Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1645/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 22 poz 268
law: Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy o administracji rządowej w województwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "B" Sp. z o. o. Spółki Komandytowej w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "B" Sp. z o. o. Spółki Komandytowej w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 lipca 2014 r., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez: "B" Sp. z o.o. Sp. k w W. robót budowlanych określonych jako: "montaż prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z konstrukcją i oświetleniem", na budynku przy R. w K., działka nr [...] obr. [...].

W uzasadnieniu organ podał, że rozpatrując wniosek z dnia 4 lipca 2014 r. w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz weryfikując dostarczone przez wnioskodawcę dokumenty, stwierdzono brak wymaganych dokumentów. Nie złożono oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (terenem działki nr [...] obr. [...]) na cele budowlane. We wniosku nie uściślono jednoznacznie rodzaju zgłaszanych robót budowlanych zgodnie z pojęciami zawartymi w art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, nie wyjaśniono czy budynek, na którym ma być zainstalowana reklama jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym oraz czy przesłaniane okna są oknami mieszkań, zgodnie z § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002. Nr 75 poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; jeżeli tak to należało przedłożyć opinię wykazującą, że zapisy zawarte w §14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 roku (Dz. U. z 1999r. Nr 74, poz. 836 ze zm.) w sprawie warunków użytkowania budynków mieszkalnych zostały spełnione. Brak jest opisu technicznego sposobu wykonania (instalowania) zgłaszanej reklamy oraz brak opinii technicznej, stwierdzającej że sposób instalowania jej konstrukcji został zaprojektowany dla konkretnej lokalizacji zgodnie z przepisami i nie będzie zagrażał bezpieczeństwu ludzi i mienia oraz nie wpłynie negatywnie na konstrukcję budynku -w związku z § 293 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w załączeniu należało dostarczyć uprawnienia konstrukcyjne oraz zaświadczenie o wpisie do izby zawodowej. Wreszcie, zdaniem organu, brak jest też ostatecznego pozwolenia konserwatorskiego, ze względu na lokalizację zgłaszanych robót budowlanych na terenie układu urbanistycznego "Kleparza" wpisanego do rejestru zabytków pod nr A-648 oraz na obszarze uznanym za Pomnik historii: "Kraków- historyczny zespół miasta" ( lub opinii konserwatorskiej dotyczącej projektowanych robót, zawierającej również stanowisko konserwatora, że pozwolenie konserwatorskie nie jest wymagane ) - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003r. Nr 162 póz. 1568 z późn. zm.).

Organ konkludował, że wnioskodawca nie przygotował kompletnego wniosku, a załączona dokumentacja jest niespójna, dlatego też nie ma możliwości dokonania oceny złożonego zgłoszenia.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła "B" Sp. z o.o. Sp. k w W., zarzucając naruszenie:

- art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane i wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszonych robót , pomimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych;

- art. 30 ust. 2 ustawy i nie wezwanie inwestora do uzupełnienie zgłoszenia, pomimo stwierdzenia przez organ występowania braków zgłoszenia;

- art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 1 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie wskazanych w tych przepisach zasad ogólnych postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niezasadne wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót.

Strona odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Wojewoda [...] decyzją z dnia 7 października 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu organ II instancji podzielił ustalenie dokonane przez Prezydenta Miasta, że inwestor do zgłoszenia nie załączył wymaganych w art. 30 ust. 2 dokumentów. Montaż prześwitującej siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z konstrukcją i oświetleniem inwestor zaplanował na budynku przy R. w K., na terenie układu urbanistycznego "Kleparza" wpisanego do rejestru zabytków pod nr A-648 oraz na obszarze uznanym za Pomnik historii: "Kraków - historyczny zespół miasta". Odwołując się do treści art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ stwierdził, że opinia konserwatorska dotycząca projektowanych robót, o jakie inwestor powinien wystąpić zgodnie z zapisem zawartym w decyzji sprzeciwu, wskazałaby, czy inwestycja może być realizowana na podstawie zgłoszenia czy też, jako usytuowana na budynku objętym ochroną konserwatorską, wymaga uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. Z tego względu w ocenie organu odwoławczego wezwanie inwestora, przez organ I instancji, do uzupełnienia dokumentów było bezcelowe, gdyż dopiero po uzyskaniu wskazanej opinii konserwatora i opierając się na jej treści inwestor powinien podjąć właściwe działanie, w zależności od brzmienia opinii, tj. złożyć zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych lub wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji pozwolenia na budowę.

Organ II instancji nadmienił, że instalacja reklamy na budynku przy R. w K., na działce nr: [...], obr. [...] była przedmiotem kilku zgłoszeń złożonych przez "B" Sp. z o.o. Sp. k. W dniu 3 października 2014 r. organ II instancji przeprowadził wizję w terenie i stwierdził widoczny zamontowany prawie na całej powierzchni elewacji wschodniej (powyżej poziomu parteru) przedmiotowego budynku baner reklamowy (reklama firmy "P"). Baner został zamontowany na linach stalowych zakotwionych w elewacji budynku na wspornikach stalowych. Nad banerem reklamowym stwierdzono również zamontowane na wspornikach do elewacji budynku oświetlenie halogenowe (14 szt. lamp). Wykonano dokumentację fotograficzną obiektu. Cytując treść art. 30 ust. 5 Pb oraz odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Wojewoda wskazał, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych w stosunku do robót, które już zostały wykonane i zasadne jest w takiej sytuacji umorzenie postępowania.

"B" Sp. z o.o. Sp. k w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, rozważenia zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków Urzędu Miasta K. z dnia 23 czerwca 2014 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- 138 § 1 pkt 3 kpa poprzez umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na wykonanie zgłoszonych robót, mimo że nie przystąpiła do ich wykonania;

- 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez umorzenie postępowania odwoławczego, mimo że właściwym rozstrzygnięciem było uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, wobec braku jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych do wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu w przedmiotowej sprawie;

- art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym sprzeciwu wobec zgłoszonych robót, pomimo braku wezwania skarżącego przez organ I instancji do uzupełnienia zgłoszenia, pomimo stwierdzenia przez organ występowania takich braków, co doprowadziło błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy;

- art. 10 kpa poprzez prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w sposób niezapewniający stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji wydania nieprawidłowej decyzji;

- art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa i nienależyte uzasadnienie decyzji.

W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że wbrew ustaleniom organu nie zrealizowała inwestycji objętej zgłoszeniem. Sama obecność takiej instalacji nie może przesadzać o uznaniu okoliczności za uzasadnioną, tym bardziej, że nie można przyjąć, że to urządzenie jest jej własnością. Strona skarżąca podkreśliła, że nie została zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia oględzin, przez co nie miała możliwości złożenia wyjaśnień. Zdaniem strony skarżącej z treści art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wynika obowiązek organu wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia. Ponadto z przedłożonej wraz ze skargą opinii konserwatora wynika, że budynek nie jest wpisany do rejestru zabytków oraz nie widnieje w gminnej ewidencji zabytków. Jednocześnie Miejskie Konserwator Zabytków przyjął do wiadomości umieszczenie reklamy na elewacji budynku, nie wyrażając żadnych zastrzeżeń co do jej obecności. Strona skarżąca nadmieniła, że wcześniej nie przedkładała tego dokumentu, uznając, że wobec braku wpisu budynku do rejestru nie ma takiej potrzeby.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest zasadna.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten nie określa przesłanek umorzenia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie umarza się, gdy jest ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA z 24.04.03r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25).

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie odwoławcze może być umorzone (art. 138 § 1 pkt 3), kiedy strona cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.) lub odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie była uczestnikiem postępowania przed organem I instancji i nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wskazać również należy, że wykonanie przez stronę decyzji organu I instancji przed lub w czasie trwania postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1985 r. sygn. akt SA/Wr 111/85 (OSNA 1985, nr 1, poz. 21). Natomiast wystąpienie jakiejkolwiek innej przesłanki bezprzedmiotowości postępowania pierwszej instancji nie stanowi podstawy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 521).

| W świetle art. 30 ustawy - Prawo budowlane, który reguluje zgłoszenie robót budowlanych, organ administracji publicznej ma |

|kompetencje do wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy zgłasza sprzeciw. Sprzeciw natomiast zgłasza w przypadkach określonych|

|w art. 30 ust. 2 zdanie ostatnie, art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 w terminie 30 dni od zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia |

|zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej |

|ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Kompetencji tej nie traci w szczególności na skutek rozpoczęcia|

|przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd |

|zaprezentowany w wyroku WSA w Krakowie w sprawie do sygn. II SA/Kr 1382/14, że "analogia do przyjmowanej w orzecznictwie sądowym |

|bezprzedmiotowości postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na skutek rozpoczęcia robót budowlanych nie jest uzasadniona. W sprawie |

|pozwolenia na budowę organ administracji publicznej posiada kompetencje zarówno do wydania decyzji zezwalającej na rozpoczęcie robót |

|budowlanych (pozwolenie na budowę), jak i sprzeciwiającej się ich rozpoczęciu (odmowa wydania pozwolenia na budowę) i konstytutywnym |

|elementem faktycznym tej kompetencji jest fakt, że roboty budowlane nie zostały rozpoczęte. Inaczej jest natomiast w przypadku |

|zgłoszenia robót budowlanych. Na skutek zgłoszenia robót budowlanych organ administracji architektoniczno - budowlanej nie wydaje |

|pozytywnej decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Na skutek zgłoszenia robót budowlanych organ ten jest |

|uprawniony jedynie do wydania decyzji o sprzeciwie. Rozpoczęcie robót budowlanych nie jest więc elementem, od którego zależałoby |

|uprawnienie tego organu do wydania decyzji. Dlatego też rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od dnia ich |

|zgłoszenia nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania w sprawie ich zgłoszenia tak samo jak ich ukończenie na etapie postępowania |

|odwoławczego." |

|W rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego, zaś podana przez organ przyczyna nie stanowi o jego |

|bezprzedmiotowości i tym samym nie uzasadnia podjętej decyzji. Umorzenie postępowania odwoławczego skutkuje pozostawieniem w obrocie |

|prawnym sprzeciwu, którego zasadność wniesienia nie została oceniona przez organ odwoławczy pomimo prawidłowego (pod względem |

|formalnym) wniesienia odwołania przez stronę. |

|Podsumowując, wykonanie robót objętych zgłoszeniem mogłoby - co najwyżej - uzasadniać bezprzedmiotowość całego postępowania |

|administracyjnego, a to z kolei, na etapie postępowania odwoławczego musiałoby prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji i |

|umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. |

|Uznać zatem należało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, art. 138 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 105 |

|k.p.a, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. |

|Jednocześnie za przedwczesne należało uznać odnoszenie się przez Sąd do zarzutów strony skarżącej. |

|Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia|

|30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). |

|Na mocy art. 200 ww. ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku. |