Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 819/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Czesław Zieliński, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Asesor WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Marianna Igielska, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C. w W. – obecnie C. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty wynikającej z długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz C. S.A. w W. kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].01.2003 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...].09.2002 r. Nr [...], którą uznał zgłoszenie celne z dnia 27.09.1999 r. dokonane przez C. za nieprawidłowe.

Jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, towar objęty uprzednio procedurą składu celnego został zgłoszony w dniu 27.09.1999 r. do objęcia go procedurą dopuszczenia do obrotu. Do ogłoszenia celnego załączono faktury handlowe Nr [...] z dn. [...].04.1999 r., Nr [...] z dn. [...].01.1999 r., Nr [...] z dn. [...].07.1999 r. o, Nr [...] z dn. [...].08.1999 r. oraz Nr [...] z dn. [...].09.1999 r. wystawione przez eksportera, firmę "A." oraz deklarację wartości celnej. Z powyższych dokumentów wynikało, że wartość towaru wynosiła 45108,20 DEM.

Towary zostały następnie zwolnione dla użycia w celach określonych przez procedurę celną jaką zostały objęte. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 23.11.2001 r. - 29.01.2001 r. przez funkcjonariuszy Powtórnej Kontroli Celnej Urzędu Celnego w W. w siedzibie firmy importera stwierdzono, iż wartość celna towarów została ustalona w sposób nieprawidłowy, ponieważ w trakcie kontroli ujawniona została nota kredytowa "Rechnung No. [...] z dnia [...].10.1999 r. wystawiona przez firmę "A." obniżająca wartość importowanych leków o kwotę 35783,42 DEM.

Postanowieniem z dnia [...].06.2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie deklarowanej wartości celnej towaru i następnie decyzją z dnia [...].09.2002 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej i ponownie orzekł w tym zakresie z uwzględnieniem widocznego na fakturze importowanej rabatu.

Na skutek odwołania złożonego przez C., Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Stwierdził, ze wartością celną towarów jest cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny z uwzględnieniem art. 23 § 1, art. 30 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 200 Ordynacji podatkowej. Na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez importera następuje ustalenie wartości celnej towaru.

Zgodnie z treścią art. 83 § 1 Kodeksu Celnego, organ celny może dokonać kontroli zgłoszenia celnego i zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem.

Uprawnienie do przeprowadzenia kontroli wynika również z przepisów Kodeksu Wartości Celnej (Porozumienie w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., załącznik do Dz.U. z 1995 r., poz. 2183).

W tym trybie przeprowadzona kontrola ujawniła, że wartość celna w dniu dokonywania zgłoszenia celnego została ustalona w sposób nieprawidłowy. Ujawniono notę kredytową - Rechnung No. [...] z dnia [...].10.1999 r. - wystawioną przez firmę "A." - obniżającą wartość importowanego leku o kwotę 35783,42 DEM, którą odliczono od ogólnej wartości sprzedaży. W miesiącu odpowiadającemu raportowi sprzedaży, powołanemu w tej nocie, C. dokonała zgłoszenia wymienionych wyżej preparatów do procedury dopuszczenia do obrotu wg zgłoszeń celnych SAD z dnia [...] i [...].09.1999 r. Mając ten fakt na uwadze organ celny przyporządkował zgłoszenia do noty kredytowej, która służyła C. za podstawę rozliczenia z dostawcą przedmiotowych leków, pomniejszając jej zobowiązanie finansowe.

Zdaniem organu celnego, bezsporne jest, że C. przekazywała Firmie "A." środki pieniężne już z uwzględnieniem noty. Zatem całkowitą płatnością za przedmiotowy towar (ceną transakcyjną) jest kwota podana na fakturach handlowych, dotycząca preparatu [...] pomniejszona o kwotę wynikającą z tej noty.

W trakcie postępowania wyjaśniającego firma C. wyjaśniała, iż nie znajduje w swych aktach "noty kredytowej refundacji" w dacie zgłoszenia celnego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, tj. w dniu 27.09.1999 r.

W ocenie organu celnego, C. wiedziała, że cena importowanych leków uległa zmianie i stosownie do treści art. 83 Kodeksu celnego winna była wystąpić z wnioskiem o ponowną kontrolę przedmiotowego zgłoszenia celnego.

Powyższą decyzję zaskarżyła C. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem strony skarżącej w załączonej fakturze uwidoczniona została prowizja z tytułu świadczonych przez stronę usług na rzecz kontrahenta zagranicznego. Zasady rozliczeń określała umowa składu celnego przewidując prowizję, określając jej wysokość, a art. 7 umowy stanowił, iż "zarobiona prowizja będzie płacona poprzez odjęcie od kwoty należnej za każdy miesiąc od faktury wystawionej przez "A." zgodnie z art. 6.1" Skarżąca podniosła, że wbrew ustaleniom organu celnego, w sprawie miała miejsce tylko jedna płatność stanowiąca należną prowizję, natomiast strona nie otrzymywała rabatów. We wzajemnych rozliczeniach eksporterowi było obojętne, jaki tytuł obniżenia swoich przychodów wstawi do faktury, natomiast nie ujawniono żadnych innych operacji finansowych z kontrahentem zagranicznym dotyczących tej faktury. Zastosowanie przez stronę konstrukcji cywilnoprawnej potrącenia wzajemnych należności podyktowane jest ekonomią, nie zaś dążeniem do obejścia zobowiązań publicznoprawnych.

Rabat, który jest wyszczególniony na fakturach nie jest rabatem, a jedynie prowizją będącą wynagrodzeniem z tytułu świadczenia usług składowania i w związku z tym firma nie miała żadnego obowiązku zgłaszania organom celnym informacji o tego rodzaju świadczeniu, gdyż prowizja nie ma znaczenia przy ustalaniu wartości celnej towaru.

W odpowiedzi na skargę, organ celny wnosił o jej oddalenie. Podniósł argumenty zbieżne z treścią zaskarżonej decyzji. Nadto, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, o fakcie, że strona korzystała z rabatu, świadczą zapisy na fakturach oraz płatności. Jednocześnie organ celny stwierdził, że z dokumentów zebranych w sprawie nie wynika fakt otrzymywania przez importera prowizji za prowadzenie składu celnego, która ma charakter fakultatywny. W ocenie organu celnego, strona nie wykazała, że rabat wyszczególniony na fakturach towarowych jest właśnie prowizją udzieloną za prowadzenie składu celnego. Zgodnie z umową na skład celny podpisaną w dniu [...].04.1994 r., której strona nie przedstawiła podczas kontroli celnej w dniach 23.11.2001 r.- 29.01.2002 r., pomiędzy "A." i C., skarżąca może otrzymywać prowizję w wys. 10% za prowadzenie składu celnego, jednakże muszą być spełnione określone warunki.

W umowie wskazano, że faktura zawierająca prowizję będzie specjalnie wystawiona przez "A." na podstawie sprzedaży farmaceutyków za wcześniejszy okres, a dopiero na jej podstawie będzie realizowana płatność. Okoliczność ta potwierdza fakt. że rabat na fakturze i prowizja, o której mowa jest w umowie, nie są tym samym rodzajem świadczeń handlowych. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że stan faktyczny sprawy uzasadnia rozstrzygnięcie dokonane przez organ celny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W postępowaniu celnym stosuje się w całości przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, a więc również art. 122 i 187. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, zatem organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przeprowadzenia z urzędu dowodów mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. Następnie organ ma obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Dotychczasowe orzecznictwo NSA wskazywało na powinność przyczynienia się strony do zebrania materiału dowodowego z jednoczesnym podkreśleniem obowiązku ustalenia przez organ celny prawdy obiektywnej.

W sprawie niniejszej należy stwierdzić, że organ celny temu obowiązkowi uchybił, bowiem sprawa nie została wyczerpująco wyjaśniona. Głównym problemem jest charakter uwidocznionej w fakturze pozycji "less discount". Organ celny twierdzi, że jest to rabat mający znaczenie przy ustalaniu wartości celnej, natomiast firma C. wyjaśnia, że była to należna prowizja za prowadzenie składu celnego. Na poparcie swojego twierdzenia strona powołuje treść umowy zawartej z firmą "A." na prowadzenie składu celnego z dnia [...].04.1994 r., wyjaśniając, że nie zawierała umowy dotyczącej rabatu.

Ustalenia co do mechanizmu realizacji umowy oraz wystawiania faktur handlowych prowizorycznych na produkty dostarczane na skład celny a następnie faktur końcowych powinien przeprowadzić organ celny, który ich poniechał.

Z wyjaśnień złożonych przez stronę wynika, że eksporter wystawiał fakturę handlową prowizorycznie na produkty dostarczane do składu celnego. Natomiast faktura, którą "A." przysłała do realizacji była to faktura końcowa po

Nadmienić należy, że stosunki handlowe C. z innymi kontrahentami zagranicznymi mogły być oparte na zupełnie innych zasadach, co jednak nie usprawiedliwia pominięcia podstawowych ustaleń w sprawie stosunków handlowych z firmą "A.".

W związku z powyższym, sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że niniejsze orzeczenie jest prawomocne od 29 czerwca 2004 r.