Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 76/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, NSA Anna Kwiatek (spr.), Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A. Sp. z o.o. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] , znak [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zmianami), art. 5 ust.1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust.13, art. 34 ust. 1, art. 41 ust. 2 - Ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54 z 2004r. poz. 535 ze zmianami), Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania A. w T. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] określającej podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru wg dokumentu SAD Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W jej uzasadnieniu wskazano, że w dniu 20 września 2006r., wg dokumentu SAD OGL nr [...] agent celny reprezentujący spółkę zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Ukrainy jeżyny mrożone. Towar zgłoszono do kodu Taric 0811 90 95 20 obejmującego jeżyny niepakowane do sprzedaży detalicznej ze stawką celną 0% i stawką podatku VAT 22%. Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym wart. 64 § 2 Kodeksu celnego i zostało przyjęte przez organ celny.

Wskazano, że w wyniku kontroli zgłoszenia celnego na podstawie art. 78 Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, pojawiły się wątpliwości co do prawidłowości zadeklarowanej przez importera pozycji taryfy celnej, w związku z czym Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie celne w przedmiotowej sprawie i jednocześnie wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego powiadomił importera o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego w związku z zaklasyfikowaniem jeżyny do kodu Taric 0811 20 59 00 obejmującego jeżyny i morwy ze stawką celną 12%, a następnie

decyzją nr [...] z dnia [...] określił kwotę podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości i poinformował stronę o obowiązku uiszczenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami.

Od decyzji określającej podatek VAT spółka złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

W jego rozpoznaniu, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, a stosownie do jej art. 33 ust.1 - obowiązkiem importera jest obliczenie i wykazanie w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Zgłoszenie celne do procedury celnej jest formą deklaracji podatkowej, w której strona deklaruje kwotę podatku we właściwej wysokości. Podkreślił również, iż, w sytuacji, gdy po wszczęciu postępowania podatkowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, albo też wysokość należnego zobowiązania jest inna niż wykazana w deklaracji - organ podatkowy jest zobowiązany do wydania decyzji deklaratoryjnej, w której określa wysokość zaległości podatkowej, albo stwierdza nadpłatę (art. 21 § 3 Ordynacji).

Zgodnie z art. 29 ust.13 Ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 15 tej ustawy podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowanie, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały poniesione lub będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.

Organ odwoławczy dodał, że w świetle przepisów podatkowych nie jest istotne, czy powstanie zaległości podatkowej było przez stronę zawinione, czy też było wynikiem błędu organu celnego oraz, że nawet błędne przekonanie podatnika o braku obowiązku podatkowego, wynikające ze znanego mu stanowiska organu podatkowego, nie zwalnia podatnika z tego obowiązku.

Wskazano dalej, że decyzją nr [...] , Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] określającą

niezaksięgowaną kwotę należności celnych wynikającą ze zmiany klasyfikacji taryfowej importowanej jeżyny mrożonej uzasadniając zmianę klasyfikacji taryfowej. Prawną konsekwencją tej decyzji jest określenie podatku od towarów i usług z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania zaksięgowanej retrospektywnie kwoty długu celnego.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Dyrektora Izby Celnej określenie przez organ I instancji zobowiązania podatkowego w podatku od towarów usług z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania wymierzonej kwoty długu celnego, było prawidłowe.

Od tej decyzji A. w T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, skarżąca spółka zarzuciła organom podatkowym naruszenie:

1) art. 8 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 27 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o języku polskim, w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 4 rozporządzenia Rady nr 1 z 15 kwietnia 1958r. w sprawie określania systemu językowego EWG, polegające na błędnym przyjęciu, iż prawidłowo ogłoszony w języku polskim akt prawny w postaci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 286 z 28.10.2005) nie może znaleźć zastosowania z uwagi na sprzeczne z niektórymi innymi wersjami językowymi tego aktu brzmienie opisu kodu taryfy 0811 90 95 20 - i w efekcie wadliwe zakwalifikowanie importowanego towaru do kodu 0811 20 59 00 Wspólnej Taryfy Celnej ze stawką celną 12 %, w sytuacji, gdy z polskojęzycznego tekstu przywołanego aktu prawnego jednoznacznie wynika, iż towar powinien zostać zakwalifikowany do kodu 0811 909520, przewidującego stawkę 0%;

2) art. 120 i art. 121 §1 Ordynacji podatkowej przez rażące naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa i zasady zaufania do organów postępowania, na skutek naruszenia art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

(Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1), poprzez wydanie decyzji w przedmiocie zaksięgowania retrospektywnego należności równej wartości przedmiotu zaskarżenia po upływie terminu przewidzianego w tym przepisie - to jest po dwóch dniach "Iicząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika";

3) art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez rażące naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa i zasady zaufania do organów postępowania, na skutek naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1), poprzez retrospektywne zaksięgowanie długu celnego w kwocie równej wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo wystąpienia przesłanek uniemożliwiających dokonanie takiego, tj. retrospektywnego przyporządkowania;

4) art. 124 w zw. z art. 121 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez złamanie zasady informowania strony oraz nakazu właściwego uzasadnienia decyzji, poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie przyczyn z jakich nie wzięto pod uwagę możliwości zastosowania "Specjalnych rozwiązań motywacyjnych" z sekcji II i III rozdziału II Rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż organy celne, w ślad za decyzjami odnoszącymi się do wstecznego zaksięgowania długu celnego wynikającego z wykorzystania przez stronę rzekomo wadliwego kodu taryfowego, dokonały korekty podstawy opodatkowania o cło w wysokości 12% wartości celnej, podczas gdy stawka odpowiadająca kodowi wskazanemu przez stronę wynosiła 0% oraz wskazano, iż decyzja "celna" w tym przedmiocie była przedmiotem odrębnej skargi. Skarżąca wskazała przy tym, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują te same argumenty co w sprawie skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie klasyfikacji taryfowej i długu celnego.

Według strony skarżącej fakt, iż importowane owoce nie były pakowane do sprzedaży detalicznej ma w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie. Z polskojęzycznego brzmienia obydwu pozycji taryfy celnej klasyfikujących jeżyny nie wynika bowiem, iż chodzi o jeżynę kalifornijską.

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 1/1958 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U. L 17 z 6.10.1958, str. 385)

"Rozporządzenia i inne dokumenty powszechnie obowiązujące sporządza się w językach urzędowych". Między innymi ten przepis stanowił podstawę dla sformułowanej w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zasady równej autentyczności wersji językowych aktu prawnego, co nastąpiło m.in. w wyroku z dnia 6 października 1982 r. w sprawie Sri CILFIT i Lanificio di Gavardo SpA przeciwko Ministero delia Sanita, sygn. 283/81.

Zgodnie z art. 27 Konstytucji "W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski". Rozwinięcie tej normy stanowi art. 6 ustawy o języku polskim, z którego wynika, iż umowy międzynarodowe zawierane przez Rzeczpospolitą Polską powinny mieć polską wersję językową, stanowiącą podstawę wykładni, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Zdaniem strony organy celne nie mogą podważyć mocy obowiązującej aktu prawnego, który został ogłoszony w przewidzianym trybie w języku polskim, na tej tylko podstawie, iż sformułowania tego aktu nie są zgodne z innymi wersjami językowymi. Stosownie do powołanej normy konstytucyjnej (wynikającej z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 27 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP) prawidłowo ogłoszony w języku urzędowym akt prawny nie może zostać pominięty i zastąpiony wersjami aktu opublikowanymi w innych językach niż urzędowy język RP.

W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżąca spółka przytaczała argumenty mające przemawiać za zasadnością jej twierdzeń i wywodów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - DZ.U.Nr 153, poz.1270 z późno zm.), wskazać na wstępie należy, iż na mocy postanowienia Sądu z dnia 10 września 2007r. postępowanie w sprawie niniejszej zostało zawieszone do czasu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygnaturze III SA/LU 340/07 ze skargi A. w T. na

decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oraz długu celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 października 2007r., w sprawie o sygn. III SA/LU 340/07 :

I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...]

II. określił, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu;

III. zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 466 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu oraz kwotę 2.400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w I instancji.

Następnie Sąd ponownie zawiesił postępowanie, na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. na zgodny wniosek stron. Pełnomocnik skarżącej spółki pismem z dnia 22 stycznia 2009r. złożył wniosek o jego podjęcie.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009r., w sprawie o sygn. I GSK 231/08 oddalił skargę kasacyjną wniesiona przez Dyrektora Izby Celnej od powyższego wyroku.

Po jego podjęciu postanowieniem z dnia 11 lutego 2009 r., w pierwszej kolejności należy się odwołać do uzasadnienia powołanego wyroku, w którym przede wszystkim Sąd wskazał, że zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego zaksięgowania a posteriori nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez płatnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego, dodając, że celem tego przepisu jest ochrona uzasadnionego zaufania płatnika co do zasadności wszystkich elementów branych pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o pokryciu lub braku pokrycia należności. Ochrona ta jest jednak możliwa dopiero po łącznym spełnieniu następujących warunków:

- brak zaksięgowania jest wynikiem błędu organu celnego,

- błąd ten nie mógł być w sposób racjonalny wykryty przez płatnika,

- płatnik przestrzegał wszystkich przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia

celnego,

- płatnik działał w dobrej wierze.

Zdaniem Sądu wszystkie powyższe warunki zostały spełnione.

Stwierdzając, że przedmiotem importu były jeżyny mrożone (frozen

blackberries), które powinny być zaklasyfikowane prawidłowo pod pozycją 0811 20 59 00, Sąd jednocześnie podzielił zarzut skarżącej spółki, że w omawianym przypadku zachodzi niedopuszczalność korekty zgłoszenia celnego w trybie art. 220 ust. 2 lit. b WKC - poprzez zaksięgowanie a posteriori wyższej należności celnej. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady (WE) 300/2006, obowiązującym w dniu importu - w jego wersji polskiej - wskazana była pozycja 0811 90 95 20 jeżyny zamrożone i do takiej pozycji strona zaklasyfikowała towar w zgłoszeniu celnym. W tej sytuacji płatnik niewątpliwie przestrzegał wszystkich przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego, działał w dobrej wierze i nie mógł w racjonalny sposób wykryć błędu w taryfie celnej, a brak zaksięgowania należności celnych był wynikiem błędu organu celnego, jakim było ogłoszenie taryfy celnej o stosowaniu krajowym zamieszczającej błędne informacje. Dokonanie w tej sytuacji księgowania należności a posteriori byłoby korygowaniem błędu organów celnych, kosztem płatnika działającego w zaufaniu do publikowanych w języku polskim norm prawa miejscowego oraz przekonanego o prawidłowości funkcjonowania polskiej wersji narzędzia TARIC.

W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci normy art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302 z 19.10.1992, str. 1), poprzez retrospektywne zaksięgowanie długu celnego, pomimo istnienia przesłanek uniemożliwiających dokonanie tej czynności i uchylił je na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołany wyrok ma zasadnicze znaczenie dla sprawy niniejszej, której przedmiotem jest podatek od towarów i usług od importowanego towaru.

Przechodząc zatem na grunt przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług / DZ.U.Nr 54, poz. 535, z późno zm. / - zwanej dalej ustawą o VAT - wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 19 ust. 7 obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9, nie mającymi zastosowania w sprawie niniejszej.

Podstawą opodatkowania - stosownie do przepisu art. 29 ust. 13 w/w ustawy w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Z kolei w myśl ust. 15 tego przepisu podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu.

Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego, w myśl którego "w świetle przepisów podatkowych nie jest istotne, czy powstanie zaległości podatkowej było przez stronę zawinione, czy też było wynikiem błędu organu celnego oraz, że nawet błędne przekonanie podatnika o braku obowiązku podatkowego, wynikające ze znanego mu stanowiska organu podatkowego, nie zwalnia podatnika z tego obowiązku" zważyć trzeba, iż stosownie do art. 201 ust. 1 pkt a/ rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Oz.U. UE.L.92.302.1 ze zm., OZ.U. UE - sp. 02-4-307) zwanego dalej WKC - dług celny w przywozie powstaje m.in. w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Miarodajną chwilą powstania długu celnego, jest chwila przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym wart. 64 § 2 Kodeksu celnego i zostało przyjęte przez organ celny.

Zgłoszenie celne do procedury celnej jest formą deklaracji podatkowej, w której strona deklaruje kwotę podatku w prawidłowej wysokości.

Poza sporem pozostaje, iż w dniu 20 września 2006r., wg dokumentu SAD OGL nr [...] agent celny reprezentujący spółkę zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Ukrainy jeżyny mrożone. Towar zgłoszono do kodu Taric 0811 90 95 20 obejmującego jeżyny niepakowane do sprzedaży detalicznej ze stawką celną 0% i stawką podatku VAT 22%.

W wyniku kontroli tego zgłoszenia celnego, organy celne uznały, iż wyżej

wymieniony towar powinien być zakwalifikowany do kodu Taric 0811 20 59 00 obejmującego jeżyny i morwy ze stawką celną 12%, co miało bezpośrednie przełożenie zarówno na jego wartość celną, a w konsekwencji i na wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu, którego dotyczy niniejsza sprawa.

Znajdując oparcie w prezentowanej linii orzeczniczej, w myśl której w przypadku gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego, dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja PCN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów 1 por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006r., I FSK 182/06, LEX nr 262185 1 - a contrario Sąd stwierdza, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego powołanym wyżej prawomocnym aktualnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 października 2007r., w sprawie o sygnaturze III SA/LU 340/07 ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] , Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oraz długu celnego, wywołało skutek "powrotu" do zgłoszenia celnego skarżącej spółki i wskazanych tam danych.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, iż także decyzje organów podatkowych obu instancji w przedmiocie podatku VAT nie mogą się ostać w obrocie prawnym, albowiem nie mają już umocowania w powołanych wyżej przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. Konsekwencją powyższego jest uchylenie tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ja decyzji organu i instancji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie w punkcie II ma swoje uzasadnienie w przepisie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie jej art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 oraz w zw. z § 6 pkt.2 w zw. z § 18 pkt. 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. IDz.U.Nr.163, poz.1348 ze zm. I.