Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4000/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, 2 i 3, art. 7 ust. 1 i 2 oraz ust. 6
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] , Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 85, poz. 728 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] , którą ustalono opłatę w kwocie 73.902,00 złotych za używanie przez skarżącą spółkę 436 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia 26 listopada 2014 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w [...] , zajmowanym przez skarżącą spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] . Kontrola została przeprowadzona w obecności [...] - Specjalistę ds. floty, [...] - księgowej, a także [...] - kontrolera finansowego działu nieruchomości. W wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu odbiorniki: "(...) w pomieszczeniach biurowych stwierdzono osiem odbiorników: w tym dwa radia marki "[...] " i "[...] ", dwa radiomagnetofony marki "[...] ", dwie wieże z radiami marki "[...] " i "[...] ", dwa radiobudziki marki "[...] " i "[...] ". Firma użytkuje 490 sztuk samochodów wyposażonych w radia". W protokole odnotowano jednocześnie, iż: "Po uruchomieniu odbiorników przez: dwa radia w biurze były włączone na stację radiową ZET, sześć radii uruchomił [...] na stacje radiowe ZET, RMF FM, Eska, Kolor, Polskie Radio, samochody są w terenie - złożono oświadczenie, stwierdzono, że odbiorniki w ilości 498 szt. odbiorników radiofonicznych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu". W toku kontroli stwierdzono ponadto, iż okres używania odbiorników wynosi: "radia w biurze: 1 szt. - cztery miesiące, 2 szt. - dziesięć miesięcy, 5 szt. - trzy tygodnie, 490 sztuk radii w samochodach - według wykazu samochodów - zał Nr 1, najstarsze auto od 01.09.2005 r. najmłodsze auto 01.11.2013 r. Odbiorniki radiowe, które są w pomieszczeniach biurowych są urządzeniami technicznie dostosowanymi do odbioru programów radiowych. Firma użytkuje trzy telewizory, które znajdują się w mieszkaniach służbowych - zał. Nr 2. Do protokołu załączono 1 szt. oświadczenie, 1 szt. wykaz samochodów - piętnaście stron, 1 szt. - zał. Nr 2 - wykaz telewizorów, 1 szt. - zał nr 3 - formularz zgłoszenia zmiany danych 1 szt. - zał nr 4 - potwierdzenie opłaty na kwotę 355,40 zł z 22.11.2013 r.". Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany zarówno przez kontrolerów, jak i [...] , [...] oraz [...] .

Do protokołu załączone zostało oświadczenie [...] , opatrzone datą 26 listopada 2013 r., z którego wynika, iż 490 sztuk odbiorników radiofonicznych w samochodach służbowych spółki jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W oświadczeniu wskazano, że uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie jest możliwe, albowiem "samochody są użytkowane poza siedzibą firmy (są w rozjazdach)".

W skierowanym do organu piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wskazała m.in., że uiszcza abonament za 56 sztuk odbiorników radiofonicznych.

Następnie, w piśmie z dnia 20 grudnia 2013 r. strona skarżąca podniosła, że w zakresie odbiorników radiofonicznych w pojazdach kontrola nie potwierdziła, czy w pojazdach firmowych są zainstalowane odbiorniki. Odnosząc się do pisma organu pierwszej instancji z dnia 12 grudnia 2013 r., strona skarżąca zarzuciła, iż nieprawdziwe jest stwierdzenie, że [...] oświadczył, iż pojazdy mają zainstalowane radioodbiorniki. Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż [...] , wbrew stanowisku organu, nie był upoważniony do składania oświadczeń w imieniu skarżącej spółki. Jednocześnie, strona skarżąca załączyła do pisma pięć skierowanych do organu pierwszej instancji oświadczeń pracowników, w których osoby te potwierdziły, iż każdy z nich jest właścicielem odbiornika radiofonicznego. Strona dodała ponadto, że z powodu urlopu nie dosłano oświadczeń dwóch innych pracowników, co - jak zapewniła strona - zostanie uczynione w późniejszym terminie w stosunku do jednego pracownika.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. organ pierwszej instancji zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli i złożonego oświadczenia.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. strona skarżąca, podtrzymując dotychczasową argumentację w zakresie odbiorników w pojazdach, wskazała, iż kontrola nie może być zastąpiona przez jakiekolwiek oświadczenia, gdyż osoba podpisująca protokół nie może potwierdzić, iż we wszystkich pojazdach są odbiorniki radiofoniczne, a ponadto, że są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Strona skarżąca zarzuciła, iż [...] nie był umocowany do składania oświadczeń w imieniu spółki. Strona skarżąca uznała, iż osoba dokonująca w imieniu organu kontroli powinna stwierdzić stan posiadania odbiornika radiofonicznego, a nie opierać się na domniemaniu posiadania owych odbiorników. Zdaniem skarżącej spółki, uznać należy w tej sytuacji, ze liczba odbiorników nie została w żaden sposób zweryfikowana. Strona skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji zaniechał nie tylko faktycznej kontroli znajdujących się w jej posiadaniu odbiorników oraz samochodów zawierających odbiorniki radiofoniczne, ustalenia numerów rejestracyjnych samochodów, w których miały się znajdować się te odbiorniki, ale zaniechał również ich technicznego badania pod kątem możliwości natychmiastowego odbioru programu. Skarżąca spółka wniosła o wskazanie, w których pojazdach (poprzez konkretne określenie ich numerów rejestracyjnych) są zamontowane odbiorniki radiofoniczne oraz wykazanie, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Pismem z dnia 19 maja 2014 r. organ pierwszej instancji przekazał wykaz pojazdów, stanowiący załącznik do protokołu, w których znajdują się odbiorniki radiowe. Jednocześnie, organ podkreślił, iż po kontroli strona skarżąca dorejestrowała 434 odbiorniki radiofoniczne. Ponadto, organ podkreślił, iż w dniu 3 grudnia 2013 r. skarżąca spółka posiadała zarejestrowane 490 odbiorników radiofonicznych.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień strony skarżącej, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych w związku z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140) oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] , ustalił opłatę za używanie przez skarżącą 436 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 73.902 złotych (wynikającej z przeprowadzenia mnożenia 436 sztuk odbiorników x 30 x 5,65 złotych).

Pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r. strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Ministra Administracji i Cyfryzacji odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A.

Wnosząc o stwierdzenie nieważności lub o uchylenie spornej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, skarżący zarzucił organowi:

1. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji przy materiale zebranym i rozpatrzonym w sposób niewyczerpujący, a wręcz zaniechanie obowiązku zebrania materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie liczby samochodów, w których były zainstalowane odbiorniki radiofoniczne, a które były w posiadaniu odwołującego, liczby odbiorników, których stan techniczny pozwalałby na natychmiastowy odbiór programu;

2. naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez zaniechanie oceny materiału dowodowego w zakresie stopnia jego rzetelności i wiarygodności dowodowej;

3. naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez brak wskazania w rozstrzygnięciu decyzji, których to konkretnie odbiorników radiofonicznych zainstalowanych w jakich konkretnych pojazdach użytkowanych na jakiej konkretnej podstawie prawnej dotyczy obowiązek rejestracji i odprowadzenia ustalonej decyzją opłaty abonamentowej;

4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, w szczególności poprzez brak wskazania, jakich konkretnie odbiorników zainstalowanych w jakich konkretnych pojazdach użytkowanych na jakiej konkretnie podstawie prawnej strona skarżąca nie zarejestrowała i nie odprowadziła abonamentu;

5. brak wykazania i doręczenia stronie skarżącej upoważnienia udzielonego osobie podpisującej sporną decyzję w imieniu organu ją wydającego.

W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca zarzuciła, iż przeprowadzona kontrola nie potwierdziła, czy pojazdy maja zainstalowane odbiorniki, gdyż wydruk pojazdów nie jest stwierdzeniem stanu posiadania. Zdaniem strony skarżącej, posiadanie, jako faktyczne władztwo nad rzeczą, nie wynika z dokumentu, ale spisu z natury. Strona skarżąca uznała, że przyjęcie domniemania, iż wszystkie pojazdy są wyposażone w odbiorniki, jest niezgodne nie tylko z ustawą o opłatach abonamentowych, ale z prawidłowym wnioskowaniem. Według skarżącej, kontrola powinna nie tylko wykazać stan posiadania, ale również stan umożliwiający natychmiastowy odbiór programu. Ponadto, strona skarżąca podtrzymała swój dotychczasowy zarzut, iż obecny przy kontroli [...] nie był upoważniony do składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu skarżącej spółki, a zatem - jak wskazał skarżąca - jego wypowiedzi nie mogą stanowić podstawy do wydania jakiejkolwiek decyzji. Zdaniem strony skarżącej, kontrola nie może być zastąpiona przez jakiekolwiek oświadczenia. Ponadto, w ocenie skarżącej spółki, osoba podpisująca protokół z kontroli z dnia 26 listopada 2013 r., nie może potwierdzić, iż we wszystkich pojazdach są odbiorniki radiofoniczne dostosowane do natychmiastowego odbioru programu. Strona skarżąca uznała w konsekwencji, iż liczba odbiorników nie została w żaden sposób zweryfikowana, albowiem organ zaniechał nie tylko faktycznej kontroli znajdujących się w posiadaniu spółki samochodów zawierających odbiorniki radiofoniczne oraz ustalenia numerów rejestracyjnych owych samochodów, w których miały rzekomo znajdować się te odbiorniki, ale zaniechał przede wszystkim ustalenia ich badania pod kątem technicznej możliwości natychmiastowego odbioru programu. Strona zarzuciła, iż organ pierwszej instancji nie był zainteresowany ustaleniem faktycznej liczby odbiorników. Jednocześnie, strona skarżąca uznała, że powołanie się na dorejestrowanie 434 odbiorników radiofonicznych nie może stanowić uzasadnienia dla prawidłowości wydanej decyzji. Skarżąca spółka zarzuciła również, iż organ pierwszej instancji mylnie założył, iż każdy samochód ma zamontowany odbiornik radiofoniczny będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Skarżąca zauważyła ponadto, iż użycie w pieczęci jedynie sformułowania "Z upoważnienia ..." nie może zostać uznane za wystarczające do stwierdzenia, że osoba podpisująca się pod sporną decyzją administracyjną posiadała stosowne pisemne upoważnienie wynikające z przepisu art. 268a k.p.a.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] , utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] .

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 cyt. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle wskazanych powyżej uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5.

Minister Administracji i Cyfryzacji, powołując się na ustalenia przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2013 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącą spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , a w szczególności odwołując się do brzmienia protokołu z kontroli oraz złożonego w jej toku pisemnego oświadczenia [...] - stwierdził, iż z dokumentów tych wynika jednoznacznie, że 498 sztuk odbiorników radiofonicznych użytkowanych przez skarżącą spółkę, w tym 490 sztuk odbiorników radiofonicznych znajdujących się w samochodach służbowych, było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Organ odwoławczy wyraźnie zauważył, że uruchomienie wspomnianych odbiorników, w celu stwierdzenia ich technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie było możliwe w toku kontroli, albowiem z oświadczenia pracownika skarżącej spółki - [...] wynikało, iż "samochody są użytkowane poza siedzibą firmy (są w rozjazdach)". Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, iż używanie przez stronę skarżącą w dniu przeprowadzonej kontroli 498 odbiorników radiofonicznych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu - nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji na podstawie niewyczerpująco zebranego materiału dowodowego i tym samym wadliwie ustalonego stanu faktycznego, w szczególności w zakresie liczby samochodów, w których były rzekomo zainstalowane odbiorniki radiofoniczne znajdujące się w stanie technicznym pozwalającym na natychmiastowy odbiór programu, Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona skarżąca, kwestionując ustalenia kontroli, nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia dokonane przez kontrolujących. W ocenie organu odwoławczego, strona skarżąca, nie popierając swoich zarzutów żadnymi dowodami, uniemożliwiła tym samym organowi pierwszej instancji ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej. Minister uznał, że skoro w sprawie skarżąca spółka nie przedstawiła jakichkolwiek innych dowodów, tym samym organ pierwszej instancji nie mógł wskazać, dlaczego odmówił wiarygodności owym innym dowodom. Minister stwierdził, że zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając stronie skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że organ pierwszej instancji przy wydawaniu spornej decyzji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności stwierdzone w toku kontroli, jak również podniesione przez skarżącą w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego. W teju sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, działanie organu pierwszej instancji było zgodne z zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7 i art. 77 k.p.a.

Ustosunkowują się do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. - poprzez zaniechanie oceny materiału dowodowego w zakresie stopnia jego rzetelności i wiarygodności dowodowej - Minister Administracji i Cyfryzacji zauważył, iż kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV stanowi podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Według Ministra, oznacza to, iż tego rodzaju protokół kontroli stanowi odzwierciedlenie czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy też oględzin, w rozumieniu przepisów k.p.a. Jednocześnie, zdaniem Ministra, protokół ten nie stanowi protokołu z czynności przesłuchania świadka, czy też strony skarżącej na okoliczność ustalenia liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które uczestniczą w kontroli. Według organu odwoławczego, oświadczenia osób uczestniczących przy czynnościach kontrolnych, jak również sam protokół kontroli, stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego, w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a.

Ponadto, Minister podkreślił, że protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Minister uznał w konsekwencji, iż złożone przez [...] oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów, jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez brak wskazania w rozstrzygnięciu decyzji, których to konkretnie odbiorników radiofonicznych zainstalowanych w jakich konkretnych pojazdach użytkowanych na jakiej konkretnej podstawie prawnej dotyczy obowiązek rejestracji i odprowadzenia ustalonej decyzją opłaty abonamentowej - Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie składniki określone w art. 107 k.p.a., w szczególności m.in. oznaczenie organu administracji publicznej, który ją wydał, datę, oznaczenie strony, powołaną postawę prawną jej wydania, a także uzasadnienie faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia.

Minister uznał, że biorąc pod uwagę fakt, iż wykaz samochodów służbowych, w których zainstalowane są odbiorniki radiofoniczne, stanowi załącznik do protokołu z kontroli zawierający nie budzący żadnych wątpliwości zapis, iż: "stwierdzono, że odbiorniki w ilości 498 szt. odbiorników radiofonicznych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu" - przyjąć należy, że nie było jakiejkolwiek potrzeby wskazywania w decyzji numerów rejestracyjnych ww. samochodów. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia dla wyników niniejszej sprawy pozostaje również okoliczność związana z podstawą prawną używania ww. samochodów, gdyż ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Przy czym, jak zauważył Minister, posiadanie - w rozumieniu w/w ustawy - zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności. W ocenie organu odwoławczego, bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje więc, kto jest właścicielem odbiorników oraz na jakiej podstawie znajdują się one we władaniu skarżącej spółki. Minister wskazał, iż obowiązku ponoszenia opłat i rejestracji nie zmienia okoliczność, że samochody były przedmiotem leasingu.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak wskazania w decyzji, jakich konkretnie odbiorników zainstalowanych, w jakich konkretnych pojazdach użytkowanych, na jakiej konkretnie podstawie prawnej strona skarżąca nie zarejestrowała i nie odprowadziła abonamentu, Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, iż sporna decyzja organu pierwszej instancji niewątpliwie zawiera uzasadnienie faktyczne, w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Minister uznał, że organ pierwszej instancji nie miał nawet możliwości ustosunkowania się do innych dowodów, w tym wskazania, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności, albowiem strona skarżąca nie przedstawiła w sprawie dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż organu pierwszej instancji nie miał obowiązku wskazywania w decyzji numerów rejestracyjnych samochodów, w których są zainstalowane odbiorniki radiofoniczne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ponadto, Minister uznał, że bez znaczenia pozostaje także podstawa prawna używania ww. samochodów.

Odnosząc się w decyzji do wskazanej przez stronę skarżącą konieczności zbadania, czy osoba podpisująca decyzję wydaną w pierwszej instancji miała upoważnienie do działania, Minister Administracji i Cyfryzacji podkreślił, że na mocy art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. jest organem uprawnionym do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Organ odwoławczy zauważył, że jest to jedyny podmiot, który udziela upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych pracownikom. Minister wskazał, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. udzielił [...] , będącej specjalistą w Dziale Abonamentu w Centrum Obsługi Finansowej, stosownego upoważnienia do wydawania decyzji, na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Ponadto, Minister podkreślił, iż na podstawie art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. niewątpliwie udzielił [...] , będącej pracownikiem Działu Abonamentu w Centrum Obsługi Finansowej, prawidłowego upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych na podstawie przepisu art. 268a k.p.a.

Reasumując, Minister stwierdził, że sporna decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. odpowiada prawu. Zdaniem organu odwoławczego, bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli skarżąca spółka używała 436 odbiorników radiofonicznych, wobec czego opłatę należało ustalić tytułem używania 436 niezarejestrowanych odbiorników.

Pismem z dnia 14 października 2014 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w[...] skargę na w/w decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r.

Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2014 r. a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji organu instancji, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, iż osoba podpisująca decyzję działała bez upoważnienia. Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, iż zaniechano wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie liczby samochodów, w których były zainstalowane odbiorniki, a które były w posiadaniu skarżącej, a także liczby odbiorników, których stan techniczny pozwalałby na natychmiastowy odbiór programu. Jednocześnie, skarżąca spółka zarzuciła, iż organ nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, jakich konkretnie zainstalowanych odbiorników, zainstalowanych w jakich konkretnie pojazdach, użytkowanych na jakiej podstawie prawnej, strona skarżąca nie zarejestrowała i nie odprowadziła abonamentu.

W uzasadnieniu skargi strona ponownie zarzuciła, że [...] nie był upoważniony do składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu skarżącej spółki, co w konsekwencji oznacza, iż jego wypowiedzi nie mogły stanowić podstawy do wydania jakiejkolwiek decyzji.

Zdaniem strony skarżącej, osoba dokonująca kontroli winna stwierdzić stan posiadania radioodbiorników a nie opierać się na domniemaniu posiadania radioodbiorników. W tej sytuacji, strona uznała, że liczba odbiorników nie została w żaden sposób zweryfikowana. Skarżąca zarzuciła, iż organ kontrolny zaniechał nie tylko faktycznej kontroli znajdujących się w posiadaniu spółki samochodów zawierających radioodbiorniki, ale także ustalenia numerów rejestracyjnych samochodów, w których miały się znajdować te odbiorniki, jak również zaniechał ustalenia ich technicznej możliwości natychmiastowego odbioru programu. Zdaniem skarżącej spółki, organ kontrolny, przeprowadzając sporną kontrolę, nie stwierdził faktu posiadania radioodbiorników przez spółkę, a także nie stwierdził, czy radioodbiorniki te rzeczywiście są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Strona zauważyła, iż powyższe dwie przesłanki winny być spełnione łącznie, aby było możliwe stwierdzenie używania niezarejestrowanych radioodbiorników. Strona skarżąca uznała jednocześnie, iż fakt dorejestrowania w dniu 3 grudnia 2013 r. 434 odbiorników radiofonicznych nie może stanowić uzasadnienia dla przyjęcia tezy o zasadności wydanej w dniu [...] lipca 2014 r. decyzji. Skarżąca spółka zauważyła ponadto, że Poczta Polska nawet nie dokonała zapoznania się z umowami leasingu, na podstawie których skarżąca spółka posiada wiele pojazdów. Zdaniem strony skarżącej, Poczta Polska z założenia przyjęła, że każdy samochód ma zamontowany odbiornik oraz przyjęła, że jego stan umożliwiał na dzień kontroli natychmiastowy odbiór programu. W ocenie strony skarżącej, wspomniane dwa założenia są bardzo mylne i nie mogą stanowić podstawy do wydania jakiejkolwiek decyzji w przedmiotowej sprawie.

Mając na względzie powyższe, skarżąca spółka stwierdziła, że organ administracji publicznej, wydając sporną decyzję, w znaczącym stopniu zaniechał ustalenia prawdy obiektywnej, do czego był zobowiązany na podstawie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. Powołując się na przepis art. 7 k.p.a., strona zauważyła, iż nakazuje on organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Strona wskazała, że zasada ta jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1, nakazujący organom administracji publicznej zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także przez art. 80, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego.

Skarżąca spółka zarzuciła, iż w niniejszej sprawie organ przyjął za udowodnione kwestionowane konsekwentnie przez stronę informacje, opierając się wyłącznie na podstawie wyjaśnień udzielonych przez nieupełnomocnioną do tego osobę, nie badając przy tym stanu technicznego spornych odbiorników, a także nie weryfikując tych informacji z pozostałym dostępnym materiałem dowodowym. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, organ w ogóle nie ustalił, czy radioodbiorniki te faktycznie istniały na dzień kontroli, a jeśli tak, to gdzie miałyby być zainstalowane. Strona skarżąca uznała, że organ administracji publicznej nie jest władny ustalać jedynie na podstawie zakwestionowanych przez stronę wyjaśnień osoby trzeciej (bo za taką należy uznać osobę nieupełnomocnioną) faktów decydujących dla rozstrzygnięcia sprawy. Według skarżącej, jakiekolwiek informacje powzięte przez organ powinny znaleźć odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej spółki, oczywistym jest, że takie działanie organu stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej z uwagi na oparcie spornej decyzji na okolicznościach faktycznych, które nie zostały dowiedzione. W ocenie strony skarżącej, wymierzenie konkretnej kary administracyjnej, opartej na iloczynie stawki i rzekomo niezarejestrowanych odbiorników, winno znaleźć oparcie w konkretnie sprecyzowanym materiale dowodowym, z którego wynikać winny takie dane, jak: nazwa konkretnego pojazdu, okres jego użytkowania, a także dane odbiornika. Zdaniem strony, owych ustaleń brak w niniejsze sprawie, co świadczy o wadliwości obu wydanych decyzji administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] , analizowana pod tym kątem skarga spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w[...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lipca 2014 r. - nie naruszają przepisów prawa, w tym przede wszystkim unormowań zawartych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto, zdaniem Sądu, organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym - mających kluczowe znaczenie w sprawie - przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych.

Na wstępie należy zauważyć, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola dotyczyła przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego.

Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo, jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został - na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. 7 ust. 6 cyt. ustawy - decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 wspomnianej ustawy, opłatę za jego używanie.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Posiadanie, w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę, określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy, wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę.

W wyniku spornej kontroli ustalono używanie przez skarżącą spółkę 436 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Nie ulega wątpliwości, że odbiorniki te nie podlegały wyłączeniu z rejestracji, gdyż nie spełniały przesłanek ich wykorzystywania lub przeznaczenia podanych w art. 5 ust. 2 ustawy. Odbiorniki nie były bowiem wykorzystywane wyłącznie przy tworzeniu audycji lub innych przekazów, do tworzenia, rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiowych lub telewizyjnych, w tym do kontroli jakości rozpowszechniania lub rozprowadzania. Odbiorniki skarżącej nie były także przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, gdyż czynności te nie należały do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej spółki.

W tych ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ, przyjąć należy, iż wszystkie odbiorniki radiofoniczne podlegały, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, rejestracji, jednakże skarżąca spółka obowiązku tego nie dopełniła.

Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które świadczyłyby, że sporne odbiorniki były zarejestrowane. Skarżąca nie wykazała również, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania tych odbiorników.

Podstawowym i jedynym dowodem w sprawie jest protokół z przeprowadzonej kontroli oraz oświadczenie uczestniczącego w niej pracownika - [...] - specjalisty do spraw floty.

Sąd uznał, że bez wątpienia osoba ta, zatrudniona w charakterze specjalisty do spraw floty (według oświadczenia), była zorientowana w przedmiocie dotyczącym przeprowadzanej kontroli, skoro złożyła stosowne oświadczenie wraz z wykazem pojazdów, które to nie zostało przez nią ani zmienione, ani też odwołane w toku dalszego postępowania. Osoba ta musiała zatem wiedzieć, jaka jest ilość znajdujących się w posiadaniu strony skarżącej odbiorników radiofonicznych funkcjonujących w samochodach firmowych. Niewątpliwie, uznać trzeba, że wspomniana osoba była zorientowana w funkcjonowaniu skarżącej spółki, a także świadoma celu kontroli, w której brała udział. Gdyby było inaczej, z pewnością nie udzieliłaby kontrolującym informacji, a następnie nie podpisałaby stosownego oświadczenia.

W ocenie Sądu, złożone przez [...] oświadczenie wiedzy stanowi pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Podkreślić również należy, iż osoba uczestnicząca w kontroli oświadczenia swego na żadnym etapie postępowania nie cofnęła. Strona skarżąca w odwołaniu nie wykazała natomiast, iż zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, czy też wydania decyzji kasatoryjnej w trybie przepisu art. 138 § 2 k.p.a.

Ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutów strony skarżącej, w ramach których dezawuowała ona wszelkie ustalenia poczynione w oparciu o wyjaśnienia [...] , zauważyć należy, iż w świetle przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki.

Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego, Sąd uznał, że trudno dać wiarę argumentom strony skarżącej odwołującym się do faktu rzekomej niewiedzy po stronie wspomnianego pracownika spółki - [...] , jako specjalisty do spraw floty, w zakresie posiadania i stanu technicznego odbiorników radiofonicznych, w jakie wyposażone są samochody firmowe skarżącej spółki, tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakty znane Sądowi ex officio, iż w wielu podobnych sprawach toczących się przed tutejszym Sądem skarżący przedsiębiorcy, uzasadniając post factum (czyli już po kontroli) zarzut braku znaczenia oświadczeń złożonych przez pracowników (recepcjonistów, dyrektorów administracyjnych, głównych managerów firm, etc.), odwołują się najczęściej do ich tajemniczej i bliżej niezrozumiałej dla Sądu amnezji lub niewiedzy w tak fundamentalnym zakresie, jak świadomość odnośnie standardowego wyposażenia czy to pokoi hotelowych, czy też pojazdów służbowych w odbiorniki telewizyjne, czy też radiowe, co czyni mało wiarygodnymi ich wyjaśnienia.

Zwykłe zasady logiki i doświadczenia wynikającego z elementarnej wiedzy o praktyce funkcjonowania podmiotów gospodarczych wskazują, zdaniem Sądu, że w takim przypadku osoba będąca specjalistą do spraw floty w kontrolowanej spółce, broniąc się przed spodziewanymi w przyszłości zarzutami (a nawet ryzykiem ewentualnej utraty pracy), już w toku prowadzonego postępowania kontrolnego wskazywałaby na brak możliwości odbioru programu radiowego na odbiornikach umieszczonych w samochodach, celem wykazania braku podstaw do nałożenia przez organ sankcji i obowiązków publicznoprawnych. Nie sposób - zdaniem Sądu - przyjąć za wiarygodne, że osoba będąca specjalistą do spraw floty całkowicie zapomniała w toku kontroli, czy też w ogóle nie wiedziała, że samochody wyposażone są w niesprawne odbiorniki, bądź, że w ogóle nie posiadają jakichkolwiek odbiorników radiofonicznych. Z tej przyczyny nie można stawiać organom obu instancji uzasadnionego zarzutu w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Sąd uznał ponadto, że ustawodawca, wskazując Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A, jako organ uprawniony do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, czy też samochodów służbowych, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela firmy, czy też osoby uczestniczącej w kontroli.

Jak wynika z protokołu kontroli, żaden z odbiorników samochodowych nie był możliwy do sprawdzenia w czasie kontroli, gdyż wszystkie pojazdy spółki były w czasie kontroli poza spółką (w tzw. "rozjazdach"). W toku postępowania administracyjnego skarżąca spółka nie przedstawiła natomiast żadnego dowodu na poparcie swoich stwierdzeń, iż odbiorniki te nie spełniały wymogu technicznego umożliwiającego natychmiastowy odbiór programów. Należy zatem wskazać, że obowiązki organu nie przeczą tezie, iż w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r., wydany w sprawie II GSK 1478/10). Skarżąca spółka w istocie nie zaprzeczała, że odbiorniki zamontowane w jej samochodach spełniały warunek z art. 2 ust. 2 ustawy - możliwość natychmiastowego odbioru programów. Przejawiając natomiast bierność w zakresie wykazania, że było inaczej, nie podjęła co do tych okoliczności żadnej inicjatywy dowodowej. Należy w związku z tym w pełni podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone we wskazanym powyżej wyroku, uznając, że ustalenia kontroli były prawidłowe i nie naruszały w żaden sposób przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że podstawą do przeprowadzenia kontroli wykonania wspomnianego obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie są przepisy k.p.a., lecz przepisy ustawy o opłatach abonamentowych. Dokonane w toku kontroli ustalenia mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, co zresztą miało miejsce w realiach niniejszej sprawy. Protokół z kontroli jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy też oględzin, w rozumieniu przepisów k.p.a.

Jednocześnie, warto wyraźnie wskazać, że odebranie do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat, nie jest przeprowadzone w ramach czynności procesowej przesłuchania świadka, czy też strony postępowania. Oczywiście, w toku dalszego postępowania administracyjnego przedmiotowy protokół kontroli wraz z pisemnym oświadczeniem wspomnianej wyżej osoby, podlega ocenie organu administracji tak, jak każdy inny dowód z punktu widzenia przepisów art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Taka ocena została zresztą przeprowadzona przez organy obu instancji prowadzące niniejsze postępowanie.

Sąd uznał ponadto, zgadzając się w tym zakresie z Ministrem Administracji i Cyfryzacji, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też, by ważność wspomnianego protokołu zależała od podpisu kontrolowanego przedsiębiorcy, bądź osoby przez niego upoważnionej. Nie ulega wątpliwości, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Stanowisko takie potwierdził w swoim dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (tak m.in. /w:/ wyrok z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 522/13). W konsekwencji, należy uznać, że nie ma przeszkód, aby w kontroli brał udział specjalista, czy inna osoba zatrudniona w danej firmie, zorientowana w jej funkcjonowaniu. Wówczas, przyjąć trzeba, że podpis takiej osoby na protokole kontroli oznacza potwierdzenie nie tylko faktu, iż dana osoba brała udział w kontroli, ale również, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli - lub przeciwnie - zgłasza stosowne zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku dalszego postępowania, w szczególności w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12).

Mając powyższe na względzie, należy uznać, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy administracji obu instancji miały pełną podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych w oparciu o sporny protokołu kontroli z dnia 26 listopada 2013 r. oraz załączone do niego oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli - specjalisty do spraw floty [...] .

Zdaniem Sądu, należy zgodzić się ponadto ze stanowiskiem Ministra Administracji i Cyfryzacji i uznać za chybiony zarzut, że osoba, która podpisała decyzję organu pierwszej instancji działała bez stosownego upoważnienia wydanego przez ten organ. Podnieść należy, iż pisemne upoważnienie wydawane jest zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi. Jednostką Poczty Polskiej S.A. uprawnioną do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. Na mocy art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Przepis ten stanowi więc podstawę dla Kierownika Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., który niewątpliwie wskazany był zarówno do przeprowadzenia kontroli, jak i do wydania przedmiotowej sprawie decyzji. W związku z powyższym, niewątpliwie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej jest organem uprawnionym do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, a podstawa prawna została w sposób przejrzysty wskazana w decyzji. Wskazać należy, iż na podstawie art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. udzielił [...] upoważnienia do wydawania decyzji. W tym miejscu warto zauważyć, że w orzecznictwie wyraźnie podkreśla się, iż sam brak powołania się na upoważnienie nie pociąga za sobą skutków w postaci nieważności, czy też uchylenia decyzji, o ile upoważnienie takie istniało (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Po 1555/95). Owszem, wskazać należy, iż decyzja administracyjna powinna powoływać się na konkretne upoważnienie, o którym mowa w art. 268a k.p.a., jednakże - jeśli upoważnienie to de facto zostało skutecznie udzielone - uznać trzeba jednocześnie, iż brak tego powołania się nie uzasadnia w żaden sposób uchylenia spornej decyzji, gdyż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony skarżącej, należy uznać, że w sprawie niniejszej nie doszło również do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również poprzez brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, sposób, w jaki w niniejszej sprawie dokonano ustaleń faktycznych, nie narusza obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały w pełni na zastosowanie domniemania co do używania spornych odbiorników radiofonicznych.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zapewniając przy tym stronie skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Organy odniosły się ponadto do podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, rozpatrując je w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób należyty, w oparciu o reguły procesowe wyrażone w przepisie art. 80 k.p.a. Nie może być zatem mowy o naruszeniu powołanych w skardze przepisów postępowania.

Według Sądu, również uzasadnienie faktyczne zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, odpowiada wymogom przewidzianym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia obu spornych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy administracji publicznej uznały za udowodnione i dowodów, na których się oparły, zaś uzasadnienia prawne tych decyzji - wyjaśniają podstawy prawne wydanych rozstrzygnięć, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa materialnego.

W myśl art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników, kierownik jednostki operatora wyznaczonego, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ww. ustawy, bowiem opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni dawał podstawę do zastosowania domniemania z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a strona w toku postępowania domniemania tego nie obaliła. W sytuacji zatem, gdy stwierdzono, że strona skarżąca posiada czterysta trzydzieści sześć niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, organ trafnie ustalił opłatę za ich używanie. Dokonał przy tym prawidłowego wyliczenia tej opłaty, która stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, pomnożonej przez ilość stwierdzonych w toku kontroli niezarejestrowanych odbiorników.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

W konsekwencji, Sąd przyjął, że zarówno Minister Administracji i Cyfryzacji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2014 r., jak również Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., wydając decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. - kierowali się prawidłowo zasadami postępowania administracyjnego, albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności, celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organy obu instancji nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w skardze.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.