Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 796/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1  pkt 1 i 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 48
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 3 i pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 152, art. 200, art. 205 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi P. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego P. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...]. nr [...]nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., decyzją z dnia [...],nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), powoływanej dalej jako p.b. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., nakazał P.W. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 6,50 x 8,55 m zrealizowanego na działce nr [...]w miejscowości B. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w toku postępowania wszczętego w sprawie budowy budynków gospodarczych na działce nr [...]w miejscowości B. stwierdzono zrealizowanie budynku gospodarczego o wym. 6,50 x 8,55 m i wysokości 2,65÷3,35 m. Przedmiotowy budynek został usytuowany w odległości 3,50 m od budynku mieszkalnego oraz w odległości 8,35 m od linii ogrodzenia z działką nr [...]. Zrealizowany został w konstrukcji murowanej z pustaków żużlobetonowych, posiada dach jednospadowy o konstrukcji drewnianej i pokryciu z blachy. Składa się z dwóch pomieszczeń niepołączonych przejściem, pokrytych wspólnym dachem, bez przerwy dylatacyjnej. Obiekt został zrealizowany przez właściciela działki P.W. w 2012 r. bez dopełnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymaganego art. 28 p.b. dla budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy większej niż 25 m2 na działkach zabudowy jednorodzinnej. Organ podkreślił, że działka nie stanowi zabudowy zagrodowej, a budynek gospodarczy nie jest związany z produkcją rolną i nie uzupełnia zabudowy w ramach istniejącej działki siedliskowej. Przedmiotowy budynek gospodarczy nie został zrealizowany na podstawie zgłoszenia nr [...] oraz zgłoszenia nr [...], bowiem w oparciu o wymienione zgłoszenia zrealizowano budynek o innych wymiarach. W sprawie postanowieniem z dnia [...]. nr [...], zgodnie z treścią art. 48 ust. 3 p.b., nałożono obowiązek przedłożenia dokumentów dotyczących budowy budynku gospodarczego o wymiarach 6,50 x 8,55 m zrealizowanego na działce nr [...]w miejscowości B., tj. zaświadczenia Wójta Gminy B. o zgodności budowy z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 p.b. Z uwagi na fakt, że dokumenty nie zostały przez zobowiązanego złożone w wymaganym terminie, organ orzekł nakaz rozbiórki, stosownie do art. 48 ust. 1 p.b.

W odwołaniu od tej decyzji P.W. wskazał, że na działce stanowiącej jego własność znajdują się dwa budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy sobie z przerwą dylatacyjną wynoszącą 2 cm, która została wypełniona pianką poliuretanową oraz przykryte jednym wspólnym pokryciem dachowym na odrębnych samonośnych konstrukcjach dachowych. Wymienione budynki powstały w następstwie stosownych zgłoszeń robót budowlanych w Starostwie Powiatowym w W. Zgłoszenie o numerze ewidencyjnym [...]obejmuje budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2 o wymiarach 6,50 x 6,30 m, natomiast drugie zgłoszenie o numerze ewidencyjnym [...] dotyczy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25 m2 o wymiarach 6,50 x 3,80 m. Odwołujący podniósł, że lokalizacja budynków na działce jest zgodna z lokalizacją wskazaną na szkicach sytuacyjnych załączonych do dokonanych zgłoszeń, a jedynym odstępstwem jest łączna mniejsza powierzchnia zabudowy budynków. W konkluzji, P.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji nakazującej dokonanie inwentaryzacji wybudowanych budynków celem doprowadzenia ich do stanu zgodnego z aktualnie obowiązującymi przepisami bez nakładania opłaty legalizacyjnej.

Wspominaną na wstępie decyzją z dnia [...]., nr [...], [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 p.b. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania P.W. oświadczył, że jest inwestorem budynku gospodarczego, który powstał w dwóch etapach tj. na początku 2012 r. powstała część oznaczona na szkicu załączonym do protokołu oględzin z dnia 16 września 2013 r. jako "1 a". Natomiast pod koniec 2012 r. powstała część oznaczona jako "1 b", które zostały następnie przykryte wspólnym dachem. Inwestor oświadczył równocześnie, że nie posiada dokumentu pozwalającego na legalne wzniesienie obiektu budowlanego. Przedstawił natomiast do wglądu zgłoszenie z dnia 24 października 2011 r. znak: [...]dotyczące zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5,3 m x 6,5 m i wysokości 4,3 m oraz zgłoszenie z dnia 3 kwietnia 2012 r. znak: [...] dotyczące zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 3,8m x 6,5 m i wysokości 3,6 m. P.W. oświadczył również, iż nie posiada zgłoszenia, w którym określona byłaby odległość pomiędzy budynkami gospodarczymi. W toku przeprowadzonych oględzin odnotowano, że długość oraz wysokość faktycznie wybudowanego budynku gospodarczego nie odpowiada parametrom określonym w wyżej wymienionych zgłoszeniach. W zgłoszeniach określono zamiar budowy budynków gospodarczych uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Dalej organ rozpatrujący odwołanie wskazał, że działka nr ewid. [...]położna jest na terenach zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z usługami "MN/U", projektowanych terenach zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z usługami "1MN/U" oraz terenach użytków rolnych, łąk i łęgów "RP".

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z treści pisma P. W. z dnia 30 września 2013 r. wynika, iż dokonane zgłoszenia zamiaru budowy budynków gospodarczych zostały przyjęte przez Starostę W. bez uwag i zastrzeżeń. Ponadto inwestor podniósł, że budynki te posiadają niezależne od siebie ławy fundamentowe, wykonywane dwuetapowo i stanowią odrębną konstrukcję.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1a p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym, którego powierzchnia zabudowy przekracza 35 m2, bowiem przy wymiarach 6,5 m x 8,55 m wynosi 55,57 m2. W związku z powyższym realizacja przedmiotowego budynku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zgłoszenie zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych o powierzchniach zabudowy do 35 m2 i do 25 m2, które stanowią faktycznie jeden obiekt budowlany, nie może stanowić podstawy do uznania legalności budowy przedmiotowego budynku gospodarczego. Pomimo odstępu czasowego w budowie poszczególnych budynków, należy uznać że stanowią one jedną całość, ponieważ obiekty te przylegają do siebie. Organ odwoławczy zaznaczył, że P.W. wykonał jedną więźbę dachową dla przedmiotowych budynków gospodarczych. Budynki te nie funkcjonują jako obiekty niezależne od siebie. Poza tym [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 25 m2 z definicji nie może być połączony z innym obiektem budowlanym, bowiem inwestor może wznieść taki obiekt tylko jako wolnostojący. Zatem zrealizowany obiekt o wymiarach 6,5 m x 8,55 m nie może być zaliczony do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. W konsekwencji, w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z próbą obejścia przepisów Prawa budowlanego, gdyż powstały obiekt jest samodzielnym budynkiem gospodarczym o powierzchni zabudowy 55,57 m2. Podsumowując, organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności zdjęcia i wyniki oględzin w sposób niebudzący żadnych wątpliwości potwierdził, że w wyniku wykonanych robót budowlanych powstał budynek stanowiący jedną całość. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego za prawidłowe uznał zastosowanie w sprawie przez organ nadzoru I instancji art. 48 p.b., skutkującego orzeczeniem nakazu rozbiórki w razie nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej.

W skardze z dnia 4 lipca 2014 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.W. podniósł, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]została wydana na podstawie nierzetelnie prowadzonego postępowania administracyjnego i zebranego w jego toku materiału dowodowego. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem norm powszechnie obowiązującego prawa i zgłosił gotowość składania dodatkowych wyjaśnień w trakcie rozprawy przed sądem administracyjnym. Poza tym w skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 5 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Stosownie do wymienionego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 tejże ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd administracyjny badając legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej stwierdził, że organy nadzoru budowlanego dokonały ustaleń w sprawie z naruszeniem przepisów o postępowaniu, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego.

Organ przyjął, wbrew materiałowi wynikającemu z akt sprawy, że inwestor wybudował budynek gospodarczy o wymiarach 6,5 x 8,55 m i powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2, nie legitymując się, uzyskaną przed rozpoczęciem robót budowlanych, ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.

Z wyjaśnień inwestora wynika, że wykonał dwa obiekty budowlane na podstawie dwóch odrębnych zgłoszeń, z dnia [...]. (data wpływu do organu) znak: [...]dotyczącego zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5,3 m x 6,5 m oraz zgłoszenia z dnia [...]. znak: [...]dotyczącego zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 3,8m x 6,5 m. Każdy z budynków posiada niezależne od siebie ławy fundamentowe, odrębne ściany nośne z przerwą dylatacyjną wypełnioną pianką poliuretanową oraz wspólne pokrycie dachowe. Potwierdzają to załączone do akt sprawy rysunki dla każdego z budynków z zaznaczonymi fundamentami oraz wspomniane zgłoszenia wraz załącznikami graficznymi. Podczas oględzin Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził wykonywanie robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczego, składającego się z dwóch pomieszczeń niepołączonych przejściem. Jednakże zaznaczył, iż na styku ścian znajduje się szczelina wypełniona silikonem, co koresponduje z twierdzeniem inwestora o odrębności ścian dla obu budynków. Z treści protokołu oględzin nie wynika, by organ analizował, czy istnieją niezależne fundamenty dla każdego z dwóch budynków gospodarczych, czy też na jednym fundamencie posadowiony jest cały obiekt. PINB nie badał też odrębności konstrukcyjnej obiektów i nie odniósł się w tym zakresie do twierdzeń inwestora. Natomiast z faktu przylegania budynków ścianami oraz pokrycia jednolitym płatem blachy, przy odrębnej konstrukcji dachu każdego z obiektów, nie można wywieść, iż wybudowany został jeden budynek gospodarczy wbrew dokonanym zgłoszeniom.

Przy ocenie odrębności i samodzielności obiektu istotne znaczenie ma legalna definicja budynku zawarta w art. 3 pkt 2 p.b., która pod pojęciem budynku rozumie taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Dla prawidłowej kwalifikacji obiektu konieczne jest więc ustalenie, czy każdy z obiektów wybudowanych przez inwestora odpowiada powyższemu rozumieniu budynku oraz czy został zrealizowany zgodnie z załączonym do akt sprawy zgłoszeniem.

Z treści dokonanych przez inwestora zgłoszeń wynika, iż objęte zamierzeniem budynki gospodarcze miały być przeznaczone do obsługi gospodarstwa rolnego uzupełniając zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Obiekty te wymagają zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. (art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b.)

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie zawiera definicji użytych w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a, pojęć "zabudowa zagrodowa" i "działka siedliskowa". Zabudowa zagrodowa stanowi szczególny rodzaj zabudowy - w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) - zabudowę tę stanowią w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Z zabudową zagrodową mamy więc do czynienia, jeśli na działce znajduje się chociażby jeden z tychże przykładowo wymienionych obiektów, o ile będzie się składał na rodzinne gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze oraz leśne. Budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej to budynek przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8 ww. rozporządzenia). Zabudowa zagrodowa służy więc prowadzeniu działalności gospodarczej, stanowiąc jednocześnie miejsce zamieszkania i pracy rolnika oraz jego rodziny, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo. Zabudowa zagrodowa stanowi w konsekwencji połączenie funkcji mieszkaniowej z funkcją produkcji rolnej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Po 381/12, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 609/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei użyte w art. 29 ust. 1 pkt 1 u.p.b. pojęcie "działka siedliskowa" należy rozumieć zgodnie z gramatycznym brzmieniem, jako teren zamieszkania, osiedlenia się. W orzecznictwie przyjmuje się, że siedlisko to teren o charakterze kameralnym (prywatnym), na którym posadowiony jest dom mieszkalny, gdzie koncentrują się czynności życiowe rolnika oraz jego rodziny i zaspokajane są ich elementarne potrzeby życiowe (por. wyroki WSA: w Opolu z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 579/12, we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 593/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przytoczonych regulacji prawnych i stanowiska judykatury oraz materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie niezrozumiała pozostaje ocena organów, iż objęta zgłoszeniami zabudowa gospodarcza nie jest związana z produkcją rolną i nie uzupełnia zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej.

Co prawda, organ odwoławczy podejmując inicjatywę uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie prowadzenia przez inwestora działalności rolniczej zwrócił się z zapytaniem do Urzędu Gminy B. oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., nie uzyskując merytorycznej odpowiedzi. Niemniej, z oświadczenia złożonego przez P.W. popartego stosowną dokumentacją i niekwestionowanego przez organ wynika, że posiada obecnie grunty rolne o powierzchni 5,67 ha (na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 25 lutego 2011 r., załączonej do akt sprawy) oraz własną ziemię o powierzchni 1,48 ha, co daje łącznie 7,15 ha gruntów rolnych. Jest płatnikiem podatku rolnego, na dowód czego przedłożył decyzję wymiarową podatku na rok 2014 r. (z dnia 30 stycznia 2014 r.). Na posiadanych gruntach rolnych prowadzi produkcję roślinną mieszaną opartą głównie na zbożach i uprawach warzywnych. Działka na której znajduje się zabudowa służy mu jako zaplecze do prowadzonego gospodarstwa, magazynowania maszyn i urządzeń rolniczych oraz czasowego składowania pozyskanych płodów rolnych. Przedmiotowe budynki gospodarcze konkretnie miały służyć do składowania plonów z upraw leszczyny, którą zamierzał podjąć.

Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, w szczególności załączonych map oraz aktu notarialnego nr rep. [...]wynika, że na działce inwestora oznaczonej nr [...] znajdują się, oprócz budynków gospodarczych będących przedmiotem postępowania, także budynek mieszkalny, budynek gospodarczy oraz obiekt o konstrukcji stalowej. Mocą wspomnianego aktu notarialnego P. W. w dniu 31 marca 2008 r. nabył do majątku osobistego własność owej nieruchomości składającej się z gruntów ornych, łąk trwałych, pastwisk trwałych i użytków rolnych zabudowanych o obszarze 1,48 ha, na której zobowiązał się prowadzić gospodarstwo rolne przez okres najbliższych pięciu lat. Z opisu nieruchomości wynika, że jest uzbrojona w przyłącze energetyczne, wodociągowe, ogrodzona w części siedliskowej płotem z siatki oraz zabudowana jednorodzinnym murowanym, parterowym budynkiem mieszkalnym.

Powyższe okoliczności wskazują na prowadzenie przez P.W. działalności rolniczej, a budowane przez niego obiekty gospodarcze można uznać za związane z produkcją rolną i uzupełniające zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Pozwala to, wbrew twierdzeniu organów, na zakwalifikowanie kwestionowanej budowy, jako wypełniającej przesłankę z art. 29 ust. 1 pkt 1a p.b.

Brak jest natomiast podstaw, by do zamierzeń inwestorskich skarżącego stosować art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., gdyż z treści załączonych zgłoszeń i wykonanych robót budowlanych nie wynika, aby któryś z budynków miał być wolnostojącym parterowym budynkiem gospodarczym, wiatą lub altaną o powierzchni zabudowy do 25 m2, których łączna liczba na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Skarżący wskazywał bowiem, iż oba budynki gospodarcze mają być związane z produkcją rolną i uzupełniać zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej.

Uwzględniając powyższe wskazania, rzeczą organu będzie ponowne ustalenie i ocena, czy roboty budowlane zrealizowane przez inwestora wymagają pozwolenia na budowę, w myśl art. 28 p.b., czy też można je kwalifikować jako budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a p.b. Jeżeli w wyniku ustaleń organ uzna, że wystarczające dla realizacji owej budowy są zgłoszenia, to w dalszej kolejności będzie obowiązany badać, prowadząc odrębne postępowania, czy każdy z obiektów odpowiada warunkom przewidzianym w tych zgłoszeniach. Zarówno organ jak i sam inwestor podnosili w toku postępowania, że budynek objęty zgłoszeniem z dnia [...]. nr [...]został wykonany z odstępstwami od zgłoszenia. Szerokość budynku została zmniejszona z 3,80 m na 3,25 m. Ustalenie przez organ nadzoru odstępstwa od wymiaru budynku podanego w zgłoszeniu będzie wymagało od organu przeprowadzenia postępowania mającego na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Okoliczność zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania określonych w nim robót budowlanych oraz braku sprzeciwu organu oznacza, iż spornych budynków gospodarczych nie można uznać za wykonanych w warunkach samowoli budowlanej, bowiem za takie należałoby uznać obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. W sytuacji, gdy rozpoczęcie robót budowlanych poprzedzone zostało stosownym zgłoszeniem organy powinny rozważyć zastosowanie postępowania naprawczego, o którym mowa w przepisach art. 50 i 51 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 155/11, LEX nr 1219065).

Organ powinien więc zbadać, czy istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem (zarówno z technicznego jak i prawnego punktu widzenia). Jeżeli nie da się usunąć powstałych nieprawidłowości organy nadzoru budowlanego winy rozważyć podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego wybudowanego z odstępstwem od zgłoszenia. Nakaz rozbiórki winien być poprzedzony wykazaniem, że nie istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Stosownie do wymogu zawartego w art. 152 p.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu postanowił w myśl art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.

IB