Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2051/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./ Protokolant St. Sekr. Sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2005r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wymeldowania o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art.97 § 2 kpa, podjął zawieszone postępowanie w sprawie wymeldowania z pobytu stałego M. S. wraz z dziećmi P. i W. z lokalu położonego przy [...].

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu [...]r. na mocy art.97 § 1 pkt 4 Kpa organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie wymeldowania M. S. w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową postępowaniem o utrudnianie M. S. zamieszkiwania w powyższym lokalu.

Organ I instancji uznał, że od sposobu zakończenia postępowania w powyższej sprawie uzależnione jest prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej.

W dniu [...]r. wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej, z którego wynika, że postępowanie w sprawie utrudniania zamieszkiwania zostało umorzone.

W tych okolicznościach organ orzekający uznał, że ustała przyczyna zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie i na podstawie art. 97 § 2 kpa postanowił je podjąć.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. S. domagając się uchylenia i umorzenia całego postępowania I instancji jako bezprzedmiotowego z powodu rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego.

Skarżąca w uzasadnieniu zażalenia wskazała, że [...]r. organ I instancji wszczął na wniosek A. S. postępowanie o wymeldowanie skarżącej wraz z dziećmi z pobytu stałego z lokalu przy [...].

Postępowanie w tej sprawie zostało w dniu [...]r. zawieszone i nie wydano ostatecznej decyzji. Po siedmiu latach postępowanie wznowiono, mimo że zgodnie z art. 98 § 2 kpa, jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.

Skarżąca wskazała ponadto, że pismo Prokuratury Rejonowej z dnia [...]r., nie stanowi dowodu o toczących się sprawach, gdyż łącznie toczyło się około piętnastu spraw w prokuraturze i w sądzie przeciwko A. S. o utrudnianie zamieszkiwania i zmuszania skarżącej do określonego zachowania w latach [...]r.

Organ I instancji nie uwzględnił toczącego się z urzędu postępowania administracyjnego od [...]r. i w dniu [...]r. wydał decyzję o wymeldowaniu, co stanowi rażące naruszenie prawa.

W dniu [...]r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania w sprawie o wymeldowanie, lecz wniosek ten nie został dotychczas rozpatrzony.

Wojewoda postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia M. S., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy, jak wynika to z uzasadnienia ustalił, że Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie o wymeldowaniu M. S. do czasu zakończenia postępowania prowadzonego Prokuraturze Rejonowej postępowania o utrudnianie zamieszkiwania skarżącej w lokalu przy [...]. Postępowanie w sprawie utrudniania zamieszkiwania zostało zakończone umorzeniem. Uprawomocnił się też wyrok Sądu Rejonowego, zatem ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Dlatego na mocy art. 97 § 2 kpa należało podjąć zawieszone postępowanie.

Zdaniem organu odwoławczego, nie zmienia zasadności podjęcia zawieszonego postępowania okoliczność wskazana w zażaleniu, że w prokuraturze i w sądzie toczyło się około piętnaście postępowań. W przedmiotowej sprawie ustąpiła przyczyna zawieszenia i z tego względu organ I instancji obowiązany był podjąć postępowanie .

Podjęcie postępowania umożliwi dalsze jego prowadzenie, w tym zbadanie faktów wskazanych w zażaleniu.

Na powyższe postanowienie M. S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 77 § 1 kpa, przez nie zebranie w sposób wyczerpujący dowodów i nie wydanie ostatecznej decyzji. Naruszenie art. 35 § 1-3 kpa przez przekroczenie terminu do załatwienia sprawy, zwłoka wyniosła siedem lat. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 98 § 2 kpa, art. 105 § 1 kpa.

Skarżąca wskazała również, że organ I instancji nie kończąc postępowania wszczętego [...]r., w dniu [...]r. wszczął nowe postępowanie o wymeldowanie, które zdaniem skarżącej jest bezprzedmiotowe, a w dniu [...]r. wydał decyzję o wymeldowaniu, a więc decyzję dotkniętą wadą nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że sprawa prowadzenia dwóch postępowań administracyjnych w niniejszej sprawie była rozpatrywana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a./.

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 P.p.s.a. doprowadziła do stwierdzenia, że skarga M. S. jest nieuzasadniona.

Niesporne jest w sprawie, że organ I instancji działając z urzędu postanowieniem z dnia [...]r. zawiesił postępowanie z wniosku A. S. o wymeldowanie skarżącej do czasu zakończenia postępowania o utrudnianie skarżącej zamieszkiwania w lokalu przy [...].

W dniu [...]r. organ I instancji ustalił, że postępowanie o utrudnianie skarżącej zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu zostało zakończone /pismo Prokuratury Rejonowej z dnia [...]r., k. [...] akt administracyjnych/.

W tych okolicznościach, skoro ustała przyczyna zawieszenia postępowania o wymeldowanie, organ I instancji zasadnie podjął zawieszone postępowanie. Zgodnie bowiem z art. 97 § 2 kpa gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Wbrew zarzutom skarżącej, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 98 § 2 kpa. Gdyby postępowanie o wymeldowanie zostało zawieszone na wniosek strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, to istotnie, jeżeli w ciągu trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróciłaby się o podjęcie tego postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważałoby się za wycofane, co uzasadniałoby umorzenie postępowania stosownie do art. 105 kpa.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało zawieszone z urzędu, a nie na wniosek strony. Dlatego upływ siedmiu lat od zawieszenia postępowania, będący niewątpliwie bezczynnością organu, nie stanowił przeszkody do podjęcia zawieszonego postępowania i jego dalszego prowadzenia.

Na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nie ma wpływu okoliczność podnoszona w skardze, że organ I instancji w dniu [...]r. wszczął drugie postępowanie o wymeldowanie skarżącej i w dniu [...]r. wydał decyzję o wymeldowaniu skarżącej.

Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych, Wojewoda rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...]r., dostrzegł powyższe uchybienie i dał temu wyraz w rozstrzygnięciu.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.