Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 806/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy referent Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...)r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń bezobsługowej stacji bazowej małej mocy (do [...] W) nr [...] wchodzącej w skład systemu UMTS na istniejącym obiekcie budowlanym – dachu budynku hal targowych [...] przy ul. [...] w C. W skład stacji wchodzić będą anteny rozsiewcze UMTS i anteny radiolinii umieszczone na jednym rurowym maszcie, urządzenia elektryczne i sterująco-transmisyjne stacji ustawione na stalowym ruszcie na dachu budynku.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta C. działając jako organ I instancji, wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez [...] Spółkę z o.o. zamiaru wykonania robót budowlanych. Jako podstawę wniesionego sprzeciwu wskazał art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wnioskowane roboty budowlane polegać mają na wykonaniu na dachu budynku konstrukcji stalowej o wysokości [...] m i umocowaniu do niej anten oraz stalowego rusztu w celu zainstalowania na nim urządzeń i szaf. Wskazał, że w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ) zamieszczona została definicja masztu antenowego i zgodnie z nią jest to antenowa konstrukcja wsporcza z odciągami. W konsekwencji uznał, że zgłoszoną przez Spółkę konstrukcję należy zakwalifikować właśnie jako maszt antenowy. Zdaniem natomiast organu I instancji roboty budowlane polegające na wykonaniu na obiekcie budowlanym masztu antenowego stanowią rozbudowę lub nadbudowę tego obiektu. Roboty takie nie zostały wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej organ wskazał, że inwestor dokonując zgłoszenia opisanych robót budowlanych nie podał mocy przewidzianych do instalacji anten. Jednocześnie jednak w Wydziale Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Miasta w C. na wniosek inwestora wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla opisanego przedsięwzięcia. Z powyższego można wnosić, że projektowany maszt będzie służył instalowaniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie na istniejących już wieżach i masztach antenowych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne będących instalacjami zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. 2006, Nr 129, poz. 902 z późn. zm.). Dodatkowo organ l instancji poinformował inwestora, że w zależności od treści złożonego wniosku o pozwolenie na budowę może on ubiegać się łącznie o uzyskanie pozwolenia na budowę masztu antenowego oraz zainstalowanie urządzeń wymagających zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy Prawo budowlane, bądź odrębnie uzyskać pozwolenie na budowę masztu oraz zgłosić zamiar instalacji urządzeń. Wskazał nadto inwestorowi, iż w przypadku inwestycji polegających na instalowaniu masztów antenowych na obiektach budowlanych, które to przedsięwzięcia stanowią rozbudowę lub nadbudowę budynku, koniecznym jest uprzednie uzyskanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 3 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto odwołująca się zarzuciła także naruszenie przez Prezydenta Miasta C. art. 2 i art. 7 Konstytucji R.P. oraz art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. W ocenie skarżącej zgłoszone przez nią roboty budowlane mieszczą się w hipotezie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a tym samym nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty te polegać mają bowiem na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" i nie stanowią ani nadbudowy ani rozbudowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Na poparcie tego stanowiska skarżąca przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, a także decyzję Wojewody [...]. Zdaniem skarżącej działanie Prezydenta Miasta C. narusza także konstytucyjną zasadę praworządności oraz wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Ten sam organ bowiem ostateczną decyzją z dnia [...]r. nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe wszczęte z wniosku skarżącej postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a aktualnie nakazuje ponowne wystąpienie w odniesieniu do tej samej inwestycji z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Spółka wskazała również, że w zgłoszeniu podała, iż konstrukcja stalowa i szafa komunikacyjna wraz z antenami telekomunikacyjnymi o mocy do [...] W będzie stanowiła stację bazową telefonii komórkowej. Sama instalacja anten o takiej mocy nie wymaga zaś pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, gdyż ich wysokość nie przekracza 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego) i nie są instalacjami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c tej ustawy). Nieuzasadnione było także przywołanie przez organ faktu wystąpienia o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji anten o większej mocy. Spółka bowiem ma zamiar w przyszłości zwiększyć moc przedmiotowej stacji bazowej i stąd wystąpiła o wydanie stosownej decyzji środowiskowej. Nadto organ l instancji w przypadku powzięcia wątpliwości co do okoliczności faktycznych wynikających z dokonanego zgłoszenia winien był wystąpić do Spółki o ich wyjaśnienie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Z obowiązku tego się jednak nie wywiązał przez co naruszył regułę proporcjonalności wynikającą z przewidzianej w art. 2 Konstytucji R.P. zasady demokratycznego państwa prawnego. Prezydent Miasta C. nie wywiązał się też z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego naruszając tym samym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Naruszył wreszcie art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśniając dostatecznie w uzasadnieniu decyzji swojego stanowiska dotyczącego uznania, iż budowa zgłoszonej stacji wymaga pozwolenia na budowę. Odwołująca się Spółka zauważyła wreszcie, że budowlami są wolno stojące konstrukcje wsporcze, które wymagają pozwolenia na budowę. Budowlami są również wolno stojące szafy telekomunikacyjne, ale na mocy art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego zostały one zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlegają tylko obowiązkowi zgłoszenia.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż jego zdaniem inwestor wywiązał się z obowiązku zgłoszenia instalacji anten pomimo, że nie podał parametrów kwalifikujących je do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Podzielił jednak jednocześnie stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie mieści się w zakresie objętym art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten nie obejmuje budowy masztów antenowych. Wskazał, że za budowlę uznaje się nie całą stację bazową telefonii komórkowej, a jedynie jej części budowlane (takie jak: fundamenty, maszty, słupy) jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składające się na całość techniczno - użytkową. Budowa masztów nie została jednak wymieniona ani w art. 29, ani też w art. 30 Prawa budowlanego, a w konsekwencji wymaga ona uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę wymaga także budowa urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego stacji. W konsekwencji, zdaniem Wojewody, organ l instancji nie naruszył art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż miał obowiązek wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy masztu antenowego oraz urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego stacji. Niezasadny był także zarzut naruszenia dyspozycji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem nawet uprzednie wezwanie do uzupełnienia wniosku nie mogłoby skutkować odstąpieniem organu od wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie nie miał nadto zastosowania, zdaniem organu II instancji, także przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego, gdyż żadne z instalowanych urządzeń nie ma mieć wysokości powyżej 3 m. Prawidłowo zinterpretowany został także przez Prezydenta Miasta art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego bowiem odnosi się on jedynie do instalowania anten rozsiewczych i anten radiolinii. Zdaniem Wojewody [...] postępowanie przeprowadzone przez organ l instancji nie uchybiało wreszcie ogólnym zasadom prowadzenia postępowania administracyjnego zawartym w art. 7, 8 77, 80 i 107 k.p.a,. nie naruszało także art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

Pismem z dnia [...]r. [...] Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie w całości, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C., jak również o zasądzenie od Wojewody [...] zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy błędnie wniesionego sprzeciwu, w sytuacji gdy nie było podstaw do jego wniesienia. Podniosła także naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c) Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie obejmuje konstrukcji wsporczej oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 3 i pkt 6 tej ustawy powodującą uznanie zgłoszonej konstrukcji wsporczej za budowlę i uznanie, że instalacja urządzeń w postaci konstrukcji stalowej pod anteny radiokomunikacyjne oraz rusztu pod urządzenia elektryczne i sterujące stanowi nadbudowę lub rozbudowę obiektu budowlanego. Ponadto Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę oraz brak uzasadnienia, dlaczego konstrukcja wsporcza została uznana za odrębną część budowlaną. Wreszcie skarżąca zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art. 2 Konstytucji R.P. poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu. Szeroko motywując swoje stanowisko skarżąca powtórzyła argumentację podniesioną już w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej uzupełniając ją przytoczeniem orzecznictwa sądów administracyjnych.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżąca Spółka podtrzymała stanowisko zajęte w skardze wskazując, iż w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie ustosunkował się merytorycznie do postawionych przez skarżącą zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa. Skarżąca wskazała nadto kolejne, zbieżne z jej stanowiskiem, wyroki sądów administracyjnych oraz decyzję Wojewody [...] załączając do pisma odpisy części powołanych orzeczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że dotknięta ona jest uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c), 30 ust. 6 oraz art. 3 pkt 3 cytowanej powyżej ustawy Prawo budowlane, a także art. 138 § 1 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż jak wynika z treści zgłoszenia z dnia [...]r. zamiarem skarżącej było wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń bezobsługowej stacji bazowej małej mocy (do [...] W) na istniejącym obiekcie budowlanym – dachu budynku hal targowych [...] przy ul. [...]. W skład stacji wchodzić miały anteny rozsiewcze UMTS i anteny radiolinii umieszczone na jednym rurowym maszcie, urządzenia elektryczne i sterująco-transmisyjne stacji ustawione na stalowym ruszcie na dachu budynku. W kontekście wskazanego przez inwestora zakresu robót przypomnieć zatem trzeba, iż w myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć co do zasady jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu. na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. Wymienione przepisy określają wyjątkowe przypadki, w których budowa bądź rozbiórka wbrew wyrażonej w art. 28 ustawy zasadzie pozwolenia na budowę jednak nie wymaga (art. 29 i 31), sytuacje, w których w myśl art. 30 roboty budowlane wprawdzie nie wymagają pozwolenia na budowę wymagają jednak zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi oraz sytuacje określone w art. 29a ustawy kiedy to budowa wymaga albo zgłoszenia albo sporządzenia planu sytuacyjnego. W konsekwencji stwierdzić należy, iż budowy i roboty budowlane wymienione w art. 29, 29a, 30 i 31 ustawy pozwolenia na budowę nie wymagają co a contrario pozwala na wniosek, iż pozostałe roboty nie mogą zostać legalnie rozpoczęte i dokonane bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Przywołany przepis nie precyzuje typów urządzeń, o których mowa, a w konsekwencji uznać należy, że obejmuje swym zakresem przedmiotowym wszystkie urządzenia, które nie mają zostać posadowione na gruncie lub zlokalizowane w innych miejscach lecz zainstalowane mają być na istniejących obiektach budowlanych. Z kolei stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c) wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości powyżej 3 m oraz urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących w rozumieniu cytowanej wyżej ustawy Prawo ochrony środowiska instalacjami zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga wprawdzie uzyskania pozwolenia na budowę jednak wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W odniesieniu do tego ostatniego pojęcia wskazać trzeba, iż w art. 51 ust. 8 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska zamieszczona została delegacja dla Rady Ministrów upoważniająca organ ten do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o tę delegację Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowiska (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Przywołany akt wykonawczy w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a) stanowi, że do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, należy zaliczyć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 Mhz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wykładnia przytoczonych norm prowadzi do wniosku, iż instalacja (montaż) na obiektach budowlanych urządzeń poniżej 3m, o ile nie należą one do mogących pogorszyć stan środowiska nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też nawet zgłoszenia właściwemu organowi. Instalacja natomiast urządzeń bądź to przekraczających wskazaną wyżej maksymalną wysokość bądź też maksymalną moc albo obydwa wskazane parametry łącznie wymaga dokonania stosownego zgłoszenia, a także, w przypadku urządzeń większej mocy, spełnienia wymagań określonych ustawą o ochronie środowiska.

W konsekwencji zamierzone przez [...] Spółkę z o.o. roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu budynku hal targowych [...] przy ul. [...] w C. przedmiotowych anten stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z ich konstrukcją wsporczą w ogóle nie wymagałyby zgłoszenia właściwemu organowi (anteny owe mają one bowiem emitować pola poniżej [...] W) gdyby nie fakt, iż wysokość konstrukcji przekraczać ma [...]m (wynosząc wg dołączonego do zgłoszenia szkicu [...] m.).

W ocenie Sądu bez znaczenia dla takiego stanowiska jest potencjalna techniczna możliwość zwiększenia mocy stacji. W świetle wskazanych wyżej przepisów pozbawiony uzasadnienia jest także wyrażony przez orzekające w sprawie organy pogląd, iż przedmiotowa inwestycja z uwagi na konieczność nie tylko instalacji anten lecz również budowy masztu (w myśl uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej także umieszczenia urządzenia elektrycznego i sterująco-transmisyjnego) składa się w istocie z odrębnych budowli, a ze względu na nie wymienienie masztów i urządzeń, o których mowa powyżej, w art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę. Po pierwsze bowiem dokonane zgłoszenie obejmuje swoją treścią całość urządzeń stacji bazowej, która wedle deklaracji inwestora będzie instalowana (montowana) na dachu budynku, a w konsekwencji wyodrębnienie spośród urządzeń tych masztu, na którym osadzone mają być anteny oraz urządzenia elektrycznego oraz sterująco – transmisyjnego i odmienne traktowanie poszczególnych części składowych zamierzenia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach ustawy Prawo budowlane. Po drugie nie znajduje oparcia w przepisach ustawy stanowisko, zgodnie z którym instalacja na dachu budynku masztu rurowego stanowi budowę obiektu wskazanego w art. 3 pkt 3 tej ustawy. We wspomnianym przepisie jest bowiem mowa o wolnostojącym maszcie antenowym, za który w żadnej mierze nie można uznać masztu zainstalowanego na dachu budynku. Po trzecie wreszcie przywołana przez organy rozbudowa budynku, choć nie została jednoznacznie w przepisach zdefiniowana to jednak z natury rzeczy oznacza zmianę charakterystycznych parametrów obiektu takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (wnioskowanie a contrario z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane), podobnie jak nadbudowa oznacza podwyższenie budynku poprzez zmianę jego wysokości. Tym samym określony przez inwestora zakres robót, polegający jedynie na zainstalowaniu na dachu urządzeń stacji, poprzez określenie "instalowanie" wyklucza możliwość jakiejkolwiek ingerencji w konstrukcję budynku, która mogłaby zmienić którykolwiek z wskazanych wyżej parametrów. W konsekwencji realizacja wskazanych robót w sposób podany w zgłoszeniu wyłącza możliwość uznania, iż instalacja urządzeń stacji tożsama jest z rozbudową bądź nadbudową budynku (a także nie wyliczoną przez organy przebudową polegającą na zmianie innych parametrów budynku niż wskazane powyżej).

Podkreślenia wymaga w tym miejscu, iż w stosunku do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, ustawa Prawo budowlane przewiduje możliwość nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia w przypadku wystąpienia jednego z zagrożeń wskazanych w art. 30 ust. 7 ustawy. W kontrolowanym postępowaniu orzekające w sprawie organy okoliczności takich jednak nie dopatrzyły się, a wniesiony sprzeciw oparty został jedynie na art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym wniesiony został on z naruszeniem wskazanej normy albowiem przepis ów odnosi się jedynie do sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, co jak wykazano powyżej w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

W konsekwencji, w myśl powyższych uwag, decyzję organu I instancji uznać należy za naruszającą przepisy prawa materialnego, a wada ta powodowała, iż organ drugoinstancyjny winien był w przewidzianym prawem trybie zakwestionować poprawność przedłożonego mu rozstrzygnięcia. W postępowaniu drugoinstancyjnym Wojewoda [...] nie dostrzegł jednak wskazanych wyżej uchybień i utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji. Sprawia to w konsekwencji, iż analogicznym naruszeniem prawa, a także dodatkowo naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a., dotknięta jest również stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja drugoinstancyjna z dnia [...]r.

Ponownie rozpoznając wniesione przez skarżącą odwołanie Wojewoda [...] uwzględnić winien dokonaną powyżej ocenę prawną i w jej konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta C. oraz umorzyć jako bezprzedmiotowe prowadzone przez organ ten postępowanie w zakresie zakończonym wniesieniem sprzeciwu.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącej na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).