Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 391/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 października 2010 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Urząd Miasta i Gminy w K. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), orzekł o wymeldowaniu pani A. Z. z miejsca stałego zameldowania w P. [...]. Była do druga decyzja organu I instancji, pierwsza z dnia [...] odmawiająca wymeldowania A. Z. z miejsca pobytu stałego została przez Wojewodę D. uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpoznania decyzją z dnia [...]. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 i 85 kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] wskazano, że z wnioskiem o wymeldowanie wystąpił były mąż A. Z., który twierdził, że A. Z. nie mieszka w P. od 10 lat, przyznane jej do użytkowania pomieszczenia zamknęła, przez ostatnie 10 lat była w nich trzykrotnie. Nie ponosi żadnych kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości.

A. Z. oświadczyła, że jest współwłaścicielką budynku położonego w P. [...], jest to jej jedyne miejsce zamieszkania. Zarzuciła, że informacja o trzykrotnym pobycie w mieszkaniu w ciągu ostatnich 10 lat jest nieprawdziwa. Z domu została wyrzucona, były mąż dokonał zmiany zamków w drzwiach wejściowych. Pod wpływem gróźb i znęcania się fizycznego i psychicznego byłego męża została zmuszona do opuszczenia stałego zameldowania, na dowód czego przedstawiła kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w K. – sygn. akt [...] z dnia [...].

W dniu 30 grudnia 2009 r. organ przeprowadził w obecności stron oględziny spornej nieruchomości i odebrał od stron oświadczenia, w których podtrzymali swoją argumentację.

W ocenie organu zebrany materiał w sprawie wskazuje, że A. Z. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania od około 10 lat, zerwała więzi łączące ją z nieruchomością, nie nocuje w niej, jak oświadczyła przechowywane przez nią rzeczy osobiste w miejscu stałego zameldowania nie stanowią rzeczy codziennego użytku. Sporadycznie przyjeżdża do mieszkania w P.

A. Z. podjęła i skorzystała ze środków ochrony prawnej umożliwiających dostęp do nieruchomości i pomieszczeń przyznanych sądownie do wyłącznego korzystania. Posiada klucze do spornej nieruchomości, pomimo tego nie koncentruje tam swojego życia codziennego. Jest zameldowana na pobyt czasowy we Wrocławiu. Ten fakt uzasadnia sytuacją rodzinną w jakiej się znalazła. Podkreśliła, że w takiej sytuacji nie jest możliwe jej wymeldowanie z miejsca stałego zamieszkiwania.

Organ z związku z tym twierdzeniem uznał, że dokonanie czynności zameldowania na pobyt czasowy było podyktowane potrzebami niniejszego postępowania. Wskazał, że skarżąca opuściła mieszkanie w P. w latach początkowych 2000 r., zauważył też, że jednorazowe zameldowanie czasowe w 2009 r. nie stanowi okoliczności wskazującej, że opuszczenie miejsca stałego, zameldowanie ma charakter tymczasowy, tym bardziej, że zainteresowana ma nieograniczony dostęp do nieruchomości w P. i w trakcie postępowania wypowiadała wielokrotnie chęć zamieszkania w miejscu stałego zameldowania, ostatecznie nie wprowadziła się do mieszkania w P.

W ocenie organu sytuacja A. Z. odpowiada normie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zostały spełnione przesłanki wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. Z. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Podniosła, że organ I instancji naruszył prawo poprzez uznanie, że sporny lokal opuściła trwale i dobrowolnie. Podała, że M. Z. utrudnia jej zamieszkiwanie w lokalu poprzez ciągłą wymianę zamków i groźby. Twierdziła, że nie opuściła lokalu i jest to miejsce, z którym łączy zamiar stałego pobytu. Dodała, że nie zamierza pozostać na stałe w obecnym miejscu pobytu.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych po rozpoznaniu odwołania, A. Z. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoją decyzję organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, określony przez organ I instancji, a następnie po rozpatrzeniu sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy stwierdził, że podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania z lokalu jest art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Definicję pojęcia "pobytu stałego" zawiera art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Stwierdził, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym utrwalony został pogląd, że " o opuszczeniu miejsca pobytu stałego" w rozumieniu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy można mówić wówczas, gdy osoba, której postępowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli tej osoby. Przez termin "wola" w przypadku - opuszczenia miejsca pobytu - należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, na który składają się oświadczenia stron postępowania, daje podstawę do uznania, iż A. Z. opuściła lokal położony w P. nr [...] w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Bezspornym jest, że wyżej wymieniona od dziesięciu lat nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Wskazuje na utrudnianie Jej zamieszkiwania przez byłego męża poprzez wymianę zamków w drzwiach. Skarżąca na potwierdzenie swoich słów przedstawiła dwie notatki sporządzone przez policję w dniu 11 stycznia 2003r. i w dniu 08 kwietnia 2003r. Z akt sprawy wynika, że w ostatnich dwóch latach nie było interwencji policji w sprawie utrudniania zamieszkiwania A.. Z powyższego można wysnuć wniosek, że wymieniona ma swobodny dostęp do lokalu ale w nim nie mieszka. Jednakże zdaniem organu odwoławczego upłynął już wystarczająco długi okres czasu by zasadnie twierdzić, iż nie zrobiła nic, by do lokalu powrócić. Sama skarżąca nie kwestionuje faktu niezamieszkiwania w lokalu. W piśmie z dnia 09 kwietnia 2010r. podaje "...po ogłoszeniu wyroku kilkakrotnie próbowałam dostać się do domu, ale były mąż wymieniał zamek w drzwiach wejściowych. Podczas interwencji Komornika zostałam wprowadzona do pomieszczeń przyznanych mi przez Sąd Okręgowy w Ś. w dniu 20 lutego 2001r., ale po kilku dniach były mąż ponownie wymienił zamek w drzwiach. Sytuacja taka miała miejsce wielokrotnie, aż do roku 2007r. w którym przeszłam ciężką operację. W chwili obecnej posiadam klucze do domu w P. [...], jednak ze względów zdrowotnych nie mogę tam przebywać. Wskazując na powyższe twierdzę, że nie opuściłam miejsca stałego pobytu dobrowolnie i trwale, ponieważ cały czas zamierzam wrócić...".

Wolę wewnętrzną osoby co do jej miejsca zamieszkania określa się na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności faktycznych. Te zaś w przypadku A.Z. wykazały, że Jej wolą jest koncentrowanie spraw życiowych poza lokalem położonym w P. nr [...]. W tym stanie rzeczy okoliczność którą podnosi Skarżąca, że były mąż utrudnia Jej dostęp do lokalu nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia uznania, iż sporny lokal stanowi miejsce stałego pobytu Skarżącej. Co za tym idzie, nie uzasadnia utrzymania w dokumentach ewidencji ludności zapisu o stałym zameldowaniu wyżej wymienionej pod tym adresem.

Dodał, że podniesione przez A.Z. okoliczności nie mogą zostać uwzględnione przez organ odwoławczy. Sama Skarżąca podała, że posiada klucze do lokalu, jednak w lokalu nie mieszka. Z powyższego wynika, że sama z własnej woli podjęła decyzję o zmianie miejsca zamieszkania.

Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, iż osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Dla potrzeb ewidencji ludności podstawowym kryterium oceny zamieszkania w lokalu, jest rzeczywiste ześrodkowanie w nim interesów życiowych. Z materiału dowodowego wynika, że A. Z. wystąpiła do sądu i uzyskała wyrok skazujący M. Z., jednakże sytuacja ta miała miejsce w 200lr. Zdaniem organu odwoławczego, trudno zasadnie twierdzić, że opuszczenie mieszkania nie było dobrowolne skoro pomimo przyznania w wyroku rozwodowym do korzystania pokoi położonych na parterze budynku, Skarżąca nadal nie mieszka w lokalu. Załączone dokumenty, orzeczenie sądu i zeznania stron potwierdzają opuszczenie lokalu. Prawomocne orzeczenie sądu, przyznające uprawnienie do korzystania z mieszkania daje stronie możliwość skorzystania z tego uprawnienia lub nie skorzystania. Skoro strona zwróciła się do sądu o przyznanie tego uprawnienia należy uznać, iż możliwość korzystania z lokalu była kwestią sporną pomiędzy stronami. Zatem, strona uzyskując sądowe rozstrzygnięcie kwestii spornej powinna podjąć działania zmierzające do skutecznego wykonania orzeczenia sądu przyznającego uprawnienie do korzystania z lokalu. Pomimo posiadania kluczy do lokalu, oraz pomimo wyroku sądu przyznającego uprawnienie do korzystania z mieszkania, A. Z. nie mieszka w lokalu. W związku z powyższym, należy uznać opuszczenie lokalu za równoznaczne z dobrowolnym.

Odnosząc się do faktu, iż A. Z. wykonała ciążący na niej obowiązek meldunkowy, ponieważ w dniu 21 grudnia 2009r. zameldowała się na pobyt czasowy we W. wyjaśnić należy, iż nie można dopuścić do sytuacji, by osoba, w stosunku do której wszczęte zostało postępowanie w sprawie wymeldowania z jej pobytu stałego niweczyła to postępowanie poprzez fikcyjne czasowe meldowanie się i zmuszała w ten sposób organy administracji do wydawania decyzji o odmowie wymeldowania z pobytu stałego ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 772/07 ).

Zauważył, iż przepisy meldunkowe mają charakter rejestrujący, ich głównym celem jest to, żeby zapis istniejący w ewidencji ludności był zgodny z faktycznym miejscem pobytu osób. Przepisy te nie mogą służyć zabezpieczeniu realizacji przez stronę roszczeń finansowych wobec osób trzecich. Roszczeń w powyższym zakresie strona winna dochodzić w stosownym postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym.

Organ wydający decyzję o wymeldowaniu ma obowiązek ustalenia jedynie czy nastąpiło faktyczne opuszczenie lokalu, bez wymeldowania się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdza, że w związku z ustaleniem faktu niezamieszkiwania A. Z. w lokalu położonym w P. nr [...], zasadne jest stwierdzenie, że wymieniona spełniła przesłanki wymeldowania decyzją administracyjną wskazane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że żaden przepis prawa nie upoważnia organu, by w decyzji przy oznaczeniu strony pisać pełne dane osobowe. Stronę należy określać przez podanie tylko imienia i nazwiska.

Skargę, na powyższą decyzję z wnioskiem o jej uchylenie wniosła A.Z.

Uzasadniając skargę przywołała dotychczasowy tok postępowania, ustalenia organów i wyprowadzone przez organy wnioski.

W ocenie skarżącej zaskarżone decyzje naruszają przepisy kodeksu cywilnego, to jest, art. 5 Kc mówiący o zastosowaniu zasad współżycia społecznego, art. 25 Kc, który stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

W ocenie skarżącej nie udowodniono, że miejsce stałego pobytu opuściła dobrowolnie, i w sposób trwały. Tym samym nie było podstaw do jej wymeldowania. Dobrowolne opuszczenie ma miejsce wówczas, gdy wynika z własnej woli osoby zainteresowanej a nie z powodu bezprawnych działań bądź sytuacji faktycznych przymuszających do takiego zachowania.

Dodała, że nie może być mowy o zaniechaniu posiadania lokalu, gdyż jest jej własnością i ma do niego prawo. Można natomiast mówić o bezprawnych działaniach byłego jej męża, które zmuszały ją do częstego przebywania poza miejscem stałego pobytu. Ponadto przyczyną dłuższych okresów nieobecności w miejscu zameldowania była ciężka choroba, która spowodowała, że wymaga nadal ciągłej opieki drugiej osoby.

W P. nie miałaby zapewnionej opieki, co mogłoby doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia, lub nawet utraty życia.

Te okoliczności, wielokrotnie przez nią podnoszone w ogóle nie zostały wzięte przez organy pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprowadza się do badania aktów (decyzji, postanowień) lub czynności z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego. Kontrola nie jest dokonywania z punktu widzenia słuszności. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana we wskazanym zakresie ocena daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie zawiera istotnych uchybień, które uzasadniłyby jej uchylenie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą do rozpoznania skargi jest ustawa z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), w szczególności art. 15 tej ustawy.

Przepis ten brzmi: "organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się."

Wynika z niego, że przesłanką do wymeldowania osoby jest fakt opuszczenia przez nią miejsca pobytu stałego lub czasowego, trwającego ponad 3 miesiące.

Na tle omawianego art. 15 ustawy o ludności i dowodach osobistych praktyka wypracowała jednolity pogląd, według, którego opuszczenie, o którym mówi ten przepis musi mieć charakter dobrowolny i trwały (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2003 r. Sygn. akt V SA 2323/02 Lex nr 159183) a także że za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu powołanego art. 15 ust. 2 omawianej ustawy, należy traktować nie tylko dobrowolne zmiany miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu.

Zatem podstawową kwestią jest zbadanie zamiaru osoby, która ma być wymeldowana, czy nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy.

Ocena tego zamiaru nie może polegać na przyjęciu oświadczeń osoby dotyczących jej woli wewnętrznej z pominięciem czynników obiektywnych. Przez zamiar należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

Według Sądu dla oceny zamiaru istotne znaczenie będzie mieć, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną zainteresowanej osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będzie między innymi: koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Stwierdzić bowiem należy, że sam zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu tam osoby, ale musi być połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów (wyrok NSA z dnia 19 marca 1981r., SA 314/81, ONSA 1981/1/24; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2002 r., SA/Sz 1278/00, wyrok NSA z dnia 7 października 1998 r. SA/Rz 308/96).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy – stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego – Wojewody D. z dnia [...] w świetle zaistniałych okoliczności właściwie oceniła "zamiar" opuszczenia lokalu przez skarżącą.

Zgodzić się należy z organem, że materiał dowodowy wskazuje i to według Sądu jednoznacznie, że wnioskodawca M. Z. do 2003 r. wyjątkowo nagannym zachowaniem – co potwierdzają uzasadnienia wyroków: Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...] sygn. akt [...] w sprawie o rozwód, oraz Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] sygn. akt [...] o znęcanie fizyczne i moralne nad skarżącą a także potwierdzenia policji o odbytych interwencjach, utrudniał zamieszkiwanie skarżącej w nieruchomości w P. Zachowanie M. Z. – wyjątkowo agresywne mogło powodować obawy co do jego zachowania wobec skarżącej.

Jednakże, co zauważył organ po roku 2003, w szczególności w okresie ostatnich dwóch lat, pod adresem P. [...] nie były prowadzone interwencje funkcjonariuszy Policji.

Okolicznościami niespornymi jest to, że skarżąca, jak sama przyznała, posiada klucze od spornej nieruchomości i w niej nie mieszka co najmniej od 2007 r.

Skarżąca uzasadniła fakt niezamieszkiwania tym, że ze względów zdrowotnych nie może tam przebywać i że nie opuściła miejsca stałego pobytu dobrowolnie, trwale, ponieważ cały czas zamierza tam wrócić – pismo skarżącej z dnia 9 kwietnia 2010 r.

W tym miejscu stwierdzić należy, że w orzeczeniach ugruntował się pogląd, że o opuszczeniu miejsca stałego pobytu w rozumieniu omawianego art. 15 ust. 2, ustawy można mówić wówczas gdy osoba, której postępowanie dotyczy, fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym uprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli, zamiaru tej osoby (wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt SA 1496/00 Lex nr 54454). Za miejsce stałego pobytu uważa się miejsca, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe. O istnieniu przesłanki opuszczenia można mówić wtedy gdy całokształt zachowań zainteresowanej osoby będzie wskazywał, iż lokal, w którym była na stałe zameldowana nie jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych.

Z powołanej wyżej wypowiedzi skarżącej z dnia 9 kwietnia 2010 r. wynika wola wewnętrzna zamieszkania w spornej nieruchomości, lecz jednocześnie przyznanie okoliczności, że swoje centrum życiowe skoncentrowała poza mieszkaniem w P.

Skarżąca wprawdzie podnosi, że to stan zdrowia zadecydował o takim rozwiązaniu, ale z powyższego twierdzenia wynika, że w tym względzie określone czynniki zadecydowały o podjęciu takiej decyzji samodzielnie przez skarżącą. Ponadto na marginesie należy zauważyć, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów na to, że istotnie jej stan zdrowia zadecydował o opuszczeniu lokalu.

Niesporny fakt niezamieszkiwania w lokalu w P. dodatkowo określić należy opuszczeniem miejsca stałego zameldowania, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności stwierdzając, że lokal ten skarżąca opuściła dobrowolnie. Zaistniałe wymienione wyżej okoliczności wskazują na zamiar koncentracji życia skarżącej w innym miejscu.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi podnieść dodatkowo należy, że w świetle tego co stwierdzono wyżej nie został naruszony zaskarżoną decyzją art. 25 kodeksu cywilnego określający miejsce zamieszkania osoby fizycznej, a także art. 5 kodeksu cywilnego, który jak zaznaczono na wstępie rozważań nie ma zastosowania w sprawach administracyjnych.

Sąd dodatkowo podnosi, że zgodnie z art. 9 ust. 2 "b" omawianej ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma za zadanie potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu; utrzymanie w ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu osoby, pomimo potwierdzenia faktu opuszczenia przez nią miejsca zameldowania, oznaczałoby tolerowanie fikcji meldunkowej, niedopuszczalnej przepisami prawa.

Nie ma zatem wymeldowanie żadnego wpływu na stosunki cywilno-prawne między małżonkami, ich rozliczenia po rozwodzie i kwestie ewentualnego zniesienia współwłasności.

Te sprawy są rozpoznawane w odrębnym postępowaniu przed sądem powszechnym, a niniejsza sprawa nie ma znaczenia dla przedstawionych wyżej spraw.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak wyżej.