Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 758/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant ref. – stażysta Dorota Wolak po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

SA/Rz 758/02

U Z A S A D N I E N I E

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2002 r. /[...]/, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania J. i M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002 r. /[...]/ umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie istotnego odstąpienia przez H. i G. B. od zakresu robót zawartych w zgłoszeniu o zamiarze ich wykonania przy budynku mieszkalnym na działce nr 3844/2 w N. przy ul. [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji ostatecznej wynika, że podczas rozprawy administracyjnej na działce nr 3844/2 H. i C. B. – przeprowadzonej na wniosek J. i M. K. – ustalono, iż przy budynku mieszkalnym wykonano następujące prace budowlane: pionową izolację przeciwwilgociową ścian piwnic, murki oporowe i schody zewnętrzne do piwnic w miejscu istniejącego zjazdu do garażu, częściowe zamurowanie drzwi garażowych przy wjeździe do piwnicy i wstawienie w ich miejsce drzwi wejściowych oraz okna. W/w prace zostały wykonane na podstawie zgłoszenia o zamiarze wykonania robót budowlanych złożonego w dniu 27 lipca 2000 r. w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego /przyjętego bez sprzeciwu tego organu/, a prowadzono je w dniach od 7 do 9 września 2000 r. Stwierdzenie przez organ I instancji, że inwestor przy wykonywaniu prac budowlanych nie odstąpił od zakresu robót zawartych w zgłoszeniu o zamiarze ich wykonania skutkowało umorzeniem postępowania wszczętego na wniosek J. i M. K. W odwołaniu J. i M. K. zakwestionowano sposób załatwienia sprawy bez uwzględnienia zarzutów zawartych w piśmie z dnia 9 września 2000 r.

Organ odwoławczy, uznając decyzję wydaną w pierwszej instancji za prawidłową, podkreślił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, z wyjątkiem obiektów zabytkowych, jeżeli nie obejmuje on zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu i instalacji gazowych albo zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej lub powodzią, a także nie wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miast. Wykonanie murków oporowych i schodów zewnętrznych do piwnicy, w miejscu istniejącego zjazdu do garażu, jak i częściowe zamurowanie drzwi garażowych przy wjeździe do piwnicy i wstawienie w ich miejsce drzwi wejściowych i okna – od strony własnego podwórka – nie wpłynęło na zmianę wyglądu budynku mieszkalnego w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miasta. Zakres prac również nie obejmował wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu, nie został tez naruszony art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126/ definiujący pojęcie "remontu". Wykonanie murków oporowych i schodów zewnętrznych /ok. 7 stopni/ do piwnicy, w miejscu istniejącego zjazdu do garażu nie daje podstaw do zastosowania art. 48 ustawy w/w, gdyż nie stanowi to budowy obiektu budowlanego lub jego części. Zjazd do garażu znajdujący się w budynku mieszkalnym nie jest obiektem budowlanym, lecz urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym mu możliwość użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. W rozpatrywanej sprawie zachodzą zatem okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję J. i M. K. zarzucili, że jest ona rażąco sprzeczna z prawem, gdyż rozmija się z przedmiotem ich zaskarżenia decyzji PINB, sugeruje jakoby ich zaskarżenie dotyczyło tylko istotnego odstąpienia przez inwestora od zakresu robót zawartych w zgłoszeniu o zamiarze ich wykonania, gdy w rzeczywistości podnosi również niedopuszczalność wykonania tych robót bez pozwolenia na budowę, a także pomija podnoszony zarzut, że zgłoszenie nie obejmuje rozebrania istniejących żelbetowych fundamentów pod murkami oporowymi oraz wykonanie "nowych" schodów, które stanowią część dotychczas istniejącego obiektu budowlanego i wymagają pozwolenia na budowę. Na tej podstawie skarżący domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazania sprawy PINB do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zatem w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi J. i M. K., gdyż została ona wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Rzeszowie i do dnia 1 stycznia 2004 r. skarga ta nie została przez ten Sąd rozpoznana.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Oceniając zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie, czyli pod względem zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził aby została ona wydana z naruszeniem prawa.

Stosownie do treści art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis ten stosowany jest łącznie z innymi przepisami szczególnymi prawa materialnego, wskazującymi na niedopuszczalność prowadzenia postępowania administracyjnego. Użycie w tym przepisie słowa "wydaje" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego nie jest uzależnione od woli organu orzekającego, lecz od spełnienia się obiektywnie istniejącej jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowości, której istnienie organ orzekający musi stwierdzić i wykazać w decyzji wydanej w myśl art. 105 § 1 K.p.a. Zatem umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości postępowania jest obligatoryjne, natomiast na wniosek strony /art. 105 § 2 K.p.a./ - fakultatywne.

Przesłanką umorzenia postępowania z art. 105 § 1 K.p.a., jak wyżej wskazano, jest bezprzedmiotowość "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej /np. wyrok NSA z dnia 21.09.1999 r. SA/Sz 1029/97 nie publ./.

Z ustaleń organów obu instancji wynika, że przy budynku mieszkalnym na działce nr 3844/2 położonej w N., stanowiącej własność H. i C. B. wykonane zostały prace budowlane, których zakres stwierdza protokół z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji podczas rozprawy administracyjnej w dniu 26 września 2000 r. /K. 4 akt organu administracji I instancji/. Stwierdzono wówczas wykonanie pionowej izolacji przeciwwilgociowej ścian piwnic, wykonanie murków oporowych i schodów zewnętrznych do piwnicy w miejscu istniejącego zjazdu do garażu, a także częściowe zamurowanie drzwi garażowych przy wjeździe do piwnicy oraz wstawienie w ich miejsce drzwi wejściowych i okna /od strony własnego podwórka/.

Protokół w/w podpisany został przez uczestników oględzin, a więc również skarżących J. i M. K. – bez zastrzeżeń.

Wniesiona została wprawdzie przez nich uwaga do tego protokołu, iż do czasu rozpoznania sprawy przez NSA w Rzeszowie p. B. nie powinien wykonywać żadnych robót budowlanych, ale nie pozostaje ona w związku z niniejszą sprawą. Nie podali oni bowiem żadnej sygnatury akt sądowych, natomiast z rejestrów sądowych wynika, że skarga M. K. na decyzję z dnia [...] października 2000 r. /[...]/ nakazującą mu zamurowanie otworu okiennego w ścianie budynku mieszkalnego usytuowanej w granicy działki nr 3844/3 została oddalona /wyrok z dnia 24.01.2003 r. sygn. akt SA/Rz 2139/22/; była to dotąd jedyna sprawa z udziałem tych stron, jaka zawisła w tut. Sądzie.

Niesporne jest również w rozpoznawanej sprawie, że opisane prace budowlane zostały wykonane w dniach od 7-9 września 2000 r., po uprzednim dokonaniu przez C. B. zgłoszenia zamiaru ich wykonania w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego /znak: [...]/, w dniu 27 lipca 2000 r. Organ ten, co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, nie wniósł sprzeciwu w terminie określonym w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./, a więc przystąpienie do ich wykonania przez C. B. w dacie wyżej podanej nie uchybiło temu przepisowi.

Reasumując, należy stwierdzić, że materiał zebrany w sprawie, jego analiza i wnioski wyciągnięte przez organy administracji nie dają żadnych podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo. Skoro bowiem udokumentowany materiał dowodowy nie wykazał odstąpienia od zakresu robót budowlanych określonych w zgłoszeniu, o jakim mowa w art. 30 Prawa budowlanego, dokonanym przez C. B. przed zamierzonym przez niego terminem rozpoczęcia tych robót to bez wątpienia prowadzone /z wniosku skarżących/ w tym przedmiocie postępowanie, w świetle naprowadzonych na wstępie uwag dotyczących bezprzedmiotowości, stało się bezprzedmiotowe. W zaistniałej więc sytuacji prawidłowym sposobem finalizacji tegoż postępowania było jego umorzenie w myśl art. 105 § 1 K.p.a.

Tym samym niezasadny jest wniosek skargi dotyczący uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skarga została oddalona.