Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 47/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej zwane SKO lub Kolegium) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 749, dalej Ordynacja podatkowa lub O.p.) decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. (Nr ewid. [...]; Nr [...]) w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...] r. (Nr ewid. [...]) dotyczącej wymiaru D. B. (dalej zwana stroną lub podatnikiem) podatku od nieruchomości na rok 2009 i ustalenia D. B. podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie [...] zł.

Decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym: Prezydent Miasta K. ww. decyzją z dnia [...] r. uchylił własną ww. decyzję z dnia [...] r. w sprawie ustalenia D. B. wymiaru podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] na rok 2009 i ustalił podatek od ww. nieruchomości na rok 2009 w wysokości [...] zł. Jako przesłankę uchylenia decyzji ostatecznej organ wskazał fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję. Organ pierwszej instancji podał, że w dniu wydania decyzji oparł się na wykazie nieruchomości z dnia 28 listopada 2005 r., w którym podatniczka wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni [...]m2 (z adnotacją pustostany). W wyniku przeprowadzonej w dniach [...] r. kontroli podatkowej oraz przeprowadzonych w dniach [...] r. oględzin nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] ustalono, że na terenie ww. nieruchomości jest posadowiony trzykondygnacyjny budynek usługowy. Przedmiotowa nieruchomość składa się z zabudowanego gruntu (działka o nr geodezyjnym [...]), którego powierzchnia wynosi [...]m2. Ponadto ustalono, iż: podatniczka prawidłowo zgłosiła do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię gruntów w całości ([...]m2) jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na fakt, iż od dnia 1 lutego 2006 r. grunt wpisany jest do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej i stanowi on składnik przedsiębiorstwa; nieprawidłowo zgłosiła do opodatkowania część budynku jako pozostałą, gdyż powierzchnia budynku usługowego oraz garażu wolnostojącego winna być w całości opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na fakt, iż stanowią składnik przedsiębiorstwa, co potwierdza wpis do ewidencji środków trwałych; nie zgłosiła do opodatkowania następujących budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj.: wiaty wykorzystywanej jako garaż, kiosku dozorcy, murowanego ogrodzenia o łącznej wartości [...] zł.

Prezentując dotychczasowy stan sprawy SKO podało, że organ I instancji ustalił, iż D. B. od dnia 1 lutego 2006 r. prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta C. Ponadto cała ww. nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych prowadzonego przez podatniczkę przedsiębiorstwa, a co wobec treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 4, ze zm.) oznaczało, że cała nieruchomość przy ul. [...] w K. winna być opodatkowana stawkami jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, albowiem znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy.

W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił: obrazę prawa materialnego tj. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności nie znane wcześniej organowi podatkowemu uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, podczas gdy przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania nie zaistniały; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nie zbadanie w jakim zakresie skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na nieruchomości przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony wywodził, że organ podatkowy I instancji nie wykazał, iż w przedmiotowej sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności nie znane wcześniej organowi podatkowemu, które uzasadniają wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją. Zdaniem pełnomocnika organ podatkowy naruszył przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż był w posiadaniu wszelkich informacji niezbędnych do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w chwili wydawania pierwotnych decyzji. Niewłaściwe ustalenie wysokości tego podatku obciąża organ podatkowy, a nie podatnika. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji są ustalenia protokołu kontroli dokonanego w czasie oględzin nieruchomości przy czym kontrolujący nie zbadał w sposób prawidłowy i wyczerpujący nieruchomości, a zwłaszcza nie określił w jakim zakresie skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na przedmiotowej nieruchomości – w tym szczególnie czy dotyczy ona całej nieruchomości budynkowej czy tylko jej części - co uniemożliwia prawidłowe określenie wysokości podatku. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że obowiązkiem organu podatkowego było dokładne określenie w jakiej części i w jakim zakresie nieruchomość użytkowana jest na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie pełnomocnika inwentaryzacja nieruchomości przedstawiona przez podatnika nie jest wystarczającym dowodem dla wykazania przeznaczenia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ww. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w sprawie uchylenia własnej decyzji organu I instancji z dnia [...] r. dotyczącej wymiaru D. B. podatku od nieruchomości na rok 2009 i ustalenia stronie podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, stanowisk strony i organu I instancji, a także postanowień art. 1a ust. 1 pkt. 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 240 ust. 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta K. i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wydaną w trybie wznowieniowym.

Kolegium w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wywodziło m. in., że z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków, budowli czy gruntów skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. SKO dla poparcia swojego stanowiska przywołało postanowienia wyroku WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2006 r. (sygn. akt I SA/Gd 481/05 niepubl.) podając, że Sąd stwierdził, iż tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Kolegium wywodziło również, że zbliżonych kwestii dotyczył wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2006 r. (sygn. akt I SA/Gd 49/04 niepubl.), w którym stwierdzono, że podatnik zobowiązany był do opłacania podatku od budynków według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą za okres, w którym miał status przedsiębiorcy.

SKO wskazało ponadto, że do uznania, iż nieruchomość jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest konieczne stwierdzenie, że działalność gospodarcza jest faktycznie na niej prowadzona. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, a na dowód czego Kolegium przywołało liczne wyroki Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., II FSK1888/07; wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., II FSK 1786/07; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r. II FSK 1354/07; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09; wyrok WSA z dnia 21 października 2008 r., I SA/Łd 242/08; wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010 r., I SA/Op 546/09; wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008 r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008 r., I SA/Wr 1407/07; wyrok WSA z dnia 28 czerwca 2010 r. I SA/Op 160/10).

Kolegium akcentował, że z akt sprawy ponad wszelką wątpliwość wynika, że podatniczka od dnia 1 lutego 2006 r. posiadała status przedsiębiorcy, a co w konsekwencji oznaczało, że w okresie którego dotyczy wymiar podatku strona była posiadaczem nieruchomości jako przedsiębiorca. SKO podkreśliło, że w sprawie nie budzi wątpliwości, iż w okresie, którego dotyczy wymiar podatku od nieruchomości strona prowadziła działalność gospodarczą pod numerem [...] (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydane przez Prezydenta Miasta C. w dniu [...] roku, [...], w którym wskazano datę rozpoczęcia działalności gospodarczej). Kolegium wskazał także, iż ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach [...] r. (protokół nr [...] z dnia [...] r.) na okoliczność rzetelności i prawidłowości ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości dla nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] objętej KW nr [...] wynika, iż od dnia 1 lutego 2006 roku przedmiotowa nieruchomość (budynek usługowy oraz grunt) stanowi środek trwały prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej pod nazwą: "A", a co potwierdza również oświadczenie podatniczki z dnia 22 kwietnia 2010 r. oraz dowód przyjęcia środka trwałego do używania z dnia 1 lutego 2006 r. SKO podkreśliło, że w stanie prawnym sprawy podatnicy podatku od nieruchomości będący osobami fizycznymi zobowiązani byli - zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - składać właściwemu organowi podatkowemu informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzone na formularzu wg ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku podatkowym. Kolegium zaakcentowało, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, iż D. B. w ww. terminie nie złożyła korekty informacji podatkowej.

SKO po przywołaniu postanowień art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podkreśliło, że z regulacji tej wynika, iż o zaistnieniu ww. podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2011, s. 733). Końcowo Kolegium zaakcentowało, że po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdziło, że organ podatkowy I instancji zasadnie uznał, iż fakt posiadania spornej nieruchomości przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą może być uznany za okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkującą bezpośrednio kwestię spełniania przesłanki do zastosowania podwyższonej stawki podatkowej, związanej z prowadzeniem działalności).

W skardze na ww. decyzję SKO z dnia [...] r. pełnomocnik D. B. (dalej zwana skarżącą) zarzucił obrazę prawa materialnego, a to art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności nie znane wcześniej organowi podatkowemu uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, podczas gdy przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania nie zaistniały. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik w pierwszej kolejności podniósł, iż zgodnie z orzecznictwem NSA postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, toczącym się w nadzwyczajnych ramach, którego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01). Autor skargi podniósł przy tym, że jak słusznie zauważono w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w postaci wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów oraz to, aby były one istotne dla sprawy, musi zostać spełnione kumulatywnie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lutego 2011 r. I SA/Gd 1339/10). Pełnomocnik wywodził przy tym, że o ile zgodzić się można ze stanowiskiem organu podatkowego, jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do tego, że fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, o tyle nie można uznać tejże okoliczności za nową, gdyż była ona znana organowi podatkowemu już w chwili wydawania decyzji.

W ocenie pełnomocnika podkreślenia wymagał ponadto fakt, iż sformułowanie "wyjdą na jaw" użyte w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oznacza, że istotnym jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu (wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. III SA 1454/99).

Pełnomocnik wskazał, że z uwagi na powyższe uznać należy, iż przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie nie zaistniały, gdyż nie ujawniły się nowe okoliczności nieznane wcześniej organowi podatkowemu. Autor skargi wskazał, że takie właśnie stanowisko zostało wyrażone przez Samorządowe Kolegium Odwoławczym w sprawie o sygn. akt [...].

Końcowo pełnomocnik podkreślił, że podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wznowionego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r. Kolegium zaakcentowało, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, albowiem w dniu wydania decyzji ostatecznej organ podatkowy nie był w posiadaniu ewidencji środków trwałych podatniczki, jak również nie miał świadomości faktu, iż podatniczka jest przedsiębiorcą. O tym fakcie organ podatkowy dowiedział się dopiero po wydaniu decyzji (pismo organu podatkowego I instancji z dnia [...] r., nr [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, albowiem wbrew twierdzeniom w niej zawartym zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej też p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Stan faktyczny sprawy jest po części sporny i został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowisk strony i organów. W ocenie Sądu brak jest zatem konieczności jego ponownego przedstawiania.

Niezależnie od tego przyjdzie jednak wskazać, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r., którą organ działając z urzędu w trybie art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. uchylił własną decyzję z dnia [...] r. w sprawie ustalenia D. B. wymiaru podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] na rok 2009 i ustalił podatek od ww. nieruchomości na rok 2009 w wysokości [...] zł. Jako przesłankę uchylenia decyzji ostatecznej organ wskazał fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję. W szczególności organy akcentowały, że skarżąca od dnia 1 lutego 2006 r. prowadzi działalność gospodarczą oraz że cała ww. nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych prowadzonego przez podatniczkę przedsiębiorstwa, a co wobec treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oznaczało, że cała ww. nieruchomość przy ul. [...] winna być opodatkowana stawkami jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, albowiem znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy.

Strona skarżącą kwestionowała podstawę prawną i samą zasadność prowadzonego postępowania, akcentując to, że organ I instancji był w posiadaniu wszelkich informacji niezbędnych do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w chwili wydawania pierwotnej decyzji. Pełnomocnik strony podkreślał również to, że niewłaściwe ustalenie wysokości podatku obciąża organ a nie podatnika oraz wskazał na to, że obowiązkiem organu było dokładne określenie w jakiej części i w jakim zakresie nieruchomość użytkowana jest na cele związane z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

Jako że istota sporu zasadza się na ocenie zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie trybu wznowieniowego, przyjdzie w pierwszej kolejności wskazać, iż art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej formułuje katalog przesłanek wznowienia postępowania, wśród których w punkcie 5 wymienia przesłankę przywołaną przez organy i skarżącą. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Stosownie zaś do art. 245 Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;

2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;

3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:

a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 (§ 1).

Wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowań, uregulowanych w Ordynacji podatkowej. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten zawiera wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to nie tylko niedopuszczalność wznowienia na podstawie nie przewidzianej w tym przepisie, ale również brak podstaw do rozszerzającej wykładni tych podstaw. Przyjmuje się, że naruszenie tak zakreślonych ram wznowienia postępowania stanowi rażące naruszenie prawa, a decyzja wydana z takim przekroczeniem daje podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 47/05 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, gdyż nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, lecz postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych, a więc na jego podstawie nie można czynić rozważań o charakterze merytorycznym. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania podatkowego, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej.

Wznawiając postępowanie właściwy organ podatkowy bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania. Jeżeli stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie. Pomimo wystąpienia przesłanki wznowieniowej organ nie uchyla decyzji dotychczasowej, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie jednej z przesłanek negatywnych uchylenia decyzji określonych w art. 240 § 1 pkt 3; w takiej sytuacji w rozstrzygnięciu wskazuje zarówno pozytywną przesłankę wznowieniową, jak i negatywną przesłankę uchylenia decyzji ostatecznej. W sytuacji natomiast, kiedy organ ten nie stwierdzi wystąpienia przesłanek wskazanych w ww. przepisie, wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej.

Mając na uwadze zarzuty skargi wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

1) okoliczności faktyczne i dowody musiały zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej - wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe),

2) musiały istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej),

3) są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Dokonując wykładni tego przepisu prawnego trzeba wskazać, że stosownie do pierwszej ze wskazanych przesłanek, za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował - nie były mu ujawnione. Zostały mu ujawnione dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które to spowodowały. W piśmiennictwie podkreśla się, że błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, ale błędne ustalenie stanu faktycznego związane z tym, że organ nie wie o istotnych dla sprawy okolicznościach lub dowodach, tę podstawę stanowi (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, UNIMEX, Wrocław 2006, str. 873). Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5. Pod pojęciem dowodu lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć należy takie, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. (WSA w Warszawie z wyroku z 9 czerwca 2004 r., III SA 423/03, Lex Polonica nr 404412).

Drugą przesłanką warunkującą wznowienie postępowania jest stwierdzenie, że nowy fakt lub dowód istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. W związku z tym w orzecznictwie wskazuje się, że nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy (NSA w wyroku z 6 stycznia 1998 r., NSA 1302/97, Lex nr 43148).

Trzecią przesłanką niezbędną do spowodowania wznowienia postępowania jest to, że okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy uwzględnienie określonej okoliczności faktycznej lub dowodu spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji niż zapadła poprzednio.

Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne do okoliczności badanej sprawy Sąd stwierdza, że zasadnie organy podatkowe obydwu instancji przyjęły, że w sprawie występowała przesłanka wznowieniowa określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Przemawia za tym to, że znajdujący się w aktach sprawy nieznany, a istniejący w chwili wydawania decyzji ostatecznej dowód w postaci przyjęcia środka trwałego (nieruchomość położona w K. przy ul. [...] – budynek usługowy) do używania od dnia 1 lutego 2006 r. wskazuje na to, że spełnione zostały dwie pierwsze wskazane wyżej przesłanki wznowieniowe. Spełniona została także trzecia przesłanka, bowiem wskazany dowód jest istotny dla sprawy. Dowód ten potwierdza bowiem to, że budynek przy ulicy [...] jako środek trwały był w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą od dnia 1 lutego 2006 r. i przez cały rok będący podstawą wymiaru przedmiotowego podatku, a co ma istotny wpływ na stawkę podatkową, która z kolei przesądza o wysokości podatku od nieruchomości w podwyższonej niż pierwotnie ustalona w decyzji ostatecznej.

Mając na uwadze zarzuty strony skarżącej przyjdzie podkreślić, że organ podatkowy I instancji w chwili wydawania pierwotnej decyzji określającej wymiar podatku od nieruchomości nie był w posiadaniu ewidencji środków trwałych podatniczki, a wymiar podatku został dokonany na podstawie wykazu nieruchomości z dnia 28 listopada 2005 r. Organ podatkowy w chwili wydawania pierwotnej decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] nie wiedział, że cała nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych prowadzonego przez podatniczkę przedsiębiorstwa.

Co ważne, okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z 23 maja 2003 r. sygn. akt: III SA 2484/01, niepubl.; wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt: I FSK 596/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O istotności dowodów można więc mówić, jeżeli mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 21 października 2010 r. sygn. akt: I FSK 1687/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem aby uznać przedłożony dowód za istotny w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. powinien on spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż te zawarte w decyzji ostatecznej, a tak niewątpliwie było w rozpatrywanej sprawie.

W ocenie Sądu z uwagi na powyższe wszystkie zarzuty związane z naruszeniem art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. należało uznać za bezzasadne. Nie ma też racji strona skarżąca, gdy twierdzi, że SKO odmiennie przesądziło tę kwestię w ramach wcześniej prowadzonego postępowania odwoławczego, którego efektem było ponowne wydanie przez organ I instancji decyzji w trybie wznowieniowym. SKO w swoich zaleceniach wyraźnie nakazało ponowne przeprowadzenie postępowania wznowieniowego, którego celem miało być ustalenie czy zaistniały przesłanki wznowieniowe i w ocenie Sądu organ I instancji te zalecenia wykonał, a które to stanowisko następnie podzieliło SKO w zaskarżonej decyzji.

Nie sposób też w okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy uznać zasadności twierdzenia pełnomocnika, że niewłaściwe ustalenie wysokości spornego podatku obciąża organ podatkowy, a nie stronę skarżącą, która nie tylko w 2009 roku, ale i latach wcześniejszych (2006-2008) nie dokonała, pomimo zaistniałych zmian, żadnych korekt w złożonej jeszcze w 2005 roku informacji podatkowej (wykazie nieruchomości).

Jeżeli idzie o zarzut wadliwego określenia wysokości podatku, w tym braku rozróżnienia w jakim zakresie skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na przedmiotowej nieruchomości, zwłaszcza zaś czy dotyczy ona całej nieruchomości budynkowej czy tylko jej części, to przyjdzie wskazać, że Sąd podziela także i w tym zakresie stanowisko organów podatkowych. W szczególności wskazać przyjdzie, że już sam (bezsporny w sprawie) fakt posiadania gruntów, budowli czy budynków przez przedsiębiorcę (w przypadku strony od 1 lutego 2006 r.) w istocie przesądza (art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) o tym, że są one związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto podkreślenia wymaga także i to, że ustalenia w tym zakresie zostały dokonane również w oparciu o materiał dowodowy przedłożony przez skarżącą.

Podkreślić także przyjdzie, że strona skarżąca poza ogólnikowymi twierdzeniami nie podniosła żadnych szerzej skonkretyzowanych zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji, a zatem nie sposób się do nich szerzej ustosunkować.

Z powodów wyżej wyrażonych Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ II instancji - wskazanych w skardze - przepisów prawnych. Nadto dokonując kontroli we własnym zakresie nie stwierdził, aby przy wydaniu skarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie tej decyzji, która w istocie odpowiada prawu.

W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.