Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2775/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 138  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2013 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa), po rozpatrzeniu odwołania Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. [....] w [....] od decyzji Wojewody [....] z dnia [....] lipca 2012r.. znak: [....]: stwierdzającej. na wniosek H. Kw., nieważność decyzji Starosty [....] z dnia [....] listopada 2001r., Nr [....] udzielającej Parafii Katolickiej pw. [....] w [....] pozwolenia na budowę kościoła z wieżą zlokalizowanego na dz. nr ew. [....] obr. [....] w Łebie przy ul. [....], uchylił zaskarżoną decyzję organu wojewódzkiego w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Z akt postępownaia administracyjnego wynika, że wnioskiem z dnia 20 lutego 2012 r. H. K. wystąpił do Wojewody [....] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [....] z dnia [....] listopada 2001r., Nr [....] udzielającej Parafii Katolickiej pw. [....] pozwolenia na budowę kościoła z wieżą zlokalizowanego na dz. nr ew. [....] obr. [....] w [....] przy ul. [....]. W uzasadnieniu tego wniosku zwrócił uwagę na bardzo wysoką wieżę kościelną (ok 30 metrów) oraz zainstalowanie na niej szkodliwych nadajników telefonii komórkowej, narażających na promieniowanie elektromagnetyczne.

Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...], decyzją z dnia [....] lipca 2012r., znak: [...], stwierdził nieważność decyzji Starosty [....] z dnia [...] listopada 2001r., Nr [....] udzielającej Parafii Katolickiej pw. [....], pozwolenia na budowę kościoła z wieżą zlokalizowanego na dz. nr ew. [....] obr. [....] w [....] przy ul. [....] z powodu niezgodności projektu z decyzją Burmistrza Miasta [....] z dnia [....] października 2001 r. Nr [....] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która określiła nieprzekraczalną linię zabudowy działki nr [...] od ul. [...]. W rezultacie organ uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art 35 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. (dalej: Prawo budowlane).

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji złożone przez Parafię Rzymsko-Katolicką p.w. [...] GINB powołał się na treść art 157 § 2 kpa i art 28 kpa oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a także art 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiujący obszar oddziaływania w rozumieniu art 28 ust. 2 tej ustawy.

GINB zauważył, że wprawdzie H. K. brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...], jednakże podkreślił, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym w innym trybie, niż postępowanie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co powoduje, że organ administracji zobligowany jest na nowo ustalić strony tegoż postępowania. Wskazał również, że podmiot nie uzyskuje przymiotu strony tylko z uwagi na fakt, że organ zawiadomił go o wszczęciu postępowania, a następnie doręczył decyzję.

GINB podniósł, że jakkolwiek decyzja Starosty [....] z dnia [....] listopada 2001r., Nr [....] została wydana w dacie, gdy nie obowiązywał jeszcze art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem interes prawny stron postępowania był oceniany na gruncie regulacji zawartej w art. 28 kpa, to jednak interes prawny powinien być aktualny, osobisty (własny, indywidualny) i dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Wskazał zatem, że w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wydania pozwolenia na budowę, decydujące znaczenie, przy ustaleniu czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony, ma treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, regulującego kwestię legitymacji w postępowaniach z tego zakresu. Dlatego w niniejszej sprawie organy administracji zobowiazane były do oceny w oparciu o art. 28 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego czy wnioskodawca H. K.posiada w niniejszej sprawie aktualny, osobisty (własny, indywidualny) interes prawny.

GINB zwrócił uwagę, że z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia wynika, iż obejmuje ono swym zakresem realizację kościoła z wieżą zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] przy ul. [....]. Projektowana inwestycja nie należy również do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Analiza projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2001r., Nr [...], znak: [...]; wykazała, że projektowany budynek kościoła został zaprojektowany w odległości ok. 39m od granicy działki działki nr ew. [....] położonej w obrębie [....] w [....] (księga wieczysta nr [...]) nalezącej do H. K.. Ponadto działka H. K. jest zabudowana trzema budynkami, z których budynek położony najbliżej względem nieruchomości inwestycyjnej jest oddalony o ok. 2,5 m od granicy z działką. Biorąc pod uwagę usytuowanie projektowanego budynku, jak również jego gabaryty (zwłaszcza wysokość: budynek kościoła - 16,16m, budynek wieży: 33,70 m.), GINB stwierdził, że nieruchomość należąca do H. K. z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działki o numerze ew. [....]. GINB podkreślił, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o nr ew. [....]. Ponadto, nieruchomość należąca do H. K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym ze względu na odległość budynku od granicy z sąsiednia działką budowlaną, odległość wydzielonych miejsc postojowych, nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nasłonecznienie pokoi mieszkalnych. Dodatkowo dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do H. K., jak również nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). GINB uznał także, że sporna inwestycja nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych i nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej budynku usytuowanego na działce H. K.. Ponadto podniósł, że realizacja spornej inwestycji nie przewiduje też wykonywania robót budowlanych, które obejmowałyby swym zakresem działkę o numerze ew. [....].

Powyższa decyzja GINB z dnia [...] września 2012 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez H. K., który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 8, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez przyjęcie, iż nie posiada przymiotu strony bez dokonania analizy przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji w trybie zwykłym i przy uwzględnieniu faktu, że w postępowaniu tym uczestniczył, jako strona postępowania otrzymując ją,

2) art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez naruszenie zasady lex retro non agit z uwagi na stosowanie w postępowaniu nieważnościowym przepisów prawa materialnego nieobowiązujących w dniu wydania decyzji w trybie zwykłym,

3) art. 28 ust 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy w związku z art. 6, 8 kpa w powiązaniu z art. 2, 7 Konstytucji RP poprzez ich przywołanie w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego w roku 2001 czyli przed wejściem ich w życie,

4) art. 6 kpa 2 oraz 7 Konstytucji RP w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 9. listopada 2010 roku w odniesieniu do stanu prawnego, w którym ww. akty prawne nie zostały sporządzone oraz opublikowane w dzienniku ustaw.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął argumentację dotyczącą zasady lex retro non agit. Powołał również wyrok NSA z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 339/06 wskazując, że organ badający interes prawny powinien dokonac analizy przepisów prawa materialnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w trybie zwykłym a nie nadzwyczajnym. Jednakże wskazał, że w niniejszej sprawie nie istnieje możliwości kontroli przepisów obowiązujących w roku 2001 albowiem organ ich nie stosował, czym rażąco naruszył prawo. Ponadto organ nie wykazuje, iż niniejsza sprawa dotyczy wyjątku od reguły, który stanowi, że strona, która uczestniczyła w postępowaniu zwykłym nie ma prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji tym bardziej, iż przed nowelizacją przepisów osoby, które sąsiadowały z planowaną do realizacji inwestycji posiadły przymiot strony. H. K. podkreślił, że w niniejszej sprawie organ w celu ustalenia interesu prawnego w stosunku do decyzji wydanej w roku 2001 stosuje przepisy prawa materialnego w brzmieniu późniejszym, czyli akty prawne, które nie obowiązywały w roku 2001. Stanowi to w ocenie skarżącego rażące naruszenie prawa albowiem wniosek o stwierdzenie nieważności musi być badany w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu podejmowania decyzji w trybie zwykłym.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 21 lutego 2013 r. uczestnik postępowania Parafia Rzymsko-Katolicka p.w. [....] wniosła o oddalenie skargi podzielając w pełni stanowisko organu i zwracając uwagę na wysiłek związany z budową kościoła, który jest już gotowy do użytkowania i posiada ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie.

W piśmie z dnia 25 lutego 2013 r. złożonym na rozprawie w dniu 1 marca 2013 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, polemizując ze stanowiskiem organu i prezentując orzecznictwo sądowoadministracyjne na poparcie swojej argumentacji.

Na rozprawie w dniu 1 marca 2013 r. występujący w imieniu Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. [....] Ks. Proboszcz Z. M. wskazał, że zainstalowano urządzenia dla nadajnika telefonii komórkowej na wieży kościoła już po oddaniu do użytkowania tej wieży, prawdopodobnie w 2007 r., zaś instalacja została wykonana po uzyskaniu zgody Parafii przez operatora telefonii komórkowej na podstawie pozwolenia na budowę (vide –protokół z rozprawy k. 27 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, albowiem GINB w sposób prawidłowy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

W niniejszej sprawie podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia była ocena legitymacji procesowej H. K. do skutecznego inicjowania postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji Starosty [....] z dnia [...] listopada 2001r., Nr [....] udzielającej Parafii Katolickiej pw. [....] pozwolenia na budowę kościoła z wieżą zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] obr. [....] w [...] przy ul. [....]. Oceniając legitymację H. K. w postępowaniu nieważnościowym, Sąd uznał, ze GINB prawidłowo odmówił skarżącemu przymiotu strony w tym postępowaniu.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy kto ma interes prawny. Tak więc osoba, która składała wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa - najczęściej materialnego na podstawie, którego formułuje się żądania i obowiązki. Tylko zatem taki przepis prawa stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny nie może decydować jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach kodeksu, doktryna i orzecznictwo przyjmuje, że oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego.

W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym kto ma przymiot strony rozstrzyga Prawo budowlane. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi wobec regulacji art. 28 kpa lex specialis stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar określony dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego obiektu, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas, bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny.

Bez wątpienia sprawa o stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą administracyjną, a organ powinien ustalić interes prawny strony w oparciu o obowiązujący stan prawny w dacie złożenia wniosku, tym niemniej nie może tego czynić w zupełnym oderwaniu od całości akt postępowania a w szczególności od decyzji, której to postępowanie nieważnościowe dotyczy. Taki pogląd wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2007 r. II OSK 777/06. Wprawdzie zatem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie można utożsamiać z postępowaniem zwyczajnym prowadzonym w oparciu o art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, jednakże – jak słusznie wskazał organ - w takich sprawach decydujące znaczenie, przy ustaleniu czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony, ma treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, choć nie można wykluczyć, że wnioskodawca może wywieźć intreres prawny z innej normy prawa materialnego. Dlatego w niniejszej sprawie organy administracji zobowiazane były do oceny interesu prawnego H. K. w oparciu o art. 28 kpa jednakże w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Należy również zgodzić się ze stanowiskiem GINB, że wprawdzie H. K. brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] jednakże podmiot nie uzyskuje przymiotu strony tylko z uwagi na fakt, że organ zawiadomił go o wszczęciu postępowania, a następnie doręczył decyzję na zasadzie per facta concludentia. Interes prawny nie wynika bowiem z faktu doręczenia decyzji, lecz z konkretnej normy prawa materialnego.

Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że z akt sprawy wynika, iż H. K. nie posiada legitymacji procesowej do skutecznego zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [....] listopada 2001r., Nr [....] udzielającej Parafii Katolickiej pw. [....] pozwolenia na budowę kościoła z wieżą zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] obr. [....] w [....] przy ul. [....]. Przede wszystkim GINB właściwie ustalił, że oddziaływnaie przedsięwzięcia polegajacego na budowie kościoła z wieżą nie wykracza poza teren działki o nr ew. [....] przy ul. [...]. Budynek kościoła został zaprojektowany w odległości ok. 39 m. od granicy działki działki nr ew. [....] nalezącej do H. K.. Nalezy takze podkreślić, że działka H. K. jest zabudowana trzema budynkami, z których budynek położony najbliżej względem nieruchomości inwestycyjnej jest oddalony o ok. 2,5 m od granicy z działką, a zatem jest to działka zabudowana i zagospodarowana w rozumieniu Prawa budowlanego. Przedsięwzięcie to nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działki o numerze ew. [....], również w kontekście odpowiednich przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a w szczególności: § 13 dotyczącego przesłaniania sąsiednich budynków (odległość kościoła od działki H. K. jest większa od wysokości przesłaniania), § 12 regulujacego odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną, § 19 dotyczącego odległości wydzielonych miejsc postojowych, § 57 regulującego nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 regulującego zapewnienie nasłonecznienia pokoi przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ ustalił również, że budowa nie wiąże się ze zmianą spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do H. K., ani nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów.

Powyższe ustalenia GINB zostały dokonane w oparciu o właściwie zastosowane reguły dowodowe przewidziane w kpa, tj. w szczególności art 7 i 77 § 1 oraz 80 kpa, znajdują odzwierciedlenie w akatch sprawy, a w szczególności w projekcie budowlanym budowy kościoła z wieżą zlokalizowanego na dz. nr ew. [....] obr. [....] w [....] przy ul. [....], zatwierdzonego decyzją Starosty [....] z dnia [....] listopada 2001r., Nr [....]. Ustalenia te nie są również kwestionowane przez H. K., który swój interes prawny wywodzi przede wszystkim z faktu doręczenia mu decyzji w postępownaiu zwyczajnym. Na uwagę zasługuje również szczegółowa i wyczerpująca argumentacja organu, który uzasadnił swoje rozstrzygnięcie nie tylko w zgodzie z ogólną regułą określoną w art 107 § 3 kpa, ale także ze szczególną dbałością o zachowanie zasady przekonywania, o której w mowa w art 11 kpa.

Podkreślenia wymaga, że objęta wnioskiem projektowana inwestycja nie należy również do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), a także nie wywołuje ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych. W tym miejscu należy zaznaczyć, że H.K. we wsniosku o stwierdzenie nieważności zwrócił uwagę na zainstalowanie na wieży kościelnej szkodliwych nadajników telefonii komórkowej, narażających na promieniowanie elektromagnetyczne. Niemniej jednak zainstalowanie ww. nadajników przez operatora telefonii komórkowej za zgodą Parafii Katolickiej pw. [....] i na podstawie odrębnego pozwolenia na budowę (vide protokół z rozprawy w dniu 1 marca 2013 r. – k. 27 akt sądowych) stanowi zupełnie inna inwestycję i odrębną kwestię mogącą być przedmiotem innego postępownaia sprawdzajacego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, w tym m. in.: art. 8, 107 § 1, 107 § 3 kpa art. 28 ust 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy oraz art. 2, 7 Konstytucji RP poprzez ocenę interesu prawnego skarżącego w oparciu o przepisy, które nie obowiązywały w roku 2001 należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia przez GINB zasady lex retro non agit. Nie można podzielić argumentacji H. K., który z analizy interesu prawnego dokonywanej w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności czyni zarzut rażącego naruszenia prawa. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego interes prawny powinien być aktualny i oceniany na datę złożenia wniosku, a dopiero weryfikacja legalności decyzji administracyjnej w postępowaniu nieważnościowym odbywa się przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dacie jej wydania, w tym –obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego. Jest to jednak już zupełnie inny, kolejny etap postępowania administracyjnego, w którym organ nie bada już legitymacji procesowej, lecz dokonuje merytorycznego rozstrzygania w sprawie zasadności wniosku. Innymi słowy istnienie interesu prawnego oceniane jest co do zasady w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności, natomiast sam akt weryfikacji w merytorycznym postępowaniu nieważnościowym następuje w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji ostatecznej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.