Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 975/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch /spr./ Sędziowie WSA Monika Nowicka A WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA 975/03

UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...]. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że skarżący przez ok. 30 lat pracował jako kierowca-mechanik samochodowy prowadząc samochody ciężarowe i autobusy, był również zatrudniony jako kierowca–monter pogotowia technicznego, kierowca pogotowia spawalniczego oraz jako robotnik budowlany. Ostatnim miejscem pracy skarżącego była "H." S.A., gdzie pracował od dnia 20 maja 1985 r. do dnia 18 grudnia 1992 r. i po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego przeszedł na rentę z ogólnego stanu zdrowia.

B. P. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Leczniczego w L., która wydała orzeczenie z dnia 26 sierpnia 2002 r. Nr [...] oraz - po odwołaniu się pacjenta – przez Instytut Medycyny Pracy w L., który wydał orzeczenie z dnia 18 listopada 2002 r. Nr [...]. W wyniku analizy narażenia zawodowego, oceny dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu specjalistycznych konsultacji: ortopedy, neurologa, laryngologa i okulisty obie jednostki orzecznicze stwierdziły, że rozpoznane u B. P. schorzenia kręgosłupa nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych. Stwierdzono również, że charakter zgłaszanych dolegliwości i specyfika zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa oraz wyniki przeprowadzonych badań czynnościowych obwodowego układu naczyniowego i nerwowego nie upoważniają do rozpoznania zespołu wibracyjnego wywołanego wibracją miejscową lub ogólną.

I SA 975/03

Od cytowanych wyżej orzeczeń B. P. ponownie odwołał się pismem skierowanym do jednostki orzeczniczej w L.. W odpowiedzi Kierownik Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. poinformował, że zgodnie z obowiązującym stanem prawnym nie przysługuje skarżącemu odwołanie do kolejnej jednostki orzeczniczej, gdyż został on już poddany badaniom w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia. Pomimo pouczenia B. P. przesłał do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W. kolejne pismo, w którym odwołał się od orzeczeń lekarskich wydanych w jego sprawie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. poinformował skarżącego, że orzeczenia lekarskie zostały przesłane Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w W. celem wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...]. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u B. P. choroby zawodowej.

Od tej decyzji B. P. odwołał się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. zarzucając przewlekłość w rozpatrywaniu jego sprawy oraz kwestionując niektóre opinie lekarskie wystawione w trakcie konsultowania przypadku jego choroby zawodowej. Skarżący ponadto podniósł, iż z treści pisma otrzymanego z Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia 24 stycznia 2003 r. wynikało, że stwierdzono u niego chorobę pracowniczą, czego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wziął pod uwagę wydając decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Rozpoznając odwołanie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. stwierdził, że nie może ono być uwzględnione. Przede wszystkim nieuzasadniony jest zarzut przewlekłości postępowania, gdyż nie zostały naruszone terminy załatwiania sprawy określone w art. 35 § 3 kpa. Co do zarzutów odnoszących się do wydanych orzeczeń lekarskich organ odwoławczy zauważył, że organy inspekcji sanitarnej powołane do wydawania decyzji o stwierdzeniu bądź braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej są związane orzeczeniem lekarskim wydanym w przedmiocie rozpoznania choroby. O tym, jakie schorzenia wywołane pracą w warunkach zagrażających zdrowiu pracowników uznaje się za

I SA 975/03

choroby zawodowe decyduje wykaz chorób zawodowych ustalony w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych(Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Warunkiem wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową jest jej uprzednie rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę służby zdrowia oraz potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanego schorzenia z wykonywaną pracą. W przypadku B. P. żadne z rozpoznanych u niego schorzeń nie zostało wymienione w wykazie chorób zawodowych, w związku z czym jednostki uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych nie potwierdziły ich zawodowej etiologii.

Podniesiony w odwołaniu przez B. P. zarzut niestwierdzenia choroby zawodowej mimo rozpoznania u niego "choroby pracowniczej" polega na niezrozumieniu przez skarżącego treści skierowanego do niego pisma wyjaśniającego Kierownika Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Leczniczego w L. z dnia 24 stycznia 2003 r. Nr [...]. W piśmie tym użyto określenia "choroba pracownicza", co jednak nie oznacza stwierdzenia "choroby pracowniczej", gdyż pojęcie to – użyte wyłącznie informacyjnie - odnosi się generalnie do chorób związanych z pracą.

Na powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. B. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący nie sprecyzował zarzutów wobec zaskarżonej decyzji wyrażając generalnie dezaprobatę wobec decyzji podjętych w jego sprawie.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy z

I SA 975/03

dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296), jest powołany do kontroli legalności decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, co oznacza że może decyzję uchylić bądź stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadku naruszenia przy jej wydaniu przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego.

B. P. w skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. nie zarzucił organowi naruszenia prawa, a jedynie zakwestionował niestwierdzenie u niego choroby zawodowej. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i w jej wyniku uznał że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...]. nie naruszają prawa.

Podkreślić należy, że zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia pod warunkiem, że zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Aby zatem określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, o którym wyżej mowa, a po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej.

Jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych rozpoznały u B. P. zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego oraz lędźwiowego z dyskopatią, nadwzroczność obu oczu, nadciśnienie tętnicze ze zmianami na dnie oczu drugiego stopnia, miażdżycę zarostową tętnic kończyn

I SA 975/03

dolnych - szczególnie prawej, nadciśnienie tętnicze, otyłość. Stwierdzono równocześnie, że zmiany zwyrodnieniowe wymienionych odcinków kręgosłupa są następstwem ich przeciążenia oraz naturalnych procesów wstecznych zachodzących w układzie ruchu. Tego rodzaju schorzenia występują z dużą częstotliwością w populacji ogólnej i nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych.

Rozpoznanie choroby stanowi zagadnienie medyczne i treść orzeczenia lekarskiego w tej sprawie jest wiążąca dla organu inspekcji sanitarnej (por. wyroki NSA z dnia 24.02.1998 r. I SA 1520/97, z dnia 2.06.1998 r. I SA 225/98, z dnia 9.08.1998 r. I SA 297/98). Skoro nie rozpoznano u skarżącego choroby zawodowej, nie było podstaw do wydania decyzji stwierdzającej u skarżącego chorobę zawodową, ponieważ zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. orzekający w pierwszej instancji jak i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., który wydał zaskarżoną decyzję, związani byli negatywnym orzeczeniem lekarskim.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.