Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1147/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędziowie Andrzej Jurkiewicz Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. i Z. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1337/04 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. i Z. małż. T. na rzecz T. S. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 1337/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004r. nr [...] i uchylił zaskarżoną do Sądu decyzję. Decyzją tą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania A. i Z. T. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2004r. stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 12 lipca 1995r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i ogrodzenia trwałego na nieruchomości nr [...] przy ul. B. w S., w części dotyczącej budynku mieszkalnego - uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 12 lipca 1995r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...] podjętą na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewoda Mazowiecki, po wszczęciu na wniosek T. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 12 lipca 1995r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i Z. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i ogrodzenia trwałego na nieruchomości nr [...] przy ul. B. w S., stwierdził nieważność powyższej decyzji w części dotyczącej budynku mieszkalnego. Wojewoda Mazowiecki ustalił, że środkowa część ściany budynku zlokalizowanego na działce nr [...], zgodnie z planem realizacyjnym zagospodarowania w/w działki i rysunkiem rzutu parteru usytuowana jest w odległości 2,0 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] i nie posiada według projektu żadnych otworów. Dwie boczne części ściany, usytuowane w odległości 2,81m i 2,91m od granicy działki nr [...] posiadają otwory okienne. Ustalił też, że projektant nie określił usytuowania budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr 1493/1 w stosunku do granicy obu działek. Z planu wynika, że odległość ta nie przekracza 2 m. Stwierdził, że warunek uzyskania zgody właścicieli sąsiednich działek nr [...] i [...], wobec braku stosownych rozstrzygnięć w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, został spełniony. Jednakże zdaniem Wojewody, usytuowanie budynku mieszkalnego na działce nr [...], zgodne z warunkami przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. nie jest równoznaczne z dopuszczeniem do umieszczenia otworów okiennych w ścianach budynku znajdujących się w odległości mniejszej niż 4m od granicy, wbrew warunkom technicznym wynikającym z przepisu §12 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia. W związku z powyższym uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w sprzeczności z treścią § 12 ust. 4 rozporządzenia MGPIB z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w jego pierwotnym brzmieniu. Oznacza to rażące naruszenie prawa, gdyż decyzja w omawianym zakresie została wydana wbrew nakazowi ustanowionemu w powołanym wyżej przepisie prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. i Z. T., zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2004r. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 12 lipca 1995r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Wojewody Mazowieckiego odnośnie naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zbliżenie do działek sąsiednich na warunkach określonych w § 12 ust. 6 rozporządzenia było możliwe tak ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, jak i bez otworów. Dopiero po zmianie wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996r. (Dz.U. z 1996r., Nr 45, poz. 200), która weszła w życie 20 czerwca 1996r. możliwe było zbliżenie do granicy budynku jedynie ścianą bez otworów. Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że z projektu zabudowy i zagospodarowania terenu można wywieść, że zachowano określone w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działek sąsiednich, gdyż zaprojektowany obiekt przewiduje m.in. zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie można wysnuć jednoznacznego wniosku, że miało miejsce rażące naruszenie przepisu § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł T. S. podnosząc, że w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu brak jest analizy w zakresie istniejącej zabudowy jego działki. Zwrócił uwagę, że zbrojenie muru oporowego dotyczy ściany projektowanego budynku od strony działki nr [...] stanowiącej własność Zgromadzenia Sióstr [...], a nie jego działki. Podniósł, że wyrażona przez jego poprzedników prawnych zgoda na budowę w odległości 2 m od granicy działki nie jest równoznaczna ze zgodą na lokalizację otworów okiennych w tej ścianie budynku, a ponadto, że właścicielki działki nr [...] złożyły oświadczenie o zgodzie na przedmiotową lokalizację dopiero w dniu 13 lipca 1995r., to jest jeden dzień po wydaniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie.

Rozpatrując skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę zbliżenie do działek sąsiednich na warunkach określonych w § 12 ust. 6 rozporządzenia było możliwe tak ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi jak i bez otworów. Wskazał, że w dniu podejmowania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i Z. małż. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z dnia 8 lutego 1995r, Nr 10, poz. 46 ), w którym przepis § 12 ust. 6 brzmiał następująco: "dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4, lecz nie mniejszej niż 1,5m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela". Przepis ten dopuszczał zatem zbliżenie budynku mieszkalnego A. i Z. T. do granicy działki T. S. na odległość nie mniejszą, niż 1,5m zarówno ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, jak i ścianą bez otworów pod warunkiem wykazania w projekcie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskania pisemnej zgody jej właściciela.

Za błędne natomiast uznał stanowisko organu odwoławczego w tej części, w której stwierdza, że z projektu zabudowy i zagospodarowania terenu działki budowlanej można wywieść, że zachowano określone w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami działek sąsiednich, gdyż zaprojektowany obiekt przewiduje m.in. zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił, co oznacza "zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków" i z czego wynika, że wpływa ono na zachowanie odległości określonych w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Za uzasadniony uznał zarzut skarżącego, że zbrojenie muru oporowego dotyczy ściany projektowanego budynku od strony działki nr [...] należącej do Zgromadzenia Sióstr [...], jak również zarzut dotyczący braku w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] stanowiącej własność A. i Z. T., analizy w zakresie istniejącej zabudowy działki sąsiedniej nr [...] będącej obecnie własnością skarżącego, który to brak dostrzegły oba organy administracji z tym, że organ odwoławczy w wydanej przez siebie decyzji uznał, iż pomimo braku analizy odległości między projektowaną zabudową, a zabudową działki skarżącego, są zachowane z uwagi na zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków. Sąd I instancji nakazał, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy wyjaśnił kwestie zbrojenia muru oporowego i jego usytuowania oraz dokonał oceny braku wymaganej analizy zabudowy działki skarżącego w świetle przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zaskarżona decyzja narusza, zdaniem Sądu I instancji, przepis art. 107 § 1 k.p.a., bowiem niedopuszczalne jest dokonywanie doręczenia decyzji na odrębnym wykazie stron, który nie zawiera oznaczenia organu, ani podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji.

W ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 1 kpa w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) decyzję tą uchylił.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyli A. T. i Z. T., zaskarżając wyrok w całości. Podnieśli w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przez błędne przyjęcie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz przez błędne przyjęcie, że naruszenie przez ten organ art. 107 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Błędne jest, zdaniem skarżących, stanowisko Sądu I instancji odnośnie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który, nie mając obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w całości, orzekał na podstawie materiału zebranego przez organ I instancji. Skarżący zauważają, że w aktach sprawy znajduje się projekt architektoniczno-konstrukcyjny budynku oraz projekt zagospodarowania działki nr [...], z których wynika, że zostały zachowane odległości od zabudowań obu sąsiednich działek wymagane przez § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z czym organ odwoławczy nie miał obowiązku ponownego wyjaśniania tych okoliczności.

Wobec ustalonego stanu fatycznego brak jest, zdaniem skarżących, podstaw do utrzymania w mocy decyzji Wojewody Mazowieckiego stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 12 lipca 1995r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja ostateczna z dnia 12 lipca 1995r. w ogóle nie naruszała prawa w związku z czym wniosek o stwierdzenie jej nieważności był całkowicie bezpodstawny.

Błędnie w ocenie skarżących Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny ustalony w sprawie odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. wobec czego wadliwie dokonana przez ten Sąd ocena, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. doprowadziła do wadliwości orzeczenia polegającego na uchyleniu decyzji organu odwoławczego.

Skarżący zarzucili, że wbrew stanowisku Sądu I instancji nie można zakwalifikować jako uchybienia istotnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. naruszenia przez organ decyzyjny art. 107 § 1 k.p.a. przez doręczenie decyzji na odrębnym wykazie stron, który nie zawiera oznaczenia organu, ani podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji.

T. S. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej A. i Z. T., uznając za trafne stanowisko Sądu I instancji odnośnie naruszenia w sprawie przez organ odwoławczy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazał, że organ odwoławczy także obowiązuje wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, z której w niniejszej sprawie wynikał obowiązek wyjaśnienia przez organ odwoławczy skutków braku w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki należącej do A. i Z. T., wymaganej przez prawo budowlane, analizy odległości między projektowaną zabudową, a istniejącą zabudową należącej do niego działki sąsiedniej nr [...].

Podzielił pogląd Sądu I instancji, że organ odwoławczy miał obowiązek dokładnie wyjaśnić znaczenie użytego przez siebie pojęcia "zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków" oraz wyjaśnić przyczyny, dla których zaprojektowanie tego muru wpływa na zachowanie odległości określonych w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Podniósł, że zarzut braku wyjaśnienia zachowania wymaganych odległości między projektowaną a istniejącą zabudową jest tym bardziej uzasadniony, że zbrojenie muru dotyczy ściany projektowanego budynku od strony działki nr [...] należącej do Zgromadzenia Sióstr [...], a nie do T. S.

Trafnie w tej sytuacji jego zdaniem Sąd I instancji uznał, że powyższe uchybienia stanowią naruszenie przez organ odwoławczy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co dawało podstawę do uchylenia decyzji organu odwoławczego na podstawie 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w sprawie nieważności postępowania określonej w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., stąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

Za niezasadny uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. w szczególności art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez błędne przyjęcie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z powoływanym przepisem p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla to orzeczenie w całości lub w części, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć przy tym prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. W tej kategorii podstaw uchylenia mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Regułą jest przy tym, że uchylenie decyzji następuje wówczas, gdy naruszono kilka przepisów procesowych. Jako taki stały zespól przepisów k.p.a. wskazuje się z reguły naruszenie przepisów art. 7 , 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Pozostają one bowiem ze sobą w ścisłym związku. Skoro zatem organ administracyjny nie zbierze i nie rozpatrzy w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązuje go art. 77 § 1, nie wykazuje należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, czego wymaga art. 7 k.p.a. w związku z tym nie może zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a. – to sąd administracyjny powinien wydać rozstrzygnięcie przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2003., s. 458-459).

Oceniając zgodność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004r. z prawem, do czego sądy administracyjne są powołane w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. bez dostatecznego wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności. O ile bowiem trafnie organ odwoławczy uznał, mając na względzie brzmienie w dacie wydania ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 12 lipca 1995r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. i A. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i ogrodzenia trwałego na nieruchomości nr [...] położonej w S. przy ul. B., że przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r., Nr 10, poz. 46 ze zm.) dopuszczał możliwość zbliżenia do działek sąsiednich na warunkach określonych w § 12 ust. 6 rozporządzenia zarówno ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, jak i bez otworów, to jednak nie zostało w sprawie wyjaśnione, czy zostały spełnione określone w/w przepisem prawa warunki, na których dopuszczenie to było możliwe. Zdaniem organu drugoinstancyjnego warunki te zostały spełnione, gdyż zaprojektowany obiekt przewiduje m. in. zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków, nie wyjaśnił jednak przy tym z czego wynika, że wpływa ono na zachowanie odległości określonych w § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto uszło jego uwagi, że zbrojenie muru oporowego dotyczy ściany projektowanego budynku od strony działki nr 1495 należącej do Zgromadzenia Sióstr [...], a nie od strony działki stanowiącej własność skarżącego.

W związku z zarzutami skargi kasacyjnej dotyczącymi niezasadnego przyjęcia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wobec istnienia w aktach sprawy projektu architektoniczno-konstrukcyjnego budynku oraz projektu zagospodarowania działki nr [...], z których ma wynikać, że zostały zachowane odległości od zabudowań obu sąsiednich działek wymagane przez § 12 ust. 6 w/w rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994r., wskazać należy, okoliczność ta nie jest wystarczająca do uznania przez sąd za zgodną z prawem zaskarżonej decyzji skoro, co prawidłowo Sąd I instancji zauważa, brak jest ustaleń organu w tym zakresie w zaskarżonej decyzji, które to ustalenia są istotne w świetle treści w/w przepisu prawa, a sąd administracyjny nie może sam dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją.

Dodać należy, że zaskarżone do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanka z pkt 2 owego przepisu w postaci rażącego naruszenia prawa została powołana w podstawie prawnej decyzji pierwszoinstancyjnej, której istnienia w sprawie nie podzielił organ drugiej instancji. Naruszenie prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma być rażące i musi odnosić się do stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji w postępowaniu przed tymi organami zgodnie z wymogami określonymi przepisami k.p.a. Naruszenie prawa ma charakter rażący w razie stwierdzenia, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią konkretnego przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.

W świetle tego co powiedziano wyżej należy podzielić stanowisko Sądu I instancji odnośnie uchybienia przez organ odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy przepisom art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które to uchybienie jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowiło podstawę do wydania przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 107 § 1 k.p.a. wskazać należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprawdzie zauważa, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 1 k.p.a., jednak prawidłowo owego naruszenia nie ocenia jako istotnego, a więc mającego wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w związku z czym na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. I270 ze zm.) skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 wyżej powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.