Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 3/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2020 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm. - dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki z o. o. z siedzibą we W. – dalej jako "Spółka" lub "Skarżąca" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 22 sierpnia 2019 r. prostujące oczywiste omyłki w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2019 r. Naczelnik US sprostował oczywiste omyłki w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużającym termin zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za wskazane okresy. Naczelnik US wyjaśnił, że przedmiotowe omyłki mają charakter omyłki pisarskiej polegającej na tym, iż w sentencji postanowienia na stronie pierwszej (dwudziesty trzeci wers od dołu) wskazano, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte "postanowieniem z dnia 26.04.2019r." a winno być: "postanowieniem z dnia 21.05.2019r." oraz na tym, iż w uzasadnieniu na stronie pierwszej (trzynasty wers od dołu) wskazano na postępowanie: "kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń - grudzień 2014r." a powinno być: "kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług za 01.01.2015r. - 31.12.2016r.".

Pismem z dnia 30 sierpnia 2019 r. Skarżąca złożyła zażalenie na wskazane postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wskazanie, które z wydanych dotychczas przez Naczelnika US postanowień dotyczących wszczęcia postępowania podatkowego wobec Skarżącej jest prawidłowe, a tym samym o ustalenie, czy dokonano skutecznego wszczęcia postępowań podatkowych wobec Spółki w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku od osób prawnych.

Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa procesowego, tj. m. in. art. 215 § 1 O.p. poprzez uznanie korekty dotyczącej kluczowej sprawy (daty wszczęcia postępowania podatkowego oraz zakresu rzekomo prowadzonego wobec Spółki postępowania) za "oczywistą omyłkę pisarską", w sytuacji gdy między Stroną, a organem trwa merytoryczny spór o tę kwestię;

- ogólnych zasad wyrażonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 O.p.

W uzasadnieniu Strona stwierdziła, że błędne wskazanie w postanowieniu o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego okresu podatkowego objętego postępowaniem oraz daty jego wszczęcia nie stanowi oczywistej omyłki pisarskiej, która może zostać sprostowana w trybie art. 215 § 1 O.p., a sprostowanie postanowienia w tym zakresie jest niedopuszczalne, gdyż stanowi istotną ingerencję merytoryczną w treść prostowanego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 29 października 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że wskazany w art. 215 § 1 O.p. tryb rektyfikacji aktów administracyjnych został przewidziany wyłącznie do usuwania oczywistych, nieistotnych wadliwości, w odróżnieniu od wad istotnych czy też kwalifikowanych, dla wyeliminowania których tryb ten nie może być stosowany. Zdaniem organu, oczywista omyłka to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską w decyzji (postanowieniu) zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. W trybie art. 215 § 1 O.p. można zatem naprawić jedynie taką omyłkę, która nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji/postanowienia.

Dyrektor IAS wyjaśnił, że w sentencji postanowienia zakres prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego został podany prawidłowo. Strona została zatem w sposób jasny, czytelny i zrozumiały poinformowana o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika US w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. Z analizy całokształtu okoliczności towarzyszących niniejszej sprawie wynika ponadto, że Spółka niewątpliwie miała świadomość, za jaki okres było prowadzone wobec niej postępowanie kontrolne w zakresie podatku VAT. W aktach sprawy znajduje się bowiem protokół kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za okres za 01.01.2015r. - 31.12.2016r., odebrany w dniu 28 listopada 2018r. przez pełnomocnika Strony. Okres objęty postępowaniem podatkowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji został również prawidłowo wskazany w odebranych przez Stronę postanowieniach Naczelnika US z dnia 21 maja 2019 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. oraz z dnia 19 czerwca 2019 r. o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym dowodów zawierających informacje pozostające w ścisłym związku z prawidłowością rozliczeń podatku VAT za wskazany okres. Z analizy sprostowanego postanowienia, w tym z zestawienia jego sentencji z uzasadnieniem, a także z analizy całokształtu okoliczności sprawy wynika wprost, iż przedmiotowa omyłka ma charakter nieistotny.

W ocenie organu odwoławczego, podobnie należy odnieść się do drugiej ze sprostowanych nieprawidłowości polegającej na błędnym wskazaniu daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT (a nie, jak twierdzi Strona w zażaleniu - daty wszczęcia postępowania podatkowego). Dyrektor IAS wskazał, że pozostałe elementy sprostowanego postanowienia, a także dodatkowe okoliczności towarzyszące przedmiotowej sprawie pozwalają na identyfikację postanowienia o wszczęciu wobec Strony postępowania podatkowego. W sentencji sprostowanego postanowienia wskazano bowiem prawidłowo numer postanowienia, podatnika, wobec którego wszczęto postępowanie, tytuł podatkowy oraz okres objęty postępowaniem. Ponadto, tego samego dnia - 19 czerwca 2019 r. Naczelnik US wydał postanowienie o dopuszczeniu dowodów do prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego. W postanowieniu wskazano, iż wymienione w piśmie dowody włączane są do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r. oraz I-IV kwartał 2016 r. wszczętego postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r. Porównanie tych dwóch dokumentów wydanych przez ten sam organ, o tym samym numerze, dotyczących tego samego podatnika, tytułu i zakresu postępowania prowadzi do wniosku, iż błędne wskazanie daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy stanowi oczywistą omyłkę pisarską. W aktach znajduje się ponadto postanowienie o wszczęciu postępowania w tym zakresie z dnia 21 maja 2019 r., odebrane tego samego dnia pod wskazanym przez Stronę adresem korespondencyjnym.

W ocenie organu odwoławczego, z analizy akt sprawy wynika zatem bezspornie, iż organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy wszczętej postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., czego podatnik miał świadomość, a błędu polegającego na wskazaniu niewłaściwej daty wydania postanowienia nie można zaliczyć do wad kwalifikowanych wyłączających możliwość zastosowania trybu określonego w art. 215 § 1 O.p.

W ocenie Dyrektora IAS, przedstawione powyżej uchybienia organu pierwszej instancji, a następnie rektyfikacja w trybie art. 215 § 1 O.p. nie miała żadnego wpływu na treść i znaczenie sprostowanego postanowienia z dnia 19 czerwca 2019 r., a także w żaden sposób nie naruszała praw Strony. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 215 § 1 ww. ustawy należy uznać za bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 121 i art. 123 O.p. Dyrektor IAS stwierdził, że Naczelnik US włączył do akt sprawy dowody postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r., a zatem prawie miesiąc po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia 21 maja 2019 r. wobec Strony, stąd też ww. zarzuty uznać należy za bezzasadne.

Kolejno odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 120, art. 122 i art. 124 O.p. Dyrektor IAS uznał, że organ pierwszej instancji kierując się właśnie zasadami wyrażonymi we wskazanych przepisach prawidłowo zastosował tryb art. 215 § 1 O.p. dokonując sprostowania omyłek zawartych w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. Wydając postanowienie o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich Naczelnik US uczynił zadość nałożonym na niego przepisami ustawy wymogom, a zarzuty Strony w tym zakresie są niezasadne.

Dyrektor IAS uznał, że kwestia prawidłowości wszczęcia postępowań podatkowych w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku od osób prawnych nie może być przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 215 § 1 O.p., w którym organ odwoławczy jest uprawniony jedynie do weryfikacji prawidłowości wydanego postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 29 października 2019 r. Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła:

- istotne naruszenie przepisów prawa w postaci naruszenia art. 216 § 1 O.p. poprzez wydanie skarżonego postanowienia (oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US) w sytuacji, gdy wobec Spółki nie są prowadzone obecnie żadne działania kontrolne w postaci postępowania podatkowego (wobec Spółki nie wszczęto bowiem dotychczas skutecznie postępowania podatkowego);

- istotne naruszenie przepisów prawa w postaci naruszenia art. 215 § 1 O.p. poprzez uznanie korekty dotyczącej kluczowej kwestii (tj. daty rzekomego wszczęcia postępowania podatkowego oraz zakresu rzekomo prowadzonego wobec Spółki postępowania) za "oczywistą omyłkę pisarską" w sytuacji gdy między Stroną a Naczelnikiem US trwa spór o tę kwestię;

- istotne naruszenie ogólnych zasad wyrażonych m. in. w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 O.p., przejawiające się m. in. tym, że organ odwoławczy nie zbadał czy wobec Spółki toczy się skutecznie wszczęte postępowanie podatkowe (mimo podnoszenia tego argumentu w zażaleniu na postanowienie Naczelnika US).

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowały konieczność jego uchylenia.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Dyrektora IAS z dnia 29 października 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 22 sierpnia 2019 r. prostujące oczywiste omyłki w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r., a przedmiotem sporu jest prawo organu do skorygowania w trybie art. 215 § 1 O.p. popełnionych omyłek.

Na wstępie wyjaśnić należy, że Naczelnik US w wydanym postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużającym termin zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r. oraz I-IV kwartał 2016 r. błędnie wskazał:

- w sentencji - datę wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku VAT, tj. wskazano, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte wobec Strony "postanowieniem z dnia 26.04.2019r.", a winno być: "postanowieniem z dnia 21.05.2019r.";

- w uzasadnieniu - okres przeprowadzonego wobec Strony postępowania kontrolnego w przedmiocie podatku od towarów i usług, tj. wskazano na postępowanie kontrolne za miesiące styczeń - grudzień 2014r., a powinno być: "za 01.01.2015r. - 31.12.2016r.".

W ocenie Sądu, kwestią sporną jest ocena charakteru wskazanych uchybień, tj. ustalenie czy popełnione przez organ pierwszej instancji błędy mają charakter istotny czy nieistotny i wyczerpują tym samym znamiona "oczywistej omyłki", o której mowa w art. 215 § 1 O.p.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W myśl natomiast art. 219 O.p. przepis art. 215 § 1 stosuje się odpowiednio do postanowień.

Na mocy wskazanych przepisów organy podatkowe uprawnione zostały do wyeliminowania - w drodze postanowienia - zarówno błędów rachunkowych, jak innych omyłek o charakterze oczywistym, które zawarte zostały w wydawanych przez te organy decyzjach oraz postanowieniach. Pojęcie oczywistej omyłki nie zostało jednak zdefiniowane ani w art. 215 § 1 O.p., ani w innych przepisach powołanej ustawy. W ocenie Sądu, wskazany w art. 215 § 1 O.p. tryb rektyfikacji aktów administracyjnych został przewidziany wyłącznie do usuwania oczywistych, nieistotnych wadliwości, w odróżnieniu od wad istotnych czy też kwalifikowanych, dla wyeliminowania których tryb ten nie może być stosowany. Oczywista omyłka, którą można sprostować w trybie art. 215 § 1 O.p. to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską w decyzji (postanowieniu) zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną przez organ. Podkreślić również należy, iż sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. W trybie art. 215 § 1 O.p. można zatem naprawić jedynie taką omyłkę, która nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji (postanowienia).

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uprawnione jest twierdzenie, iż sprostowane zaskarżonym postanowieniem błędy organu pierwszej instancji stanowią oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 215 § 1 O.p.

Odnosząc się do nieprawidłowości polegającej na wskazaniu w uzasadnieniu postanowienia z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużającego termin zakończenia postępowania podatkowego niewłaściwego okresu objętego postępowaniem kontrolnym Sąd uznał, że w sentencji przedmiotowego postanowienia zakres prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego został podany prawidłowo. Strona została zatem precyzyjnie w sposób czytelny i zrozumiały poinformowana o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez Naczelnika US w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. Z analizy całokształtu okoliczności towarzyszących niniejszej sprawie wynika ponadto, iż Skarżąca niewątpliwie miała świadomość, za jaki okres było prowadzone wobec niej postępowanie kontrolne w zakresie podatku VAT. W aktach sprawy, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, znajduje się protokół kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za okres za 01.01.2015r. - 31.12.2016r., odebrany w dniu 28 listopada 2018 r. przez pełnomocnika Strony. Okres objęty postępowaniem podatkowym prowadzonym przez organ pierwszej instancji został również prawidłowo wskazany w odebranych przez Stronę postanowieniach Naczelnika US z dnia 21 maja 2019 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. oraz z dnia 19 czerwca 2019 r. o dopuszczeniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym dowodów zawierających informacje pozostające w ścisłym związku z prawidłowością rozliczeń podatku VAT za podany okres.

W ocenie Sądu, z analizy sprostowanego postanowienia, w tym z zestawienia jego sentencji, w której prawidłowo wskazano okres objęty postępowaniem podatkowym z uzasadnieniem, gdzie wkradł się błąd, a także z analizy całokształtu okoliczności sprawy wynika zatem wprost, że przedmiotowa omyłka ma charakter nieistotny.

Sąd stanął na stanowisku, że tożsamo należy odnieść się do drugiej ze sprostowanych nieprawidłowości, polegającej na błędnym wskazaniu daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Pomimo uchybienia w tym zakresie pozostałe elementy sprostowanego postanowienia, a także dodatkowe okoliczności towarzyszące sprawie pozwalają na identyfikację postanowienia o wszczęciu wobec Strony postępowania podatkowego. W sentencji sprostowanego postanowienia wskazano bowiem prawidłowo numer postanowienia, podatnika wobec którego wszczęto postępowanie, tytuł podatkowy oraz okres objęty postępowaniem.

Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że tego samego dnia, tj. 19 czerwca 2019 r. Naczelnik US wydał postanowienie o dopuszczeniu dowodów do prowadzonego wobec Spółki postępowania podatkowego. W postanowieniu tym wskazano, że wymienione w piśmie dowody włączane są do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r. oraz I-IV kwartał 2016 r. wszczętego postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r.

Zdaniem Sądu, porównanie tych dwóch dokumentów wydanych przez ten sam organ, o tym samym numerze, dotyczących tego samego podatnika, tytułu i zakresu postępowania prowadzi do wniosku, że błędne wskazanie daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. o przedłużeniu terminu zakończenia sprawy stanowi oczywistą omyłkę pisarską.

W aktach sprawy znajduje się ponadto postanowienie o wszczęciu postępowania w tym zakresie z dnia 21 maja 2019 r., odebrane tego samego dnia pod wskazanym przez Stronę adresem korespondencyjnym. Z analizy akt sprawy wynika zatem bezspornie, iż organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy wszczętej postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., a błędu polegającego na wskazaniu niewłaściwej daty wydania postanowienia – zdaniem Sądu - nie można zaliczyć do wad kwalifikowanych wyłączających możliwość zastosowania trybu określonego w art. 215 § 1 O.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Dyrektor IAS prawidłowo skonstatował, iż sprostowane postanowieniem Naczelnika US błędy mieszczą się w zakresie desygnatów pojęcia "oczywista omyłka", o której mowa w art. 215 § 1 O.p., albowiem oczywistość omyłki wynika z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem i wskazanymi powyżej okolicznościami oraz z aktami sprawy, tj. postanowieniami organu pierwszej instancji z dnia 21 maja 2019 r. o wszczęciu wobec Spółki postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2015 r., I-IV kwartał 2016 r. oraz z dnia 19 czerwca 2019 r. o dopuszczeniu dowodów do prowadzonego w przedmiotowym zakresie postępowania.

Zdaniem Sądu, przedstawione powyżej uchybienia Naczelnika US, a następnie ich rektyfikacja w trybie art. 215 § 1 O.p. nie miała żadnego wpływu na treść i znaczenie sprostowanego postanowienia z dnia 19 czerwca 2019 r., a także w żaden sposób nie naruszała praw Strony, w tym w szczególności sformułowanej w at. 123 O.p. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Odnosząc się do zarzutu, że postanowieniem z dnia 19 maja 2019 r. Naczelnik US włączył do akt sprawy dowody pozostające w ścisłym związku z postępowaniem podatkowym wszczętym postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., co oznacza, iż organ prowadził postępowanie podatkowe jeszcze przed jego wszczęciem, Sąd stwierdził, że Dyrektor IAS prawidłowo wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że Naczelnik US wydał postanowienie w tym zakresie w dniu 19 czerwca 2019 r.(doręczone Skarżącej w dniu 27 czerwca 2019 r.), a zatem prawie miesiąc po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego z dnia 21 maja 2019 r., co prowadzi do wniosku, że Skarżąca niewątpliwie miała wiedzę z jaką datą postanowienie zostało wydane.

W ocenie Sądu, uprawniona jest teza organu odwoławczego, że dokonując sprostowania omyłek zawartych w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r., organ pierwszej instancji dążył do usunięcia z treści postanowienia błędnie wskazanych danych, które mogłyby doprowadzić do niepewności co do stanu prowadzonego postępowania. Naczelnik US kierując się interesem Strony i zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie wydał postanowienie, którego treść nie budzi wątpliwości. Celem skorygowania omyłek zawartych w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2019 r. było przekazanie pełnej i prawidłowej informacji o toczącym się postępowaniu, a zatem właśnie zapobiegnięcie sytuacji, w której Strona musiałaby "odgadywać" intencje organów podatkowych. Wydając postanowienie o sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich Naczelnik US szczegółowo wyjaśnił na czym polegają nieprawidłowości, z czego one wynikały, jaki mają wpływ na ustalony stan faktyczny sprawy oraz uprawnienia Skarżącej.

W ocenie Sądu, treść wydanego postanowienia nie pozostawia wątpliwości w jakim zakresie toczy się postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia 21 maja 2019 r., co słusznie przyjął organ odwoławczy.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że zarzuty Skarżącej w przedmiocie prawidłowości prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego, w tym zarzuty naruszenia art. 216 § 1 O.p., wykraczają poza zakres oceny w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 215 § 1 O.p., w którym organ odwoławczy jest uprawniony jedynie do weryfikacji prawidłowości wydanego przez organ pierwszej instancji postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek.

Skuteczność wszczęcia postępowania podatkowego, w trakcie którego wydano postanowienie zawierające omyłki, nie może być przedmiotem oceny i rozstrzygnięcia organu prowadzącego postępowanie w trybie art. 215 § 1 O.p. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, powyższe nie stanowi naruszenia ogólnych zasad postępowania wyrażonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 O.p.

Podsumowując, zdaniem Sądu, sprostowane zaskarżonym postanowieniem błędy zawarte w postanowieniu Naczelnika US mieszczą się w zakresie pojęcia "oczywista omyłka" i nie prowadzą do zmiany merytorycznej wydanego aktu administracyjnego oraz nie wpływają na prawa Skarżącej, co uprawniało organ do wydania w oparciu o art. 215 § 1 O.p. postanowienia o sprostowaniu oczywistych omyłek.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.