Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 780/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 i 2, art. 107 par. 2 pkt 1, art. 108 par. 1 i 2, art. 118 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant starszy referent Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi O.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. i 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "Naczelnik", "organ pierwszej instancji") wszczął z urzędu postępowanie w zakresie solidarnej odpowiedzialności podatkowej p. O. K. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wraz z K. A. S.A. oraz z p. E. D. i p. K. S. za niewykonane zobowiązania podatkowe ww. spółki z tytułu podatku od towarów i usług za 12/2015r. i 03/2016r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 04/2016r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony wraz z K. A. S.A., NIP: [...] z siedzibą w W. przy ul. S. wraz z p. E. D. oraz p. K. S. , za niewykonane zobowiązania podatkowe ww. spółki z tytułu: podatku od towarów i usług za:

– grudzień 2015r. w kwocie 27.989,16 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 6.656,00 zł, koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 934,10 zł,

– marzec 2016r. w kwocie 1.690,00 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 368,00 zł, koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 17,23 zł,

podatku dochodowego od osób fizycznych za:

– kwiecień 2016r. w kwocie 10.678,00 zł. odsetki za zwłokę w kwocie 2.268,00 zł, koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 1.138,44 zł.

W odwołaniu od ww. decyzji, zarzucono jej naruszenie:

1) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") polegające na nieuwzględnieniu wszystkich przepisów prawa dotyczących sytuacji członka zarządu spółki akcyjnej,

2) art. 122 O.p. polegające na niepełnym i niewłaściwym dokonaniu oceny materiału dowodowego, w szczególności nieustosunkowania się do zapisów wynikających z KRS oraz Statutu Spółki,

3) art. 180 O.p. polegające nieustosunkowaniu się przez Organ na żadnym etapie postępowania do okoliczności określonych w piśmie pełnomocnika członka zarządu dotyczących okoliczności, że działania członka zarządu były ograniczone do działań związanych z marketingiem,

4) art. 116 O.p. - poprzez niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisu wobec Odwołującej się - wobec faktu zawartego w KRS - tj. określenia dokładnego zakresu działań Odwołującej jak również wobec faktu braku podpisywania przez Skarżącą sprawozdań finansowych Spółki.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dyrektor zalecił, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy winien uzupełnić materiał dowodowy sprawy w zakresie przesłanek wyłączenia od odpowiedzialności, o których mowa w art. 116 § 1 O.p., w tym umożliwiający dokonanie precyzyjnych ustaleń "właściwego czasu" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu Skarżącej, wraz z p. E. D. oraz p. K. S. oraz K. A. S.A. za niewykonane zobowiązania podatkowe ww. spółki z tytułu:

podatku od towarów i usług za:

– grudzień 2015r. w kwocie 27.989,16 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 9.086,00 zł, koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 934,10 zł,

– marzec 2016r. w kwocie 1.690,00 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 515,00 zł, koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 17,23 zł,

podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4) za:

– kwiecień 2016r. w kwocie 10.678,00 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 3.195,00 zł, koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 1.138,44 zł.

Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów procedury administracyjnej, tj.:

– art. 6 i art. 7 w związku z art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie, dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji z całkowitym pomięciem dyrektywy nakazującej uwzględnienie słusznego interesu strony,

– art. 8 k.p.a. wskutek nierozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść skarżącego oraz poprzez brak rzeczowego odniesienia się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

– art. 104 § 2 i art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy,

– art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jej podstawy faktycznej i prawnej,

– art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, co miało istotny wpływ na wynik postępowania,

2) przepisów prawa materialnego poprzez mylne i niedokładne przeanalizowanie intencji i treści art. 116 O.p. - w szczególności brak odniesienia się przez Organ do istoty sprawy, tj. okoliczności istotnej, tj. faktu wpisu do KRS zakresu kompetencji każdego z członków zarządu.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że w przedmiotowej sprawie okolicznością faktyczną był nie tylko fakt uczestniczenia w zarządzie spółki ale jednocześnie fakt, że Ustawodawca dokonał wpisu dotyczącego określonych kompetencji w KRS i w Statucie Spółki jak również okoliczność, że Skarżąca nie składała oświadczeń woli w imieniu Spółki. Pełnomocnik zarzucił, że Organ w żaden sposób nie odniósł się do zagadnienia najistotniejszego, tj. jaki charakter ma ujawniony w KRS wpis dotyczący kompetencji każdego z członków zarządu. Pełnomocnik wskazał, że wpis danych do KRS ma charakter formalno-prawny

a zatem nie można w sposób dowolny proponować zapisów umieszczanych w KRS - i nie można wnioskować, że zapisy te nie mają żadnego znaczenia. Należy przy tym wskazać, że Organ w żaden sposób nie odniósł się do istoty sprawy - i tym samym nie sformułował swojego stanowiska, wskutek czego naruszył zasady prawa administracyjnego.

Pełnomocnik wskazał, że działania Skarżącej nie miały charakteru pozornego lub fikcyjnego - ponieważ była ona wpisana do KRS i miała określone obowiązki, które realizowała. Zatem w ocenie pełnomocnika zapis w KRS posiada znaczenie ekskulpacyjne dotyczące wiedzy Skarżącej o stanie spraw w spółce, ponieważ będąc członkiem zarządu ds. marketingu Strona nie miała obowiązku dowiadywać się o stan spółki w szczególności, gdy w skład zarządu wchodziła również wiceprezes ds. finansowych i główny prezes. Strona nie tytko nie miała obowiązku dbać o sprawy spółki - w związku z osobną funkcją członka zarządu ds. finansowych ale przede wszystkim nie powinna wchodzić w kompetencje innej osoby. Jednocześnie skoro miała obowiązek dbania o sprawy marketingowe - to w tym obszarze odpowiedzialności była zobowiązana za staranne działania. Skarżąca również nie posiadała wzoru podpisu w banku - zatem nie realizowała żadnych finansowych zobowiązań spółki. Te okoliczności wskazują, że Strona nie pełniła swojej funkcji w sposób, który można by określić mianem "faktycznego zarządzania spółką".

Pełnomocnik wskazał, że nie można wysnuć wniosku, że Strona winna była znać stan spółki za 2015 rok - ponieważ rok obrotowy kończył się dopiero w listopadzie 2016 roku - i dopiero na ten dzień sprawozdanie finansowe odzwierciedlało stan spółki a nie za 2015 rok - co sugeruje organ - Strona nie była w stanie uzyskać informacji wcześniej - ponieważ sprawozdanie było dopiero sporządzane.

W przedmiotowej sprawie zapis dotyczący zakresu odpowiedzialności nie wynikał jedynie z wewnętrznej umowy członów zarządu, ale przede wszystkim ze Statutu Spółki oraz jawnego dostępnego KRS - zatem spełniona została przesłanka o istnieniu faktycznych okoliczności dotyczących ekskulpacji. W przeciwnym razie, gdyby przyjąć stanowisko, że każdy członek zarządu odpowiada, wówczas zapis powyższy byłby zbędny i nie powinien w ogóle funkcjonować jako zapis w KRS. Tymczasem zapis w KRS ma znaczenie dla wierzycieli w zakresie ich wiedzy o kompetencji i tym samym odpowiedzialności.

Pełnomocnik zaznaczył, że Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu A. S.A. w okresie od dnia 25 kwietnia 2014r. do 29 maja 2016r., tj. do dnia złożenia rezygnacji. Rezygnacja została złożona stosownie do przepisów skutecznie. W związku z czym za okres objęty postępowaniem może odpowiadać jedynie w tym okresie, kiedy faktycznie i formalnie była członkiem zarządu z uwzględnieniem poniższych okoliczności.

Odnosząc się do kwestii odpowiedzialności Pani O. K. pełnomocnik wskazał, że Strona od samego początku powołania do Zarządu miała określone obowiązki i zakres jej obowiązków również był uwidoczniony w KRS. Odpowiadała za sprawy marketingowe i tylko w takim zakresie zajmowała się sprawami spółki. Zgodnie z wpisem pełniła funkcję WICEPREZES ZARZĄDU DO SPRAW MARKETINGU. Jednocześnie należy wskazać, że nie podpisywała dokumentów księgowych składanych do KRS - czynił to Prezes Zarządu z Wiceprezesem ds. finansowych.

Zdaniem pełnomocnika nie bez znaczenia jest okoliczność, że wspólnik zmienił statut spółki w ten sposób, że doszło do zmiany roku obrotowego i przesunięto rozliczenie za 2015r. i 2016r. na koniec 2016 roku. Tym samym Strona w czasie gdy była w zarządzie spółki nie mogła dowiedzieć się o rzeczywistym stanie spółki albowiem nie miała takiej możliwości jak również nie otrzymywała takich informacji. Tym samym doszło do spełnienia przesłanki ekskulpacyjnej polegającej na niezłożeniu bez swojej winy wniosku o upadłość. W przedmiotowej sprawie doszło do określenia kompetencji poszczególnych członków zarządu wraz z wpisem tych kompetencji do KRS. Przesunięcie okresu rozliczeniowego spowodowało, że Pani O. K. nie miała możliwości zapoznania się ze stanem spółki ponieważ w tym czasie, gdy była w zarządzie spółki walne zgromadzenie za bieżący okres jej funkcjonowania nie odbyło się z powodów formalnych tj. zmiany roku obliczeniowego. Tym samym zostały spełnione przesłanki dotyczące braku rzeczywistej wiedzy co do rzeczywistego stanu spółki. Tylko bowiem dokumenty sporządzane na walne zgromadzenie mogłyby być dla Skarżącej źródłem wiedzy o spółce i jej kondycji. Zważywszy, że zajmowała się jedynie marketingiem - nie miała szansy na zdobycie takiej wiedzy. Pełnomocnik stwierdził, że Spółka nie zaprzestała płacenia długów w sposób trwały, nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości w czasie, gdy Skarżąca w 2014 roku objęła stanowisko w zarządzie a zaległość dotyczy 2016 roku, gdy Strona złożyła rezygnację a wcześniej nie posiadała wiedzy o spółce ponieważ rok obrotowy w spółce jeszcze się nie skończył. Również w okresie uczestnictwa w zarządzie Skarżącej - ani US ani ZUS nie występował przeciwko spółce

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Naczelnika z [...] lutego 2020 r.

Dyrektor wskazał, że podstawę przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na Skarżąca za zaległości K. A. S.A. stanowią przepisy Rozdziału 15 Działu III ustawy Ordynacja podatkowa Następnie Dyrektor przytoczył treść art. 107 § 1, art. 107 §2 pkt 2 i 4, art. 108 §1-§3 O.p.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zaległości podatkowe K. A. S.A. w podatku od towarów i usług za 12/2015r. i 03/2016r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 04/2016r. powstały w wyniku nieuiszczenia w całości podatku wynikającego z deklaracji i korekt deklaracji VAT-7 i PIT-4R składanych przez Spółkę w Urzędzie Skarbowym W. W związku z powstałymi zaległościami Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystawił nw. tytuły wykonawcze:

VAT - podatek od towarów i usług:

– nr 11078.2016. z dnia 30 sierpnia 2016r., obejmujący zaległość za grudzień 2015r. w części kwoty 9.435,20 zł, doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 22 września 2016r.,

– nr 108.2017, z dnia 18 stycznia 2017r., obejmujący zaległość za grudzień 2015r. w części kwoty 2.424,00 zł, doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 27 marca 2017 r.

– nr 7788.2017, z dnia 26 lipca 2017 r., obejmujący zaległość za grudzień 2015 r. w części kwoty 16.130,00 zł, doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 28 sierpnia 2017 r.,

– nr 6789.2016, z dnia 21 czerwca 2016 r., obejmujący zaległość za marzec 2016 r., doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 22 lipca 2016 r.,

PIT-4R - podatek dochodowy od osób fizycznych

– nr 7793.2017, z dnia 26 lipca 2017 r., obejmujący zaległość m.in. za kwiecień 2016 r., doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 28 sierpnia 2017 r.

Zatem egzekucja administracyjna prowadzona wobec majątku K. A. S.A. została wszczęta poprzez doręczenie Spółce odpisów ww. tytułów wykonawczych. Natomiast postępowanie podatkowe w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącej za zaległości podatkowe K. A. S.A. z tytułu podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wszczęte przez Naczelnika w dniu [...] listopada 2018 r., tj. z chwilą doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] listopada 2018 r. W ocenie organu odwoławczego zestawienie ww. dat dowodzi, że w rozpatrywanej sprawie warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do osoby trzeciej, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 O.p. został spełniony.

Następnie Dyrektor, po przywołaniu treści art. 116 §1,§2 i §4 O.p. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki odpowiedzialności, tj. bezskuteczność egzekucji w stosunku do Spółki K. A. S.A. oraz pełnienie przez Skarżącą funkcji członka zarządu tej Spółki w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych objętych niniejszą decyzją.

Dyrektor, po wskazaniu terminów płatności zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych podkreślił, że okoliczność pełnienia przez Skarżącą obowiązków członka zarządu ww. Spółki w okresie powstania zaległości podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za 12/2015r. i 03/2016r. oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za 04/2016r. potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS oraz stosowne uchwały Zgromadzenia Wspólników. Z powyższego wynika, iż Skarżąca pozostawała członkiem zarządu K. A. S.A. od dnia 28 stycznia 2014 r. do dnia 23 maja 2016 r., tj. w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za 12/2015r. i 03/2016r. oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za 04/2016r. Dyrektor wskazał również, że z akt sprawy wynika, iż w okresie objętym zaskarżoną decyzją w skład zarządu K. A. S.A. wchodzili także K. S. i E. D.

Następnie Dyrektor wskazał, że w świetle art. 116 § 1 O.p. podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki ma nie tylko okoliczność ich powstania podczas pełnienia obowiązków członka zarządu spółki, ale również bezskuteczność egzekucji z majątku podatnika. Dyrektor, po przywołaniu czynności podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym wskazał, że przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku podatnika została w sprawie spełniona.

Przechodząc do oceny wystąpienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 O.p. dotyczących możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności podatkowej, Dyrektor wskazał, że wykazanie przesłanek negatywnych, których zaistnienie wyklucza odpowiedzialność osoby trzeciej, z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 116 § 1 O.p. obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi określone okoliczności.

Powyższe oznacza, że członek zarządu chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoba trzecia powinien wykazać, że:

– we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149 i 398) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo

– niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

– istnieje konkretny majątek spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Dyrektor wskazał następnie, że mimo iż ciężar wykazania ziszczenia się przynajmniej jednej z ww. negatywnych przesłanek odpowiedzialności ciąży na stronie postępowania podatkowego, to zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowo-administracyjnym w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (uchwała NSA w Warszawie z 10.08.2009r. sygn. akt II FPS 3/09). Odpowiedzialność członka zarządu może zatem wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku należy więc ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony.

Następnie po przywołaniu treści art. 116 §1 O.p. oraz art. 11 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2017r.. poz. 2344 ze zm.) Dyrektor wskazał, że ustawa Prawo upadłościowe wprowadza dwie niezależne od siebie przesłanki ogłoszenia upadłości: utrata zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań oraz nadmierne zadłużenie. Przesłanki te mają charakter alternatywny i równorzędny, co oznacza, że zaistnienie chociażby jednej z nich daje podstawę do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy. Moment ziszczenia się choćby jednej z wyżej wymienionych przesłanek jest zatem tym czasem, kiedy członek zarządu, chcący uwolnić się od odpowiedzialności z art. 116 O.p., powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcie postępowania układowego. Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Dyrektor stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby została spełniona którakolwiek z przesłanek wyłączających odpowiedzialność Skarżącej za zaległości podatkowe K. A. S.A. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego K. A. S.A. zaprzestała wykonywania wymagalnych zobowiązań podatkowych, w czasie gdy członkiem jej zarządu pozostawała Strona. O powyższym świadczą nieuregulowane zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2015r., marzec 2016r. oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za kwiecień 2016r. w łącznej kwocie należności głównej 40.357,16 zł.

K. A. S.A. posiada także zaległości na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Mając na uwadze nieuregulowane zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2015r. w wysokości 27.989,16 zł oraz za marzec 2016r. w wysokości 1.690,00 zł, których termin płatności przypadał odpowiednio na dzień 25 stycznia 2016r. oraz na dzień 25 kwietnia 2016r., a także z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych za marzec 2016r., którego termin płatności przypadał na dzień 15 kwietnia 2016r., w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji maj 2016r. był momentem, w jakim K. A. S.A. stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i rozpoczął swój trzydziestodniowy termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Oznacza to, że Strona będąca wówczas członkiem zarządu Spółki, zobowiązana była złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości zarządzanego podmiotu. Jednocześnie w odpisie z KRS brak jest informacji dotyczącej wszczęcia postępowania upadłościowego, układowego, lub naprawczego w okresie pełnienia przez Stronę funkcji w zarządzie.

Dyrektor wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że Spółka w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2015r. wykazała stratę w kwocie 3.663.047,13 zł. Dyrektor zaznaczył, że ze sprawozdań finansowych Spółki wynikało, że w 2014r. łączna wartość zobowiązań krótkoterminowych i zobowiązań długoterminowych stanowi kwotę 6.339.099,70 zł i przewyższa wartość środków trwałych i aktywów obrotowych o kwotę 1.600.981,18 zł, natomiast w 2015r. łączna wartość zobowiązań krótkoterminowych i zobowiązań długoterminowych stanowi kwotę 6.274.038.57 zł i przewyższa wartość środków trwałych i aktywów obrotowych o kwotę 1.305.605,01 zł. Zatem zarówno zeznanie roczne CIT-8 złożone przez Spółkę za 2015r., jak i bilanse Spółki sporządzone na dzień 31 grudnia 2014r. oraz na dzień 31 grudnia 2015r. nie potwierdzają dobrej sytuacji finansowej K. A. S.A. Łączna wartość zobowiązań długoterminowych i krótkoterminowych przewyższa wartość środków trwałych i aktywów obrotowych, Spółka wykazuje także brak rezerw na zobowiązania oraz stratę z lat ubiegłych. Tym samym w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe.

Zatem w ocenie organu odwoławczego w czasie pełnienia przez Skarżącą obowiązków w zarządzie K. A. S.A. zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości wskazane w art. 10 w związku z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe.

Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy sprawy o dokumenty źródłowe, odnośnie zaistnienia przesłanek wyłączenia od odpowiedzialności, o których mowa w art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa; o materiał dowodowy umożliwiający dokonanie precyzyjnych ustaleń "właściwego czasu" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości (m.in. dane z ZUS).

Następnie Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. członek zarządu spółki kapitałowej może uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej gdy wykaże, że niezgłoszenie wniosku o upadłość bądź niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy. Dyrektor zaznaczył, że Strona zarzuciła mylne i niedokładne przeanalizowanie intencji i treści art. 116 O.p. - w szczególności brak odniesienia się przez Organ do faktu wpisu do KRS zakresu kompetencji każdego z członków zarządu. Odnosząc się do powyższego Dyrektor wskazał, że Strona została wpisana w Krajowym Rejestrze Sądowym jako Wiceprezes Zarządu do spraw marketingu. Natomiast, jak wskazał organ pierwszej instancji, przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2017, poz. 177 ze zm.) opisane w rozdziale III - Organy Spółki, oddział 1 Zarząd nie przewidują podziału funkcji Członków Zarządu na: Wiceprezesa Zarządu do spraw marketingu, Wiceprezesa Zarządu do spraw finansów i organizacji oraz Wiceprezesa Zarządu do spraw nadzoru korporacyjnego. Art. 371 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych stanowi, że jeżeli Zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw Spółki, chyba że statut stanowi inaczej. W dokumentach rejestracyjnych Spółki K. A. S.A. brak jest dokumentu zwierającego dokładny opis kompetencji, należących do Skarżącej. Ze statutu Spółki w żaden sposób nie wynika ograniczenie kompetencji Strony. Nawet gdy Członek Zarządu zgodnie z wewnętrznym podziałem kompetencji, jest odpowiedzialny wyłącznie za kwestie związane z marketingiem Spółki, pozostaje to bez wpływu na jego ewentualną odpowiedzialność za zobowiązania Spółki. Przekazanie spraw podatkowych innej osobie, nie prowadzi do ograniczenia odpowiedzialności Członka Zarządu.

Dyrektor wskazał, że decydując się na pełnienie funkcji członka zarządu Spółki Skarżąca przyjęła na siebie odpowiedzialność za wszelkie konsekwencje prawne z tego płynące. Potencjalny brak wiedzy odnośnie do faktycznych zobowiązań Spółki przez członka zarządu nie ma wpływu na ocenę istnienia przesłanki przewidzianej w art. 116 § 1 pkt 1 O.p., zwalniającej członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

Dyrektor wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, skoro w okresie pełnienia funkcji w zarządzie spółki przez Stronę zachodziły przesłanki ogłoszenia jej upadłości, a wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony, to brak zgłoszenia rzeczonego wniosku był spowodowany winą członka zarządu, a co za tym idzie nie zaszła przesłanka wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p.

Przechodząc do ostatniej przesłanki negatywnej odpowiedzialności członka zarządu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. polega ona na wskazaniu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W niniejszej sprawie Strona nie wskazała mienia K. A. S.A., z którego możliwe byłoby wyegzekwowanie zaległości podatkowych w znacznej części.

Na ww. decyzję Dyrektora pismem z dnia 22 lutego 2021r Skarżąca działająca przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej

naruszenie przepisów procedury administracyjnej:

a) art. 6 i art. 7 w związku z art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie zbadania wszechstronnego całokształtu okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie, dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji z całkowitym pomięciem dyrektywy nakazującej uwzględnienie słusznego interesu strony, w szczególności poprzez nie odniesienie się przez Organ I i II instancji do kwestii niezajmowania się sprawami finansowymi K. A. Spółka Akcyjna i mylne wskazanie, że członkowie zarządu spółki dokonali między sobą wewnętrzny podział kompetencji - gdy tymczasem informacja o kompetencjach

i zakresie działania poszczególnych członków zarządu została uwidoczniona zarówno w Statucie Spółki, jak i w jawnym dokumencie jakim jest KRS spółki,

b) art. 8 k.p.a. wskutek nierozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść Skarżącej oraz poprzez brak rzeczowego odniesienia się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - z którego wynikało, Skarżąca nie zajmowała się sprawami finansowymi spółki i informacja ta była uwidoczniona w KRS - co w swoim wywodzie Organ I i II instancji całkowicie pominął.

c) art. 75 ustawy k.p.a. - poprzez pominięcie dowodu jakim jest informacja zawarta w KRS Spółki,

d) art. 104 § 2 i art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, ponieważ ani organ I ani II instancji nie poświęcił informacji zawartej w KRS co do kompetencji poszczególnych członków zarządu spółki z o.o. żadnej analizy w szczególności poprzez niewskazanie jaki charakter ma wpis ujawniony w KRS w zakresie kompetencji poszczególnych członków zarządu z punktu widzenia art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa odpowiadającej co do treści art. 299 KSH i dlaczego pominął powyższą okoliczność,

e) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jej podstawy faktycznej i prawnej w szczególności odnosząc się do kwestii ujawnienia w KRS spółki akcyjnej zakresu kompetencji poszczególnych członków,

f) art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 116 Op. poprzez mylną interpretację i błędną analizę stanu prawnego - w szczególności brak odniesienia się przez Organ do istoty sprawy, tj. okoliczności istotnej, tj. faktu wpisu do KRS zakresu kompetencji każdego z członków zarządu spółki akcyjnej i działanie każdego z poszczególnych członków zarządu w zakresie swoich kompetencji.

i na tej podstawie wniesiono o: zmianę przedmiotowej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. braku przesłanek z art. 116 O.p. lub uchylenie przedmiotowej decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 4 maja 2021 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wskazał, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor nie wskazał żadnych okoliczności, które by odnosiły się do przedmiotowego stanu faktycznego i prawnego. Organ całkowicie pomija konsekwentnie okoliczności ujawnienia w KRS zakresu działania skarżącej oraz okoliczności braku składanych podpisów pod sprawozdaniami spółki. Skarżąca działała jedynie w określonym wymiarze - i jednie w tym zakresie powinna być odpowiedzialna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, gdzie kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana "p.p.s.a.", zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ewentualnie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Kontroli Sądu została poddana decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Skarżącej – Pani O. K. solidarnie ze spółką K. A. S.A. (zwanej dalej Spółką) oraz pozostałymi członkami zarządu: Panią E. D. i Panem K. S. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. oraz marzec 2016 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w formie zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń wykazanych w deklaracji PIT-4R za kwiecień 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Zważywszy, że decyzja dotyczy zaległości podatkowych powstałych po 1 stycznia 2016 r., zastosowanie znajdą przepisy Rozdziału 15 Działu III ustawy Ordynacja podatkowa pt. "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich" w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. .

Zgodnie z art. 116 §1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zgodnie z. art. 116 §2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Odpowiedzialność członka zarządu za należności obciążające spółkę jako płatnika przewiduje art. 107 § 2 pkt 1 O.p., za odsetki od zaległości podatkowej – § 2 pkt 2 tego artykułu, koszty postępowania egzekucyjnego - §2 pkt 4 tego artykułu.

Zgodnie z art. 108 § 1 i §2 O.p. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (§1). Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed:

1) upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania;

2) dniem doręczenia decyzji:

a) określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

c) w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług,

d) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę,

e) określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a

3) dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w §3 stanowiącym, iż w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

4) dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w przypadku, o którym mowa w § 3a stanowiącym, iż w razie odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika lub płatnika z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a.

Zważywszy, że w odniesieniu do przedmiotowych zaległości podatkowych (z tyt. podatku VAT za grudzień 2015 r. oraz marzec 2016 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w formie zaliczek od wypłaconych wynagrodzeń wykazanych w deklaracji PIT-4R za kwiecień 2016 r.) zostało uprzednio wszczęte postępowanie egzekucyjne (w zakresie zaległości z tytułu podatku VAT za grudzień 2015 r. tyt. wykonawcze nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. – k. 165-166 akt egzekucyjnych, nr 108.217 z 18 stycznia 2017 r – k. 130 akt egzekucyjnych, nr 7788.2017 z 26 lipca 2017 r. – k. 122 akt egzekucyjnych; w zakresie zaległości z tytułu podatku VAT za marzec 2016 r. tyt. wykonawczy nr [...] z [...] czerwca 2016 r. – k. 168 akt egzekucyjnych; w zakresie podatku dochodowego wynikającego z deklaracji PIT-4R za kwiecień 2016 r. tyt. wykonawczy nr [...] z [...] lipca 2017 r. – k. 104), warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do Skarżącej jako osoby trzeciej (co nastąpiło w dn. 14 listopada 2018 r. – t. II, k. 373 akt administracyjnych – w związku z doręczeniem postanowienia z dn. [...] listopada 2018 r.), o którym mowa w art. 108 §2 pkt 3 i §3 O.p., jak zasadnie podnosi Dyrektor w zaskarżonej decyzji, został spełniony.

Zgodnie ze wskazanym wcześniej art. 116 §2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

W tym kontekście należy zauważyć, że Spółka jako podatnik podatku od towarów i usług obowiązana była zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177 poz. 1054 z późn. zm.) bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego (...). Stosownie do ww. przepisu terminy płatności zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2015r upłynął dnia 25 stycznia 2016r., za marzec 2016r. upłynął dnia 25 kwietnia 2016r.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) płatnicy przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20-go miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, przesyłając w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym roczną deklarację, według ustalonego wzoru. Stosownie do ww. przepisu termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za kwiecień 2016r. upłynął w dniu 20 maja 2016r.

Ze znajdującego się w aktach sądowych (t. II, k. 522 akt administracyjnych) odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. wynika, że wpisem z dnia 25 kwietnia 2014 roku (wpis nr 1) została wpisana jako członek zarządu (wiceprezes zarządu do spraw marketingu) Pani O. K. , jednocześnie została wykreślona z dniem 9 listopada 2016 r. (wpis nr 8), wpisem z dnia 25 kwietnia 2014 roku (wpis nr 1) została wpisana jako członek zarządu (wiceprezes zarządu do spraw finansów i organizacji) Pani E. D. , jednocześnie została wykreślona z dniem 9 listopada 2016 r. (wpis nr 8), wpisem z dnia 25 kwietnia 2014 roku (wpis nr 1) został wpisany jako członek zarządu (prezes zarządu) Pan K. S., przy czym brak wpisów w zakresie jego wykreślenia z rejestru, wpisem z dnia 17 września 2015 r. roku (wpis nr 5) został wpisany jako członek zarządu (wiceprezes zarządu do spraw nadzoru korporacyjnego) Pan G. M. , jednocześnie został wykreślony z dniem 18 grudnia 2015 r. (wpis nr 7). W tym miejscu wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się uchwała nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 28 stycznia 2014r. (t. II, k. 38 akt administracyjnych), którą Pani O. K. została powołana na stanowisko wiceprezesa zarządu Spółki oraz rezygnacja Pani O. K. z funkcji Członka Zarządu K. A. S.A. złożona Przewodniczącemu Rady Nadzorczej w dniu 23 maja 2016r. (t. II, k. 8 akt administracyjnych), podobnie jak rezygnacja Pani E. D. o rezygnacji z funkcji Członka Zarządu Spółki z dniem 1 lipca 2016 r. (t. II, k. 9 akt administracyjnych).

Zatem w terminach płatności zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. oraz marzec 2016 r. upływających odpowiednio 25 stycznia 2016 r. oraz 25 kwietnia 2016 r. oraz w terminie płatności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za kwiecień 2016r. upływającym w dniu 20 maja 2016r. Skarżąca, Pani E. D. oraz Pan K. S. , pełnili obowiązki członków zarządu Spółki. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 116 §2 O.p.

Niewątpliwie również w sprawie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 118 §1 ab initio O.p. dotycząca tego, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Zważywszy na to, że termin płatności rzeczonych zaległości przypadł na 2016 r., wskazany termin upłynąłby z końcem 2021 r.

Warunkiem orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej było wykazanie przez Organ, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Oznacza to sytuację, kiedy cały majątek Spółki nie pozwala na realizację roszczenia pieniężnego wierzyciela podatkowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2532/16). Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 roku, sygn. akt II FPS 6/08).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Organ wykazał istnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. W zaskarżonej decyzji opisano czynności, które były podejmowane w toku postępowania egzekucyjnego względem Spółki i wskazano, że wielokrotnie podejmowano czynności zmierzające do wyegzekwowania zaległości podatkowych K. A. S.A. dokonując zajęć oraz prób zajęć rachunków bankowych Spółki, banki prowadzące rachunki Spółki niejednokrotnie wskazywały, że dokonane zajęcia nie mogą być zrealizowane z uwagi na zbieg egzekucji. Dyrektor wskazał m.in., że informacje z systemu CERBER oraz OGNIVO nie przyczyniły się do ujawnienia rachunków bankowych mogących być przedmiotem skutecznej egzekucji. Nie ujawniono kontrahentów zobowiązanej Spółki w rejestrze JPK. W poszukiwaniu innych składników majątkowych Spółki Organ egzekucyjny wystosował zapytania do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK, które nie dostarczyły informacji o rachunkach bankowych Spółki oraz że Spółka nie posiada ruchomości i nieruchomości z których można by dokonać skutecznego zajęcia egzekucyjnego. Analiza systemu POLTAX również nie ujawniła zdarzeń mogących być przedmiotem skutecznej egzekucji. Z ustaleń dokonanych przez poborcę skarbowego w dniu 3 kwietnia 2018r. wynikało, iż pod adresem W., ul. S. Spółka K. A. S.A. nie prowadzi działalności. W związku z powyższym w dniu [...] czerwca 2018r. postanowieniem nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W., działając na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017r. poz. 1201. z późn. zm.) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec K. A. S.A. (k. 328 akt egzekucyjnych). Tym samym, jak wskazano wyżej, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Organ wykazał istnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec Spółki.

Mając na uwadze wykazanie powyższych przesłanek, niezbędne jest odniesienie się do tego, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 sierpnia 2009 roku, sygn. akt II FPS 3/09 "w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony".

Zgodnie z art. 10 ustawy Prawo upadłościowe upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W myśl art. 11 ust. 1a 1 ustawy Prawo upadłościowe domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nie ma znaczenia to, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy tylko niektórych z nich. Nie ma też znaczenia wielkość niewykonanych przez dłużnika zobowiązań. Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące, nawet wówczas, gdy na bieżąco wykonuje te zobowiązania. W myśl art. 11 ust. 5 ustawy Prawo upadłościowe domniemywa się, że zobowiązania pieniężne dłużnika przekraczają wartość jego majątku, jeżeli zgodnie z bilansem jego zobowiązania, z wyłączeniem rezerw na zobowiązania oraz zobowiązań wobec jednostek powiązanych, przekraczają wartość jego aktywów, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

W tym miejscu należy zauważyć, że jak wskazuje się w doktrynie w odniesieniu do art. 11 ust. 1 i 1a ustawy Prawo upadłościowe "[g]dy opóźnienia w płatnościach (licząc od najdawniej wymagalnej wierzytelności pieniężnej) przekraczają 3 miesiące, dłużnik może rozważać dalsze prowadzenie działalności bez złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o ile racjonalna ocena własnej sytuacji majątkowej daje uzasadnione podstawy do przyjęcia, że zdolność płatnicza będzie w niedługim czasie odzyskana. Przy 3-miesięcznym opóźnieniu w płatnościach to wierzyciel staje się bowiem uprzywilejowanym z domniemania określonego w art. 11 ust. 1a i to na dłużniku spoczywa ciężar dowodu, że pomimo takiej skali opóźnienia nie utracił zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych." (A. J. Witosz, H. Buk [w:] D. Chrapoński, W. Gewald, W. Klyta, A. Malmuk-Cieplak, M. Mozdżeń, A. Torbus, A. J. Witosz, H. Buk, Prawo upadłościowe. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2021, art. 11). Jednocześnie w doktrynie wskazuje się (powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego), że "[n]ie można zgodzić się z literalną wykładnią art. 11 ust. 1 pr. upadł., która nakazuje przyjąć, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a więc gdy tych zobowiązań jest przynajmniej dwa (wyrok NSA z 25.06.2014 r., II FSK 1743/12, LEX nr 1518904), albowiem oparty jest on tylko na literalnym brzmieniu przepisu i nie uwzględnia sytuacji, w której spółki z jednym wierzycielem (bo wcześniej spłacono innych) byłyby w uprzywilejowanej sytuacji. Naruszałoby to ich równość wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) (wyrok NSA z 10.01.2012 r., II FSK 1329/10, LEX nr 1107585; wyrok WSA w Warszawie z 29.01.2010 r., III SA/Wa 1561/09, LEX nr 576319)" (S. Babiarz [w:] B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, S. Babiarz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 116).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Spółka w dn. 1 stycznia 2016 r. złożyła deklarację VAT-7 za grudzień 2015 r. (t. II, k. 314 akt administracyjnych) z wykazaną kwotą podatku podlegającego wpłacie 9.661 zł (kwota ta została następnie skorygowana do 12.085 zł korektą deklaracji złożoną w dn. 23 listopada 2016 r. – t. II, k. 318 akt administracyjnych i ostatecznie skorygowana do 28.215 zł korektą deklaracji złożoną w dn. 3 kwietnia 2017 r. – t. II, k. 320 akt administracyjnych) do dnia 25 stycznia 2015 r., która nie została uregulowana (kwota jedynie 225,84 zł (a więc niecałe 3% tej należności) została wpłacona w dn. 4 maja 2016 r. – t. II, k. 306 akt administracyjnych). Na dzień 15 kwietnia 2016 r. przypadł termin płatności składek na ubezpieczenie społeczne (jak wynikało z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dn. 3 stycznia 2020 r. (t. II, k. 451 akt administracyjnych), Spółka zalegała m.in. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 03.2016 do 07.2016, 10.2016; ubezpieczenie zdrowotne za okres od 04.2016 07.2016 r., 10.2016; FPiFGŚP za okres od 05.2016 do 07.2016 r.), które nie zostały zapłacone. Na dzień 25 kwietnia 2016 r. przypadł termin płatności podatku VAT za marzec 2016 r. wynikający ze złożonej przez Spółkę w terminie (w dniu 25 kwietnia 2016 r. – t. II, k 316 akt administracyjnych) deklaracji VAT-7. Tym samym stwierdzić należy, że na kwiecień 2016 r. przypadł upływ 3 miesięcznego terminu braku płatności zobowiązania podatkowego wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r., w tym miesiącu wystąpiły również inne płatności (płatność składek na ubezpieczenie społeczne za marzec 2016 r. oraz zobowiązanie z tytułu podatku VAT za marzec 2016 r.), które nie zostały uregulowane. Zasadnie zatem uznał Dyrektor, że na dzień 15 kwietnia 2016 r. zaistniała przesłanka uznania Spółki za niewypłacalną (brak wykonywania wymagalnych zobowiązań przestał mieć charakter incydentalny, skoro kolejne zobowiązanie przestało być regulowane) i w terminie nie później niż trzydziestu dni od tego dnia powinien zostać zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, do czego zobowiązana była Skarżąca i czego nie uczyniła (okoliczność bezsporna). Mając na uwadze powyższe w sprawie nie zachodzi przesłanka wyłączająca odpowiedzialność na mocy art. 116 §1 pkt 1 lit. a O.p. - we właściwym czasie nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości (w tym czasie nie zostało również otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) ani zatwierdzony układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne). W tym miejscu należy zauważyć, że zważywszy na to, że w art. 11 ust. 1 i 3 ustawy Prawo upadłościowe przewiduje dwie równorzędne podstawy wystąpienia niewypłacalności (utratę zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych – ust. 1 w zw. z ust. 1a oraz gdy zobowiązania pieniężne dłużnika będącego osobą prawną przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące – ust. 3), stwierdzenie wystąpienia niewypłacalności związanej z utratą zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, o której mowa w art.11 ust. 1 (w zw. z ust. 1a) ustawy Prawo upadłościowe, wyłącza potrzebę rozważania istnienia podstawy niewypłacalności, o której mowa w art. 11 ust. 3 ustawy Prawo upadłościowe.

W tym miejscu należy podkreślić, że nawet jeżeli przyjąć, że przesłanka niewypłacalności wystąpiła nie w dniu 15 kwietnia 2016 r. ale – w związku z przewidzianym w art. 11 ust. 1a ustawy Prawo upadłościowe domniemaniem dotyczącym tego, że opóźnienie winno przekraczać trzymiesięczny termin na wykonanie zobowiązania podatkowego za grudzień 2015 r. (z terminem płatności 25 stycznia 2016 r.) – w dniu 25 kwietnia 2016 r., to i tak Skarżącą podlegałaby wskazanemu obowiązkowi zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości (mimo że przed upływem 30 dni od daty wystąpienia przesłanki upadłości złożyła rezygnację –która została złożona Przewodniczącemu Rady Nadzorczej w dniu 23 maja 2016r.). Jak wskazuje się w orzecznictwie (w odniesieniu do 14-to dniowego terminu przewidzianego w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (w brzmieniu do 31 grudnia 2015 r.), co należy jednak również odnieść do 30-to dniowego terminu przewidzianego w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe (w brzmieniu po 1 stycznia 2016r.)) "art. 21 ust. 1 u.p.u.n., który stanowił w brzmieniu właściwym dla sprawy niniejszej, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Przepis ten expressis verbis określa termin, w którym dłużnik jest zobowiązany najpóźniej zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że termin 14 dni od chwili stwierdzonej niewypłacalności, o której mowa w art. 11 ust. 2 u.p.u.n. jest terminem maksymalnym dla złożenia wniosku, liczonym od wystąpienia przyczyny uzasadniającej jego zgłoszenie (wyrok SN z 15 lutego 2018 r., I UK 557/16). Rygor, o którym mowa w art. 21 ust. 1 p.u.n., jest emanacją naczelnej zasady prawa upadłościowego (tj. ochrony praw wierzycieli) i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 o.p. ściśle (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 października 2017 r., I SA/Bd 643/17).". W konsekwencji Skarżąca ów wniosek powinna zgłosić przed złożeniem własnej rezygnacji (skoro przesłanka wystąpienia niewypłacalności wystąpiła w okresie, gdy była jeszcze członkiem zarządu).

Skarżąca nie wykazała również wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 116 §1 pkt 1 lit. b O.p., to jest, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy Skarżącej. W tym względzie Sąd nie podziela stanowiska zawartego w skardze. Pełnomocnik Skarżącej zarzuca i wywodzi, że

– organ nie wskazał, czy Skarżąca podejmowała faktyczne działania jako członek zarządu, czy nie

– organ nie odniósł się do tego jaki charakter ma ujawniony w KRS wpis dotyczący kompetencji każdego z członków zarządu

– ujawniony w KRS wpis, że Skarżąca była "wiceprezesem zarządu do spraw marketingu" posiada znaczenie ekskulpacyjne dotyczące wiedzy Skarżącej o stanie Spółki. Skarżąca nie miała obowiązku, w związku z faktem bycia członkiem zarządu ds. marketingu, dowiadywać się o stan Spółki, w szczególności, gdy w skład zarządu wchodziła również wiceprezes ds. finansowych i główny prezes. Skarżąca nie tylko nie miała obowiązku dbać o sprawy Spółki – w związku z osobną funkcją członka zarządu ds. finansowy – ale przede wszystkim nie powinna wchodzić w kompetencje innej osoby, skoro te były określone i ujawnione dla wierzyciela w KRS. W konsekwencji Skarżąca również nie posiadała wzoru podpisu w banku, a zatem nie realizowała żadnych finansowych zobowiązań Spółki. To wszystko wskazuje, że Skarżąca nie pełniła swojej funkcji w sposób, który można by określić mianem "faktycznego zarządzania Spółką" w zakresie finansów albowiem jej obszarem były sprawy marketingowe.

– Skarżąca nie prowadziła spraw Spółki w zakresie pozwalającym na zapoznanie się ze stanem finansowym Spółki, a co za tym idzie nie można Jej postawić zarzutu zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości.

– Nie można wysnuć wniosku, że Skarżąca winna była znać stan spółki za 2015 rok - ponieważ rok obrotowy kończył się dopiero w listopadzie 2016 roku - i dopiero na ten dzień sprawozdanie finansowe odzwierciedlało stan spółki za 2015 rok - Skarżąca nie była w stanie uzyskać informacji wcześniej - ponieważ sprawozdanie było dopiero sporządzane.

– w przedmiotowej sprawie zapis dotyczący zakresu odpowiedzialności nie wynikał jedynie z wewnętrznej umowy członów zarządu ale przede wszystkim ze Statutu Spółki oraz jawnego dostępnego KRS - zatem spełniona została przesłanka o istnieniu faktycznych okoliczności dotyczących ekskulpacji. W przeciwnym razie, gdyby przy jąć stanowisko, że każdy członek zarządu odpowiada - wówczas zapis powyższy byłby zbędny i nie powinien w ogóle funkcjonować jako zapis w KRS. Tymczasem zapis w KRS ma, zdaniem Skarżącej, znaczenie dla wierzycieli w zakresie ich wiedzy o kompetencji i tym samym zakresie odpowiedzialności każdego z członków zarządu

– Skarżąca odpowiadała za sprawy marketingowe i tylko w takim zakresie zajmowała się sprawami spółki. Zgodnie z wpisem pełniła funkcję wiceprezes zarządu do spraw marketingu. Jednocześnie należy wskazać, że nie podpisywała dokumentów księgowych składanych do KRS - czynił to Prezes Zarządu z Wiceprezesem ds. finansowych.

Odnosząc się do powyższego, należy w pierwszej kolejności rozważyć jakie znaczenie miało powołanie Skarżącej na stanowisko "Wiceprezesa Zarządu do spraw marketingu" (co zostało ujawnione w KRS). W tym kontekście należy zauważyć, że nie budzi wątpliwości to, że powołanie Skarżącej na wskazane stanowisko oznaczało powołanie Jej na członka zarządu Spółki (będącego jednocześnie wiceprezesem zarządu do spraw marketingu). Zgodnie bowiem z art. 368 §2 k.s.h. zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków. W tym miejscu należy wskazać również, iż zgodnie z §14 ust. 4 i 5 Statutu Spółki (t. II, k. 34 akt administracyjnych) Zarząd Spółki prowadzi sprawy Spółki kolegialnie, jednakże może upoważnić uchwałą poszczególnych członków Zarządu do wykonywania czynności zwykłego zarządu w poszczególnych zakresach działań Spółki (ust. 4). Każdy członek zarządu może prowadzić sprawy Spółki w zakresie zwykłego zarządu zgodnie z uchwałą Zarządu, o której mowa w ust. 4, jednakże każda sprawa wymaga kolegialnego rozstrzygnięcia w formie uchwały Zarządu, jeżeli zażąda tego choćby jeden członek Zarządu Spółki. Zgodnie z §14 ust. 2 Statutu (co znalazło odzwierciedlenie w KRS) do reprezentowania Spółki upoważniony jest Prezes Zarządu jednoosobowo, a w przypadku Zarządu wieloosobowego, Prezes Zarządu jednoosobowo lub dwaj członkowie Zarządu działający łącznie lub członek Zarządu działający łącznie z prokurentem.

Mając na uwadze treść §14 ust. 4 i 5 Statutu przewidującego jako zasadę kolegialność prowadzenia spraw Spółki i możliwość upoważnienia poszczególnych członków Zarządu do wykonywania czynności zwykłego zarządu w poszczególnych zakresach działań Spółki (co nie wyłączało możliwości zażądania przez każdego z członków Zarządu jej kolegialnego rozstrzygnięcia), powołanie Skarżącej na stanowisko członka zarządu - Wiceprezesa Zarządu do spraw marketingu należy, w ocenie Sądu, odczytywać jako upoważnienie Skarżącej do wykonywania czynności zwykłego zarządu w obszarze marketingu w Spółce. Odpowiednio sprawowanie przez Panią E. D. stanowiska członka zarządu – Wiceprezesa Zarządu do spraw finansów i organizacji należy, w ocenie Sądu, odczytywać jako upoważnienie Pani E. D. do wykonywania czynności zwykłego zarządu w obszarze finansów i organizacji. W tym zakresie – mimo że Skarżącą upoważniono do wykonywania (samodzielnego) czynności zwykłego zarządu w obszarze marketingu w Spółce – Skarżąca, jako członek zarządu prowadzącego sprawy kolegialne, miała prawo prowadzenia także innych spraw (nie była pozbawiona tego praw) z całego obszaru działalności Spółki. W szczególności w zakresie spraw przekraczających zwykły zarząd w każdym z obszarów Spółki (w tym np. w obszarze finansów i organizacji), Zarząd prowadzący sprawy kolegialnie, a co za tym idzie również Skarżąca, był(a) uprawniony(a) do ich prowadzenia. Również w zakresie spraw zwykłego zarządu (w obszarze finansów i organizacji) Skarżąca jako członek zarządu była uprawniona do żądania w przypadku konkretnej sprawy do jej kolegialnego rozstrzygnięcia (poprowadzenia). Zważywszy również na zasady reprezentacji, wymagające w szczególności od członków zarządu (w tym i od Wiceprezesa do spraw finansów i organizacji) wspólnego działania, Skarżąca miała prawo reprezentować Spółkę.

Zważywszy na to, że jak wskazano wyżej Skarżąca miała prawo do prowadzenia spraw Spółki (chociaż w doktrynie wskazuje się, że należy legitymację do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powiązać z prawem reprezentacji, a nie z prawem prowadzenia spraw spółki - patrz A. J. Witosz [w:] H. Buk, D. Chrapoński, W. Gewald, W. Klyta, A. Malmuk-Cieplak, M. Mozdżeń, A. Torbus, A. J. Witosz, Prawo upadłościowe. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2021, art. 20 i 21) i do Jej reprezentowania, na Skarżącej ciążył – w razie wystąpienia przesłanek niewypłacalności – na podstawie art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe obowiązek zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości.

Tym samym mimo że Skarżąca była członkiem zarządu-Wiceprezesem do sprawy marketingu, spoczywanie na Skarżącej obowiązku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe (warunkowanego wystąpieniem przesłanek niewypłacalności) oznaczało, że nie mogła całkowicie zaniechać monitorowania sytuacji Spółki pod kątem wystąpienia przesłanek upadłości. Mimo że Skarżąca była członkiem zarządu zajmującym się czynnościami zwykłego zarządu w obszarze marketingu w Spółce, jako osoba, na której ciążył obowiązek, o którym mowa w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe (warunkowany wystąpieniem przesłanek niewypłacalności), winna była orientować się w szczególności co do tego, czy wymagalne zobowiązania pieniężne Spółki są wykonywane. W ocenie Sądu minimalnym działaniem jakie należało oczekiwać od Skarżącej jako członka zarządu (niezależnie od tego, że zajmowała się czynnościami zwykłego zarządu w obszarze marketingu w Spółce), było weryfikowanie, czy wymagalne zobowiązania pieniężne Spółki były wykonywane. Jako członek Zarządu Skarżąca takie uprawnienie Jej przysługiwało (skoro w odniesieniu do każdej sprawy, w tym w obszarze finansów, mogła zażądać jej kolegialnego rozstrzygnięcia w formie uchwały Zarządu) i w świetle art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe była do tego zobowiązana (bez weryfikacji wskazanej okoliczności Skarżąca nie mogłaby zapewnić realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu).

W tym miejscu należy podkreślić, że zobowiązanie z tytułu podatku VAT za grudzień 2015 r. wynikało ze złożonej w dn. 1 lutego 2016 r. deklaracji VAT-7 i przez ponad 3 miesiące zobowiązanie to w ogóle nie zostało uregulowane (niecałe 3% tej należności zostało uregulowane 4 maja 2016 r.), również zobowiązanie z tytułu podatku VAT za marzec 2016 r. przypadające na 25 kwietnia 2016 r. wynikało ze złożonej przez Spółkę w dniu 25 kwietnia 2016 r. deklaracji VAT-7 (i również to zobowiązanie nie zostało uregulowane). Nawet przyjmując, że Skarżąca – jako członek zarządu zajmujący się czynnościami zwykłego zarządu w obszarze marketingu – nie musiała dysponować wiedzą o stanie finansów Spółki w takim stopniu jak p. E. D. (Wiceprezesa Zarządu do spraw finansów i organizacji), w tym w zakresie prawidłowości poszczególnych pozycji w deklaracjach, z całą pewnością należało od Niej oczekiwać wiedzy nt. tego, czy Spółka regulowała zobowiązania pieniężne (wynikające ze składanych deklaracji). Tego rodzaju podstawową wiedzę należało oczekiwać od Skarżącej.

Tym samym nie można zgodzić się z Pełnomocnikiem Skarżącej, że z uwagi na ujawniony w KRS wpis, że Skarżąca była "wiceprezesem zarządu do spraw marketingu", Skarżąca nie miała obowiązku, w związku z faktem bycia członkiem zarządu ds. marketingu, dowiadywać się o stan Spółki, w szczególności, gdy w skład zarządu wchodziła również wiceprezes ds. finansowych i główny prezes. Skarżąca miała obowiązek orientować się, czy Spółka regulowała zobowiązania pieniężne (w szczególności wynikające ze składanych deklaracji). Na Skarżącej ciążył obowiązek wynikający z art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe, dla którego realizacji winna była ona orientować się we wskazanym zakresie. W tym zakresie nie stanowiło to "wchodzenie w kompetencje innej osoby", okoliczność ujawnienia stanowiska Skarżącej – jako "wiceprezesa zarządu do spraw marketingu" nie miała wpływu na istnienie obowiązku wynikającego z art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe jako takiego. W tym zakresie również bez znaczenia było to, że Skarżąca nie posiadała wzoru podpisu w banku, a zatem nie realizowała żadnych finansowych zobowiązań Spółki. Nie miało to wpływu na istnienie spoczywającego na Niej obowiązku wynikającego z art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe jako takiego.

Sąd nie zgadza się zatem z argumentem Pełnomocnika Skarżącej, że Skarżąca nie prowadziła spraw Spółki w zakresie pozwalającym na zapoznanie się ze stanem finansowym Spółki, a co za tym idzie nie można Jej postawić zarzutu zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Jako członek Zarządu Skarżąca miała obowiązek orientować się, czy Spółka regulowała zobowiązania pieniężne (w szczególności wynikające ze składanych deklaracji), winna była uzyskiwać informacje w tym zakresie (skoro w odniesieniu do każdej sprawy, w tym w obszarze finansów, mogła zażądać jej kolegialnego rozstrzygnięcia w formie uchwały Zarządu) i w świetle art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe była do tego zobowiązana (bez weryfikacji wskazanej okoliczności Skarżąca nie mogłaby zapewnić realizacji obowiązku wynikającego z tego przepisu).

Na powyższą ocenę nie ma żadnego wpływu kwestia tego, kiedy kończył się rok obrotowy i kiedy było sporządzane sprawozdanie finansowe za 2015 r. – informacje nt. tego, czy Spółka regulowała zobowiązania pieniężne należało uzyskiwać na bieżąco (ażeby móc wykonać obowiązek określony w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy Prawo upadłościowe w terminie).

W ocenie Sądu kwestię stanowiska, jakie pełniła Skarżąca (co znalazło odzwierciedlenie w stosownym zapisie w KRS), należało wziąć pod uwagę przy ocenie zawinienia niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości (podobnie jak inne okoliczności). Sąd wziął pod uwagę stanowisko jakie pełniła Skarżąca, doszedł jednak do przekonania, że brak zgłoszenia przez Skarżącą pełniącą stanowisko Wiceprezesa do spraw marketingu wniosku o ogłoszenie upadłości nie był niezawiniony. Zważywszy na to, że należało od Skarżącej –będącej Wiceprezesem do spraw marketingu - oczekiwać, że będzie wiedziała, czy Spółka regulowała zobowiązania pieniężne (w szczególności wynikające ze składanych deklaracji), co pozwoliłoby Skarżącej w terminie złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała braku własnej winy.

W konsekwencji brak złożenia przez Skarżącą wniosku o ogłoszenie upadłości (mimo istnienia przesłanek do tego, o których istnieniu winna mieć wiedzę), nie stanowi niezgłoszenia niezawinionego. W konsekwencji stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała przesłanki, o której mowa w art. 116 §1 pkt 2 O.p.

W konsekwencji za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia:

– art. 6 i art. 7 w związku z art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie zbadania wszechstronnego całokształtu okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie, dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji z całkowitym pomięciem dyrektywy nakazującej uwzględnienie słusznego interesu strony, w szczególności poprzez nie odniesienie się przez Organ I i II instancji do kwestii niezajmowania się sprawami finansowymi K. A. Spółka Akcyjna i mylne wskazanie, że członkowie zarządu spółki dokonali między sobą wewnętrzny podział kompetencji - gdy tymczasem informacja o kompetencjach

i zakresie działania poszczególnych członków zarządu została uwidoczniona zarówno w Statucie Spółki, jak i w jawnym dokumencie jakim jest KRS spółki.

– art. 8 k.p.a. wskutek nierozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść Skarżącej oraz poprzez brak rzeczowego odniesienia się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - z którego wynikało, Skarżąca nie zajmowała się sprawami finansowymi spółki i informacja ta była uwidoczniona w KRS - co w swoim wywodzie Organ I i II instancji całkowicie pominął.

– art. 75 ustawy k.p.a. - poprzez pominięcie dowodu jakim jest informacja zawarta w KRS Spółki,

– art. 104 § 2 i art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, ponieważ ani organ I ani II instancji nie poświęcił informacji zawartej w KRS co do kompetencji poszczególnych członków zarządu spółki z o.o. żadnej analizy w szczególności poprzez niewskazanie jaki charakter ma wpis ujawniony w KRS w zakresie kompetencji poszczególnych członków zarządu z punktu widzenia art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa odpowiadającej co do treści art. 299 KSH i dlaczego pominął powyższą okoliczność,

– art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jej podstawy faktycznej i prawnej w szczególności odnosząc się do kwestii ujawnienia w KRS spółki akcyjnej zakresu kompetencji poszczególnych członków,

– art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

– naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 116 Op. poprzez mylną interpretację i błędną analizę stanu prawnego - w szczególności brak odniesienia się przez Organ do istoty sprawy, tj. okoliczności istotnej, tj. faktu wpisu do KRS zakresu kompetencji każdego z członków zarządu spółki akcyjnej i działanie każdego z poszczególnych członków zarządu w zakresie swoich kompetencji.

Niezależnie od tego, że w niniejszej sprawie nie były stosowane przepisy k.p.a., lecz O.p. (a co za tym idzie wskazane przepisy – jako nieznajdujące zastosowania w sprawie – nie mogły zostać naruszone), zgodzić należy się z Dyrektorem, że ze statutu Spółki w żaden sposób nie wynika ograniczenie kompetencji Pani O. K. i w niniejszej sprawie brak złożenia przez Skarżącą wniosku o ogłoszenie upadłości (mimo istnienia przesłanek do tego, o których istnieniu winna mieć wiedzę), nie stanowił niezgłoszenia niezawinionego, a tym samym, że w sprawie nie została wykazała przesłanka, o której mowa w art. 116 §1 pkt 2 O.p.

Nawet jeżeliby uznać, że Dyrektor zaniechał wyczerpującej oceny w zakresie wpływu okoliczności sprawowania funkcji Wiceprezesa do spraw marketingu na winę w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości (do czego Sąd wyżej odniósł się), to ewentualne uchybienie w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy (skoro Sąd rozpoznający sprawę podzielił ocenę co do zawinionego charakteru niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości) i jako takie nie upoważniało Sądu do uchylenia zaskarżonej decyzji (por. art. 145 §1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a.).

Końcowo należy zgodzić się z Dyrektorem, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wyłączająca odpowiedzialność Skarżącej, o której mowa w art. 116 §1 pkt 2 O.p. Skarżąca nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

Mając powyższe, stwierdzając, że w sprawie wystąpiły podstawy do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej solidarnie ze Spółką oraz pozostałymi członkami zarządu: Panią E. D. i Panem K. S. , uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.