Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 651/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 260 z późn. zm" zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 pkt 3 lit. d do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 z późn. zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1414 z późn. zm., zwanej dalej utd), utrzymał w mocy swoją własną decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2014 roku nakładającą na M. P. karę pieniężną w wysokości 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2014 roku na odcinku autostrady [...] inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli zespół pojazdów składający się z samochodu marki [...] o nr rej. [...] i przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem samochodowym kierował Pan M. P. (zwany dalej "skarżącym"). Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła powyżej 3500 kg, co zostało ustalone na podstawie okazanych przez kierowcę do kontroli dowodów rejestracyjnych. Podczas przejazdu ww. zespołu pojazdów po autostradzie [...] na odcinku węzeł [...] - węzeł [...] w dniu [...] kwietnia 2014 roku skaner urządzenia kontrolnego (urządzenie DSRC) zainstalowany w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego nie wykrył urządzenia służącego do poboru opłaty elektronicznej (jednostki pokładowej viaBox) w kontrolowanym pojeździe, co skutkowało zatrzymaniem tego pojazdu do kontroli drogowej. Podczas czynności kontrolnych ustalono, że kierowca nie posiadał w prowadzonym pojeździe zainstalowanego urządzenia viaBox służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd płatnym odcinkiem autostrady [...]. W oparciu o powyższe ustalenia organ nałożył na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że wjeżdżając na autostradę [...] nie widział oznaczenia informującego, że jest to odcinek drogi płatnej. Brak tej informacji uniemożliwił skarżącemu podjęcie decyzji czy rezygnuje z dalszej jazdy tym odcinkiem drogi, czy uiszcza wymaganą opłatę. Zdaniem skarżącego, gdyby widział znak informujący o podleganiu przedmiotowego odcinka drogi pod system elektronicznego poboru opłat, mógłby podjąć decyzję o zaprzestaniu dalszej podróży tym odcinkiem drogi co pozwoliłoby uniknąć nałożenia kary. Skarżący uważa, że nałożenie na niego kary 3000 zł jest niezgodne z art. 2 Konstytucji RP, ponieważ nie powinien on ponosić odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków odpowiedniego oznakowania drogi przez właściwe organy administracji. Po otrzymaniu informacji od inspektorów ITD, że porusza się po płatnym odcinku drogi natychmiast uiścił wymaganą opłatę elektroniczną.

Organ ponownie rozpoznając sprawę, wskazał na ustalenia kontroli zespołu pojazdów, którym kierował skarżący. Podkreślił, że odcinek autostrady [...] węzeł [...] - węzeł [...], po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] kwietnia 2014 roku, został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. d do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Zatem korzystający z drogi publicznej skarżący - w dniu [...] kwietnia 2014 roku nie uiścił opłaty za przejazd ww. zespołem pojazdów po płatnym odcinku autostrady [...], o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Konsekwencją tego było nałożenie na kierującego pojazdem kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł (słownie: trzy tysiące zł) stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy skarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ powołał się na obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz podkreślił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tym przepisie stan faktyczny.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, ponownie rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, art. 77 oraz art. 80 kpa stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Na poczynione ustalenia w pełni pozwalał zgromadzony materiał dowodowy. Z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że kontrolowany zespół pojazdów, niewyposażony w urządzenie viaBox służące do poboru opłaty elektronicznej, poruszał się w dniu [...] kwietnia 2014 roku po odcinku węzeł [...] - węzeł [...], wyszczególnionej w załączniku nr 1 pkt 3 lit. d do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany przejazd, stwierdzony w czasie kontroli mobilnej, nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią skarżący, który kierował w dniu [...] kwietnia 2014 roku kontrolowanym zespołem pojazdów. Po zakończeniu kontroli drogowej skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

W ocenie organu odwoławczego, z treści art. 13 ust. 1 pkt 3 udp jasno wynikało, że obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej dotyczy pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Dopuszczalna masa całkowita to, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 ww. ustawy, dopuszczalna największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Organ wyjaśnił, że przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego (niezależnie czy jest to samochód osobowy czy samochód ciężarowy) i przyczepy lub naczepy (niezależnie od tego, czy znajduje się na niej ładunek czy nie). W niniejszej sprawie skarżący poruszał się zespołem pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej powyżej 3,5t. Z ustaleń kontrolujących wynikało, że został naruszony przez kierowcę obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, co skutkowało nałożeniem na kierującego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazd po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ww. ustawy. Jednak aby wymagana opłata elektroniczna za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej została pobrana w prawidłowy sposób, każdy kierujący jest zobowiązany posiadać w pojeździe wymagane urządzenie stosownie do treści art. 13i ust. 3 udp, zgodnie z którym podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ww. ustawy. Zatem przed wjazdem na płatny odcinek drogi krajowej w pojeździe powinno znajdować się wymagane urządzenie, za pośrednictwem którego w prawidłowy sposób będzie pobierana oplata elektroniczna. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 91, poz. 524) przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną, odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie, instaluje urządzenie w pojeździe, wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia. Zatem w sytuacji, gdy kierujący pojazdem po płatnym odcinku drogi krajowej nie będzie posiadał wymaganego urządzenia albo naruszy obowiązek zawarty w art. 13i ust. 4a i ust. 4b udp, to będzie nakładana kara pieniężna w wysokości 3.000 złotych określona przepisami ustawy o drogach publicznych.

Brak zainstalowania w pojeździe ww. urządzenia, w toku wykonywania przejazdu po drogach wskazanych w ww. załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., skutkuje tym, iż opłata elektroniczna nie zostaje uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest do wymierzenia kierującemu pojazdem samochodowym kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp. Mając na uwadze powyższe kierujący pojazdem, niezaopatrzony w urządzenie viaBox nie powinien poruszać się po odcinkach dróg krajowych, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, którego zdaniem droga, na której poruszał się zespół pojazdów nie była oznaczona w sposób prawidłowy, wyjaśnił, że w dniu kontroli na ww. odcinku autostrady [...] ustawione były znaki informujące o opłacie drogowej. Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w Krakowie) nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz pisma nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. organ ustalił, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. na odcinku węzeł [...] - węzeł [...], istniało oznakowanie tabliczkami T-34. Znaki informujące o konieczności uiszczania opłaty elektronicznej były umieszczone prawidłowo. Ponadto, wskazane w piśmie zarządcy drogi przeprowadzone kontrole ustawienia tabliczek T-34 nie wykazały w tym zakresie nieprawidłowości.

Ponadto organ podkreślił, że o zaliczeniu do kategorii drogi krajowej, za którą pobiera się opłatę elektroniczną, rozstrzygają wyłącznie powoływane wyżej przepisy ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych, nie zaś znak drogowy. Znaki drogowe, mają bowiem charakter znaków informujących, a nie znaków zakazu lub nakazu. Istotny jest bowiem rodzaj dyrektywy płynącej ze znaku, a mianowicie można się nie stosować tylko do dyrektywy, której uczestnik ruchu jest obowiązany się podporządkować, a taką jest zakaz lub nakaz. Taki obowiązek nie powstaje w zakresie informacji wynikającej ze znaku. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 udp było nieuiszczenie opłaty elektronicznej określonej w przepisach udp na odcinku drogi wymienionym w rozporządzeniu wykonawczym, a nie niezastosowanie się do znaku drogowego, który w tym zakresie nie kreuje obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Za właściwe ustawienie znaków drogowych odpowiada zarządca drogi, nie zaś Inspekcja Transportu Drogowego. Ustawowym obowiązkiem inspektorów transportu drogowego jest kontrola przestrzegania obowiązujących przepisów na wszystkich drogach publicznych. Skoro zaś obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej wynika z przepisów o charakterze powszechnie obowiązującym, a znaki drogowe na które powołuje się skarżący mają jedynie charakter informacyjny, to organy Inspekcji Transportu Drogowego muszą stosować się do przepisów o charakterze powszechnie obowiązującym. Inaczej same dopuściłyby się łamania przepisów prawa.

Skarżący po otrzymaniu informacji od inspektorów ITD, że porusza się po płatnym odcinku drogi natychmiast uiścił wymaganą opłatę elektroniczna. Zdaniem organu, nabycie urządzenia służącego do poboru opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu, za który powinna zostać uiszczona opłata elektroniczna, nie konwaliduje stwierdzonego podczas kontroli naruszenia. Organ podkreślił, że obowiązek posiadania urządzenia służącego do poboru opłaty elektronicznej jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym, gdyż obecnie nie jest możliwe uiszczenie opłaty elektronicznej w inny sposób. Urządzenie powinno zaś znajdować się w pojeździe podczas wykonywania przejazdu na drodze, za której przejazd opłata się należy. Opłata jest bowiem naliczana za pośrednictwem tego urządzenia. Organ rozstrzygając sprawę nie ma możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. Wysokość nakładanych kar pieniężnych za konkretne naruszenia jest wyraźnie oznaczona w art. 13k ust. 1 i 2 udp, a organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania ich wysokości ze względu na okoliczność sprawy czy sytuację materialną strony. Taryfikator w sposób ścisły wskazuje wysokość kary administracyjnej za dane naruszenie, zatem organ rozpoznający sprawę nie ma prawnej możliwości ustalania innej niż określona w ustawie wysokości kary.

Organ odnosząc się do zgłoszonego w toku ponownego rozpoznawania sprawy wniosku skarżącego w zakresie dopuszczenia dowodu z jego przesłuchania z uwagi na fakt, iż jego wyjaśnienia mogą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyjaśnił, że żądanie to nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie podał istotnego, mającego znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy powodu, dla którego organ miałby pozytywnie rozpatrzyć jego wniosek. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52 kpa) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania (art. 77 § 3 kpa). W niniejszej sprawie organ uznał jednak, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Skarżący poruszał się w dniu [...] kwietnia 2014 r. po płatnym odcinku autostrady [...] zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, dlatego też powinien był uiścić opłatę elektroniczną za wykonywany przejazd. Brak w pojeździe urządzenia viaBox, co potwierdzają czynności przeprowadzone podczas kontroli drogowej, był podstawą do wydania decyzji administracyjnej.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja została wydana zgodnie z art. 80 kpa, ponieważ kontrolujący dokonali wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego i uchylenia nałożonej kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych kary pieniężne są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których strona (kierujący) dopuściła się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Odpowiedzialność administracyjna przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący w sprawie niniejszej korzystając z drogi publicznej, wykonując przejazd w dniu [...] kwietnia 2014 roku po autostradzie [...] na odcinku węzeł [...] - węzeł [...] był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Powyższego obowiązku kierujący pojazdem nie dopełnił, dlatego też organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 udp nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Od decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę w której domagał się uchylenia decyzji II instancji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Decyzjom zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:

a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, nie przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień strony oraz ewentualnych dalszych wniosków dowodowych dotyczących oznaczenia płatnego odcinka drogi krajowej,

b) art. 10 § 1 k.p.a. polegające na tym, iż decyzja wydana została z naruszeniem zasad ogólnych postępowania - prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu gdyż organ przed wydaniem decyzji nie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego czym uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w sprawie oraz uniemożliwił złożenie dodatkowych wniosków dowodowych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

c) art. 63 § 3 k.p.a. i 64 § 2 k.p.a., bowiem pomimo iż wniosek skarżącego z dnia 1 grudnia 2014 roku nie został przez skarżącego podpisany, organ nie wezwał strony do uzupełnienia braków wniosku, tymczasem zgodnie z przepisami art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, tym samym organ dopuścił się rażącego naruszenia art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 3 k.p.a.

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną jego wykładnie, a mianowicie uznanie, że przewidziana kara wynika z przepisów prawa, a brak prawidłowego oznaczenia płatnego odcinka drogi nie ma wpływu na jej orzeczenie, poprzestając wyłącznie na wykładni językowej podczas gdy warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi, tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W działaniu organu wydającego decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Ustosunkowując się do pierwszego zarzutu skargi Sąd stwierdza, że organ nie naruszył swym działaniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., albowiem zgromadził oraz wszechstronnie ocenił materiał dowodowy. Z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r., dowodów rejestracyjnych skontrolowanego zespołu pojazdów i dokumentacji fotograficznej wynika, że skarżący wykonywał przejazd w dniu [...] kwietnia 2014 r. po autostradzie [...] na odcinku węzeł [...] – węzeł [...] bez uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. W kontrolowanym pojeździe brak było zainstalowanego urządzenia viaBox służącego do poboru opłaty elektronicznej. Odcinek, po którym poruszał się skarżący został wymieniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. d do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Wbrew twierdzeniom skarżącego w dniu przejazdu na ww. odcinku autostrady [...] ustawione były znaki informujące o opłacie drogowej. Świadczą o tym pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w [...]) z dnia [...] lipca 2014 r. i [...] stycznia 2014 r.

Na podstawie powyższych dowodów organ był władny stwierdzić, że skarżący wykonywał w dniu [...] kwietnia 2014 r. przejazd po płatnym i należycie oznaczonym odcinku autostrady [...] bez uiszczenia opłaty elektronicznej co w pełni uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych stosownie do art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwalałyby na poczynienie odmiennych ustaleń od tych, do których doszedł organ orzekający w sprawie. Organ nie był zobowiązany do przesłuchania skarżącego w charakterze strony. Dowód ten w świetle art. 86 k.p.a. ma charakter subsydiarny tj. organ może go dopuścić, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, albowiem posiłkując się dowodem z dokumentów organ ustalił nie budzące wątpliwości okoliczności w sprawie.

Kolejny zarzut skarżącego tj. naruszenie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przepisu art. 10 k.p.a. również nie zasługuje na uwzględnienie. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący został powiadomiony o wszczęciu przeciwko niemu z urzędu postępowania administracyjnego. W tym samym piśmie został on pouczony o jego uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. tj. prawie do czynnego udziału w postępowaniu.

Skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożył wyjaśnienia w sprawie. Wprawdzie organ nie zawiadomił go o zakończeniu postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., ale nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy albowiem skarżący nie wyjaśnił jakie dowody zamierzał zgłosić i w związku z tym został na skutek działania organu takiej możliwości pozbawiony.

Brak wezwania skarżącego do podpisania pisma z [...] grudnia 2014 r. nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. W piśmie tym strona zgłosiła wniosek o przesłuchanie jej w charakterze strony. Sprawa była natomiast dostatecznie wyjaśniona i jak to wyżej zostało wykazane organ mógł wniosku tego nie uwzględnić.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania jak również prawa materialnego dlatego też oddalił skargę jako bezzasadną na mocy art. 151 p.p.s.a.