Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1107/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 21 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2007 nr 200 poz 1443
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na  lata 2007-2013

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1665/14 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. W. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015r., sygn. akt V SA/Wa 1665/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie zmiany założeń biznesplanu.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] w sprawie odmowy zmiany założeń biznesplanu, Prezes ARiMR utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] maja 2014r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że M. W. złożył w 2008r. wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Z wniosku wynikało, iż M. W. planował rozpoczęcie hodowli trzody chlewnej w roku 2012, gdzie wartość nadwyżki bezpośredniej w roku bazowym wynosiła 1,53 ESU, natomiast w roku docelowym 4,02 ESU. Z akt sprawy wynikało również, iż wnioskodawca w roku 2010 planował hodowlę koni, a od roku 2012 hodowlę trzody chlewnej, co spowodowało zmianę w roku bazowym wielkości ekonomicznej gospodarstwa, która wynosiła 4,97 ESU, a w roku docelowym planowano osiągnięcie 5,22 ESU. W dniu [...] czerwca 2012r. M. W. złożył kolejną prośbę o zmianę założeń biznesplanu w zakresie produkcji zwierzęcej, polegającą na rezygnacji z chowu trzody chlewnej, a zwiększeniu hodowli koni do 30 szt. w roku 2013 i 40 szt. w roku 2014, przez co wyliczoną z produkcji zwierzęcej wielkość ekonomiczną gospodarstwa w roku docelowym planowano osiągnąć na poziomie 5,17 ESU. W dniu [...] października 2013r. M. W. ponownie złożył w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR pismo z prośbą o zmianę do założeń biznesplanu, w zakresie wprowadzenia w gospodarstwie produkcji trzody chlewnej w roku 2014 i wybudowania w związku z tym budynku inwentarskiego, bowiem - jak wskazał - nie jest możliwe zrealizowanie pierwotnie zakładanego prowadzenia w roku 2014 powiększonej hodowli 40 szt. koni. Organ wskazał, że wnioskodawca przedstawił paszporty koni w ilości 25 szt., natomiast ze złożonej w dniu [...] stycznia 2014r. tabeli 6 (Określenie bazowej planowanej wielkości ekonomicznej gospodarstwa) wynika, iż jest posiadaczem 8 koni. Jednocześnie z wyjaśnień zawartych w piśmie Polskiego Związku Hodowców Koni z dnia [...] grudnia 2013r. wynika, iż w rejestrze koniowatych M. W. i jego żona A. W. figurują jako właściciele 4 koni, natomiast pozostałe konie znajdujące się w gospodarstwie, nie są jego własnością. Organ zaznaczył, że w przypadku wnioskodawcy rok 2014 jest końcowym okresem realizacji biznesplanu w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", a zatem spełnienie warunków przyznanej pomocy wymaga m.in. osiągnięcia nadwyżki bezpośredniej z działalności rolniczej prowadzonej w gospodarstwie równej co najmniej 4 ESU i nie mniejszej od wartości tej nadwyżki w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Tymczasem z analizy dokumentów wynika, że wnioskodawca nie może spełnić warunku osiągnięcia w roku docelowym wielkości ekonomicznej gospodarstwa na poziomie 4,97 ESU, bowiem do wyliczeń wziął pod uwagę hodowlę koni, których nie jest właścicielem. Natomiast wielkość ekonomiczna gospodarstwa – przy uwzględnieniu ilość koni, której M. W. jest właścicielem i co do której zgodnie z zaświadczeniem Polskiego Związku Hodowli Koni prowadzi hodowlę (8 szt.) oraz deklarowanej ilości trzody chlewnej – w roku docelowym wyniesie 2,80 ESU, zatem planowana uzyskana wielkość ekonomiczna gospodarstwa w roku docelowym będzie mniejsza od wartości w roku bazowym (4,97 ESU).

W skardze na powyższą decyzję, uzupełnionej pismem z dnia [...] grudnia 2014r., M. W. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

- art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), przez przyjęcie, że działalność rolnicza skarżącego, polegająca na chowie i hodowli koni, ograniczona jest tylko do koni, które są jego własnością,

- § 21 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 200, poz. 1443 z późn. zm.), poprzez nie wyrażenie zgody na zmianę biznesplanu pomimo spełnienia wszelkich przesłanek uprawniających beneficjenta do wystąpienia z wnioskiem o zmianę biznesplanu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za prawidłową uznał ocenę organu II instancji, że skarżący nie spełnił warunku osiągnięcia w roku docelowym wielkości ekonomicznej gospodarstwa na poziomie 4,97 ESU, ponieważ do wyliczeń wielkości ekonomicznej gospodarstwa w biznesplanie wziął pod uwagę konie, których nie jest właścicielem i które przebywają w jego gospodarstwie jedynie tymczasowo. Liczba koni, których skarżący jest właścicielem oraz deklarowana ilość trzody chlewnej pozwoli na osiągnięcie wielkości ekonomicznej gospodarstwa w roku docelowym na poziomie 2,80 ESU. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że nie został spełniony warunek osiągnięcia nadwyżki bezpośredniej z działalności rolniczej prowadzonej w gospodarstwie, równej co najmniej 4 ESU i nie mniejszej niż wartość nadwyżki bezpośredniej w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy (nie mniejsza niż w roku bazowym). Sąd I instancji za prawidłowe uznał stanowisko Prezesa Agencji, że nie można przyjąć, iż wnioskodawca hoduje i pozyskuje pożytki z hodowli koni, których nie jest właścicielem. Skarżący wykonuje bowiem działalność usługową związaną i wspomagającą chów i hodowlę koni, która nie jest jednoznaczna z realizacją definicji "hodowli zwierząt" zawartej w ustawie z dnia 29 czerwca 2007r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. nr 133, poz. 921). Zdaniem Sądu I instancji, nie bez znaczenia jest również fakt, że prowadzona przez skarżącego działalność stanowi również podstawę prowadzenia działalności pozarolniczej przez jego żonę. Z kolei efektem ekonomicznym tej działalności - jak wskazuje cel projektu w ramach "Różnicowanie w kierunku działalności pozarolniczej" - jest uzyskiwanie dochodu z działalności pozarolniczej (prowadzenie pensjonatu dla koni). W związku z powyższym Sąd I instancji za niezasadny uznał podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. oraz § 21 w/w rozporządzenia. Sąd I instancji uznał, że organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ewentualnie - w razie uznania, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego - wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie należnych kosztów postępowania.

Wyrokowi WSA w Warszawie skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 21 ust. 1 do 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 200, poz. 1443), w brzmieniu przed późniejszymi zmianami, przez przyjęcie, że organ może odmówić zgody na zmianę biznesplanu, mimo że skarżący spełnił wszystkie warunki określone wymienionymi przepisami.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że w/w przepisy nie zawierają żadnych ograniczeń co do liczby wniosków o wyrażenie zgody na zmianę biznesplanu, a wniosek z dnia [...] października 2013r. został złożony z konieczności, gdyż nie udało się wybudować brakujących 14 stanowisk dla koni w roku 2013. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zmieniony biznesplan zapewniał osiągnięcie nadwyżki bezpośredniej z działalności rolniczej prowadzonej w gospodarstwie równiej co najmniej 4 ESU i nie mniejszej niż wartość nadwyżki bezpośredniej w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy, gdyż w dniu [...] lipca 2008r. wartość ta wynosiła 1,53 ESU, a według zmienionego biznesplanu wartość końcowa wynosiła 5,12 ESU. W dacie składania wniosku potwierdzone już było wykonanie inwestycji w wysokości co najmniej 70% pomocy. Skarżący kasacyjnie uważa zatem, że wypełnił wszystkie warunki dla wniosku o zmianę biznesplanu, wynikające z przepisów § 21 ust. 1 do 3 powołanego rozporządzenia. W tych okolicznościach sprawy odmowa wyrażenia zgody na zmianę biznesplanu stanowi naruszenie wymienionych przepisów, jako materialno-prawnej podstawy decyzji w tej sprawie, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skarżący kasacyjnie uważa, że kwestia własności koni, które chowa i hoduje nie należy do przedmiotu tej sprawy, organ nie jest bowiem uprawniony do badania, czy zwierzęta, które skarżący kasacyjnie chowa i hoduje są jego własnością. Nie ulega zaś wątpliwości, że skarżący kasacyjnie zwierzęta te posiada, a działalność rolnicza może polegać na chowie i hodowli zwierząt jako działalności usługowej. Odmienne stanowisko organu nie posiada podstawy prawnej. Skarżący kasacyjnie podał również, że pomimo odmowy organu na zmianę biznesplanu, wybudował potrzebne pomieszczenie i wyprodukował w nim podawaną we wniosku ilość trzody chlewnej, uzyskując na koniec okresu sprawozdawczego wymaganą wartość 5,12 ESU gospodarstwa rolnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna M. W. oparta została na jednej z wymienionych powyżej podstaw kasacyjnych, tj. przewidzianym w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucie naruszenia prawa materialnego, którego skarżący kasacyjnie upatruje w błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu § 21 ust. 1 do 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 200, poz. 1443; cyt. dalej jako rozporządzenie) poprzez przyjęcie, że organ może odmówić zgody na zmianę biznesplanu, mimo że skarżący spełnił wszystkie warunki określone w powyższych przepisach.

Rozpoznając tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna M. W. nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie mogła być uwzględniona.

Podkreślenia na wstępie wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że sposób ujęcia jej zarzutów wyznacza granice rozpoznawania sprawy kasacyjnej. Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.

Zwrócić uwagę należy również na to, że istotą postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest ocena zaskarżonego wyroku, a nie rozpoznanie istoty sprawy administracyjnej. Skoro tak, to Sąd I instancji nie mógł naruszyć powołanych w zarzucie skargi kasacyjnej przepisów materialnych, bo sądy administracyjne co do zasady nie rozstrzygają spraw administracyjnych co do istoty, a tylko kontrolują sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji publicznej. Zatem w zakresie naruszeń prawa materialnego Sąd I instancji mógł naruszyć przepisy tego prawa tylko w ten sposób, że dokonał wadliwej oceny sposobu wykładni lub stosowania przez organ przepisów wskazanych w zarzutach. A jeśli tak, to skarga kasacyjna powinna wskazywać jakie przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji, a więc te przepisy, które ten Sąd stosował i które objęte są procedurą właściwą dla tego Sądu.

Formułując w skardze kasacyjnej zarzut kwestionujący błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego w tej sprawie, nie wskazano na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jaka powinna być prawidłowa ich wykładnia i sposób zastosowania. W samym zarzucie nie wskazano też przepisów naruszonych przez Sąd. Tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej nie odpowiadą zatem powyżej wskazanym wymaganiom, utrudniając precyzyjne ustalenie granic skargi kasacyjnej, niezbędne ze względu na wymaganie określone w art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a., któremu ma czynić zadość kontrola dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarówno samo sformułowanie zarzutu w skardze kasacyjnej, jak i treść uzasadnienia tej skargi, uwzględniona przez NSA przy rekonstrukcji pełnej treści zarzutu, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), prowadzą do wniosku, że skarżący kasacyjnie skoncentrował się wyłącznie na tezie, że skoro spełnił wszystkie wynikające z § 21 ust. 1-3 rozporządzenia warunki dla wniosku o zmianę biznesplanu, a mimo to organ odmówił zgody na tę zmianę, to dopuścił się naruszenia tych przepisów jako materialnoprawnej podstawy decyzji, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co zostało zaakceptowane przez Sąd. Tak zidentyfikowany zarzut naruszenia prawa materialnego stanowił przedmiot rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając zasadność tego zarzutu należy zwrócić uwagę, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Nie ma zatem możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jeżeli skarżący – tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie podważa okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności zaś nie formułuje zarzutu co do poczynionego w sprawie ustalenia, że nie spełnił wymaganych prawem warunków do uzyskania zgody na zmianę biznesplanu, to zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego uznać należy za bezpodstawny (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015r., sygn. akt II OSK 623/14, www.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 30 lipca 2015r., sygn. akt I GSK 1448/14, www.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674).

Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do takiego naruszenia prawa materialnego, jakie zarzuca skarga kasacyjna. W skardze kasacyjnej zarzucono mianowicie, że skarżący wypełnił wszystkie warunki dla wniosku o zmianę biznesplanu, a mimo to organ odmówił wyrażenia zgody na tę zmianę. Stawiany w ten sposób zarzut jest merytorycznie niezasadny. Przyczyną odmowy wyrażenia zgody na zmianę biznesplanu był bowiem przyjęty przez organy i zaakceptowany przez Sąd I instancji pogląd, że w tej sprawie wymagane przepisami warunki do zmiany biznesplanu nie zostały spełnione. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie uznał za prawidłowe stanowisko organów odmawiające M. W. zgody na zmianę biznesplanu z tego powodu, że w ich ocenie nie spełnił on wymaganych przepisami warunków. W ramach podstaw kasacyjnych skarżący kasacyjnie nie podważył okoliczności faktycznych sprawy, a z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że okoliczności te kwestionuje w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, co jest niedopuszczalne. W konsekwencji uznać należy, że podniesiony zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego jest zarzutem bezpodstawnym. Ustalenia faktyczne sprawy nie mogą bowiem być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego i dotyczy to zarówno błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091 wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369).

Nietrafny jest argument powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że: "Jak się wydaje kwestia własności koni, które chowa i hoduje Skarżący nie należy do przedmiotu tej sprawy. Organ nie jest uprawniony do badania, czy zwierzęta, które chowa i hoduje Skarżący, jako rolnik, są jego własnością". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo przyjęto w sprawie, że w toku postępowania o wyrażenie zgody na zmianę biznesplanu organ miał prawo do badania i uwzględnienia tej okoliczności, miała ona bowiem wpływ na ustalenie przesłanki uzasadniającej wyrażenie zgody na zmianę biznesplanu, tj. wielkości ekonomicznej gospodarstwa. Zgodnie z § 21 ust. 1 i 3 rozporządzenia beneficjent może wystąpić do dyrektora oddziału regionalnego agencji z wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę założeń biznesplanu, w tym wydłużenie okresu jego realizacji, jeżeli spełni warunki określone w § 2 ust. 1 pkt 3 lit. b i c, tj. jeżeli plan rozwoju gospodarstwa (biznesplan) zapewnia osiągnięcie nadwyżki bezpośredniej z działalności rolniczej prowadzonej w gospodarstwie równej co najmniej 4 ESU i nie mniejszej niż wartość nadwyżki bezpośredniej w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy oraz przewiduje inwestycje na kwotę co najmniej 70% pomocy. Wyrażenie zgody na zmianę założeń biznesplanu następuje w drodze decyzji, czyli jednostronnego, władczego aktu woli organu administracyjnego, wydawanego na podstawie prawa administracyjnego i w jego granicach. Podjęcie tego rodzaju decyzji administracyjnej, wyrażającej zgodę na zmianę założeń biznesplanu, wymagało zatem od organu ustalenia spełnienia przez wnioskodawcę przewidzianych prawem przesłanek umożliwiających taką zmianę, a więc uwzględnienia wszelkich okoliczności mających wpływ na ustalenie, czy zapewnione zostało osiągnięcie nadwyżki bezpośredniej z działalności rolniczej prowadzonej w gospodarstwie równej co najmniej 4 ESU i nie mniejszej niż wartość nadwyżki bezpośredniej w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013r., poz. 490), który znajduje w sprawie zastosowanie ze względu na treść § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804).