Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 669/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1  art. 4 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549  art. 60
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608  art. 4 ust. 1 lit. a i c
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka,, sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Dyrektor") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Kierownik") z "[...]", którą odmówiono J. C. (dalej jako strona, skarżąca) przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.

W dniu 7 czerwca 2018r. do Kierownika wpłynął wniosek, w którym strona ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej od zadeklarowanej powierzchni gruntów rolnych w ilości 51,94 ha. Rozpatrując ten wniosek, Kierownik uznał, że w niniejszej sprawie zostały sztucznie stworzone warunki do otrzymania korzyści niezgodnych z celami pomocy finansowej przyznawanej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i w konsekwencji organ odmówił przyznania stronie wnioskowanej pomocy.

Utrzymując w mocy tę decyzję, Dyrektor odwołał się do przepisów art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018r., poz. 1312 ze zm., dalej jako ustawa o płatnościach), art. 3 pkt 1-3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2017 r., poz. 1853) oraz art. 4 ust. 1 lit. a) i lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE L z 2013 r. Nr 347 s. 608).

Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L z 1995 r. Nr 312 s. 1), działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Ponadto stosownie do art. 60 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (Dz. Urz. UE L Nr 347 poz. 549 ze zm.) bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.

W ocenie organu II instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że skarżąca nie prowadziła samodzielnie i na własny rachunek gospodarstwa rolnego. Rzekome gospodarstwo rolne nie stanowi jednostki samodzielnej, a deklarowane przez stronę grunty rolne stanowią część składową gospodarstwa Spółki A (dalej : "Spółka"). Prawidłowość stanowiska organu, że osoby zarządzające Spółką stworzyły sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści majątkowych, potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 213/19.

Odwołując się do poszczególnych ustaleń postępowania, organ odwoławczy wskazał, że w dniu 24 lutego 2009 r. strona złożyła wniosek o wpis do ewidencji producentów i nadanie numeru identyfikacyjnego. Jako swego pełnomocnika wskazała C. C., który jest wspólnikiem Spółki i jednocześnie jest pełnomocnikiem 11 producentów rolnych, dla których jest osobą bliską. Organ wskazał, że dzierżawione przez stronę grunty rolne były własnością Spółki, zaś przychody z działalności rolniczej oraz pozyskiwane w tej działalności dotacje wpływały na rachunek bankowy C. C. W ocenie organu II instancji, w kontekście uzyskiwanych dochodów, ubiegania się o te same płatności, posiadania tego samego adresu, osoby pełnomocnika, wspólnych rachunków bankowych, powiązania pomiędzy Spółką i pozostałymi producentami, w tym również skarżącą, pozwalały na uznanie, że stanowią oni w istocie jeden podmiot gospodarczy.

Zdaniem organu skarżąca nie wykonała osobiście żadnych zabiegów agrotechnicznych w latach 2016-2018r. Z przedstawionych przez stronę umów na świadczenie usług agrotechnicznych wynika, że całość prac była wykonywana w 2016 i 2017r. przez S. W. zaś w 2018r. przez R. M., również uzyskiwali oni wszelkie korzyści w postaci plonu z tytułu użytkowania tych gruntów. Tym samym organ ocenił, że z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika, że jedynymi kosztami jakie ponosiła strona były koszty sporządzenia planu działalności rolnośrodowiskowej i uzyskanie certyfikatu działalności rolniczej metodami ekologicznymi. Z kolei przedłożenie faktur za czynsz dzierżawny należy uznać za działanie pozorne, ponieważ jak zeznała strona jest to również zobowiązanie nieuregulowane. Dodatkowo korzyści finansowe, jakie mogłaby uzyskać Spółka z tytułu dopłaty są niewspółmiernie wyższe niż zysk z tytułu czynszu dzierżawnego.

W ocenie organu, jedynym celem sporządzenia umowy dzierżawy gruntów był podział gospodarstwa Spółki na gospodarstwa mniejsze, co miało wskazywać na samodzielne prowadzenie przez stronę działalności rolniczej. Faktyczną i realną kontrolę nad gospodarstwem posiadał zaś C. C. i pomimo dokonanego podziału, gospodarstwo nadal stanowi jedną całość pod względem technicznym i ekonomicznym. Brak posiadania czy też własności sprzętu, nieruchomości, wyposażenia niezbędnego do prowadzenia działalności rolniczej, brak potwierdzenia opłat, które wskazywały by na zakup czy też sprzedaż produktów pozwalających na przyjęcie prowadzenia jakiejkolwiek działalności rolniczej, ścisłe powiązania rodzinne stanowią zasadnicze okoliczności faktyczne uzasadniające przyjętą przez organy tezę, że strona działalności rolniczej nie prowadziła.

Ponadto organ wskazał, że ważnym aspektem jest również fikcyjne przemieszczanie zwierząt gospodarskich pomiędzy siedzibą strony i Spółki. Strona przedstawiła potwierdzenia realizacji przelewów za sprzedaż od Spółki bydła dopiero po przesłuchaniu, na którym poinformowano ją o konieczności dostarczenia posiadanych dokumentów potwierdzających ponoszenie prowadzenia działalności rolniczej i zwierzęcej. Po dokonaniu analizy organ stwierdził, że przelewy płatności za faktury wystawione przez skarżącą na Spółkę w latach 2015, 2016, 2017 zostały wykonane w roku 2018 w miesiącu listopadzie, grudniu. Co może wskazywać na pozorne ukazanie ponoszenia kosztów i uzyskiwania dochodów przez stronę. Organ podkreślił, że są to przelewy strony do Spółki, w której prezesem jest strona.

Zdaniem organu odwoławczego, wpis do ewidencji producentów miał tylko stworzyć pozory, że strona jest producentem samodzielnie prowadzącym działalność rolniczą na wydzierżawionych gruntach rolnych. Jedynym celem umów dzierżawy gruntów był podział gospodarstwa Spółki na kilka mniejszych, co miało na celu pobieranie zwiększonych dopłat do gruntów rolnych poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo skarżącej nie stanowi jednostki wyodrębnionej, a jest częścią składową gospodarstwa Spółki zarządzanego przez C. C.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego i orzeczenie o kosztach postępowania, zarzuciła tej decyzji naruszenie:

1. art. 6 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach -

polegające na kwestionowaniu przez organ faktu prowadzenia przez skarżącą

działalności rolniczej, pomimo iż zakres i sposób czynności wykonywanych

przez skarżącą na dzierżawionych przez nią gruntach w pełni odpowiada

pojęciu działalności rolniczej w rozumieniu właściwych dla sprawy

niniejszej materialno-prawnych przepisów unijnych, co oznacza iż organ,

kwestionując rolniczy charakter działalności, prowadzonej przez skarżącą w

takim zakresie w jakim ją ona prowadziła, posługiwał się pozanormatywnymi

(nie znajdującymi bezpośredniego oparcia w żadnym przepisie prawa)

kryteriami, w oparciu o które wyprowadził swój wniosek, co do zasadniczej

okoliczności prawnej sprawy, stojący w jawnej sprzeczności z treścią

obowiązujących norm prawa materialnego.

2. Art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach - polegające na

braku wszechstronnego rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, w

szczególności wyrażające się zaniechaniem dokonania przez organ wnikliwej

analizy uzyskanych na jego własne życzenie obszernych zeznań skarżącej oraz świadków, których protokoły znajdują się w aktach sprawy, a z których wynika zgodnie, że skarżąca we własnym zakresie i na własny rachunek sprawowała ścisły zarząd nad pracami rolnymi w jej gospodarstwie, którego to faktu organ nie zakwestionował za pomocą żadnego, konkretnego dowodu.

3. Art. 75 § 1 K.p.a. - poprzez pozbawione nieuwzględnienie znajdujących się

w aktach dowodów, w postaci zgodnych zeznań strony i powołanych przez sam

organ świadków, mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy;

4. Art. 80 K.p.a. - polegające na braku udowodnienia przez organ rzekomego

faktu braku osobistego użytkowania przez skarżącą deklarowanych przez nią gruntów rolnych, a także braku udowodnienia okoliczności, mających

odpowiadać przesłankom zastosowanej normy art. 60 rozporządzenia nr

1306/2013;

5. 107 § 3 K.p.a. - polegające na braku spełniającego standardy określone

przez ustawodawcę uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności

wyrażonego przez organ szeregu nieprawdziwych przekonań, że: skarżąca nie

prowadził działalności rolniczej w rozumieniu właściwych przepisów, nie była

osobą która faktycznie użytkowała deklarowane przez siebie grunty, czy też że

korzyści jakie skarżąca mogła uzyskać dzięki poniesionym przez siebie osobiście

nakładom pracy przypadłyby w rzeczywistości spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością, od której skarżąca wydzierżawiła deklarowane działki, a nie

samej skarżącej.

Ponadto, konsekwencją w/w naruszeń zasad postępowania jest naruszenie przez organ następujących norm prawa materialnego:

6. Art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki

rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia

Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000,

(WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz - poprzez próbę zastosowania

w/w norm jako podstawy rozstrzygnięcia pomimo braku wykazania przez

organ zaistnienia określonych w tym przepisie niezbędnych przesłanek;

7. Art. 151 § 4 Kodeksu spółek handlowych - poprzez samowolne kwestionowanie przez organ odrębnego bytu prawnego spółki kapitałowej w stosunku do osób fizycznych zasiadających w jej organach i/lub będących je udziałowcami.

Decyzji zarzucono, że organ nie był w stanie dokładnie sprecyzować jaki jest właściwie stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia sprawy, co w oczywisty sposób stanowi brak należytego uzasadnienia decyzji, który powinien skutkować jej uchyleniem. Jakoby tego było mało, zdaniem skarżącej, organ jako podstawę prawną wskazuje przepis prawa materialnego mający zastosowanie tylko wówczas, gdy warunki do uzyskania płatności, w tym zasadniczy warunek faktycznego posiadania i użytkowania deklarowanych gruntów przez wnioskodawcę został formalnie spełniony.

Z powyższych względów zaskarżona decyzja zasługuje na uchylenie,

zważywszy, iż strona nie jest nawet na podstawie jej uzasadnienia precyzyjnie

ustalić, jakie ustalenia przyjął wobec niej organ i w konsekwencji zweryfikować

we własnym zakresie zasadność zastosowania wobec niej określonej podstawy

prawnej (rażące naruszenie normy art. 107 § 3 K.p.a. mające wpływ na

możliwość podjęcia przez stronę rzeczowej i skoncentrowanej na konkretach

polemiki ze stanowiskiem organu).

Z zaskarżonej decyzji strona wywnioskować może jedynie to, że organ

odnosi się wobec jej osoby podejrzliwie, strona nie jest natomiast w stanie

jednoznacznie ustalić, czy zdaniem organów nie była ona posiadaczem i faktycznym użytkownikiem zadeklarowanych przez nią działek, czy też posiadanie to miało miejsce, jednak miało ono mieć według organu charakter sztuczny, przy czym przekonanie o owej sztuczności organ uzasadnia - na zasadzie błędnego koła w dowodzeniu - twierdzeniem, że pomimo formalnego zawarcia umowy dzierżawy skarżąca w rzeczywistości nie była jakoby faktycznym użytkownikiem wydzierżawionych działek.

Odnosząc się do wysuwanych przez organ sugestii, co do tego, jaki,

inny niż sama skarżąca, podmiot miał być jakoby faktycznym użytkownikiem działek,

wskazano, że twierdzenia te nie tylko sprzeczne są z przesłankami zastosowania normy art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, ale także rażąco kłócą się z treścią dostępnych w aktach sprawy, nie podważonych w żaden czytelny sposób dowodów. W aktach sprawy dostępne są zarówno pisemna umowa świadczenia usług w zakresie prac polowych zawarta przez skarżącą ze zleceniobiorcą, jak i wzajemnie zgodne zeznania skarżącej i w/w wykonawcy prac polowych, z których wynika przede wszystkim jednoznacznie, iż ten ostatni swoją aktywność na działkach wskazanych mu przez skarżącą poczytywał jako świadczenie, w ściśle określonym zakresie, odpłatnych usług agrotechnicznych na wyraźne zlecenie osoby posiadającej tytułu prawny do dysponowania w/w działkami.

Podobnie skarżąca odnosi się do twierdzeń organu dotyczącego ustalenia, że faktycznym użytkownikiem działek dzierżawionych przez skarżącą i zadeklarowanych przez nią do płatności miała być Spółka. Twierdzenia te zdaniem skarżącej, oparte

są wyłącznie na ciągu spekulacji, nie zaś na jakimkolwiek konkretnym dowodzie, z

którego jasno i bezpośrednio wynikałoby, że to w/w Spółka - właściciel gruntów

wykonywała w roku 2018 jakiekolwiek czynności zarządcze wobec gruntów

oddanych skarżącej w dzierżawę.

Z ostrożności procesowej pełnomocnik skarżącej wskazał także, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do zastosowania jako podstawy rozstrzygnięcia klauzuli sztucznych warunków. Zgodnie bowiem z normą art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, której wykładnia powinna być dokonywana zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku TS(UE) (szósta izba) z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 warunki do uzyskania w ramach danego postępowania korzyści finansowych z budżetu UE są sztuczne nie wówczas, gdy organ administracji subiektywnie i uznaniowo dojdzie do intuicji, iż warunki te odbiegają od sytuacji, którą zdaniem organu uznać należy za typową, lecz wówczas, gdy w sposób obiektywny wykazane zostanie, że tworząc te warunki strona zamierzała osiągnąć korzyści niezgodne z celami danego typu wsparcia

finansowego. Tymczasem skarżąca prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c tiret 3 rozporządzenia nr 1307/2013 - osobiście i na własny rachunek. Co za tym idzie próby dopatrywania się sztuczności w prowadzonej przez nią działalności tylko dlatego, że działalność ta nie wybiegała poza elementy wyraźnie aprobowane przez prawodawcę mają charakter manipulacji i naginania prawa na użytek subiektywnych ocen, podjętych przez organ względem skarżącego na podstawie niejasnych kryteriów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

W myśl art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod

względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134

§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (tj. Dz. U 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako - p.p.s.a.), sąd

rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami

skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

Zasady udzielania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały unormowane w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017r., poz. 278, ze zm.), zgodnie z którym:

1. Jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami",'

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 64012014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Producentem rolnym natomiast – w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów – jest osoba fizyczna będąca m.in. rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1307/2013. Odwołując się z kolei do treści tego przepisu podnieść należy, że rolnik oznacza osobę fizyczną (...), której gospodarstwo rolne położone jest na obszarze objętym zakresem terytorialnym traktatów (...) oraz która prowadzi działalność rolniczą. Gospodarstwo rolne zostało natomiast zdefiniowane jako wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego (art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013).

W świetle powyższych przepisów prawa możliwość przyznania wnioskowanej pomocy determinowana jest w pierwszej kolejności ustaleniem, że wnioskodawca jest producentem rolnym i prowadzi działalność rolniczą. Z uwagi na powyższe odesłanie w przepisach prawa krajowego do ustanowionej w przepisach prawa unijnego definicji legalnych rolnika i gospodarstwa rolnego, prawidłowo organy orzekające w sprawie uznały, że również do wniosku strony skarżącej dotyczącego wsparcia pochodzącego ze środków krajowych znajdował zastosowanie przepis art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, tj. klauzula dotycząca przypadków obchodzenia prawa.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego błędnego zastosowania w niniejszej sprawie klauzuli sztucznych warunków wynikającej z art. 4 pkt 3 rozporządzenia Rady nr 1306/2013. Sąd nie uznaje go za zasadny, w pełni podzielając stanowisko organu, że ww. przepis znajduje zastosowanie w niniejszym przypadku. Wskazać bowiem należy, że płatność, o który toczy się spór pomiędzy stronami postępowania, jest formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej. W art.39 ust.1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wskazano, iż celem wspólnej polityki rolnej są: a) zwiększenie wydajności rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego, racjonalny rozwój produkcji rolnej, jak również optymalne wykorzystanie czynników produkcji, zwłaszcza siły roboczej; b) zapewnienie w ten sposób odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie; c) stabilizację rynków; d) zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw; e) zapewnienie rozsądnych cen w dostawach dla konsumentów.

Zatem system dopłat został ustanowiony dla wyrównania dochodowości

gospodarstw rolnych, poprawy warunków życia, pracy i produkcji w rolnictwie.

Natomiast środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach wspólnej polityki rolnej pochodzą z budżetu Unii Europejskiej, w związku z czym

podlegają ochronie zgodnie z ogólnymi zasadami ochrony interesów finansowych

Wspólnot Europejskich ustanowionymi w rozporządzeniu nr 2988/95. Preambuła ww.

rozporządzenia stanowi, iż prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i

państwa członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są

wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Unia Europejska częściowo

finansując Program Rozwoju Obszarów Wiejskich wymusza na Komisji Europejskiej i

Krajach Członkowskich racjonalne, słuszne i proporcjonalne wydatkowanie tymi

środkami (służy ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich).

Z tego też powodu państwo członkowskie sprawdza m.in., czy nie zostały

stworzone sztuczne warunki (np. sztuczny podział gospodarstwa) umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Wynika to z

art. ust.3 ww. rozporządzenia, a także z art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr

73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów

wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i

ustanowienie określonego systemu wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.2009.30.16,

dalej jako "rozporządzenie nr 73/2009) oraz z art. ust.8 rozporządzenia Komisji (UE) nr

65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania

rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur

kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju

obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 dalej jako rozporządzenie nr 65/2011).

Rozporządzenia nr 73/2009 oraz 65/2011 co do zasady obowiązywały przed dniem 1

stycznia 2015r., jednak analogiczne rozwiązania zostały zawarte w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) regulujących zasady przyznawania płatności bezpośrednich od 2015r. nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549) i nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającym przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347).

Nadto przepisem prawa materialnego, który wyznacza kierunek prowadzenia ustaleń faktycznych w sprawie, jest art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95. W myśl tego przepisu, działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że przepisy te zawierają tzw. klauzulę generalną pozwalającą organom administracyjnym podejmowanie działań mających na celu zapobieżenie obejścia prawa przez podmioty ubiegające się o przyznanie płatności i ich otrzymanie wbrew intencjom prawodawcy unijnego (wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 736/18, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, o ile nie podano innego publikatora).

W konstrukcji norm prawa unijnego zwrotem niedookreślonym jest sformułowanie "warunki zostały sztucznie stworzone". Ustalenie znaczenia tego pojęcia może mieć miejsce wyłącznie w ściśle określonym stanie faktycznym, przy czym ustawodawca określił cel "sztucznego stworzenia warunków", którym jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia.

W ocenie Sądu, na gruncie analizowanego przepisu warunki można uznać za stworzone sztucznie, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności faktycznych można przyjąć, że nie miałyby one miejsca gdyby podmiot działał rozsądnie, kierując się zgodnymi z prawem motywami innymi niż uzyskanie korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia (wyrok NSA z 15 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 563/19). Omawiana klauzula generalna nie dotyczy konkretnych sytuacji, jakie mogą powstać na gruncie konkretnej płatności. Z założenia obejmuje całość bądź istotną część zjawiska uznawanego za sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale innemu przepisowi - dla podmiotu tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (wyrok NSA z 8 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 1621/18). Nie jest bowiem możliwe stworzenie skutecznej normy ogólnej, która wprost przewidywałaby zakaz wskazanego wyżej działania prowadzącego wprost do uzyskania płatności w wysokości wyższej od tej, którą beneficjent otrzymałby w "normalnym" układzie rzeczy (wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 917/18).

Aby zastosować przepis sankcyjny o wyłączeniu płatności, organy administracji powinny drobiazgowo ustalić i udowodnić wszystkie okoliczności mogące stanowić potwierdzenie stworzenia w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania płatności. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w argumentacji przedstawianej w uzasadnieniu wyroków składających się na jednolitą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, które w podobnych sprawach wielokrotnie odwoływały się do wykładni prawa przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija (opubl. http://eur-lex.europa.eu).

W uzasadnieniu tego wyroku TSUE wskazał, że organ, dokonując oceny w konkretnych okolicznościach sprawy, jest obowiązany wykazać, że doszło do łącznego wystąpienia elementu obiektywnego (ogół obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i elementu subiektywnego (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań unijnych poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek).

Z orzeczenia TSUE wynika, że zaistnienie tego subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione przez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy tymi projektami (pkt 41 wyroku).

Dokonując wykładni pojęcia "stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności", TSUE wyraził m.in. pogląd, że sąd krajowy może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

W związku z powyższym wyrokiem TSUE należy wskazać, że jakkolwiek odnosił się on do treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, to jednak ze względu na zbieżność z treścią art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 pozostaje on w dalszym ciągu aktualny oraz ma pełne zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

Mając zatem na względzie okoliczności faktyczne sprawy i przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa w wyroku TSUE, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy wykazały w sposób niewątpliwy, że zaistniały łącznie obydwie przesłanki, poprzez które można ocenić zaistnienie sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia.

Dla dokonania oceny, czy w przedmiotowej sprawie zostały stworzone we wskazanym rozumieniu sztuczne warunki, o którym mowa w art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, konieczne jest ocenienie działań nie tylko skarżącej, ale również reprezentowanych przez C. C. pozostałych 10 podmiotów, a ponadto występujących pomiędzy nimi zależności i powiązań. Należy także podkreślić, że tutejszy Sąd weryfikował już kwestię stworzenia sztucznych warunków polegających na utworzeniu 12 podmiotów (11 osób fizycznych i Spółka A) w ramach sądowej kontroli decyzji administracyjnej wydanej wobec innego podmiotu w ramach kampanii o przyznanie płatności na rok 2016, stwierdzając, że taka sytuacja stworzenia sztucznych warunków wystąpiła.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i podtrzymuje w całości stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku z 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 213/19. Okoliczności faktyczne rozpoznawanej aktualnie sprawy związane z mechanizmem stworzenia całego skoordynowanego przedsięwzięcia i charakterem działalności są tożsame jak w przypadku odmowy przyznania płatności na rok 2016 w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 213/19.

W niniejszej sprawie nie było kwestionowane formalnoprawne wyodrębnienie skarżącej jako podmiotu ubiegającego się o płatności rolne. Przedmiot sporu sądowego został umiejscowiony na innej płaszczyźnie dotyczącej tego, czy materiał dowodowy pozwalał przyjąć, że formalnoprawne wyodrębnienie podmiotowe mogło być uznane za wyodrębnienie sztuczne dokonane wyłącznie w celu uzyskania nienależnych płatności.

W ocenie Sądu, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organy prawidłowo ustaliły, że doszło do stworzenia sztucznych warunków dla uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia z uwagi na wystąpienie zarówno przesłanki obiektywnej, jak i przesłanki subiektywnej.

Wystąpienie elementu obiektywnego polegało na wykreowaniu obiektywnych okoliczności uniemożliwiających osiągnięcie celu wsparcia rolników na skutek multiplikowania podmiotów celem utworzenia wielu pozornie odrębnych gospodarstw rolnych, w ramach których składane były wnioski o przyznanie płatności. Stworzenie wielu podmiotów reprezentowanych przez tę samą osobę (C. C.) i wnioskujących o przyznanie płatności do działek rolnych o obszarach kwalifikujących je w przedziałach o wysokich stawkach płatności umożliwiało obejście zasady degresywności wyrażonej w przepisach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W tych okolicznościach została więc spełniona przesłanka obiektywna, gdyż poprzez obejście ograniczeń kwotowych i powierzchniowych nie mogły zostać osiągnięte cele wsparcia, które realizują przepisy wprowadzające ograniczenia, w tym m.in. wspieranie konkurencyjności rolnictwa, zrównoważony rozwój obszarów wiejskich, zapobieganie niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, przeciwdziałanie koncentracji środków w największych gospodarstwach, czy zrównoważony rozdział płatności wśród małych i dużych beneficjentów. Cele te można zrekonstruować z treści rozporządzeń unijnych (pkt 8 i 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013, art. 3 i art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005, Dz. U. UE. L 2013 r. Nr 347, s. 487 ze zm.), obrazujących wolę prawodawcy, aby wsparciem objęte zostały przede wszystkim mniejsze gospodarstwa, zważywszy, że duże podmioty korzystają już z tzw. efektu skali. Jak wskazano w pkt 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013, cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów, a więksi beneficjenci, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu.

Wskazany powyżej cel, jakim jest wspieranie konkurencyjności, ma zapewnić balans i równomierny rozwój całej grupy przedsiębiorców. Służy temu mechanizm zmniejszający wsparcie dla producentów gospodarujących na większym areale poprzez wprowadzenie ograniczeń kwot wsparcia oraz ograniczeń powierzchni upraw, do których przysługują płatności. Wprowadzenie tego mechanizmu miało przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w dużych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracujących w tych gospodarstwach.

Z uwagi na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności wskazane cele wsparcia wynikające z obowiązujących przepisów prawa, nie mogły zostać w niniejszej sprawie osiągnięte, co oznacza, że wystąpiła przesłanka obiektywna, o której mowa w powołanym wyżej wyroku TSUE w sprawie C-434/12.

Wbrew argumentacji skargi, dla oceny wystąpienia przesłanki obiektywnej nie ma żadnego znaczenia powoływana okoliczność realizacji przez skarżącą działalności rolnej ani też wykreowana w zarzutach skargi pozorna rozbieżność w argumentacji organu co do tego, kto miał tę działalność w istocie prowadzić – strona czy zleceniobiorca usług agrotechnicznych. Nie kwestionując tego, że strona spełniła wymogi przyznania wnioskowanej płatności, wskazać należy, że istotne znaczenie ma to, że jej działanie w sztucznie stworzonych warunkach uniemożliwiało osiągnięcie celów wynikających z obowiązujących przepisów. Gospodarstwo rolne stworzone zostało wyłącznie w celu uniknięcia skutków ograniczenia płatności dla dużych beneficjentów i to nie tylko przysługujących w ramach płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, lecz również płatności z innych tytułów.

Zdaniem Sądu, w sposób niebudzący wątpliwości organy obu instancji wykazały również wystąpienie w sprawie przesłanki subiektywnej poprzez zobrazowanie zarówno w sposób opisowy, powiązań osobowych, majątkowych i organizacyjnych pomiędzy skarżącą i pozostałymi podmiotami. Pozwoliło to na ustalenie zamierzonej koordynacji działań mającej na celu pozyskanie wyższego wsparcia niż to, które przysługiwałoby w sytuacji niestworzenia sztucznych warunków. Ustalone okoliczności faktyczne, które nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżącego, zdaniem Sądu, jednoznacznie wskazują, że w sprawie nie mamy do czynienia z odrębnymi rolnikami prowadzącymi samodzielną działalność rolniczą, lecz z jednym gospodarstwem rolnym zarządzanym przez C. C. Zaznaczenia przy tym wymaga, że aby ustalić, kto jest rolnikiem i jakie jest jego gospodarstwo rolne, należy ocenić, jak są realizowane funkcje zarządcze, jak jest ukształtowana struktura majątkowa, a także jak jest zbudowane zaplecze techniczne i organizacyjne i jakie są zasady działania podmiotu czy grupy osób, biorąc przy tym pod uwagę wszystkie jednostki produkcyjne wykorzystywane do działalności rolniczej (wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 października 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 992/18).

Analiza tych zależności w niniejszej sprawie doprowadziła organy do prawidłowego wniosku, że wykorzystując utworzone podmioty, C. C. prowadził przy pomocy najbliższych współpracowników de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika bowiem, że strona ustanowiła jako swego pełnomocnika C. C., który jest wspólnikiem Spółki A i jednocześnie jest pełnomocnikiem 10 innych producentów rolnych, dla których jest osobą bliską. Przychody z działalności rolniczej oraz pozyskiwane w tej działalności płatności przez wszystkich zarejestrowanych producentów rolnych wpływały na rachunek bankowy C. C. Grunty, w oparciu o które strona prowadziła działalność, nie były jej własnością, lecz były dzierżawione od spółki. W oparciu o te ustalenia, organ odwoławczy trafnie skonstatował, że istniały wątpliwości co do rzeczywistego charakteru zawartej przez stronę ze spółką umowy dzierżawy gruntów rolnych.

Ponadto w toku postępowania prowadzonego przy czynnym udziale strony nie wykazała ona, by posiadała infrastrukturę służącą prowadzeniu działalności rolnej w postaci np. budynków, maszyn czy urządzeń rolniczych. Strona nie wykonywała osobiście zabiegów agrotechnicznych, zlecając prace w tym zakresie innemu podmiotowi. Faktury VAT za certyfikację i kontrolę w zakresie rolnictwa ekologicznego, wskazują, że skarżąca podejmowała jedynie działania polegające na złożeniu wniosku i uzyskaniu certyfikatu działalności rolniczej metodami ekologicznymi. Potwierdzają tym samym, że strona nie ponosiła żadnego ryzyka finansowego jako elementu nieodzownego w każdym rodzaju działalności produkcyjnej. Skarżąca nie wykazała też, by osiągnęła dochody (za wyjątkiem płatności), jak również, by ponosiła inne koszty tej działalności niż dotyczące sporządzenia dokumentacji. Tym samym strona nie wykazała, by działała w sposób samodzielny i niezależny.

Ponadto zwrócenia wymagała okoliczność nieeksponowana przez organy w niniejszej sprawie, lecz znana Sądowi z urzędu na podstawie akt o sygn. I SA/Ol 213/19, że spółka przekazała, na podstawie umów dzierżawy, grunty rolne osobom spokrewnionym lub spowinowaconym z osobami będącymi jej udziałowcami i członkami zarządu. Umowy dzierżawy nie były rejestrowane w Urzędzie Gminy, ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego ani potwierdzone notarialnie. W świetle uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 23 maja 2019 r., analiza umów dzierżawy wskazywała, że korzyści uzyskiwane z czynszu dzierżawnego mogły jedynie zrekompensować spółce koszty podatku rolnego, który spółka uiszczała od całej powierzchni gruntów. Spółka nie wykazała przy tym, że z tytułu czynszu dzierżawnego uiszczane były płatności. Grunty wydzierżawione poszczególnym osobom stanowiły gospodarstwa rolne o powierzchni około 50 ha. Każde z tych gospodarstw rozpoczęło uczestnictwo w ramach tego samego pakietu i wariantu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego, przy czym działki ewidencyjne stanowiące własność spółki zlokalizowane są w bezpośrednim sąsiedztwie i stanowić mogą zorganizowaną całość.

Zdaniem Sądu, wszystkie powyższe ustalenia potwierdzały, że jedynym celem umów dzierżawy gruntów był podział gospodarstwa rolnego na kilka mniejszych, co miało na celu pobieranie zwiększonych płatności do gruntów rolnych. W tych warunkach nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie spełniona została także przesłanka subiektywna stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności. Rozproszenie gruntów mogących stanowić zorganizowaną całość, zarządzanych i należących pośrednio lub bezpośrednio do tej samej osoby i położonych w bliskim sąsiedztwie nie znajduje, zdaniem Sądu, uzasadnienia ekonomicznego, lecz potwierdza cel takiego działania, jakim jest obejście zasady degresywności przy płatności w ramach wsparcia bezpośredniego.

W ocenie Sądu, gospodarstwo rolne skarżącej formalnie tworzyło samodzielne gospodarstwo, w rzeczywistości jednak było to wyodrębnienie wyłącznie formalnoprawne, niestanowiące o jego samodzielności czy niezależności. Gospodarstwo to pozostawało w ścisłym związku z gospodarstwem spółki oraz osobą C.C. Wszystkie działania, które miały miejsce, stanowiły w istocie próbę dostosowania wzajemnych relacji między podmiotami, aby uzyskać maksymalne dofinansowanie. Pomimo zatem, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła z oddzielnym wnioskiem o przyznanie płatności, działając formalnie jako samodzielny rolnik, to w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 1307/2013 tworzyła ona wraz z pozostałymi gospodarstwami jeden organizm gospodarczy.

W tych warunkach nie mogły zostać uwzględnione przedstawione przez skarżącą okoliczności mające uzasadniać inne niż nakierunkowane na osiągnięcie maksymalnych wpływów z tytułu płatności, powody wyodrębnienia gospodarstwa i twierdzenia o jego autonomiczności, jako nieoparte na obiektywnych dowodach oraz niestanowiące logicznych i racjonalnych argumentów powołania kilkunastu podmiotów.

Mając zatem na względzie wykazane powiązania majątkowe, osobowe, i organizacyjne uzasadniające twierdzenie o istnieniu w sprawie zamierzonej koordynacji działań, które ukierunkowane były wyłącznie na uzyskanie korzyści sprzecznych z celem wsparcia, uznać należało, że organy prawidłowo uznały, iż w sprawie wystąpił zarówno element subiektywny, jak i obiektywny stworzenia sztucznych warunków, o którym mowa w wyroku TSUE z 12 września 2013 r., sygn. akt C-434/12. W rzeczywistości skarżąca wraz z pozostałymi wnioskującymi o płatności byli w świetle art. 4 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 1307/2013 jednym rolnikiem prowadzącym jedno gospodarstwo rolne, na którym poprzez stworzenie sztucznych warunków prowadzili działalność ukierunkowaną na osiągnięcie korzyści sprzecznych z celami wsparcia.

Odmawiając zaś uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa procesowego, wskazać należy, że ustalenia stanu faktycznego znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy i zostały obszernie opisane w decyzjach organów obu instancji. W ocenie Sądu, organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w celu zbadania zaistnienia przesłanek z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, zebrały i wnikliwie rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, w tym materiał przedstawiony przez skarżącą, i na podstawie jego całokształtu trafnie oceniły okoliczności faktyczne, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. W szczególności wyjaśniły dlaczego, pomimo spełnienia formalnych warunków pomocy, skarżąca nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa.

Tym samym nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że organy dopuściły się naruszenia art. 6 k.p.a w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a także art.75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 151§ 4 Kodeksu spółek handlowych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. .Dz. U. z 2019r., poz. 2325) oddalił skargę.