Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 128/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Jolanta Rudnicka Protokolant referendarz sądowy Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. odrzuca skargę


UZASADNIENIE

W dniu 9 maja 2005 r. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. odnośnie rozpatrzenia jego wniosku o umieszczenie w wykazie nieruchomości z dnia 18 marca 2004 r. nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]i przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości w prawo własności. W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Mimo upływu ustawowego, miesięcznego terminu Prezydent dotychczas nie rozpoznał wniosku.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. informował, iż decyzja nie została jeszcze wydana, z uwagi na toczący się proces legislacyjny, dotyczący przyjęcia projektu nowej ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 powołanej ustawy.

Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji w terminach określonych w kpa, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 , strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tego art.

Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia, bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

W niniejszej sprawie Z. K. nie wyczerpał postępowania zażaleniowego, gdyż nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

Zatem należy uznać, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do sądu. Niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 powołanej ustawy powoduje, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w/w ustawy.

Rozstrzygnięcie to nie zamyka skarżącemu drogi do ponownej skargi na bezczynność, jeżeli organ właściwy do załatwienia sprawy pozostaje w zwłoce, oczywiście po wyczerpaniu drogi zażaleniowej, o której mowa w art. 37 kpa.