Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 228/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Go 228/07

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej przedstawił przebieg sprawy oraz poczynione w toku postępowania ustalenia faktyczne, z których wynika, iż w dniu 15 grudnia 2003 r. skarżący [...] dokonał zgłoszenia w procedurze dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochodu ciężarowego [...] - Nr zgłoszenia [...] - deklarując stawkę celną 0%. Do zgłoszenia importer załączył m.in. rachunek, DWC, fakturę EUR-1 nr [...], opinię rzeczoznawcy , zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Po weryfikacji zgłoszenia celnego w związku z zakwestionowaniem przez organ celny wartości pojazdu, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] r., Nr [...], uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości towaru, wartości pozycji, wartości statystycznej, podstawy opłaty i określił kwotę należności przywozowych w ogólnej kwocie 6914,60 zł. Jako podstawę prawną decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wskazał art. 65 § 4 pkt 2 lit. b,c, art. 65 §7, art. 13 §1, art. 23 §7, art. 29 §1, art. 70 § 1 i 2 , art. 85 § 1 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks Celny (tj. Dz. U. Nr 75 z 2001r., poz. 802 ze zm.). Wydana decyzja stała się ostateczna.

Świadectwo przewozowe EUR-1 Nr L 773897, na podstawie art. 32 Protokołu do Układu Europejskiego (zał. do Dz. U. Nr 217, poz. 2126 z 2003 r.), Izba Celna skierowała do władz celnych kraju eksportu celem weryfikacji.

Pismem z 9 maja 2005 r. Izba Celna poinformowała skarżącego , iż brak odpowiedzi na weryfikację w terminie dziesięciu miesięcy od dnia wystąpienia z wnioskiem o weryfikację, zgodnie z art. 32 ust. 6 Protokołu 4 do Układu Europejskiego, daje podstawę pozbawienia importera preferencyjnej stawki celnej. Do przedmiotowego pisma załączono została informację od władz celnych kraju eksportu z 13 października 2004 r. o trwającym postępowaniu weryfikacyjnym zgodnie z wnioskiem z 25 lutego 2004 r. Postanowieniem z 24 maja 2005r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie celne w sprawie.

Władze celne kraju eksportu pismem z 25 listopada 2005 r. (data wpływu) poinformowały, iż weryfikowany dokument - świadectwo przewozowe EUR-1 Nr [...] z [...] grudnia 2003 r. zostało sfałszowane w związku z czym Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] z [...] r. uchylił ostateczną decyzję nr [...] z [...]r. w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty należności celnych przywozowych, kwoty podatku od towarów i usług dla towaru będącego przedmiotem zgłoszenia oraz dokonał ponownego ich naliczenia. W pozostałej części pozostawił zgłoszenie celne bez zmian i objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu.

Skarżący złożył od decyzji organu I instancji do Dyrektora Izby Celnej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji oraz o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania w związku z zamiarem wystąpienia o wydanie retrospektywnego świadectwa pochodzenia towaru.

Postanowieniem z 19 kwietnia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na brak przesłanek zawieszenia postępowania wynikających z art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej a także z uwagi na to, że Traktat Akcesyjny nie przewiduje retrospektywnego wystawiania dowodów pochodzenia dla towarów, które zostały wysłane do Wspólnoty przed 1 maja 2004 r. Wniesione przez skarżącego zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej , postanowieniem z 24 maja 2006 r. utrzymał w mocy, a następnie decyzją z 22 czerwca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.

Na decyzję organu II instancji [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

Niezależnie od tego wnioskiem z 26 lipca 2006 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z [...] r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w zakresie wartości celnej towaru wskazując jako podstawę art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Zdaniem importera rażące naruszenie prawa polegało na ustaleniu wartości celnej towaru w oparciu o katalog Eurotax z pominięciem innych dostępnych baz danych dotyczących wartości celnej np. katalogu InfoExpert oraz niewyjaśnieniu w zaskarżonej decyzji przesłanek odliczenia marży w wysokości 10 %, a także powodów dla których marżę w tej wysokości organ uznał za zwyczajowo przyjętą. Zarzucił ponadto, iż organ celny nie wskazał w decyzji z 15 grudnia 2003r. przyczyn zakwestionowania wartości celnej towaru wskazanej przez zgłaszającego.

Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.

Od decyzji Dyrektora Izby Celnej wydanej w I instancji pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie zarzucając naruszenie zasad postępowania, a w szczególności art. 120, 122 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wydania decyzji z naruszeniem prawa, a w szczególności art.145 § 1, art.150 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art.188, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 197 w związku z art. 150 ordynacji podatkowej.

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 128 Ordynacji podatkowej i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy tylko jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Takiej wady nie stwierdzono w odniesieniu do decyzji ostatecznej z 15 grudnia 2003r. Wskazał, też iż rażące naruszenie prawa, które skarżący podnosił we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, musi zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, pozostawać w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa. Decyzja stwierdzająca nieważność musi powoływać konkretne przepisy prawa i wyjaśniać na czym polegało ich naruszenie, gdyż nawet oczywistość naruszenia prawa nie jest wystarczającym warunkiem dla uznania tego naruszenia za rażące. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej ocena decyzji z 15 grudnia 2003r. nie uprawnia do stwierdzenia, iż nastąpiło rażące naruszenie prawa uzasadniające. Odpierając zarzuty odwołania Dyrektor Izby Skarbowej przeanalizował zastosowanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w decyzji, której stwierdzenia nieważności skarżący się domagał, przepisów art. 23 § 7 , 29, 30 i 31 kodeksu celnego w kontekście ustalenia wartości celnej importowanego pojazdu i nie stwierdził żadnych uchybień organu przy ich stosowaniu. Uznając wobec tego, że skoro naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji , gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią zastosowanych przepisów co oczywiste jest przy prostym ich zestawieniu ze sobą i że jest stanem obiektywnym, a takich wad nie ma decyzja z 15 grudnia 2003r., oddalił skargę na decyzję organu I instancji stwierdzając przy tym, iż zasadnie organ I instancji odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Na tę decyzję organu II instancji [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

W skardze importer zarzucił organowi celnemu naruszenie norm prawa zawartych w art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie norm prawnych zawartych w art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, bowiem organ celny w sentencji skarżonej decyzji nie powołał podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia a to:

- art. 13 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, który stanowi fundament działania organu celnego w zakresie podstaw prawnych do działania w kwestiach zasad określania cła, stosowania taryfy celnej, klasyfikacji taryfowej i stawek celnych,

- art. 20 Kodeksu celnego, który określa zasady stosowania preferencji celnych oraz zawiera ustawową delegację do wydania przez Radę Ministrów, w drodze rozporządzenia, reguł ustalania pochodzenia towarów, wobec których stosowane będą preferencyjne stawki celne,

- art. 23 Kodeksu celnego, na podstawie którego organ celny określa wartość celną towaru dla potrzeb bezpośredniego wymiaru cła, podatku i innych zobowiązań w związku z importem towaru,

- art. 83 Kodeksu celnego, który wskazuje na możliwości dla działania organu celnego w zakresie kontroli zgłoszeń celnych,

- art. 85 Kodeksu celnego, który określa moment powstania należności celnych oraz sytuacji, w których one powstają,

- art. 209 Kodeksu celnego, który określa wypadki, w których powstaje dług celny,

- art. 230 Kodeksu celnego, który stanowi, że organ celny ma obowiązek powiadomić dłużnika o zarejestrowaniu kwoty długu celnego,

- art. 231 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, który stanowi o pouczeniu dłużnika o sposobie i terminach zapłaty określonego w decyzji długu celnego,

- art. 32 Protokołu 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi, z drugiej strony sporządzonego w Brukseli 16 grudnia 1991 r.

Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił naruszenie norm prawnych określonych w art. 122 Ordynacji podatkowej, bowiem organ celny nie podjął wszystkich możliwych oraz niezbędnych działań w celu ustalenia kraju pochodzenia towaru - przez nie przyjęcie jako dowodu pochodzenia numeru nadwozia oraz poprzez nie powołanie biegłego, nieprawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie zasadności obciążenia skarżącego wymiarem odsetek wyrównawczych, bezpodstawne zakwestionowanie wartości celnej towaru.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości skarżonych decyzji z powodu ich niezgodności z prawem, obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania oraz wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Zaznaczył przy tym, iż skarżący przywołał w skardze cztery różne decyzje nie przypisując konkretnych zarzutów do konkretnych decyzji posługując się pojęciami "decyzja pierwszoinstancyjna" i "decyzja organu drugiej instancji" w związku z czym trudne jest odniesienie do zarzutów skargi. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zarzuty podniesione w skardze de facto nie dotyczyły bezpośrednio zaskarżonej decyzji nr [...] z [...] stycznia 2007 r. Decyzją l instancji byłą decyzja nr [...] z dnia [...] października 2006 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego stąd też w jej podstawie prawnej nie wskazano wymienionych w skardze przepisów Kodeksu celnego. Nie zajmowano się więc ustaleniem wartości celnej, stawki celnej, czy też określaniem długu celnego. Badano jedynie, czy wcześniejsze decyzje ostateczne były dotknięte wadami, o których mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego też w podstawie prawnej przytoczono m.in. przepisy art. 247 § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 248 § 1, § 2 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutów skargi podniesionych w związku z wcześniejszymi ustaleniami organów celnych dotyczącymi wartości celnej importowanego pojazdu wskazał, iż organ celny l instancji ustalił wartość celną importowanego pojazdu w decyzji nr [...] z [...] grudnia

2003 r., która to decyzja wobec braku odwołania stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji. Decyzje organów celnych wydane w wyniku wznowienia postępowania nie dokonywały zmian w zakresie wartości celnej ustalonej

w uchylanej decyzji.

W ocenie organu z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wynika, że zasadą jest, iż wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 Kodeksu Celnego. Różnica wynikająca z zestawienia deklarowanej wartości transakcyjnej (5 950,00 EUR) z wartością podobnych pojazdów sprzedawanych w Europejskim Obszarze Gospodarczym publikowanych w katalogu Eurotax Schwacke Liste (10 550,00 EUR) świadczyła o tym, iż uzasadnione były wątpliwości co do wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej. Wobec zakwestionowania wiarygodności dokumentów, na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego, organ celny winien ustalić wartość celną importowanego samochodu w sposób określony w art. 25 - 29 Kodeksu celnego. Przepisy obowiązujące przed akcesją Polski do UE dawały organom celnym możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Zastosowanie tych metod w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej uznał za nieprzydatne z uwagi na niemożność znalezienia identycznych bądź podobnych używanych pojazdów samochodowych. Równie nieprzydatna okazała się metoda ustalenia wartości celnej towaru sprzedaży towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna gdyż takim towarem nie był sprowadzony samochód. Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda ta oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej wartość celna używanych pojazdów samochodowych może być ustalana jedynie według metody tzw. "ostatniej szansy na podstawie art. 23, 25- 28 ustawy. Wartość ustalana jest na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami. Zdaniem Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej przy stosowaniu ww. metody można oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny na rynku kraju importu. W związku z powyższym ustalając wartość celną importowanego samochodu organ l instancji jako podstawę kalkulacji przyjął cenę 46 400,00 zł. ustaloną wg notowań wyszczególnionych w katalogu EUROTAX 12/03 w związku z czym nie było potrzeby korzystania z katalogu INFOEXPERT tym bardziej, że katalogi te są tożsame w zakresie danych w nich zawartych. Z tego też powodu Dyrektor Izby Celnej uznał zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej i wynikające z tego naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej za niezasadne.

Odnosząc się do zastosowanej w odliczeniach wysokości marży handlowej organ odwoławczy stwierdził, że marża 10% była zwyczajowo stosowana przez organy celne. Dodatkowo wskazał, iż załączona przez skarżącego kopia informacji skierowanej przez Dyrektora Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej w Poznaniu do Urzędu Celnego w Kaliszu nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie albowiem jej przedmiotem jest wielkość zwyczajowo stosowanych marż handlowych w obrocie hurtowym odzieżą a więc dotyczy więc innego segmentu rynku oraz innego szczebla handlu.

W decyzji z 21 lutego 2006 r. jako jedną z podstaw prawnych podjętego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Celnego wskazał na § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych. Dyrektor Izby Celnej wydając skarżone rozstrzygnięcie również wskazał na art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz na § 3 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów.

Dyrektor Izby Celnej wskazał także, że zgodnie z deklaracją zgłaszającego w momencie dopuszczenia towaru do obrotu na polskim obszarze celnym na podstawie przedłożonego dowodu pochodzenia w postaci świadectwa przewozowego EUR-1 zastosowano stawkę celną obniżoną 0%. W związku z ustaleniem w drodze weryfikacji, iż świadectwo pochodzenia towaru jest fałszywe, właściwą stawką celną jest stawka celna autonomiczna w wysokości 35%. W związku z tym nastąpiło przesunięcie w czasie daty powstania długu celnego o ponad dwa lata. Z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. wynika ciążący na dłużniku obowiązek udowodnienia braku zaniedbania lub świadomego działania. Obowiązku tego skarżący jednak nie dopełnił.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących pochodzenia towarów Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż na podstawie Układu Europejskiego z 16 grudnia 1991r. z Brukseli ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, Polska i Wspólnota zobowiązały się m.in. do stopniowego wprowadzania strefy wolnego handlu i obniżania stawek celnych. Integralną częścią Układu jest Protokół nr 4 dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Zgodnie z art. 16 Protokołu nr 4 produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień umowy pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR-1 lub deklaracji na fakturze, przy czym procedura weryfikacji dowodów pochodzenia określona została szczegółowo w art. 32 ust 6 Protokołu. W przedmiotowej sprawie, w piśmie z 8 listopada 2005 r., Centrala Kontroli Pochodzenia Towarów niemieckiej administracji celnej poinformowała, iż odciski pieczęci zamieszczone na świadectwie EUR-1 zostały sfałszowane, a podpis w rubryce 12 nie jest podpisem osoby wymienionej.

Pismem procesowym z dnia 1 października 2007r. skarżący uzupełnił skargę podnosząc, że zgodnie z art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w decyzji organu podatkowego powinno się znaleźć przytoczenie przepisów prawa procesowego jak materialnego. Brak powołania tych przepisów w decyzji czyni ją, zdaniem strony, nieważną z mocy prawa, a charakter jej nieważności przybiera postać rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolski zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna. Jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej , stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 128 Ordynacji podatkowej i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy choćby jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dodać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie może się więc przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Jednakże organy podatkowe w tym postępowaniu są obowiązane, szczególnie gdy strona zgłasza wniosek o stwierdzenie nieważności powołując się na przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, dokonać analizy decyzji ostatecznej pod kątem rażącego naruszenia wszystkich przepisów prawnych, zarówno powołanych przez stronę, jak i tych przepisów, których skarżący nie dostrzegł, jeżeli doprowadziłyby one do zmniejszenia obowiązku związanego z importem towaru. Istnienie takiego obowiązku nie oznacza jednak również obowiązku powoływania w podstawie prawnej decyzji kończącej postępowanie nadzwyczajne, przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego na których opiera się rozstrzygnięcie w postępowaniu zwykłym dotyczącym ustalenia praw lub obowiązków strony. Postępowanie nadzwyczajne bowiem nie rozpoznaje sprawy merytorycznie. Stąd też Dyrektor Izby Celnej nie stosował wskazanych przez skarżącego w skardze przepisów kodeksu celnego, a jedynie badał, czy w postępowaniu zwykłym prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa uzasadniające zmianę wskazanej w zgłoszeniu celnym wartości importowanego pojazdu i czy ich nie naruszono w sposób rażący. Z akt sprawy wynika, że organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia możliwego zastosowania art. 247 § 1, w szczególności punktu 3 Ordynacji podatkowej wobec decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym i stanowisko swoje szczegółowo uzasadniły. Zapewniły również stronie czynny udział w tym postępowaniu. Zauważyć należy, iż zarzuty skarżącego skierowane są głównie przeciwko ustaleniom dokonanym w postępowaniu zwykłym przez organ celny , które mogły być zwalczane zwykłymi środkami zaskarżenia. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 122 i art. 197 a także art. 120 w zw. z art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej oparty na odmiennej od oceny organu obowiązków organów w zakresie ustalania kraju pochodzenia towaru czy też prowadzenia postępowania dowodowego nie mogą być korygowane poprzez instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Ta instytucja, o czym już była wyżej mowa, w przeciwieństwie do instytucji odwołania, nie pozwala na ponowne rozpatrzenie sprawy, a tylko podczas takiego rozpatrywania można ocenić zasadność zarzutów związanych z dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego i jego oceną. Podkreślić należy, że do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego Dyrektor Izby Celnej szczegółowo się ustosunkował. Dotyczy to zarówno zastosowanego przez organ celny cennika Eurotaxu, wysokości zastosowanej marży, przyjętej metody "ostatniej szansy" jak i naliczonych odsetek wyrównawczych. Wywody organu w tym zakresie nie nasuwają zastrzeżeń.

Ponieważ o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym wbrew którym obarczono stronę obowiązkiem a takich uchybień zaskarżonej decyzji w toku kontroli sądowoadministracyjnej jej zgodności z prawem nie stwierdzono, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę jako niezasadną .

/-/ J. Niedzielski /-/ D. Skupień /-/ J. Wierchowicz