Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 849/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35a pkt 9 lit. a, art. 35c ust. 5 pkt 1, art. 6c ust. 1 i ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a) i lit. b), art. 2 ust. 1 pkt 14a
journal: Dz.U. 2019 poz 660
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 48 ust. 11 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1292
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. R. Firma "(...)" (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja "(...)"Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "organ", "Prezes UOKiK") z "(...)" stycznia 2020 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 35a pkt 9 lit. a, art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r., poz. 660 dalej: "u.s.m.k.j.p.") w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1668), utrzymująca w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z [...] października 2019 r., wymierzającą Stronie karę pieniężną.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UOKiK wyjaśnił, że inspektorzy reprezentujący "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej [...] lipca 2019 r. przeprowadzili kontrolę w składzie węgla w "(...)", ul. "(...)","(...)", należącym do Strony, dotyczącą identyfikacji kontrolowanego przedsiębiorcy oraz obowiązków określonych w art. 6c i art. 6d u.s.m.k.j.p., tj. wystawiania świadectwa jakości paliwa stałego i jego właściwej treści oraz dokonanie zakupu kontrolnego celem sprawdzenia przekazania każdemu podmiotowi, który nabywa to paliwo, poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii tego świadectwa, a także kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorcę obowiązków określonych w art. 7 ust. 7a u.s.m.k.j.p., tj. zakazu wprowadzania do obrotu niektórych rodzajów paliw stałych. W toku kontroli stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca wprowadzając do obrotu paliwo stałe w postaci węgla kamiennego ekogroszek, stanowiącego przedmiot zakupu kontrolnego, dokonanego przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w "(...)", Delegatura w "(...)"w ilości 50 kg (2 worki po 25 kg), nie wystawił dokumentu potwierdzającego spełnienie przez to paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1890, dalej: "rozporządzenie jakościowe"), tj. świadectwa jakości dla węgla kamiennego ekogroszek. W czasie kontroli ustalono, że w składzie znajdowało się 10 ton węgla kamiennego ekogroszek w cenie 960,00 zł/ tonę (wartość: 9.600 zł).

Organ wyjaśnił, że ustalenia kontroli, oraz informacje o przepisach prawa, zostały zawarte w protokole kontroli "(...)", którego jeden egzemplarz przekazano osobie upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego przedsiębiorcy, w dniu zakończenia kontroli tj. 6 sierpnia 2019 r. Protokół został podpisany bez uwag. Przedsiębiorca nie skorzystał z możliwości zgłoszenia uwag do protokołu kontroli na piśmie.

Organ wskazał następnie, że pismem z 16 września 2019 r. zawiadomiono Stronę o wszczęciu przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia w drodze decyzji kary pieniężnej z tytułu niewystawienia świadectwa jakości dla paliwa stałego, co narusza art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p. oraz pouczono Stronę o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, tj. m.in. składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. W piśmie z 24 września 2019 r. Strona poinformowała "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, że w roku 2018 wprowadziła do obrotu paliwa stale w kwocie 3.358.510,47 zł (brutto). Nie skorzystała natomiast z innych przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym praw.

"(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej "(...)" października 2019 r. wydał na podstawie art. 35a pkt 9 lit. a w związku z art. 35d ust. 1 pkt 1 oraz art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p. oraz art. 104 K.p.a., decyzję Nr "(...)"wymierzającą Stronie karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., przez to że w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego - węgla kamiennego (ekogroszek), o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a u.s.m.k.j.p., nie wystawił dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu jakościowym.

Strona pismem z 25 października 2019 r. odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej względnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Prezes UOKiK rozpoznając odwołanie Strony, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie wskazał, że przedsiębiorcy są obowiązani do wystawiania dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach szczególnych, zwanego świadectwem jakości - wprowadzając je do obrotu. Przedsiębiorcy są również obowiązani do przekazywania podmiotom kupującym, świadectw jakości w momencie wprowadzania paliw stałych do obrotu, a także do przechowywania ich przez okres 2 lat. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., tj. wystawienia i przekazania kupującemu świadectwa jakości wprowadzanych do obrotu paliw stałych, w myśl art. 35a pkt 9 lit. a u.s.m.k.j.p., podlega karze pieniężnej. Ustalenie, iż w dniu kontroli tj. [...] lipca 2019 r. Strona dokonała sprzedaży 2 worków ekogroszku bez wystawienia świadectwa jakości, organ I instancji dokonał na podstawie zakupu kontrolnego dokonanego przez inspektorów opisanego w ustaleniach kontroli, oraz zgromadzonego materiału dowodowego w tym oświadczeń kontrolowanego, które zostały udokumentowane w protokole kontroli oraz aktach sprawy. Strona w ww. oświadczeniu wskazuje, iż być może natłok pracy bądź zbyt duża liczba klientów spowodowała, iż przeoczył ten fakt. Pismem z 6 sierpnia 2019 r. Strona wyjaśniła, iż nie posiadała świadectw jakości ponieważ wydawała je klientom, którzy nabywali u niego paliwa stałe. Natomiast w piśmie z 24 września 2019 r. Strona oświadczyła, iż w 2018 r. do obrotu wprowadziła paliwa stałe w kwocie 3 358 510,47 zł (brutto). Organ wskazał, że to Strona dysponuje dokumentami i wiedzą dotyczącą cen zakupu i sprzedaży oferowanych partii paliw stałych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK podkreślił, iż "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.), dokonując przy tym wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając decyzję administracyjną w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Strona, będąc wprowadzającym do obrotu paliwa stałe przeznaczone do spalania w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, uchybiła obowiązkowi, nałożonemu na nią przez art. 6c u.s.m.k.j.p., poprzez nie wystawienie i nie przekazanie świadectwa jakości paliwa stałego w momencie wprowadzania go do obrotu, co zostało ustalone podczas kontroli i udokumentowane w protokole kontroli. W związku z powyższym Strona naruszyła tym samym podstawowe akty prawne, ustanowione w celu zapewnienia podmiotom kupującym kluczowych informacji o nabywanym paliwie tj. uzyskanie rzetelnej i wyczerpującej informacji na temat danego produktu, co jest bardzo istotne z punktu widzenia ochrony interesów i praw konsumentów. Prezes UOKiK uznał w związku z tym za bezpodstawne i nie zasługujące na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 § 1 K.p.a.

Organ wyjaśnił następnie, że "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ustalił wysokość kary pieniężnej na najniższym możliwym poziomie 10.000,00 zł., zgodnie z art. 35c ust. 5 u.s.m.k.j.p. Ponieważ w toku kontroli wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego ustalono poniżej kwoty 200.000 zł. (tj. 9 600 zł) wymierzono karę pieniężną, której wysokość nie mogła być mniejsza niż 10.000 zł oraz nie większa niż 25.000 zł.

Organ podkreślił również, że ponieważ art. 35d ust. 4 u.s.m.k.j.p., wymienia przesłanki ustalenia wysokości kary pieniężnej, tym samym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego Dział IVA, w tym wspominany przez Stronę art. 189d K.p.a., nie mają zastosowania. Organ dodał, że art. 35d ust. 4 u.s.m.k.j.p., dotyczy przesłanek ustalenia wysokości kary pieniężnej, a nie podstaw jej zastosowania. W rozpatrywanej sprawie podstawę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej stanowi art. 35a pkt. 9 lit. a u.s.m.k.j.p. i w sposób nie budzący wątpliwości określa mechanizm nakładania kary, tj. albo przedsiębiorca wystawia świadectwo i nie podlega karze, albo go nie wystawia i podlega karze. Dlatego zrzut naruszenia art. 189d K.p.a., organ uznał za bezpodstawny.

Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 189f § 1 K.p.a. wyjaśnił, że o znikomej wadze naruszenia nie można mówić w przypadku, gdy wymagane przepisami świadectwo jakości paliw stałych nie było wystawione i nie było wydane podmiotom, zawiera bowiem ono bardzo istotne z punktu widzenia ochrony interesów i praw konsumentów informacje dotyczące jakości danego paliwa stałego.

Organ wyjaśnił również, że przeanalizował możliwość zastosowania art. 189f § 2 K.p.a. i wskazał, że w przypadku decyzji związanych, gdzie w przepisach prawa wskazany jest termin wykonania konkretnego obowiązku, zaprzestanie naruszenia prawa po wskazanym w ustawie terminie nie może być kwalifikowane jako zaprzestanie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 189f § 2 K.p.a.

Prezes UOKiK uznał za niezasadny zarzut przeprowadzenia kontroli bez uprzedniego poinformowania Strony. Wskazał, że do przeprowadzania kontroli jakości paliw stałych na podstawie przepisów u.s.m.k.j.p. stosuje się przepisy art. 48 ust. 11 pkt 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292). Zgodnie natomiast z art. 48 § 11 pkt 3 ww. ustawy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy kontrola jest przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Strona została poinformowana o treści powyższego przepisu w pierwszym akapicie opisu ustaleń kontroli, w protokole "(...)".

Pismem z 18 lutego 2020 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezes UOKiK z "(...)"stycznia 2020 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającego się w szczególności w pominięciu przedstawionych przez Skarżącego argumentów w składanych wyjaśnieniach,

2) art, 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niepełnym i niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym, a przez to wadliwe uzasadnienie decyzji,

3) art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do władzy publicznej i z naruszeniem zasady proporcjonalności,

4) art. 189d K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę szeregu ważnych okoliczności mogących mieć wpływ na sam fakt wymierzenia kary pieniężnej, jak i jej wysokość,

5) art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnej oceny, iż waga naruszenia przez Skarżącego normy prawnej nie nosiła cechy znikomości,

6) naruszenie przepisów ustawy o inspekcji handlowej poprzez przeprowadzenie kontroli bez uprzedniego poinformowania przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli,

7) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o treść dokumentu protokołu kontroli.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że art. 6c u.s.m.k.j.p., został niedawno wprowadzony bowiem wszedł w życie 12 września 2018 r. Minister Energii wydał rozporządzanie w sprawie wzoru świadectwa jakości paliw stałych 27 września 2018 r., które weszło w życie w listopadzie 2018 r. a sama kontrola miała miejsce przed upływem jednego roku od wdrożenia obowiązku wystawiania świadectwa. Zdaniem Strony ta okoliczność winna mieć znaczenie w niniejszej sprawie, a nie została dostatecznie uwzględniona przez organy orzekające w sprawie.

Skarżący podniósł również, że wobec bezspornych okoliczności w rodzaju: a) zaewidencjonowanie przeprowadzonej transakcji poprzez wystawienie paragonu sprzedaży, b) duży ruch w momencie kontroli na składzie budowlanym w "(...)", c) zakup przez kontrolujących raptem po jednym 25 kg worku węgla, łącznie 50 kg w dwóch workach, d) ustalenia w toku prowadzonego postępowania w oparciu o wyjaśnienia Skarżącego, faktu iż zakupuje on paliwo stałe - węgiel od jedynego dostawcy to jest firmy "(...)" SA z siedzibą w "(...)". Przy czym w tym miejscu wskazać należy, na gwarantowaną jakość dostarczanego przez ww. podmiot węgla spełniającego wysokie kryteria jakości, w przeciwieństwie do węgla sprowadzanego na terytorium RP np. z Rosji, e) niewielka marża uzyskiwana przez podmiot dokonujący finalnej sprzedaży na rzecz końcowego odbiorcy, f) aktualnie trudne warunki prowadzenia działalności gospodarczej (m.in. firma zatrudnia około 50 osób na obszarze słabo uprzemysłowionym, zatory płatnicze, duża konkurencja. Przy czym osoby zatrudnione w FUH "(...)" to nierzadko jedyni żywiciele swych rodzin) – wysokość nałożonej kary jest niewspółmierna do stwierdzonego przewinienia. Stwierdzone naruszenie, zdaniem Skarżącego, ma znikomą wagę, a organy I i II instancji nie uzasadniły w ogóle dlaczego wysnuły wniosek o znaczącej wadze wykazanego uchybienia. Zdaniem Skarżącego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do skorzystania z instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył Skarżącemu karę pieniężną z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., przez to że w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego - węgla kamiennego (ekogroszek), nie wystawił dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu jakościowym.

Zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, zwany dalej "świadectwem jakości". Paliwami stałymi, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a) i lit. b) u.s.m.k.j.p., są: a) węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego, b) produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania. Jak wynika natomiast z art. 6c ust. 2 u.s.m.k.j.p., kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe (ust. 2). Świadectwo jakości jest przechowywane przez przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, przez okres 2 lat, licząc od dnia jego wystawienia (ust. 3).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 14a u.s.m.k.j.p., wprowadzanie do obrotu paliw stałych oznacza sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, a więc z przeznaczeniem do użycia w: 1) gospodarstwach domowych; 2) instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów organu I instancji [...] lipca 2019 r. w składzie węgla w "(...)"należącym do Skarżącego, poprzedzonej dokonaniem zakupu kontrolnego węgla kamiennego ekogroszek w ilości 50 kg (2 worki po 25 kg), stwierdzono, że Skarżący nie wystawił dokumentu potwierdzającego spełnienie przez zakupione paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu jakościowym, nie wypełniając obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.s.m.k.j.p.

Powyższe ustalenia opisane w protokole kontroli "(...)", nie budzą wątpliwości w sprawie co potwierdza również Skarżący w skardze wskazując na bezsporne w sprawie okoliczności w rodzaju m.in.: zaewidencjonowanie przeprowadzonej transakcji poprzez wystawienie paragonu sprzedaży, zakup przez kontrolujących po jednym 25 kg worku węgla, łącznie 50 kg w dwóch workach oraz przedstawiając argumenty mające uzasadnić niewystawienie świadectwa jakości w związku z dokonaną sprzedażą dwóch worków po 25 kg węgla kamiennego ekogroszek.

Nie można zatem uznać za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art, 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niepełnym i niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym, a przez to wadliwe uzasadnienie decyzji, ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o treść dokumentu protokołu kontroli oraz zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażającego się w szczególności w pominięciu przedstawionych przez Skarżącego argumentów w składanych wyjaśnieniach.

W ocenie Sądu ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającym z powyższych przepisów. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

Niepodważalne w niniejszej sprawie ustalenia dotyczące sprzedaży przez Skarżącego paliwa stałego – węgla kamiennego ekogroszek w ilości 50 kg (2 worki po 25 kg), bez wystawienia świadectwa jakości wbrew wymogom art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.s.m.k.j.p., uzasadniają wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 35a pkt 9 lit. a) u.s.m.k.j.p. Zgodnie z tym przepisem, karze pieniężnej podlega przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi nie wystawia świadectwa jakości. Zgodnie natomiast z art. 35c ust 5 u.s.m.k.j.p., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 9 i 10, wynosi: 1) od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł; 2) od 25 001 zł do 100 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200 000 zł.

Ponieważ wysokość kary pieniężnej została określona w art. 35c ust 5 u.s.m.k.j.p., w postaci przedziałów możliwych wysokości kar, ustawodawca w art. 35d ust. 4 u.s.m.k.j.p., określił przesłanki, które organ powinien uwzględnić przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Zgodnie z tym przepisem zatem Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 35c ust. 5, uwzględnia dotychczasową działalność przedsiębiorcy dokonującego naruszenia, wielkość obrotu z tej działalności lub wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu przez tego przedsiębiorcę w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia kontroli.

W świetle tej regulacji nie mają wpływu na ustalenie wysokości nakładanej kary pieniężnej na podstawie art. 35c ust 5 u.s.m.k.j.p., okoliczności podnoszone przez Skarżącego takie jak termin wejścia w życie omawianych przepisów prawa, duży ruch w momencie kontroli na składzie Skarżącego, zakup przez kontrolujących raptem po jednym 25 kg worku węgla, łącznie 50 kg w dwóch workach, ustalenia iż Skarżący zakupuje paliwo stałe od jedynego dostawcy o gwarantowanej wysokiej jakość dostarczanego przez ten podmiot węgla, niewielka marża uzyskiwana przez podmiot dokonujący finalnej sprzedaży na rzecz końcowego odbiorcy oraz trudne warunki prowadzenia działalności gospodarczej, duża konkurencja, zatory płatnicze i zatrudnianie około 50 osób na obszarze słabo uprzemysłowionym, nierzadko jedynych żywicieli swych rodzin.

Dlatego za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do władzy publicznej i z naruszeniem zasady proporcjonalności. Należy przy tym podkreślić, że w świetle przytoczonych powyżej przepisów prawa, ustawodawca uznał, że w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego bez wystawienia przez przedsiębiorcę świadectwa jakości, nie przekracza kwoty 200 000, niezależnie od faktycznej jego wartości, najniższą karą pieniężną za to przewinienie jest kara w wysokości 10.000 zł. W takiej też wysokości, a więc najniższej z przewidzianej przez ustawodawcę, została na Skarżącego nałożona kara pieniężna przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z czym zgodził się Prezes UOKiK. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że wysokość nałożonej kary jest niewspółmierna do stwierdzonego przewinienia.

Sąd uznał również za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 189d K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę szeregu ważnych okoliczności mogących mieć wpływ na sam fakt wymierzenia kary pieniężnej, jak i jej wysokość. W świetle bowiem treści art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się, ponieważ w art. 35d ust. 4 u.s.m.k.j.p., ustawodawca określił przesłanki, które organ powinien uwzględnić przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie miał w niniejszej sprawie zastosowania art. 189d K.p.a.

Sąd stwierdza także, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnej oceny, iż waga naruszenia przez Skarżącego normy prawnej nie nosiła cechy znikomości. W ocenie Sądu, z mającej zastosowanie w niniejszej sprawie regulacji prawnej wynika, że ustawodawca uznał, że każde naruszenie obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., niezależnie od wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego, nie jest naruszeniem, którego wagę można by uznać za znikomą. Wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego ma znaczenie dla ustalenia przedziały w którym ma się mieścić wysokość nałożonej kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Każde zatem naruszenie obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 u.s.m.k.j.p., w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł, jest istotnym naruszeniem tego przepisu, za które przewidziana jest kara pieniężna o najniższej wysokości – 10.000 zł. Z tych względów, w ocenie Sądu, Prezes UOKiK prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że o znikomej wadze naruszenia nie można mówić w przypadku, gdy wymagane przepisami świadectwo jakości paliw stałych nie było wystawione i nie było wydane podmiotom, zawiera bowiem ono bardzo istotne z punktu widzenia ochrony interesów i praw konsumentów informacje dotyczące jakości danego paliwa stałego.

Sąd uznał również za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy przepisów ustawy o inspekcji handlowej poprzez przeprowadzenie kontroli bez uprzedniego poinformowania przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Prezes UOKiK prawidłowo wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy kontrola jest przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Dlatego przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola składu węgla Skarżącego przez inspektorów "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, odbyła się z godnie z prawem.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej oraz Prezes UOKiK przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto stołeczne Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia), a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.