Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 93/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art 10 par 1, art. 61 par 4kpa, art. 110 ust 5 i 6 ustawy z dn. 6.04.1990r. o Policji, par 4 ust. 1 pkt 3 rozp. Min. Spraw. Wewn. i Adm. z 2006r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi R. O. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Sz 340/07 po rozpatrzeniu skargi R. O. uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. nr [...]. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Komendant Miejski Policji powołanym rozkazem personalnym

z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jednolity Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. z 2002 r., Nr 86, poz.789 ze zm.) w związku

z art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006r, Nr 158, poz.1122), przyznał R. O. nagrodę roczną za [...] r. w wysokości 80 % jednomiesięcznego uposażenia. Powołał się przy tym na fakt niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, stwierdzony w opinii służbowej oraz na obligatoryjność obniżenia

w takich przypadkach nagrody rocznej o 20 do 50 % .

W odwołaniu od powyższej decyzji R. O. zarzucił błędną wykładnię przepisów ustawy o Policji i powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez przyjęcie między innymi, że opinia służbowa dotycząca niewywiązywania się z obowiązków służbowych jest wystarczającą przesłanką do obniżenia policjantowi nagrody rocznej. Stwierdził również, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji nie spełnia określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie kpa) wymogów dotyczących właściwej podstawy prawnej i uzasadnienia rozstrzygnięcia, a ponadto została wydana przez organ niewłaściwy oraz z naruszeniem zasady przewidzianej

w art.10 § 1 kpa, gdyż policjantowi i jego pełnomocnikowi nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu.

Komendant Wojewódzki Policji odwołania tego nie uwzględnił i rozkazem personalnym z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, zaskarżoną przez R. O. decyzję utrzymał w mocy. W ocenie organu odwoławczego Komendant Miejski Policji dokonał właściwej wykładni powołanych norm prawnych i prawidłowo wykonał ich dyspozycje. Nie naruszył też przepisów art. 10 i art. 107 § 3 kpa. Bezpodstawny jest ponadto zarzut dotyczący "[...].".

Decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji R. O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Wnosząc o jej uchylenie, względnie stwierdzenie nieważności, wskazał, że we wszystkich sprawach prowadzonych przeciwko niemu przez organy Policji ustanowił pełnomocnika,

a udzielone mu pełnomocnictwo doręczył organowi w dniu [...] r. Mimo tego organ I instancji nie zawiadomił ani pełnomocnika skarżącego ani samego mocodawcę, o wszczęciu postępowania, ograniczając się do doręczenia stronie swej decyzji. Organ odwoławczy nie podjął w tym zakresie żadnych działań naprawczych a swe rozstrzygnięcie także doręczył tylko policjantowi, pomijając osobę jego reprezentującą. Decyzja organu I instancji niedoręczona pełnomocnikowi, zdaniem R. O., nie weszła w ogóle do obrotu prawnego, a zatem merytoryczne rozpatrzenie wniesionego od niej środka zaskarżenia nastąpiło

z naruszeniem art. 134 w zw. z art.138 kpa, gdyż w takiej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był ograniczyć się do stwierdzenia niedopuszczalność odwołania.

W sprawie skarżącego uchybiono także przepisom o właściwości z uwagi na to, że Komendant Miejski Policji nie był uprawniony do wydania decyzji

o obniżeniu wymienionemu nagrody rocznej, a Komendant Wojewódzki Policji

podlegał w sprawie wyłączeniu. Organy obu instancji nie przestrzegały również wymogów przewidzianych w art.107 § 3 kpa oraz nie dostosowały się do dyspozycji art.7 i art.77 § 1 kpa. Ich decyzje nie zawierają bowiem prawidłowego wyjaśnienia motywów podjętych rozstrzygnięć, w szczególności brak w nich ustosunkowania się do twierdzeń skarżącego, iż powołana opinia służbowa dotyczy negatywnych zdarzeń wyłącznie z [...] r. a nie z [...] r. Organ odwoławczy nie ustosunkował się nadto do wskazanych przez skarżącego w odwołaniu uchybień popełnionych przez Komendanta Miejskiego Policji . Zastrzeżenia budzi także fakt, że organy obu instancji kierowały się wyłącznie interesem społecznym, pomijając słuszny interes strony, w tym to, iż skarżący jest jedynym żywicielem rodziny.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji , wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że podstawą faktyczną decyzji o obniżeniu przyznanej R. O. nagrody rocznej była opinia służbowa za okres od

[...] r. do dnia [...] r. o niewywiązywaniu się przez niego

z obowiązków w okresie służby stałej, z jednoczesną oceną o nieprzydatności skarżącego do zajmowania stanowiska służbowego. W takiej sytuacji nagroda roczna podlega obligatoryjnemu obniżeniu i to za rok, w którym wydano policjantowi przedmiotową opinię, co wynika z § 6 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Zatem zarzuty dotyczące niezapewnienia policjantowi czynnego udziału w postępowaniu, są wprawdzie trafne, ale takie uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Podobne stanowisko wynika także z wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/2005r (ONSA i WSA z 2006r, nr 6, poz.157). Organ stwierdził również, że niedołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa, a jedynie zawiadomienie organu

o tym, że we wszystkich sprawach dotyczących strony reprezentować będzie ją określona osoba, nie oznacza skutecznego udzielenia pełnomocnictwa przez skarżącego. Tym samym nie można uznać by skarżący w niniejszej sprawie ustanowił pełnomocnika, oraz że decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt IISA/Sz 340/07 stwierdził, że skarga wniesiona przez R. O. zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej argumenty zasługują na aprobatę.

Sąd uznał za całkowicie chybione zarzuty dotyczące naruszenia przez organy orzekające przepisów o właściwości. Skarżący w dacie orzekania pełnił służbę

w Komendzie Miejskiej Policji , a zatem Komendant Miejski Policji

, z mocy § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.), był organem właściwym w I instancji do wydania decyzji w przedmiocie obniżenia skarżącemu nagrody rocznej. Ponadto okoliczność, że osoba sprawująca funkcję jednoosobowego organu administracji publicznej w innych sprawach indywidualnych tej samej strony wydawała dla niej niekorzystne decyzje, a także była podmiotem skarg składanych drogą służbową przez stronę, nie dowodzi podstaw do wyłączenia jej od rozpoznania sprawy. Przepisy o wyłączeniu pracownika oraz organu (art. 24-25 kpa) nie przewidują - jako przesłanki wyłączenia - występującego u strony subiektywnego poczucia braku obiektywizmu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Sąd I instancji przypomniał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe w formie pieniężnej lub rzeczowej i zapomogi. Zasady przyznawania policjantom tych świadczeń formułuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r., wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art.110 ust. 2 tej ustawy. Rozporządzenie to określa między innymi przypadki, kiedy obniża się nagrodę roczną (§ 4) oraz kiedy ona policjantowi nie przysługuje (§ 5), a nadto wskazuje, że rozstrzygnięcie w sprawie nagród następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie do wyższego przełożonego (§ 9). Jest to więc postępowanie administracyjne, do którego

- w zakresie nieuregulowanym ustawą o Policji oraz przepisami powołanego rozporządzenia - zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona, wobec której z urzędu wszczęto postępowanie

w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej, powinna być zatem zawiadomiona

o wszczęciu tego postępowania (art. 61 § 4 kpa), jak również o okolicznościach przewidzianych w art. 10 §1 kpa. W niniejszej sprawie organ I instancji nie dopełnił tych obowiązków, naruszając prawo skarżącego do czynnego udziału

w postępowaniu administracyjnym i pozbawiając go możliwości obrony swoich praw, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie sądu I instancji, wskazane uchybienie polegające na niezawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania doprowadziło do kolejnego naruszenia, którym było pozbawienie skarżącego możliwości ustanowienia w tej sprawie pełnomocnika. W myśl art. 32 kpa, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 kpa). Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 kpa), zaś pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 kpa).

Skarżący, jak wynika to z nadesłanej do sądu (karta [...] akt sądowych) kserokopii pisma z dnia [...] r., powiadomił - drogą służbową - Komendanta Wojewódzkiego Policji o adresie do korespondencji oraz

o ustanowieniu swej żony pełnomocnikiem "[...]" między nim a organami Policji. Przypomnienie powyższych okoliczności nie jest równoznaczne z podzieleniem

w całości interpretacji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zawartej w uzasadnieniu powołanego przez R. O. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt

II SA/SZ281/07.

W ocenie składu orzekającego sądu pierwszej instancji, skoro przepis art. 33

§ 3 kpa stanowi, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, to niewątpliwie złożenie pełnomocnictwa powinno nastąpić do akt konkretnej sprawy a nie do jakichkolwiek akt (na przykład akt personalnych).

Z drugiej jednak strony, nie sposób podzielić argumentacji organu, że nie naruszało prawa pominięcie oświadczenia skarżącego o ustanowieniu pełnomocnika, z uwagi na to, że było zawarte w piśmie adresowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji i nie zostało złożone do konkretnej sprawy. Wszak nieprawidłowe złożenie pełnomocnictwa lub wątpliwości co do treści omawianego pisma nie zwalniały jego adresata od pouczenia strony o obowiązku złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Taka powinność organów administracji publicznej wynika z wyrażonej w art. 9 kpa ogólnej zasady informowania stron.

W postępowaniu przed organem I instancji skarżący, nie miał możliwości prawidłowego ustanowienia pełnomocnika, gdyż nie został zawiadomiony

o wszczęciu takiego postępowania. Tym samym pozbawiono skarżącego możliwości zarówno osobistej obrony swych praw oraz interesów, jak i skorzystania z pomocy pełnomocnika, a w konsekwencji podnoszenia zarzutów merytorycznych.

W tych okolicznościach, wbrew wywodom zawartym w odpowiedzi na skargę, naruszenie art. 10 § 1 Kpa oraz art. 61 § 4 Sąd I instancji uznał w kontrolowanej sprawie za naruszenie istotne i mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy

w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej określonej jako P.p.s.a.), co powinny mieć na uwadze organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z powodu powyższych, istotnych naruszeń przepisów prawa procesowego- zdaniem Sądu I instancji - należało - nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia- orzec o uchyleniu decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 P.p.s.a.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną złożył Komendant Wojewódzki Policji , reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie

w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia,

a ponadto zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisu postępowania,

tj. art.145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuzasadnione uznanie stwierdzonego w kontrolowanej sprawie naruszenia art.10

§ 1 kpa oraz art. 61 § 4 kpa za naruszenie istotne i mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie za uzasadniające uchylenie na tej podstawie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że Sąd I instancji, uchylając zaskarżony rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzającą ja decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia

[...]r., błędnie uznał stwierdzone naruszenie przepisów art. 10 § 1 kpa oraz art.61 § 4 kpa za uchybienie istotne i mogące mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, a co za tym idzie uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a. Brak zawiadomienia strony o wszczęciu

w stosunku do niej postępowania i niezapewnienie jej możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu stanowi niewątpliwie istotne naruszenie przepisów postępowania. Jednakże nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, by te uchybienia w niniejszej sprawie rzeczywiście mogły mieć istotny wpływ na jej wynik, przez co w realiach przedmiotowej sprawy należałoby uznać ewentualną możliwość wydania decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego albo wydania decyzji o obniżeniu nagrody rocznej w zakresie mniejszym od dokonanego.

Za poglądem kasatora przemawia, jego zdaniem, brzmienie przepisów materialnych stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji, tj. art. 110 ust.1 ustawy o Policji i § 4 ust. 1 pk 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Według pierwszego

z nich policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Natomiast zgodnie

z drugim powołanym przepisem - nagroda roczna podlega obniżeniu o 20 - 50 %

w przypadku niewywiązywania się przez policjanta, będącego w służbie stałej lub kontraktowej, z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej. Jednoznaczne sformułowanie powyższego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego że we wskazanych okolicznościach nagroda roczna obligatoryjnie podlega obniżeniu. Taki zaś przypadek miał miejsce w przedmiotowej sprawie. Zatem z uwagi na opinię służbową za okres od [...] r. do dnia [...] r. o niewywiązywaniu się z obowiązków w okresie służby stałej wraz

z jednoczesną oceną skarżącego jako osoby nieprzydatnej na zajmowanym stanowisku, przełożony osobowy skarżącego mógł i miał obowiązek podjąć decyzję

o obniżeniu nagrody rocznej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż stosownie do § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia przy obniżeniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w tym charakter przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie. Mając na uwadze powyższe przesłanki przełożony osobowy skarżącego podjął decyzję o obniżeniu skarżącemu nagrody rocznej w minimalnej wysokości, tj. najniższej z możliwych, a mianowicie 20%. Gdyby organ obniżył nagrodę roczną skarżącego w większym stopniu niż minimalnym, to istotnie można byłoby uznać, iż brak zawiadomienia skarżącego

o wszczęciu postępowania, a tym samym umożliwienie mu czynnego udziału w tym postępowaniu, a więc i m.in. możliwość ustanowienia pełnomocnika, stanowiłby istotne naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Hipotetycznie zachodziłaby wówczas możliwość realnego wpływu skarżącego na zakres zmniejszenia zakresu obniżenia nagrody rocznej. Jeżeli jednak organ I instancji obniżył skarżącemu nagrodę roczną, do czego był zobowiązany treścią wspomnianej opinii służbowej, w najniższym możliwym zakresie, to udział skarżącego nie mógł mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż organ zebrał materiał dowodowy dający podstawę do wydania decyzji o obniżeniu nagrody rocznej, a wskazane przepisy zobowiązywały go do wydania w takim przypadku decyzji o obniżeniu nagrody. Nie zachodziły zatem przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie każde naruszenie art.10 § 1 i art. 61 § 4 kpa może uzasadniać takie rozstrzygnięcie. Ponadto wskazany art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P. p. s. a. stanowi wprost, że uchylenie decyzji uzasadnia tylko takie istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. O. wniósł o jej oddalenie, wyrażając między innymi pogląd, że dwa ustępy § 4 powołanego rozporządzenia wskazują na możliwość stosowania alternatywnych rozwiązań, a mianowicie

w przypadku niewywiązywania się przez policjanta w służbie stałej lub kontraktowej

z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej organ może obniżyć

o 20- 50% nagrodę roczną, albo z uwagi na całokształt okoliczności sprawy, zwłaszcza dotychczasowe wyniki policjanta w służbie odstąpić w ogóle od obniżania przedmiotowej nagrody.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę kasacyjną za uzasadnioną, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 66/08 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu .

Sąd uznał, iż trafny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie art.145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości lub

w części, gdy stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania niż dające podstawę do wznowienia, jeżeli takie naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w orzecznictwie oraz literaturze przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy rozumie się prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego materialnego lub procesowego. Do tej kategorii podstaw uchylenia decyzji lub postanowienia zalicza się przede wszystkim brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się

w rozstrzyganiu o niej bez znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. W przypadku pozostałych naruszeń przepisów procesowych warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego aktu, jest wpływ tych uchybień na wynik sprawy. Sformułowanie "wpływ" oznacza przy tym, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Sąd, uchylając decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c P.p.s.a., musi zatem wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego naruszenia prawa, to rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej najprawdopodobniej byłoby inne.

Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko autora skargi kasacyjnej, że

z niezakwestionowanych przez Sąd I instancji ustaleń wynika, iż R. O.

w [...] r. uzyskał opinię służbową stwierdzającą niewywiązywanie się przez niego

z obowiązków służbowych oraz że z tego właśnie tytułu w tym samym roku obniżono mu nagrodę roczną o 20%. Skoro więc zmniejszenie policjantowi w [...] r. nagrody rocznej było obligatoryjne, a ponadto świadczenie to obniżono w najniższej

z możliwych wysokości, to nie można przyjąć, aby stwierdzone przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej, to jest aby w powyższym stanie faktycznym i prawnym sprawy treść podjętych przez organy Policji rozstrzygnięć mogła być inna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Sądowa kontrola prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

Na wstępie Sąd pragnie zaznaczyć, że w myśl art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tut. Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w istocie doszło do naruszenia art. 10 § 1 Kpa oraz art. 61 § 4 Kpa przez Komendanta Miejskiego Policji .

Jednak, w ocenie Sądu owe naruszenie prawa nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem Sądu analiza zaistniałych naruszeń prawa, tj. brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania i tym samym uniemożliwienie mu czynnego udziału w tym postępowaniu, w kontekście przepisów art. 110 ust.5 i 6 ustawy

z 6 kwietnia 1090r. o Policji (tj. Dz.U. z 2002r. nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 4 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych , nagród uznaniowych zapomóg (Dz.U. z 2002r.Nr 86, poz. 789 ze zm.) i w związku z art. 5 ustawy z 21 lipca 2006r.o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2006r. Nr 158, poz. 1122), prowadzi do wniosku, że nie doszło do prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wydanego rozkazu personalnego.

W myśl art. 110 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz § 4 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg w związku z art. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006r.

o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, nagrodę roczną obniża się policjantowi – w granicach od 20% do 50% między innymi w razie otrzymania opinii służbowej stwierdzającej niewywiązywanie się przez tego funkcjonariusza

z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym.

W przewidzianych, w/w przepisach, przypadkach obniżenie nagrody rocznej jest obligatoryjne, co oznacza, że przełożony z chwilą uzyskania opinii służbowej

o wspomnianej treści jest zobowiązany do obniżenia nagrody rocznej o minimum 20%, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

W sferze uznania administracyjnego pozostawała jedynie kwestia wysokości obniżenia nagrody w przedziale pomiędzy 20%, a 50% jednomiesięcznego uposażenia.

Zgodnie zaś z § 4 ust.2 wspomnianego rozporządzenia przy obniżeniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie.

Jednak wspomniane kryteria nie pozwalają wbrew stanowisku skarżącego na odstąpienie od wymierzenia kary lecz są miernikiem orzeczonego obniżenia

w granicach pomiędzy 20 % a 50 %.

Sąd podziela stanowisko organu o tym, że udzielone przez skarżącego ogólne pełnomocnictwo nie pozwala na przyjęcie, że pełnomocnik został wyznaczony do konkretnej sprawy, jednak organ powinien podjąć działania zmierzające do określenia zakresu pełnomocnictwa. Powyższe uchybienie jak już wcześniej zaznaczono nie miało jednak wpływu na treść wydanych rozstrzygnięć.

Sąd w niniejszym składzie nie podzielił też pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika oraz organu, gdyż

z faktu, że w innych indywidualnych sprawach tej samej strony osoba sprawująca funkcje organu wydała dla niej niekorzystne decyzje – nie wynika przesłanka do wyłączenia jej od rozpoznania sprawy. Subiektywne poczucie braku obiektywizmu nie stanowi przesłanki do wyłączenia organu lub pracownika.

Sąd nie znalazł też podstaw do wyłączenia ze sprawy Komendanta Miejskiego Policji , bowiem wobec faktu, że skarżący pełnił w dacie orzekania służbę w Komendzie Miejskiej Policji , a na podstawie § 9 w/w rozporządzenia Komendant Miejski Policji był organem właściwym

w I instancji do wydania decyzji, w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżący uzyskał w [...]r. opinię służbową stwierdzającą niewywiązywanie się przez niego z obowiązków służbowych oraz

z tego tytułu obniżono mu w tym samym roku nagrodę roczną o 20%. Jako, że zmniejszenie nagrody rocznej za [...]r. było obligatoryjne, a jednocześnie nastąpiło to w najmniejszej z możliwych wysokości, to nie można przyjąć aby naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 4 i 10 § 1 Kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej, to jest aby w powyższym stanie faktycznym

i prawnym sprawy treść podjętych przez organy Policji rozstrzygnięć mogła być inna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.