Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2450/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, 35
journal: Dz.U. 1961 nr 18 poz 94
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadzie i trybie wywłaszczania nieruchomości - t.j.
article: art. 153, 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania [...] S. A. w G., decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] uchylam decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] w całości i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z [...] marca 1970 r., nr [...] zezwalającej Zakładowi [...] w K. na przeprowadzenie przez grunty położone w W. i P., powiat [...], linii energetycznej [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 1970 r., nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w O. zezwoliło Zakładowi [...] w K. na przeprowadzenie przez grunty położone w W. linii energetycznej [...], m. in. przez nieruchomość należącą do M. Z.

Pismem z dnia 23 grudnia 2001 r. A. Z. wystąpiła do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 1970 r., nr [...].

Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] października 2004 r., sygn. akt [...] spadek po M. Z., zmarłej w dniu [...] lutego 1994 r. nabyli A. Z. i M. Z. Na mocy tego postanowienia spadek po M. Z. nabyła A. Z.

Decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Spraw Wewnętrznych w O. z dnia [...] marca 1970 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w sprawie nie stwierdzono wystąpienia którejkolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 Kpa.

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. odwołanie złożyła A. Z., kwestionując rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego. Strona podniosła, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 1970 r. była uchwała Senatu RP z dnia [...] kwietnia 1998 r. o ciągłości prawnej między ll, a lll RP, w szczególności punkt 4., gdzie Senat stwierdził, iż akty normatywne stanowione przez niesuwerennego prawodawcę W latach 1944-1989 pozbawione są mocy prawnej, jeśli godziły w suwerenny byt państwa polskiego lub są sprzeczne z zasadami prawa, w szczególności akty, na podstawie których dokonano niesprawiedliwego pozbawienia własności.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] Minister Budownictwa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Spraw Wewnętrznych w O. z dnia [..] marca 1970 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W decyzji wskazano na brak przeprowadzenia przez organ wojewódzki postępowania wyjaśniającego w zakresie wystąpienia przez inwestora do właściciela nieruchomości o wyrażenie zgody na przeprowadzenie na nieruchomości linii energetycznej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. Wydziału Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1970 r., nr [...] zezwalającej Zakładowi w K. na przeprowadzenie przez grunty położone w W. i P., powiat O., linii energetycznej [...].

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] [...] S.A. w G. Oddział w K. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia wyrażenia zgody przez właściciela nieruchomości na przeprowadzenie linii energetycznej na nieruchomości oraz nieodniesienie się do negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określonej w art. 156 § 2 Kpa, tj. wywołania przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] Minister Infrastruktury uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. Wydziału Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1970 r., nr [...].

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1236/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...].

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I OSK 961/10 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej A. Z., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1236/09 oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...].

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] w całości i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z [...] marca 1970 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę wydania kwestionowanej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydziału Spraw Wewnętrznych w O. z dnia [...] marca 1970 r., nr [...] stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą". Art. 35 ust. 1 ustawy stanowił, iż organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogą za zezwoleniem organu do spraw wewnętrznych prezydium powiatowej rady narodowej zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach - zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową - ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także inne podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stosownie do ust. 2 cytowanego artykułu osobom upoważnionym przez właściwy organ, instytucję lub przedsiębiorstwo państwowe przysługiwało prawo dostępu do tych przewodów i urządzeń w celu wykonywania czynności związanych z ich konserwacją. Zaś zgodnie z ust. 3 tego artykułu, jeżeli założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń powoduje, że nieruchomość nie nadaje się do dalszego racjonalnego jej użytkowania przez właściciela na cele dotychczasowe, nieruchomość podlegała wywłaszczeniu w trybie i według zasad przewidzianych w ustawie dla wywłaszczenia nieruchomości.

Minister zauważył, że organ wojewódzki w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. uznał, iż wydanie decyzji w trybie art. 35 ustawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania ugodowego na mocy art. 6 tejże ustawy. Jednak w w przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt: l OSK 961/10 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 6 ustawy dotyczącego obowiązku przeprowadzenia negocjacji nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie zezwolenia na wejście w teren w celu ułożenia przewodów, prowadzonego w trybie art. 35 ustawy. Jednocześnie Sąd wskazał na konieczność dokonania ustaleń faktycznych w zakresie funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] marca 1969 r. oraz jej doręczenia współwłaścicielom nieruchomości, przez które biegnie linia energetyczna jako podstawy wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w O. z dnia [...] marca 1970 r., nr [..].

Minister zauważył, że organ odwoławczy, będąc związany oceną prawną i wskazaniami sądu administracyjnego, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym przez sąd w wyżej wskazanym wyroku. Z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], właściwego miejscowo, z uwagi na położenie nieruchomości wynika, że w stosunku do decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] marca 1969 r., nr [...] nie było przeprowadzone jakiekolwiek postępowanie administracyjne w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], zatem powyższa decyzja funkcjonowała w obrocie prawnym w badanym okresie. Odnosząc się do kwestii doręczenia tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z § 19 ust. 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] maja 1966 r. w sprawie ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (M. P z 1966 r. Nr 25, poz. 129) właściwy organ miejscowego planowania przestrzennego doręczał na piśmie decyzję o lokalizacji szczegółowej - inwestorowi, zaś w razie wydania decyzji przez wojewódzki organ miejscowego planowania przestrzennego - odpis decyzji powiatowemu organowi miejscowego planowania przestrzennego. Jednocześnie organ miejscowego planowania przestrzennego, wydający decyzję o lokalizacji szczegółowej, przesyłał zawiadomienie o wydaniu tej decyzji właściwemu prezydium (miejskiej, dzielnicowej, osiedla lub gromadzkiej) rady narodowej do wiadomości i w celu wywieszenia na tablicy ogłoszeń w prezydium właściwej rady narodowej na okres 14 dni (ust. 2 zarządzenia). Niemniej przesyłanie zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, nie obowiązywało w odniesieniu do inwestycji w zakresie elektryﬁkacji rolnictwa oraz tych inwestycji liniowych, do których stosuje się szczególny tryb wywłaszczania nieruchomości (ust. 3 zarządzenia). Zatem przepisy zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] maja 1966 r. przewidywały doręczenie decyzji jedynie inwestorowi oraz powiatowemu organowi miejscowego planowania przestrzennego, zaś w wypadku przedmiotowej inwestycji liniowej, do której zastosowanie miał szczególny tryb wywłaszczania nieruchomości wykluczone było wysyłanie zawiadomienia o inwestycji właściwemu prezydium określonej rady narodowej do wiadomości i w celu wywieszenia na tablicy ogłoszeń na okres 14 dni. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie istniał obowiązek doręczenia decyzji o lokalizacji szczegółowej współwłaścicielom nieruchomości, przez które biegła linia energetyczna.

Reasumując Minister wskazał, że decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 1969 r. o lokalizacji szczegółowej stanowiła prawidłową pod względem faktycznym i prawnym podstawę wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia [...] marca 1970 r., zezwalającą Zakładowi [...] w K. na przeprowadzenie linii energetycznej m. in. na gruncie M. Z.

Organ odwoławczy podał, że wnioskiem z dnia 20 lutego 1970 r. Zakład [...] w K. zwrócił się do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. o wydanie zezwolenia na wejście w teren w celu budowy linii energetycznej. W dniu złożenia wniosku Zakład [...] w K. był częścią przedsiębiorstwa państwowego - Zakładu [...] w P., utworzonego zarządzeniem Ministra Górnictwa i Energetyki z [...] listopada 1958 r., nr [...], zatem Zakład [...] w K. był uprawionym do złożenia powyższego wniosku. Przedmiotem zezwolenia mogły być tylko określone w ustawie inwestycje obejmujące m.in. przewody służące do przesyłu elektryczności. W niniejszej sprawie wnioskodawca uzyskał zezwolenie na przeprowadzenie napowietrznej linii energetycznej, mieszczącej się więc w kategorii obiektów wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawy.

Wobec tego Minister uznał, że organ wojewódzki nieprawidłowo uznał istnienie podstaw do stwierdzenia, że Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. wydając kwestionowaną decyzję z dnia [...] marca 1970 r. dopuściło się rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Od decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] A. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na dalszy tok sprawy, stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Spraw Wewnętrznych w O. z dnia [...] marca 1970 r., nr [..] jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując prezentowane w sprawie stanowisko.

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia [...] marca 2013 r. A. Z. podtrzymała wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. po. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" w zw. z art. 193 Ppsa poprzez zaniechanie uwzględnienia przy wydawaniu rozstrzygnięcia oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 kwietnia 2011, sygn. akt I OSK 961/10. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w wydanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny polecił dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] marca 1969 r. oraz jej doręczenia współwłaścicielom nieruchomości przez które biegnie linia energetyczna. Z uzasadnienia przywołanego wyroku NSA wynika ponadto, że przedmiotowe okoliczności są istotne dla stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 1970 r. Zdaniem skarżącej, organ nie wykonał powyższych zaleceń. W odniesieniu do funkcjonowania decyzji lokalizacyjnej w obrocie prawnym organ ustalił jedynie, że w odniesieniu do tej decyzji nie było prowadzone postępowanie administracyjne w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...]. Informacja ta przekazana organowi przez SKO w [...]. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. jest w sposób oczywisty niewystarczająca do poczynienia ustalenia, czy postępowanie administracyjne nie było prowadzone przez inny organ, w szczególności przed utworzeniem samorządowych kolegiów odwoławczych. Jest ona tym samym niewystarczająca do ustalenia, czy decyzja lokalizacyjna nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a jeśli nie, to w jakim okresie funkcjonowała. Z poważniejszym naruszeniem przepisów postępowania przez organ wiąże się to, że organ - wbrew wskazaniom NSA - nie poczynił jakichkolwiek ustaleń faktycznych w zakresie doręczenia decyzji lokalizacyjnej poprzednikowi prawnemu A. Z. Zamiast tego organ posunął się wręcz do zakwestionowania zapatrywań prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodząc, że decyzja lokalizacyjna nie musiała być doręczona stronie. Tym samym dokonał oceny prawnej, że okoliczność, czy decyzja została doręczona, czy też nie, pozostawała bez wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji z dnia [...] marca 1970 r. Reasumując skarżąca wskazała, że organ nie zastosował się do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, którymi był związany stosownie do art. 153 Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa. Nadto powołał się na własne zapatrywania prawne, sprzeczne z zapatrywaniami prawnymi NSA, którymi był związany z mocy przywołanych wyżej przepisów Ppsa. Wobec tego, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, zaskarżona decyzja winna zostać zatem uchylona. Skoro bowiem NSA uznał, iż zastosowanie się przez organ do jego wskazań jest na tyle istotne, że musiało skutkować uchyleniem poprzedniej ostatecznej decyzji w sprawie, to uznać należało, że pominięcie wskazań i zapatrywań prawnych NSA przez organ przy wydawaniu zaskarżonej obecnie decyzji, mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Podstawę prawną kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy. Z przepisu tego, przewidującego szczególny tryb wywłaszczenia prowadzący do ograniczenia prawo własności nieruchomości, wynika, że organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogą za zezwoleniem organu do spraw wewnętrznych prezydium powiatowej rady narodowej zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach - zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową - ciągi drenażowe, przewody służące do przesyłania płynów, pary, gazów, elektryczności oraz urządzenia techniczne łączności i sygnalizacji, a także inne podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Z akt niniejszej sprawy wynika zaś, że nie udało się odnaleźć organowi nadzoru całości akt postępowania. ([...]). Z dostępnych materiałów wynika, że wnioskiem z dnia [...] lutego 1970 r. Zakład [...] w K. o wystąpił do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. o wydanie zezwolenia na wejście na grunt M. Z. celem budowy linii energetycznej [...]. W aktach znajduje się wykaz właścicieli i stosowne fragmenty map wskazujące na przebieg w terenie przedmiotowej inwestycji. W aktach znajduje się też decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] marca 1969 r., nr [...] przewidująca przebieg linii wysokiego napięcia [...].

Z powyższego wynika, że wydanemu zezwoleniu nie sposób zarzucić, że zostało wydane w warunkach, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa.

Poza sporem jest to, że w sprawie tej orzekał organ właściwy w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy – prezydium powiatowej rady narodowej. Przedmiotowe zezwolenie ma podstawę materialnoprawną w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy. Nie budzi również wątpliwości to, że inwestorem występującym o wydanie zezwolenia była instytucja państwowa, tj. Zakład [..] w K. - jeden z zakładów wielozakładowego przedsiębiorstwa państwowego działającego pod nazwą Zakłady [...]w P. (postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [..] czerwca 1982 r., sygn. akt [...], zarządzenie Nr [...] Naczelnego Dyrektora Zakładów [...] z dnia [...] czerwca 1978 r.). Zezwolenie było też poprzedzone decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] marca 1969 r., nr [...] przewidującej założenie na gruncie linii do przesyłania elektryczności. Poza sporem jest również to, że właścicielem dawnej działki nr [...] była M. Z., poprzedniczka prawna skarżącej (odpis Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] kwietnia 1963 r. z Kw nr [...], prawomocne postanowienie spadkowe z dnia [...] października 2004 r., sygn. akt [...]). Powyższa decyzja orzekała o prawach właściciela nieruchomości - matki skarżącej i była wykonalna w momencie jej wydania (decyzja ta odwoływała się do wykazu właścicieli, wykaz taki był sporządzony i znajduje się w aktach sprawy, zostały też zgromadzone stosowne mapy terenowe wskazujące przebieg inwestycji).

Wobec powyższego Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej zasadnie uznał, że kwestionowanemu zezwoleniu z 1970 r. nie można postawić zarzutu wydania z którąkolwiek z wad nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kpa.

W niniejszej sprawie zarzuty A. Z. sprowadzają się natomiast do tego, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy naruszył przepis art. 153 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa", ponieważ nie wyjaśnił, czy decyzja o lokalizacji szczegółowej istnieje w obrocie prawnym i czy została doręczona właścicielom nieruchomości.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 153 Ppsa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Jeżeli chodzi o pierwsze zagadnienie trzeba wskazać, że Minister pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o informację, czy były prowadzone jakiekolwiek postępowania administracyjne. W piśmie z dnia 11 stycznia 2012 r. SKO wskazało, że takie postępowania nie były prowadzone. Z akt niniejszej sprawy również nie wynika, że decyzja lokalizacyjna nr [...] była kwestionowana w postępowaniach administracyjnych. O tym, że przedmiotowa decyzja lokalizacyjna weszła do obrotu prawnego świadczy pismo Zakładu [...] S.A. z dnia [...] grudnia 1995 r., nr [...], treść protokołu rozprawy z dnia [...] marca 2002 r. i pismo [...] S.A. z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] z którego wynika, że Zakład [...] uzyskał tę decyzję. Z akt sprawy nie wynika również, że decyzja lokalizacyjna utraciła ważność, z przyczyn, o których mowa w art. 22 ust. 1 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] maja 1966 r. w sprawie ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (wniosek inwestora o wydanie zezwolenia został załatwiony pozytywnie, inwestycja została wykonana w 1972 r., decyzja o lokalizacji szczegółowej była wydana w oparciu o plany zagospodarowania przestrzennego zatwierdzone w 1963 r., a nie o decyzję o lokalizacji ogólnej).

Jeżeli chodzi o kwestię doręczenia decyzji lokalizacyjnej właścicielom nieruchomości Sąd zwraca uwagę, że z pisma skarżącej z dnia 14 stycznia 2009 r. wynika, że właściciele gruntów nie byli informowani o budowie linii energetycznej, czy szczegółach związanych z jej przebiegiem. Były zwoływane gromadzkie zebrania, w których nie brano udziału. Z uzasadnienia pisma procesowego skarżącej z dnia 17 lutego 2010 r. złożonego do sprawy sądowej o sygn. akt I OSK 961/10 wynika, że decyzja lokalizacyjna nr [...] nie była doręczona właścicielom nieruchomości. Powyższe jest zbieżne z treścią decyzji lokalizacyjnej, która w rozdzielniku adresatów nie wskazuje właścicieli nieruchomości. Powyższe koresponduje z ustaleniami organu odnoszącymi się do zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] maja 1966 r. w sprawie ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu. Z § 12 ust. 1 i § 19 ust. 1 pkt 1 tego zarządzenia oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47) wynika, że stroną w sprawie o wydanie decyzji lokalizacyjnej wydanej przez inną, niż wojewódzką radę narodową i adresatem tej decyzji był wnioskodawca-inwestor. W sprawach dotyczących szczególnego trybu wywłaszczenia nie obowiązywał tryb publicznego zawiadomienia o wydaniu tego rodzaju decyzji (§ 19 ust. 2 i 3 zarządzenia).

Wobec powyższego eksponowane w sprawie zagadnienia dotyczące decyzji lokalizacyjnej nie mogły świadczyć o kwalifikowanej wadliwości zezwolenia z dnia [..] marca 1970 r.

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, mając na uwadze ocenę prawną zaprezentowaną w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1236/09, w zakresie dotyczącym braku obowiązku wystąpienia do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy, prawidłowo uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...] w całości i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z [...] marca 1970 r., nr [...].

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd w oparciu o przepis art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji.