Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 219/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Z. W. wniósł w dniu [...] kwietnia 2014r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ odwołania od decyzji dotyczącej odmowy przyznania usług opiekuńczych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie.

Kolegium wskazało, że w dniu [...] sierpnia 2013r. wpłynęło odwołanie Z. W. z dnia [...] lipca 2013r. od decyzji z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Specjalistę pracy socjalnej Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o odmowie przyznania Z. W. usług opiekuńczych.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. Kolegium na podstawie art. 136 kpa zleciło organowi I instancji przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z żoną wnioskodawcy T. W. w celu ustalenia sytuacji życiowej wnioskodawcy (z uwagi na odmowę kontaktu wnioskodawcy z organem).

W dniu [...] września 2013r. Kolegium odmówiło wyłączenia od udziału w postępowaniu członków Kolegium – K. A. i Z. C.

W związku z tym, że Kolegium nie otrzymało niezbędnej dokumentacji od organu I instancji, postanowieniem z dnia [...] września 2013r. Kolegium przedłużyło termin załatwienia sprawy do dnia [...] października 2013r., o czym poinformowało wnioskodawcę.

W dniu [...] września 2013r. (data wpływu) Z. W. zwrócił się do Kolegium o usunięcie naruszenia prawa w sprawie dotyczącej jego odwołania z dnia [...] lipca 2013r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2013r. Kolegium uznało to wezwanie za nieuzasadnione.

W dniu [...] października 2013r. do Kolegium wpłynęła dokumentacja z organu I instancji, dlatego pismem z dnia [...] października 2013r. Kolegium poinformowało Z. W. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia dodatkowych uwag.

Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...] Kolegium rozpatrując odwołanie utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Specjalistę pracy socjalnej Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o odmowie przyznania Z. W. usług opiekuńczych.

W tej sytuacji – zdaniem Kolegium – skarga na bezczynność jest niezasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie nie podejmie on czynności lub nie wyda stosownego aktu, przy czym stan ten istnieje przynajmniej w dacie orzekania przez sąd administracyjny.

W myśl art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub (...) do dokonania czynności (...). Przepis ten ma zatem zastosowanie, gdy organ, którego bezczynność zaskarżono, pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez sąd administracyjny. Ustanie bezczynności przed tą datą czyni niemożliwym uwzględnienie skargi i nałożenie obowiązku określonego w art. 149 P.p.s.a.

Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie.

Jak bowiem wynika z akt sprawy odwołanie Z. W. z dnia [...] lipca 2013r. od decyzji z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Specjalistę pracy socjalnej Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o odmowie przyznania Z. W. usług opiekuńczych zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., które decyzją z dnia [...] listopada 2013r., Nr SKO.41/3551/OS/2013 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W sytuacji występującej w sprawie nie ma więc podstaw do zobowiązania organu w trybie art. 149 P.p.s.a. do załatwienia odwołania Z. W. z dnia [...] sierpnia 2013r., a z uwagi na to, że decyzja ta została wydana przed w wniesieniem skargi na bezczynność tj. przed dniem [...] kwietnia 2014r. – skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Należy dodatkowo wskazać, że wprawdzie decyzja ta nie została wydana w terminach wskazanych w art. 35 § 3 (miesięcznym lub w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej dwumiesięcznym), to jednak okoliczność ta nie uprawnia do stwierdzenia bezczynności, skoro organ rozpatrzył odwołanie i wydał decyzję. Istotne jest również to, że opóźnienie w wydaniu decyzji nie wynikało z przyczyn leżących po stronie organu (organ bez zbędnej zwłoki podejmował czynności zmierzające do należytego ustalenia stanu faktycznego), a zatem - w świetle art. 35 § 5 kpa – okresy tych opóźnień nie podlegały doliczeniu do ustawowych terminów załatwiania spraw. Poza tym organ przedłużył termin załatwienia sprawy, a następnie niezwłocznie wydał decyzję, dlatego nie można mu zarzucić bezczynności.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji; o wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 461).