Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 964/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 134, art. 174, art. 183 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 34, art. 35
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz /spr./ Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Po 658/06 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Po 658/06, oddalił skargę D. B. na decyzję Wojewody W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] ustalił dla Zarządu Dróg Miejskich w P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy trasy tramwajowej w ciągu ulic [...],[...],[...], Most [...],[...] z włączeniem w ulicę [...] w P..

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] udzielił pozwolenia na budowę inwestycji w całości obejmującej budowę trasy tramwajowej w ciągu ulic [...],[...],[...], Most [...],[...] z włączeniem do ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] w P. – I etap budowy.

Prezydent Miasta P., w związku z wnioskiem Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] stycznia 2004 r., decyzją z dnia [...] zmienił powyższą decyzję o pozwoleniu na budowę poprzez rozszerzenie jej treści o zakres budowy II etapu linii tramwajowej w ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...].

Wojewoda W. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż przesłanką dopuszczalności zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., jest m.in. zgoda wszystkich stron postępowania na zmianę decyzji oraz wniosek przynajmniej jednej strony postępowania. W sprawie będącej przedmiotem odwołania inwestor nie składał wniosku o zmianę decyzji pozwolenia na budowę w trybie art. 155 k.p.a., lecz wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] odmówił D. B. wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta z dnia [...], jednak decyzja ta została uchylona przez Wojewodę W. w dniu [...]. W dniu [...] Prezydent ponownie wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania, a Wojewoda W. w dniu [...] utrzymał zaskarżoną przez D. B. decyzję w mocy.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji w całości obejmującej budowę trasy tramwajowej w ciągu ulic [...],[...], Most. [...],[...] z włączeniem do ul. [...], dla etapu II – inwestycji w zakresie ul. [...] na odcinku ul. [...] do ul. [...] w P..

Wojewoda W. decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] uwagi na uchybienia formalne co do terminu jej wydania, w zw. z art. 10 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] odmówiono D. B. zawieszenia postępowania.

Następnie Wojewoda W. postanowieniem z dnia [...] po rozpoznaniu zażalenia D. B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (skarga na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Po 544/06).

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 36 w zw. z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Zarządowi Dróg Miejskich dla inwestycji w całości obejmującej budowę trasy tramwajowej w ciągu ulic [...],[...], Most [...],[...] z włączeniem do ul. [...] dla etapu II – inwestycji w zakresie ulicy [...] na odcinku ulicy [...] do ulicy [...] w P. z zachowaniem – zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane, szczegółowo wymienionych w decyzji warunków. W decyzji ustalono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, wskazano, iż należy uwzględnić warunki wynikające ze szczegółowo wymienionych opinii, uzgodnień i określonych warunków technicznych w niej wymienionych. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wszczęto w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], na wniosek Zarządu Dróg Miejskich. W trakcie postępowania administracyjnego, w dniu 18 stycznia 2005 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i z uwagi na fakt, iż jego zapisy były zgodne z decyzją o warunkach, nie było przeszkody do kontynuowania postępowania. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że projekt został uzgodniony przez Zarząd Dróg Miejskich i posiada wymagane uzgodnienia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył D. B., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że planowana inwestycja krzyżuje się z jego zamierzeniem inwestycyjnym, tj. budową przyłącza do miejskiej sieci elektroenergetycznej, projektowanego budynku handlowo-usługowego na terenie działki nr [...], ark. [...] obręb P..

Wojewoda W. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że kwestie podnoszone przez odwołującego, które dotyczą budowy przyłącza elektroenergetycznego oraz wszystkich pozostałych niezbędnych przyłączy do planowanego budynku handlowo-usługowego, budowy samego budynku na terenie działki nr [...] położonej przy zbiegu ul. [...] i Placu [...], jak i budowy linii kablowej do budynku [...], są zagadnieniami niezależnymi, które nie pozostają w żadnym związku z inwestycją linii tramwajowej. Przedłożona dokumentacja dla linii tramwajowej jest zgodna z warunkami określonymi w art. 35 Prawa budowlanego oraz została uzgodniona przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej opinią z dnia 8 lipca 2005 r. Kwestia ograniczenia prawa własności odwołującego nie stanowi naruszenia prawa, bowiem w przypadku inwestycji celu publicznego ustawodawca dopuszcza takie działania ze strony organu administracji państwowej. Nadto organy były związane ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a prawomocny wyrok sądu w tym przedmiocie oddalający skargę D. B. wiąże organ prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Rozpoznając zarzuty skargi Sąd pierwszej instancji w wyroku z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Po 658/06, stwierdził, że nie można ich uwzględnić. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że organy administracji przeprowadziły w niniejszej sprawie staranne postępowanie rozpoznawcze, w sposób wystarczająco wnikliwy oceniły zgromadzony materiał dowodowy, wydały trafne decyzje, które wyczerpująco i przekonująco uzasadniły. Sąd stwierdził, że decyzje zapadły zatem z poszanowaniem zasad przewidzianych w art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 107 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala sytuacje, w których właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. W przypadku stwierdzenia naruszeń lub nieprawidłowości organ winien nałożyć na inwestora obowiązek ich usunięcia, a w razie jego niedopełnienia wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż organ nie tylko mógł, ale miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji i dlatego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy sprawdziły kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego). Inwestor przedłożył wymagane uzgodnienia techniczne, w tym projekt przebudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, uzgodniono projekt przebudowy linii SN i NN, uzgodniono projekt przełożenia sieci cieplnej, przebudowę oświetlenia, przebudowy sieci gazowej, trakcji elektrycznej tramwajowej oraz układów sterowania, ogrzewania zwrotnic, przebudowy i budowy drogowych sygnalizacji świetlnych, a także został uzgodniony projekt urządzania zieleni. Spełniony został zatem także wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Sąd wskazał, iż projekt został sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane (art. 35 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego), zaś w aktach administracyjnych znajdują się oświadczenia, z których wynika, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej (wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego). Sąd odnosząc się do zarzutów skarżącego zauważył, iż w przeważającej części sprowadzają się one do twierdzenia, iż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego odcinka trasy tramwajowej, organy winny mieć na uwadze zamierzenie inwestycyjne skarżącego, a w szczególności fakt uzbrojenia jego (obecnie niezabudowanego) nieruchomości i budowy przyłącza do miejskiej sieci elektroenergetycznej. Sąd wskazał, że art. 34 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego przewiduje, iż projekt budowlany powinien zawierać m.in. obrys istniejących i projektowanych obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu. Zdaniem Sądu słowo "projektowane" odnosi się do obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu związanych z planowaną inwestycją, a nie tych mających ewentualnie powstać w przyszłości w związku z inwestycjami na sąsiednich działkach. Sąd pierwszej instancji podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Po 544/06, oddalając skargę D. B. na postanowienie Wojewody W. z dnia [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę wyraził pogląd, iż słowo "projektowane" w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane odnosi się do obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu związanych z planowaną inwestycją, a niemających ewentualnie powstać w przyszłości w związku z inwestycjami na sąsiednich działkach. Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie wskazał, iż ustalenia i oceny prawne wynikające z tego prawomocnego orzeczenia Sądu dotyczącego powyższych tożsamych kwestii spornych – zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wiążą skład orzekający, gdyż dotyczą oceny prawnej. Ponadto Sąd uznał, że ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowania i utrzymania obiektów budowlanych. W związku z tym właścicielowi nieruchomości sąsiadującej z inwestycją przysługiwały prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu, wywołując skutki wymienione w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego, zaś zdaniem Sądu w niniejszej sprawie do takiego naruszenia nie doszło. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego przedwczesnego wydania zaskarżonej decyzji, bez możliwości wypowiedzenia się skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd przyznał wprawdzie, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., jednak uchybienie to zostało wyeliminowane przez organy administracji. Decyzją z dnia [...] Wojewoda W. uchylił bowiem decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], która została wydana z naruszeniem cytowanego przepisu. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji zawiadomił strony o zebraniu dowodów i materiałów w prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz o przewidywanym terminie wydania decyzji. D. B. zapoznał się z aktami. Późniejszy jego wniosek o zawieszenie postępowania został ostatecznie rozstrzygnięty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. złożył D. B., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przepisów art. 5, 34, 35 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a w szczególności:

a) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie z uwagi na nieuwzględnienie słusznych interesów skarżącego w zakresie projektowanej inwestycji, a zwłaszcza brak zapewnienia mu dostępu do drogi publicznej,

b) naruszenie art. 34 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na błędnym założeniu, iż projekt budowlany zawierający m.in. projekt zagospodarowania terenu obejmuje istniejące i projektowane sieci uzbrojenia terenu, gdzie słowo "sieci projektowane" ograniczone zostało wyłącznie do sieci projektowanych w ramach aktualnej inwestycji, a nie szerzej, tj. do sieci uzbrojenia projektowanych również dla przyszłych inwestycji, szczególnie dla nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim pobliżu projektowanej inwestycji,

c) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegającą na przyjęciu, iż projekt budowlany przedstawiony przez wnioskodawcę, tj. Zarząd Dróg Miejskich w P. spełnia kryterium kompletności, o którym mowa w powołanym przepisie ustawy,

d) naruszenie art. 36 ust.1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę nie wymaga określenia szczególnych warunków w odniesieniu do prowadzenia prac budowlanych,

2) naruszenie przepisów prawa procesowego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 7,11,107 k.p.a., a w szczególności:

a) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w toku załatwiania sprawy administracyjnej,

b) naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku ustosunkowania się organu administracji do twierdzeń strony skarżącej czego skutkiem jest niewystarczające uzasadnienie przesłanek, którymi kierował się organ administracji przy rozstrzyganiu sprawy,

c) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. w dniu [...] organ administracji wydając decyzję nie odniósł się do twierdzeń i zarzutów formułowanych przez skarżącego, skutkiem czego jest naruszenie ww. przepisu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż organy administracji przeprowadziły staranne postępowanie rozpoznawcze, wnikliwie oceniły zgromadzony materiał dowodowy oraz wyczerpująco i w sposób przekonywający uzasadniły swoje decyzje. Zdaniem skarżącego bowiem organy powinny przed wydaniem pozwolenia na budowę odcinka trasy tramwajowej uwzględnić zamierzone inwestycje skarżącego, w szczególności fakt konieczności ustalenia warunków przyłącza elektroenergetycznego na działce skarżącego. Bez takiego ustalenia nie będzie możliwym wypełnienie warunków, które musi spełniać decyzja o pozwoleniu na budowę dla linii tramwajowej. Bezsprzecznym jest zdaniem skarżącego, iż dopiero po ostatecznym uregulowaniu kwestii przyłącza elektroenergetycznego dla działki skarżącego, będzie możliwe uwzględnienie tej inwestycji w pozwoleniu na budowę dotyczącym linii tramwajowej. Przyłącze jest bowiem przyszłym elementem sieci uzbrojenia terenu w obrębie, którego będzie w przyszłości prowadzona budowa linii tramwajowej. W przeciwnym razie bowiem może dojść do sytuacji, w której po wybudowaniu linii tramwajowej inwestycja skarżącego zostanie ponownie zablokowana z uwagi na przeszkody natury technicznej. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki dla zastosowania art. 36 Prawa budowlanego. Uwzględnienie w projekcie budowlanym planowanej przez skarżącego na sąsiedniej działce inwestycji, która wiąże się niezaprzeczalnie z planowaną budową trasy tramwajowej, w projekcie budowlanym jest w niniejszym przypadku jak najbardziej uzasadniona. Z powyższego wynika, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa budowlanego w zakresie wymogów przedmiotowych projektu budowlanego (zwłaszcza art. 34 i 36 Prawa budowlanego) i nie uwzględnia słusznego interesu skarżącego jako inwestora, którego zamierzenie budowlane zbiega się z budową linii tramwajowej. Brak bowiem, rozstrzygnięcia kwestii mediów niezbędnych do wykonania projektowanego przez skarżącego budynku usługowo-handlowego, sprawia iż wykonanie tej inwestycji w przyszłości będzie utrudnione. Skarżący stwierdził, że projekt budowlany Zarządu Dróg Miejskich w P. w żaden sposób nie spełnia kryterium kompletności, który to wymóg wyraźnie wskazuje norma prawna zawarta w art. 35 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy. Nadto, w ocenie skarżącego, na żadnym etapie postępowania administracyjnego skutecznie nie podjęto próby uwzględnienia słusznego interesu skarżącego w projekcie budowlanym, co chociażby wskazywałoby na próbę ugodowego rozstrzygnięcia nakładających się interesów stron. W wyniku tych działań doszło do naruszenia normy prawnej z art. 35 ust. 1 pkt 3 przez zatwierdzenie przez organ administracji publicznej projektu budowlanego, które nie spełnia kryterium kompletności. Skarżący wskazał, że jako właściciel sąsiedniej działki korzysta niewątpliwie z ochrony, która zapewnia art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. W niniejszej sprawie brak poszanowania uzasadnionych interesów skarżącego polega na braku zapewnienia mu dostępu do drogi publicznej poprzez budowę przegród łańcuchowych przy wjeździe na jego działkę, co jest dla skarżącego tym bardziej dotkliwe z uwagi na fakt ograniczenia mu dostępu na jego działkę w wyniku budowy barierek, a także z uwagi na lokalizację obiektu [...]. Nieuwzględnienie interesów skarżącego stanowi w tym przypadku naruszenie w/w przepisu. Nieustosunkowanie się przez organ administracji do twierdzeń strony uznanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, stanowi naruszenie zasady przekonywania. Skarżący podkreślił, że Wojewoda W. nie odniósł się w swej decyzji do wszystkich postawionych przez skarżącego zarzutów, a powinien był to uczynić z urzędu. Niewypowiedzenie się przez organ odwoławczy, co do zarzutów postawionych w odwołaniu stanowi naruszenie art. 107 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej skrótowo P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany zarzutami tej skargi. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której nie stwierdzono w sprawie niniejszej. Rozpoznając zarzuty przedmiotowej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach art. 174 ust. 1 i 2 P.p.s.a. Należy jednak podkreślić, że skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej wymaga, by strona, która kwestionuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego bądź przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji (art. 174 i 176 P.p.s.a.).

Wskazanie naruszonych przepisów następuje przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Strona skarżąca jako podstawy skargi kasacyjnej, zarzucającej naruszenie przepisów prawa procesowego wskazała naruszenie art. 7, art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Wymienione przepisy są przepisami ustawy regulującej postępowanie przed organami administracji, a która nie jest stosowana przez sądy administracyjne. Wprowadzenie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulującej procedurę sądową stanowi, iż Sąd administracyjny rozpoznaje sprawę stosując wyłącznie przepisy tej ustawy i nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem nie można czynić Sądowi zarzutu naruszenia prawa procesowego przez wskazanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jak to czyni niniejsza skarga kasacyjna (vide stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn, GSK 73/04 M. Pr. 2004/14/632, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2004 r. sygn. GSK 125/04 ONSAiWSA 2004/3/67).

Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego może być naruszenie przepisów ustawy wskazanej wyżej z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Takich zarzutów przedmiotowa skarga kasacyjna nie podnosi w ogóle. Zatem zarzuty zgłoszone dotyczące naruszenia postępowania w postaci naruszenia art. 7, 11 i 107 § 1 i 3 k.p.a. nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny także nie podzielił ich zasadności. Przede wszystkim podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej – § 2. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była decyzja Wojewody W. z dnia [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], którą wydano na podstawie art. 36 w zw. z art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 prawa budowlanego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielono pozwolenia na budowę linii tramwajowej w ciągu ulic: [...],[...], Most [...],[...] z wyłączeniem do ulicy [...] oraz dla II etapu na odcinku ulicy [...] do [...] w P..

Skuteczne postawienie zarzutów naruszenia prawa materialnego wyżej wskazanych przepisów prawa budowlanego wymagałoby wykazania, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego wyroku dopuścił się tych naruszeń.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej sprecyzowanym w pkt 1a, b i c stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 133 i 134 P.p.s.a.. dokonał bardzo wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Ocena ta potwierdza zgodność z wymogami prawa budowlanego decyzji organów obu instancji. W świetle tej oceny brak jest podstaw do uznania, że decyzję o pozwoleniu na budowę spornej linii tramwajowej wydano z naruszeniem wskazanych przepisów art. 5, 34, 35 i 36 prawa budowlanego.

Art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego stanowi, iż obiekt budowlany wraz ze związanymi urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Zgodnie z powyższymi wymogami jak ustalił Sąd pierwszej instancji, decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę linii tramwajowej posiadała uzgodnienie Zarządu Dróg Miejskich oraz posiadała wszystkie inne wymagane uzgodnienia, a to:

1) projekt przebudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej,

2) uzgodnienie z Zakładem Dystrybucji Energii – Rejon Dystrybucji P.,

3) uzgodnienie w zakresie przełożenia sieci cieplnej,

4) E.P. Zakład Oświetlenia Drogowego uzgodnił przebudowę oświetlenia ul. [...] do [...].

5) Zakład Gazowniczy P. – uzgodnił projekt przebudowy sieci gazowej,

6) Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne uzgodniło trasę tramwajową, w zakresie trakcji elektrycznej, układów sterowania, przebudowy i budowy drogowych sygnalizacji świetlnych,

7) Wydział Ochrony Środowiska uzgodnił projekt urządzenia zieleni dla trasy tramwajowej.

Także miejski Konserwator Zabytków w P. wyraził zgodę na prowadzenie robót. Także pozytywnie został uzgodniony projekt budowlany przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w P..

Wszystkie ww. pozytywne uzgodnienia planowanej inwestycji linii tramwajowej, przesądzają o zgodności inwestycji z przepisami prawa budowlanego i przepisami technicznymi. Jak słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji, przy wydawaniu pozwolenia na budowę, organy badają czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Z ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, iż skarżący D. B. w toku niniejszego postępowania inwestycyjnego uzyskał "warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej". Ponadto z akt sprawy wynika także, ze skarżący uzyskał pozytywną opinię Zarządu Dróg Miejskich w P. dotyczącą lokalizacji wjazdu i wyjazdu z projektowanego obiektu od strony ul. Pl. [...]. Stanowi to o zapewnieniu skarżącemu dostępu do drogi publicznej, co wyklucza postawienie zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Spełnienie tego wymogu prawnego nie podważa stanowisko skarżącego podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jak i piśmie uzupełniającym, które sprowadzają się do polemiki z słuszną i obiektywną oceną Sądu pierwszej instancji.

W piśmie uzupełniającym autor skargi kasacyjnej podnosi kwestie interesu faktycznego skarżącego, wyrażającego się nie w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, ale akcentującego sprawy finansowe i organizacyjne planowanej inwestycji skarżącego.

Jeśli się zważy, że inwestor zgodnie z regulacją przepisów art. 33 prawa budowlanego złożył wymagana decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji liniowej – tramwajowej, złoży oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożył projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby, a projekt ten posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie, to nie może budzić wątpliwości trafność oceny Sadu pierwszej instancji, iż organy architektoniczno-budowlane nie mogły odmówić inwestorowi wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę przedmiotowej linii tramwajowej.

W świetle całości materiałów sprawy brak podstaw do zakwestionowania decyzji zaskarżonej, brak jakichkolwiek dowodów na podzielenie zarzutów skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 34 ust. 3 i art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.

Na podkreślenie ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zasługuje fakt, że projekt budowlany dotyczący ww. inwestycji tramwajowej w P. został sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego i art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.

Także, jak wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 prawa budowlanego.

Wobec powyższych okoliczności stwierdzić ostatecznie należy, że zarzuty skargi kasacyjnej pozbawione są całkowicie zasadności. Ocenę tę potwierdza dodatkowo stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r. oddalając skargę D. B. na postanowienie organu architektoniczno-budowlanego o odmowie zawieszenia niniejszego postępowania o pozwolenie na budowę linii tramwajowej stwierdził, iż określenie w art. 34 ust. 3 pkt 1 oprawa budowlanego "projektowane" odnosi się do obiektów budowlanych i sieci uzbrojenia terenu związanych z planowaną inwestycją, a niemających ewentualnie powstać w przyszłości z inwestycjami na sąsiednich działkach.

Oznacza to, że kwestia projektowanej inwestycji D. B. zgodnie ze słuszną oceną Sądu wyżej przytoczoną, pozostaje bez wpływu na wydanie pozwolenia na budowę linii tramwajowej zgodnie z wnioskiem inwestora.

Bezzasadność zarzutów skargi kasacyjnej stanowi o jej oddaleniu.

Na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.