Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 167/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kształcenia młodocianego.

W dniu 23 lipca 2015 r. (por.: k-39 akt sądowych) dokonano doręczenia pełnomocnikowi skarżącego, odpisu zapadłego wyroku wraz z uzasadnieniem.

Następnie, pismem procesowym z dnia 12 sierpnia 2015 r., działający w imieniu skarżącego radca prawny M. B. wniósł skargę kasacyjną na ww. wyrok, a skarga ta została nadana za pośrednictwem poczty w dniu 22 sierpnia 2015 r. (por.: data stempla na kopercie, k-53 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną należało odrzucić.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wniesienie sformalizowanego środka prawnego jakim jest skarga kasacyjna obwarowane jest szeregiem wymogów odnoszących się zarówno do możliwych ustawowych podstaw skargi, jak i do jej formy.

Wymogi te zostały określone przez ustawodawcę w art. 176 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, czyli określonym w art. 46 oraz 47 P.p.s.a., a także zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Z powyższego wynika, że ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna, tj. powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi żadnych wątpliwości, że niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, a wymienionych w art. 176 P.p.s.a. po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji, z zastrzeżeniem sytuacji niezawarcia wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (ten wymóg konstrukcyjny może zostać uzupełniony w związku z treścią wyroku TK z 8 kwietnia 2014 r., SK 22/11, OTK-A 2014/4/37).Powyższe wymogi wynikają stąd, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W szczególności więc niewskazanie podstaw zaskarżenia, przez co należy rozumieć przytoczenie konkretnych, naruszonych zaskarżonym orzeczeniem przepisów ze wskazaniem sposobu ich naruszenia (art. 174 P.p.s.a.), powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej (por.: postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., FSK 41/04, opubl. ONSAiWSA 2004/1/9). Tak restrykcyjna wykładnia art. 176 P.p.s.a. ma ścisły związek z tzw. przymusem adwokackim, o którym mowa w art. 175 P.p.s.a., tj. wymogiem sporządzenia ww. środka odwoławczego przez profesjonalistę, mającego w założeniu prawodawcy zapewnić właściwą formę i poziom merytoryczny tegoż sformalizowanego pisma procesowego. Jest również ściśle związana z granicami orzekania Sądu odwoławczego, który rozstrzyga tylko w ramach wniosków i zarzutów strony skarżącej nie będąc uprawnionym do formułowania zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia niejako za stronę- art. 183 § 1 P.p.s.a. (por.: postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r., I FZ 45/15, dostępne na stronie internetowej: www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, ogranicza się jedynie do wymienienia przepisów prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. nr 224, poz. 162), a także § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. nr 224, poz. 1626), których naruszenie, zdaniem autora skargi, nastąpiło wydanym przez Sąd I instancji wyrokiem. Autor skargi w żaden sposób nie sprecyzował jednakże zarzutów i nie uzasadnił naruszenia przez kwestionowany wyrok ww. przepisów prawa, ograniczając się jedynie do ich wymienienia. Stosownie natomiast do art. 174 P.p.s.a., stawiając zarzut naruszenia prawa, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić, na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego czy przepisów postępowania. W uzasadnieniu tym należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez Sąd, ale również sprecyzować swoje własne stanowisko wobec zaskarżonego orzeczenia, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. Koniecznym natomiast elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy, zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05 - LEX nr 173263; z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06 – LEX nr 236385). Sąd nie może również samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por.: wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 10/04, opubl. "Monitor Prawniczy" 2004, nr 9, s. 392).

Mając na uwadze powyższe, skargę kasacyjną należało odrzucić na zasadzie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji.