Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 797/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 26, art. 28, art. 32, art. 17, art. 63
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
article: art. 288, art. 293, art. 181
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), , Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Inspektora [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie opłaty za magazynowanie odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 3 i pkt 16 oraz art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. H. T. E. Sp. z o.o., uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa przez Kierownika Filii w C. z dnia [...] w sprawie wymierzenia i określenia na kwotę 3.303,00 zł opłaty za składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska za II półrocze 2005 r. i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił w sposób następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało wszczęte 5 stycznia 2006 r. w sprawie wymierzenia spółce z o.o. E. H. T. E. w C. M. opłaty za korzystanie ze środowiska – magazynowanie odpadów bez zezwolenia.

Organ I instancji został powiadomiony przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w L. – Delegatura w C., że w trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż na terenie należącym do "B. – E." Sp. z o.o. w R. F. przy ul. C. zmagazynowane są odpady 39 28 Mg zawierające azbest o kodzie 17 06 05*, niewłaściwe oznakowane i opakowane, pochodzące od spółki E. H. T. E. Sp. z o.o. w C. M. Spółka z C. M. zajmuje nieruchomość w R. F. na podstawie umowy dzierżawy.

Organ I instancji, po raz kolejny rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] wymierzył E. H. T. E . Sp. z o.o. nieuiszczoną opłatę w kwocie 3.303,00 zł za składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska za II półrocze 2005 r.

Jako podstawę decyzji wskazano art. 293 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U,. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) oraz art. 3 ust. 3 pkt 3 i pkt 16 i art. 28 ust. 2 ustawy o odpadach. Jednocześnie organ ustalił, że Starostwo Powiatowe w C. nie wydawało zezwolenia Spółce w przedmiocie odpadów, a także, że w lipcu 2006 r. odpady przekazane zostały na składowisko azbestu w K .

W złożonym odwołaniu E. H. T. E. Spółka z o.o. wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji jako wydanej z naruszeniem prawa. Spółka twierdziła, że nie prowadzi składowiska odpadów, zaś działalność w zakresie gospodarki odpadami prowadzi na podstawie decyzji Wojewody, znak: [...] w sprawie pozwolenia na odzysk odpadów z uwzględnieniem ich zbierania i transportu i może na tej podstawie, posiadając tytuł prawny do nieruchomości, magazynować odpady na terenie L.

Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy uznał je za zasadne.

Jego zdaniem, analiza zebranych w sprawie dowodów wymagała stwierdzenia, że spółka magazynowała, a nie składowała odpady na terenie R. F.

Ustawa o odpadach rozróżnia magazynowanie odpadów tj. czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem od składowania odpadów, definiując składowisko odpadów jako obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów.

Terenu, na którym spółka magazynowała odpady w R. F. nie można uznać za składowisko odpadów. Na takie miejsce (składowisko), odpady zostały przekazane w dniach 26 i 28 lipca 2006 r. do K.

Organ odwoławczy ustalił także, że odwołująca się spółka posiada decyzję Wojewody z dnia [...] zezwalającą jej na odzysk odpadów z uwzględnieniem ich zbierania i transportu. W decyzji określono miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku jako "teren firmy E. H.", zaś obszar prowadzenia działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów – "obszar Rzeczypospolitej Polskiej".

Wojewoda zmienił w dniu [...] powyższą decyzję z dnia [...] w części dotyczącej rodzaju odpadów przeznaczonych do odzysku, zbierania i transportu obejmując nią m.in. jako odpady przeznaczone do zbierania – odpady oznaczone kodem 170605* t.j. materiały konstrukcyjne zawierające azbest, które są przedmiotem magazynowania w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy uznał nadto, że spółka miała wynikający z umowy dzierżawy tytuł prawny do terenu, na którym magazynowała odpady, a które to miejsce wynikało z celów logistycznych i transportowych; określony ustawowo maksymalny okres magazynowania odpadów wynosił 1 rok – do czasu przekazania ich na składowisko. Z akt wynika, iż magazynowanie odpadów trwało od 19 września 2005 r. do 28 lipca 2006 r.

Odwołująca się spółka spełniała zatem warunek zawarty w art. 63 ust. 6 pkt 6 ustawy o odpadach, dysponując decyzją określającą miejsce i sposób magazynowania odpadów.

Konsekwencją powyższych ustaleń było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania przed tym organem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, który zarzucając naruszenie art. 293 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) i art. 63 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) – wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego spółka E. H. nie legitymowała się decyzją zezwalającą jej na magazynowanie odpadów na terenie R. F.

W decyzji o jakiej mowa w art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach, miejsce magazynowania odpadów winno być określone konkretnie, natomiast decyzja Wojewody, którą posiada Spółka, takiego miejsca nie wskazuje, odnosząc się do położonych na terytorium całego kraju miejsc, co do których Spółka ma tytuł prawny.

Ponadto – zdaniem skarżącego – decyzja nie pochodzi od uprawnionego organu – właściwego miejscowo.

Skarżący uważa zatem, że organ I instancji prawidłowo wymierzył Spółce podwyższoną opłatę określoną w art. 292 ust. 1 Prawa ochrony środowiska za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, zaś zaskarżona decyzja wydana przez organ odwoławczy powyższy przepis narusza.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, chociaż nie wszystkie przepisy będące podstawą wydania decyzji zostały w niej wskazane.

Stan faktyczny sprawy jest w zasadzie bezsporny.

Na terenie nieruchomości położonej w R. F., która to nieruchomość na podstawie zawartej umowy cywilno-prawnej znajdowała się w posiadaniu Spółki z o.o. E. H. T. E. w C. M. (zwanej dalej Spółką), zgromadzone były w okresie od września 2005 r. do czerwca 2006 r. odpady zawierające azbest, oznaczone kodem 17 06 05*. Spółka zajmująca się odzyskiem odpadów z uwzględnieniem zbierania i transportu odpadów, legitymuje się decyzją Wojewody z dnia [...] wydaną na podstawie art. 26, 28, 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. nr 62, poz. 628 ze zm.), zezwalającą na odzysk odpadów z uwzględnieniem zbierania i transportu, która to decyzja w dniu [...] została zmieniona w części dotyczącej wykazu odpadów dopuszczonych do odzysku, zbierania i transportu. W wyniku tej zmiany Spółka uzyskała zezwolenie na gospodarowanie odpadami zawierającymi azbest.

Wskazane decyzje zawierają m.in. zapisy, że miejscem prowadzenia działalności w zakresie odzysku jest teren firmy "H." w C. M., zaś obszarem prowadzenia działalności w zakresie transportu i zbierania odpadów jest obszar Rzeczpospolitej Polskiej (pkt 2 decyzji z [...]), że miejsca magazynowania odpadów winny być oznakowane i zabezpieczone przed dostępem osób postronnych i zwierząt (pkt 6 lit. c decyzji z [...]) oraz, że odpady będą magazynowane na terenie, do którego firma posiada tytuł prawny (pkt II decyzji z [...]).

Postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu w dniu 5 stycznia 2006 r. na podstawie art. 288 ust. 1 i art. 293 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska w sprawie wymierzenia Spółce opłaty za korzystanie ze środowiska – magazynowanie odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Prawidłowe jest ustalenie zaskarżonej decyzji, iż Spółka dokonywała na działce w R. F. w okresie od września 2005 r. do czerwca 2006 r. magazynowania odpadów przed transportem na składowisko. Samo składowanie odpadów miało miejsce na składowisku w K., dokąd odpady przetransportowano 26 i 28 lipca 2006 r.

Przepis art. 293 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska stanowi o obowiązku ponoszenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zawierającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów przez podmiot korzystający ze środowiska.

W świetle ust. 2 powyższego przepisu - taki sam obowiązek ponoszenia podwyższonej opłaty dotyczy podmiotu, który magazynuje odpady bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania.

Skoro w sprawie niniejszej Spółka magazynowała odpady na terenie nieruchomości w R. F., przy wymierzeniu podwyższonej opłaty rozważaniu podlegała kwestia posiadania przez nią decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów.

Przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach nie przewidują wydawania przez uprawnione organy oddzielnej decyzji o sposobie i miejscu magazynowania odpadów. Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów – według art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach – zawarte może być w decyzji administracyjnej o:

- pozwoleniu zintegrowanym (art. 181 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska),

- pozwoleniu na wytwarzanie odpadów (art. 17 ust. 2 ustawy o odpadach),

- zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi (art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach),

- zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów (art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach),

- zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów (art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach),

- bądź w informacji kierowanej przez posiadacza odpadów do organu administracji (art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach).

Spółka magazynująca odpady zawierające azbest na terenie nieruchomości w R. F. legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości (umową dzierżawy zawartą w trybie art. 693 kc) oraz decyzją Wojewody z dnia [...], zmienioną decyzją z dnia [...], wydaną trybie art. 26 i 28 ustawy prawo o odpadach - zezwalającą spółce na odzysk odpadów z uwzględnieniem transportu i zbierania odpadów. W przedstawionej decyzji w pkt 4,6 lit. c i d, 8 znajdują się zapisy dotyczące miejsca i sposobu magazynowania odpadów. W świetle tych zapisów miejscem składowania odpadów jest miejsce, do którego spółka ma tytuł prawny.

Jeśli chodzi o zarzut wydania decyzji przez nieuprawniony organ, to należy uznać go za chybiony.

Spółka legitymuje się decyzją zezwalającą na odzysk, transport i zbieranie odpadów, wydaną przez Wojewodę, zawierającą zapisy dotyczące miejsca i sposobu magazynowania odpadów.

Organem właściwym do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów jest organ właściwy według miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku (art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach). Takim organem dla Spółki prowadzącej m.in. odzysk odpadów zawierających azbest na terenie firmy w C. M. był Wojewoda.

Jednocześnie, w świetle art. 32 ustawy Prawo o odpadach, posiadacz odpadów, który łącznie prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów oraz zbierania lub transportu odpadów, jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, o ile decyzja w zakresie odzysku zawiera elementy wymagane dla decyzji w zakresie zbierania i transportu.

Nadto przepis art. 32 nie przewiduje dodatkowego współdziałania organów, jeśli miejsce zbierania jest inne niż miejsce odzysku lub unieszkodliwiania.

Zgłoszony w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 4 ustawy o odpadach jest niezrozumiały, bowiem wskazana ustawa takich przepisów nie zawiera.

Prawidłowe zatem jest stanowisko zaskarżonej decyzji, że w świetle art. 292 ust. 2 ustawy Prawo o ochronie środowiska nie istniały podstawy do ustalania Spółce podwyższonych opłat za magazynowanie odpadów bez zezwolenia, skoro Spółka legitymowała się prawomocną decyzją określającą miejsce i sposób magazynowania odpadów.

Nie zmienia tego ustalenia fakt, iż miejsce to (dla odpadów przeznaczonych do zbierania i transportu) jest określone w decyzji w sposób ogólny jako "teren, do którego firma posiada tytuł prawny".

W sytuacji, gdy Spółka może prowadzić działalność w zakresie transportu i zbierania odpadów na terenie całego kraju, przy czym miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś decyzja w przedmiocie gospodarki odpadami jest wydana na okres 10 lat, względy celowościowe przemawiają za tym, by nie wymagać bardziej szczegółowego określania na przyszłość w decyzji miejsc, w których odpady mogłyby być magazynowane.

Skoro z prawidłowych ustaleń organu odwoławczego wynika, że Spółka nie miała obowiązku uiszczania podwyższonych opłat za magazynowanie odpadów, decyzja organu I instancji wymagała uchylenia, a wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne przed organem I instancji podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Z tych względów zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa nie narusza prawa materialnego, jak i procesowego, a skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).