Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 166/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi D. U. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady W. na rzecz skarżącej D. U. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. D. U. skierowała do Rady W. pismo z dnia 23 września 2002 r., określone przez nią mianem "sprzeciwu" do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zespołu osiedlowego G. w W. Zakwestionowała w nim wytyczenie w projekcie planu odcinka Al. [...] od ul. [...] do Al. [...]. Wskazała, iż realizacja inwestycji, pomimo założenia zastosowania dostępnych środków technicznych, spowoduje przekroczenie normatywnie określonych dopuszczalnych poziomów hałasu, a miejsce jej zamieszkania znajdzie się w strefie uciążliwości. Wskazała, iż część graficzna planu nie zawiera piktogramów oznaczających konieczność realizacji ekranów akustycznych pomimo założenia takiej potrzeby w części opisowej. Podniosła dodatkowo, iż prognoza uciążliwości trasy oparta jest na błędnym założeniu 10 procentowego udziału w ruchu samochodów ciężarowych, oraz zaniżono średnią prędkość strumienia pojazdów. Dojdzie także do spiętrzenia strumieni pojazdów z ul. [...] i planowanej al. [...] na skutek wadliwie zrealizowanego jednopoziomowego skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Spowoduje to znaczne przekroczenie dopuszczalnych poziomów gazów i pyłów w powietrzu. P. U. zwróciła także uwagę na zagrożenia związane z drganiami przenoszonymi na budynek oraz zanieczyszczeniem wód podziemnych. W końcu wskazała, iż zakładane połączenie planowanej al. [...] z ul. [...] wiaduktem stworzy kurtynę zamykająca klin napowietrzający centralne tereny [...] czego efektem będzie smog. Zaznaczyła, iż posiada własnościowe prawo do lokalu. Zaproponowała przeprowadzenie drogi tunelem, o ile możliwość taką potwierdziłyby badania geologiczne.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] października 2007 r. Rada W. odrzuciła zarzut p. D. U. odnośnie realizacji Al. [...] na kwestionowanym odcinku.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż pismo p. U. uznano za zarzut, wobec faktu jej zamieszkiwania w strefie uciążliwości planowanej al. [...].

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

Stwierdzono, iż jej uwagi zostały częściowo uwzględnione, gdyż w części graficznej planu naniesiono piktogramy oznaczające konieczność realizacji ekranów akustycznych.

Wobec odrzucenia zarzutu, w uzasadnieniu uchwały wskazano na obowiązek gminy, wynikający z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) dbałości o ład przestrzenny, ochronę środowiska, gospodarkę terenami oraz układ drogowy.

Podkreślono, iż budowa i utrzymanie dróg należy do celów publicznych w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm.).

Odnośnie planowanej al. [...] wyjaśniono, iż jej przebieg był uwzględniany już w dokumentach planistycznych poprzedzających sporządzenie kwestionowanego planu. Powołano się na ustalenia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w latach 1992-2003, który jedynie nowelizował dokument planistyczny z 1982 roku. Także plan z 2001 roku z określeniem ustaleń wiążących gminy [...] zakładał przebieg Alei w tej samej lokalizacji, jako drogi głównej ruchu przyspieszonego. Plan ten pełni rolę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy i ustalenia planu są z nim zgodne.

Podniesiono, iż plan przewiduje stosowne środki zaradcze w związku z przepisywaną uciążliwością drogi - zakaz lokalizacji pewnych rodzajów obiektów, zabudowy mieszkaniowej bez właściwych zabezpieczeń akustycznych, nasadzenie zieleni izolacyjnej.

Zwrócono uwagę, iż inwestorzy realizujący zabudowę mieszkaniową byli świadomi przyszłych uciążliwości, jakie muszą się wiążąc z funkcjonowaniem planowanej od wielu lat drogi.

Wskazano, iż Al. [...] nie jest elementem trasy mostowej, a istniejący klin napowietrzający biegnie korytarzem rzeki Wisły. Budowa trasy nie spowoduje zamknięcia tego klina. Problemy związane z ewentualnymi drganiami lub zanieczyszczeniem wód podziemnych mogą być rozwiązane przy właściwym zaprojektowaniu przedsięwzięcia.

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

Zwrócono uwagę, iż projektowane droga stanowi fragment obwodnicy śródmiejskiej a więc jest realizowana w interesie publicznym. Usprawni ruch kołowy likwidując przeciążenie innych ulic obuwanych funkcjami mieszkaniowymi i nie przystosowanych do pełnienie funkcji tras ruchu przyspieszonego. Umożliwi odciążenie rejonu ul. [...] a także takich ulic obudowanych funkcjami mieszkalnymi jak [...], [...], [...], [...], [...] - nie przystosowanych do znacznego ruchu, gdzie także występują znaczne przekroczenia standardów jakości środowiska.

Przebieg trasy jest efektem kompromisu interesu publicznego i prywatnego, przy czym interes publiczny przemawia za realizacją trasy szybkiego ruchu Al. [...], która umożliwi obsługę komunikacyjną [...] i [...] a także całej W. Sensowność tego rozwiązania potwierdzają opracowania sporządzone w ciągu ostatnich 25 lat.

W skardze na powołaną uchwałę zarzucono, iż argumentacja zawarta w uzasadnieniu uchwały oparta jest na nieprawdziwych twierdzeniach. Wobec rezygnacji przez Radę W. z realizacji Al. [...] od skrzyżowania z al. [...] w kierunku ul. [...] nie można uznać, iż trasa jest realizowana zgodnie z przyjętymi od wielu lat założeniami. Zrealizowanie trasy wyłącznie na kwestionowanym przez Skarżącą odcinku nie spowoduje także rozładowania ruchu na ulicach [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej oddalenie, odwołując się do dotychczasowej argumentacji

W trakcie rozprawy Pełnomocnik Rady przedłożył, na wezwanie Sądu, dwa plany. Na jednym z nich naniesiony był przebieg planowanej Al. [...] według obowiązującego na chwilę podejmowania uchwały o odrzuceniu zarzutu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Na drugim naniesiono przebieg Alei według ustaleń studium przyjętego po odrzuceniu zarzutów. Jak wyjaśnił pełnomocnik Rady, nowe studium zostało przyjęte na tym samym posiedzeniu Rady W., co zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu. Nowe studium jest wiążące i przewiduje przebieg odcinka Al. [...] we fragmencie kwestionowanym przez Skarżącą.

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

W planie odzwierciedlającym ustalenia nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy zakłada się rezygnację z wytyczenia Al [...] od skrzyżowania z Al. [...] w kierunku ul. [...].

Skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna.

Sąd w pierwszej kolejności rozważył, czy Skarżąca miała interes prawny do wniesienia zarzutu. Okolicznością nie kwestionowaną w sprawie było posiadanie przez Skarżącą własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu. Jednocześnie lokal ten umiejscowiony jest na terenie przewidywanych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem planowanej Al. [...]. Z uwagi na posiadane przez Skarżąca ograniczone prawo rzeczowe, którego ochrona, w razie ograniczenia możliwości korzystania z rzeczy, może być realizowana na równi z ochroną prawa własności, Sąd uznał, iż miała ona interes prawny do złożenia zarzutu w myśl art. 24 ust. 1, mającej w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), co oznacza dopuszczalność wniesienia skargi na zasadzie art. 24 ust. 4 tej samej ustawy. Jednocześnie, w ocenie Sądu, podstawą interesu prawnego do wniesienia zarzutu nie mógł być sam fakt zamieszkiwania, na obszarze gdzie wystąpią uciążliwości, jak to zdaje się wynikać z uzasadnienia zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za zasadne.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.

Rolą sądu administracyjnego jest ocena uchwały rady gminy o odrzucenie zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

osób wnoszących zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy do zadań własnych gminy. Powołane uprawnienie planistyczne stanowi podstawę prawną do naruszania interesu prawnego podmiotów praw przysługujących do nieruchomości objętych projektem planu miejscowego jako instrumentem kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią. Uprawnienie to może być realizowane jedynie w interesie publicznym z uwzględnieniem zasad określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i zasad określonych w ustawach szczególnych (art. 2 ust. 1 ustawy).

Zaskarżona uchwała nie spełnia ustawowego warunku jej właściwego prawnego i faktycznego uzasadnienia wobec zarzutu, który został odrzucony tą uchwałą.

Wnosząc zarzut Skarżąca podnosiła m.in. kwestie uciążliwości, jakie wiązać się będą dla niej, jako osoby dysponującej prawem do nieruchomością w pobliżu drogi, w związku wytyczeniem trasy szybkiego ruchu – Al. [...].

Jak trafnie wskazano w zaskarżonej uchwale, naruszenie interesu prawnego jest możliwe w interesie publicznym, przy czym budowa infrastruktury komunikacyjnej generalnie mieści się w zakresie tego interesu. Niewątpliwie budowa tras komunikacyjnych może się wiązać w pewnych przypadkach z wystąpieniem przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości środowiska. Sytuacje taką dopuszcza wprost prawodawca, m.in. przewidując w takiej sytuacji tworzenie obszarów ograniczonego użytkowania, w myśl art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.).

Jednocześnie przepisy szczególne nie określają normatywnych wymagań dotyczących planowania sieci drogowej (brak szczegółowych wytycznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Musi być ona więc tworzona z zachowaniem zasad ogólnych wynikających z ww. art. 1 ust. 2 ustawy, w tym obowiązku uwzględniania wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki architektury oraz walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności (pkt 1 i 5).

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

Z uwagi na wynikający z powyższych uwarunkowań szeroki zakres uznaniowości rady gminy, odnośnie możliwości i zakresu ingerencji w chronione prawem uprawnienia podmiotów, w których prawa ingerują ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, prawodawca, w mających w sprawie zastosowanie a uprzednio obowiązujących przepisach, poddał szczególnym reżimom prawnym procedurę, w ramach której organ gminy postanawia nie uwzględnić uwag określonego podmiotu pomimo naruszenie jego interesu prawnego - rozpatrywanie zarzutów. Instytucja ta obejmowała obowiązek poinformowania wnoszącego zarzut o terminie posiedzenia rady gminy, na którym będzie rozpatrywany zarzut, obowiązek uzasadniania odrzucenia zarzutu i w końcu możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego odnośnej uchwały, co pociąga za sobą kontrolę legalności uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 9 i 10 i art. 24 ust. 3 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Instytucja zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutu służyła wstępnej kontroli zachowania przez radę gminy procedury planistycznej m.in. w kontekście obowiązku rzetelnego rozważenia i odniesienia się do konkretnych żądań i postulatów.

W tym świetle, wobec wspomnianego szerokiego zakresu uznaniowości w procesie planistycznym, niedopuszczalne jest takie naruszenie interesu prawnego, które nie jest wystarczająco uzasadnione w uchwale o odrzuceniu zarzutu w rozumieniu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można przyjąć aby uzasadnienie takie mogło dotyczyć wyłącznie kwestii niesprzeczności przyjętych rozwiązań z przepisami odrębnymi. Przyjęte rozwiązania, jako ingerujące w prawnie chronione prawo podmiotowe powinny być także uzasadnione względami racjonalnymi, odwoływać się do konkretnych faktów i okoliczności uwzględnianych przez radę gminę, jako przesłanka odrzucenia zarzutu (patrz tak samo wyrok NSA sygn. akt IV S.A. 1638/98 opubl. lex nr 48261). Inne rozumienie analizowanych regulacji oznaczałoby faktyczne ograniczenie zakresu nadzoru nad legalnością działania organów administracji publicznej, w zakresie w jakim ingerują one w prawem chronione prawa podmiotowe. W kontekście ustawowej możliwości zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutu do sądu administracyjnego, faktyczne zwolnienie z obowiązku merytorycznego uzasadnienia uchwały, w razie gdy poszczególne rozwiązania planistyczne nie wynikają wyłącznie z regulacji

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

szczególnych, prowadziłoby do ograniczenia zasady określonej w art. 184 Konstytucji RP.

W rozpatrywanym przypadku, wobec braku szczególnych regulacji normatywnych, z których wynikałaby konieczność umiejscowienia drogi o określonych parametrach w proponowanym przebiegu, Rada W., uzasadniając naruszenie interesu prawnego Skarżącej, odwołała się do pojęcia interesu publicznego, w którym mieści się potrzeba budowy dróg. Konkretyzując swoje stanowisko Rada wskazała, iż droga stanowi element trasy, której konieczność realizacji zakładano od wielu lat. Wskazano również ulice, na których zostanie odciążony ruch wobec realizacji planowanej trasy szybkiego ruchu. Argumentacja taka mogłaby być uznana za spełniająca wymagania wynikające z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym gdyby, nie okoliczności faktyczne podjęcia uchwały, podniesione przez Skarżącą a potwierdzone przez Pełnomocnika Rady. Przyznał on, iż w trakcie tej samej sesji Rady W. podjęto uchwałę skutkiem której zmieniono koncepcje rozwiązania układu komunikacyjnego, m.in. rezygnując z budowy dalszego fragmentu Al. [...] (za skrzyżowaniem z Al. [...]) - nowe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy.

W tej sytuacji przywołana w zaskarżonej uchwale argumentacja, odnosząca się do założeń, które Rada W. zamierzała zmienić, nie może być uznana za spełniającą, wymaganie właściwego uzasadnienia w tym faktycznego. Wręcz przeciwnie, ustalenie porządku obrad Rady, w ramach którego najpierw rozpatrywano merytorycznie zarzuty obnośnie przyjętych rozwiązań planistycznych w kontekście m.in. przesłanek występowania interesu publicznego ingerencji w prawa podmiotów, w sytuacji gdy wolą Rady była określona zmiana koncepcji planistycznej w kwestiach objętych zaskarżoną uchwałą, wykluczyło możliwość faktycznego, racjonalnego rozważenia, czy naruszanie postanowieniami planu interesu prawnego określonych podmiotów jest istotnie niezbędne (mieści się w interesie publicznym), a więc czy jest dopuszczalne prawem, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Planowanie jest wprawdzie procesem dynamicznym i nie można zakładać, iż w przyszłości aktualnie przyjęte koncepcje nie ulegną zmianie. Nie wynika stąd zakaz podejmowania rozstrzygnięć, w kwestii planów miejscowych z uwagi na możliwość

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

wprowadzenia przyszłych zmian w studium, które podważałyby zasadność przyjętych rozwiązań. Jednak, wobec potrzeby rozpoznania w tym samym terminie sesji, kwestii o charakterze generalnym (przyjęcie nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy) oraz szczegółowego ustosunkowania się do zagadnień związanych z konkretnym planem zagospodarowania przestrzennego, Rada winna była w pierwszym rzędzie dokonać przesądzeń generalnych, tak aby w świetle przyjętych założeń była możliwa racjonalna ocena uwag i zastrzeżeń do innego dokumentu planistycznego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w tym rozpatrzenie zarzutów). Nie zachowanie wskazanej reguły, w rozpoznawanej sprawie, prowadziło do naruszenia obowiązku uzasadnienia uchwały w kontekście okoliczności faktycznych i uwarunkowań prawnych. Uzasadniając potrzebę realizacji drogi stanowiącej źródło uciążliwości dla składającej zarzut (ingerencja w interes prawny) powołano się na koncepcje układu komunikacyjnego, który Rada miała znacznie zmodyfikować, dając temu wyraz w dalszym przebiegu tej samej sesji. Wadliwość polegająca na braku adekwatnego uzasadnienia faktycznego dotyczy zarówno kwestii wskazania ulic, w przypadku których nastąpi rozładowania nadmiernego ruchu, jak i generalnie przywołanie okoliczności sporządzanych od wielu lat analiz potwierdzających zasadność realizacji ulicy również na kwestionowanym odcinku. W tym kontekście, za adekwatną uznać można jedynie argumentację odnoszącą się do pozostawienia, od dłuższego czasu rezerwy terenowej na realizację drogi o określonych parametrach oraz wieloletnia realizacje zabudowy sąsiedniej z uwzględnieniem przyszłej lokalizacji drogi (oznacza to wybór wariantu, który stosunkowo w najmniejszym stopniu ingeruje w prawa podmiotowe osób trzecich). Argument ten może mieć jednak istotne znaczenie, jako przesłanka lokalizacji drogi w wybranym przez gminę przebiegu, o ile wnikliwie rozważono kwestie faktycznej potrzeby realizacji drogi w wariancie jej wytyczenia wyłącznie na kwestionowanym odcinku, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały o odrzuceniu zarzutu.

Jeszcze raz należy podkreślić, iż bez znaczenia jest fakt obowiązywania do czasu odrzucenia zarzutu starego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Rozpatrywanie zarzutu nie stanowi bowiem jedynie czynności formalnej a uzasadnienie Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

jego odrzucenia nie może mieć charakteru pozornego. Jak bowiem wskazano, procedura rozpatrywania zarzutów stanowiła wstępny środek ochrony interesu prawnego podmiotów przed nieuzasadnionym jego naruszaniem tj. np. gdy naruszenia takiego nie można uzasadnić interesem publicznym, który wyznacza władztwo planistyczne gminy. Zarzut musiał być więc rozważony rzetelnie z uwzględnieniem rzeczywistych uwarunkowań przemawiających za jego uwzględnieniem bądź odrzuceniem, przy czym odzwierciedleniem przesłanek i przyjętego stanowiska powinna być treść uzasadnienia uchwały.

Przesadzającego znaczenia nie mogło mieć także to, iż w nowym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy przewidziano również realizacje Al. [...] na odcinku kwestionowanym w zarzucie. Plan bowiem musi być wyłącznie spójny ze studium (art. 18 ust. 2 pkt 2a, mając w sprawie zastosowanie, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). O ile Rada W. uzna, iż konieczność zapewnienia spójności oznacza konieczność naniesienie kwestionowanego odcinka trasy na plan, może również rozważyć, o ile oceniłaby naruszanie interesu prawnego w rozpatrywanym przypadku za niewystarczająco uzasadnione interesem publicznym, przeprowadzenie stosownej procedury zmiany nowo przyjętego studium jeszcze przed rozpatrzeniem zarzutu. Bez znaczenia jest także fakt, iż w świetle ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), plan zagospodarowania przestrzennego musi być zgodny ze studium (art. 9 ust. 4). Przepis ten bowiem nie znajdzie w sprawie zastosowania (art. 85 ust. 2 ustawy).

Odrzucając zarzut, Rada W. uchybiła również wymaganiu odniesienia do wszystkich kwestii podniesionych w zarzucie. Pominięto kwestie wadliwej oceny skutków prognozowanego ruchu samochodowego we wskazywanych w zarzucie dokumentach. W zarzucie sformułowano konkretne uwagi odnośnie kwestii udziału ruchu samochodów ciężarowych i natężenia strumienia pojazdów. Rada powinna rozważyć te zarzuty, skoro dotyczą one kwestii istotnych z punktu widzenia podejmowanych rozstrzygnięć. Wszak wytyczając drogę o określonych parametrach liczono się z określonymi skutkami dla środowiska, dopuszczając określone uciążliwości z powołaniem na interes publiczny, co dotyczy m.in. interesu prawnego skarżącej z uwagi

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

na umiejscowienie jej nieruchomości. O ile szacunki te byłyby istotnie błędne, nie można wykluczyć odmiennego stanowiska Rady w zakresie lokalizacji drogi czy ustalenia potrzeby zastosowania odnośnych dalej idących środków zaradczych. Odnośnie zastosowania takich środków Rada nie odniosła się także do propozycji skarżącej zaplanowania poprowadzenia trasy w tunelu. Rada nie odniosła się w ogóle do tej propozycji w kontekście zasadności realizacji rozwiązania alternatywnego w świetle możliwości technicznych czy kosztów społecznych (w tym ekonomicznych). W tej sytuacji nie jest możliwe ustalenie przyczyn pominięcia tego wariantu, który w ocenie skarżącej ograniczałby naruszanie jej interesu chronionego prawem (zmniejszenie bądź eliminacja uciążliwości dotyczącej nieruchomości, do której Skarżąca ma tytuł prawny).

Wskazane wadliwości, odnośnie właściwego uzasadnienia uchwały, musiały prowadzić do stwierdzenia jej nieważności, jako wydanej z naruszeniem trybu wynikającego z przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 27 ust. 1 ustawy). Oznacza to, w przypadku kontynuowania procedury planistycznej przez radę gminy, potrzebę ponownego rozpatrzenia zarzutu, z odniesieniem do faktycznie realizowanej koncepcji kształtowania ładu przestrzennego, którego odzwierciedleniem jest m.in. aktualne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Konieczne jest odniesienie również do wskazanych wcześniej zastrzeżeń i uwag zawartych w zarzucie skarżącej.

Natomiast trafnie Rada W. odrzuciła zarzuty dotyczące kwestii ochrony wód podziemnych, ewentualnych drgań i wibracji oraz klina napowietrzającego. Trzeba bowiem podzielić stanowisko Rady odnośnie generalnej możliwości zapewnienia właściwej ochrony w zakresie przenoszenia drgań oraz ochrony wód na etapie prawidłowo sporządzonego projektu budowlanego. Skarżąca nie podnosiła w tym kontekście żadnych szczególnych okoliczności, które wymagałyby szerszej analizy tych kwestii przez Radę przed zajęciem ostatecznego stanowiska a musiałoby być odzwierciedlone w uzasadnieniu. Z kolei zarzuty dotyczące domniemanego zamknięcia klina napowietrzającego nie zostały poparte konkretną argumentacją. Skarżąca nie kwestionowała danych związanych z tą problematyką, na jakiej opierać się mogła Rada W. (dane zawarte w

Sygn. akt IV SA/Wa 166/07

sporządzonej dla potrzeb planu prognozie skutków wpływu ustaleń planu na środowisko - s. 7 ostatni wers, s. 18 cztery ostanie wersy). W tej sytuacji stanowisko Rady, zawarte w uzasadnieniu uchwały, iż realizacja kwestionowanej drogi nie spowoduje zamknięcia klina napowietrzającego było uprawnione. W myśl art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy była bowiem zobligowana do odniesienia się do zarzutów w stopniu szczegółowości adekwatnie do ich sformułowania (patrz tak samo wyrok WSA sygn. akt IV SA/Wa 137/07).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.

Przy ponownym rozpatrywaniu zarzutu, organ uwzględni okoliczności wskazane w uzasadnieniu orzeczenia.