Postanowienie NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 10/02
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2002-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 23
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz. 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 19 pkt 1
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: 1. Żądanie skargi ukarania osoby, która nie udostępnia informacji publicznej jest niedopuszczalne w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w świetle art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i w myśl art. 27 ust. 2 tej ustawy żądanie to podlega odrzuceniu.

TEZY

1. Żądanie skargi ukarania osoby, która nie udostępnia informacji publicznej jest niedopuszczalne w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w świetle art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i w myśl art. 27 ust. 2 tej ustawy żądanie to podlega odrzuceniu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Sławomira K. na bezczynność Urzędu Miasta P. w przedmiocie nie udzielenia informacji publicznej postanawia:

1/ umorzyć postępowanie w przedmiocie bezczynności Urzędu Miasta P.,

2/ w pozostałej części żądanie skargi o ukaranie Prezydenta Miasta P. Janusza G. karą ograniczenia wolności odrzucić.


UZASADNIENIE

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomir K. wnosi o zobowiązanie Urzędu Miejskiego w P. do udzielenia mu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198/ żądanej przez niego informacji, o którą on się zwrócił w dniu 8 stycznia 2002 r. Pomimo interwencji organu II instancji informacji tej nie udzielono.

W związku z tą sytuacją skarga wnosi nadto o ukaranie Kierownika Urzędu Miasta Puławy Janusza G. karą ograniczenia wolności na podstawie art. 23 powołanej ustawy z uwagi na rozmyślne łamanie prawa.

W odpowiedzi na skargę Wiceprezydent Miasta P. wniósł o oddalenie skargi ponieważ w dniu 8 lutego 2002 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego pismo z dnia 10 stycznia 2002 r. z tym, że odpowiedź ta została wysłana bez zwrotnego potwierdzenia jej odbioru.

W związku ze skargą niniejszą w dniu 22 marca 2002 r. wskazana odpowiedź została ponownie wysłana skarżącemu, a jej odbiór potwierdził on w dniu 28 marca 2002 r. Formalnie aczkolwiek miało miejsce przekroczenie terminu udzielenia odpowiedzi na żądanie skarżącego, lecz zostało ono naprawione i obecnie Urząd Miasta P. nie pozostaje w zwłoce.

W piśmie z dnia 30 kwietnia 2002 r. skarżący podtrzymał żądanie skargi i dodał, iż udzielona odpowiedź przez Urząd Miasta P. nie jest pełna, bo rodzina Janusza G. to nie tylko jego żona i małoletni syn, ale również pełnoletnia córka, o której odpowiedź nie wspomina. Według informacji Telekomunikacji Polskiej pod adresem P. ul. M. 16 na nazwisko G. zarejestrowany jest aparat telefoniczny z zastrzeżonym numerem. Przyjąć przez to należy, że Urząd Miasta P. lekceważąco traktuje ustawę o dostępie do informacji publicznej, co uzasadnia żądanie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Skarga w sprawie została wniesiona /nadana w urzędzie pocztowym/ w dniu 26 lutego 2002 r. i w świetle jej twierdzeń w dacie tej skarżącemu przez Urząd Miejski w P. nie została udzielona żądana przez niego informacja o osobie Prezydenta Miasta Puławy Janusza G. - czy posiada on lub jego najbliższa rodzina spółdzielcze prawo do lokalu w budynku mieszkalno-usługowym przy ulicy M. 16 w P. należącym do Spółdzielni Mieszkaniowej "P.". Odpowiedź na skargę temu przeczy podając, że żądana informacja została skarżącemu udzielona w dniu 8 lutego 2002 r., lecz Urząd Miasta P. nie posiada dowodu potwierdzającego tę okoliczność, bo wskazaną informację miał wysłać bez zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. W sytuacji tej przyjąć należy, że w chwili wniesienia skargi informacja żądana przez skarżącego nie była mu udzielona, bo nie ma dowodu potwierdzającego fakt jej udzielenia.

Bezsporne jest miedzy stronami, że Janusz G. jest Prezydentem Miasta P., a więc osobą sprawującą funkcję publiczną, a żądana przez skarżącego informacja nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność jego osoby w świetle art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198/. Dlatego kierując się powyższym Wiceprezydent Miasta P. w dniu 22 marca 2002 r. po otrzymaniu odpisu skargi przesłał skarżącemu odpowiedź na żądaną przez niego informację, za potwierdzeniem jej odbioru, która miała być mu wysłana dnia 8 lutego 2002 r. Pismo to skarżący otrzymał w dniu 28 marca 2002 r. i potwierdził jego odbiór. Z udzielonej skarżącemu odpowiedzi przez Wiceprezydenta Miasta P. wynika, że w świetle ewidencji ludności Urzędu Miejskiego w P. Janusz G. nie zamieszkuje ani sam, ani z najbliższą rodziną tj. żoną i niepełnoletnim dzieckiem w lokalu mieszkalnym mieszczącym się w budynku przy ul. M. 16 w P. i nie posiada takiego lokalu w tym budynku. Odnośnie członków rodziny wskazanego poza jego żoną i niepełnoletnim dzieckiem Urząd Miasta nie posiada danych czy ktoś inny z tej rodziny posiada spółdzielcze prawo do lokalu we wskazanym wyżej budynku, bo takimi danymi może dysponować wyłącznie Spółdzielnia Mieszkaniowa.

Udzielenie powyższej informacji skarżącemu spowodowało, że zaistniała zbędność wydawania wyroku w sprawie powodująca umorzenie postępowania na podstawie art. 355 par. 1 Kpc, w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./

Skarżącego udzielona informacja nie zadawala, bo nie została nią objęta córka Janusza G. jako członek jego rodziny. Córka ta jednak jest pełnoletnia i usamodzielniona mając założoną własną rodzinę, co jest w sprawie nie kwestionowane przez strony, a przez to otwarte jest zagadnienie czy udzielanie o niej informacji jest dopuszczalne prawnie ze względu na jej prywatność jako osoby fizycznej w świetle art. 5 ust. 2 omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej, Odpowiedź na to zagadnienie nie może być przedmiotem oceny ze strony Sądu, bo skarga na udzielenie niewłaściwej czy też niepełnej informacji publicznej żądającemu tej informacji przez ustawę nie została dopuszczona. Skutkiem tego Sąd nie ma kognicji do orzekania w tym zakresie. Na taką informację nie zadawalającą skarżącego w pełni może ewentualnie przysługiwać mu prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego, a o czym stanowi art. 22 ust. 1 omawianej ustawy.

Skarżący w skardze wnosi o ukaranie Janusza G. karą ograniczenia wolności z uwagi na rozmyślne łamanie prawa.

W związku z tym żądaniem skargi podnieść należy, że art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198/ stanowi, iż ten kto nie udostępnia informacji publicznej podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Przepis ten jednak nie stanowi, który Sąd jest właściwy do orzekania w zakresie tego występku. Naczelny Sąd Administracyjny w świetle przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, jest wyłączony od orzekania w sprawach należących do innych sądów /art. 19 pkt 1/ a do orzekania w sprawach wykroczeń i przestępstw właściwe są sądy powszechne. Dlatego żądanie skargi o ukarania osoby, która nie udostępnia informacji publicznej jest niedopuszczalne w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w świetle art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i w myśl art. 27 ust. 2 tej ustawy żądanie to podlega odrzuceniu.