Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 3967/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi K. S. i A. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżących kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

2 IV SA 3967/03

UZASADNIENIE

K. S. i A. S. właściciele nieruchomości oznaczonej nr 1/157 obręb K., gmina O., wnieśli zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu K. w gminie O. w odniesieniu do zakwalifikowania terenu na którym położona jest ich działka jako rolnego zamiast jak proponowali rekreacyjno-budowlanego.

Rada Miejska w O. uchwałą nr "[...]" z dnia 29 sierpnia 2003 r. uznając zastrzeżenia K. i A. S. za protest nie przyjęła ich do uwzględnienia w projekcie planu. W ocenie Rady protest nie mógł być uwzględniony ze względu na:

- Charakter, wielkość oraz zagospodarowanie tej działki i terenów sąsiednich;

- Kontynuację myśli planistycznej zawartej w obowiązującym planie i to, że przeznaczenie terenu w projekcie planu w żaden sposób nie odbiera i nie ogranicza żadnych praw nabytych wcześniej;

- Prawo do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w projekcie planu przysługujące organom sporządzającym plan zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.

K. i A. S. wnieśli skargę na powyższą uchwałę, żądając stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu skargi podali, że sprzedawca działek zapewniał ich, iż są przeznaczone pod zabudowę letniskową, geodeci dzielili działki, a Urząd Miasta to akceptował. Dalej wskazali, że ich działka graniczy z trzema innymi działkami, należącymi do rodziny, które łącznie stanowią powierzchnię 2.400 m2 i razem z innymi sąsiednimi działkami tworzą pas działek przed którymi bliżej jeziora znajduje się pas działek, na których już poprzedni plan pozwalał na zabudowę letniskową. Dlatego niezrozumiała jest odmowa przeznaczenia pod zabudowę letniskową działek położonych dalej od brzegu jeziora. Przeznaczeniu pod zabudowę nie przeszkadza też wielkość działki skarżących (ponad 600 m2), bowiem zabudowa może dotyczyć kilku działek łącznie. Dodatkowo podali też, że powoływanie się na poprzedni plan jest chybione, bowiem nowy plan jest opracowywany po to, aby wprowadzić ewentualnie inne ustalenia w stosunku do obowiązujących wcześniej.

2 IV SA 3967/03 2

Nie bez znaczenia jest też w ocenie skarżących, konieczność promowania walorów turystycznych gminy a do tego jest nieodzowna zabudowa letniskowa.

Rada Miejska w O. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, twierdząc że procedura sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Działka, której dotyczył protest zawsze miała wyłącznie rolne przeznaczenie i nie została nabyta od jednostek samorządowych. Wobec tego Gmina nie miała wpływu na sposób dzielenia działek, który odbywał się wyłącznie z woli sprzedawcy i kupujących. Zaproponowane rozwiązania w projekcie planu zostały dostosowane do uwarunkowań przyrodniczych, terenowych i konieczności zachowania możliwości zabudowy na terenach, które w sposób legalny były zabudowywane na podstawie poprzednio obowiązującego planu. Działki znajdujące się w okolicy spornego terenu mające przeznaczenie pod zabudowę letniskową stanowią kompleks na terenach o lepszych predyspozycjach pod zabudowę oraz kompleks wyczerpujący możliwość zabudowy na półwyspie bez naruszenia jego walorów krajobrazowych i środowiskowych. Dalsza zabudowa tych terenów doprowadziłaby do bezpowrotnego zniszczenia unikalnych wartości przyrodniczo - krajobrazowych tego terenu. Zdaniem Rady fakt, że kilka działek należy do członków tej samej rodziny nie gwarantuje, że wszystkie działki zostaną przeznaczone pod jedną inwestycję. Podział działek świadczyć może o braku chęci do prowadzenia jednej inwestycji na kilku działkach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Art. 24 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 ze zm. Dalej jako UZP/ stanowi, że każdy kogo interesy prawne lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść na piśmie zarzut, a uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutu może być zaskarżona do Sądu administracyjnego, w przeciwieństwie do uchwały rady o odrzuceniu protestu, który może wnieść każdy kto kwestionuje ustalenia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, od której osobie składającej protest nie przysługuje skarga do Sądu administracyjnego (art. 23 UZP). W rozpatrywanej sprawie skarżący są właścicielami nieruchomości położonej na obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnieśli zastrzeżenia do tego projektu wskazując, że proponowane ustalenia naruszają ich interes prawny, co wynika z ich prośby

2 IV SA 3967/03 3

o przekształcenie terenu z przeznaczenia rolnego na teren pod zabudowę letniskową. Zastrzeżenia te zostały zakwalifikowane jako protest i odrzucone. Z powyższego wynika jednak, że wnioski K. i A. S. mają znamiona prawne zarzutu w rozumieniu art. 24 ust. l UZP i w konsekwencji powinny być załatwione w trybie określonym w art. 24 UZP, a nie art. 23 UZP. Zatem przyjęcie, iż pismo skarżących z 25.05.2003 r. było protestem, a nie zarzutem prowadzi do poważnego ograniczenia praw strony wynikających z powyższych przepisów i skutkuje samo w sobie stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż brak wyczerpującego uzasadnienia uchwały o odrzuceniu zarzutu tak pod względem faktycznym jak i prawnym, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Stosownie do art. 24 ust. 4 UZP kontroli sądowej podlega uchwała o odrzuceniu zarzutu. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, miał na uwadze wyłącznie rozstrzygnięcie i uzasadnienie w niej zawarte. W związku z tym, dodatkowe uzupełniające uzasadnienie stanowiska Rady zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogło być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej uchwały. Obowiązkiem Rady wynikającym z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest zawarcie w uchwale uzasadnienia faktycznego i prawnego. Żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości uzupełnienia stanowiska Rady wyrażonego w uchwale o odrzuceniu zarzutu.

W każdym przypadku odrzucenia zarzutu uchwała rady gminy powinna wskazać przesłanki jakimi kierowała się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne oraz wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymagania określone w art. 24 ust. 3 UZP. Rada z przysługujących jej uprawnień, szczególnie planistycznych, nie może korzystać w sposób dowolny, a podejmowane ustalenia powinny być wynikiem wszechstronnego rozważenia konkretnego stanu faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały trudno doszukać się uzasadnienia faktycznego. Rada uzasadniając swoje stanowisko ograniczyła się do ogólnych stwierdzeń. Rada argumentując swoje stanowisko charakterem, wielkością oraz zagospodarowaniem działki i terenów sąsiednich nie wskazała o jaki charakter, wielkość, sposób zagospodarowania chodzi i dlaczego ma to wpływ na nieuwzględnienie wniosku skarżących. Także w dalszej części lakonicznego uzasadnienia nie sposób uzyskać odpowiedzi dlaczego rozwiązanie kontynuacji poprzedniego planu jest lepszym niż jego zmiana tak jak proponują skarżący.

2 IV SA 3967/03 4

Powyższe wskazuje, że zaskarżona uchwała nie odpowiada wymogom określonym w art. 24 ust. 3 UZP, co uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonej uchwały. W tej sytuacji należało uznać, że skarżący pozbawieni zostali możliwości rzeczywistego skorzystania z gwarantowanej ustawowo ochrony interesów prawnych, gdyż Rada skorzystała z uprawnienia do odrzucenia zarzutu w sposób niezgodny z prawem.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 147 § l ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały i na podstawie art. 200 tej ustawy orzekł o kosztach postępowania sądowego.