Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 74/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 ust. 1; art. 72 ust. 1, 3
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 156 § 1 pkt 2; art. 157 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: § 52 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 170 poz 1393
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury  oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpoznaniu wniosku D. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii "B" prawa jazdy K. G., który odbył się w dniu [...] listopada 2016 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L..

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] listopada 2016 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L. skarżący egzaminator D. N. przeprowadziła praktyczny egzamin państwowy K. G. w zakresie prawa jazdy kat. "B". Egzamin ten zakończył się wynikiem negatywnym, ponieważ według skarżącej egzaminowany dwukrotnie nieprawidłowo wykonał manewr zmiany pasa ruchu.

Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego w dniu [...] grudnia 2016 r. na wniosek egzaminowanego w sprawie unieważnienia jego egzaminu, z którego wynikiem się on nie zgodził, Marszałek Województwa L. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. odmówił unieważnienia tego egzaminu. Organ wyjaśnił, że analiza przebiegu egzaminu wykazała, iż K. G. przystąpił do egzaminu praktycznego na prawo jazdy w zakresie kategorii "B". Przed rozpoczęciem egzaminu egzaminator, zgodnie z § 26 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r. poz. 231, z późn. zm. – dalej jako: "rozporządzenie w sprawie egzaminowania"), potwierdziła tożsamość egzaminowanego na podstawie dowodu osobistego, upewniła się czy zasady przeprowadzania egzaminu są dla niego zrozumiałe oraz przedstawiła się podając imię i nazwisko. Następnie egzaminowany przystąpił do wykonywania zadań egzaminacyjnych realizowanych na placu manewrowym ośrodka egzaminowania. Zadania te zostały ocenione jako wykonane prawidłowo i rozpoczęła się część praktyczna egzaminu, która była realizowana w ruchu drogowym. W trakcie tej części egzaminu – według skarżącego egzaminatora – egzaminowany dwukrotnie nieprawidłowo wykonał manewr zmiany pasa ruchu. Egzaminator wydała egzaminowanemu polecenie wykonania zadania egzaminacyjnego określonego w pozycji 19, tabeli nr 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie egzaminowania, obejmującego zadania egzaminacyjne stosowane na egzaminie państwowym oraz kryteria oceny wykonania tych zadań. Wykonując tego rodzaju zadanie w pierwszej próbie, jadąc al. [...] w L. w kierunku C., egzaminowany przygotowując się do manewru zmiany pasa ruchu nie upewnił się dostatecznie, czy w zaistniałej sytuacji zmiana pasa ruchu jest możliwa i zgodna z przepisami obowiązującymi na tym odcinku drogi. Jadąc odcinkiem drogi dwujezdniowej o wyznaczonych pasach ruchu egzaminowany wykonał zmianę pasa ruchu na lewą stronę po linii pojedynczej ciągłej, która w tym miejscu ciągnęła się na długim odcinku drogi. Egzaminator w takiej sytuacji poinformowała, stosownie do § 27 pkt 6 rozporządzenia w sprawie egzaminowania, o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego. Omawiając wynik egzaminu po jego zakończeniu egzaminator wyjaśniła, że w pierwszej próbie egzaminowany naruszył przepis § 86 ust. 3 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, który stanowi, że znak P-2 "linia pojedyncza ciągła" oddziela pasy ruchu o tym samym kierunku i oznacza ponadto zakaz przejeżdżania przez tę linię oraz najeżdżania na nią. W opisanej sytuacji – zdaniem organu – egzaminator prawidłowo oceniła tę próbę wykonania zadania.

W kolejnej próbie wykonania tego samego zadania egzaminacyjnego, na ul. [...] w L., egzaminowany jadąc przy prawej krawędzi jezdni, z powodu zaparkowanych po prawej stronie drogi pojazdów, został zmuszony do przejechania na jej lewą część i zmiany – według skarżącej – dotychczasowego pasa ruchu. W związku z tym zgodnie z treścią art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) był obowiązany zawczasu i wyraźnie zasygnalizować manewr kierunkowskazem, a tego nie uczynił. Dlatego egzaminator również po wykonaniu tej próby, stosując się do § 27 pkt 6 rozporządzenia, poinformowała egzaminowanego o nieprawidłowym wykonaniu zadania egzaminacyjnego oraz w konsekwencji o uzyskaniu wyniku negatywnego z egzaminu. Stosownie do § 28 ust. 1 pkt 2 lit. "a" cytowanego powyżej rozporządzenia, egzaminowany uzyskał negatywny wynik z egzaminu praktycznego, z uwagi na dwukrotne nieprawidłowe wykonanie tego samego zadania egzaminacyjnego. W związku z tym, że egzaminowany nie wyraził zgody na dalsze kontynuowanie egzaminu, egzamin został przerwany na jego wniosek zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia.

Ubocznie organ nadzoru wskazał, że w trakcie zapoznawania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie stwierdził, że egzaminator nieprawidłowo oceniła sposób wykonywania drugiego zadania egzaminacyjnego realizowanego na placu manewrowym ośrodka egzaminacyjnego. Zadanie to polegało na ruszaniu z miejsca oraz jeździe pasem ruchu do przodu i do tyłu. W trakcie jazdy do tyłu egzaminowany obserwował tor jazdy pojazdu tylko przez tylna szybę, a zgodnie z zapisem w pozycji 2 pkt 3 tabeli nr 4 załącznika nr 2 do cytowanego rozporządzenia: "dla prawa jazdy kategorii B1, B, C1, C, D1 – płynna jazda pasem ruchu do przodu i do tyłu, w przypadku kategorii B i B1 w trakcie jazdy do tyłu – obserwacja toru jazdy pojazdu zgodnie z techniką kierowania przez tylną szybę pojazdu i lusterka". Pomimo, że egzaminowany nie wykonał tego zadania egzaminacyjnego w poprawny sposób, to egzaminator zaliczyła tę część na ocenę pozytywną, co nie miało jednak istotnego znaczenia dla sprawy.

Zgodnie zaś z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy,

a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził, że egzamin K. G. nie był przeprowadzony w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa wobec dokonania przez egzaminatora błędnej oceny zadania na placu manewrowym. Ujawnione jednak nieprawidłowości nie miały wpływu na wynik egzaminu. Jednocześnie organ nadzoru uznał, że egzaminator właściwie oceniła błędy popełnione przez osobę egzaminowaną w ruchu drogowym, co skutkowało oceną negatywną egzaminu. Jednocześnie organ stwierdził, że skoro nie zaistniały przesłanki wyczerpujące znamiona zawarte w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), to nie było podstaw do unieważnienia egzaminu.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Marszałek Województwa L. przekazał akta sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu podnosząc, że błędnie ocenił stan faktyczny i prawny sprawy, co miało wpływ na uzyskany przez skarżącego wynik egzaminu praktycznego na prawo jazdy. Egzamin ten winien zostać jednak unieważniony, dlatego wniósł o stwierdzenie z urzędu nieważności jego decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2017 r.

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. Marszałek Województwa L. przekazał dodatkowo Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu uzyskane w dniu [...] kwietnia 2018 r. od Zarządu Dróg i Mostów w L. informacje o sposobie organizacji ruchu na ul. [...] w L.. Z udostępnionej informacji wynikało, że na ul. [...] od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...], ruch odbywał się tylko w jednym kierunku. Świadczyły o tym znaki D-3 – droga jednokierunkowa, ustawione przy jezdni ul. [...] za skrzyżowaniem z ul. [...] oraz za skrzyżowaniem z ul. [...]. Z kolei od skrzyżowania z ul. [...] w kierunku ul. [...], ruch na ul. [...] odbywał się w obydwu kierunkach o czym świadczył umieszczony przed skrzyżowaniem z ul. [...] znak drogowy A-20 – "odcinek jezdni o ruchu dwukierunkowym". Powyżej wskazana organizacja ruchu obowiązywała od dnia [...] czerwca 2015 r.

Biorąc pod uwagę te okoliczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii "B" prawa jazdy K. G., który odbył się w dniu [...] listopada 2016 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L. i decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. organ stwierdził nieważność wskazanej decyzji – na podstawie art. 158 § 1 i § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a., art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 978), oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r. poz. 232).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu wydania decyzji Marszałek Województwa L. błędnie stwierdził, że ruch na odcinku, na którym odbywał się egzamin praktyczny K. G. i na którym egzaminator uznała, że popełniony błąd skutkował negatywną oceną, uzasadniał odmowę unieważnienia egzaminu jako przeprowadzonego prawidłowo. Skoro droga na przedmiotowym odcinku nie jest drogą dwukierunkową, to podczas wymijania pojazdów – jak to miało miejsce podczas egzaminu w niniejszej sprawie – nie następuje zmiana pasa ruchu. Za skrzyżowaniem po prawej stronie drogi jednokierunkowej ustawiony został znak drogowy D-18 "parking", oznaczający miejsce przeznaczone na postój pojazdów, zgodnie z § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Zarówno przed skrzyżowaniem, jak i za skrzyżowaniem z ul. [...], na jednokierunkowej jezdni ul. [...] znajdował się jeden pas ruchu, przeznaczony do ruchu jednego rzędu pojazdów wielośladowych oraz miejsca parkingowe wyznaczone przez zarządcę drogi, oznakowane znakami D-18 "parking". W takiej sytuacji należało przyjąć, że pojazdy zaparkowane przy prawej krawędzi jezdni za skrzyżowaniem, znajdowały się na wyznaczonym przez zarządcę drogi miejscu postojowym, a nie na pasie ruchu. Konsekwencją tego było to, że egzaminowany przejeżdżając przez skrzyżowanie ul. [...] z ul. [...] – nie był zobowiązany do sygnalizowania zamiaru zmiany pasa ruchu w związku z omijaniem pojazdów zaparkowanych na parkingu znajdującym się przy prawej krawędzi jezdni drogi jednokierunkowej. Wjazd na jezdnię ul. [...], po przejechaniu skrzyżowania z ul. [...], odbywa się bez zmiany pasa ruchu przez kierującego. Pomimo, iż egzaminowany kierując pojazdem musiał skorygować tor jazdy pojazdu podczas przejazdu przez jezdnię drogi poprzecznej, egzaminator nie mogła zakwalifikować zmiany toru jazdy w tym konkretnym przypadku jako zmiany pasa ruchu. Podczas omijania pojazdu nie doszło również do zmiany kierunku jazdy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło również, że unieważnienie egzaminu jest możliwe stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami tylko wówczas, gdy był on przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, zaś ujawnione okoliczności miały wpływ na jego wynik, a więc kiedy obie wyżej wymienione przesłanki wystąpiły kumulatywnie. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy organ uznał, że decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana przez Marszałka Województwa L. w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kat. "B" prawa jazdy naruszyła prawo, dlatego stwierdzono jej nieważność.

Na skutek rozpoznania wniosku egzaminatora D. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. – utrzymało w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2018 r.

Żądająca ponownego rozpatrzenia sprawy zaskarżonej decyzji zarzuciła, że z jej treści nie wynika, które konkretnie przepisy prawa zostały naruszone w stopniu rażącym przez organ pierwszej instancji przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz na czym to rażące naruszenie polegało. Podniosła również, że w sprawie tej nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa L. z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż podniesione w nim zarzuty nie stanowiły okoliczności skutkujących koniecznością uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania. Organ wyjaśnił, że Marszałek Województwa L. odmawiając unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii "B" prawa jazdy K. G., który był przeprowadzony przez egzaminatora D. N. w dniu [...] listopada 2016 r. – rażąco naruszył art. 72 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz rażąco naruszył § 28 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. "a" rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, jak również art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Wydając decyzję przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium dokonało analizy płyty CD z nagranym w dniu [...] listopada 2016 r. przebiegiem egzaminu. Widok z kamery nr [...], która filmowała poruszanie się pojazdu z przodu (sekwencja filmu od godz. 16:06:40 do godz. 16:07:42) obrazował, że ul. [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] była ulicą jednokierunkową, o czym świadczyły widoczne na filmie oznaczenia ulicy jednokierunkowej, to jest znaki D-3. Omijając parkujące prawidłowo na ul. [...] po lewej stronie samochody i zbliżając się do prawej krawędzi jezdni egzaminowany poruszał się tym samy pasem ruchu i nie był zobowiązany do włączania kierunkowskazu, co egzaminatorka błędnie zakwalifikowała jako naruszenie przepisów ruchu drogowego, że przy zmianie pasa ruchu kierowca winien zasygnalizować ten manewr kierunkowskazem.

Odnosząc się do zaś zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., polegającego na nienależytym wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zaskarżona decyzja zawierała zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W decyzji wykazano na czym polegał błąd egzaminatorki i przytoczono stosowne przepisy prawa. Potwierdził to również materiał dowodowy sprawy, przede wszystkim płyta CD oraz nadesłana przez Zarząd Dróg i Mostów w L. informacja o organizacji ruchu drogowego w miejscu, w którym według egzaminatorki doszło do powtórnego nieprawidłowego wykonania przez egzaminowanego zadania zmiany pasa ruchu.

Według organu chybiony był również zarzut naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a., polegający na uznaniu przez odwołującą, że nieważność decyzji Marszałka Województwa L. została stwierdzona z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium wskazało, że decyzji nie można zarzucić obrazy żadnego przepisu prawa, w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., podkreślając jednocześnie, że Marszałek Województwa L. wydając decyzję rażąco naruszył te przepisy, ponieważ dysponując materiałem dowodowym w postaci płyty CD z zarejestrowanym przebiegiem egzaminu, w ogóle nie dokonał analizy tego materiału i nie wziął pod uwagę jego zawartości.

Podobnie za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., który według odwołującej polegał na przyjęciu przez Kolegium, że organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nie zebrał i nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego, bowiem nie uwzględnił dowodu z bliżej nieokreślonego fragmentu projektu organizacji ruchu dla ul. [...], pomimo, że dokument ten nie może stanowić podstawy do ustaleń faktycznych w zakresie prawidłowości przebiegu omawianego egzaminu praktycznego przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2016 r. przez egzaminatora D. N. w WORD w L.. Kolegium wskazało,

że uwzględniony został materiał zawarty na płycie CD, jak również informacja nadesłana z Wydziału Zarządzania Ruchem Zarządu Dróg i Mostów w L., która stanowiła uzupełniający dowód w sprawie.

W ocenie organu niezasadny był także zarzut naruszenia § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 784), polegający na przyjęciu, że przedłożony przez Marszałka Województwa L. szkic jest równoznaczny z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu dla ul. [...] w L..

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca D. N. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2017 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa, pomimo że decyzji tej nie można było zarzucić obrazy żadnego z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego, które miałyby charakter rażący i uzasadniać tym samym stwierdzenie nieważności decyzji;

2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r. poz. 232) polegające na uznaniu, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia tychże przepisów w stopniu uzdatniającym stwierdzenie nieważności wydanej decyzji;

3) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie i uznaniu, że organ pierwszej instancji ustalając stan faktyczny przyjął, że odcinek ul. [...] od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] odbywał się w dwóch kierunkach, a także na błędnym przyjęciu przez Kolegium, że organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nie zebrał i nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego;

4) art. 22 ust. 5 w zw. z art. 2 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegające na uznaniu przez SKO, że przepisy te nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie;

5) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2018 r. stwierdzającej nieważność decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] stycznia 2017 r. pomimo, że w zaistniałej sprawie istniały podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania;

6) § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem polegające na przyjęciu, że przedłożony przez Marszałka Województwa L. szkic był równoznaczny z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu dla ul. [...] w L..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Według zaś art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując według wskazanych reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r., utrzymującej w całości w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2018 r., którą stwierdzono nieważność ostatecznej decyzji Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kat. "B" prawa jazdy K. G., prowadzonego przez egzaminatora D. N. w dniu [...] listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w rozpatrywanej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 341, z późn. zm.). Zgodnie z art. 67 ust. 1 tej ustawy, marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego: 1) rozpatruje skargi dotyczące egzaminu; 2) kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów; 3) wydaje zalecenia pokontrolne; 4) unieważnia egzamin; 5) zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów oraz dokonuje innych czynności wymienionych w ustawie (pkt 6-10).

Z przepisu art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli:

1) egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2;

2) był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Według art. 72 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy:

1) z urzędu;

2) na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

Unieważniony egzamin przeprowadza się ponownie na koszt wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 72 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami).

Z powołanego przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika zatem, że wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu uzależnione zostało od stwierdzenia, że egzamin na prawo jazdy przeprowadzony został niezgodnie z przepisami ustawy oraz wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Użyty przez ustawodawcę zwrot "niezgodny z przepisami ustawy" nie oznacza tylko niezgodności z przepisami ustawy o kierujących pojazdami, ale także z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r. poz. 232, z późn. zm.), albowiem

to ten właśnie akt prawny – wydany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-5, 7 i 8 ustawy

o kierujących pojazdami – w rozdziale 5, określa warunki i tryb przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego.

W niniejszej sprawie Marszałek Województwa L. decyzją z dnia

[...] stycznia 2017 r. – wydaną na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami – odmówił unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kat. "B" prawa jazdy K. G., przeprowadzonego przez skarżącą D. N. w dniu [...] listopada 2016 r.

Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wskazanych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ.

W związku z uzyskaną w dniu [...] kwietnia 2018 r. od Zarządu Dróg i Mostów w L. informacją o sposobie organizacji ruchu na ul. [...] w L., to Marszałek Województwa L. przekazał sprawę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności jego decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2018 r. dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności wskazanego egzaminu państwowego. Z udostępnionej informacji wynikało, że na ul. [...] od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] ruch odbywał się tylko w jednym kierunku, o czym świadczyły znaki D-3 – droga jednokierunkowa, ustawione przy jezdni ul. [...] za skrzyżowaniem z ul. [...] oraz za skrzyżowaniem z ul. [...]. Tego rodzaju organizacja ruchu obowiązywała już od dnia [...] czerwca 2015 r. Biorąc to pod uwagę Kolegium uznało, że Marszałek Województwa L. błędnie stwierdził, że ruch na odcinku, na którym jechał egzaminowany K. G. i na którym egzaminator uznała, iż popełniony błąd skutkował negatywną oceną egzaminu, uzasadniał odmowę unieważnienia egzaminu. W decyzji Kolegium precyzyjnie wyjaśniono, że przesłanką stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej był przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a odwołując się do judykatury sądów administracyjnych trafnie zwrócono uwagę, że przepis ten nie zawęża rażącego naruszenia prawa, o jakim w nim mowa do uregulowań materialnoprawnych oraz nie wyklucza wobec tego przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych w sytuacji, gdy to naruszenie pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie uznało, że decyzja Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2017 r. naruszyła prawo i stwierdziło jej nieważność.

W ocenie Sądu, należycie zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy oraz prawidłowo dokonana przez organ ocena zebranych dowodów dawała organowi uzasadnioną podstawę do stwierdzenia, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została przesłanka wydania decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., według którego, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Wszystkie podniesione przez skarżącą i zawarte w skardze zarzuty, zarówno odnoszące się do naruszenia przez organ reguł proceduralnych, jak również norm prawa materialnego – nie są zasadne.

W pierwszym rzędzie należy wskazać na prawidłowość ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Ustalenia te znajdują bowiem pełne potwierdzenie w treści zawartych w administracyjnych aktach sprawy dokumentów, a w szczególności przy uwzględnieniu arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu K. G. na prawo jazdy kat. "B", przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2016 r., a przede wszystkim przy uwzględnieniu treści nagrania przebiegu samego egzaminu (zarejestrowanego na zawartej w aktach sprawy płycie CD) oraz informacji uzyskanej od Zarządu Dróg i Mostów w L. przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. Analiza wskazanego materiału dowodowego zebranego w sprawie, obejmująca także nagranie przebiegu egzaminu, który stanowi bezspornie kluczowy dowód w sprawie, potwierdziła prawidłowość stwierdzenia przez organ, że egzamin na prawo jazdy został przeprowadzony niezgodnie z przepisami prawa, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.

Trzeba zauważyć, że podstawę negatywnego wyniku egzaminu przyjętą przez skarżącego egzaminatora stanowiło stwierdzenie dwukrotnego nieprawidłowego wykonania przez egzaminowanego zadania egzaminacyjnego, określonego w pozycji 19, tabeli nr 7 obejmującej zadania egzaminacyjne, załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. We wskazanej pozycji wymienione jest wykonanie manewru zmiany pasa ruchu.

Organ prawidło w ogóle nie zakwestionował zasadności stwierdzenia przez skarżącą jako egzaminatora niezgodnego z zasadami ruchu drogowego wykonania błędnego manewru zmiany pasa ruchu przez egzaminowanego w pierwszym przypadku. Prawidłowość takiej oceny nie budzi również wątpliwości Sądu. Zmiana pasa ruchu w pierwszej próbie miała miejsce na al. [...] w L.. Jadąc tą drogą egzaminowany wykonał manewr wyprzedzania połączony ze zmianą pasa ruchu. Zmiana pasa ruchu odbyła się w miejscu, gdzie pasy rozdzielone były przez pojedynczą linię ciągłą, co było niedopuszczalne. Dlatego w związku z takim sposobem wykonania manewru zmiany pasa ruchu egzaminowany prawidłowo został poinformowany przez skarżącą o błędnym wykonaniu tego zadania. Z tej też przyczyny zasadne było stwierdzenie przez skarżącą jako egzaminatora, że w pierwszej próbie egzaminowany naruszył wynikający z przepisu § 86 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393), zakaz przejeżdżania i najeżdżania przez linię ciągłą. Odnosząc się do zastrzeżeń egzaminowanego zgłoszonych w jego pierwotnej skardze, odnośnie niewidocznego oznakowania poziomego na jezdni w miejscu wykonywania zmiany pasa ruchu zauważyć należy, że o ile można było mieć wątpliwości co do rodzaju oznakowania poziomego występującego w miejscu rozpoczęcia zmiany pasa ruchu, z powodu przeprowadzanych tam w dniu egzaminu napraw nawierzchni, o tyle podczas kończenia manewru bez wątpienia doszło do najechania na dobrze widoczną linię ciągłą na jezdni, co zostało wyraźnie zarejestrowane w nagraniu z egzaminu.

Sporna i kluczowa dla oceny legalności zaskarżonej decyzji była natomiast kwestia prawidłowości oceny przez egzaminatora ponownego wykonania przez egzaminowanego tego samego zadania i stwierdzenia popełnienia przez egzaminowanego drugiego błędu tego samego rodzaju. Miało to bowiem bezpośredni wpływ na końcowy negatywny wynik egzaminu na prawo jazdy. Jak prawidłowo ustalono w toku postępowania administracyjnego i co należy zaakcentować, znajduje to jednoznaczne potwierdzenie w audiowizualnym zapisie egzaminu, w kolejnej próbie wykonania przedmiotowego zadania egzaminacyjnego na ul. [...] w L., podczas omijania pojazdów zaparkowanych przy prawej krawędzi jezdni egzaminowany jadąc prawą stroną drogi, podczas omijania zbliżył się do jej lewej krawędzi zmieniając kierunek jazdy (zajmowany pas ruchu) i nie sygnalizował tego manewru. Skarżąca egzaminator oceniła negatywnie tę próbę wykonania zadania. Omawiając podstawy negatywnego wyniku egzaminu po jego zakończeniu poinformowała egzaminowanego, że w drugiej próbie wykonania zadania zmiany pasa ruchu naruszył on przepis art. 22 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że kierujący pojazdem obowiązany jest zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu manewru.

Tymczasem podstawym kryterium oceny prawidłowości stanowiska skarżącej jako egzaminatora w tym zakresie, była odpowiedź na pytanie, czy egzaminowany istotnie wykonywał wówczas manewr zmiany pasa ruchu i czy rzeczywiście miał obowiązek sygnalizowania tego manewru kierunkowskazem w istniejących wówczas warunkach drogowych.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało podstawy do stwierdzenia, że skarżąca egzaminator niewłaściwie (błędnie) oceniła zadanie wykonane przez egzaminowanego w tym przypadku.

Odnosząc się do błędu egzaminowanego stwierdzonego przez skarżącą, który miał mieć miejsce podczas zmiany pasa ruchu w omawianej części egzaminu na ul. [...] należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pas ruchu to każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jednego rzędu pojazdów wielośladowych, oznaczony lub nieoznaczony znakami drogowymi. Egzaminowany jadąc przy prawej krawędzi jezdni, z powodu zaparkowanych po prawej stronie drogi pojazdów, był zmuszony – zdaniem skarżącej – do przejechania na jej lewą część i tym samym do zmiany dotychczas zajmowanego pasa ruchu, a w takiej sytuacji – zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym – również obowiązany był zawczasu i wyraźnie zasygnalizować manewr, a tego nie uczynił. W związku z powyższym stosownie do § 28 ust. 1 pkt 2 lit. "a" cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie egzaminowania, egzaminowany zasadnie – według skarżącej – uzyskał negatywny wynik egzaminu praktycznego, co z uwagi na prawidłowość oceny dokonanej przez egzaminatora, nie uzasadniało unieważnienia egzaminu.

Z tego rodzaju stanowiskiem skarżącej (egzaminatora) nie sposób się zgodzić.

Trzeba ponownie zaakcentować, że w omawianym zakresie podstawowe znaczenie miał dowód w postaci nagrania z przebiegu egzaminu, a w dalszej kolejności uzyskana w dniu [...] kwietnia 2018 r. przez Marszałka Województwa L. od Zarządu Dróg i Mostów w L. informacja o sposobie organizacji ruchu na ul. [...], która potwierdziła tylko audiowizualną treść nagrania z omawianego egzaminu. Z dowodów tych jasno wynika, że na ul. [...], od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...], ruch odbywał się tylko

w jednym kierunku. Świadczyły o tym znaki D-3 – droga jednokierunkowa, ustawione przy jezdni ul. [...] za skrzyżowaniem z ul. [...] oraz za skrzyżowaniem

z ul. [...]. Od skrzyżowania z ul. [...], w kierunku ul. [...], ruch

na ul. [...] odbywał się w już obydwu kierunkach, o czym z kolei świadczył umieszczony przed skrzyżowaniem z ul. [...] znak drogowy A-20, oznaczający odcinek jezdni o ruchu dwukierunkowym. Powyżej niespornie wykazana organizacja ruchu obowiązywała od [...] czerwca 2015 r., a zatem także w dniu przeprowadzenia egzaminu.

Skoro zatem zasady organizacji ruchu w miejscu, gdzie skarżąca przypisała egzaminowanemu popełnienie drugiego błędu w zadaniu zmiany pasa ruchu skutkującego negatywnym wynikiem egzaminu końcowego zostały prawidłowo i bezspornie ustalone, to zaistniały przesłanki do należytego rozstrzygnięcia przez organ istoty sprawy.

Z ustaleń tych wynika, że Marszałek Województwa L. odmawiając unieważnienia egzaminu istotnie błędnie stwierdził, że zachodziły podstawy do przypisania egzaminowanemu drugiego błędu w zakresie zmiany pasa ruchu. Tymczasem w rzeczywistości ruch na odcinku, na którym odbywał się egzamin praktyczny K. G., gdzie egzaminator uznała, że popełniony błąd uzasadniał jego negatywną ocenę końcową, dotyczył drogi, która na przedmiotowym odcinku nie była drogą dwukierunkową (co jest bezsporne). Tym samym podczas wymijania przez egzaminowanego pojazdów na tym odcinku drogi, nie nastąpiła przez egzaminowanego żadna zmiana pasa ruchu skutkująca obowiązkiem sygnalizowanie takiego manewru. Z nagrania przebiegu egzaminu jasno wynika, że za skrzyżowaniem po prawej stronie drogi jednokierunkowej ustawiony był znak drogowy D-18 "parking", oznaczający miejsce przeznaczone na postój pojazdów zgodnie z § 52 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.). Zarówno przed skrzyżowaniem, jak i za skrzyżowaniem z ul. [...], na jednokierunkowej części jezdni ul. [...] znajdował się w istocie jeden pas ruchu, przeznaczony do ruchu jednego rzędu pojazdów wielośladowych, a także miejsca parkingowe wyznaczone przez zarządcę drogi, oznakowane znakami D-18 "parking". Należało zatem w takiej sytuacji jednoznacznie przyjąć, że samochody zaparkowane przy prawej krawędzi jezdni za skrzyżowaniem, znajdowały się na wyznaczonym przez zarządcę drogi miejscu postojowym, a nie na pasie ruchu, czyli część jezdni ul. [...] została przeznaczona na miejsca parkingowe. W takiej sytuacji egzaminowany przejeżdżając przez skrzyżowanie ul. [...] z ul. [...] – w ogóle nie był zobowiązany do sygnalizowania zamiaru zmiany pasa ruchu w związku z omijaniem pojazdów zaparkowanych na parkingu znajdującym się przy prawej krawędzi jezdni drogi jednokierunkowej, bowiem takiego manewru (zmiany pasa ruchu) nie wykonywał. Wjazd na jezdnię ul. [...] po przejechaniu skrzyżowania z ul. [...] odbywał się bowiem bez zmiany pasa ruchu przez kierującego. Pomimo, iż egzaminowany kierując pojazdem musiał skorygować tor jazdy pojazdu podczas przejazdu przez jezdnię drogi poprzecznej, egzaminator nie mogła zakwalifikować tego rodzaju zmiany toru jazdy w tym przypadku potraktować jako zmiany pasa ruchu. Podczas omijania pojazdów nie doszło również do istotnej zmiany kierunku jazdy uzasadniającej użycie kierunkowskazów pojazdu.

Nie sposób zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że wjazd na jezdnię ul. [...] po przejechaniu skrzyżowania z ul. [...] odbywał się poprzez zmianą pasa ruchu przez kierującego. Również podczas omijania pojazdów nie doszło do istotnej zmiany kierunku jazdy w warunkach drogowych w chwili przeprowadzania egzaminu. Nietrafne są zatem zarzuty skarżącej powołującej się na naruszenie przez egzaminowanego w drugiej próbie zadania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a mianowicie przepisów art. 22 ust. 5 w zw. z art. 2 pkt 7 tej ustawy. Ta okoliczność wynika z audiowizualnego zapisu przebiegu egzaminu. Dlatego, wbrew zarzutom skargi należało w pełni zgodzić się w opisanych okolicznościach faktycznych ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zapis nagrania z egzaminu w ogóle nie wskazuje, aby egzaminowany w drugiej próbie nieprawidłowo wykonał zadanie, które skarżąca uznała za wadliwie wykonane.

Reasumując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ stwierdzając w zaskarżonej decyzji nieważność decyzji ostatecznej Marszałka Województwa L. z dnia [...] stycznia 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii "B" prawa jazdy K. G., który odbył się w dniu [...] listopada 2016 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L. i utrzymując własną decyzję w mocy na skutej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też naruszenia zasad postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał wszechstronnej i należytej oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czemu dał wyraz w sposób prawidłowy i kompletny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ze wskazaniem właściwych podstaw prawnych podjętego rozstrzygnięcia.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę jako niezasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku.