Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 151/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt 3, 64 par 3, 15 par 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta P. z dnia 30 sierpnia 2018 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem Miasta P. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do przeprowadzenie kontrolni postawienia pawilonu handlowego. postanawia umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2018 r. Burmistrz Miasta P., zw. dalej Burmistrzem, wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P., zw. dalej PINB, w przedmiocie wskazania organu właściwego do przeprowadzenie kontrolni postawienia pawilonu handlowego.

Burmistrz wnioskując o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wskazał, że w dniu 30 lipca 2018 roku do Burmistrza wpłynęło zawiadomienie PINB dotyczące przekazania w trybie art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U, z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) pism złożonych przez "M." Sp. z o.o. oraz A. K. dotyczących przeprowadzenia kontroli w związku z usytuowaniem pawilonu handlowego zlokalizowanego przy ul. O. ... w P. Przedmiotowy pawilon handlowy został umieszczony w pasie drogowym ulicy O. na podstawie decyzji Nr ... z dnia 29 czerwca 2018 roku Burmistrza Miasta P. Decyzja ta została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 roku, poz. 2222 z późn. zm.).

Zdaniem Burmistrza obiekty budowane w pasie drogowym mogą być lokalizowane za zgodą zarządcy drogi, w trybie ustawy o drogach publicznych jednak zgoda zarządcy drogi nie zwalania inwestora od wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów odrębnych, w tym ustawy - Prawo budowlane. Burmistrz wskazał, że zgodnie z przepisem art. 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 roku, poz.1202) do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego.

Tym samym, w ocenie Burmistrza, zarzuty podnoszone w przekazanych przez PINB pismach dotyczące przepisów architektoniczno-budowlanych są poza jego kompetencjami.

W odpowiedzi na wniosek PINB wywiódł, że sporny kiosk handlowy, niezwiązany trwale z gruntem, we wcześniejszym okresie posadowiony był w innym miejscu na skrzyżowaniu ulic O. z Al. T., ale ze względu na planowaną budowę ścieżki rowerowej, został on przesunięty blisko istniejących przy ul. O. pawilonów handlowych. Z pism A. K. z dnia 20 czerwca 2018 r. oraz "M." Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z dnia 12 lipca 2018 r. wynika jednoznacznie, że główny zarzut, stawiany w przedmiotowych pismach nie dotyczy wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, a niewłaściwej lokalizacji kiosku handlowego w odległości 1,40 m od istniejących zabudowań.

PINB wskazał, że Burmistrzowi jako zarządcy drogi, przysługują instrumenty prawne na mocy ustawy o drogach publicznych, aby nakazać przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego, w przypadku gdy warunki z decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego nie zostały przez inwestora spełnione.

Zdaniem PINB, wniosek Burmistrza o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, bez uprzedniego podjęcia jakichkolwiek czynności w niniejszej sprawie - był przedwczesny.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że zdecydował się podjąć czynności wyjaśniające w sprawie ewentualnej samowoli budowlanej, polegającej na budowie kiosku handlowego przy ul. O. ... w P., o czym powziął wiadomość z treści wniosku Burmistrza z dnia 30 sierpnia 2018 r.

Mając powyższe na uwadze PINB wniósł o ustalenie, że organem właściwym do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest również Burmistrz Miasta P. - w zakresie swojej właściwości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje – na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.

Stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., dotyczący umorzenia postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienionych w pkt 1 i 2 tego artykułu, ma zatem odpowiednie zastosowanie do wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Ta bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi m.in. wtedy, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem orzeczenia, przestanie istnieć przedmiot sporu (zaskarżenia). Przy negatywnym sporze kompetencyjnym taka bezprzedmiotowość postępowania będzie miała miejsce w sytuacji, gdy jeden z organów pozostających w sporze uzna się za właściwy w sprawie i podejmie czynności zmierzające do jej załatwienia. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stanie się nieaktualne (por. postanowienia NSA z 5 stycznia 2005 r., sygn. akt OW 149/04; z 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OW 167/15; z 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OW 151/15, z 24 listopada 2016, sygn. akt II OW 60/16).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zarzuty podnoszone we wnioskach dotyczą przepisów architektoniczno-budowlanych. Jednocześnie z odpowiedzi na wniosek wynika, że PINB podjął już czynności zmierzające do rozpoznania podniesionych we wnioskach zarzutów. Oznacza to, że nie istnieje już negatywny spór kompetencyjny, a zatem rozpoznanie wniosku o jego rozstrzygnięcie jest bezprzedmiotowe.

Jedynie na marginesie zaznaczyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z zacytowanym przez PINB wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt: II OSK 2084/15, że postępowania prowadzone w sprawie samowoli budowlanej oraz w sprawie niedotrzymania warunków zawartych w decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego - mogą być prowadzone równolegle i nie są względem siebie konkurencyjne. Ponadto oba tryby w różny sposób akcentują źródło nakładanego obowiązku. Prawo budowlane wyraźnie wskazuje na nakaz rozbiórki; a ustawa o drogach publicznych - nakaz przywrócenia do stanu poprzedniego. Inne są również pozycje organów administracyjnych. Prawo budowlane przyznaje określone kompetencje kontrolne w sprawie samowoli budowlanej organom nadzoru budowlanego tak aby inwestycje były realizowane zgodnie z prawem inwestycyjno- budowlanym; zaś ustawa o drogach publicznych określone kompetencje przyznaje zarządcom dróg publicznych, tak aby zapewnić prawidłowy sposób zarządzania drogą.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie.