Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2293/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Alicja Stępień (spr.) Sędziowie: NSA Sławomir Kozik NSA Ewa Kwarcińska Protokolant: Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 27 września 2000r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, maj, lipiec, listopad i grudzień 1995 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2293/00

U z a s a d n i e n i e

M.Z. prowadził w 1995r. działalność gospodarczą w zakresie handlu cukrem pod nazwą "A" we W.

Przeprowadzona przez Urząd Skarbowy kontrola wykazała, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów za 1995r. była prowadzona z naruszeniem § 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U.Nr 44, poz.496 ze zm.).

Stwierdzono bowiem, iż zaniżone zostały przychody ze sprzedaży cukru o kwotę netto: [...] zł oraz zawyżono wielkość kosztów uzyskania przychodów w wysokości [...] zł za usługi porządkowania i sprzątania pomieszczeń magazynowych i socjalnych.

Postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego zakończone zostało wydaniem przez Izbę Skarbową decyzji z dnia 22 lipca 1998r. Nr [...], w której podtrzymano ustalenia organu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 1999r. sygn. akt [...] oddalił skargę złożoną na wyżej powoływaną decyzję Izby Skarbowej uznając, że organy podatkowe zasadnie ustaliły podstawę opodatkowania w drodze szacunku oraz nie uznały za koszt uzyskania przychodów prac porządkowych wykonywanych przez firmę prowadzoną przez S.J.

W dniach 13-15, 18 i 20 stycznia 1999r. Urząd Skarbowy przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia się z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za 1995r.

W wyniku kontroli zakwestionowano rozliczenie w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące 1995r. Stwierdzono bowiem, iż określone w trakcie postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego zaniżenia sprzedaży za 1995r. w wysokości: [...] zł stanowią również wartość sprzedaży nie ujętej w ewidencjach sprzedaży VAT oraz nie wykazanej w deklaracjach VAT-7.

Ponadto wykazano, iż na podstawie faktury VAT z dnia l kwietnia 1995r. Nr [...] wystawionej przez S.J. - o wartości netto [...] zł, dokonano niesłusznego obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie: [...] zł, z uwagi na fakt nieuznania kwoty [...] zł za koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym.

Ustalono również, że podatnik nie wykazał w deklaracjach VAT-7 należnego podatku z tytułu przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy w miesiącach: kwiecień, wrzesień, listopad i grudzień 1995r.

Dnia 10 lutego 1999r. skarżący złożył wyjaśnienia do protokołu kontroli w sprawie podatku VAT, nie zgadzając się przede wszystkim z ustaleniami w zakresie nieuznania w części zapłaconej kwoty za usługi porządkowe świadczone przez Panią J. za koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Poza tym stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do ustalania wielkości sprzedaży w drodze szacunku.

Natomiast w piśmie z dnia 5 czerwca 2000r. stwierdził, iż wyniki postępowania w sprawie podatku VAT stanowią powielenie ustaleń dokonanych w podatku dochodowym. Ponadto poinformował o wystąpieniu do Rzecznika Praw Obywatelskich z wnioskiem o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od powyższego wyroku, a w związku z tym wniósł o zawieszenie prowadzonego postępowania.

Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia 9 czerwca 2000r. odmówił zawieszenia toczącego się postępowania z uwagi na brak występowania w sprawie ustawowych przesłanek zastosowania tej instytucji prawnej.

Organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję dnia 12 czerwca 2000r. Nr [...], w której określił za poszczególne okresy rozliczeniowe 1995r. w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe, a także zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę.

Podatnik w ustawowym terminie złożył od tej decyzji odwołanie, stawiając zarzut naruszenia art.187, 191 oraz art.193 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Najpierw zarzucił, że w decyzji rozstrzygającej w przedmiocie podatku od towarów i usług Urząd Skarbowy przedstawił podstawy ustaleń w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku dochodowego.

Następnie stwierdzono, że skoro postępowanie w zakresie podatku VAT oparte zostało na tych samych podstawach co w podatku dochodowym, to organ pierwszej instancji wanien powtórzyć te sanie argumenty w sposób pełny.

Z uwagi na powyższe odwołanie od decyzji w sprawie podatku dochodowego z dnia 20 kwietnia 1998r. podatnik uczynił integralną częścią niniejszego odwołania.

Wskazano również, iż Urząd Skarbowy nie dokonał, ani nawet nie przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rzetelnej oceny przedstawionych zarzutów.

Zgodzono się natomiast z ustaleniami dokonanymi przez Urząd Skarbowy w zakresie faktu nieopodatkowania towarów przekazanych na potrzeby reprezentacji i reklamy.

Ponadto stwierdzono, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie podatku dochodowego nie wiąże organów podatkowych w podatku od towarów i usług, a także nie posiada przymiotu niepodważalności, a zatem przypomniano o złożonym podaniu o wniesienie rewizji nadzwyczajnej do Rzecznika Praw Obywatelskich, który obecnie rozpatruje sprawę.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 27 września 2000r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 11, poz.50 ze zm.) nakładają na podatnika obowiązek prowadzenia określonej ewidencji. Wynika to z treści art.27 ust.4 ustawy o podatku VAT, który stanowi, że podatnicy z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności określone w art.7 ust.1 pkt l i 2 powołanej ustawy oraz zwolnionych od podatku na podstawie art.14 ust.1, 5 i 6 tej ustawy, są obowiązani do prowadzenia ewidencji zawierającej kwoty określone w art.20, a więc dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Zgodnie zaś z art.15 ust.1 ustawy podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług jest obrót. Obrotem z zastrzeżeniem art.16 i 17, jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku.

W przypadku, gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, o których mowa w art.6 ust.8, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat pomniejszona o przypadającą od nich kwotę należnego podatku. Jeżeli należność jest określona w naturze, podstawą opodatkowania jest wartość świadczenia obliczona na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku w dniu wykonania świadczenia, zmniejszona o podatek. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.

Izba wskazała, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Urząd Skarbowy po przeprowadzeniu kontroli ustalił, iż podatnik naruszył obowiązek prowadzenia ewidencji zawierającej dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania wynikający z art.27 ust.4 ustawmy o VAT, co wynikało zarówno z faktu zaniżenia podatku należnego wskutek powstałych różnic w wysokości marży handlowej oraz nieopodatkowania towarów przekazanych na cele reprezentacji i reklamy, jak i zawyżenia podatku naliczonego w związku z odliczeniem kwoty w części nieuznanej za koszt uzyskania przychodu. Stwierdzono bowiem, że zaniżenie sprzedaży za 1995r. w wysokości: [...] zł określone w trakcie postępowania w podatku dochodowym stanowi także wartość sprzedaży nie ujętej w rejestrach sprzedaży VAT, jak również nie wykazanej w deklaracjach VAT-7.

Porównanie marży wynikającej z zapisów dokonanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 1995r. z marżą wynikającą z wystawionych przez stronę dokumentów sprzedaży wykazało zaniżenie tej wielkości w prowadzonej dokumentacji.

Średnia marża wynikającą z księgi wynosiła 4,368 %, a wielkość ta ustalona na podstawie dokumentów źródłowych wyniosła 4,46 %. Powyższa wielkość jest zbliżona do marży określonej przez stronę, która wynosiła 4,5 %, jednakże z uwagi na rozmiary prowadzonej sprzedaży cukru rozbieżność ta doprowadziła do znacznego pomniejszenia wartości sprzedaży.

Urząd Skarbowy dokonał więc ustalenia marży średnio ważonej w oparciu o ceny nabycia cukru, ceny sprzedaży cukru z uwzględnieniem ich sprzedanej ilości przy remanentach początkowym i końcowym ze stanem zerowym i stwierdził, że marża ta wynosi 4,46 %. Zaznaczyć należy, iż skarżący w sprzedaży posiadał w 1995r. wyłącznie cukier, a zatem ustalona przez Urząd marża średnio ważona dla tylko jednej, grupy towarowej stanowi rzeczywistą wysokość marży.

Organ odwoławczy stwierdził także, że Urząd Skarbowy prawidłowo określił na podstawie art.10 ust.2 ustawy o VAT zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1995r., ponieważ wysokość obrotu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z art.15 ust.1 ustawy, powiększył o kwotę różnicy powstałej w wyniku ustalenia marży handlowej w wysokości odmiennej od deklarowanej przez stronę oraz wartość towarów przekazanych na cele reprezentacji i reklamy z uwzględnieniem stosownych zmian w wysokości podatku należnego.

Natomiast w kwestii nie uznania w części za koszt uzyskania przychodu wydatku związanego z zakupem usług porządkowych wynikającego z wymienionej faktury VAT zakwestionowanej przez organ podatkowy I instancji, Izba Skarbowa wyjaśniła, że postępowanie dotyczące podatku dochodowego zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdziło brak zasadności dokonania odliczenia w całości, a postępowanie niniejsze jest w tym zakresie jedynie konsekwencją podjętej decyzji w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro w podatku dochodowym nie uznano w całości za koszt uzyskania przychodu wydatku związanego z zakupem usług porządkowych, to zgodnie z art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT podatnik utracił prawo do odliczenia w miesiącu kwietniu 1995r. podatku naliczonego w kwocie: [...] zł wynikającego z zakwestionowanej faktury zakupu.

Z treści powyższego przepisu wynika bowiem jednoznacznie, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Izba Skarbowa stwierdziła, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie utożsamił wartości sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług z przychodem wynikającym z dokonanego oszacowania w podatku dochodowym od osób fizycznych, a jedynie przyjął marżę handlową w takiej samej wysokości po przeanalizowaniu dokumentów sprzedaży.

Zwrócono też uwagę na fakt, iż wielkość obrotu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług w myśl przytoczonego wyżej art.15 ustawy o VAT, jest odmienna od wysokości przychodu w podatku dochodowym, w wyniku nie kwestionowanego przez stronę zwiększenia wysokości sprzedaży oraz podatku należnego o wartość towarów przekazanych na potrzeby reprezentacji i reklamy.

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa zauważyła, że w składanych wyjaśnieniach w trakcie toczącego się postępowania dotyczącego podatku VAT strona nie wykazywała istnienia nowych okoliczności lub dowodów w sprawie, a jedynie powtarzała zarzuty dotyczące postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zdaniem organu odwoławczego zarzuty w kwestii naruszenia art.187 i 191 Ordynacji podatkowej uznano za bezpodstawne, gdyż w przeprowadzonym postępowaniu w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art.193 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy zauważył, iż przepis ten dotyczy prowadzenia ksiąg podatkowych, nie zaś ewidencji dla celów podatku VAT, a więc nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Ponadto Izba Skarbowa zaznaczyła, że w uzasadnieniu decyzji urzędu skarbowego wskazane zostały zarówno fakty, które organ uznał za udowodnione, jak i podstawa prawna decyzji, a zatem niezasadnym jest zarzut naruszenia art.210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższego brak jest podstaw do spełnienia żądania podatnika w zakresie uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Skarżący nie zgodził się z decyzją Izby Skarbowej i wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił naruszenie art.122, 187, 191, 193 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy ograniczył się do powtórzenia argumentacji urzędu skarbowego. Wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie ocenia wnikliwie jego zarzutów, jest nierzetelne, a więc także jednostronne.

W piśmie procesowym złożonym na rozprawie przed Sądem dodatkowo wskazał na odmienną kwalifikację przez organy podatkowe kwoty, którą świadczył na rzecz S.J. Z jednej bowiem strony oceniono to zdarzenie jako darowiznę, a z drugiej – jako wynagrodzenie za usługę.

Podatnik nie zgodził się z zastosowaniem w tej sytuacji konsekwencji art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT z uwagi na brak elementu "rozporządzenia".

Podkreślił także, że jego zdaniem wyrok NSA w sprawie podatku dochodowego nie wiąże w sprawie dotyczącej podatku VAT w zakresie jego uzasadnienia, bowiem moc wiążącą ma tylko jego sentencja.

Na rozprawie przed Sądem podtrzymując wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oświadczył, iż obecnie toczy się sprawa z jego skargi na decyzję Ministra Finansów odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.

Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

Jakkolwiek istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest prawidłowość dokonania przez podatnika obniżenia należnego podatku od towarów i usług o kwotę tego podatku naliczoną podatnikowi w fakturze VAT otrzymanej w związku z zakupem usługi sprzątania, to w rzeczywistości przedmiotem tego sporu jest ustalenie istnienia związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem na zakup tej usługi a przychodami uzyskanymi lub spodziewanymi przez stronę, który to związek pozwalałby na uznanie tego wydatku za koszt uzyskania przychodów.

Dając podatnikowi podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego mu przy nabyciu towarów i usług (art.19 ust.1), ustawa z 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 11, poz.50 z późn. zm.) wprowadziła jednak przy stosowaniu tego prawa szereg obwarowań i wyłączeń. I tak, m.in. obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się w przypadku nabycia przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym (art.25 ust.1 pkt 3). Z regulacji tej wynika zatem, iż jednym z koniecznych warunków obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest to, aby wydatek poniesiony na to nabycie był takim wydatkiem, który w myśl przepisów o podatku dochodowym może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Stosownie do generalnej klauzuli wyrażonej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Wynika z powyższego przepisu, że jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organów podatkowych, ustawodawca bowiem wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu. Cel ten zatem winien być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki winny go bezpośrednio realizować lub co najmniej zakładać jako realny. Tak więc, aby podatnik mógł określony wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych, to winien wykazać bezpośredni związek tego wydatku nie tylko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego w roku podatkowym przychodu.

Jak to wynika z akt sprawy administracyjnej, zasadność zaliczenia przez stronę do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 1995 wydatków poniesionych z tytułu usługi sprzątania zakwestionowana została już ostateczną decyzją Izby Skarbowej, którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. w kwocie wyższej od zadeklarowanej, m.in. z powodu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu usługi sprzątania. Prawomocność tej decyzji i zgodność z prawem leżącego u jej podstaw stanowiska organów podatkowych co do braku przesłanek do uznania wydatków z tego tytułu za koszt uzyskania przychodów roku podatkowego 1995 stwierdzona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.10.1999r. [...], oddalającym skargę podatnika na powyższą decyzję ostateczną. Podzielając w pełni wyrażoną w uzasadnieniu tego wyroku ocenę prawną co do tego, iż zgodne z prawem są ustalenia organów podatkowych co do braku podstaw do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez skarżącego wydatków z tytułu usługi sprzątania za chybione też w zupełności uznać należało zarzuty skargi w sprawie aktualnie rozpatrywanej, a w szczególności zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisem art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, jak to już bowiem podkreślono, niemożność zaliczenia przez podatnika określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym powoduje też niedopuszczalność odliczenia od należnego podatku VAT kwoty tego podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, z którymi taki nie stanowiący kosztu wydatek jest związany.

Sąd nie znalazł w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

Sąd nie podziela poglądu strony co do rozumienia pojęcia "rozporządzenie" użytego w art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT.

Przypomnieć należy, że odnośnie pojęcia "rozporządzono" w doktrynie i orzecznictwie prezentowane były rozbieżne poglądy. Kompleksowa wykładnia tego pojęcia, z ustosunkowaniem się do spornych w tej sprawie poglądów, została dokonana przez NSA w wyroku z dnia 19 października 2001r., I SA/Wr 2980/98 (J. Zubrzycki, Leksykon VAT 2002, Wrocław 2002, str.561 i nast.), w którym NSA uznał, że "termin "rozporządzono" w rozumieniu art.25 ust.1 pkt 3 ustawy określa jednocześnie sposób (czynność prawną) nabycia towaru (usługi) od zbywcy oraz cel, z jakim tenże towar (usługa) jest nabywany" - i wskazał, że ważne jest przy tym, aby "czynność rozporządzenia towarem (usługą) przez zbywcę, a jednocześnie nabycia przez podatnika-nabywcę, oceniana w momencie realizacji tego rozporządzenia na podstawie przepisów ustaw o podatkach dochodowych nie mogła być uznana za niepozwalającą na zaliczenie wydatków poniesionych na to nabycie do kosztów uzyskania przychodów".

Wniosek taki jest możliwy dzięki założeniu, że przy wykładni art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT należy posłużyć się nie tylko wykładnią językową, lecz również wykładnią systemową.

Wskazuje ona, że terminu "rozporządzono" w ujęciu art.25 ust.1 pkt 3 nie można rozumieć jako czynności rozporządzającej, polegającej na przeniesieniu, obciążeniu, ograniczeniu czy zniesieniu prawa podmiotowego.

Za wadliwą należy uznać zatem taką wykładnię, która uznaje pojęcie "rozporządzono", jako czynność następczą w stosunku do czynności nabycia towarów i usług, z którą łączy się kategoria podatku naliczonego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że także nie są zasadne.

W ocenie Sądu dla niniejszej sprawy nie ma znaczenie ustalenie charakteru wydatku poniesionego przez skarżącą na rzecz S.J. Nie jest istotne zatem czy była to darowizna czy też świadczenie z innego tytułu, skoro wydatek ten w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym nie mógł stanowić kosztu uzyskania przychodu.

Sąd nie znalazł też związku niniejszej sprawy ze sprawą, o której podatnik pisze na drugiej stronie pisma złożonego na rozprawie.

Także zdaniem Sądu samodzielny, niezależny dla niniejszej sprawy byt na obecnym etapie postępowania ma sprawa skargi na decyzję Ministra Finansów odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego.

Sąd nie podzielił także zarzutów zaprezentowanych w skardze co do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja podjęta została w wyniku przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Z zebranego wyczerpująco materiału dowodowego wynikało, że skarżący naruszył obowiązek prowadzenia ewidencji zawierającej dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, co spowodował fakt zaniżenia podatku należnego wskutek powstałych różnic w wysokości marży handlowej oraz nieopodatkowania towarów przekazanych na cele reprezentacji i reklamy, jak i zawyżenia podatku naliczonego w związku z odliczeniem kwoty nie uznanej za koszt podatkowy. Zwrócić trzeba uwagę, że Izba Skarbowa szczegółowo wskazała sposób wyliczenia marży. Postępowanie w tym zakresie nie narusza przepisów prawa, a – wbrew twierdzeniom strony – uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób pełny wyjaśnia podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięcia.

Nie można też zgodzić się, że ocena dowodów nosi cechy dowolności. Przeczy temu treść uzasadnienia decyzji, jak i materiał dowodowy, na którym je oparto.

Reasumując - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu prowadzącym do jej uchylenia.

Na tej podstawie orzeczono o oddaleniu skargi na mocy art.151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.