Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1281/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 151 P.p.s.a.,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 97 par. 1 pkt 4 kpa, art. 145 par. 1 pkt 8 kpa,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 7 ust.1 i 4 pkt 3 lit. a, art. 15 ust. 1 pkt.1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, cofnął J. B. licencję nr [...]na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzieloną w dniu [...] przez Prezydenta Miasta .

W uzasadnieniu wskazano, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] (sygn. akt sprawy [...]) J. B. otrzymał zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres [...]lat. Tym samym przedsiębiorca przestał spełniać warunek określony w art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5c ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. wyjaśnił, że w dniu [...] Sąd Rejonowy wydał postanowienie, a nie wyrok o pozbawieniu J. B. prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek. Ponadto w dniu [...] Minister Gospodarki wydał decyzję o wykreśleniu przedsiębiorcy J. B. wykonującego działalność pod firmą: Firma Informacji o Działalności Gospodarczej. Po otrzymaniu wymienionych dokumentów, w dniu 11 lipca 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję o umorzeniu postępowania podatkowego.

Odwołujący się wskazał, że w dniu 2 października 2014r. wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o wznowienie postępowania, dlatego też wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, wszczęcie postępowania wyjaśniającego i ewentualne zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7 ust. 1 i 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania J. B., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że analiza akt sprawy bezsprzecznie wskazuje na wystąpienie przesłanki z art.15 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym.

Dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają, iż orzeczenie Sądu Rejonowego z dnia [...] o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej przez J. B. na okres [...] lat jest prawomocne od dnia 11 czerwca 2014r., a z dniem 28 czerwca 2014r. odwołujący się został wykreślony z rejestru przedsiębiorców.

Kolegium podkreśliło, że przepis art.15 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym ma charakter obligatoryjny i w przypadku stwierdzenia, że występuje przyczyna cofnięcia licencji wymieniona w tym przepisie prawa, organ udzielający licencji ma obowiązek jej cofnięcia. Bez znaczenia jest w takim przypadku okoliczność, czy sąd orzekł zakaz prowadzenia działalności wyrokiem czy postanowieniem, ponieważ o rodzaju wydanego orzeczenia decydują odrębne przepisy.

Nie może wpłynąć również na rozstrzygnięcie fakt złożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wznowienie postępowania przez sąd powszechny, ponieważ jest to instytucja nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Dla organu udzielającego licencję wystarczające jest, że orzeczenie sądu jest prawomocne.

Kolegium wyjaśniło, że w przypadku uchylenia w trybie nadzwyczajnym orzeczenia o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej, przedsiębiorca uprawniony jest do złożenia wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców i wydanie licencji przez właściwy organ.

J. B. powyższą decyzję Kolegium zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzucił organowi obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 22 maja 2015 r. będącym uzupełnieniem skargi, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, precyzując iż zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania i rozpoznanie sprawy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.").

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013r. poz. 1414), zgodnie z którym licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób m.in. taksówką cofa się w przypadku, gdy wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją. Jak wynika z literalnego brzmienia omawianego przepisu, organ ma obowiązek cofnąć licencję gdy w obrocie prawnym zaistnieje prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją. Decyzja taka jest więc decyzją związaną, którą organ zobligowany jest wydać w określonych prawem okolicznościach.

W odniesieniu do skarżącego, taką okolicznością okazało się wydanie przez Sąd Rejonowy postanowienia w dniu [...] o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej przez J. B. na okres 5 lat. Postanowienie to na skutek jego niezaskarżenia stało się prawomocne, co wywołuje określone skutki prawne. Wyjaśnić należy, że prawomocność orzeczeń sądowych stosownie do art. 363 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, czyli ich niezaskarżalność, dotyczy tylko zwykłych środków zaskarżenia. Fakt, iż skarżący wszczął postępowanie mające na celu wzruszenie w trybie nadzwyczajnym postanowienia Sądu Rejonowego z dniu [...] , nie zmienia skutku prawomocności tego orzeczenia tj. jego mocy wiążącej wobec strony, sądu który takie orzeczenie wydał oraz innych organów państwowych i organów administracji publicznej (art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego).

Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i niezawieszenie postępowania w sprawie jest chybiony. Z treści tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Według zgodnego stanowiska orzecznictwa i doktryny przyjmuje się, że zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, uzależnione jest od wcześniejszego zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt I SA 1102/02, Kodeks postepowania administracyjnego Komentarz, Barbara Adamiak Wydawnictwo CH. Beck Warszawa 2012 r. str. 381).

Z powyższych względów, złożenie przez J. B. skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego nie mogło stanowić przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż kwestia zakazania przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, została już prawomocnie przez ten Sąd przesądzona.

W realiach niniejszej sprawy, nie jest natomiast wykluczone, w przypadku uchylenia przez sąd powszechny w wyniku wznowienia postępowania sądowego własnego orzeczenia stanowiącego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej objętej przedmiotową licencją, prawo skarżącego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją ostateczną w trybie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.

Poza tym, jak słusznie wskazał organ, ewentualne uchylenie w trybie nadzwyczajnym postanowienia o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej, umożliwia skarżącemu możliwość ponownego złożenia wniosku o wydanie licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżony organ podjął rozstrzygnięcie zgodnie z literą obowiązującego prawa, a Sąd nie dopatrzył się uchybienia przepisom ani prawa materialnego ani prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.