Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1133/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 15 , art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 6, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 3 pkt 3, art. 2 pkt 5, art. 2 pkt 7, art. 2 pkt 17, art. 19 ust. 1, art. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 139
law: Ustawa z dnia  7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. F. i A. L. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków; oddala skargę


UZASADNIENIE

Uchwałą XXIX/305/16 z dnia 26 października 2016 r. Rada Miejska Gminy Rawicz (zwana dalej "Radą") uchwaliła regulamin dostarczania wody i odprowadzenia ścieków na terenie gminy Rawicz, który stanowi jej załącznik (dalej akt ten będzie nazywany także "uchwałą", względnie "regulaminem"). Jako podstawę prawną uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (na datę uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 446, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1875, dalej "u.s.g.") oraz art. 19 ustawy z dnia [...] r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (na datę uchwały tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 139, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 328, dalej "u.z.z.w."). Uchwałę opublikowano w Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2016 r., poz. 6701).

Pismem z dnia 28 lipca 2017 r. P. F. (przedstawiając nadto pełnomocnictwo do działania w imieniu siostry A. L.), powołując się na art. 101 ust. 1 u.s.g., złożył adresowane do Rady wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżając uchwałę zarzucił naruszenie:

- art. 1 w zw. z art. 2 pkt 5, 6, 14 i 16 u.z.z.w. poprzez nie zapewnienie zasad ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem wymagań optymalizacji kosztów, z powodu takiego skonstruowania przepisów uchwały, iż uniemożliwiają one, aby Zakład [...] sp. z o.o. (zwanego dalej "Zakładem") prawidłowo interpretował definicję przyłącza kanalizacyjnego i przyłącza wodociągowego, a zarazem umożliwiają one w sposób dowolny (niezgodnie z prawem) ustalać Zakładowi, że przyłącze kanalizacyjne i przyłącze wodociągowe to są odcinki przewodów (usytuowane w jezdni i chodniku, czyli poza terenem nieruchomości przyłączonej do sieci), które w myśl ustawy nie są przyłączem kanalizacyjnym, ani wodociągowym;

- art. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 u.z.z.w. poprzez nie zapewnienie zasad ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem zasad optymalizacji kosztów, z powodu takiego skonstruowania przepisów uchwały, że umożliwiają one bezprawne zmuszanie osób ubiegających się o przyłączenie do sieci realizacji budowy odcinków przewodów, które nie są ani przyłączami wodociągowymi, ani kanalizacyjnymi. Budowa takich odcinków powinna być tymczasem zapewniona przez Gminę Rawicz w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji;

- art. 19 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 1 u.z.z.w. poprzez określenie w uchwale w sposób jednoznaczny istnienia obowiązku Zakładu polegającego na zapewnieniu budowy urządzeń wodociągowych, czyli zamontowania: zasuwy-nawiertki na wodociągu i dalej wybudowania przewodu wodociągowego od tej zasuwy-nawiertki, aż do zawodu odcinającego przed wodomierzem głównym, urządzeń kanalizacyjnych, to znaczy wykonania wcinki do kolektora kanalizacji sanitarnej (lub zamontowaniu trójnika na kolektorze) i dalej wybudowania odcinka przewodów kanalizacyjnych od wcinki na kolektorze lub trójnika na kolektorze do pierwszej studzienki kanalizacyjnej na terenie nieruchomości przyłączanej do kanalizacji – i w konsekwencji bezprawne umożliwienie nie realizowania tego obowiązku (wynikającego z art. 15 u.z.z.w.) w sposób notoryczny przez Zakład;

- art. 19 ust. 2 pkt 4 u.z.z.w. poprzez bezprawne żądanie dołączenia kopii aktualnej mapy zasadniczej do pisemnego wniosku złożonego przez osobę ubiegającą się o przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej, bez podania podstawy prawnej i formalnej takiego żądania,

P. F. dodał, że zaskarżona uchwała będąca prawem miejscowym jest niezgodna z u.z.z.w. w ten sposób, że umożliwia skonstruowanie niezgodnie z prawem umów z odbiorcami usług, czego dowodem są § 2 ust. 4 i 2 ust. 5 umowy zaproponowanej jego siostrze A. L. [w tym miejscu Sąd odnotowuje, że P. F. dostrzegł wadliwy sposób powoływania znaku § w umowie, w miejsce którego wpisywano & - symbol spójnika "et"; dla czytelności dalszego wywodu Sąd powoływać będzie prawidłowy znak §].

W ocenie P. F. kwestionowana uchwała została także skonstruowana w nieprawidłowy sposób od strony formalnej: w § 17 po ust. 1 znajdują się ustęp 4, 5 i 6, które powinny być odpowiednio oznaczone jako 2, 3 i 4.

Wraz z pismem z dnia 14 września 2017 r., [...] Przewodniczący Rady przesłał P. F. odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Rada uchwałą [...] z dnia [...] 2017 r. uznała to wezwanie uznano za nieuzasadnione. Organ odniósł się do poszczególnych zarzutów, podkreślając między innymi, że definicje przyłączy kanalizacyjnego i wodociągowego zawarte zostały w ustawie, a Rada uchwalając regulamin w oparciu o art. 19 ust. 2 u.z.z.w. nie mogła w nim przepisywać ani interpretować ustawy. Co do obowiązków Zakładu Rada wskazała natomiast, że zasady ponoszenia kosztów budowy przyłączy określa ustawa (art. 15 ust. 2 u.z.z.w.), a pojęcia te interpretowane są przez Zakład zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017 r., III SZP 2/16.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie doprecyzowania obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego Rada wyjaśniła z kolei, że art. 19 ust. 2 pkt 4 u.z.z.w. pozwala określić warunki przyłączania do sieci, które powinien spełnić odbiorca. Obowiązki przedsiębiorstwa określa bezpośrednio ustawa. Niemniej jednak Rada podkreśliła, że elementy urządzeń opisane przez skarżącego, Zakład wykonuje na własny koszt i własnym staraniem.

Co do podstaw żądania mapy zasadniczej Rada stwierdziła, że nałożenie takiego obowiązku znajduje oparcie w art. 15 ust. 4 u.z.z.w. Ponadto obowiązek ten jest skorelowany z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.).

Pismem z dnia [...] r. P. F. we własnym imieniu i reprezentując A. L. wniósł skargę na uchwałę XXIX/305/16 z dnia 26 października 2016 r. Skargę tą skorygował pismem z dnia 14 października 2017 r. (k. 6 akt sądowych). Przedstawił zarzuty naruszenia:

- art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w zw. z art. 19 ust. 1 u.z.z.w. nie dokonanie przez Radę, mimo obowiązku, analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków;

- art. 1 w zw. z art. 2 pkt 5, 7 i 14 u.z.z.w. nie zapewnienie zasad ochrony interesów odbiorców usług z powodu takiego skonstruowania przepisów uchwały, iż umożliwiają one, aby Zakład nieprawidłowo interpretował definicję przyłącza kanalizacyjnego i przyłącza wodociągowego, a zarazem umożliwiają one w sposób dowolny (niezgodnie z prawem) ustalać Zakładowi, że przyłącze kanalizacyjne to odcinek przewodu (usytuowany w jezdni i chodniku, czyli poza granicą nieruchomości przyłączonej do sieci), który w myśl ustawy nie jest przyłączem kanalizacyjnym;

- art. 19 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 5, 7 i 14 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 u.z.z.w. poprzez uchwalenie regulaminu, który dopuszcza, aby Zakład nieprawidłowo interpretował definicję przyłącza kanalizacyjnego, a zarazem umożliwia w sposób dowolny (niezgodnie z prawem) ustalać Zakładowi, że przyłącze kanalizacyjne to odcinek przewodu (usytuowany w jezdni i chodniku, czyli poza granicą nieruchomości przyłączonej do sieci), który w myśl ustawy nie jest przyłączem kanalizacyjnym;

Skarżący zaznaczył nadto, że uchwała zawiera błędy formalne i wskazał na sygnalizowane w wezwaniu do usunięcia prawa uchybienie polegające na niewłaściwej numeracji ustępów § 17.

W odpowiedzi na skargę Rada, reprezentowana przez Burmistrza Gminy Rawicz (dalej zwanego Burmistrzem), wniosła o jej oddalenie, względnie odrzucenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, przede wszystkim dlatego, że treści, które w ocenie skarżących P. F. i A. L. powinny zostać zawarte w regulaminie, nie mogą się w nim znaleźć z uwagi na brak umocowania w upoważnieniu ustawowym.

Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi Sąd zaznacza, że nie ma podstaw do odrzucenia skargi jako złożonej po terminie, czego domaga się Burmistrz reprezentujący Radę.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że skarga P. F. i A. L. złożona została w oparciu o art. 101 u.s.g. Podstawę taką wprost wskazano w jej treści. Przepis ten podlegał w ostatnim okresie nowelizacji. W obecnym jego brzmieniu wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zauważyć jednak należy, że w myśl regulacji przejściowych ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935) przepisy ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą nowelizacją stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu jej wejścia, a więc po 1 czerwca 2017 r. (zob. art. 17 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r.).

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała XXIX/305/16 z dnia 26 października 2016 r. Stosuje się do niej zatem art. 101 ust. 1 u.s.g. według brzmienia obowiązującego do dnia 31 maja 2017 r. (wtedy tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 446 ze zm.). Przepis ten stanowił wówczas, że "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego".

Dodać w tym miejscu trzeba, że art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r.) nakazuje stosować do aktów sprzed jej wejścia w życie także dotychczasowe brzmienie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Ten ostatni przepis stanowi między innymi, że "skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa".

Przenosząc powyższe na okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że P. F. odebrał odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dnia 19 września 2017 r. Termin 30 dniowy do złożenia skargi (zob. powołane wyżej brzmienie art. 53 § 2 P.p.s.a.) upływał więc 19 października 2017 r.

Rację ma Burmistrz, że skargę błędnie wniesiono bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i że według brzmienia art. 53 P.p.s.a. sprzed nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. (brak § 4) takie skierowanie skargi nie skutkowało zachowaniem terminu. Jednakże należy zaznaczyć, że dnia 19 października 2017 r. Sąd nadał przesyłkę ze skargą (nr [...]) pod adresem organu (przyznaje to organ na s. 2 odpowiedzi na skargę, mylnie tylko wskazując, że do nadania skargi doszło 18 października 2017 r.). Oznacza to, że termin do jej wniesienia został zachowany także w świetle art. 53 P.p.s.a. sprzed 1 czerwca 2017 r.

Przechodząc do oceny merytorycznej skargi Sąd na wstępie zaznacza, że dokonał kontroli legalności uchwały w oparciu o wykazany przez P. F. i A. L. interes prawy, a ten wynika z ich prawa do nieruchomości przy ul. [...] w [...] i znajduje potwierdzenie w przedstawionym wyciągu z odpisu zwykłego księgi wieczystej [...] (k. 6 akt sądowych). Uchwałę Sąd badał w jednoznacznie sprecyzowanym, zakwestionowanym przez skarżących zakresie, który wywodzą oni z posiadanego interesu prawnego.

Przed badaniem treści regulaminu rozpoznać należy zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w zw. z art. 19 ust. 1 u.z.z.w. poprzez nie dokonanie przez Radę "analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne". Zarzut te nie jest zasadny. Przede wszystkim zauważyć należy, że z wyciągu z protokołu posiedzenia Rady z dnia 26 października 2016 r. (w aktach administracyjnych) wynika, że projekt pochodzący z Zakład [...] sp. z o.o. był jedynym przedstawionym projektem i został on pozytywnie zaopiniowany przez Komisję Rady. Nie sposób więc twierdzić, że w takich okolicznościach uchybiono obowiązkowi dokonania "analizy projektów regulaminów".

W ocenie Sądu skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem treści, które w ocenie skarżących powinny się w niej znaleźć, nie miały umocowania w upoważnieniu ustawowym.

Zgodnie z art. 19 u.z.z.w. według brzmienia z daty uchwały:

1. Rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego.

2. Regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków,

2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług,

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach,

4) warunki przyłączania do sieci,

5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych,

6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza,

7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków,

8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków,

9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Zdaniem skarżących Rada uchwalając regulamin miała naruszyć grupy przepisów wskazane jako:

- art. 1 w zw. z art. 2 pkt 5, 7 i pkt 14 u.z.z.w. oraz

- art. 19 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 5, 7 i 14 oraz 6 us.t 1 i ust. 3 pkt 3 u.z.z.w.

najogólniej wskazując – w ten sposób, że regulaminem tym umożliwiono Zakładowi ustalanie, względnie interpretowanie pojęcia przyłącza kanalizacyjnego (w opozycji do pojęć urządzenia kanalizacyjnego i sieci) niezgodnie z ustawą. W motywach skargi P. F. i A. L. wyjaśniają, że w konsekwencji błędnej uchwały możliwe stało się przedstawienie im umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, w której opisane "przyłącze kanalizacyjne" (§ 2 pkt 4 i 5) przedstawione jest niezgodnie z art. 2 pkt 5 u.z.z.w., w istocie obejmując sieć kanalizacyjną w rozumieniu art. 2 pkt 7 u.z.z.w.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że w myśl objętego zarzutem art. 1 u.z.z.w. (według brzmienia z daty zaskarżonej uchwały) "Ustawa określa zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym zasady działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, zasady tworzenia warunków do zapewnienia ciągłości dostaw i odpowiedniej jakości wody, niezawodnego odprowadzania i oczyszczania ścieków, wymagania dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a także zasady ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem wymagań ochrony środowiska i optymalizacji kosztów". Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 5 u.z.z.w. przez "przyłącze kanalizacyjne" należy rozumieć "odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej". Art. 2 pkt 7 u.z.z.w. definiuje z kolei "sieć" jako "przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego", natomiast art. 2 pkt 14 u.z.z.w. "urządzenie kanalizacyjne", jako "sieci kanalizacyjne, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz urządzenia podczyszczające i oczyszczające ścieki oraz przepompownie ścieków"

Wreszcie art. 6 ust. 1 u.z.z.w. stanowi, że "dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług", a w myśl art. 6 ust. 3 pkt 3 u.z.z.w. umowa zawiera w szczególności postanowienia dotyczące "praw i obowiązków stron umowy".

Zestawiając treść wymienionych wyżej przepisów i analizując treść skargi wraz z jej uzasadnieniem nie ulega wątpliwości, że skarżący upatrują naruszenia przez Radę prawa w ten sposób, iż w regulaminie nie doprecyzowano pojęć ustawowych, względnie przynajmniej, udzielono takiej swobody przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu (Zakładowi), że to ostatnie może w Gminie Rawicz przedstawiać oferty umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków w postanowieniach umownych definiując w konkretnym stanie faktycznym przyłącze kanalizacyjne niezgodnie z ustawą (w kolizji z pojęciem sieci kanalizacyjnej).

Odnosząc się do powyższego Sąd wyjaśnia skarżącym, że zapoznał się dokładnie z argumentacją skargi, a także z jeszcze obszerniej przedstawioną argumentacją wezwania do usunięcia naruszenia prawa. P. F. i A. L. znaczną część uwagi poświęcają interpretacji pojęć przyłącza kanalizacyjnego, sieci kanalizacyjnej i urządzenia kanalizacyjnego. Podkreślają, że spory wynikłe na tle ich rozumienia zostały rozstrzygnięte uchwalą Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017 r., III SZP 2/16 (obecnie opublikowaną w OSNP 2018/1/10 – uw. Sądu). Sąd przedstawione wywody skarżących w opisanym zakresie przyjmuje do wiadomości i nie kwestionuje ich co do zasady. Jednocześnie jednak zaznacza, że P. F. i A. L. błędnie upatrują w przepisach u.z.z.w. (przede wszystkim art. 19 u.z.z.w.) obowiązku Rady do precyzowania przepisów ustawy, względnie takiego kształtowania regulaminu, który zapewniałby oczekiwane przez nich stosowanie (interpretowanie) definicji ustawowych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w aktach, takich jak regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, nie można wprowadzać dowolnych regulacji, chociażby nawet w określonych warunkach wydawałoby się to pożądane z punktu widzenia organizacji działalności jednostek podległych gminie. Co więcej, przyjmuje się, że w regulaminie uchwalanym na podstawie art. 19 u.z.z.w. nie można co do zasady nawet wprowadzać (powtarzać) przepisów ustawowych.

Mając na uwadze powyższe Sąd zaznacza, że przyjmuje wywody skarżących ze zrozumieniem w zakresie, w jakim opisują oni spór wokół wykładni definicji pojęcia przyłącza kanalizacyjnego, który rozgorzał w ostatnich latach i który został zakończony uchwałą Sądu Najwyższego III SZP 2/16. Skład orzekający zdaje sobie także sprawę, że wskazana uchwała może mieć znaczenie z punktu widzenia stosunków umownych (cywilnych) na tle konkretnych postanowień umów o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. To wszystko jednak nie przekłada się automatycznie na obowiązek modyfikowania czy doprecyzowywania regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków uchwalanych przez rady gmin. Właściwe stosowanie pojęć takich jak przyłącze kanalizacyjne, sieć, czy urządzenie kanalizacyjne jest obowiązkiem podmiotów stosujących przepisy u.z.z.w., w tym zwłaszcza przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych. Obowiązek ten wywodzi się jednak z faktu obowiązywania ustawy (u.z.z.w.), a regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie pełni w tym przypadku roli aktu "pośredniczącego". Akt ten – co należy przyznać – powinien określać "minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków", "szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług" oraz "warunki przyłączania do sieci", co w pewnym zakresie ukierunkowuje działalność przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, niemniej z całą pewnością przez treść regulaminu nie można "egzekwować" prawidłowego stosowania definicji ustawowych, a tym bardziej stosowania uchwał Sądu Najwyższego, które ich dotyczą.

Podsumowując, w ocenie Sądu zarzuty stawiane w skardze przez P. F. i A. L. – jakkolwiek zrozumiałe w płaszczyźnie opisu sporu wokół pojęcia przyłącza kanalizacyjnego – nie mogą być skutecznie skierowane przeciwko regulaminowi dostarczania wody i odprowadzania ścieków.

Na marginesie Sąd wyjaśnia skarżącym, że odrębnym zagadnieniem jest zgodność z przepisami u.z.z.w zawartej przez nich (względnie oferowanej im) umowy nr [...]. Ewentualny spór dotyczący treści tej umowy podlega jednak kognicji sądu powszechnego.

Końcowo wyjaśnić należy, że omyłka w regulaminie polegająca na błędnym określeniu numeracji ustępów 4, 5 i 6 zamiast 2, 3 i 4 nie ma żadnego wpływu na jego normatywny charakter i trudno ją zakwalifikować jako naruszenie jakiejkolwiek normy prawnej.

Z tych wszystkich względów Sąd – działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.

Wniosku Rady o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania nie rozpoznano, albowiem zgodnie z art. 200 P.p.s.a. Sąd orzeka o kosztach postępowania tylko w wyroku uwzględniającym skargę. Zresztą na podstawie tego przepisu koszty postępowania być zasądzone tylko skarżącemu od organu, a nie odwrotnie.