Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 485/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 P.p.s.a., art. 61 par. 3 i par. 3 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

P. D. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], którą organ wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier

na automatach do gry poza kasynem gry.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Wniosek ten skarżący uzasadnił zachodzącym niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego, decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł, spowodowałaby narażenie skarżącego i jego rodziny na znaczne szkody finansowe i niepowetowane straty, co ma wynikać z załączonego do skargi oświadczenia majątkowego.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Dostarczenie odpowiednich informacji

i dokumentów obciąża stronę, ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy strona powołuje się na możliwość powstania szkody finansowej czy niepowetowanej straty.

Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji

w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania aktu, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne uwzględnienie skargi by nie naprawiło. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy było wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Zdaniem Sądu, skarżący podnoszonymi okoliczności dotyczącymi jego sytuacji finansowej i materialnej, nie wykazał, że wykonanie decyzji objętej jego wnioskiem może powodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wraz z małżonką utrzymują się ze stałych dochodów (umowa o pracę, działalność gospodarcza). Z wyciągu z rachunku bankowego skarżącego wynika, że w okresie [...] r. wpływały na rachunek ten dodatkowe sumy pieniężne, łącznie [..] zł. Z akt sprawy wynika, że w miesiącu [..] r., skarżący dokonał zakupu lokalu za kwotę [..] zł, część kwoty pożyczył od rodziców w wysokości [..] zł oraz zaciągnął kredyt bankowy w wysokości [..] zł. Powyższe świadczy o tym, że skarżący dysponował środkami pieniężnymi w kwocie znacznie przewyższającej wysokość nałożonej kary. Ogólna ocena sytuacja ekonomicznej skarżącego nie przemawia za twierdzeniem, że zachodzi możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania niepowetowanych strat w związku z wykonaniem decyzji. Obciążenia finansowe powstałe poprzez zaciągnięcie zobowiązań kredytowych są indywidualną decyzją strony. Zobowiązania cywilnoprawne strony, w tym konieczność spłaty zaciągniętego kredytu nie oznacza, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Zobowiązania te nie mogą być traktowane z pierwszeństwem wobec obowiązku publicznoprawnego zapłaty wymierzonej kary pieniężnej. Zapłata kwoty wynikającej z tej decyzji nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne.

Wobec argumentu skarżącego, wskazującego na wydanie zaskarżonej decyzji

z rażącym naruszeniem prawa, Sąd zauważa, że nie może być on uznany

za wypełniający przesłankę zastosowania ochrony tymczasowej. Zasadność zarzutów skargi może zostać poddana ocenie wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi.

Reasumując, Sąd poddając analizie wniosek skarżącego oraz całokształt akt sprawy, nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego

o wstrzymanie wykonania decyzji objętej jego wnioskiem.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.