Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 55/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 37 ust. 1, 39 ust. 1,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 6 , 7, 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. O. jest decyzja Wojewody z [...].11.2007r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie tej, jak ustalił organ odwoławczy, orzekający w I instancji Starosta decyzją z [...].06.2005r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę J. K. i W. K., gdzie zamiar inwestycyjny określono jako przebudowę dachu na istniejącym budynku mieszkalnym na terenie dz. nr 3463 w K. wraz z przystosowaniem poddasza do celów mieszkalnych. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że inwestorzy wystąpili z wnioskiem o zgodę na przebudowę dachu wraz z przystosowaniem poddasza na cele mieszkalne w terminie ważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].06.2001r. [...]. Z akt sprawy wynika, że pierwotnie pozwolenia na przebudowę dachu udzielił inwestorom Wójt Gminy decyzją z [...].12.2001r. [...], decyzja ta została uchylona na skutek wniesionego odwołania przez J. O. decyzją Wojewody z dn.[...].02.2002r. Nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Inwestorzy wycofali złożony pierwotnie wniosek, a Starosta decyzją z [...].08.2002r. Nr [...] umorzył to postępowanie. W dn.12.11.2002r. J. K. i W. K. ponownie złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na przebudowę dachu wraz z przystosowaniem poddasza na cele mieszkalne. W trakcie toczącego się postępowania wyszło na jaw, że przedmiotowy budynek został rozbudowany w sposób samowolny, z tych przyczyn postępowanie zostało zawieszone postanowieniem z 17.12.2002r. z racji prowadzonego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. W trakcie toczącego się postępowania przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na dz. nr 3463 w K. decyzją z [...].08.2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił J. i W. K. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku, a decyzję powyższą utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dn.[...].11.2005r. Nr [...]. Postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę podjęto postanowieniem w dn.15.02.2005r.. W wyniku zażalenia J. O. na powyższe postanowienie Wojewoda utrzymał je w mocy własnym postanowieniem z 23.03.2005r..

Opisaną uprzednio decyzją z [...].06.2005r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia pod przebudowę dachu na istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr 3463 w K. oraz na przystosowanie poddasza do celów mieszkalnych dla J. i W. K.. Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji nie podzielił zastrzeżeń J. O., właściciela działki sąsiadującej (nr 3464) w stosunku do działki inwestorów, jakoby rozstrzygnięcie wydano w sprawie już rozstrzygniętej. Analizując zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, uwzględniając odległości między budynkiem inwestorów, a budynkiem J. O., także w aspekcie spodziewanej jego rozbudowy, starosta doszedł do przekonania, że zostanie zachowany wymóg odnośnie nasłonecznienia pomieszczeń w budynku na działce nr 3464. Uznano także za dostateczne rozwiązania projektowe w zakresie odprowadzenia wód opadowych do studni chłonnej. Projekt budowlany nie naruszać ma ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe, a inwestorzy złożyli oświadczenia o prawie do terenu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. O., zarzucając wydanej decyzji naruszenie art.28 ust.2 prawa budowlanego oraz § 4 ust.1, § 6, § 7,§ 11 ust.1, § 12 ust.1 i 3 pkt 1b i § 13 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 z 2002r., poz.690 ze zm., zwane dalej Rwt z 2002) poprzez wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy projekt budowlany ma naruszać powyższe przepisy. Zarzucono ponadto naruszenie art.7, 9, 10 k.p.a. w zw. z art.75 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia istotnych dowodów w sprawie w aspekcie wysokości budynku inwestorów oraz jego uciążliwości, naruszenie prawa do czynnego udziału w sprawie poprzez nieuwzględnienie wniesionych zastrzeżeń wobec planowanej inwestycji oraz zarzutu naruszenia trwałości decyzji ostatecznej. Odwołujący się sformułował także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie usytuowania budynku inwestorów wobec granicy działki odwołującego się, sporządzenie uzasadnienia w sposób ogólnikowy i bez odniesienia się do zgłoszonych zarzutów wniesionych przez J. O. Uściślając zarzuty odwołania J. O. wywodził, iż w kontekście decyzji Wojewody Nr [...] uchylającej udzielone przez Wójta Gminy pierwotnie inwestorom pozwolenia na przebudowę, a także wyroku sądu administracyjnego SA/Rz 701/02, który miał zaakceptować stanowisko wojewody wyrażone w powyższej decyzji, a następnie wycofania wniosku przez inwestorów o wydanie pozwolenia, udzielone obecnie pozwolenie ma ignorować zarówno wydaną wówczas decyzję wojewody, jak i wyrok sądu administracyjnego. Organ I instancji miał stwierdzić w decyzji inne odległości budynku inwestorów, niż są w rzeczywistości, nadto nie uwzględniono, iż planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na budynek mieszkalny odwołującego się w aspekcie zacieniania, nie wzięto pod uwagę, że w budynku odwołującego się zamieszkują jego niepełnosprawni krewni, dla których odwołujący się zamierza rozbudować budynek o werandy od strony planowanej inwestycji. Nie wzięto również pod uwagę, że budynek inwestorów położony jest na terenie wyższym niż poziom terenu zabudowy odwołującego się, w rozstrzyganiu posłużono się pierwotnie sporządzonym projektem budowlanym, inwestycja nie rozwiązywać ma także problemu nadmiaru wód opadowych.

W piśmie procesowym wniesionym w dn.26.07.2005r. (data wpływu) skierowanym do organu odwoławczego J. O. w istocie podtrzymał swe zarzuty wobec zaskarżonej decyzji oraz stwierdzeń organu I instancji, zawartych w piśmie przekazującym akta wraz z odwołaniem. Odwołujący się podniósł nowy zarzut, wywodząc iż obszar planowanej inwestycji znajduje się strefie ochrony konserwatorskiej i brak jest w aktach sprawy stosownej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Organ odwoławczy przeprowadził rozprawę na gruncie, w trakcie której strony, a to odwołujący się i inwestorzy, nie sprecyzowały jednolicie miejsca, w którym biegnie granica między działkami o nr 3463 i 3464, dokonano pomiaru odległości budynku inwestorów od murku ogrodzeniowego oraz od budynku odwołującego się. Najmniejsza odległość między budynkami wyniosła 8,20 m. Stwierdzono, iż w elewacji południowej budynek odwołującego się posiada wyłącznie otwory drzwiowe, częściowo przeszklone, jedne to drzwi wejściowe, drugie to drzwi na korytarz. W elewacji tej znajdują się otwór okienny w garażu, dokonano pomiaru tego otworu w zależności od wysokości terenu i posadzki garażu. Składając oświadczenie w trakcie rozprawy J. O. wywodził, iż ubiega się o warunki zabudowy na rozbudowę swego budynku w kierunku budynku inwestorów, twierdził, iż jego budynek mieszkalny oddalony jest od granicy działki w kierunku południowym o 6 m. Inwestorzy oświadczyli, że projekt budowlany sporządzony został w oparciu o aktualną mapę do celów projektowych, a budując ogrodzenie odstąpili terenu udostępniając J. O. dojazd do działki nr 3464.

J. O. domagał się następnie zawieszenia postępowania odwoławczego, ze względu na wniesione przez niego do wójta gminy żądanie przeprowadzenia rozgraniczenia swojej działki, m.in. z działką inwestorów. Postanowieniem z [...].09.2005r. Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego, a rozpoznając zażalenie J. O. na powyższe postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie postanowieniem z [...].11.2005r. utrzymał je w mocy (k.17 akt II instancji). Skargę J. O. na to ostatnie postanowienie oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie wyrokiem z 13.04.2006r. VII SA/Wa 65/06 (k.19 akt II instancji), który stał się prawomocny.

Opisaną na wstępie decyzją z [...].11.2007r. Wojewoda działając na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.) uchylił decyzję organu I instancji w pkt 2 odnośnie obowiązków kierownika budowy w aspekcie usuwania materiałów budowlanych zawierających azbest i w tym zakresie orzekł reformacyjnie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja organu odwoławczego zawiera przytoczenie stanu faktycznego sprawy. W aspekcie zacieniania budynku odwołującego się w następstwie zrealizowania przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy doszedł do przekonania, że w sprawie zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz.140 ze zm., zwane dalej Rwt z 1994). Wojewoda uznaje, iż zalegające w aktach sprawy opracowanie w sprawie nasłonecznienia budynku odwołującego się, sporządzone przez osobę z uprawnieniami budowlanymi, także w kontekście ustaleń faktycznych poczynionych w trakcie oględzin organu odwoławczego, prowadzi do wniosku, że spełnione zostaną wymogi wynikające z treści § 12 ust.3, 13, 57 i 60 Rwt z 1994. Decyzja zawiera w tym względzie szczegółowa analizę cyt. przepisów i odniesienie się także do stanu, jaki może zaistnieć po zrealizowaniu przez odwołującego się, zamiaru rozbudowy swego budynku o 2m w kierunku działki inwestorów. Organ odwoławczy doszedł do konkluzji, iż usytuowanie istniejącego budynku po przebudowie dachu nie doprowadzi do naruszenia słusznych interesów osób trzecich. Odnośnie odprowadzenia wód opadowych, to Wojewoda wywiódł, że zastosowane w projekcie rozwiązanie polegające na odprowadzeniu części wód do studni chłonnej, w części zaś na nieutwardzony teren własnej działki inwestorów jest zgodne z treścią § 28 Rwt z 1994. Projekt budowlany opracowano zgodnie z wymogami, zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, którą z kolei wydano w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy z [...].08.1987r. Nr XVII/81/97, opublik. W Dz. Urz. Woj. Nr 10, poz.87 zmienioną uchwałą rady z 4.10.1991r. Nr [...], publik. W Dz. Urz. Woj. Nr 10, poz.129. Z ustaleń tego planu wynikało, że działka inwestorów znajduje się w strefie istniejącej i projektowanej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, nie istnieje zaś w tym terenie strefa ochrony konserwatorskiej. Stwierdzając, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi przewidziane prawem, nie podzielono zarzutu odwołującego się w zakresie uniemożliwiania wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, samą zaś reformację decyzji uzasadniono lakonicznie, iż była to kwestia związana z rozbiórką dachu z eternitu zawierającego azbest.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do WSA w Rzeszowie J. O. domagający się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzuca naruszenie art.37 ust.1 w zw. z art.39 ust.1 prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę, które wygasło, skoro organ I instancji wydał je w dn.[...].06.2005r., a robót budowlanych nie rozpoczęto w terminie 2 lat od jego wydania. W opinii skarżącego decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę należało poprzedzić uzgodnieniem z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a to wobec ujęcia działki nr 3464 w strefie wartości kulturowych gminy dla drewnianego kościoła św. [...], co wynika z decyzji o warunkach zabudowy, jaką uzyskał skarżący dla swojej planowanej inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na dz. Nr 3464.. J. O. zarzucił naruszenie art.5 ust.1 w zw. z art.7 prawa budowlanego oraz przepisów Rwt z 2002. W jego ocenie zaprojektowana inwestycja narusza szereg przepisów w sprawie warunków technicznych, a ponadto narusza uzasadnione jego interesy w zakresie ograniczenia dostępu do nasłonecznienia oraz odprowadzania wód opadowych. Skarżący sformułował ponadto zarzuty naruszenie art.6, art.7 w zw. z art.77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienia jego interesu, utrzymanie w mocy decyzji mającej stać w oczywistej sprzeczności z regulacjami prawa budowlanego oraz Rwt z 2002. Skarga zawiera przytoczenie tez kilku orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego w aspekcie obowiązków organów administracyjnych związanych z treścią przytaczanych przez J. O. przepisów k.p.a..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wywodząc iż zarzuty prezentowane w skardze zostały już rozpatrzone w decyzji organu odwoławczego.

W trakcie rozprawy skarżący podtrzymał wniesioną skargę i jej zarzuty, a jego pełnomocnik złożył do akt sprawy zaświadczenie Wójta Gminy stwierdzające, iż działka inwestorów według obowiązującego Studium Uwarunkowań i Zagospodarowania Przestrzennego Gminy znajduje się w terenach określanych miedzy innymi, jako obszary ochrony obiektów zabytkowych strefy K 3 oraz strefy A – pełnej ochrony konserwatorskiej, wywodząc na tę okazję raz jeszcze, iż inwestorzy winny legitymować się stosowanym pozwoleniem udzielonym przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Pełnomocnik Sądu przyznał, iż skarżący nie dysponuje, ani nie jest mu wiadomy, aby budynek inwestorów lub ich działka była wpisana stosowana decyzją do rejestru zabytków. Odnośnie sformułowane w skardze zarzutu braku dostatecznego postępowania wyjaśniającego, pełnomocnik skarżącego jako jego zakres, wskazał kwestię odprowadzenia wód opadowych. Sąd przeprowadził także dowód z akt sądowych SA/Rz 701/02 ustalając, iż zalega w nich prawomocny wyrok oddalający skargę J. K. i W. K. na decyzję Wojewody z [...].02.2002r., do którego nie sporządzano uzasadnienia.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm, zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu, z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sąd stwierdza ponadto nieważność decyzji lub jej niezgodność z prawem, jeżeli zachodzą odpowiednie przesłanki, przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

Dokonując w takich granicach kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, nie dowodzi tego typu naruszeń, które nakazywałyby ją uwzględnić, usuwając z obrotu prawnego jej przedmiot.

Zarzut naruszenia przepisu art.37 ust.1 Upb nie jest trafny. Cyt. przepis stanowi m.in., iż pozwolenie na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Skarżący prezentuje pogląd, iż wydanie pozwolenia na budowę przez organ I instancji w dn.17.06.2005r. spowodowało, iż organ odwoławczy wyrzekając w dn.27.11.2007r. utrzymał w mocy pozwolenie na budowę, które w międzyczasie wygasło. Pogląd ten jest oczywiście nietrafny. Skarżący nie zauważył, iż w art.37 ust.1 Upb mowa jest o biegu dwuletniego terminu, w którym budowa nie została rozpoczęta, jako powodującego wygaśnięcie pozwolenia na budowę, gdzie jako początek biegu oznaczono dzień, w którym pozwolenie na budowę stało się ostateczne. Wydane przez Starostę pozwolenie na przebudowę dachu wraz z przystosowaniem poddasza do celów mieszkalnych zostało zaskarżone odwołaniem przez J. O., zatem nie stało się ostateczne. Walor ostateczności decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę uzyskała dopiero z datą wydania zaskarżonej decyzji. W tym więc przypadku ten zarzut skargi okazał się nietrafny.

W skardze sformułowano również zarzut naruszenia art.39 ust.1 Upb w aspekcie braku uzyskania zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na zamierzone roboty budowlane. Cyt. przepis stanowi, iż prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Z akt sprawy, a w szczególności z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (decyzja Wójta Gminy z [...].05.2001r, nr [...] nie wynika, aby budynek inwestorów był wpisany do rejestru zabytków, ani aby teren na którym znajduje się ten budynek, był wpisany do takiego rejestru. Ze złożonego podczas rozprawy oświadczenia przez stronę skarżącą wynika, że nie istnieje w obrocie prawnym decyzja, mocą której wpisano by budynek inwestorów lub teren ich działki, objętej zamiarem inwestycyjnym, do rejestru zabytków. Z tych przyczyn wywodzenie, iż działka skarżącego i działka inwestorów znajduje się obecnie w strefie wyznaczonej w Studium Wartości Kulturowych gminy dla drewnianego kościoła ś. S. miałoby mieć wpływ na uznanie, iż zaskarżona decyzja narusza art.39 ust.1 Upb – jest błędne. Z mocy ustawy z 27.03.2001r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a ściślej z treści jej art.4 ust.1 wynika m.in., iż ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposób zagospodarowania oraz warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. To ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z innymi przepisami, kształtują sposób wykonywania prawa własności (art.6 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Odwoływanie się przez skarżącego do ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania w aspekcie obowiązku posiadania przez inwestorów zgody władz konserwatorskich na planowaną inwestycję, w kontekście powyższych uwag, jest chybione. Jest to tym bardziej stwierdzenie zasadne, iż z mocy art.9 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika jednoznacznie, że studium nie jest aktem prawa miejscowego.

Zarzut naruszenia przepisów Rwt z 2002 sformułowany w skardze nie jest trafny. Zgodnie z § 330 pkt 1 przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust.1 i § 207 ust.2, jeśli przed dniem jego wejścia w życie, tj. 16.12.2002r., został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Wniosek o wydanie pozwolenia na przebudowę dachu na istniejącym budynku wraz z przystosowaniem poddasza do celów mieszkalnych został złożony przez uczestników J. K. i W. K. w dn.12.11.2002r., zatem przed wejściem w życie Rwt z 2002., należy przy tym przyjąć, iż wniosek ten został opracowany na podstawie dotychczasowych przepisów. Z tego względu trafnie organ odwoławczy uznał, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy Rwt z 1994. Te okoliczności nakazują uznać z kolei, iż wszelkie zarzuty skargi wywodzące naruszenie przepisów Rwt z 2002 są bezprzedmiotowe, skoro przepisów tego aktu nie można było stosować w sprawie. Trafnie organ odwoławczy przywołał zatem treść przepisów Rwt z 1994, które miały w sprawie zastosowanie, także w zakresie kwestii usytuowania budynku inwestorów oraz budynku skarżącego w aspekcie zarzutu odnośnie zacieniania po przebudowie dachu budynku inwestorów. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż w świetle analizy zalegającej w aktach I instancji, szczegółowo omówionej w decyzji odwoławczej, jak i ustaleń faktycznych poczynionych przez organ odwoławczy podczas rozprawy na gruncie, brak jest podstaw do przyjęcia, że zamierzenie inwestycyjne doprowadzi do naruszenia przepisów prawa. W szczególności zwrócić należy uwagę, iż mocy § 12 ust.6 Rwt z 1994 wynika, iż dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust.2 (cyt. przepis odnosi się do wymogów przeciwpożarowych dotyczących ściany budynku), bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust.4 pkt 2 (tj. dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów – 3m), lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Zgodnie z § 13 ust.1 Rozp. Z 1994 odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Zgodnie z § 60 ust.1 i 2 cyt. rozporządzenia pokój mieszkalny powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równocy w godzinach 8-16, zaś w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie powyższego wymagania co najmniej do jednego pokoju. Z ustaleń faktycznych poczynionych przez organ odwoławczy wynika, że te nakazy będą w sprawie zachowane. Podnoszenie przez skarżącego odmiennych twierdzeń, nie popartych w tym względzie żadnymi dowodami, nie mogło zatem odnieść oczekiwanego skutku.

Zarzut dotyczący odprowadzania wody także nie mógł doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż Sąd nie dokonuje oceny istniejącego stanu rzeczy w tym względzie (wyprowadzenia wody opadowej z istniejącego dachu), ale oceny legalności decyzji zatwierdzających określony projekt budowlany, w którym zaprojektowano sposób odprowadzania wody. W projekcie zagospodarowania działki wskazano, iż odprowadzanie wód opadowych odbywać się będzie do studzienki chłonnej od strony północnej budynku inwestorów, zaś od strony południowej na teren nieutwardzony działki inwestorów. Przed nadmiarem wody deszczowej od strony działki skarżącego zabezpieczać ma cokół ogrodzenia o wysokości 20 cm. Zgodnie z § 28 ust.1 Rozp z 1994 działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w odrębną kanalizację deszczową lub przyłączona do kanalizacji ogólnospławnej. Z kolei ust.2 cyt. przepisu dopuszcza w razie braku kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, odprowadzenie wód opadowych na własny teren. Z tego względu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów technicznych w zakresie określenia sposobu odprowadzania wód opadowych albo wadliwości postępowania wyjaśniającego w tym względzie, nie mogły prowadzić do uwzględnienia skargi.

W świetle dowodów zalegających w aktach sprawy nie można także podzielić zarzutu naruszenia art.6, 7 w zw. z art.77 k.p.a.. organy obu instancji, w ocenie Sądu przeprowadziły dostateczne postępowanie wyjaśniające w sposób pozwalający na wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie. Zarzut nieuwzględnienia odwołania i pominięcia nakazu ochrony interesu skarżącego nie jest zasadny, skoro organy prawidłowo ustaliły, że nie dojdzie do naruszenia obowiązujących w sprawie przepisów prawa. Podkreślić należy, że z mocy art.4 Upb każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art.5 ust.1 Upb obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej. Zgodnie z art.7 ust.1 pkt 1 Upb do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się m.in. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art.5. Skoro organy orzekające w sprawie niewadliwie doszły do przekonania o zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, mającymi zastosowanie w sprawie – Rozp. z 1994, to nie można było odmówić inwestorom wydania pozwolenia na budowę.

Z wyłożonych przyczyn, Sąd skargę jako nieuzasadnioną, oddalił na podstawie art.151 Ppsa.