Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 875/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2215
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Jejkowice z dnia 18 czerwca 2018 r. XXXVIII/200/2018 w przedmiocie regulaminu wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w placówkach oświatowych stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Pismem z 8.11.2022 r. znak NPII.4131.2.38.2022 Wojewoda Śląski wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały nr XXXVIII/200/2018 Rady Gminy Jejkowice z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w placówkach oświatowych, dla których organem prowadzącym jest Gmina Jejkowice w całości, jako niezgodnej z art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1189 ze zm.; dalej: Karta Nauczyciela) w związku z art. 7 Konstytucji.

Na sesji w dniu 18 czerwca 2018 r. Rada Gminy Jejkowice podjęła uchwałę Nr XXXVIII/200/2018 w sprawie przyjęcia regulaminu wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w placówkach oświatowych, dla których organem prowadzącym jest Gmina Jejkowice, który stanowi załącznik do przedmiotowej uchwały, dalej: regulamin.

W podstawie prawnej uchwały wskazano m.in. przepisy art. 30 ust. 6 ustawy - Karta Nauczyciela.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela - w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, wynagrodzenie nauczycieli, z zastrzeżeniem art. 32, składa się z:

1) wynagrodzenia zasadniczego;

2) dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego oraz za warunki pracy;

3) wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw;

4) nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, z wyłączeniem świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i dodatków socjalnych określonych w art. 54.

W art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela wskazano, iż organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, uwzględniając przewidywaną strukturę zatrudnienia, określa dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, w drodze regulaminu:

1) wysokość stawek dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków, z zastrzeżeniem art. 33 i 34,

2) szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 3,

3) wysokość i warunki wypłacania składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1

pkt 4, o ile nie zostały one określone w ustawie lub w odrębnych przepisach

- w taki sposób, aby średnie wynagrodzenia nauczycieli, składające się ze składników, o których mowa w ust. 1, odpowiadały na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o których mowa w ust. 3.

W zakresie przyznawania dodatków w art. 30 ust. 5 pkt 3 Karty Nauczyciela przewidziano, że minister właściwy do spraw oświaty wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz po zasięgnięciu opinii Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego określa, w drodze rozporządzenia wykaz stanowisk oraz sprawowanych funkcji uprawniających nauczyciela do dodatku funkcyjnego oraz ogólne warunki przyznawania nauczycielom dodatku motywacyjnego. W oparciu o ww. delegację ustawową Minister Edukacji Narodowej i Sportu wydał rozporządzenie z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagradzania za pracę w dniu wolnym od pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 416 ze zm.; dalej: rozporządzenie).

Wojewoda Śląski podkreślił, iż prawidłowa realizacja uprawnienia rady gminy polega na całościowym unormowaniu tego zagadnienia w treści podejmowanej uchwały. Z normatywnego charakteru przedmiotowej uchwały wynika konieczność formułowania jej postanowień jedynie na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Oznacza to z jednej strony obowiązek realizacji w pełni upoważnienia wynikającego z wymienionego art. 30 ust. 6 i art. 49 ust. 2 Karty Nauczyciela, z drugiej zaś że w treści uchwały nie mogą znaleźć się regulacje nie znajdujące uzasadnienia w normie zawierającej delegację ustawową do jej podjęcia.

Dalej zaznaczył, iż zgodnie z treścią § 5 Rozporządzenia Do uzyskania dodatku funkcyjnego uprawnieni są nauczyciele, którym powierzono: 1) stanowisko dyrektora lub wicedyrektora przedszkola, szkoły, placówki lub innej jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 1 ust. 1 i la Karty Nauczyciela, zwanej dalej "szkolą", albo inne stanowisko kierownicze przewidziane w statucie szkoły; 2) sprawowanie funkcji: a) wychowawcy klasy, b) doradcy metodycznego lub nauczyciela-konsultanta, c) opiekuna stażu.

Tymczasem, w przedmiotowym regulaminie Rada Gminy nie określiła wysokości dodatku funkcyjnego dla doradcy metodycznego lub nauczyciela-konsultanta. Oznacza to, że nie unormowała w pełnym zakresie wymaganego przez ustawodawcę elementu obligatoryjnego, o którym mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karta Nauczyciela. W konsekwencji Rada Gminy dla wskazanych kategorii nauczycieli nie określiła także szczegółowych warunków przyznawania tego dodatku. Nawet jeśli w Gminie na dzień podjęcia uchwały nie było doradcy metodycznego lub nauczyciela-konsultanta, to nie znaczy, że w przyszłości, w okresie obowiązywania regulaminu osoby sprawującej takiej funkcji nie będzie. Wobec powyższego zdaniem organu nadzoru w tym zakresie w sposób niekompletny została zrealizowana delegacja ustawowa z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karta Nauczyciela dotycząca wysokości oraz szczegółowych warunków przyznawania dodatku funkcyjnego.

W § 5 ust. 8 regulaminu zawarto regulacje, w oparciu o które wskazano kiedy dodatek funkcyjny nie przysługuje, a w § 4 ust. 9 regulaminu określono w jakim okresie nie przysługuje dodatek motywacyjny. W ocenie organu nadzoru wykraczają one poza ramy upoważnienia przewidzianego przez art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, w którym nie mieści się decydowanie o tym, w jakich okresach przysługują bądź nie przysługują te dodatki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela wynagrodzenie nauczycieli składa się m.in. z wynagrodzenia zasadniczego i dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego i za warunki pracy. Nauczyciel nabywa prawo do wynagrodzenia od dnia nawiązania stosunku pracy (art. 38 Karty Nauczyciela). Przepis art. 39 ust. 1 Karty Nauczyciela stanowi, że zmiana wysokości wynagrodzenia w czasie trwania stosunku pracy w związku z uzyskaniem danego stopnia awansu zawodowego nauczyciela następuje z pierwszym dniem roku szkolnego następującego po roku szkolnym, w którym nauczyciel uzyskał dany stopień awansu. Zmiana wysokości wynagrodzenia z innych przyczyn następuje z pierwszym dniem najbliższego miesiąca kalendarzowego, jeżeli inne przyczyny nie nastąpiły od pierwszego dnia danego miesiąca kalendarzowego.

Przepis art. 73 ust. 5 Karty Nauczyciela stanowi, że w okresie przebywania na urlopie dla poratowania zdrowia nauczyciel zachowuje prawo do comiesięcznego wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat oraz prawo do innych świadczeń pracowniczych, w tym dodatku, o którym mowa w art. 54 ust. 5. Wobec tego Wojewoda Śląski wywodzi, że skoro powyższe kwestie są uregulowane w aktach prawnych rangi ustawowej, nie mogą wynikać z aktu prawa miejscowego, jako aktu niższej rangi w hierarchii źródeł prawa.

Zdaniem organu nadzoru ww. przepis regulaminu jest niezgodny z art. 30 ust. 6 pkt 2 Karty Nauczyciela, który zawiera upoważnienie dla rady gminy jedynie do ustalenia szczegółowych warunków obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw. Natomiast przepis § 8 ust. 4 regulaminu w istocie pozbawia nauczycieli wynagrodzenia za godziny doraźnych zastępstw i za sprawowanie nadzoru pedagogicznego w dni wolne od pracy. Wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw stanowi jeden ze składników wynagrodzenia nauczycieli (art. 30 ust.1 pkt 3 Karty Nauczyciela).

Wyznaczając wysokość dodatku motywacyjnego w § 4 ust. 2, 3, 4 regulaminu Rada Gminy określiła, że wysokość dodatku motywacyjnego może być ustalona w wysokości od 0% do 10% wynagrodzenia zasadniczego miesięcznie, a zostanie on przyznany pod warunkiem, że nauczyciel realizuje co najmniej jedno z zadań (punktów) szczegółowo określonych w regulaminie (w § 4 ust. 8 regulaminu). Jednakże według organu nadzoru wskazane regulacje są zbyt mało precyzyjne. Rada Gminy powinna określić kryteria przyznawania dodatku na tyle jednoznacznie, aby stawka dodatku dla poszczególnych stanowisk była możliwa do ustalenia zgodnie z jego wolą i czytelna dla uprawnionych do dodatku. Dodatek motywacyjny jest elementem wynagrodzenia nauczyciela, a zatem elementem wynagrodzenia za świadczoną pracę. Może być on przyznany za jakość świadczonej pracy i wykonywanie dodatkowych zadań lub zajęć przez nauczyciela.

W rozpatrywanej sprawie istnieje rozbieżność między 0% (dolną) a 10% (górną) wysokością dodatku motywacyjnego, a poza określeniem de facto górnej granicy wysokości dodatku, brak jakichkolwiek innych zasad dla podmiotu przyznającego dodatek, którymi mógłby się kierować określając jego konkretną wysokość. Taka regulacja skutkuje tym, że nie wiadomo w jakiej wysokości dodatek motywacyjny danemu nauczycielowi przysługuje, co oznacza, że może wynieść również 0 zł.

Z postanowień regulaminu nie wynika, jakie czynniki będą decydowały o tym, że przy realizacji np. pięciu zadań (punktów) określonych w § 4 ust. 8 regulaminu jeden nauczyciel otrzyma dodatek motywacyjny w wysokości 1% wynagrodzenia zasadniczego, a drugi aż 10%. Brak takich przesłanek (wytycznych) powoduje zupełną uznaniowość, trudną - a nawet niemożliwą - do zweryfikowania potem przez Radę Gminy. Tym samym przy tak skonstruowanych przepisach uchwały o wysokości dodatku w istocie nie będzie decydowała - tak jak wymaga tego przepis art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela - Rada, ale w sposób zupełnie dowolny i poza wszelkimi zasadami - podmiot przyznający dodatek. Wobec powyższego wysokość dodatku motywacyjnego w przedmiotowym regulaminie została ustalona w sposób nieprawidłowy.

W § 4 ust. 2-4 regulaminu Rada Gminy podjęła próbę uregulowania kwestii wysokości dodatku motywacyjnego w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego. Organ nadzoru podkreśla, że przyjęta przez Radę konstrukcja odwołująca się do wynagrodzenia zasadniczego, jako podstawy do obliczenia wysokości dodatku motywacyjnego, podjęta została z istotnym naruszeniem wynikającej z art. 32 Konstytucji RP zasady równego traktowania. Odesłanie przez Radę do wynagrodzenia zasadniczego powoduje nierówne traktowanie nauczycieli znajdujących się w obiektywnie takich samych warunkach tzn. realizujących to samo zadanie, a otrzymujących niższe wynagrodzenie zasadnicze. Konkludując Wojewoda Śląski stwierdził, że sposób unormowania przyjęty przez Radę Gminy poprzez odesłanie do wynagrodzenia zasadniczego danego nauczyciela w sposób istotny narusza prawo. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że kwota bazowa stanowiąca podstawę obliczenia wysokości przedmiotowego dodatku powinna być jednolita dla wszystkich nauczycieli realizujących do samo zadanie.

Z kolei przepis § 4 ust. 7 regulaminu stanowi, że W razie realizacji przez szkolę projektu finansowanego lub współfinansowanego ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub innych środków finansowych niepodlegających zwrotowi, wysokość dodatku motywacyjnego dla osób, o których mowa w ust. 2-4 zaangażowanych w realizację tego projektu, może być wyższa niż określona w ust. 2-4 jednak nie przekraczająca 20% wynagrodzenia zasadniczego miesięcznie. Zdaniem Wojewody Śląskiego ww. regulacje stanowią przekroczenie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 30 ust. 6 ust. 1 Karty Nauczyciela który wskazuje, że organ prowadzący określa w drodze regulaminu wynagradzania wysokość m.in. stawek dodatku motywacyjnego oraz szczegółowe warunki przyznawania tegoż dodatku.

Szczegółowe warunki przyznawania dodatku muszą być zgodne z ogólnymi warunkami przyznawania dodatków motywacyjnego uregulowanych w § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. i organ prowadzący może w ramach upoważnienia ustawowego jedynie je uszczegółowić. Do ogólnych warunków przyznawania nauczycielom dodatku motywacyjnego należą: (1) osiągnięcia w realizowanym procesie dydaktycznym; (2) osiągnięcia wychowawczo-opiekuńcze; (3) wprowadzanie innowacji pedagogicznych, skutkujących efektami w procesie kształcenia i wychowania; (4) zaangażowanie w realizację czynności i zajęć, o których mowa w Karty Nauczyciela; (5) szczególnie efektywne wypełnianie zadań i obowiązków związanych z powierzonym stanowiskiem; (6) realizowanie w szkole zadań edukacyjnych, wynikających z przyjętych przez organ prowadzący priorytetów w realizowanej lokalnej polityce oświatowej.

Natomiast jako "pracę pedagogiczną" nauczyciela nie można zakwalifikować wykonywania zadań związanych z przygotowaniem i realizacją czy też koordynowaniem projektów finansowych ze środków europejskich. Są to dodatkowe zadania, nie tyle związane z edukacją czy też pracą pedagogiczną, ale administrowaniem i nadzorem nad realizowanym projektem, a zatem wykonywanie tego typu dodatkowej pracy nie może być wynagradzane poprzez podwyższenie wynagrodzenia nauczyciela. Nie można przyznawać dodatku motywacyjnego, będącego elementem wynagrodzenia nauczyciela za wykonywanie czynności, które nie mieszczą się w zakresie obowiązków służbowych nauczyciela. Nauczyciel z tytułu realizacji zajęć z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz (a zatem z tytułu zajęć mających charakter edukacyjny czy też pedagogiczny) finansowanych ze środków europejskich ma dodatkowe wynagrodzenie uregulowane w art. 35a ust. 1 Karty Nauczyciela.

W toku badania legalności ww. uchwały organ nadzoru stwierdził również, iż § 8 ust. 4 regulamin został podjęty z istotnym naruszeniem prawa. Rada Gminy postanowiła w nim, że "Nauczycielom przysługuje dodatkowe wynagrodzenie za sprawowanie opieki nad uczniami wyjeżdżającymi do innej miejscowości w ramach "zielonych szkół"- jak za 10 godzin ponadwymiarowych za jeden tydzień pobytu". Zdaniem organu nadzoru jest sprzeczny z przepisem art. 30 ust. 6 pkt 3 Karty Nauczyciela. Wynika z niego, że w regulaminie wynagradzania nauczycieli rada gminy jest zobowiązana określić wysokość i warunki wypłacania składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, o ile nie zostały one określone w ustawie lub w odrębnych przepisach. Stosownie zaś do treści art. 30 ust. 1 pkt 4 Karty Nauczyciela wynagrodzeniem tym są nagrody i inne świadczenia wynikające ze stosunku pracy, z wyłączeniem świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i dodatków socjalnych określonych w art. 54. Sposób sformułowania przepisu § 8 ust. 4 regulaminu tj. użycie zwrotu "przysługuje dodatkowe wynagrodzenie" nie wskazuje, aby przyznane nim świadczenia nosiły charakter nagrody czy świadczenia wynikającego ze stosunku pracy. Tym samym Rada Gminy przyznając nauczycielom dodatkowe wynagrodzenie za opiekę nad uczniami w ramach "Zielonej szkoły" naruszyła art. 30 ust. 6 pkt 3 Karty Nauczyciela, gdyż ani wymieniony już art. 30 ust. 1 pkt 4 Karty Nauczyciela, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje wynagrodzenia dodatkowego jako składnika wynagrodzenia nauczyciela. Nawet gdyby przyjąć, że przepis § 8 ust. 4 regulaminu nie przyznaje "wynagrodzenia dodatkowego", lecz reguluje de facto kwestię dotyczącą godzin ponadwymiarowych, to Rada Gminy na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Karty Nauczyciela - nie posiada kompetencji do decydowania, w jakich przypadkach przysługuje bądź nie przysługuje wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe, są to bowiem warunki "przyznawania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe", a nie "warunki obliczania i wypłacania".

Organ nadzoru zauważa także, że delegacja wynikająca z przepisu art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela nie upoważnia do określania, w jakim trybie ma nastąpić zmiana regulaminu, tak jak ma to miejsce w treści § 9 ust. 2 regulaminu, albowiem jest to materia ustawowa.

Zdaniem Wojewody Śląskiego regulacja § 9 ust. 1 regulaminu w brzmieniu "Regulamin został uzgodniony z organizacjami związkowymi" nie mieści się w zakresie delegacji ustawowej określonej w art. 40 ust. 6 Karty Nauczyciela, bowiem regulamin stanowi akt prawa miejscowego i nie może zawierać postanowień, które mają charakter informacyjny.

Reasumując, podstawę prawną badanej uchwały stanowi art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, zgodnie z którym regulamin określa wysokość i szczegółowe warunki przyznawania dodatków; za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy, szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oraz nagród dla nauczycieli. Katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania jest zamknięty. Organ prowadzący szkołę może zatem dokonywać regulacji prawnych tylko w zakresie, w jakim został wyraźnie do tego upoważniony.

Według Wojewody Śląskiego wskazane uchybienia w przedmiotowej uchwale należy zaliczyć do kategorii istotnych naruszeń prawa. Skutkuje to tym, że uchwałę należy uznać za sprzeczną z prawem, co czyni wniesienie skargi w pełni uzasadnionym i koniecznym.

W odpowiedzi na skargę Gmina Jejkowice, stwierdziła że jest ona bezzasadna i wniosła o jej oddalenie w całości.

Za chybiony Gmina Jejkowice uznała zarzut Wojewody Śląskiego, że w regulaminie wynagradzania nie określono wysokości dodatku funkcyjnego dla doradcy metodycznego lub nauczyciela-konsultanta, przez co Rada Gminy nie unormowała wymaganego przez ustawodawcę obligatoryjnego elementu. Jak wynika z obowiązującego w dacie podjęcia uchwały art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, uwzględniając przewidywaną strukturę zatrudnienia, określa dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, w drodze regulaminu. Zatem ustalając wysokość dodatków nie ma obowiązku określania wysokości dodatku funkcyjnego do wszelkich potencjalnie możliwych stanowisk a tylko do takich, które przewiduje w strukturze zatrudnienia. Wobec powyższego Rada Gminy kierując się delegacją ustawową w regulaminie nie ustaliła wysokości dodatku dla doradcy metodycznego lub nauczyciela konsultanta, gdyż w przewidywanej strukturze zatrudnienia nie przewidywano nauczycieli którzy pełniliby taką funkcję.

W ocenie Gminy Jejkowice chybiony jest również zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela poprzez określenie kiedy dodatek funkcyjny oraz dodatek motywacyjny nie przysługuje. Zgodnie z art. 30 ust.6 pkt. 1 Karty Nauczyciela organ prowadzący w regulaminie ustala m. in. wysokość stawek dodatków funkcyjnych i motywacyjnych oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków. Sprecyzowanie kiedy dodatek funkcyjny lub motywacyjny nie przysługuje mieści się w delegacji ustawowej. W § 4 ust. 9 wskazano że przyznany dodatek motywacyjny nie przysługuje za okres pobierania zasiłku chorobowego natomiast w § 5 ust. 8 wskazano że dodatek funkcyjny nie przysługuje w okresie nie usprawiedliwionej nieobecności w pracy oraz w okresach gdy nie przysługuje wynagrodzenie zasadnicze. Zgodnie z art. 41 ust.1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania tego zasiłku zgodnie z postanowieniami układów zbiorowych pracy lub przepisami o wynagradzaniu, jeżeli są one wypłacane za okres pobierania tego zasiłku. A zatem przy określaniu szczegółowych warunków przyznawania tych dodatków należało uwzględnić również kwestie czy i kiedy one nie są wypłacane. Bez takiego doprecyzowania w razie potrzeby ustalania prawa do zasiłku chorobowego nie można by było prawidłowo ustalić podstawy wymiaru zasiłku chorobowego.

Wysokość dodatków motywacyjnych została określona zgodnie z delegacją ustawową i wbrew zarzutom Wojewody została określona w sposób pozwalający ustalić ich wysokość, gdyż ustalono dolną i górną granicę dodatku oraz warunek jaki musi być spełniony aby przyznać dodatek. Niezasadny jest zarzut dyskryminacji nauczycieli poprzez uregulowanie jego wysokość do wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela. prawa.

Gmina Jejkowice zwróciła jednocześnie uwagę, że przepis § 4 ust. 7 regulaminu reguluje de facto wysokość dodatku motywacyjnego który jest wyższy w przypadku możliwości jego sfinansowania ze środków zewnętrznych. Powyższy przepis nie określa warunku uzyskania dodatku motywacyjnego, lecz wyłącznie jego wysokość. Tym samym zarzut Wojewody jest bezzasadny.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 3 Karty Nauczyciela Rada Gminy w regulaminie określa wysokość i warunki wypłacania składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, a zatem nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, z wyłączeniem świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, świadczenia, o którym mowa w art. 53a i dodatku, o którym mowa w art. 54 ust. 5 o ile nie zostały one określone w ustawie lub w odrębnych przepisach. Przyznanie świadczenia za opiekę nad uczniami wyjeżdżającymi do innej miejscowości w ramach "zielonych szkół" jest formą nagrody, a zatem Rada Gminy miała prawo do uregulowanie powyższej kwestii w § 8 ust. 4 regulaminu.

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów przez §9 ust. 1 i 2 regulaminu które mają charakter informacyjny. Nawet gdyby były uznane za zasadne nie uzasadniają stwierdzenia nieważności całej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy u.s.g. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia jest ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o którym mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95).

Akty prawa miejscowego wydawane są na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 94 Konstytucji RP). Stanowią one integralny element obowiązującego w państwie systemu prawa. W kwestii zasad i trybu wydawania aktów prawa miejscowego Konstytucja odsyła do ustaw zwykłych. Zagadnienie wydawania tych aktów przez organy samorządu terytorialnego zostało uregulowane m.in. w rozdziale 4 "Akty prawa miejscowego stanowionego przez gminę" ustawy o samorządzie gminnym.

Ustawy szczególne - inne ustawy niż ustawy samorządowe - mogą upoważniać (i czynią to) organy jednostek samorządu terytorialnego do wydawania przepisów wykonawczych do ustaw, przepisów, które mają charakter powszechnie obowiązujący na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego. Dodać należy, że art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stanowi podstawy prawnej do ich wydawania, a jest jedynie opisem zakresu uprawnień prawotwórczych organów jednostek samorządu terytorialnego w tym przedmiocie. Wydawane na podstawie upoważnień zawartych w ustawach szczególnych przepisy w systemie źródeł prawa administracyjnego posiadają rangę przepisów wykonawczych o zasięgu ograniczonym do obszaru określonej jednostki zasadniczego podziału terytorialnego lub jej części (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1191/05).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wskazana na wstępie uchwała nr XXXVIII/200/2018 Rady Gminy Jejkowice z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w placówkach oświatowych, dla których organem prowadzącym jest Gmina Jejkowice

Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który podlega ocenie zgodności z prawem przez sąd administracyjny na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała powinna realizować powołaną w jej podstawie prawnej delegację ustawową zawartą w art. 30 ust.6 Karty Nauczyciela, zgodnie z którym organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, uwzględniając przewidywaną strukturę zatrudnienia, określa dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, w drodze regulaminu:

1) wysokość stawek dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków, z zastrzeżeniem art. 33-34a,

2) szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 3,

3) wysokość i warunki wypłacania składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, o ile nie zostały one określone w ustawie lub w odrębnych przepisach - w taki sposób, aby średnie wynagrodzenia nauczycieli, składające się ze składników, o których mowa w ust. 1, odpowiadały na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o których mowa w ust. 3.

Wskazany przepis niewątpliwie zawiera upoważnienie ustawowe do wydawania przepisów wykonawczych. Wydawany na podstawie tego przepisu regulamin ma charakter aktu prawa miejscowego w rozumieniu przepisów cyt. ustawy o samorządzie gminnym (por. wyrok NSA z 1 marca 2001 r., sygn. akt SA/Bk 1532/00) oraz art. 94 Konstytucji RP i w ujęciu funkcjonalnym jego moc została zrównana z rozporządzeniem wykonawczym (por. wyrok NSA z 10 lipca 2001 r., sygn. akt SA/Wr 2729/00).

Zwrócić należy uwagę, iż podobnie jak w przypadku upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia, przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1998 r., sygn. K 19/97, OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Organ władzy wykonawczej wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już ustawowo uregulowane, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela wynagrodzenie nauczycieli, z zastrzeżeniem art. 32, składa się z:

1) wynagrodzenia zasadniczego;

2) dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, w tym z tytułu sprawowania funkcji wychowawcy klasy, oraz za warunki pracy,

3) wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw;

4) nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, z wyłączeniem świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, świadczenia, o którym mowa w art. 53a, i dodatku, o którym mowa w art. 54 ust. 5.

Do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy istotna jest zatem wykładnia powołanych przepisów o kompetencjach prawodawczych rady gminy, a także przepisów ustawodawczych regulujących materię normowaną uchwałą Rady Gminy Jejkowice i stanowiących upoważnienie do wydania tej uchwały.

Działając na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego Rada Gmina Jejkowice obowiązana była do realizacji w pełni upoważnienia wynikającego z ww. art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, a jednocześnie treść podjętej uchwały nie mogła wykraczać poza te granice na skutek zapisów nie znajdujących uzasadnienia w tychże przepisach Karty Nauczyciela.

Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z zasadą praworządności organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Zasadę tę wyraża art. 7 Konstytucji RP. Przepis ten zawiera normę zakazującą domniemywania kompetencji organu i tym samym nakazuje, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły i literalny. Zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Oznacza to, że regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Za niedopuszczalne uznać należy zarówno pomijanie przez radę gminy materii przekazanej temu organowi do uregulowania na mocy delegacji ustawowej, jak również regulowanie raz jeszcze tego, co zostało już uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego, bądź modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego. Każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie ustawowe należy uznać za naruszenie normy upoważniającej i zarazem naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Tego rodzaju wykroczenie przez organ uchwałodawczy poza granice upoważnienia ustawowego do wydawania aktu prawa miejscowego należy ocenić jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością wadliwego przepisu prawa miejscowego.

Mając powyższe na względzie Sąd w pełni podzielił stanowisko organu nadzoru co do nieprawidłowej realizacji delegacji ustawowej poprzez nie określenie wysokości dodatku funkcyjnego dla doradcy metodycznego lub nauczyciela-konsultanta i w konsekwencji nie wyznaczenie także dla wskazanych kategorii nauczycieli szczegółowych warunków jego przyznawania. Nie zasługuje tutaj na akceptację stanowisko Gminy Jejkowice co do tego, że nie miała takiego obowiązku, bo takich stanowisk nie przewiduje w strukturze zatrudnienia. W ocenie Sądu, skoro § 5 rozporządzenia określa przesłanki uzyskania dodatku funkcyjnego, to Gmina Jejkowice tworząc regulamin zobowiązana jest w ustalić ich wysokość i warunki przyznawania dla nauczycieli uprawnionych do ich uzyskania. W ten sposób uzyskana zostaje kompletność regulacji w tym zakresie. Podnoszona przez Gminę Jejkowice okoliczność braku powierzenia na dzień uchwalania regulaminu nauczycielom funkcji doradcy metodycznego lub nauczyciela-konsultanta nie ma wpływu na negatywną ocenę zupełność realizacji przez nią upoważnienia ustawowego z art. 30 ust. 6 pkt. 1 Karty Nauczyciela.

Treść art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela, stanowiąca upoważnienie do ustalenia stosownych regulaminów przez radę gminy, nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i jasno wskazuje, że rada gminy (będąca organem prowadzącym szkołę) określa wysokość stawek dodatków oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków. W normatywnym pojęciu "warunki przyznawania dodatków" w żaden sposób nie mieści się jednak uprawnienie do określania przez radę gminy także jakichkolwiek warunków utraty tych dodatków, bądź też nie przyznawania tych dodatków (wyrok NSA z 29 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 180/09; wyrok WSA w Szczecinie z 15 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 109/22). Zatem zgodzić się należy z organem nadzoru co do tego, że § 5 ust. 8 oraz § 4 ust. 9 regulaminu wykraczają poza upoważnienie ustawowe z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że skoro uchwała rady gminy wydawana na podstawie art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela stanowi konstytucyjnie określone źródło obowiązującego prawa jako akt prawa miejscowego (art. 94 Konstytucji RP), to zakres normatywnej treści tego aktu nie może w jakikolwiek sposób wykraczać poza ustawowo określony zakres treści przekazanych przez ustawodawcę do unormowania przez radę gminy nawet w przypadku, gdy jakiekolwiek treści uchwały rady gminy nie pozostają w sprzeczności z normami ustawowymi. Dla skuteczności obowiązywania aktu prawa miejscowego nie jest jednak wystarczające ustalenie braku jego sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym, lecz wykazanie, że treść tego aktu mieści się w granicach ustawowego upoważnienia, ponieważ normatywny charakter tego aktu mogą posiadać tylko te jego treści, do określenia których został upoważniony organ wydający ten akt. Zakres treści przekazanych przez ustawodawcę do unormowania w akcie prawa miejscowego nie może więc podlegać wykładni rozszerzającej, skoro normotwórcze uprawnienie do wydawania aktu prawa miejscowego jest wynikiem woli ustawodawcy wyrażanej każdorazowo w ustawie, nie zaś samodzielnym uprawnieniem organu mającego wydać taki akt (wyrok NSA z 29 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 180/09, wyrok WSA w Olsztynie z 13 maja 2014 r., sygn. akt. II SA/Ol 329/14; por. wyrok WSA w Łodzi z 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 135/20).

Wojewoda Śląski sformułował zarzut także wobec § 4 ust. 2, 3, 4 regulaminu. Podniósł w nim co do istoty dwie kwestie mianowicie po pierwsze, brak jednoznacznego określenia przez Radę Gminy wysokości przyznawanego dodatku motywacyjnego. Przewidziana przez Radę Gminy rozbieżność w ustalaniu jego wysokości między 0% (dolną) a 10% (górną) przy braku jakichkolwiek innych zasad dla podmiotu przyznającego dodatek w ocenie Wojewody Śląskiego powoduje, że określenie wysokości dodatku motywacyjnego nie jest czytelne dla uprawnionych do dodatku i nie wiadomo w jakiej wysokości danemu nauczycielowi przysługuje. Po drugie zaś wysokości dodatku motywacyjnego ustalona została w odniesieniu do wynagrodzenia zasadniczego, co stanowi istotnym naruszeniem wynikającej z art. 32 Konstytucji RP zasady równego traktowania. Organ nadzoru wychodzi bowiem z założenia, że kwota bazowa stanowiąca podstawę obliczenia wysokości przedmiotowego dodatku powinna być jednolita dla wszystkich nauczycieli realizujących do samo zadanie.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem Gminy Jejkowice co do tego, że wysokość dodatków motywacyjnych została określona zgodnie z delegacją ustawową i w sposób pozwalający ustalić ich wysokość. Sąd nie dopatrzył się okoliczności, z których można wywodzić dyskryminację nauczycieli poprzez uregulowanie jego wysokość do wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela.

Przede wszystkim mieć trzeba na uwadze specyfikę dodatku motywacyjnego, który nie pozwala całkowicie wykluczyć z procesu jego przyznawania uznaniowości. Sąd w pełni podziela tutaj pogląd NSA co do tego, że niezależnie od wskazywanego braku ustalenia w regulacjach uchwały wysokości dodatku motywacyjnego w zależności od stopnia spełnienia warunkujących jego przyznanie kryteriów, samo decydowanie o ich spełnieniu przez określoną osobę również ma charakter ocenny i w praktyce odbywa się na podstawie analizy całokształtu związanych z tym okoliczności przez kierującego szkołą dyrektora. Będąc przełożonym służbowym wszystkich jej pracowników (art. 7 ust. 1 Karty Nauczyciela) decyduje on nie tylko o wysokości dodatku motywacyjnego, ale przede wszystkim o spełnieniu kryteriów warunkujących jego przyznanie, a także o okresie na jaki jest on przyznawany. Całkowita eliminacja wpływu pracodawcy na jego przyznawanie, połączona - jak sugeruje to Wojewoda - z obligatoryjnością jego przyznania w sztywnie określonej wysokości w sytuacji spełnienia wskazanej liczby warunkujących go przesłanek pozbawiałaby dyrektora szkoły elastyczności w kształtowaniu stosunków pracy z nauczycielami, co z uwagi na liczbę przesłanek i możliwość ich zaistnienia w różnorodnych kombinacjach praktycznie eliminowałoby jakąkolwiek możliwość ich wartościowania i dostosowania dodatku do aktualnych warunków, w tym liczby osób spełniających określone kryteria. Ta ostatnia okoliczność może mieć znaczenie chociażby z powodu ograniczonej z reguły ilości środków przeznaczanych na finansowanie dodatków motywacyjnych (wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3155/21).

Natomiast co do sposobu ustalania wysokości dodatku motywacyjnego w orzecznictwie NSA widoczne są dwa stanowiska. Według pierwszego, przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela należy dojść do wniosku, iż z regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom dodatków do wynagrodzenia zasadniczego musi wynikać wyraźnie wysokość tych dodatków, tak aby zarówno nauczyciel, jak i organ przyznający ten dodatek wiedzieli jaka jest jego wysokość (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1789/15). Natomiast według drugiego forma określenia wysokości stawki dodatku zależy od organu uchwałodawczego - może to być wysokość kwotowa, procent od wynagrodzenia zasadniczego, przedział określający dodatek w wysokości od - do, czy też uzależnienie przyznania dodatku od poszczególnych okoliczności związanych z uzyskaniem do niego prawa (por. wyrok NSA z 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 203/13; wyrok NSA z 5 listopada 2020 r., I OSK 1303/20). Uchwałodawca musi określić kryteria przyznawania dodatku na tyle precyzyjnie, by stawka dodatku dla poszczególnych stanowisk była możliwa do ustalenia zgodnie z jego wolą i czytelna dla uprawnionych do dodatku. Dodatek ten stanowi bowiem składnik wynagrodzenia w konkretnej, dającej się wyliczyć postaci (wyrok NSA z 5 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1303/20). Sąd podziela to drugie stanowisko. Oznacza to tym samym, że Rada Gminy prawidłowo określiła wysokość dodatku motywacyjnego poprzez wskazanie jego podstawy (stawka osobistego zaszeregowania nauczyciela) i wysokości (od 0 do 20% podstawy).Taki sposób ustalenia wysokości dodatku motywacyjnego daje możliwość pozwala ustalić ego wysokość dla konkretnego nauczyciela.

W ramach zarzutów związanych z regulacją dotyczącą dodatku motywacyjnego organ nadzoru słusznie wskazuje także na zapis § 4 ust. 7 uchwały. Szczegółowe warunki przyznawania dodatku muszą być zgodne z ogólnymi warunkami przyznawania dodatków motywacyjnego uregulowanych w § 6 rozporządzenia i organ prowadzący może w ramach upoważnienia ustawowego jedynie je uszczegółowić. Do ogólnych warunków przyznawania nauczycielom dodatku motywacyjnego należą: (1) osiągnięcia w realizowanym procesie dydaktycznym; (2) osiągnięcia wychowawczo-opiekuńcze; (3) wprowadzanie innowacji pedagogicznych, skutkujących efektami w procesie kształcenia i wychowania; (4) zaangażowanie w realizację czynności i zajęć, o których mowa w Karty Nauczyciela; (5) szczególnie efektywne wypełnianie zadań i obowiązków związanych z powierzonym stanowiskiem; (6) realizowanie w szkole zadań edukacyjnych, wynikających z przyjętych przez organ prowadzący priorytetów w realizowanej lokalnej polityce oświatowej. W ocenie Sądu przesłanką przyznania dodatku motywacyjnego jest osiągnięcie ponadprzeciętnych (nadzwyczajnych) w sensie pozytywnym, efektów w pracy pedagogicznej nauczyciela. Wskazują na to użyte w przywołanym przepisie sformułowania takie jak "osiągnięcia", "wprowadzenie innowacji pedagogicznych", "zaangażowanie w realizację czynności i zajęć" czy "szczególnie efektywne wypełnianie zadań i obowiązków". Innymi słowy dodatek motywacyjny przysługuje za dodatkowe i nadzwyczajne efekty pracy nauczycielskiej a nie za normalne (standardowe) wykonywanie podstawowych obowiązków nauczyciela. Można zatem wywieźć, że dodatek motywacyjny przysługuje nauczycielom wyróżniającym się w stosunku do pozostałych nauczycieli czy to osiągnięciami w jakiejś dziedzinie bądź zaangażowaniem czy też wprowadzeniem innowacji w procesie dydaktycznym (por. wyrok WSA w Łodzi z 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 135/20). Takiego charakteru nie mają natomiast wyznaczona w § 4 ust. 7 regulaminu przesłanka "realizacji przez szkolę projektu finansowanego lub współfinansowanego ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub innych środków finansowych niepodlegających zwrotowi". Wprowadzony przez Radę Gminy przepis nie wyczerpuje ogólnych warunków przyznawania dodatku motywacyjnego o jakich stanowi § 6 pkt 3 - 6 rozporządzenia tj. wprowadzanie innowacji pedagogicznych skutkujących efektami w procesie kształcenia i wychowania, zaangażowania w realizację czynności i zajęć, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 Karty Nauczyciela, szczególnie efektywnych wypełnianiem zadań i obowiązków związanych z powierzonym stanowiskiem czy realizowaniem w szkole zadań edukacyjnych, wynikających z przyjętych przez organ prowadzący, priorytetów w realizowanej lokalnej polityce oświatowej. Zakres pracy pedagogicznej nauczyciela nie można identyfikować z wykonywaniem zadań związanych z przygotowaniem i realizacją czy też koordynowaniem projektów finansowych ze środków europejskich. Jak słusznie zauważył WSA w Białymstoku są to dodatkowe zadania, nie tyle związane z edukacją czy też pracą pedagogiczną ale administrowaniem i nadzorem nad realizowanym projektem, a zatem wykonywanie tego typu dodatkowej pracy nie może być wynagradzane poprzez podwyższenie wynagrodzenia nauczyciela. Nie można przyznawać dodatku motywacyjnego, będącego elementem wynagrodzenia nauczyciela, za wykonywanie czynności, które nie mieszczą się w zakresie obowiązków służbowych nauczyciela (por. wyrok WSA w Białymstoku z 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 10/22).

Wojewoda Śląski prawidłowo ocenił jako istotne naruszenie prawa regulację § 8 ust. 4 regulaminu stanowiącego, że "Nauczycielom przysługuje dodatkowe wynagrodzenie za sprawowanie opieki nad uczniami wyjeżdżającymi do innej miejscowości w ramach "zielonych szkół"- jak za 10 godzin ponadwymiarowych za jeden tydzień pobytu". Przepis w przyjętym brzmieniu jest niezgodny z art. 30 ust. 6 pkt 2 Karty Nauczyciela, który zawiera upoważnienie dla rady gminy jedynie do ustalenia szczegółowych warunków obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw. Zaznaczyć należy, że w istocie przepis ten pozbawia nauczycieli wynagrodzenia za godziny doraźnych zastępstw i za sprawowanie nadzoru pedagogicznego w dni wolne od pracy. Wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw stanowi jeden ze składników wynagrodzenia nauczycieli (art. 30 ust. 1 pkt 3 Karty Nauczyciela).

Podkreślenia również wymaga, że w myśl § 11 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 263) W ustawie nie zamieszcza się wypowiedzi, które nie służą wyrażaniu norm prawnych, a w szczególności apeli, postulatów, zaleceń, upomnień oraz uzasadnień formułowanych norm. Za taki nie mający normatywnego charakteru należy uznać § 9 ust. 2 w brzmieniu "Regulamin został uzgodniony z organizacjami związkowymi" regulaminu,

Zgodzić się należy także z Wojewodą Śląskim co do jego oceny § 9 ust. 2 regulaminu. Wprowadzona w nim regulacja dotycząca trybu zmian regulaminu wykracza poza upoważnienie ustawowe określone w art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela.

Z powyższych względów zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego zasługuje na uwzględnienie.

Z tych względów skarga musiała odnieść skutek. Zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności przez sąd administracyjny z mocy art. 147 § 1 p.p.s.a