Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2211/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, par. 2, art. 174, art. 184, art. 204 pk 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 207 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, 8, 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30, art. 30a ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1649
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant asystent sędziego Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1109/13 w sprawie ze skargi P. w R. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu części dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. w R. na rzecz Zarządu Województwa [...] 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr.1 – wyrok


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1109/13 oddalił skargę P. w R. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie zwrotu części dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.), art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 i 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 i poz. 938; dalej: u.f.p.), art. 27 ust. 1 pkt 6a i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) oraz § 3 pkt 8 Porozumienia w sprawie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (RPO WM) nr [...] zawartego pomiędzy [...] Jednostką Wdrażania Programów Unijnych, a Zarządem Województwa [...] w dniu [...] września 2012 r. zobowiązała P. w R. (dalej: Beneficjent, Skarżąca) do zwrotu kwoty 22.374,80 zł, stanowiącej część dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego otrzymanego na realizację projektu pn. "...." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (dalej: Projekt).

Projekt był realizowany na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu [...] stycznia 2011 r. pomiędzy Województwem [...] a Beneficjentem, w ramach której Beneficjentowi przyznano dofinansowanie ze środków EFRR w wysokości 530.131,91 zł. (zmienianej trzykrotnie aneksem, czego efektem było zmniejszenie dofinansowania do kwoty 448.613,44 zł.)

Organ I instancji uznał, iż w sprawie dowiedzione zostało, że Beneficjent naruszył procedury obowiązujące przy wykorzystaniu przyznanych mu umową o dofinansowanie środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, wobec czego spełnione zostały przesłanki zwrotu określone w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., zgodnie z którym środki wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w tym przepisie podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Zarząd Województwa M. (dalej: organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 268a k.p.a. w związku z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 596 i poz. 645) oraz art. 207 ust. 12 u.f.p. i art. 25 pkt 1 i art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...] września 2013 r. w części dotyczącej obowiązku zwrotu przez P. w R. kwoty dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (dalej: "EFRR") w wysokości 3.196,40 zł i w tej części umorzył postępowanie, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji zobowiązującą do zwrotu kwoty 19.178,40 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, naliczanymi od dnia 26 maja 2011 r. do dnia zwrotu środków.

Uzasadniając decyzję stwierdził, iż podtrzymuje stanowisko organu I instancji co do zarzutu naruszenia przez Beneficjenta § 7 ust. 5 umowy o dofinansowanie poprzez brak zgodności z "Zasadami kwalifikowania wydatków w ramach RPO WM", wydatku success fee, wynikającego z umowy kompleksowej obsługi doradczej zawartej przez Beneficjenta z Kancelarią Doradztwa Gospodarczego C. (dalej: Kancelaria) w dniu 3 czerwca 2009 r. Zgodnie z umową Kancelarii przysługiwało wynagrodzenie za: a) przygotowanie wniosku aplikacyjnego (wydatek niekwalifikowany w ramach projektu), b) przygotowanie studium wykonalności oraz pozostałych załączników koniecznych na etapie oceny wykonalności projektu – 16.000 zł netto; c) jako success fee płatne po przyznaniu projektowi dofinansowania przez Instytucję Wdrażającą – 24.000 zł netto.

Wyjaśnił, że zgodnie z "Zasadami kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WM" wydatek dotyczący przygotowania studium wykonalności jest kwalifikowany w projekcie.

Natomiast w zakresie wynagrodzenia w formie success fee, tj. opłaty za sukces, która oznacza wypłatę wynagrodzenia za zdarzenie przyszłe, organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, iż stanowi ono wydatek niekwalifikowany. W rozpatrywanym przypadku tym zdarzeniem przyszłym była informacja o przyznaniu dofinansowania.

Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją skarżącej zawartą w odwołaniu od decyzji z dnia 7 czerwca 2013 r., jakoby zapłata success fee stanowiła drugą część wynagrodzenia za sporządzenie studium wykonalności. Wskazał, iż skoro wynagrodzenie oraz sposób jego wypłaty za przygotowanie studium wykonalności określone zostało w umowie w § 3 lit. b. na kwotę 16.000 zł netto, to nie można twierdzić, że faktyczna kwota za realizację tego zadania to 40.000 zł netto, czyli kwota uwzględniająca success fee jako drugą ratę płatności. Wyjaśnił, iż success fee nie obejmował żadnych prac nad studium, a odnosił się do całości dokumentacji aplikacyjnej, w tym także niekwalifikowalnego wniosku o dofinansowanie.

Zdaniem organu odwoławczego nie można uznać tego wydatku za prowizję, bowiem nie miało miejsca pośrednictwo w zawarciu umowy, a jedynie przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej.

Stwierdził, że jego niekwalifikowalność wynika z braku wypełnienia warunku "niezbędności" do realizacji Projektu i w tym zakresie uznał, że doszło do naruszenia "Zasad kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WM" (Rozdz. IV, pkt 2 "Wydatki mogą zostać zakwalifikowane do zrefundowania w ramach RPO WM, o ile: (...) są niezbędne do realizacji projektu i zostały poniesione w związku z realizacją projektu").

W ocenie organu II instancji uznać należało, iż naruszenie § 7 ust. 5 umowy o dofinansowanie projektu wypełnia definicję nieprawidłowości z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE.L. Nr 210, poz. 25 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie Rady (WE) 1083/2006). Ponieważ są to wydatki poniesione nieprawidłowo, niezgodnie z obwiązującymi przepisami, ich dofinansowanie nieobniżone o kwotę nieprawidłowości, stanowiłoby szkodę w budżecie UE, spowodowaną poniesieniem wydatku, który jako nieprawidłowy nie powinien być dofinansowany. Zarówno wykrycie naruszenia prawa UE, jak też naruszenie prawa krajowego takiego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 i skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo. Zgodnie bowiem z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Obowiązek ten wynika z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Art. 26 ust. 1 tej ustawy wymienia wprost zadania instytucji zarządzającej, do których należy m.in.: wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (pkt 1), odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (pkt 15), ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 (pkt 15a).

W skardze wniesionej na ww. rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżąca podniosła, iż w toku sprawy wielokrotnie prezentowała stanowisko dotyczące rozumienia spornej kwoty 19.178,40 zł, uznanej za niekwalifikowaną. Wskazała, że w odniesieniu do tej kwoty nie można mówić o zdarzeniach przyszłych, za które trzeba będzie zapłacić, ale o niezapłaceniu drugiej części należności za Studium Wykonalności Projektu w przypadku nie otrzymania dofinansowania dla beneficjenta. Nie zgodziła się także ze stwierdzeniem, iż succes fee nie obejmował żadnych prac nad studium, a zgodnie z definicją odnosił się do całości dokumentacji aplikacyjnej, w tym także niekwalifikowanego wniosku o dofinansowanie. Zdaniem skarżącej opłata za wniosek o dofinansowanie nie ma z tym nic wspólnego, gdyż jest osobną pozycją w umowie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę.

WSA stwierdził, że stan faktyczny i prawny został w sprawie ustalony prawidłowo, a spór pomiędzy stronami postępowania sądowego sprowadza się do zastosowania prawidłowo ustalonych norm prawa materialnego w stanie faktycznym badanej sprawy, czyli do tzw. subsumcji. W ocenie strony skarżącej przytoczone przez organ przepisy prawa materialnego nie mogą mieć w sprawie zastosowania, wobec czego nie ma podstaw do orzeczenia zwrotu części przyznanego jej dofinansowania.

Sąd I instancji wskazał, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, zgodnie z którym instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami.

Wyjaśnił, że powyższe rozporządzenie reguluje także procedury odzyskiwania środków wypłaconych z funduszy unijnych, w tym korekty finansowe, do których dokonywania zobowiązane są państwa członkowskie. Zgodnie z art. 98 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, a zgodnie z ust. 2 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach projektu operacyjnego.

WSA stwierdził, że podstawowym aktem prawa krajowego określającym zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi jest ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju .

Podkreślił, że postępowanie w przedmiocie zwrotu przez beneficjenta dofinansowania uzyskanego w związku z realizacją projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego ma specyficzny charakter, bowiem zazębiają się tu elementy cywilnoprawne z elementami stosunku administracyjnego. Szczegółowe zasady dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane, regulowane są w formie umowy zawieranej między beneficjentem, którego projekt został wybrany do dofinansowania, a instytucją zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucją pośredniczącą lub instytucją wdrażającą. Umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego (art. 30 i 30a ust. 1 u.z.p.p.r.). Umowa ta określa m.in. zasady zwrotu otrzymanych środków w przypadku nieprawidłowego ich wykorzystania.

Zgodnie z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że organy orzekające zasadnie ustaliły, że wydatek określony jako "success fee", a wynikający z zapisu § 3 lit. c umowy z dnia 3 czerwca 2009 r. zawartej pomiędzy skarżącą P. jako Beneficjentem, a Kancelarią Doradztwa Gospodarczego C. jako wykonawcą projektu, nie stanowi wydatku kwalifikowanego i nie podlega refundacji, stosownie do "Zasad kwalifikowania wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013" określonych w załączniku nr 1 do uchwały nr [..] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lutego 2009 r. (wydatek success fee nie spełnia znamion rozdz. IV pkt 2).

Sąd podzielił argumentację i oceny organów orzekających, że wydatek z tytułu wynagrodzenia na rzecz wykonawcy projektu określony w umowie pomiędzy Beneficjentem, a Kancelarią Doradztwa Gospodarczego (wykonawcą) jako success fee, nie obejmował żadnych prac odnoszących się i wchodzących w skład czynności w ramach studium wykonalności (określonych ww. "zasadach kwalifikowania wydatków") niezbędnych do zrealizowania projektu.

Ponadto zdaniem Sądu w pełni zasadne jest twierdzenie organów orzekających w sprawie, że wydatek ten nie może być uznany za kwalifikowany z powodu braku wypełnienia warunku "niezbędności" w realizacji projektu Beneficjenta. Powyższą należność należy zakwalifikować jako swoistą premię dla wykonawcy za opracowanie niezbędnej dokumentacji projektowej w sposób prawidłowy, zgodny z wymaganiami instytucji zarządzającej, skutkujący zaliczeniem projektu beneficjenta do realizacji.

Sąd uznał również, że brak jest podstaw do podzielenia twierdzeń skarżącej P., że zapłata success fee stanowi drugą część wynagrodzenia za sporządzenie studium wykonalności. Przeczy temu treść umowy zawartej pomiędzy skarżącą jako Beneficjentem, a wykonawcą, która w sposób jasny określała przysługujące wykonawcy wynagrodzenie za jego usługi doradcze.

W kontekście powyższych ocen Sąd I instancji stwierdził, że zasadnie organy uznały naruszenie § 7 ust. 5 umowy o dofinansowanie poprzez brak zgodności z "Zasadami kwalifikowania wydatków w ramach RPO WM 2007-2013" wydatku dotyczącego success fee poniesionego w ramach kompleksowej usługi doradczej pomiędzy skarżącą P., a wykonawcą.

WSA stwierdził, że powyższe naruszenie wypełnia jednocześnie definicję nieprawidłowości określoną w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 i jako wydatek poniesiony nieprawidłowo, niezgodnie z obowiązującymi przepisami, jego dofinansowanie (zrefundowanie) stanowiłoby szkodę w budżecie UE stosownie do przywołanych regulacji rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Powyższe skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez Państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, stosownie do art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r.

Sąd I instancji za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia przez organy orzekające art. 8 k.p.a. WSA wskazał, że odmienne wyniki kontroli realizacji projektu dokonane przez różne instytucje kontrolne, nie stanowią podstawy do formułowania oceny pozytywnej dla beneficjenta.

Stwierdził, że w przebiegu kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzące je organy I i II instancji zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, dokonały jego oceny, zapewniły skarżącej czynny udział w postępowaniu – co skutkuje oceną o zachowaniu wymogów proceduralnych w toku kontrolowanego postępowania.

P. w R. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa prawnego.

Wyrokowi zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 30 i art. 30a ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84 poz. 712 ze zm.) poprzez przyjęcie iż stanowią one podstawę prawną zwrotu otrzymanych środków w przypadku nieprawidłowego ich wykorzystania;

- "naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w postępowaniu art. 7 art. 77 § 1 art. 80 i art. 8 k.p.a poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w tym istotnych dla sprawy okoliczności, w stopniu wystarczającym do podjęcia tym samym doszło do naruszenia zasady praworządności oraz zaufania obywatela do władzy publicznej".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej - p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (2).

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca kasacyjnie powołała się na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w przepisie art. 174 p.p.s.a.

Wobec podniesienia zarówno zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego.

W ramach tej podstawy kasacyjnej Strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym istotnych dla sprawy okoliczności. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego skarżąca kasacyjnie P. widzi w nieodniesieniu się przez Sąd I instancji do części materiału dowodowego, a to zastrzeżeń Beneficjenta do protokołu pokontrolnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., pisma strony z dnia 24 kwietnia 2013 r. oraz załączonej do tego pisma korespondencji pomiędzy Beneficjentem a Kancelarią i oświadczenia Kancelarii, w kontekście oceny wydatku uznanego za niekwalifikowalny, który – jak twierdzi - według woli stron miał być drugą transzą wynagrodzenia.

Zarzut ten jest nietrafny. WSA w uzasadnieniu wyroku w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnił, że nie podziela twierdzeń skarżącej P., iż zapłata succes fee stanowi drugą część wynagrodzenia za sporządzenie studium wykonalności. Stanowisko to Sąd I instancji oparł na jednoznacznej treści umowy zawartej pomiędzy P. a Kancelarią, przytaczając zapisy umowy dotyczące wynagrodzenia, z których wynika, że wykonawcy - Kancelarii przysługiwało następujące wynagrodzenie:

1) kwota 5.000,00 zł netto za przygotowanie wniosku aplikacyjnego (wydatek niekwalifikowany w ramach projektu, okoliczność niesporna pomiędzy stronami, § 3 lit. a umowy);

2) wynagrodzenie na kwotę 16.000,00 zł netto (§ 3 lit. b cyt. umowy) jako wynagrodzenie za przygotowanie studium wykonalności wraz z załącznikami i jest to wydatek podlegający refundacji jako wydatek kwalifikowany;

3) kwota w wysokości 24.000,00 zł netto jako success fee płatna w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji z instytucji wdrażającej o przyznaniu dofinansowania (§ 3 lit. c umowy).

NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym wprost z umowy zawartej pomiędzy Beneficjentem i Kancelarią wynika, że wydatek określony jako success fee nie obejmował żadnych prac wykonywanych w ramach opracowania studium wykonalności, stanowił swoistą premię dla wykonawcy za opracowanie dokumentacji w sposób skutkujący przyjęciem Projektu do realizacji, a zatem nie spełniał warunku niezbędności w realizacji projektu Beneficjenta, co uzasadniało odmowę uznania go za kwalifikowalny.

W tej sytuacji nieodniesienie się przez Sąd do wszystkich przedstawionych przez stronę w toku postępowania administracyjnego dowodów, a w szczególności niepodzielenie wyrażonego w nich stanowiska strony nie stanowi naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania.

Nieuprawniony jest też zarzut strony skarżącej, niewzięcia pod uwagę przez Sąd I instancji i niepoddania w uzasadnieniu wyroku wszechstronnej ocenie pism będących wynikiem wcześniejszych kontroli, informujących Beneficjenta o uznaniu wydatków za kwalifikowalne oraz faktu dokonania wypłaty dofinansowania zgodnie z wnioskiem. WSA odniósł się do tej kwestii wyjaśniając, że odmienne wyniki kontroli realizacji projektu dokonane przez różne instytucje nie stanowią podstawy do formułowania oceny pozytywnej dla Beneficjenta.

Należy również zauważyć, że zgodnie z § 17 umowy o dofinansowanie Projektu, Projekt może być objęty szeregiem kontroli, zarówno w czasie jego realizacji jak i po jego zakończeniu. Pozytywny wynik jednej kontroli, w tym prowadzący do wypłaty wnioskowanego dofinansowania nie przesądza o tym, że kolejna kontrola nie może wykryć błędów nieujawnionych uprzednio, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce.

Dlatego za nieuzasadniony NSA uznał zarzut naruszenia art. 8 k.p.a.

Nieuprawniony jest też zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 30 i 30a ust. 1 u.z.p.p.r., poprzez przyjęcie przez WSA, iż przepisy te stanowią podstawę prawną zwrotu otrzymanych środków w przypadku nieprawidłowego ich wykorzystania. Należy zauważyć, że WSA nie sformułował przywołanej w skardze kasacyjnej tezy. Odnoście przepisów art. 30 i 30a ust. 1 u.z.p.p.r. Sąd stwierdził, jedynie, że "Umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego (art. 30 i 30a ust. 1 u.z.p.p.r.). Umowa ta określa m.in. zasady zwrotu otrzymanych środków w przypadku – ogólnie rzecz ujmując – nieprawidłowego ich wykorzystania." Sformułowanie to w żadnym wypadku nie może zostać uznane za tożsame ze sformułowaniem zawartym w skardze kasacyjnej.

Stanowisko Sądu jest prawidłowe, ponieważ art. 30 ust. 1 u.z.p.p.r. stanowi, że "Podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2" Natomiast w myśl art. 30a ust. 1 tej ustawy umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, w odniesieniu do projektu: (1) który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania, oraz (2) którego dofinansowanie jest możliwe w ramach dostępnej alokacji na realizację poszczególnych działań i priorytetów w ramach programu operacyjnego.

W § 11 umowy o dofinansowanie określone zostały zasady zwrotu dofinansowania w przypadku jego nieprawidłowego wykorzystania, ze wskazaniem, że kwota przypadająca do zwrotu, termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków określane są w decyzji wydawanej przez MJWPU.

W kontekście ww. zarzutu naruszenia prawa materialnego przypomnieć należy, że jako podstawa orzeczenia o obowiązku zwrotu spornych środków wskazany został przez MJWPU w szczególności przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., co wynika zarówno z akt administracyjnych sprawy jak i uzasadnienia zaskarżonego wyroku, która to podstawa, jako prawidłowa, nie została zakwestionowana ani przez organ odwoławczy ani przez WSA.

Z wyżej wyłożonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.