Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 945/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Jerzy Solarski AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 945/04

U Z A S A D N I E N I E

Starosta [...] decyzją [...] z dnia [...].08.2004 r. uznał J. P. za bezrobotnego z dniem 2 sierpnia 2004 roku i przyznał mu prawo do zasiłku od dnia 10 sierpnia 2004 roku w wysokości 605,10 zł miesięcznie.

Podstawę prawną decyzji stanowi art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 7l ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. nr 99, poz. 1001/ oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji J. P. spełniał określone w ustawie warunki do uznania go za osobę bezrobotną oraz do przyznania zasiłku. Dodał, że prawo do zasiłku przysługuje, o ile nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę.

J. P. odwołał się od tej decyzji, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów uprawniających do przyznania świadczeń na "starych zasadach", tj. obowiązujących do 31 lipca 2004 roku, wyjaśniając szczegółowo przyczynę niezachowania terminu. Podał, że ma przepracowane 43 lata, posiada wymagany okres zatrudnienia oraz wiek /62 lata/ uprawniający do otrzymania świadczenia przedemerytalnego, a nie zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda [...] decyzją [...] z dnia [...].10.2004 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Podstawę prawną decyzji stanowi art. 10 ust.4 pkt 2, art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 71 usyt.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy /tj. w dniu 2 sierpnia 2004 roku/ J. P. spełniał warunki określone w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy konieczne do uzyskania statusu osoby bezrobotnej . Status ten został mu więc przyznany z dniem rejestracji.

Zgodnie z przepisem art. 71 ust.1 i 2 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...) lub zaszły względem niego inne zdarzenia określone w kolejnych literach i punktach tego przepisu.

J. P. spełnił warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji /od 01.02.2003 r. do 01.08.2004 r./ był zatrudniony oraz opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przekraczający 365 dni, dlatego zasadne było wydanie przez organ zatrudnienia decyzji przyznającej prawo do zasiłku od dnia 10.08.2003 roku.

Odnośnie świadczenia przedemerytalnego organ wskazał, że na mocy art. 23 ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) z dniem 1 września 2004 roku ZUS przejął zadania związane z przyznawaniem wypłat świadczeń przedemerytalnych. Zgodnie z ustawą, po upływie 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli PUP nie zaproponuje odpowiedniego zatrudnienia skarżący może w ciągu 30 dni od daty wydania przez PUP poświadczenia 6-miesięcznego pobierania zasiłku, złożyć wniosek do ZUS o przyznanie świadczenia przedemerytalnego (art. 2 ust. 3 ustawy).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. P. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody, bowiem nie uwzględnia ona wniosku zawartego w odwołaniu od decyzji Starosty [...]. Wniosek dotyczył bowiem przywrócenia terminu do składania dokumentów uprawniających do przyznania świadczeń przedemerytalnych, do których skarżący ma uprawnienia. Nie kwestionuje uznania go za osobę bezrobotną, bo się z tym zgadza. Uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że ponieważ skarżący wniósł pismo, które nazwał "odwołaniem", organ II instancji wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję I instancji. Skoro Starosta [...] wydał decyzję w przedmiocie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, postępowanie odwoławcze prowadzone było również w takim zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może być uchylona w razie stwierdzenie, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewody [...] Sąd uznał, że została ona wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 127 k.p.a., od decyzji organu I instancji służy stronie odwołanie. Akta sprawy wskazują, że J. P., w terminie przewidzianym w przepisie art. 129 § 2 k.p.a., wniósł do organu pismo, które zatytułował "odwołaniem". W piśmie tym odwołujący nie polemizuje z decyzją Starosty [...], natomiast składa wniosek o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów uprawniających do przyznania świadczeń emerytalnych na zasadach obowiązujących wg ustawy.

Postępowanie odwoławcze zostaje uruchomione przez czynność procesową strony, jaką jest wniesienie odwołania. Przepis art. 128 k.p.a. stanowi, że odwołanie nie wymaga szczególnego uzasadnienia, wystarczy, że strona wyrazi niezadowolenie z wydanej decyzji. Aby jednak odwołanie wywołało skutek prawny, musi spełniać wymagania co do treści, formy, terminu jego dokonania. Niezadowolenie z decyzji wydanej przez organ I instancji jest zasadniczym elementem przesądzającym o zakwalifikowaniu czynności procesowej strony do czynności wniesienia odwołania /vide wyrok NSA 11.09.2001 I SA 637/00/.

Z treści pisma z dnia 9 września 2004 roku, zatytułowanego przez J. P. "odwołaniem" nie wynika, by odwołujący nie zgadzał się z treścią wydanej decyzji. Zawarty tam wniosek dotyczy natomiast nowych okoliczności, a organ odwoławczy nie mógł go rozpoznać, bowiem decyzja Starosty dotyczyła innego przedmiotu postępowania. Skoro jednak przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji była kwestia przyznania statusu bezrobotnego i związanego z tym prawa do zasiłku, a odwołanie dotyczyło przyznania świadczenia przedemerytalnego, bez kwestionowania rozstrzygnięcia tego organu, należało wezwać stronę w celu wyjaśnienia tej okoliczności, a w szczególności wyjaśnienia, czy pismo jest odwołaniem od decyzji, czy też jest nowym wnioskiem w nowej sprawie.

Orzecznictwo i piśmiennictwo dotyczące postępowania odwoławczego jest zgodne, że odwołanie musi odpowiadać wymogom formalnym. Jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości w tym względzie, nie mogą być one przyjęte automatycznie jako przemawiające za istnieniem odwołania, bez próby wyjaśnienia wątpliwości w trakcie postępowania dowodowego mającego na celu uzyskanie wyjaśnień od osoby, która dokument sporządziła /vide – wyrok NSA 06.09.2000 SA 942-99/.

Z akt sprawy wynika, że po wydaniu zaskarżonej decyzji, która nosi datę [...].10.2004, Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku J. P., wydał w dniu [...].11.2004 decyzję orzekającą o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Na rozprawie w dniu 17 marca 2005 roku skarżący oświadczył, że nie przypomina sobie, by tę decyzję otrzymał, nie składał też od niej odwołania. Tak więc sąd nie posiada informacji, czy wymieniona decyzja jest ostateczna, co nie zmienia faktu, że decyzja będąca przedmiotem oceny jest wadliwa z powodów wymienionych wyżej.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien wezwać skarżącego do oświadczenia się, czego dotyczy jego żądanie zawarte w odwołaniu, co pozwoli na zajęcie stanowiska w tym przedmiocie i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe Sąd uznał skargę za uzasadnioną i na podstawie przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.