Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 520/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie WSA Tadeusz Piskozub (spr) Asesor Wojciech Czajkowski Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2002 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" roku Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" roku określającej A. R. podatek od towarów i usług za miesiąc lipiec 2002 roku.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]" r. wszczął, w stosunku do A. R. postępowanie kontrolne w zakresie niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej oraz realizacji obowiązków podatnika podatku od towarów i usług.

W trakcie postępowania organ I instancji zebrał materiał dowodowy, z którego wynikało, iż A. R. w latach 1999-2002 prowadziła działalność gospodarczą polegającą na handlu używanymi samochodami.

Ilość posiadanych przez podatnika w ww. okresie pojazdów, zarówno ciężarowych jak i osobowych, świadczyła, iż były one nabywane a następnie sprzedawane lub zamieniane w celach handlowych. Powyższe dotyczyło:

1. samochodu osobowego "[...]":

sprowadzonego z zagranicy jako pojazd uszkodzony w dniu 02.04.1998 r. i sprzedanego 3 1.07.1999 r.

Samochód był zarejestrowany na podatnika od 29.04.1998 r. do 10.08.1998 r.

Łączna wartość wydatków poniesionych na zakup pojazdu, tj. cena nabycia, opłaty i należności celne stanowiła kwotę 16.717,20 zł, natomiast cena sprzedaży wyniosła 34.000 zł,

2. samochodu ciężarowo-uniwersalnego "[...]":

sprowadzonego z zagranicy w dniu 18.08.1998 r. jako pojazd uszkodzony .

Samochód był zarejestrowany na podatnika od 19.08.1998 r. do 04.02.1998 r. Łączna wartość wydatków poniesionych na zakup pojazdu, tj. cena nabycia, opłaty i należności celne stanowiła wartość 33.062,30 zł.

W dniu 24.01.1999 r. samochód został zamieniony na samochód osobowy "[...]". Wartość każdego z zamienianych pojazdów strony ustaliły na 35.000 zł,

3. przyczepy "[...]", zarejestrowanej na A. R. od dnia 14.09.1998r. do 15.10.1999r.

Przyczepa została kupiona za sumę 200 zł, a sprzedana za cenę 1.000 zł we wrześniu 1999 r.,

4. samochodu osobowego "[...]":

nabytego w dniu 24.01.1999 r. w zamian za "[...]". Samochód był zarejestrowany na podatnika od 29.01.1999 r. do 13.03.2001 r. Cena nabycia wyniosła 35.000 zł.

Samochód sprzedano w marcu 2001 r. za sumę 25.000 zł,

5. samochodu ciężarowo-dostawczego "[...]":

sprowadzonego w dniu 21.02.2000 r. z zagranicy jako pojazd uszkodzony .

Samochód był zarejestrowany na Podatnika od 06.11.2000 r. do 24.01.2001 r. Łączna wartość wydatków poniesionych na zakup pojazdu, tj. cena nabycia, opłaty i należności celne stanowiła kwotę 19.175 zł.

Pojazd został zamieniony w dniu 3.01.2001 r. na samochód osobowy "[...]". Cena zamienianego "[...]" wyniosła 52.000 zł,

6. samochodu osobowego "[...]":

nabytego w dniu 3.01.2001 r. w wyniku zamiany samochodu "[...]", sprzedanego 28.09.2001 r. za cenę 3 1.000 zł.

Samochód był zarejestrowany na Podatnika od 12.02.2001 r. do 1.10.2001 r.,

7. samochodu osobowego "[...]":

sprowadzonego z zagranicy w dniu 12.12.2001 r. i sprzedanego 12.07.2002 r. Samochód był zarejestrowany na podatnika od 14.12.2001 r. do 3 1.07.2002 r. Łączna wartość wydatków poniesionych na zakup pojazdu, tj. cena nabycia, opłaty i należności celne stanowiła kwotę 10.801,80 zł, natomiast cena sprzedaży wyniosła 17.000 zł.

W ocenie organu I instancji ww. transakcje z okresu od 1999 r. do 2002 r. miały charakter częstotliwy i zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 z póżn. zm.), podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zakończył postępowanie wydaniem decyzji w dniu "[...]" r., w której organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe za lipiec 2002 r. w kwocie l.177 zł.

Podatek od towarów i usług wystąpił od transakcji sprzedaży samochodu "[...]". Podstawę opodatkowania organ określił uwzględniając treść § 67 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268).

Ustalenia związane ze sprzedażą samochodów w 2001 r. znalazły wyraz w odrębnej decyzji.

Organ I instancji nie orzekł o zobowiązaniach podatkowych z tytułu sprzedaży samochodów w 1999 r., z uwagi na treść art. 70 §1 Ordynacji podatkowej i upływ pięcioletniego terminu przedawnienia.

Na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, pełnomocnik strony wniósł odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

• nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

• sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego,

• naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), art. 5 ust. 1, art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym,

• naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz. U. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.).

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że ilość posiadanych przez podatnika samochodów, ich rodzaj a także ilość dokonanych transakcji świadczyły o prowadzeniu działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącego organ przy żadnej z transakcji nie udowodnił, że zamiarem Strony było wielokrotne dokonywanie czynności sprzedaży i że istniał on już w momencie podejmowania czynności, a nie po jej zawarciu.

Pełnomocnik podtrzymał stanowisko, iż samochody nabywane były na potrzeby własne podatnika i jego rodziny oraz powtórzył zarzut braku interpretacji w zaskarżonej decyzji pojęcia "okoliczności wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy".

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia "[...]" roku, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podnosząc w uzasadnieniu, co następuje:

W ocenie organu II instancji, istotę sporu stanowi problem, czy sprzedaż przez podatnika na przestrzeni lat 1999-2002 r. samochodów używanych, dokonywana była w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy i tym samym, czy transakcje sprzedaży i zamiany stanowiły wykonywanie czynności, które zgodnie z art. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podlegają opodatkowaniu.

Zatem, A. R. sprzedając i zamieniając samochody spełniała kryteria do uznania jej, na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, za podatnika podatku od towarów i usług.

Organ II instancji podkreślił, iż status podatnika VAT nie jest zależny od uznania wykonywanej przez tego podatnika działalności za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej. Również brzmienie art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie wskazuje na to, aby obowiązek podatkowy w omawianym podatku łączył się z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl bowiem art. 2 ww. ustawy opodatkowaniu podlegają sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz inne czynności wymienione w ust. 2 i 3 tego artykułu, w tym także zamiany towarów, zamiany usług oraz zamiany usługi na towar i towaru na towar (art. 2 ust. 3 pkt 3).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, prawo podatkowe w tym również przepisy ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie definiują pojęcia zamiar. Skoro ustawodawca nie stworzył definicji na użytek prawa podatkowego, to zasadnym jest przyjęcie tego pojęcia w takim znaczeniu w jakim funkcjonuje ono w języku polskim. Słownik języka polskiego ,PWN, Warszawa 1981 z III s. 927 ,przez " zamiar" określa "to co ktoś zamierza: projekt, plan, intencja zrealizowania czegoś (...)".

Przyjmując tak rozumiane pojęcie "zamiar w odniesieniu do ww. fragmentu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, należałoby przyjąć, iż organ podatkowy winien w każdym przypadku udowodnić, iż intencją określonej czynności cywilnoprawnej, z którą łączą się skutki podatkowo prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie. Ta intencja dokonywania czynności wielokrotnie winna być wykazana w chwili dokonywania czynności a nie po jej zawarciu.

Z tych też przyczyn można przyjąć tezę, iż okoliczności wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 8.01.1993 r., muszą istnieć w chwili wykonania usługi, czy sprzedaży w rozumieniu tejże ustawy, a nie w okresie późniejszym.

Za takim twierdzeniem przemawiałaby okoliczność, iż ustawodawca nie wskazuje, że zawarte unormowanie odnosiłoby się również do zamiaru podatnika, który powstał w okresie późniejszym.

Konsekwencją powyższych ustaleń jest to, że organy podatkowe winny w każdym przypadku wykazać istnienie ww. okoliczności, gdyż od spełnienia tych przesłanek zależy, czy dany podmiot jest podmiotem podatku od towarów i usług i czy można do niego odnieść skutki podatkowe w zakresie tego podatku (wyrok NSA z 16.02.2000 r. I SA/Lu 1540/98, wyrok NSA z 23.02.2001 r. I SA/Gd 1069/98).

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy świadczy o tym, że A. R. działała z takim zamiarem.

Dokonane przez podatnika transakcje sprzedaży i zamiany pojazdów należy uznać za dokonane w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. Każdy z samochodów po dłuższym lub krótszym okresie posiadania został sprzedany albo zamieniony i tak:

-od kwietnia 1998 r. do września 1998 r. strona nabyła trzy pojazdy: "[...]", "[...]" oraz przyczepę "[...]". Dwa z nich: przyczepa "[...]" oraz "[...]" zostały sprzedane — odpowiednio we wrześniu i w lipcu 1999 r., natomiast "[...]", po około 6 miesiącach użytkowania - w styczniu1999 r. - został zamieniony na "[...]".

W 1999 r. podatnik dokonał trzech czynności podlegających opodatkowaniu, tj. dwóch czynności sprzedaży i jedną czynność zamiany. W skutek powyższych działań, podatnik od października 1999 r. miał jeden pojazd — "[...]".

Taki stan rzeczy trwał do listopada 2000 r., kiedy to skarżąca sprowadziła z zagranicy uszkodzony samochód ciężarowy marki "[...]", który po 2 miesiącach - w styczniu 2001 r. - zamieniła na samochód osobowy "[...]".

W 2001 r. podatnik sprzedał ponadto 2 samochody: w marcu "[...]", którego posiadał od lutego 1999 r., a we wrześniu "[...]", którego w styczniu tego roku nabył w wyniku zamiany "[...]".

Zatem w roku 2001 strona dokonała trzech czynności podlegających opodatkowaniu — dwie transakcje sprzedaży i jedną zamianę.

Dodatkowo w grudniu 2001 r. A. R. sprowadziła z zagranicy "[...]", który sprzedała po ośmiu miesiącach — 12 lipca 2002 r.

W tych okolicznościach Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że działaniom podatnika należało przypisać zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, który istniał już w momencie dokonania sprzedaży, a nie po transakcji.

Zdaniem organu odwoławczego, ustalony w sprawie stan faktyczny dowodzi, iż zamiarem strony było wykonywanie działalności gospodarczej, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług przekłada się na wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Poczynając bowiem od pierwszej transakcji sprzedaży samochodu, która wystąpiła w sierpniu 1999 r., a kończąc na ostatniej, która miała miejsce w lipcu 2002 r., strona przez 3 lata zbyła (sprzedała lub zamieniła) 7 pojazdów, co świadczy o handlowym charakterze działalności.

Wobec tego organ II instancji nie uznał za wiarygodne wyjaśnienia podatnika, iż samochody były nabywane dla potrzeb własnych A. R. i jej rodziny.

Organ II instancji podkreślił, że złożone przez A. R. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o stanie majątkowym na początek i koniec 2001 r., nie zawierały informacji o posiadanych samochodach. Natomiast z akt sprawy wynika, iż na przestrzeni całego 2001 r. Strona dysponowała 3 samochodami:

• "[...]" - od stycznia 1999 r. do marca 2001 r.,

• "[...]" - od listopada 2000 r. do stycznia 2001 r. (zamienionym w styczniu 2001 r. na "[...]"),

• "[...]" - od stycznia 2001 r. do października 2001 r.

Organu II instancji, nie uznał za wiarygodne wyjaśnienia podatnika, iż ww. pojazdów, które miały być nabyte dla celów osobistych, przez niepamięć strona nie ujęła we wspomnianych oświadczeniach majątkowych, było to tym bardziej mało prawdopodobne, gdyż w oświadczeniu na dzień 3 1.12.2001 r., podatnik nie zapomniał wykazać samochodu osobowego - "[...]", nabytego w 15.03.2001 r. wspólnie z mężem, zapomniał natomiast o pojazdach, które posiadał znacznie wcześniej.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że podniesione w odwołaniu zarzuty nie znajdują potwierdzenia.

Okoliczności sprawy zostały dokładnie zbadane i wyjaśnione, a potwierdziły one fakt, że strona dokonując transakcji sprzedaży i zamiany samochodów używanych, działała z zamiarem częstotliwym, spełniając tym samym przesłankę uznania jej za podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8.01.1993 r . Oznacza to, że dokonane przez A. R. transakcje, zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ww. ustawy podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

Dyrektora Izby Skarbowej uznał za słuszne, że organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe za lipiec 2002 r. w kwocie 1.117 zł, należne od sprzedaży samochodu osobowego "[...]", prawidłowo przyjmując podstawę opodatkowania w kwocie 6.198,20 zł, będącej różnicą pomiędzy ceną sprzedaży — 17.000 zł a ceną zakupu 10.801,80 zł.

Obowiązujący w dacie dokonania czynności sprzedaży przepis § 67 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przewidywał zwolnienie od podatku od towarów i usług przy odsprzedaży używanych samochodów osobowych oraz innych samochodów o ładowności do 500 kg, dokonywanej przez podatników, którzy nie byli użytkownikami tych samochodów, w części przewyższającej kwotę podatku obliczoną od różnicy pomiędzy ceną sprzedaży a ceną nabycia samochodu.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Decyzji organu odwoławczego zarzucono:

• obrazę art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t.: Dz. U. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.), naruszenie art. 121 1 Ordynacji podatkowej, w związku z przekroczeniem granic uznania administracyjnego w ocenie sprawy,

• naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, wobec braku działań na rzecz wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

• naruszenie art. 187 1 Ordynacji podatkowej, wobec zaniechania zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego,

• naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, wobec dokonania oceny zebranego materiału dowodowego niezgodnie z normami prawa procesowego oraz bez zachowania reguł tej oceny, co skutkuje naruszeniem art. 2, 7, 8, 32,42 oraz 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

• naruszenie art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wobec braku jakichkolwiek dowodów na dokonanie przez Stronę transakcji sprzedaży w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zakwestionował stanowisko organu odwoławczego, wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż wskazane transakcje sprzedaży i zamiany pojazdów dokonywane były przez podatnika w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. Pełnomocnik podkreślił, iż wszystkie pojazdy służyły celom osobistym podatnika i jego rodziny oraz zostały nabyte wyłącznie dla potrzeb własnych skarżącej.

Odwołując się do uzasadnienia decyzji organu II instancji, w której stwierdzono, że organ ten nie jest władny do rozpoznawania zgłoszonych w odwołaniu zarzutów związanych z działalnością gospodarczą, pełnomocnik podważył kompetencje Dyrektora Izby Skarbowej do twierdzenia (zawartego w innym miejscu decyzji), iż czynności podatnika należy potraktować jako wykonywanie działalności gospodarczej.

Pełnomocnik zakwestionował również stanowisko organu związane z oceną oświadczeń o stanie majątku złożonych przez podatnika. W skardze wskazano, iż A. R. nie wykazała samochodu "[...]" w oświadczeniach mąjątkowych złożonych na początek i na koniec 2001 r. ponieważ był on użytkowany przez stronę w okresie od stycznia 2001 r. do października 2001 r. i nie był w jej posiadaniu zarówno w dniu 1 stycznia 2001 r. jaki i w dniu 31 grudnia 2001 r.

W skardze zarzucono decyzji organu II instancji obrazę art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z tego powodu, że organ odwoławczy nie dokonał żadnej interpretacji pojęcia oko1iczności wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy" w związku z okolicznościami faktycznymi sprawy. Zdaniem pełnomocnika organ nie udowodnił, że intencją strony w chwili dokonywania określonej czynności cywilnoprawnej było dokonanie jej wielokrotnie. Powołując się na orzecznictwo NSA pełnomocnik wskazał, iż w sytuacji gdy sprzedaży rzeczy dokonuje podmiot, który nie ma statusu przedsiębiorcy, szczególnie wnikliwej ocenie organów podatkowych powinien podlegać fakt, czy sprzedaż była jedynym celem uprzedniego ich nabycia oraz czy dokonana była w okolicznościach wskazujących na zamiar ich powtarzania.

Skarżąca nie zgodziła się również z zastosowaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej § 67 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wskazując, iż w zakresie podmiotowym przepis przewiduje zwolnienie z opodatkowania dla podatników którzy nie byli użytkownikami pojazdów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpatrując skargę, zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z przepisami prawa wydawanych aktów administracyjnych, na podstawie art. 1 i art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 i zm.), zwanego dalej "ppsa", orzekając w sprawach skarg, m.in. na decyzje administracyjne.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący zgodnie z wymogami art. 122 i 187§ 1 Ordynacji podatkowej oraz dokonano jego szczegółowej analizy i oceny, mieszczącej się w granicach zakreślonych art. 191 Ordynacji Podatkowej.

Badając w takim zakresie decyzję będącą przedmiotem skargi, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa kwalifikującego decyzję do wycofania z obrotu prawnego

W wyniku analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie Sąd stwierdził, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni art.5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r.

W ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty są powtórzeniem zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji., a organ odwoławczy rozpoznając odwołanie ustosunkował się do nich i podkreślając, iż ustalony w sprawie stan faktyczny uprawniał organy podatkowe do oceny, że A. R. sprowadzając z zagranicy samochody a następnie sprzedając je lub zamieniając dokonywała czynności, które na gruncie art. 2 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zdaniem sądu, w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił jakie okoliczności determinowały uznanie Pani A. R. za podatnika podatku od towarów i usług. Wskazano, iż kluczowe znaczenie miały przepisy art. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, określające katalog czynności, których wykonywanie podlegało opodatkowaniu pod warunkiem, że zostały one dokonane w okolicznościach określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Organ odwoławczy interpretując pojęcie " zamiaru wykonywania czynności w sposób częstotliwy użyte w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8.01.1993 r., w ocenie Sądu zasadnie wyjaśnił, iż przepisy ww. ustawy ani prawo podatkowe, nie definiują go, a zatem zasadnym jest przyjęcie tego pojęcia w takim znaczeniu w jakim funkcjonuje ono w języku polskim. W zaskarżonej decyzji wskazano, iż Słownik języka polskiego (pod redakcją naukową prof. dr M. Szymczaka) PWN, Warszawa 1981 z III s. 927, przez zamiar określa "to co ktoś zamierza: projekt, plan, intencja zrealizowania czegoś (...)". Takie rozumienie pojęcia "zamiar" w odniesieniu do ww. fragmentu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, powoduje iż organ podatkowy winien w każdym przypadku udowodnić, iż intencją określonej czynności cywilnoprawnej było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i intencja ta winna być wykazana w chwili dokonywania czynności a nie po jej zawarciu. Okoliczności wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 8.01.1993 r., muszą istnieć w chwili wykonania usługi czy sprzedaży w rozumieniu tejże ustawy, a nie w okresie późniejszym.

Sąd przyjął, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy świadczył o tym, że A. R. działała z takim zamiarem, gdyż każdy z samochodów po pewnym okresie posiadania został sprzedany albo zamieniony.

Zebrane dowody wskazują, że od kwietnia 1998 r. do września 1998 r. skarżąca nabyła trzy pojazdy: "[...]", "[...]" oraz przyczepę "[...]". Przyczepa "[...]" oraz "[...]" zostały sprzedane — we wrześniu i w lipcu 1999 r., natomiast "[...]" w styczniu 1999 r. został zamieniony na "[...]"

W lutym 2000 r. skarżąca sprowadziła z zagranicy uszkodzony samochód ciężarowy marki "[...]", który w styczniu 2001 r. zamieniła na samochód osobowy "[...]".

W 2001 r. podatnik sprzedał 2 samochody: w marcu "[...]" nabytego w styczniu 1999 r., a we wrześniu 2001 r. "[...]", którego w styczniu 2001 r. nabył w wyniku zamiany "[...]". W roku 2001 wystąpiły więc trzy czynności podlegających opodatkowaniu — dwie transakcje sprzedaży i jedną zamianę.

W grudniu 2001 r. A. R. sprowadziła z zagranicy samochód "[...]", który sprzedała w lipcu 2002 r.

Poczynąjąc zatem od pierwszej transakcji sprzedaży samochodu, która miała miejsce w lipcu 1999 r., a kończąc na ostatniej - z lipca 2002 r., Strona przez 3 lata zbyła (sprzedała lub zamieniła) 7 pojazdów, co w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej świadczy o częstotliwości ww. czynności i podejmowaniu ich w takim właśnie zamiarze.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji występują rozbieżności co do dat obrotu samochodami, lecz w niczym nie wpłynęło to na ocenę czynności dokonywanych przez skarżącą, a prawidłowe daty nabycia pojazdów i ich sprzedaży lub zamiany zostały prawidłowo wskazane w opisie stanu faktycznego na stronie 2 decyzji.

W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności sprawy zostały bowiem dokładnie zbadane i wyjaśnione. Fakty te potwierdzają, że skarżąca dokonując transakcji sprzedaży i zamiany samochodów używanych działała z zamiarem częstotliwym, spełniając tym samym przesłankę uznania jej za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8.01.1993 r., co oznacza to, że dokonane przez A. R. transakcje podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem zarzut skargi, dotyczący nie wyjaśnienia stanu faktycznego nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, stwierdzić należy, że organ II instancji nie rozstrzygał czy czynności dokonywane przez A. R., które zostały opodatkowane podatkiem VAT, stanowią wykonywanie działalności gospodarczej. Świadczy o tym treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie organ II instancji wskazał, iż uznanie podmiotu za podatnika VAT nie było uwarunkowane przyznaniem wykonywanej przez tego podatnika działalności przymiotu działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o działalności gospodarczej (wcześniej ustawy o działalności gospodarczej) i dlatego zarzuty skargi w tym zakresie, nie są trafne.

Zdaniem Sądu, za całkowicie chybiony należało uznać zarzut skargi, związany z oceną mocy dowodowej oświadczeń majątkowych złożonych przez A. R., w przedmiocie nabywania samochodów na potrzeby własne.

Z akt sprawy wnika, że złożone przez skarżącą oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 1 stycznia i 31 grudnia 2001 r., nie zawierały informacji (poza "[...]") o posiadanych samochodach, mimo iż, jak wykazało postępowanie podatkowe, na przestrzeni całego roku 2001 Strona dysponowała: "[...]" do marca 2001 r., "[...]" do 3 stycznia 2001 r. oraz "[...]" - od stycznia 2001 r. do września 2001 r.

Jest też jednak faktem, iż w dacie 1.01.2001 r. miała samochód "[...]" oraz "[...]", o których nie podała informacji do oświadczenia o stanie majątku na dzień 1.01.2001 r.

W ocenie Sądu, za nieuzasadniony należało uznać zarzut skargi, dotyczący braku podstaw do stosowania § 67 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustalone w sprawie okoliczności uzasadniały uznanie A. R. za podatnika podatku od towarów i usług, który korzysta ze zwolnienia przewidzianego ww. przepisem rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Sąd nie stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie podatkowe i kończąca je decyzja organu II instancji naruszałyby przepisy art. 120, 121 1, 122, 187 §1 i 191 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie, a cały zebrany materiał dowodowy został wszechstronnie rozpatrzony i był podstawą do oceny okoliczności sprawy.

Ponadto pozostałe poglądy skarżącego w tym zakresie i powołane orzecznictwo, zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie, tym bardziej, że to czynności sprzedaży, jako faktyczne wykonane, miały decydujące znaczenie przy powstaniu obowiązku w podatku VAT.

Podsumowując, rozważania faktyczne i prawne, zdaniem Sądu poczynione przez Dyrektora Izby Skarbowej ustalenia w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.