Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1052/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant referent Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Stowarzyszenie [...] (zwane dalej: "skarżący.") we wniosku z 21 marca 2017r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwróciło się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: "Ministrem") o udostępnienie informacji publicznej: 1) kalendarza Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od [...] listopada 2016r. do [...] marca 2017r. albo wymienienie wszystkich spotkań/wydarzeń z tego okresu poprzez podanie daty, godziny (jeżeli występuje), osób, z którymi odbyło się spotkanie (jeżeli występuje), instytucji, w której odbyło się spotkanie/wydarzenie, 2) księgi wyjść/wejść Ministerstwo za okres od [...] listopada 2016r. do [...] marca 2017r., 3) rejestru umów za okres od [...] listopada 2016 r. do [...] marca 2017 r. albo podanie adresu publikowania rejestru umów, 4) informacji o przyznanych nagrodach pracownikom Ministerstwa od [...] listopada 2016r. do [...] marca 2016r. poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody, 5) podania adresu strony BIP, no której publikowane jest pełna dokumentacja pokontrolna z okresu od [...] stycznia 2017r. do [...] marca 2017r. oraz przesłanie wnioskowanych informacji na adres poczty elektronicznej, z którego został przesłany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. [...].pl.

2. Minister udzielił odpowiedzi, co do pkt 2 i 5 - pismem z 3 kwietnia 2017r. oraz w pkt 3 - pismem z 12 kwietnia 2017r., zaś co do pkt 1 – w części pismem z 17 maja 2017r., a w części wydał decyzję.

3. Minister decyzją z [...] maja 2017r. Nr [...] odmówił Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym żądania z pkt 4 wniosku o udostępnienie informacji o przyznanych nagrodach pracownikom Ministerstwa od [...] listopada 2016r. do [...] marca 2017r. poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody.

Minister w uzasadnieniu wyjaśnił, że po dokonaniu oceny zakresu czynności niezbędnych do przygotowania informacji, zgodnie z jego treścią, uznał, że uzasadnione jest przyjęcie, że żądana przez Skarżącego informacja jest informacją przetworzoną, której udostępnienie, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, ze zm., zwana dalej: "u.d.i.p."), wymaga wystąpienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Minister wyjaśnił, że Skarżący we wniosku z [...] marca 2017r. nie wskazał żadnych okoliczności, które pozwoliłyby organowi na stwierdzenie, że udostępnienie wnioskowanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Minister w związku z tym pismem z [...] kwietnia 2017r. wezwał Skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który miałby uzasadniać udostępnienie informacji publicznej przetworzonej w żądanym zakresie. Skarżący na ww. wezwanie nie udzielił żadnej odpowiedzi.

Minister, z uwagi niewskazanie w czym Skarżący upatruje szczególnej istotności interesu publicznego w uzyskaniu żądanej przez siebie informacji publicznej, po dokonaniu analizy zakresu żądania objętego pkt 4 wniosku z [...] marca 2017r., nie stwierdził istnienia szczególnego interesu publicznego, który przemawiałby za przygotowaniem i udostępnieniem Skarżącemu informacji publicznej przetworzonej w żądanym przez niego zakresie. Wystąpiła więc podstawa do odmowy udostępnienia informacji przetworzonej.

4. Minister, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z [...] czerwca 2017r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] czerwca 2017r. Nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję własną.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 stycznia 2018r. sygn. akt II SA/Wa 1203/17 (utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 2019r. sygn. akt I OSK 1742/18 - dostępne na www.nsa.gov.pl) stwierdził nieważność obu ww. decyzji Ministra i zasądził na rzecz Skarżącego 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd uznał bowiem m.in., że skoro Minister nie wezwał Skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku, to wniosek ten dotknięty brakiem podpisu wnioskodawcy, nie był zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2010r., sygn. akt II OSK 2061/09 - LexPolonica nr 2553243, por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 328). Decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 u.d.i.p. można bowiem wydać tylko wówczas, gdy podmiot zobowiązany dysponuje podaniem spełniającym wymogi określone w art. 63 k.p.a. Tylko wówczas uzasadnione jest – z punktu widzenia istoty dostępu do informacji oraz na gruncie procedury administracyjnej – wydanie kwalifikowanego aktu, jakim jest decyzja. Natomiast zaskarżona decyzja Ministra z dnia [...] czerwca 2017 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. bowiem organ II instancji utrzymał w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd podniósł również, że Minister rozpoznając, w trybie przepisu art. 127 § 3 k.p.a., wniosek Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, dopuścił się także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przypadku, gdy w ocenie Ministra żądane informacje stanowią informację przetworzoną i organ zmierzać będzie ponownie do wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia, rozpatrując sprawę należy zbadać, czy wniosek Skarżącego z 21 marca 2017r. spełnia wymogi formalne, a w przypadku stwierdzenia braków wezwać wnioskodawcę do ich uzupełnienia.

6. Minister pismem z [...] lutego 2019r. wezwał Skarżącego za pośrednictwem platformy ePUAP do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez jego podpisanie, bądź opatrzenie wniosku wniesionego w postaci dokumentu elektronicznego kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, lub uwierzytelnienie w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej.

7. Skarżący pismem z 5 marca 2019r., wniesionym za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, uzupełnił brak formalny wniosku z 21 marca 2017r. przez złożenie wniosku z 28 lutego 2019r. podpisanego przy użyciu profilu zaufanego, o treści tożsamej z wnioskiem z 21 marca 2017r. Podpis zweryfikowano jako poprawny.

8. Minister decyzją z [...] marca 2019r. odmówił Skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu Minister podkreślił, że orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że informacje dotyczące poszczególnych pracowników, zatrudnionych w urzędzie administracji publicznej, nie stanowią informacji publicznej oraz, że są nimi wyłącznie dane, dotyczące osób pełniących funkcje publiczne - chodzi tu o zadania o charakterze decyzyjnym w zakresie wykonywania administracji publicznej. Nie wszyscy pracownicy zatrudnieni w MSWiA są osobami pełniącymi funkcje publiczne, w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie żądanej informacji wymagałoby tym samym dokonania analizy, odnoszącej się do każdej z osób, które w okresie wskazanym we wniosku posiadały status pracownika MSWiA, w celu weryfikacji, czy dana osoba była osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu ww. przepisu. Powyższe czynności należałoby przeprowadzić w stosunku do prawdopodobnie około 1000 osób, które nadal są lub były zatrudnione w MSWiA w okresie objętym wnioskiem. Wyselekcjonowanie w pierwszej kolejności zbioru pracowników MSWiA, którzy są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwoliłoby następnie na sporządzenie zestawień zawierających żądane we wniosku dane w szczególności zawierających indywidualne, opisowe uzasadnienie przyznania nagród. Natomiast z uwagi na to, że dokumentacja dotycząca nagród przechowywana jest jedynie w formie papierowej, treść ww. uzasadnień wymagałaby odpowiedniego przygotowania. Istniejąca dokumentacja papierowa zawiera bowiem zbiorcze zestawienia pracowników, w tym z pewnością także niepełniących funkcji publicznych, co uniemożliwia wprost dokonanie jej kserokopii. Wykonanie wyżej wymienionych czynności nie byłoby możliwe bez zakłócenia realizacji bieżących zadań MSWiA, a pełna realizacja żądania Skarżącego wymusiłaby zaangażowanie pracowników wielu komórek organizacyjnych urzędu. Postawione przez Skarżącego żądanie nie dotyczyło informacji prostych, których udostępnienie nie wiąże się z przetworzeniem, bowiem przygotowanie informacji w szczegółowości wymagałoby co najmniej dokonania kwerendy znajdujących się w posiadaniu organu dokumentów (np. umów o pracę, zakresów czynności, regulacji wewnętrznych przyznających ewentualnie prawo do władczego działania w imieniu organu, upoważnień etc.) pod kątem wyselekcjonowania osób pełniących funkcje publiczne, ustalenia listy osób zatrudnionych w MSWiA w okresie objętym treścią analizowanego wniosku oraz ustalenia, czy w tym okresie osoby te miały status osoby pełniącej funkcję publiczną, wyselekcjonowania z elektronicznej dokumentacji płacowej pracowników właściwych składników wynagrodzenia oraz przeszukania dokumentacji papierowej w celu odnalezienia materiałów wskazujących uzasadnienie przyznania danemu pracownikowi nagrody. Dokonanie tak szczegółowej i wnikliwej analizy posiadanych danych w celu wygenerowania żądanego zestawienia informacji w znaczący sposób utrudniałoby bieżące działanie organu. Realizacja celu, jakiemu służyć mają przepisy u.d.i.p. i wynikające z niej uprawnienia do żądania informacji o działalności organów władzy publicznej nie mogą stać się przyczyną uniemożliwiającą normalne funkcjonowanie tych organów. Z tego też względu, w ocenie organu, między innymi, przewidziane zostało swego rodzaju ograniczenie w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez wskazanie, że możliwe jest uzyskanie informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Potwierdzają ten pogląd wyroki NSA z: 5 września 2013r. sygn. akt I OSK 865/13; 9 listopada 2011r. sygn. akt I OSK 1365/11, 3 października 2014r. sygn. akt I OSK 602/14, 28 października 2016r. sygn. akt I OSK 310/16.

Minister podkreślił, że Skarżący ani we wniosku z 21 marca 2017r., ani na wezwanie organu z 3 kwietnia 2017r. nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla udzielenia takiej informacji. Nie zaistniała zatem przesłanka do opracowania informacji, o którą wystąpił Skarżący w punkcie 4 wniosku z 21 marca 2017r. Pozyskane przez Skarżącego ewentualne dane nie mogły by być – zdaniem Ministra - miarodajnie interpretowane bez znajomości wynagrodzenia, zakresu czynności, czy też wiedzy o bieżącej, trudnej do skrótowego scharakteryzowania, pracy w danym kwartale (wysokość nagród jest elementem zarządzania kadrami, które uwzględnia szereg trudno mierzalnych czynników, w tym nie tylko w zakresie oceny pracy, lecz także w zakresie motywacyjnym etc.). Z punktu widzenia interesu publicznego bardziej zrozumiałymi byłyby pytania ogólne i dotyczące uśrednionych danych, np. co do łącznej wysokości przyznanych nagród, średniej ich wysokości, stosunku liczby osób nagrodzonych do ogółu zatrudnionych itp.

W ocenie Ministra, z uwagi na niewykazanie przez Skarżącego wystąpienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, po dokonaniu analizy zakresu żądania przedstawionego w punkcie 4 wniosku, należało uznać, że w sprawie nie istnieje szczególny interes publiczny przemawiający za wytworzeniem i udostępnieniem Skarżącemu informacji publicznej przetworzonej w żądanym przez niego zakresie.

9. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2019r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra z [...]marca 2019r. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych.

Skarżący w uzasadnieniu przyjął, że w sprawach dotyczących ujawnienia informacji o nagrodach powoływanie się na konstrukcję wynikającą z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi nadużycie i prowadzi do potencjalnego zwiększania patologii w administracji publicznej. Nagrody mają charakter uznaniowy i winny być poddane szczególnej debacie publicznej. Ostatnie lata pokazują, że uznaniowa kwestia wynagradzania budzi zainteresowanie społeczne i jest to szczególnie istotne publicznie. Ujawnienie nagród przyznawanych członkom rządu spowodowało, że "zwracali" te nagrody, a to oznacza, że presja opinii publicznej związana jest ze szczególnym interesem publicznym. Minister w tej kwestii, poza lakonicznymi twierdzeniami, nie odniósł się do rzeczywistego przedmiotu wniosku i jego interesu publicznego.

Skarżący nie przyjął ponadto do wiadomości, że Minister w XXI wieku nie jest w stanie przez miesiące trwającego postępowania ustalić podstawowych informacji o swoich pracownikach. Stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji przeczy elementarnym regułom logiki w kwestii tego, kto na jakich zasadach pracuje w Ministerstwie. To może wskazywać, że nikt nie ma nad tym kontroli.

W ocenie Skarżącego wniosek obejmuje informację prostą. Udzielenie informacji publicznej wymaga każdorazowo wyszukania danych. Gdyby przyjąć założenie, że po stronie podmiotu zobowiązanego nie istnieje konieczność podjęcia chociażby prostej czynności (tu: sięgnięcie do informacji źródłowej), toteż niezależnie od stanu faktycznego dochodziłoby do wytwarzania jakościowo nowych informacji. Co za tym idzie, ograniczałoby to dostęp do informacji publicznej, przez obowiązek wykazywania istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, co stałoby w sprzeczności z ratio legis u.d.i.p. Skarżący nie podzielił stanowiska Ministra, że skoro informacja w kształcie określonym we wniosku nie istnieje na dzień jego złożenia, a podmiot zmuszony jest stworzyć dokument zawierający sumę informacji prostych, co do których konieczne będzie podjęcie czasochłonnych czynności polegających na odszukaniu informacji oraz ich analizie, świadczy o przetworzeniu informacji.

10. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga ma uzasadnione podstawy, choć nie z powodów w niej wskazanych.

2. Sądy administracyjne, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r. poz. 2107, ze zm., zwana dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Sąd rozstrzyga ponadto w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

3. Sąd, rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów stwierdza, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnych wyroku z 19 stycznia 2018r. sygn. akt II SA/Wa 1203/17 (utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 2019r. sygn. akt I OSK 1742/18 – oba orzeczenia dostępne na www.nsa.gov.pl) uznał, że Minister nie wezwał Skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku, to wniosek ten był dotknięty brakiem podpisu wnioskodawcy i nie był zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji, to należało przyjąć, że wszelkie czynności podjęte przez organ po nieskutecznym wszczęciu postępowania nie wywołały skutków prawnych. Analogiczne stanowisko prezentowane jest w doktrynie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2061/09 - LexPolonica nr 2553243, por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 1996, s. 328).

Tym samym za nieskuteczne należało zatem uznać skierowane do Skarżącego przez Ministra w niewszczętym skutecznie postępowaniu wezwanie z 3 kwietnia 2017r. w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej przetworzonej. Nieprawidłowa była również forma ww. wezwania.

Stwierdzić bowiem należy, że skoro Minister pismem z [...] lutego 2019r. skierował do Skarżącego, za pośrednictwem platformy ePUAP, wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku z 21 marca 2017r. przez jego podpisanie, bądź opatrzenie wniosku wniesionego w postaci dokumentu elektronicznego kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, lub uwierzytelnienie w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej, w terminie 7 dni od dnia otrzymanie niniejszego wezwania, zaś Skarżący nadesłał w tej sprawie wniosek – noszący datę 28 lutego 2019r. – należało Skarżącego wezwać o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., za pośrednictwem platformy ePUAP.

Takiego wezwania Minister nie skierował, choć w zaskarżonej decyzji przyjmuje, że w sprawie, w związku z punktem 4 wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Tym samym brak tego wezwania, przy jednoczesnym przyjęciu przez Ministra w zaskarżonej decyzji, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną, czyni ww. decyzję przedwczesną, a zatem wadliwą w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący powinien mieć zatem w świetle ww. przepisu możliwość wykazania, że uzyskanie wnioskowanej przez niego informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, tym bardziej, że Minister uznaje, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną.

4. Sąd nie kwestionuje stanowiska Ministra, opartego na orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak należy rozumieć pojęcie informacji publicznej przetworzonej ("opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to informacja przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy w oparciu o wskazane przez niego kryteria. Jest to Jakościowo nowa informacja, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu - por. wyrok NSA z 19 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 189/17; "przetworzenie informacji publicznej może polegać także na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów informacji, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, np. poprzez opracowanie prostego zestawienia." - por. wyrok NSA z 1 lutego 2017r. sygn. akt I OSK 1082/15). Tym niemniej Sąd ocenia, że powyższa wadliwość proceduralna – polegająca na nie wezwaniu Skarżącego o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. we wszczętym [...] lutego 2019r. postępowaniu - mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy i czyniła niemożliwym odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów.

Warto wskazać, że skoro ustawodawca w ww. przepisie - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – przewidział obowiązek wykazywania istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, polemika Skarżącego z takim, a nie innym obowiązkiem, nałożonym przez ustawodawcę, nie może być uznana za zasadną, tym bardziej, że Minister nie wypełnił obowiązku ciążącego na mocy ww. przepisu, po prawidłowym wniesieniu przez Skarżącego, za pośrednictwem platformy ePUAP, wniosku o udostępnienie informacji, którą Minister uznaje za przetworzoną.

5. Sąd stwierdza ponadto, że uzasadnienie skargi, w którym Skarżący powołuje się na istniejący, w Jego ocenie, interes publiczny - przez wskazanie, że nagrody mają charakter uznaniowy i winny być poddane szczególnej debacie publicznej, zaś ostatnie lata pokazują, że uznaniowa kwestia wynagradzania budzi zainteresowanie społeczne i jest to szczególnie istotne publicznie, jak również, że ujawnienie nagród przyznawanych członkom rządu spowodowało, że "zwracali" te nagrody, a to oznacza, że presja opinii publicznej związana jest ze szczególnym interesem publicznym - nie może być wzięte pod rozwagę przez Sąd, gdyż okoliczności tych nie oceniał w postępowaniu administracyjnym Minister, jako organ uprawniony i zobowiązany do dokonania ocen.

6. Sąd, mając powyższe na względzie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § 1 P.p.s.a., uznał, że zasadne było uwzględnienie skargi (punkt pierwszy sentencji).

Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804), strona skarżąca była reprezentowana przez radcę prawnego, a wpis był stały i wynosił 200 zł.