Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 770/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi małoletniego P. D. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 18 maja 2011 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Zastępca Kierownika Referatu Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu, działający z upoważnienia Marszałka Województwa Opolskiego, na podstawie art. 21, art. 23a ust. 9, art. 30 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), decyzją z dnia 18 maja 2011 r., nr [...], orzekł o zwrocie ustalonego decyzją z dnia 23 lipca 2010 r., nr [...], nienależnie pobranego przez M. D. - przedstawiciela ustawowego P. D., zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 5130 zł wraz z ustawowymi odsetkami.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że omówioną ostateczną decyzją z dnia 23 lipca 2010 r. ustalono, iż zasiłek pielęgnacyjny wypłacony na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 listopada 2005 r., nr [...], w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 października 2008 r. w łącznej kwocie 5130 zł, był nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym. Stąd w dniu 15 kwietnia 2011 r. zostało wszczęte postępowanie o zwrot nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego ustalonego opisaną wyżej decyzją wraz z ustawowymi odsetkami. Następnie organ pierwszej instancji przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. art. 30 ust. 1 i 8 ustawy. W świetle przytoczonych przepisów oraz stanu faktycznego sprawy uznał, że zasiłek pielęgnacyjny nienależnie pobrany przez M. D. - przedstawiciela ustawowego P. D. ustalony decyzją z dnia 23 lipca 2010 r. w kwocie 5130 zł, podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami, podając kwotę zaległości głównej i odsetek.

W odwołaniu od tej decyzji M. D. - przedstawiciel ustawowy P. D. poinformowała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszoinstancyjnego, dlatego złożyła w dniu 18 maja 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu z dnia 23 lipca 2010 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, na podstawie art, 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.), decyzją z dnia 21 września 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję Zastępcy Kierownika Referatu Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu.

W uzasadnieniu faktycznym Kolegium szczegółowo przedstawiło przebieg postępowania administracyjnego akcentując, że ostateczną decyzją z dnia 23 lipca 2010 r., ROPS uznał, iż zasiłek pielęgnacyjny wypłacony P. D., na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 listopada 2005 r. w okresie od 1. stycznia 2006 r. do 31 października 2008 r., w łącznej kwocie 5130 zł, jest nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym. Organ odwoławczy argumentował, że ostateczną decyzją z dnia 28 lutego 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji, na którą M. D. - przedstawiciel ustawowy P. D., złożyła skargę do WSA w Opolu, która na dzień rozpatrzenia sprawy będącej przedmiotem odwołania nie została jeszcze rozpatrzona przez Sąd. Kolegium podało, że na mocy art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm. - zwanej dalej ustawą), osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Ponadto stwierdziło, że już sam fakt zaistnienia przesłanek określonych w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy, czyli wypłacania świadczenia rodzinnego w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5 ustawy, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, stanowi podstawę uznania świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane. W odniesieniu do tego wywiodło, że decyzja Zastępcy Kierownika Referatu Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu, z dnia 18 maja 2011 r., nr [...], orzekająca o zwrocie ustalonego nienależnie pobranego przez M. D. zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 5130 zł wraz z ustawowymi odsetkami została wydana w konsekwencji uprzedniego wydania decyzji własnej z dnia 23 lipca 2010 r. wydanej, m.in. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy ustalającej, że zasiłek pielęgnacyjny wypłacony przedstawicielowi ustawowemu P. D. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Opola za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 października 2008 r. w ww. kwocie, jest nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym. R. D. bowiem od 1 stycznia 2006 r. wykonuje pracę zawodową w Norwegii, z tytułu której ma odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne za granicą, co oznacza, że na podstawie art. 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. ws. stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, posiadający status pracownika najemnego w Norwegii stał się uprawniony na członków swojej rodziny do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo państwa wykonywania pracy. Takie ustalenia spowodowały, że świadczenia rodzinne wypłacane w Polsce od tej daty były świadczeniami nienależnie pobranymi (art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy). Kolegium zaakcentowało, że organ pierwszej instancji prawidłowo zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ustalonych decyzją organu z dnia 23 lipca 2011 r. i zakreślił 14-dniowy termin umożliwiający stronie złożenie wyjaśnień w tym zakresie. Przedstawiciel ustawowy P. D., w zakreślonym terminie nie skorzystał z przysługującego prawa do złożenia wyjaśnień w sprawie. Organ odwoławczy odnotował, że jego zdaniem, nie budzi wątpliwości zarówno wysokość nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych podlegających zwrotowi w określonej wysokości, jak i obowiązek zapłaty odsetek. Z harmonogramu wypłaconego zasiłku pielęgnacyjnego przyznanego P. D. wynika bowiem, że w okresie kiedy obowiązywały przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego we wskazanym okresie wypłacono M. D. - przedstawicielowi ustawowemu P. D., w okresie 8 miesięcy (tj. od 1 stycznia 2006 r. do 30 sierpnia 2006 r.) świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 1152 zł, po 144 zł miesięcznie (8 m-cy x 144 zł), natomiast w okresie 26 następnych miesięcy (od 1 września 2006 r. do 31 października 2008 r.) miesięcznie wypłacano stronie świadczenia rodzinne w formie zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 3.978,00 zł, po 153,00 zł miesięcznie (26 m-cy x 153,00 zł). Kolegium podało, że suma świadczeń wypłaconych w ww. okresach wyniosła 5130 zł (1152 zł + 3978zł), a zgodnie z art. 30 ust. 8 ustawy, kwoty świadczeń rodzinnych, o których mowa w ust. 2, podlegają zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami na rachunek bankowy wskazany przez właściwy organ. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty. Kolegium podkreśliło, że decyzja o zwrocie nienależnych świadczeń nie ma charakteru uznaniowego, wręcz przeciwnie, determinowana jest przepisami prawa, co oznacza, że przy spełnieniu określonych warunków ustawowych organ zobowiązany jest do określonego działania. Omawiana decyzja jest następstwem wcześniej podjętych rozstrzygnięć i jest zgodna z prawem. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii złożenia skargi na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie ROPS w Opolu dotyczące uznania świadczeń rodzinnych za świadczenia nienależnie pobrane, stwierdziło, że okoliczność ta nie miała wpływu na sprawię, gdyż dla prowadzenia postępowania w przedmiocie zwrotu świadczeń nienależnie pobranych niezbędne jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji orzekającej o nienależnie pobranym świadczeniu i warunek ten został dochowany, ponieważ zaskarżona do WSA w Opolu decyzja Kolegium z dnia 28 lutego 2011 r. wydana w tym przedmiocie jest decyzją ostateczną.

W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności:

1) naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 6 K.p.a., 7 K.p.a. art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. przez niedopełnienie obowiązku spoczywającego na organie w postaci zgromadzenia i zbadania w sposób wszechstronny i wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, oraz niezastosowania wszelkich dostępnych instrumentów prawnych zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez niedopełnienie obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji gdy wydanie zaskarżonej decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd, tj. rozstrzygniecie skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 lutego 2011 r., nr [...], orzekającej, że zasiłek pielęgnacyjny wypłacony skarżącej w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 października 2008 r. w łącznej kwocie 5130 zł jest nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym, gdy o fakcie zaskarżenia tej decyzji organ administracyjny powziął wiadomość z urzędu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia 21 września 2011 r. jest powiązana funkcjonalnie z decyzją Kolegium z dnia 28 lutego 2011 r. zaskarżoną przez nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargą z dnia 16 maja 2011 r. Podniosła, że decyzja Kolegium z dnia 28 lutego 2011 r., jest orzeczeniem rozstrzygającym co do prawa - stwierdza bowiem, iż zasiłek pielęgnacyjny wypłacony jej w wskazanym okresie i wyliczonej kwocie jest nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym. Decyzja ta ustala stosunek prawny, tj. sytuację prawną skarżącej, zaś decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 września 2011 r. wydana na podstawie decyzji z dnia 28 lutego 2011 r. orzeka w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, stąd pomiędzy tymi dwoma decyzjami istnieje związek przyczynowy, gdyż bez decyzji stwierdzającej, iż przedmiotowe świadczenie zostało pobrane nienależnie nie istniałaby decyzja o zwrocie tegoż świadczenia. Zdaniem skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, bowiem pomimo wiedzy z urzędu o postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w przedmiocie złożonej skargi na decyzję z dnia 28 lutego 2011 r. nie zawiesiło przedmiotowego postępowania administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżąca podała, że powzięła informację w sekretariacie Sądu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 21 września 2011 r., przyznając jej rację, w przedmiocie prawa do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego we wskazanym okresie, co potwierdza konieczność zawieszenia postępowania w przedmiocie zwrotu świadczenia niezależnego do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w przedmiocie, czy zasiłek pielęgnacyjny wypłacany M. D. na rzecz P. D. był świadczeniem rodzinnym nienależnie pobranym.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. art. 6, 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. wyjaśniło, że nie prowadziło dowodowego postępowania uzupełniającego bowiem zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był kompletny i dawał podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Za chybiony Kolegium uznało również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., argumentując, że dla prowadzenia postępowania w przedmiocie zwrotu świadczeń nienależnie pobranych niezbędne jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji orzekającej, że świadczenie zostało pobrane nienależnie i warunek ten został dochowany, albowiem zaskarżona do WSA w Opolu ww. decyzja Kolegium wydana w tym przedmiocie była decyzją ostateczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wywiedziono.

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej, nie będąc przy tym związane - stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. .U. z 2012 r. Nr 270), zwaną dalej P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Tak przeprowadzona sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na zbadaniu ich zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania decyzji, oraz trafności zastosowania tych przepisów w odniesieniu do istniejącego - również w dacie podjęcia aktu - stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny kieruje się zasadą, iż bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu. Nie jest to jednak zasada generalna, bowiem w szczególnych przypadkach Sąd zobowiązany jest uwzględnić także pewne zdarzenia prawne, które zaszły już w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Przykładowo, taka właśnie sytuacja zachodzi, gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność z ustawą zasadniczą aktu prawnego, stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia; czy też, gdy przed rozstrzygnięciem skargi na bezczynność organu, bezczynność ta ustała. W ocenie Sądu, kolejny wyjątek od przedstawionej wyżej reguły dotyczy sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem Sądu wyeliminowano z obrotu prawnego akt (wcześniejszy), w oparciu o który organ administracji wydał kolejny akt (późniejszy), będący również przedmiotem kontroli Sądu.

Z ostatnio opisaną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest nakaz, utrzymany w mocy przez Kolegium, ustalony decyzją organu pierwszej instancji z dnia 23 lipca 2010 r., nr [...], zwrotu nienależnie pobranego przez M. D. - przedstawiciela ustawowego P. D., zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 5130 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Zważyć trzeba, iż przed wydaniem decyzji w tej sprawie doszło do wydania zgodnie z procedurą przewidzianą w ustawie o świadczeniach rodzinnych, decyzji Zastępcy Kierownika Referatu Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Opolu, działającego z upoważnienia Marszałka Województwa Opolskiego, z dnia 23 lipca 2010 r., nr [...], wydanej, m.in. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy ustalającej, że zasiłek pielęgnacyjny wypłacony skarżącej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 listopada 2005 r, w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 października 2008 r. w łącznej kwocie 5130 zł, jest nienależnie pobranym świadczeniem rodzinnym. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. ( sygn. akt II SA/Op 303/11 ) WSA w Opolu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 lutego 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej z dnia 23 lipca 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia.

Przyjdzie nadto zauważyć, że opisane wyżej rozstrzygnięcia administracyjne (o uznaniu świadczenia za nienależne i o zwrocie świadczenia nienależnego) są sprawami ze sobą powiązanymi i pozostają ze sobą w funkcjonalnym związku. Dla rozpoznawanej sprawy istotne jest to, że uznanie świadczenia za nienależnie pobrane warunkowało wydanie zaskarżonej decyzji, jak słusznie wskazuje zarówno Kolegium, jak też skarżąca. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy, za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się: świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Skoro ostateczną decyzją właściwego organu stwierdzono, że świadczenie rodzinne wypłacone skarżącej za określony okres i we wskazanej kwocie w myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5 za okres, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, uważa się za nienależnie pobrane, to na tym organie spoczywał obowiązek domagania się zwrotu omawianych świadczeń, co następuje poprzez wydanie odrębnej decyzji. Obowiązek zwrotu świadczenia z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy ma bowiem charakter następczy - uzależniony jest od ustalenia świadczenia jako nienależnego, które w sposób negatywny warunkuje pobieranie przyznanych świadczeń. Przeprowadzona argumentacja prawna, dowodzi istnienia zależności pomiędzy dwoma, następującymi po sobie postępowaniami, tak więc logiczną konsekwencją wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego, która spowodowała konieczność podjęcia decyzji następnej, opartej o przepis art. 30 ust. 1 ustawy, powoduje dla Sądu badającego obecnie legalność tej kolejnej decyzji, obowiązek uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji dotyczących przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Mówiąc inaczej, w rozpoznawanej sprawie doszło do sytuacji, w której cyt. wyżej wyrokiem WSA w Opolu z dnia 17 listopada 2011 r. uchylono rozstrzygnięcia administracyjne, do których wyraźnie i jednoznacznie odwoływały się decyzje objęte przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu sądowym, co - niejako automatycznie - przesądza o konieczności uchylenia także tych decyzji. W konsekwencji należało więc uznać, że zapadłe w przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji, które zostały oparte ( w pewnym sensie, bo uwzględniały stan prawny wynikający z tej ostatecznej decyzji) na decyzji niezgodnej z prawem, podjęto z naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, nie do obrony byłby bowiem pogląd o spełnieniu przesłanek upoważniających organ do egzekwowania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy, gdy decyzja warunkująca zwrot nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego, okazała się wadliwa.

Powiedziane dotychczas przesądziło o uchyleniu aktów administracji wydanych w przedmiotowej sprawie, zatem czynienie rozważań co do ich legalności w aspekcie zarzutów skargi stało się zbędne. Przedmiotowość dalszego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie będzie nierozerwalnie związana z ewentualnym, kolejnym rozstrzygnięciem w przedmiocie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego powyżej naruszenia przepisu prawa materialnego, które to naruszenie niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji oparto o treść art. 152 P.p.s.a. O kosztach sądowych nie orzeczono, gdyż skarżąca ich nie poniosła po myśli art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a.