Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 619/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6281 Regulacje spraw majątkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 151, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 pkt 14
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 4 pkt 3a, art. 99, art. 93 ust. 3, art. 130 ust. 1, art. 134 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 24 ust.1
journal: Dz.U. 1994 nr 73 poz 323
law: Ustawa z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędzia WSA (del.) Piotr Korzeniowski, Protokolant starszy asystent sędziego H. S., po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Parafii E. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 659/17 w sprawie ze skargi Parafii E. w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 marca 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 659/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Parafii ... na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 marca 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniosku z dnia 10 marca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M. nr ... z dnia 6 lutego 2006 r., w części dotyczącej przekazania na własność Parafii ... niezabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr ew. ... o pow. ... m2 w obrębie .... Sąd zauważył, że podstawę materialnoprawną kontrolowanej w nadzorze decyzji Wojewody M. stanowił art. 24 ust.1 pkt 3, ust. 2 i 5 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 73, poz. 324 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, na wniosek kościelnej osoby prawnej wszczyna się postępowanie w przedmiocie przywrócenia własności przejętych na rzecz państwa nieruchomości lub ich części: m.in. przejętych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego W. (Dz.U. Nr 50, poz. 279), z zastrzeżeniem ust. 3. zgodnie z ust. 2 i 3 tego artykułu jeżeli własność nieruchomości nie może zostać przywrócona, właściwej kościelnej osobie prawnej przyznaje się nieruchomość zamienną, a jeżeli przyznanie nieruchomości zamiennej nie jest możliwe – odszkodowanie według przepisów określonych w ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127; Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464; z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629 oraz z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 31, poz. 118). W odniesieniu do gruntów objętych dekretem określonym w ust. 1 pkt 3 przedmiotem postępowania jest ustanowienie użytkowania wieczystego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentował, że w postępowaniu nadzorczym rolą organu nadzoru jest wyłącznie ustalenie czy badana w tym trybie decyzja ostateczna obarczona jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. W realiach niniejszej sprawy oznaczało to, iż obowiązkiem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji było ustalenie czy kontrolowana decyzja Wojewody M. z dnia 6 lutego 2006 r. rażąco narusza ww. przepis 24 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczpospolitej Polskiej.

Sąd podkreślił, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest to, że wyrokiem z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2153/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił zalecenia dla organu nadzorczego w prowadzonym ponownie postępowaniu. Treść zaleceń koncentrowała się w istocie na konieczności oceny czy przedmiotowa działka nr ... ma dostęp do drogi publicznej. W ocenie Sądu, organ nadzoru powołanemu obowiązkowi sprostał. W zaskarżonej decyzji ustalił bowiem, na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż nieruchomość sporna, w dacie przekazania jej na własność Parafii, graniczyła bezpośrednio z drogą publiczną – A. Przywołując treść art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) Minister wskazał, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Brak dojazdu, przy położeniu bezpośrednio przy A. oznacza tylko, że do nieruchomości spornej nie prowadzi zjazd z drogi publicznej. Nie oznacza to jednak, że w dacie przekazania na rzecz Parafii była pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Swój pogląd w tym zakresie poparł stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1163/07, w którym wskazano, że przesłanka dostępu do drogi publicznej zrealizowana jest nie tylko w przypadku samego istnienia zjazdu, ale także wówczas, gdy w stanie faktycznym sprawy istnieje potencjalna możliwość wykonania zjazdu, a także, gdy z wniosku wynika, że zapewniony będzie pośredni dostęp do drogi publicznej – za pośrednictwem drogi wewnętrznej lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności. Naczelny Sąd Administracyjny w tym wyroku podkreślił również, że odmowa wydania warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z parkingiem podziemnym oraz pełną infrastrukturą techniczną na działce nr ... położonej przy A., nie oznacza, że rezultat postępowania byłby taki sam w przypadku wskazania przez wnioskodawcę innego rozwiązania komunikacyjnego dla zamierzonej inwestycji. Tym samym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie można przyjąć jako prawidłowego stanowiska skarżącej Parafii, które można sprowadzić do stwierdzenia, że skoro działka nr ... nie ma dostępu do drogi publicznej, to tym samym przy wydawaniu decyzji regulacyjnej opartej na art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczpospolitej Polskiej, rażąco naruszono zasadę ekwiwalentności przez przyznanie na własność Parafii nieruchomość o wartości rażąco niższej, niż nieruchomość utracona przez Parafię na podstawie dekretu warszawskiego. Obowiązkiem Wojewody M. w postępowaniu regulacyjnym było przyznanie za nieruchomość utraconą na podstawie tzw. dekretu warszawskiego – nieruchomość zamienną i zdaniem Sądu organ dopełnił tego obowiązku. Z tego powodu, w ocenie Sądu, nie mogły w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odnieść skutku powoływane przez skarżącą podstawy stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, iż brak jest podstaw do uznania, że decyzja Wojewody M. z dnia 6 lutego 2006 r. w części dotyczącej dz. nr ... rażąco narusza prawo.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej Parafia ... zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez bezpodstawne ustalenie, że decyzja Wojewody M. z dnia 6 lutego 2006 r., nr ... nie jest dotknięta nieważnością w części dotyczącej działki nr ... o powierzchni ... m2 z obrębu ..., podczas gdy przedmiotowa nieruchomość pomimo bezpośredniego przylegania do drogi publicznej kategorii powiatowej (A.), nie posiada i w dniu przekazania jej ww. decyzją na własność Skarżącej nie posiadała dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na niemożność zapewnienia jej obsługi komunikacyjnej przy użyciu dostępnych środków prawnych;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na:

– pominięciu znajdujących się w aktach sprawy decyzji Prezydenta m. W., tj. decyzji z dnia 7 lutego 2012 nr ..., decyzji nr ... z dnia 7 sierpnia 2009 r. i decyzji nr ... z dnia 30 października 2014 r., jak również mapy sytuacyjnej oraz opinii Urzędu m. W., Urzędu Dzielnicy U., Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy U. z dnia 26 listopada 2015 r., z których jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa nieruchomość oznaczona, jako działka nr ..., pomimo bezpośredniego przylegania do drogi publicznej kategorii powiatowej (A.), nie posiada dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w niniejszej sprawie nie istnieje nawet potencjalna możliwość alternatywnego zapewnienia przedmiotowej nieruchomości dostępu do drogi publicznej przy pomocy wytyczenia drogi wewnętrznej, czy ustanowienia służebności z uwagi na istniejącą zabudowę oraz realizację inwestycji polegających na budowie Dzielnicowego Centrum Kultury oraz wielorodzinnych budynków mieszkalnych, zaś istniejące w pobliżu działki szlaki komunikacyjne są jedynie ciągami pieszymi, wobec czego nie mogą być traktowane jako dojazd do drogi publicznej, stanowią one w części przedłużenie wyjście z tunelu stacji metra Imielin, w części wąski chodnik przebiegający wzdłuż południowo zachodniej granicy działki nr ..., jak również nieoficjalne ciągi komunikacyjne będące przedłużeniem chodnika prowadzącego od wyjścia ze stacji metra powstałe w wyniku ich "wydeptania", wobec czego nie są one również drogami wewnętrznymi pozwalającymi na dojazd do nieruchomości;

– zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, nie dostrzegając naruszenia zasady prawdy obiektywnej, a w konsekwencji nienależycie wyjaśniając stan faktyczny, w szczególności przez pryzmat interesu społecznego, słusznego interesu obywatela oraz obowiązku stania przez organ na straży praworządności, co z kolei spowodowało, że końcowy rezultat rażących uchybień w prowadzeniu postępowania administracyjnego stanowi rozstrzygnięcie, które ze względu na swą treść jest rażąco nieobiektywne, stronnicze i narusza obowiązujące przepisy prawa oraz jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezastosowanie się przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wiążących wskazań co do dalszego postępowania, wynikających z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2153/14, polegające na nienależytym wyjaśnieniu czy działka nr ... posiada dostęp do drogi publicznej oraz niewskazaniu "potencjalnej możliwości wykonania zjazdu", bądź zapewnienia "pośredniego dostępu do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej lub ustanowienia służebności";

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na dopuszczeniu się uchybień sprecyzowanych powyżej, a w konsekwencji naruszenie zaufania obywateli do organów Państwa;

e) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nierozpoznanie niniejszej sprawy i niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie przekopiowanie fragmentów uzasadnienia wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 29 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2153/14;

f) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a w konsekwencji oddalenie skargi Parafii ...;

2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez uznanie, że samo położenie działki nr ... bezpośrednio przy A. stanowi o jej dostępie do drogi publicznej, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość nie może być obsługiwana komunikacyjnie zarówno bezpośrednio przez wykonanie zjazdu do A., jak i pośrednio przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie służebności, co przesądza o tym, że w myśl ww. przepisów nie posiada ona dostępu do drogi publicznej;

b) art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. art. 99 w zw. z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1774) przez bezpodstawne przyjęcie, iż warunkowa decyzja podziałowa Prezydenta m. W. z dnia 29 sierpnia 2005 r., znak ... przesądza o fakcie istnienia dostępu przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej;

c) art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczpospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 483) w zw. z art. 130 ust. 1 i 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez naruszenie zasady ekwiwalentności przywracanego gruntu w stosunku do gruntu utraconego przez skarżącą;

d) art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 4 pkt 3a oraz 131 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez przyznanie nieruchomości zamiennej, która nie posiada charakteru działki budowlanej, a zatem nie odpowiada gruntom utraconym przez skarżącą w zamian, za które została przyznana.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wyprowadzono:

– po pierwsze, z naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 oraz w związku z art. 7, 8, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego;

– po drugie, z naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 153, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zarzut naruszenia prawa materialnego wyprowadzono z naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, art. 4 pkt 3a, art. 99, art. 93 ust. 3, art. 130 ust. 1 i art. 134 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 24 ust. 1 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy w zaskarżonym wyroku była zgodność z prawem decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody M. z 6 lutego 2006 r. nr ... o przekazaniu na własność Parafii ... niezabudowanej nieruchomości, położonej w W. przy A. nr ... o powierzchni ... m2 z obrębu .... Podstawą materialnoprawną decyzji był art. 24 ust. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że: "Jeżeli własność nieruchomości nie może zostać przywrócona, właściwej kościelnej osobie prawnej przyznaje się nieruchomość zamienną (...)". Przesłanki nieważności decyzji wyznacza art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu, nieważna jest decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa, to ciężkie kwalifikowane naruszenie przepisów prawa materialnego. Ciężkie naruszenie prawa obejmuje również naruszenie prawa materialnego przez zastosowanie normy prawa materialnego i wyprowadzenie konsekwencji prawnych do stanu faktycznego, który nie został zapisany w tej normie prawnej. Dla ustalenia czy norma prawa materialnego została zastosowana do stanu faktycznego, który odpowiada stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawa materialnego, miarodajny jest stan faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji. Zmiany stanu faktycznego po wydaniu decyzji nie dają podstaw do wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa.

W prawie poza sporem jest to, że decyzją Wojewody M. z 6 lutego 2006 r. nr ... została przekazana na własność Parafii ... niezabudowana nieruchomość, położona w W. przy A. działka nr .... Dla działki nr ... zastrzeżono w decyzji Prezydenta m. W. z 29 sierpnia 2005 r. nr ... zatwierdzającej podział działki ..., położonej w W. przy A. służebność przechodu, przejazdu przez działki: ..., ..., ..., które powstały tak jak działka ... z podziału działki ...

Na podstawie zarzutów kasacyjnych i zawartego materiału dowodowego nie ma podstaw do wyprowadzenia, że w dniu przekazania na własność Parafii ... działki nr ..., położonej w W. przy A., działka ta nie ma dostępu do drogi publicznej. Skarżący nie wystąpił o ustanowienie służebności przejazdu. Okoliczności faktycznej braku dostępu do drogi publicznej w dniu wydania decyzji o przekazaniu na własność działki nr ... nie można wyprowadzić z odmowy ustalenia warunków zabudowy, skoro wskazuje się w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2011 r. II OSK 1163/07, że w tej wersji rozwiązania komunikacyjnego zasadnie odmówiono ustalenia warunków zabudowy, co nie wyłącza dopuszczalności ustalenia przy ujęciu innego rozwiązania.

W skardze kasacyjnej nie podważono ustalenia stanu faktycznego na dzień występujący w dniu wydania decyzji z 6 lutego 2006 r. nr ... o przekazaniu na własność działki nr ... położonej przy A.. Nie wykazano podjęcia czynności ustanowienia służebności przejazdu. Zmiany stanu faktycznego po dniu wydania decyzji z 6 lutego 2006 r. nr ... nie dają podstaw do wyprowadzenia rażącego naruszenia art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w związku z art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, art. 4 pkt 3a, art. 99, art. 93 ust. 3, art. 130 ust. 1, art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyprowadzenie rażącego naruszenia art. 24 ust. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego można oprzeć na takim ustaleniu stanu faktycznego, który wprost nie odpowiada zapisanemu w tym przepisie prawa i to w dniu wydania decyzji. W skardze kasacyjnej nie podważono ustalenia stanu faktycznego na dzień wydania decyzji.

Nie jest zasadny zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotem ustaleń jest stwierdzenie ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia przepisu prawa materialnego. Prowadzenie postępowania dowodowego jest dopuszczalne w przypadku gdy w sposób rażący stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia w decyzji nie odpowiada zapisanemu w przepisie prawa amaterialnego. W sprawie nie można na podstawie materiału zawartego w aktach sprawy wyprowadzić, że stan faktyczny nie odpowiadał zapisanemu w hipotetycznym stanie faktycznym w art. 24 ust. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego. Nie jest zatem zasadny zarzut, że Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji podjętej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z naruszeniem przepisów postępowania, mającym wpływ na wynik sprawy. Nie naruszył art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie wskazanej oceny prawnej ustalenia stanu faktycznego na dzień wydania decyzji o przekazaniu.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.