Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1200/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 127 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego J. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] marca 2020 r., Nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie orzekł o uchyleniu decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] listopada 2019 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2012 r., znak: [...], dotyczącej udzielenia B.B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie na terenie działek nr [...] oraz [...] w [...], gm. [...] nad [...], stawu rekreacyjnego wraz z pomostem oraz wylotu o średnicy 200 mm ze stawu do rowu, i orzekł o umorzeniu postępowanie prowadzone przez organ I instancji w całości.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] września 2012 r., znak: [...], Starosta [...] udzielił B.B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie na terenie działek nr [...] oraz [...] w [...], gm. [...] nad [...], stawu rekreacyjnego o parametrach: maksymalna długość: 43,50 m, maksymalna szerokość: 23,50 m; maksymalna głębokość 2,50 m; nachylenie skarp: 1:2 - 1:3, powierzchnia: 760 m2, wraz z pomostem parametrach: długość: 3,50 m, szerokość: 3,5 m, a także wylotu o średnicy 200 mm ze stawu do rowu.

Pismem z 12 grudnia 2018 r. J.P. wniósł do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej Dyrektor RGZW w [...]) o stwierdzenie nieważności ww. rozstrzygnięcia

Dyrektor RGZW w [...] decyzją z [...] listopada 2019 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...].

Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia złożył Pan J.P.

Wydając zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję (numer i data wydania wskazana na wstępie) organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ administracji zobligowany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony, tj. od osoby, która ma legitymację procesową.

Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, kto ma interes prawny. Dalej organ wyjaśnił pojęcie "interesu prawnego" i wskazał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego podstawę materialnoprawną uznania podmiotu za stronę stanowi art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne, który jest przepisem o charakterze lex specialis w stosunku do normy wyrażonej w art. 28 Kpa. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Dalej organ wyjaśnił, że w operacie wodnoprawnym stanowiącym podstawę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego B.B., jednoznacznie określono, że zasięg oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych (stawu z pomostem) ograniczy się do nieruchomości stanowiących własność inwestora (str. 5 operatu wodnoprawnego). W związku z tym organ odwoławczy uznał, że J.P. nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego i nie było również podstaw do uznania go za stronę w postępowaniu nadzwyczajnym. W ocenie organu odwoławczego Dyrektor RZGW w [...] prowadząc analizę danych zawartych w przedmiotowym operacie wodnoprawnym niesłusznie uznał J.P. za stronę postępowania, powołując się na fakt bliskiego sąsiedztwa stawu objętego pozwoleniem wodnoprawnym oraz działki nr ew. [...] będącej współwłasnością wnioskodawcy, na której zgodnie z danymi aktualnymi na 2010 r. zawartymi w ogólnodostępnej bazie Google Earth Pro stwierdzono istnienie urządzenia wodnego (stawu), połączonego z innymi urządzeniami, zlokalizowanymi na działkach sąsiednich, w tym należących do B.B.. Wniosek Pani B. w zakresie wykonania stawu wraz z pomostem nie dotyczył bowiem ingerencji w funkcjonowanie tych urządzeń, nawet jeśli działanie takie byłoby niezbędne w celu realizacji pozwolenia.

Organ końcowo wskazał, że w kontekście uregulowania art. 157 § 2 Kpa oraz w świetle poczynionych przez niego rozważań, nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2012 r., znak: [...], na wniosek J.P.

Pismem z 28 kwietnia 2020 r. skargę na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] marca 2020 r., Nr [...], złożył J.P., w którego imieniu działa profesjonalny pełnomocnik.

W skardze zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. rażące naruszenie przepisów prawa, w tym:

- zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) – poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie;

- zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) – poprzez niewyczerpujące przenalizowanie stanu faktycznego sprawy;

- zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.) – poprzez naruszenie zasad bezstronności i równego traktowania;

- zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) – poprzez niewyczerpujące i niekompletne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji;

- art. 107 k.p.a. – poprzez brak w uzasadnieniu decyzji elementów wymaganych przez przepisy prawa, ogólnikowość uzasadnienia, a także nieścisłości w jego treści, jak również pominięcie okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny sprawy, na potwierdzenie których to okoliczności w aktach przedmiotowej sprawy znajdują się stosowne dowody;

- zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) – poprzez brak kompletnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się Organ przy podejmowaniu decyzji;

- art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. – poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, poprzez wadliwe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy pełna analiza zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego pozwala na przyjęcie, że niewątpliwie Organ wydający pozwolenie wodnoprawne wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa,

- art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka wywołania wykonywaniem decyzji czynu zagrożonego karą, podczas gdy pełna analiza zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że dalsze wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego przez p. B.B. doprowadzić może do wywołania czynu zagrożonego karą,

- art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 i 6 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na wadliwym zobowiązaniu Skarżącego do wyboru pomiędzy nadzwyczajnymi trybami postępowania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, podczas gdy Organ prowadzący postępowanie w sprawie winien był zawiesić postępowanie o wznowienie, do czasu rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności, a następnie po ostatecznym zakończeniu postępowania o stwierdzenie nieważności postępowania, podjąć zawieszone postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności:

- art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez niezasadne przyjęcie, że skoro Skarżący nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego to J.P. jako Skarżący, nie może zostać uznany za stronę także w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym, podczas gdy w sprawie występuje szereg okoliczności przemawiających za koniecznością przyznania Skarżącemu statusu strony.

3. naruszenie:

- art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie przez Organy orzekające rozstrzygnięć negatywnych, które w konsekwencji niezasadnie ograniczają uprawnienia właścicielskie Skarżącego,

- Art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie przez Organy orzekające rozstrzygnięć negatywnych, które w konsekwencji niezasadnie ograniczają prawo własności Skarżącego.

W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I Instancji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych

Skarżący wniósł także o przeprowadzenie w trybie art. 106 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowodu z dokumentów postępowania karnego na okoliczność nieprawidłowości prawnych zaistniałych podczas wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności oraz na okoliczność nieprawidłowości prawnych zaistniałych podczas wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja jest wadliwa bowiem Skarżący winien zostać uznany za stronę niniejszego postępowania. Informacje zawarte w oparcie wodnoprawnym w zakresie braku oddziaływania planowanego do wykonania urządzenia wodnego na nieruchomości sąsiednie są wadliwe i całkowicie bezpodstawne. Skarżący jest współwłaścicielem działek oznaczonych numerami [...] oraz [...], obręb [...], gm. [...]Nad [...]. Stawy, które były objęte postępowaniem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, w zasadzie swoją powierzchnią obejmowały także działkę Skarżącego o numerze [...]. Inwestor, w istocie dokonał jedynie wyodrębnienia stawów z jednego stawu położonego także na obszarze działki Inwestora. Nadto przedmiotowy staw połączony był ciekiem ze stawami położonymi na działkach [...], [...]oraz [...]. Faktyczna przebudowa istniejącego stawu, polegająca na wykonaniu drenażu, który w istocie odciął od odpływu stawy położone na działkach [...],[...]oraz [...], doprowadziła do istotnego zaburzenia stosunków wodnych. Przy większych opadach deszczu woda nie znajduje naturalnego ujścia i istnieje ryzyko przelania się wody przez wykonany sztucznie drenaż. Powyższe okoliczności oraz fakt wzajemnego oddziaływania na siebie stawów oraz ich bliskiego sąsiedztwa uzasadniają przyjęcie, że odmowa przyznania Skarżącemu statusu strony przez Organ II instancji jest całkowicie bezzasadna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych.

W pierwszym rzędzie Sąd wyjaśnia, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o charakterze formalnym. Zaskarżona do tutejszego Sądu decyzja orzeka bowiem o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania przed tym organem z uwagi na stwierdzenie, że Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym z 2012 r.

Zaskarżona do Sądu decyzja ta nie rozstrzyga zatem kwestii merytorycznych. Z uwagi na sentencję decyzji Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w istocie decyzja organu I instancji nie została poddana merytorycznej kontroli instancyjnej. Stąd nie jest możliwe uczynienie zadość żądaniu skargi i uchylenie decyzji organu I instancji, albowiem w takim razie sąd administracyjny dokonałby kontroli merytorycznej decyzji organu I instancji, co nie jest możliwe chociażby z uwagi na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ocena merytoryczna decyzji organu I instancji bez dokonania takiej oceny przez organ odwoławczy, obarczona byłaby naruszeniem tej zasady, a w konsekwencji wyrok sądu obarczony by był wadą nieważności.

Druga kwestia wymagająca omówienia przed przejściem do głównego zagadnienia wokół którego koncentruje się spór w niniejszej sprawie, to sprawa wniosków dowodowych. Wyjaśnić trzeba, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Z regulacji tej wynika, że przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Do tego postępowania dowodowego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Co istotne, celem uzupełniającego postępowania dowodowego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Skoro zatem, w niniejszej sprawie, przedmiotem oceny Sądu jest zasadność uznania że Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, to przeprowadzenie dowodów na okoliczność stwierdzenia nieprawidłowości wydania decyzji organu I instancji oraz decyzji z 2012 stanowiącej pozwolenie wodnoprawne, nie stanowi dowodu niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Jeszcze raz Sąd bowiem podkreśla, że w niniejszej sprawie kontrola Sądu nie obejmuje merytorycznych kwestii, dotyczących wydana decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności ani o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego. Z tych samych względów, Sąd nie odnosi się w niniejszym uzasadnieniu do pism procesowych uczestniczki postępowania – B.B., gdyż dotyczą one strony merytorycznej postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji orzekającej o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego, a nie kwestii proceduralnych dotyczących przymiotu strony tego postępowania.

Przechodząc do istoty spraw, należy przypomnieć że jest nią rozstrzygnięcie, czy skarżącemu – J.P. przysługuje legitymacja do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2012 r., znak: [...], dotyczącej udzielenia B.B. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie na terenie działek nr [...] oraz [...] w [...], gm. [...] nad [...], stawu rekreacyjnego wraz z pomostem oraz wylotu o średnicy 200 mm ze stawu do rowu.

Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym, nie zawsze musi zachodzić tożsamość między podmiotami w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji. To przedmiot decyzji badanej określa krąg podmiotów będących stroną postępowania zarówno zwykłego, jak i prowadzonego w tzw. trybie "nieważnościowym". Stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji w postępowaniu wszczętym z urzędu. Przy tym jednak oceniając przymiot strony postepowania, nie może umknąć organom regulacja dotycząca stron danego stosunku administracyjnego, jeżeli taka znajduje się w przepisach materialnoprawnych regulujących dany przedmiot.

Słusznie zatem zauważył organ odwoławczy, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, winien być oceniany przy uwzględnieniu definicji strony postępowania o pozwolenie wodnoprawne zawartej w ustawie Prawo wodne. Jednak z uwagi na fakt, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana pod rządami ustawy z 18 lipca 2001r. - Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1121), oceny przymiotu stronu postępowania należy dokonać biorąc pod uwagę brzmienie przepisów obowiązujących w dniu jej wydania tj. 3 września 2012 r. Przepisami tymi była zaś wyżej już wspomniana ustawa Prawo wodne z 2001 r., a konkretnie jej art. 127 ust. 7, który wskazuje kogo uważa się za stroną postępowania o udzielenie zezwolenia wodnoprawnego.

Tym samym błędnie posłużył się organ odwoławczy w zaskarżonej do Sądu decyzji, przy ocenie przymiotu strony, przepisami obowiązującymi obecne, tj. przepisami ustawy Prawo wodne z 2017 r. Dodatkowo, w ocenie Sądu, błędnie oparł organ II instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji konkluzje wyłącznie o informacje wynikające z operatu wodnoprawnego z sierpnia 2012 r. Powyższe uchybienia czynią zaskarżoną do Sądu decyzję wydaną przedwcześnie.

Zgodnie z przepisami obecnie obowiązującymi stroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. (art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 2017 r.)

Natomiast w myśl postanowień art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne z 2001r., stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest:

1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego;

2) właściciel wody w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których będą wprowadzane ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego;

4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

5) właściciel powierzchni ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

6) uprawniony do korzystania oraz uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Stąd ponownie rozstrzygając kwestię odwołania J.P. od decyzji Dyrektora RZGW Wód Polskich w [...], organ II instancji będzie zobligowany ocenić przysługujący mu przymiot strony w oparciu o ww. zacytowany przepis, tj. art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne z 2001 r..

Przy tym zauważyć trzeba, że ani przepisy ustawy obecnie obowiązującej, ani też przepisy ustawy z 2001 r., nie ograniczały czynienia ustaleń w zakresie stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego, a w konsekwencji najczęściej również postępowania o stwierdzenie nieważności takiego pozwolenia, do zgromadzenia i oceny informacji dotyczących zakresu oddziaływania inwestycji, dla której wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, podanych w operacie wodnoprawnym. Oczywiście organ może posłużyć się zawartymi w takim operacie informacjami, jednak – stosując się do reguł obowiązujących w k.p.a. – ma obowiązek zweryfikowania ich pod kątem informacji wynikających przed 1 stycznia 2018 r. z art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne z 2001 r., a po tej dacie z art. 401 ustawy Prawo wodne z 2017 r. To organ bowiem odpowiada za ustalenie stron postępowania, a nie podmiot sporządzający operat wodnoprawny. I to organ ostatecznie podejmuje decyzję, komu przymiot strony będzie przysługiwał.

Przy tym, szczególnie nieuzasadnione jest opieranie ustaleń o treść operatu, jeżeli nie zawiera on – tak jak w niniejszej sprawie – żadnego wyjaśnienia ani omówienia wniosków z niego wynikających. Operat wodnoprawny znajdujący się w aktach, w zakresie nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego urządzenia wodnego, zawiera jedno zdanie, stanowiące wyłącznie konkluzję. To stanowczo zbyt mało informacji dla kategorycznego wyrażania stwierdzeń dotyczących kręgu osób, którym przysługuje przymiot stron postępowania dotyczącego decyzji stanowiących pozwolenie wodnoprawne. Powyższe w ocenie Sądu narusza art. 7, 77, 80 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne z 2001 r. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że organ I instancji szczegółowo przeanalizował kwestię zasięgu oddziaływania spornego urządzenia wodnego i wskazał, ze w punkcie 5. operatu wodnoprawnego (z sierpnia 2012r.), na podstawie którego została wydana sporna decyzja, dotyczącym stanu prawnego nieruchomości w zasięgu oddziaływania wskazano, że zasięg ten ogranicza się do nieruchomości stanowiących własność inwestora. Załącznik do operatu wodnoprawnego - "Wykaz nieruchomości wokół działek nr [...] i [...] obr. [...], gm. [...] nad [...] " zawiera m.in. współwłaścicieli działki nr [...], tj. M. i J.P. Wykaz działek wokół nieruchomości, na której zlokalizowany jest staw nie oznacza jednocześnie, że są to działki będące w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Celem weryfikacji, czy składający wniosek J.P. powinien zostać uznany za stronę postępowania, a zatem czy posiada legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, organ przeanalizował operat wodnoprawny stanowiący podstawę do wydania spornej decyzji, argumenty podniesione przez skarżącego oraz mapy poglądowe ogólnodostępne (mapy.geoportal.gov.pl; aplikacja Google Earth Pro). Z dołączonych załączników graficznych (mapy do celów projektowych 1:500) do decyzji Wójta Gminy [...] nad [...] nr [...] z dnia [...].07.2012r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu hodowlanego oraz pomostu na działkach nr [...] i [...] obr. [...], gm. [...] nad [...], wynika, że działka nr [...] obr. [...] sąsiaduje z działkami, na których zlokalizowany jest staw, niemniej na działce nr [...] nie zostały wrysowane rodzaje użytków. Linia przerywana z oznaczeniem Ws może sugerować, że na sąsiedniej działce występuje użytek w postaci gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi. Z treści operatu wodnoprawnego wynika, że staw zlokalizowany będzie we wschodniej części działki nr [...] i północno - wschodniej części działki nr [...], wylot ze stawu zlokalizowany będzie w południowo - zachodniej części stawu, zachowana zostanie rzędna zwierciadła wody oraz istniejący odpływ wody (dzięki wykonaniu wylotu do rowu). W operacie wodnoprawnym wskazano, że staw będzie zasilany wodami gruntowymi. Brak jest jakiekolwiek informacji na temat działek sąsiadujących i oddziaływania na nie. Z załączników graficznych do operatu wodnoprawnego również nie wynika, co znajdowało się na działkach sąsiadujących z projektowanym stawem. Z mapy poglądowej (data 2010r.) dostępnej w aplikacji Google Earth Pro wynika, że w 2010r. zarówno na działkach objętych spornym pozwoleniem wodnoprawnym jak i na działce skarżącego znajdował się staw połączony ze stawem znajdującym się częściowo na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...]. Na działce nr [...] obr. [...] widoczny jest również rów (ciek niewyróżniony) uchodzący do [...]. Z mapy poglądowej pochodzącej z w/w źródła, datowanej na 2013r., wynika wyraźny rozdział pomiędzy stawem wykonanym zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...].09.2012r., a stawem znajdującym się na działce nr [...] obr. [...] (widoczna grobla). Na mapie poglądowej dostępnej na portalu mapy.geoportal.gov.pl (mapa topograficzna) na działkach nr [...] oraz [...] obr. [...] widoczny jest sporych rozmiarów staw z oznaczeniem W, połączony z ciekiem. Powyżej w/w stawu, na działkach nr [...],[...] oraz [...] znajdują się dwa stawy (oznaczone jako W) połączone ze sobą, a ostatecznie ze stawem na działkach nr [...] i [...]. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt bliskiego sąsiedztwa obu stawów (stan na dzień dzisiejszy), należy uznać, że J.P. jest stroną postępowania i posiada legitymację do złożenia wniosku w trybie art. 156 K.p.a.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, poza zaleceniami zawartymi powyżej, dokona również szczegółowej oceny trafności wyżej przywołanego stanowiska organu I instancji i dopiero po tak dokonanej analizie uzna w kontekście art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne z 2001 r. czy J.P. przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] września 2012 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w pkt 2 sentencji.