Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 766/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 966
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1) oddala skargę 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J.Z. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego J. Z. w Ł. przy ul. P. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu – G. R. z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] roku, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. przez podinspektora w Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł., w sprawie odmowy przyznania G. R. dodatku mieszkaniowego.

Powyższe rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku, poz. 23), art. 3, art. 6, art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U z 2013 r. poz. 966 ze zm.) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 1659 ze zm.)

Decyzją z dnia [...] roku organ pierwszej instancji odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego G. R. od dnia 1 maja 2016 r. Wskutek złożonego przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] r. [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło ww. decyzję i przekazało organowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu [...] r. Prezydent Miasta Ł. wydał kolejną decyzję w sprawie dodatku mieszkaniowego dla G. R., po ponownym rozpatrzeniu jego wniosku o przyznanie tego dodatku i orzekł o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016 r.

Od powyższej decyzji G. R. złożył w dniu 7 lipca 2016 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., podnosząc, że dodatek mieszkaniowy otrzymał w kwietniu i październiku 2015 r. Wskazał, że cały depozyt był już uwzględniony przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego. Strona wskazała też, że pierwszy dodatek otrzymała w czerwcu z zaliczeniem maja 2015 r. Wniosła o przyznanie dodatku mieszkaniowego wg wniosku z dnia 13 kwietnia 2016 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 966 ze zm.), za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 roku. Stosownie do art. 7 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku.

Z materiału zgromadzonego w aktach rozpatrywanej sprawy wynika, że G. R. zajmuje spółdzielczy, lokatorski lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej wynoszącej 33,55 m2. Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Stan należności głównych w opłatach za lokal na dzień 31 marca 2016 r. wynosił 119,28 zł. Do dochodu gospodarstwa domowego strony w okresie 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku (od stycznia do marca 2016 roku) organ pierwszej instancji zaliczył:

1/ przekazaną stronie przez ZUS I Oddział w Ł. rentę inwalidzką w łącznej kwocie 3.640,56 zł;

2/ nadpłatę z tytułu rozliczenia kosztów c. o. w kwocie 44,32 zł;

3/ wypłatę z depozytu potrąceń egzekucyjnych w kwocie 2438,22 zł.

W ten sposób średni miesięczny dochód G. R., dla potrzeb wyliczenia dodatku mieszkaniowego - zdaniem organu pierwszej instancji - wynosił 2.041,03 zł.

Zdaniem organu odwoławczego nie jest sporne, że wydatki mieszkaniowe strony wynoszą miesięcznie z uwzględnieniem ryczałtu 249, 56 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami mieszkaniowymi, będącymi podstawą obliczania dodatku mieszkaniowego a 20 procent dochodu jednoosobowego gospodarstwa domowego. W tej sytuacji 20 procent dochodu strony .wyżej ustalonego w kwocie 2041, 03 zł. to suma 408, 21 zł. Zatem różnica pomiędzy kosztami wydatków mieszkaniowych strony wskazanymi powyżej w wysokości 249, 56 zł. a 20 procentami dochodu czyli 408, 21 zł to liczba ujemna - 156, 65. W tej sytuacji dodatek się nie należy, mimo zmniejszenia dochodu strony, wskutek odliczenia części dochodu , nadal jego wysokość nie uprawnia do otrzymania dodatku mieszkaniowego.

Organ zauważył, iż zgodnie z orzeczeniem poprzednio wydanym przez Kolegium w tej sprawie, organ I instancji przy obliczaniu wysokości dochodu strony uwzględnił okoliczność, doliczenia do dochodu strony kwoty zwróconego przez ZUS depozytu. Kwotę 909,39 zł oraz kwotę 606, 26 złotych odliczono z kwoty zwróconego depozytu, co oznaczało, iż od pełnej kwoty zwróconego depozytu 3953,87 odjęto przy obliczaniu dochodu strony czyli nie uwzględniono już jako dochód kwotę 1515,65 złotych. Pozostała kwota to suma 2438,22 złote Ta kwota została uznana jako dochód strony wraz z nadpłatą 44, 32 zł. oraz rentą inwalidzką 3.640,56 zł. Kwota zwrócona G. R. z konta depozytowego może być uwzględniona w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego jako dochód.

Zatem przy wydawaniu decyzji w tej sprawie, ponownie, organ I instancji wypełnił zalecenia Kolegium i obliczył dochód strony dla celów przyznania dodatku mieszkaniowego ale nie w całości a jedynie w części , nie uwzględniając ponownie tych samych środków finansowych przy określaniu dochodu strony w postępowaniu prowadzonym na wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Natomiast kwestia możliwości uznania w ogóle jako dochód strony środków zwróconych z depozytu potrąceń egzekucyjnych nie budzi wątpliwości, co do możliwości potraktowania ich jako dochód strony albowiem tak wynika z definicji zawartej w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, którego brzmienie powołano na wstępie.

Organ wskazał, że okoliczności podnoszone przez stronę w odwołaniu dotyczą wypłaty dodatku w latach 2015, podczas gdy w tej sprawie mowa o przyznaniu dodatku w roku 2016 od miesiąca maja. Wyjaśnił, że inaczej kształtował się dochód strony w roku 2015 a inaczej w roku 2016 gdy , jak wynika z zaświadczenia ZUS w okresie 01.03 do 31.03 2016 r. otrzymała netto 3953,87 zł. z tytułu wypłaty z depozytu potrąceń egzekucyjnych, dokonywanych ze świadczeń Strony w okresie 04/2015 do 01/2016.

Na powyższą decyzję G. R. wniósł skargę do WSA w Łodzi wnosząc o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego i umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270, zwaną dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W świetle art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013r. poz.966 ze zm.) dalej u.d.t.

Zgodnie z treścią art.3 ust.1 wymienionej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.

W myśl art.3 ust.3 u.d.t. za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332, z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art.6 ust.1 u.d.t. wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości:

1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym;

2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym;

3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

W myśl art.6 ust.2 u.d.t. jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:

1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym;

2) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym;

3) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że określenie w art.3 ust.3 u.d.m. "dochodu" jako "wszelkich przychodów" oznacza, że zaliczone są do niego wszystkie przysporzenia majątkowe (poza wyjątkami wymienionymi w ustawie) uzyskane faktycznie w okresie przyjmowanym do wyliczenia średniego dochodu (zob. wyrok NSA z 20.11.2009 r., I OSK 1020/09; por. też wyrok NSA z 05.05.2011 r., I OSK 242/11 – CBOSA). Za dochód należy uznać zatem wszystkie przychody finansowe uzyskane w okresie przyjmowanym do wyliczenia dodatku mieszkaniowego (tj. w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku), które mogą być przeznaczone na pokrycie wydatków mieszkaniowych. Bez znaczenia pozostaje przy tym, za jaki okres ubiegającemu się o dodatek mieszkaniowy przysługiwały przychody faktycznie uzyskane (wypłacone) w trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku. Istotne jest jedynie to, że świadczenia, bez względu na okres, za jaki przysługiwały, rzeczywiście zasiliły budżet gospodarstwa domowego wnioskodawcy we wskazanym okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (zob. wyrok WSA z 14.06.2011 r., II SA/Po 331/11, CBOSA, i tam przywołane orzecznictwo). Innymi słowy w art.3 ust.3 u.d.m. chodzi o takie przychody (dochody), które mogą być przeznaczone na pokrycie bieżących należności za lokal mieszkalny.

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest zaliczenie do dochodu skarżącego nadpłaty z depozytu potrąceń egzekucyjnych wypłaconej G.R. w marcu 2016r. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w okresie od kwietnia 2015r. do lutego 2016r. z renty skarżącego dokonano potrąceń komorniczych na konto depozytowe ZUS zaś w marcu 2016r. wypłacono G.R. z tego depozytu kwotę 3953,87 zł netto. Nie ulega wątpliwości, że kwota zwrócona z konta depozytowego jest "przychodem" w rozumieniu art.3 ust.3 u.d.m. Nie jest ona bowiem wymieniona w tym przepisie jako dochód nie podlegający wliczeniu do przychodu i może być przeznaczona na pokrycie bieżących należności za lokal mieszkalny. Z kwoty tej należy jednak odliczyć te sumy, które były uwzględnione jako dochód przy obliczeniu dodatku mieszkaniowego we wcześniejszym okresie. Ta sama kwota potrąceń nie może być bowiem dwa razy uwzględniana przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego a mianowicie raz przy ubieganiu się o taki dodatek w poprzednim okresie i obecnie jako wypłata z konta depozytowego. Pogląd taki wyraził WSA w Łodzi w wyroku z 27 września 2012r. w spr. III SA/Łd 605/12. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym orzeczeniu.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 12 października 2015r. G. R. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego i do dochodu za trzy wcześniejsze miesiące (lipiec – wrzesień 20`15r.) zaliczono potrącenia komornicze w wysokości 909,39 zł (303,13 zł x 3). W związku z czym kwotę tę (tzn. 909,39 zł) trafnie pominięto z wypłaconej kwoty depozytowej. Słusznie również pominięto kwotę potrąceń za miesiące styczeń – luty 2016r. (606,26zł= 2 x 303,13zł) gdyż zostały one uwzględnione jako dochód za te miesiące. Łącznie do dochodu skarżącego z wypłaty kwoty depozytowej uwzględniono sumę 2438,22 zł (3953,87zł – 909,39zł – 606,26zł).

Organy administracji trafnie również zaliczyły jako dochód nadpłatę z tytułu opłat za centralne ogrzewanie - 44,32 zł. Skarżący tego nie kwestionował lecz podkreślić należy, że problematyka nadpłaty za c.o., wodę lub ścieki była już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie jest już utrwalone i wynika z niego, że taka nadpłata stanowi dochód w rozumieniu art.3 ust.3 u.d.m. Nie ma potrzeby powtarzania całej argumentacji przemawiającej za przyjęciem takiego poglądu. Wspomnieć tylko należy, ze rozliczenie z tytułu zużycia c.o., wody lub odprowadzania ścieków może zakończyć się bądź nadpłatą bądź niedopłatą. W przypadku gdyby okazało się, że pobierana zaliczka na zużycie c.o. ,wody lub odprowadzanie ścieków była za niska w okresie rozliczeniowym, to wnioskodawca byłby zobowiązany uiścić dopłatę i kwota tej dopłaty stanowiłaby wydatek mieszkaniowy uwzględniany przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego. Skoro zatem niedopłata byłaby wydatkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 3 i 4 u.d.m., to także zwracana nadpłata winna być dochodem w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.d.m., który należy uwzględnić przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego.(por. wyroki WSA w Łodzi z 28 marca 2014r. w spr. III SA/Łd 9/14 i z 13 lutego 2013r. w spr. III SA/Łd 1059/12, wyrok WSA w Gdańsku z 6 września 2006r. w spr. III SA/Gd 277/06, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 31 marca 2009r. w spr. II SA/Go 55/09, wyrok WSA w Poznaniu z 11 czerwca 2015r. w spr. IV SA/Po 266/15).

W niniejszej sprawie w dniu 13 kwietnia 2016r. G. R. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego a więc do wyliczenia dodatku należy uwzględnić dochody w okresie od stycznia do marca 2016r. W tym czasie skarżący osiągnął następujące dochody: 3640,56 zł – renta inwalidzka, 2438,12 zł – wypłata z konta depozytowego i 44,32 zł – nadpłata za c.o. Łączne dochody w okresie od stycznia do marca 2016r. wyniosły 6123,10 zł zaś średni miesięczny dochód to 2041,03 zł (6123,10 zł : 3).

Miesięczne wydatki skarżącego w okresie od stycznia do marca 2016r. to 238,38 zł – wydatki mieszkaniowe oraz 11,18 zł – ryczałt na zakup opału na ogrzanie wody. Łącznie to kwota 249,56 zł. Wysokość wydatków mnie była kwestionowana przez skarżącego.

Wysokość dodatku mieszkaniowego, zgodnie z treścią art.6 ust.2 u.d.m., to różnica pomiędzy miesięcznymi wydatkami (249,56 zł) a 20% dochodów w gospodarstwie jednoosobowym (408,21 zł to 20% dochodu – 2041,03 zł). W przypadku skarżącego ta różnica to kwota ujemna 158,65 zł. Organy administracji słusznie odmówiły przyznania dodatku.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że urzędnicy organów administracji mataczą zaś pieniądze zaoszczędzone na dodatki mieszkaniowe przeznaczają sobie na premie. Zarzut taki nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Obowiązkiem pracowników organów administracji jest stosowanie i działanie na podstawie prawa (art.6 K.p.a.). W świetle zaś ustawy z 21 marca 2001r. skarżącemu nie przysługuje prawo do dodatku mieszkaniowego. Odmowa przyznania tego świadczenia nie wynika z dowolnej interpretacji przepisów przez urzędników lecz z faktu zbyt wysokich dochodów skarżącego osiągniętych w okresie od stycznia do marca 2016r. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji trafnie ustaliły wysokość dochodów i wydatków skarżącego w okresie od stycznia do marca 2016r. i słusznie odmówiły przyznania dodatku mieszkaniowego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę G. R..

Na podstawie art.250 p.p.s.a. sąd przyznał radcy prawnemu J. Z. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

e.o.