Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 2714/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi O.I. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2021 r., wniesionym w dniu 11 października 2021 r. (data stempla pocztowego), O. I. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda) w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W ślad za skargą Skarżący uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2021 r. Wojewoda udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.

Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

W rozpoznawanej sprawie, skargę na bezczynność Wojewody w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę Skarżący wniósł w dniu 11 października 2021 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wojewoda (organ I instancji) wydał w dniu [...] września 2021 r. (nieostateczną) decyzję, którą udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji.

Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonowały poglądy opowiadające się za dopuszczalnością wniesienia skargi na bezczynność w sprawach, w których na dzień wniesienia skargi postępowanie było zakończone, jednak poglądy te nie były jednolite. Kwestia ta została przesądzona uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 22 czerwca 2020 roku, sygn. II OPS 5/19, w której NSA postawił tezę: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Przy czym NSA swoje rozważania koncentrował na sytuacji, gdy w sprawie została wydana decyzja ostateczna.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że zapatrywania zawarte w ww. uchwale NSA znajdują zastosowanie również w sytuacji, gdy w sprawie została wydana decyzja przez organ I instancji, a więc decyzja nieostateczna. Prezentowane stanowisko wynika z oczywistego faktu, że zarzut bezczynności skierowany jest do konkretnego organu niezależnie od tego, czy sprawa toczy się przed organem I czy II instancji. Wydanie zaś decyzji przez organ I instancji kończy postępowanie administracyjne prowadzone przez ten organ. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że skarga na bezczynność zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązana byłaby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Podzielając zatem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19 stwierdzić należało w rozpoznawanej sprawie, że z uwagi na wniesienie skargi po ustaniu bezczynności Wojewody, zachodzi przeszkoda do jej merytorycznego rozpoznania. Zaistnienie rzeczonej przeszkody powoduje uznanie przedmiotowej skargi na bezczynność Wojewody za niedopuszczalną.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy jest ona niedopuszczalna.

Z powyżej przytoczonych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę o czym orzekł jak w punkcie I postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w punkcie II postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.