Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 41/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 94a
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi Apteki "A." S. i wspólnicy Spółka Jawna, Apteki "P." S. i Wspólnicy Spółka Jawna, A. B.-K. – Apteka "W." na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie zakazu przeprowadzania niedozwolonych kampanii reklamowych aptek postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący – Apteka "A." S. i Wspólnicy Spółka Jawna, Apteka "P." S. i Wspólnicy Spółka Jawna oraz A. B. – K. - Apteka "W." zarzucają bezczynność Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu w L.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podnoszą, że w/w organ pozostaje bezczynny i nie podejmuje prawem przewidzianych działań (w tym przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne) wobec podmiotów - aptek: "M.", "[...]" i "E." – naruszających w sposób ewidentny zakaz prowadzenia reklamy działalności aptek. Zdaniem skarżących, wspomniane podmioty z naruszeniem przepisu art. 94a powołanej wyżej ustawy prowadzą reklamę swoich aptek, co po stronie organu rodzi obowiązek wydania decyzji o zakazie niedozwolonej reklamę, o ukaraniu grzywną, czy też o cofnięciu zezwoleń na prowadzenie w/w. aptek.

Z akt sprawy wynika, że bezczynność organu jest sygnalizowana przez skarżących Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu (w odpowiedzi na zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. - w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny informuje skarżących, że nie przysługuje im środek zaskarżenia z uwagi na to, że nie są stroną toczących się postępowań administracyjnych).

Z treści skargi wynika, że skarżący zarzucając organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. - przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu w przedmiocie orzeczenia zakazu naruszeń reklamy działalności aptek ogólnodostępnych - wnoszą o:

1. zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni w sprawie zakazu prowadzenia reklamy działalności aptek;

2. zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. do ukarania dyscyplinarnego pracownika lub innej osoby odpowiedzialnej za niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie;

3. stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w związku z bezczynnością Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. na podstawie art. 149 w związku z art. 6 ustawy z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych, za oczywiste naruszenie prawa (przepisów art. 35 § 3, art. 36 § 1, art. 37 § 2 w związku z art. 12 § 1 k.p.a. oraz art. 94a ust. 2 i 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne);

4. wymierzenie Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu w L. grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej odrzucenie (za odrzuceniem skargi – w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego - przemawia fakt, że brak jest podstaw formalnych do składania skargi na bezczynność organu w sprawach, prowadzonych z urzędu, w których stronami są inne podmioty, a nie skarżący) bądź alternatywnie o oddalenie skargi (z uwagi na fakt, że materiały i dowody dostarczone przez skarżących stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w stosunku do podmiotów prowadzących apteki o nazwie: "E.", "[...]" i "M.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki.

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada, zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa.

W niniejszej sprawie skarżący - Apteka "A." S. i Wspólnicy Spółka Jawna, Apteka "P." S. i Wspólnicy Spółka Jawna oraz A. B.-K. - Apteka "W." zarzucają bezczynność Wojewódzkiemu Inspektorowi Farmaceutycznemu w L. polegającą na nie wydaniu w terminie określonym w art. 35 k.p.a. decyzji zakazującej prowadzenia reklamy aptek przez [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K. prowadzącą aptekę "E." w Kr., K. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K. prowadzącą aptekę "[...]" w K., A. M. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w K. prowadzącą aptekę "M.". w K.

W myśl art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze ustawy – Prawo farmaceutyczne zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy w zakresie działalności reklamowej aptek, punktów aptecznych i placówek obrotu pozaaptecznego (art. 94a ust. 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne). W razie stwierdzenia naruszenia przepisu ust. 1 lub 1a wojewódzki inspektor farmaceutyczny nakazuje, w drodze decyzji, zaprzestanie prowadzenia takiej reklamy (art. 94a ust. 3 ustawy – Prawo farmaceutyczne).

Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że stroną postępowania, które zakończy się wydaniem decyzji nakazującej zaprzestania prowadzenia reklamy aptek, oprócz organu, jest podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą (aptekę) i naruszył powyższy zakaz. Wszystkie inne podmioty mają jedynie interes faktyczny w postępowaniu dotyczącym naruszenia zakazu reklamy.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący - w świetle Prawa farmaceutycznego - nie mogą być stroną wszczętych z urzędu postępowań administracyjnych w przedmiocie wydania decyzji zakazujących prowadzenia reklamy w stosunku do aptek "E.", "[...]" i "M.", ponieważ nie są podmiotami prowadzącymi w/w apteki. Stronami powyższych postępowań są spółki prowadzące te apteki, a więc [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K., K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K., A. M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. Skarżący nie mają w tych postępowaniach interesu prawnego (mają natomiast interes faktyczny – ekonomiczny dotyczący wydania przez organ nadzoru decyzji zakazujących reklamy innym podmiotom, prowadzącym konkurencyjną działalność w tej samej miejscowości, w bliskim sąsiedztwie).

Podsumowując stwierdzić należy, że skarżący nie są podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. w omawianym zakresie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.