i praktycznych.

W piśmie z 16 sierpnia 2017 r. organ wezwał skarżącą do przedstawienia suplementu lub siatki godzin do dyplomu nr [...] wydanego [...] czerwca 1998 r. W odpowiedzi na to wezwanie w dniu 12 września 2017 r. skarżąca nadesłała poświadczoną notarialnie kserokopię wyciągu z kart okresowych osiągnięć studenta do ww. dyplomu.

Uchwałą z [...] listopada 2017 r. nr [...], Krajowa Rada F. (dalej: "KRF", "organ"), na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2018 r., poz. 505 ze zm.) odmówiła K. M. T. stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że żaden z dokumentów załączonych do wniosku nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy. Przytaczając treść art. 13 ust. 3 ustawy, organ ocenił, iż nadesłane przez skarżącą dokumenty nie są dyplomami nadającymi tytuł zawodowy określony w art. 13 ustawy. Z akt administracyjnych wynika, że za przyjęciem uchwały głosowało 44 członków KRF (ogólna liczba członków tego organu wynosi 65), przeciw uchwale głosowało 0 członków, a 1 członek wstrzymał się od głosowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej w ten sposób, że przepisy ustawy nie zostały zastosowane odpowiednio z uwzględnieniem zasady współżycia społecznego i istniejących wątpliwości na korzyść skarżącej,

2. art. 17 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez błędne stosowanie przepisów ustawy, nie uwzględniając zasady sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu fizjoterapeuty w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony w ten sposób, że skarżąca mimo wykonywania należycie zawodu w charakterze fizjoterapeuty przez ponad 10 lat z dołożeniem należytej staranności, z pogłębianiem wiedzy, umiejętności i uprawnień w tym zakresie z uwzględnieniem ówcześnie istniejących wymogów prawnych, obecnie nie może kontynuować pracy w zawodzie z uwagi na stosowanie błędnej wykładni przez organ samorządu w zakresie stwierdzenia prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty,

3. art. 7a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), tj. zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony w ten sposób, że organ wydając uchwałę dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty w zakresie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu, podczas gdy skarżąca w zakresie uzyskanego wykształcenia odpowiada merytorycznemu zakresowi uzyskania tytułu fizjoterapeuty,

4. art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy poprzez ich niezastosowanie, mimo że zakres merytoryczny przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty uzyskany przez skarżącą podczas studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na A. we W. oraz uzyskane podczas studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia - pokrywają się zarówno z zakresem merytorycznym studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja (na poziomie tytułu magistra) wskazane w pkt 4 czy też uzyskanie tytułu magistra (bez wskazania kierunku) oraz ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej wskazane w pkt 5, przy czym organ wzywał skarżącą do uzupełnienia braków poprzez dosłanie siatki godzin, a braki te skarżąca uzupełniła.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej uchwały poprzez stwierdzenie jej prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a także wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponadto skarżąca zażądała, by Sąd zwrócił się do P. o przedłożenie programu studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia wraz z liczbą godzin, wskazania w jakim zakresie kierunek ten przygotowuje do wykonywania zawodu fizjoterapeuty oraz w jakim zakresie program nauczania na tym kierunku jest zbieżny z programem studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja oraz specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Na rozprawie przez Sądem w dniu 25 października 2018 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wniosek o wystąpienie do P. celem przedłożenia programu studiów podyplomowych w zakresie specjalności fizjoterapia.

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 373/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na uchwałę Krajowej Rady F. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy, KRF na wniosek osoby zainteresowanej, stwierdza prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. W myśl art. 21 ust. 3 ustawy, organ stwierdza, w drodze uchwały, prawo wykonywania zawodu albo odmawia stwierdzenia tego prawa, a według art. 25 ust. 1 ustawy, do uchwał w sprawach stwierdzenia i przyznania prawa wykonywania zawodu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych. W art. 13 ust. 3 ustawy, wskazano jakie dyplomy są dyplomami potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji niezbędnych do uzyskania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

W ocenie Sądu, w sprawie nie budzi wątpliwości kwestia jakie dokumenty przedstawiła skarżąca na potwierdzenie swoich kwalifikacji. Sporna między stronami jest ich ocena w świetle art. 13 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Skarżąca legitymuje się dyplomem z [...] czerwca 1998 r. potwierdzającym ukończenie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na A. we W.. Bezsprzecznie nie są to studia wyższe z zakresu fizjoterapii ani na kierunku fizjoterapia lub rehabilitacja. Abstrahując od roku rozpoczęcia studiów wyższych, skarżąca nie spełnia wymogów wymienionych w art. 13 pkt 1 – 4 ustawy. Z pewnością też skarżąca rozpoczęła studia wyższe po 1 stycznia 1980 r., co wyklucza spełnienie warunków objętych pkt 6 i 7 art. 13 ust. 1 ustawy. Natomiast skarżąca ukończyła [...] listopada 2000 r. studia podyplomowe w zakresie specjalności fizjoterapia na P., a [...] lutego 2007 r. - studia podyplomowe w zakresie nowoczesnych technik promocji zdrowia i korekcji wad postawy na P.. Powyższe wskazuje, iż skarżąca jedynie połowicznie wypełniła dyspozycję przepisu art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy, bowiem rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na A. i uzyskała tytuł magistra, jednakże nie ukończyła specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej. Tym samym nie spełnia wymogu przewidzianego w tym przepisie. Nie ma też wątpliwości, iż skarżąca nie uzyskała tytułu zawodowego technika fizjoterapii, kończąc przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 31 maja 2016 r.) szkołę policealną publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej. Prawidłowo zatem organ stwierdził, że skarżąca nie przedłożyła dyplomu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy. Pośrednio przyznaje to sama skarżąca, podnosząc, iż stała się "niewolnikiem" zmian ustawowych i niejako wpadła w pułapkę przepisów stosunkowo "młodej" regulacji. Dlatego jej zdaniem organ winien zrezygnować z wykładni literalnej na rzecz wykładni funkcjonalnej i celowościowej.

Sąd stwierdził, że w teorii prawa i orzecznictwie przyjmuje się, iż przy interpretacji przepisów w pierwszej kolejności należy posługiwać się wykładnią językową. Dopiero gdy wykładnia językowa (gramatyczna) nie prowadzi do jednoznacznego odczytania sensu użytych w normie prawnej słów, należy posługiwać się innymi regułami interpretacyjnymi (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 21 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1034/98, Lex 39791). W ocenie Sądu brak było podstaw do przyjęcia, że brzmienie przepisów mających zastosowanie w sprawie jest niejasne.

W dalszej kolejności Sąd odwołał się do uzasadnienia projektu ustawy (druk sejmowy nr 3001), gdzie w pkt 1 zatytułowanym "Cel i potrzeba regulacji" podano, że "osoby wykonujące zawód medyczny (w tym fizjoterapeuci) muszą podlegać szczególnej odpowiedzialności zawodowej. Zawód fizjoterapeuty jest zawodem regulowanym w 27 krajach Unii Europejskiej. W Polsce nie ma ustawowych jednoznacznych zasad określających dostęp do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Czynności fizjoterapeutyczne wykonują osoby bez kwalifikacji zawodowych, po stosunkowo krótkich kursach przyuczających. Brak właściwych kwalifikacji i kompetencji stanowi wprost zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta wynikające zarówno z błędnej diagnostyki jak i nieprofesjonalnie wykonywanych czynności zawodowych". W punkcie 2 omawianego uzasadnienia projektu (pt. "Projektowany stan prawny") wskazano, iż "projekt ustawy wprowadza mechanizmy mające zapewnić dostęp do wykonywania zawodu tylko profesjonalistom w danym zawodzie (...). Do istotnych instytucji kontrolnych należy rejestr osób uprawnionych do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Możliwość korzystania z danych rejestrowych spowoduje, w krótkim czasie, wyeliminowanie z rynku usług medycznych osób udzielających świadczeń fizjoterapeutycznych bez wymaganych kwalifikacji. Wpis do rejestru zawodowego będzie gwarancją spełniania przez osobę wnioskującą ustawowych wymogów kompetencyjnych. Jest rzeczą oczywistą, iż brak kwalifikacji przy wykonywaniu czynności fizjoterapeutycznych może spowodować nieodwracalne zmiany w organizmie pacjenta, doprowadzić pacjenta do inwalidztwa pacjenta (...)". W odniesieniu do art. 13 ustawy (tj. art. 14 projektu ustawy) zaakcentowano, że projekt ustawy wskazuje warunki wykonywania zawodu fizjoterapeuty, w tym wymogi uzyskania właściwego dyplomu krajowego lub świadectwa czy innego dokumentu potwierdzającego kwalifikacje uzyskane w krajach Unii Europejskiej, EFTA oraz Szwajcarii. Projekt więc uznaje nabyte wcześniej w związku z ukończeniem prawem ustalonego wykształcenia - uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a także wprowadza współczesne wymogi, w tym w kontekście funkcjonowania wspólnego rynku pracy i usług w ramach UE i EOG.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że błędnie został skonstruowany pierwszy zarzut skargi, tj. zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP "w ten sposób, że przepisy ustawy nie zostały zastosowane odpowiednio z uwzględnieniem zasady współżycia społecznego i istniejących wątpliwości na korzyść skarżącej". Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie bada czy zaskarżony akt (decyzja, postanowienie, uchwała) lub inna czynność z zakresu administracji publicznej nie narusza prawa materialnego oraz czy została wydana zgodnie z przepisami postepowania, natomiast nie uwzględnia przy orzekaniu zasad słuszności bądź zasad współżycia społecznego – jak chciałaby tego skarżąca. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto zawarta w art. 2 Konstytucji RP zasada demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej wyznacza granice ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych. Powyższy przepis może stanowić samodzielną podstawę skargi konstytucyjnej (por. art. 79 Konstytucji RP), ale pod warunkiem, iż zostanie sprecyzowany zarzut naruszenia prawa podmiotowego nim chronionego, np. prawa do sprawiedliwego traktowania w dziedzinie stosunków objętych gwarancjami konstytucyjnymi (vide wyroki Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt: SK 16/00 z 11 grudnia 2001 r.; SK 26/01 z 12 grudnia 2001 r.; SK 9/02 z 25 lutego 2003 r.; SK 38/03 z 18 maja 2004 r.) albo kiedy w sposób jasny i niebudzący wątpliwości z naruszeniem art. 2 wiąże się naruszenie innych wolności lub praw skarżącego, chronionych konstytucyjnie (vide orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt: SK 46/05 z 3 kwietnia 2006 r.; Ts 183/05 z 17 lutego 2006 r.). Odpowiada to generalnie traktowaniu przepisu art. 2 Konstytucji jako podstawy niesamodzielnej i pośredniej praw podmiotowych jednostki (tak M. Zubik [w:] Garlicki Leszek (red.), Zubik Marek (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II, Wyd. Sejmowe 2016).

Za niezasadny, zdaniem Sądu, należało uznać zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten przewiduje tworzenie w drodze ustawy samorządów zawodowych, które reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego oraz sprawują pieczę nad należytym ich wykonywaniem w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Istota samorządu zawodów zaufania publicznego wyraża się w harmonijnym łączeniu ochrony partykularnych interesów grupy wykonującej określony zawód i ochrony interesu publicznego, a także w dążeniu do ich uzgadniania przez samych zainteresowanych (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 maja 2001 r., sygn. akt K 37/00). Do kompetencji ustawodawcy należy ukształtowanie modelu funkcjonowania samorządu danego zawodu zaufania publicznego – to ustawa określa kryteria dostępu do tego zawodu, w tym poziom wymaganej wiedzy i praktyki. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 lutego 2004 r. o sygn. akt P 21/02, samorządy zawodów zaufania publicznego mogą, a niekiedy nawet powinny, ograniczać w pewnym zakresie wolność wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej ze względu na cele, dla realizacji których zostały powołane, zawsze jednak w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Na kanwie samorządu F. – osób wykonujących zawód medyczny takim celem jest życie i zdrowie pacjentów, które legło u podstaw wprowadzenia ustawowych warunków, których łączne spełnienie daje prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Jednym z tych warunków jest posiadanie dokumentu potwierdzającego kwalifikacje. Okoliczność, iż skarżąca z jednej strony nie legitymuje się takim dokumentem, a z drugiej strony nie chce uzupełnić wykształcenia (z uwagi na wiek), w żaden sposób nie może stanowić racjonalnego uzasadnienia naruszenia art. 17 ust. 1 Konstytucji RP.

W ocenie Sadu I instancji, chybiony jest też zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 Konstytucji RP, który dotyczy tworzenia w drodze ustawy innych rodzajów samorządu niż samorząd zawodowy reprezentujący osoby wykonujące zawody zaufania publicznego. Samorząd zawodowy F. nie mieści się w ramach przedmiotu regulacji tego przepisu.

Nie można także, zdaniem Sądu, zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 7a k.p.a. W myśl § 1 tego artykułu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W ocenie Sądu, trudno na gruncie niniejszej sprawy doszukać się możliwości jego zastosowania chociażby z tego względu, iż nie zaistniały (niedające się usunąć po zastosowaniu różnych metod wykładni) wątpliwości co do treści normy prawnej.

Ponadto Sąd uznał, że nie można skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy, ponieważ prawidłowo ocenił przedłożone przez skarżącą dokumenty w świetle art. 13 ust. 3 ustawy, uznając, iż żaden z nich nie stanowi dyplomu wymienionego w tym przepisie.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła K. T. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wykształcenie uzyskane przez skarżącą nie odpowiada zakresowi merytorycznemu przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, mimo że skarżąca ukończyła wyższe jednolite magisterskie studia na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na A. we W., a następnie ukończyła studia podyplomowe w-zakresie specjalność fizjoterapia, który to zakres merytoryczny i program edukacji na tychże kierunkach pokrywa się zarówno z zakresem merytorycznym studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja (na poziomie tytułu magistra) wskazane w art. 13 ust. 3 pkt. 4 ustawy czy też uzyskanie tytułu magistra (bez wskazania kierunku) oraz ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej wskazane w art. 13 ust. 3 pkt. 5 ustawy;

2. art. 2 w związku z art. 32 w związku z art. 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w związku z art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty poprzez naruszenie prawa podmiotowego nim chronionego, jakim jest prawo do sprawiedliwego traktowania w dziedzinie równego traktowania w dojściu do zawodu fizjoterapeuty i jego wykonywania

Skarżąca kasacyjnie wystąpiła też w wnioskiem o przedłożenie i rozpatrzenie pytania prawnego na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a. z uwagi na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj.: czy art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty jest zgodny z art. 2 w związku z art. 32 w związku z art. 65 ust. 1 Konstytucji, w szczególności w kontekście ustawowej regulacji umożliwiającej uzyskanie prawo do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, jako że przepis ten wskazuje na katalog zamknięty przypadków uzyskania dyplomów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, pomijając przy tym inne drogi uzyskania kwalifikacji, które swoim zakresem merytorycznym co najmniej pokrywają się z przypadkami zawartymi w katalogu?

Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że wykonuje od ponad 10 lat zawód w charakterze fizjoterapeuty w związku z uzyskanym wykształceniem niezbędnym do wykonywania danego rodzaju pracy zgodnie z ówcześnie panującymi wymogami. Powierzoną pracę w charakterze fizjoterapeuty wykonywała i wykonuje sumiennie, z dołożeniem należytej staranności, ale przede wszystkim efektywnie, stale pogłębiając swoją wiedzę i stale się doszkalając. Kiedy podejmowała się studiów magisterskich, a następnie studiów podyplomowych nie było żadnych obostrzeń co do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a mimo to skarżąca dopełniła należytej staranności, by otrzymać należyte wykształcenie przygotowujące do wykonywania zawodu. Podejmując się studiów przed rokiem 1998 nie było ówcześnie kierunku fizjoterapia, ani specjalizacji fizjoterapeutycznej czy rehabilitacji ruchowej. Abstrahując od kwestii faktycznych czy takie kierunki lub specjalności były dostępne na polskich uczelniach, istotne w sprawie jest to, że nie było wskazanych wymogów legalnych, by zostać fizjoterapeutą. Mimo to skarżąca z poszanowania do tej profesji i bacząc jak istotne znaczenie ma profesjonalne przygotowanie, jakie niesie ze sobą ryzyko oraz jakie mogą być konsekwencje wadliwie wykonywanych zabiegów, sama dołożyła należytej staranności, by uzyskać zawodowe przygotowanie na bardzo wysokim poziomie merytorycznym zarówno teoretycznym, jak i praktycznym. Na tę okoliczność skarżąca przedłożyła uzyskane dyplomy wraz z kartami okresowymi osiągnięć. Ponadto skarżąca pracowała od 1998 roku w szkolnictwie specjalnym, prowadziła zajęcia z fizjoterapii, w tym z kinezyterapii, przez co najmniej 5 lat pracowała jako nauczyciel gimnastyki korekcyjnej i nauczyciel fizjoterapii, co poparła dodatkowo swoim wieloletnim stażem zawodowym i uzyskanym doświadczeniem.

Skarżąca kasacyjnie wskazała, że ukończyła wyższe studia magisterskie na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na A. we W., następnie studia podyplomowe specjalność fizjoterapia na P. oraz studia podyplomowe w zakresie nowoczesne techniki promocji zdrowia i korekcji wad postawy na P.. Zakres tychże studiów pokrywa się zarówno z zakresem merytorycznym studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja (na poziomie tytułu magistra), na co wskazuje art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty, jak i z zakresem tytułu magistra (bez wskazania na kierunek) i specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej, które wskazuje art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty. Co więcej zakres merytoryczny uzyskanego wykształcenia przez skarżącą znacznie przewyższa zakres merytoryczny programu nauczania wskazany w ustawie.

Porównując program nauczania odbyty przez skarżącą i jego zakres merytoryczny z innymi wskazanymi przez ustawę o zawodzie fizjoterapeuty, w ocenie skarżącej kasacyjnie, uznać należy, że spełnia on oczekiwania ustawodawcy i cel samej ustawy urzeczywistniony w jej treści, a na który wskazuje Sąd I instancji. Mianowicie w uzasadnieniu wyroku Sąd odwołuje się do uzasadnienia projektu ustawy, wskazując na konieczność podlegania szczególnej odpowiedzialności zawodowej przez F.. W uzasadnieniu wskazano, że Polsce nie ma ustawowych jednoznacznych zasad określających dostęp do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Czynności fizjoterapeutyczne wykonują osoby bez kwalifikacji zawodowych, po stosunkowo krótkich kursach przyuczających. Brak właściwych kwalifikacji i kompetencji stanowi wprost zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta wynikające zarówno z błędnej diagnostyki jak i nieprofesjonalnie wykonywanych czynności zawodowych. Projekt ustawy wprowadza mechanizmy mające zapewnić dostęp do wykonywania zawodu tylko profesjonalistom w danym zawodzie.

Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że rozumie intencje ustawodawcy i zgadza się z koniecznością uregulowania zawodu fizjoterapeuty, tym bardziej w kontekście regulacji unijnych. Bez wątpienia tylko gwarancja wysokiej jakości świadczonych usług w zawodzie fizjoterapeuty pozwoli na odnoszenie sukcesów w poprawie stanu zdrowia pacjenta i zminimalizuje ryzyko błędnej fizjoterapii. Skarżąca stwierdziła, że sama wyszła z takiego założenia na długo przed regulacją ustawową podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe. Właśnie w związku z posiadanym bogatym doświadczeniem zawodowym i pracą z pacjentami dotkniętymi poważnymi wadami wie jak kluczowa jest prawidłowa diagnoza i dobranie odpowiedniej rehabilitacji ruchowej, a jakie mogą być negatywne konsekwencje ewentualnych pomyłek.

Mimo wykształcenia i doświadczenia, a także wysokiej etyki pracy skarżąca kasacyjne nie może wykonywać zawodu z powodu niepełnej regulacji ustawowej. Sąd I instancji wskazuje w uzasadnieniu, że projekt ustawy uznaje nabyte wcześniej uprawnienia do wykonywania zawodu fizjoterapeuty w związku z ukończeniem prawem ustalonego wykształcenia. Niestety nie sposób zgodzić się w pełni z takim twierdzeniem. Ustawa bowiem uznaje nabyte wcześniej uprawnienia, ale tylko w części, nie uznaje innych możliwości dojścia do zawodu, a stosując katalog zamknięty respektowanych dyplomów ewidentnie zamyka drogę osobom, których ścieżka zawodowa potoczyła się w inny a ówcześnie możliwy sposób, jak w przypadku skarżącej. Zatem zdanie to jest prawdziwe tylko w części. Cel ustawy acz świetny i słuszny, to w efekcie doprowadził do naruszenia zdaniem skarżącej przepisów Konstytucji.

W ocenie skarżącej kasacyjnie, nie bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżąca faktycznie wykonywała zawód fizjoterapeuty przez szereg lat, zatem jej dojście do zawodu (rodzaju uzyskanego wykształcenia) nie jest tylko rozważaniem hipotetycznego przypadku, tylko realnie występującym zagadnieniem. Z uwagi na powyższe zdaniem skarżącej kasacyjnie doszło do naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wykształcenie uzyskane przez skarżącą nie odpowiada zakresowi merytorycznemu przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, mimo że skarżąca ukończyła wyższe jednolite magisterskie studia na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne na A. we W., a następnie ukończyła studia podyplomowe w zakresie specjalność fizjoterapia, który to zakres merytoryczny i program edukacji na tychże kierunkach pokrywa się zarówno z zakresem merytorycznym studiów wyższych na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja (na poziomie tytułu magistra) wskazane w art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy czy też uzyskanie tytułu magistra (bez wskazania kierunku) i ukończenie specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej wskazane w art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, doszło także do naruszenia art. 2 Konstytucji w związku z art. 32 Konstytucji w związku z art. 65 ust. 1 Konstytucji poprzez naruszenie prawa podmiotowego nim chronionego, jakim jest prawo do sprawiedliwego traktowania w dziedzinie równego traktowania w dojściu do zawodu fizjoterapeuty i jego wykonywania, co w efekcie czyni art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy niezgodny z Konstytucją.

W ocenie skarżącej kasacyjnie doszło do naruszenia gwarancji praw i wolności człowieka, w szczególności prawa podmiotowego tj. nierównego traktowania w wykonywaniu zawodu – w tym znaczeniu, że adresatem naruszonych przepisów jest obywatel i że przepisy te kształtują jego sytuację prawną oraz że adresat tejże normy ma możność wyboru zachowania się, tzn. spełnienia lub niespełnienia tej normy (vide: J. Trzciński, Zakres podmiotowy i podstawa skargi konstytucyjnej, w: Skarga konstytucyjna, Warszawa 2000, s. 56). Prawo do sprawiedliwego traktowania podlega szczególnej ochronie, bowiem odnosi się do stosunków objętych gwarancjami konstytucyjnymi, choćby ogólnie ujętymi, a w przedmiotowej sprawie odnosi się konkretnie do prawa do wykonywania zawodu, w tym równego traktowania w dojściu do zawodu fizjoterapeuty. Prawo to narzuca niejako obowiązek stania przez państwo na straży sprawiedliwości społecznej poprzez unikanie wydawania aktów mogących stać z nią w sprzeczności, a w razie ich wydania narzuca obowiązek ich eliminowania. Dotyczy to zarówno etapu stanowienia, jak i stosowania prawa.

Zasada równości nakazuje jednakowe traktowanie wszystkich podmiotów wyróżnionych według danej cechy. Cecha ta musi odpowiadać realiom i standardom adekwatnym w sferze, której dotyczy, jej wyodrębnienie musi być zgodne z zasadami panującymi w państwie prawnym, by stosowane rozróżnienia w oparciu o tę cechę były sprawiedliwe. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, doszło do naruszenia ww. przepisów Konstytucji, ponieważ ustawa dokonała uprzywilejowanego traktowania jednych przypadków dojścia do zawodu fizjoterapeuty z całkowitym pominięciem innych przypadków, bez równoczesnego wskazania na konkretną cechę pozwalającą na takie rozróżnienie, a co więcej bez wskazania na sprawiedliwość tej cechy. Nie sposób bowiem uznać, że dokonane ustawowe rozróżnienie dojścia do zawodu jest sprawiedliwe, ani że w sposób sprawiedliwy gwarantuje realizację celu ustawy, jakim jest zapewnienie wysokich standardów świadczonych usług fizjoterapeutycznych i bezpieczeństwa pacjentom. Niezrozumiałe jest z jakich powodów ustawodawca uznał na przykład, że 3-miesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji (art. 13 ust. 3 pkt 7 ustawy) lub ukończenie szkoły policealnej i uzyskanie tytułu zawodowego technika fizjoterapii (art. 13 ust. 3 pkt 8 ustawy) daje lepszą gwarancję prawidłowego wykonywania zawodu niż studia podyplomowe w zakresie specjalności fizjoterapia i studia podyplomowe w zakresie nowoczesnych technik promocji zdrowia i korekcji wad postawy, które ukończyła skarżąca obok ukończenia studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne w zakresie specjalności wychowanie fizyczne specjalne (studia magisterskie częściowo pokrywają się z zakresem np. pkt 7). Z takiego rozróżnienia nie wynika cecha pozwalająca na sprawiedliwe dokonanie podziału w dojściu do zawodu. Cecha ta jeśli w ogóle istnieje, to znana jest wyłącznie ustawodawcy, a i wówczas stanowi ona jawne naruszenie zasady sprawiedliwości i równego traktowania w dojściu do zawodu fizjoterapeuty i jego wykonywania. Uznać zatem należy, że doszło do nieuprawnionego rozróżnienia, które w efekcie doprowadziło do niesprawiedliwego traktowania, gdzie jako kryterium uznać należy dojście do zawodu fizjoterapeuty.

W art. 13 ust. 3 ustawy doszło do pominięcia osób, które tak jak skarżąca uzyskała odpowiednie wykształcenie gwarantujące wysoki poziom merytoryczny przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, a z pewnością wyższy pod względem liczby zajęć teoretycznych i praktycznych, niż szkoła policealna (pkt 8) czy trzymiesięczny kurs specjalizacyjny z rehabilitacji (pkt 7), a co najmniej poziom tożsamy z specjalizacją I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej (pkt 5) czy dwuletnia specjalizacja z zakresu gimnastyki leczniczej lub rehabilitacji ruchowe w ramach studiów (pkt 6).

Zatem istotne jest czy odmienne potraktowanie osób, które mimo merytorycznie tożsamego wykształcenia a nie ujętego w ustawie, odpowiada wymaganiom równego traktowania. Jak wynika z powyższej analizy rozróżnienie to nie jest ani sprawiedliwe, ani licujące z zasadami panującymi w demokratycznym państwie prawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Krajowa Izba F. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Stwierdzić również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących oraz, że nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K. T. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy podniesiony przez skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia art. 13 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty. Naruszenie to, zdaniem skarżącej kasacyjnie miałoby polegać na uznaniu, "że wykształcenie uzyskane przez skarżącą nie odpowiada zakresowi merytorycznemu przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty". Stanowiska tego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić. Zarzucając naruszenie ww. przepisów skarżąca kasacyjnie odwołuje się nie do istniejącej treści przepisu, tylko do treści, która jej zdaniem w tym przepisie powinna być. Zarówno w art. 13 ust. 3 pkt 4 jak i art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty wskazuje się jakim wykształceniem należy się wykazać, aby uzyskać prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty.

Z art. 13 ust. 3 pkt 4 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty wynika, że dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe na kierunku rehabilitacja ruchowa lub rehabilitacja i uzyskała tytuł magistra na tym kierunku.

Z kolei z art. 13 ust. 3 pkt 5 wynika, że dyplomem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji jest dyplom wydany osobie, która rozpoczęła przed dniem 1 stycznia 1998 r. studia wyższe w A. i uzyskała tytuł magistra oraz ukończyła specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie rehabilitacji ruchowej.

Ani w art. 13 jak również w innych przepisach ww. ustawy nie ma zapisu, że podstawą uzyskania prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty może być także ukończenie innych studiów o ile odpowiadają one "zakresowi merytorycznemu przygotowania do wykonywania zawodu fizjoterapeuty". Zarówno Krajowa Rada F. jak i Sąd I instancji oceniały, czy istnieją przesłanki do wykonywania przez skarżącą kasacyjnie zawodu fizjoterapeuty w oparciu o treść przepisów jaka zawarta jest w ustawie, nie zaś w oparciu o treść, jaka zdaniem skarżącej kasacyjnie powinna być.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej skarżąca kasacyjnie w istocie podnosi zarzut niezgodności przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zwodzie fizjoterapeuty z art. 2 Konstytucji. W ocenie skarżącej kasacyjnie ustawa ta pozbawiła ją praw nabytych w postaci prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, który to zawód skarżąca kasacyjnie wykonywała przed wejściem w życie tej ustawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zwodzie fizjoterapeuty pozbawiają skarżącą kasacyjnie prawa nabytego w postaci prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. O prawie nabytym można mówić wówczas, gdy prawo to wynika z przepisów prawa stanowionego. W niniejszym przypadku taka sytuacja nie występuje. Przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty nie istniały przepisy prawne, które określałyby, kto może wykonywać ten zawód i jakie wymogi należy spełniać, by zawód ten wykonywać. Nie istniały przepisy, z których wynikałoby, że osoba, która spełni określone wymogi nabędzie prawo do wykonywania zawodu terapeuty. Takie wymogi określiła dopiero ww. ustawa. Dopiero po wejściu w życie tej ustawy zawód fizjoterapeuty stał się zawodem regulowanym i dopiero w z przepisów tej ustawy można wywieść, że osoby spełniające zawarte w niej kryteria nabywają prawo do wykonywania zawodu terapeuty.

W odniesieniu do sytuacji skarżącej kasacyjnie nie można nawet przyjąć, że uzyskała ona ekspektatywę prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podzielić należy pogląd wyrażony przez Michała Jackowskiego, że nie każda nadzieja na powstanie prawa (zaczątek prawa) jest ekspektatywą. Ekspektatywami są wyłącznie takie sytuacje, którym prawo przyznaje silne stanowisko prawne (tzn. prawnie je zabezpiecza) i które spełniają funkcje samodzielne, niezależne od poprzedzanego prawa podmiotowego. Sytuacja prawna, aby mogła być uznana za ekspektatywę, musi cechować się określonym stopniem stałości (mocy), a w odniesieniu do praw majątkowych - tworzyć określoną sytuację majątkową, zdolną do pełnienia samodzielnej roli w obrocie prawnym. Ponadto normy prawne winny wytwarzać dostateczny stopień pewności nabycia pełnego prawa podmiotowego (Ekspektatywa jako przedmiot ochrony konstytucyjnej – LEX). W niniejszej sprawie przed wejściem w życie ustawy o zawodzie fizjoterapeuty żaden przepis prawa stanowionego nie przyznawał osobom wykonującym zawód fizjoterapeuty, że będą mogły one zawód ten wykonywać także po wejściu ustawy, która przekształci go z wolnego zawodu w zawód regulowany.

Podniesiony przez skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia art. 65 ust. 1 Konstytucji RP jest także w istocie zarzutem niezgodności przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty.

Art. 65 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy zaś wyjątki od tej zasady określa ustawa. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt K 16/15 (OTK-A 2017/49) żadna z wolności składowych wymienionych w tym przepisie nie ma charakteru absolutnego, bo art. 65 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji wyraźnie upoważnia ustawodawcę do ich ograniczania. Ustanowione wyjątki nie mogą jednak naruszać istoty tych wolności ani nakazów płynących z zasady proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do przyjęcia, że wprowadzone ustawą o zawodzie fizjoterapeuty wymogi odnośnie do wykształcenia, które należy posiadać, by wykonywać ten zawód nie naruszają istoty wolności i wyboru zawodu ani nakazów płynących z zasady proporcjonalności, wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przyjęte w ustawie kryteria są racjonalne pozwalają szerokiemu kręgowi osób na uzyskanie prawa do wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Z odpowiedzi na skargę kasacyjną przesłanej przez Krajową Radę F. wynika, że liczba F. przekroczyła 61 tysięcy zaś odmowa stwierdzenia prawa wykonywania zawodu nie przekroczyła 200 przypadków.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, to czy prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty powinno przysługiwać także osobom posiadającym takie wykształcenie jakie posiada skarżąca kasacyjnie można rozpatrywać jedynie w kategoriach postulatu do ustawodawcy o zamianę ustawy o zawodzie fizjoterapeuty poprzez poszerzenie kręgu osób uprawnionych do uzyskania prawa do wykonywania tego zawodu.

Wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie stanowisko nie pozbawia skarżącej kasacyjnie możliwości wniesienia skargi konstytucyjnej na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. 2393 t.j.).

Odnośnie do wniosku skarżącej kasacyjnie o wystąpienie z pytaniem prawnym w trybie art. 187 § 1 P.p.s.a., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on niezasadny. Zgodnie z treścią art. 187 § 1 P.p.s.a. jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Tymczasem treść pytania, które skarżąca kasacyjnie postuluje zadać składowi siedmiu sędziów, wskazuje na kwestionowanie przez skarżącą kasacyjnie zgodności przepisów ustawy o zawodzie fizjoterapeuty z przepisami Konstytucji RP. O zgodności ustaw z Konstytucją RP rozstrzyga Trybunał Konstytucyjny (art. 188 pkt 1 Konstytucji RP).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do występowania do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (art. 52 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zachodzą bowiem uzasadnione wątpliwości odnośnie do zgodności z Konstytucją RP mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.