Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2222/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi (...) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2015 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej jako "organ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia (...) (dalej jako "skarżący") na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...) odmawiające wszczęcia na wniosek (...) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., nr (...), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...) Starosta (...) zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił "(...)., pozwolenia na budowę obiektu hotelowego z częścią basenowo-rehabilitacyjną wraz z łącznikiem do budynku istniejącego, przebudową budynku istniejącego oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. (...).

W dniu (...) grudnia 2014 r. do (...) Urzędu Wojewódzkiego we (...) wpłynął wniosek (...) oraz (...) o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...). Skarżący zarzucili przedmiotowej decyzji rażące naruszenie prawa tj. art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a., art. 64 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a., a także naruszenie przepisów art. 32, art. 33, art. 34, art. 35 ustawy Prawo budowlane, naruszenie art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), naruszenie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.).

Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) Wojewoda (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...).

W ocenie organu I instancji skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania. Skarżący nie byli żadnym z podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, którym przysługiwało prawo do kwestionowania decyzji Starosty (...), a wskazywane okoliczności mogą zostać zakwalifikowane jedynie jako takie, które zmierzały do ochrony interesu publicznego. Ponadto, zdaniem organu, z akt sprawy nie wynika, aby inwestycja przewidziana w zaskarżonej decyzji wpływała na warunki korzystania przez skarżących z ich nieruchomości.

Wojewoda (...) podał również, że działki skarżących nie są zabudowane. Ponadto w ewidencji gruntów są oznaczone symbolem "(...)" – grunty rolne – pastwiska trwałe. Działki te nie graniczą z działką inwestora nr 414, bowiem oddzielone są działką nr (...). Organ I instancji wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie") określające normy odległości projektowanych budynków od zabudowy na działkach sąsiednich oraz regulujące kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w kontekście wymagań dotyczących nasłoneczniania i dopływu światła dziennego nie znajdują w tej sprawie zastosowania. Ponadto Wojewoda (...) wskazał, że przepisy prawa nie reglamentują przesłaniania terenu działki niezabudowanej, zatem nie można przyjąć, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli (...) wnosząc o jego uchylenie oraz o uznanie skarżących za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r.

Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołując się na orzecznictwo NSA wskazał, że zarówno w sprawach o pozwolenie na budowę prowadzonych w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy podał, że skarżący będąc właścicielami działek nr (...) nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty (...). Wskazał ponadto, że działki skarżących nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr (...), lecz są od niej oddzielone działkami drogowymi nr (...). Ponadto z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość budynku od granicy działki nr (...) w najbardziej zbliżonym punkcie wynosi 6,59 m, natomiast szerokość działek drogowych (...) wynosi ok. 16,5 m. Tym samym odległość spornego budynku od granicy działek (...). Miejsca parkingowe zostały zaprojektowane w odległości ok. 17,9 m (1,4 m + ok. 16,5m) od granicy nieruchomości skarżących, natomiast śmietnik - w odległości ok. 22,2 m (1,4 m + ok. 16,5m) od tej granicy. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nieruchomości nr (...)nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Inwestycja ta nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania ww. działek. W szczególności działki nr (...) nie znajdują się w obszarze oddziaływania ww. przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia. Ponadto projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działkach skarżących, bowiem wysokość projektowanego obiektu (tj. 17,5 m), oraz odległość dzieląca go od nieruchomości skarżących (tj. ok. 24 m) sprawiają, że działki nr (...), z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Nieruchomości skarżących również nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 19, § 57 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia.

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości skarżących jak również nie pozbawia powyższych działek dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił przy tym, że źródłem interesu prawnego nie mogą być również immisje pośrednie (takie jak hałas czy drgania), do których odwołują się skarżący, bowiem fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi wyłącznie roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony w rozumieniu unormowań Prawa budowlanego. Również kwestia ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości skarżących w związku z realizacją inwestycji ma charakter cywilny i pozostaje bez wpływu na ocenę przymiotu strony skarżących.

W ocenie organu odwoławczego biorąc pod uwagę charakter inwestycji, jej rozmiary i odległość od działek skarżących, brak interesu prawnego skarżących jest oczywisty, dlatego w niniejszej sprawie zaistniała podstawa do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a.

Skargę na powyższe postanowienie złożyli (...) wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu postanowieniu zarzucili:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, t.j. naruszenie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ, że nieruchomość skarżących oznaczona jako działki nr (...) położona przy ulicy (...) nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...), co doprowadziło do błędnego wniosku, iż skarżący nie są stroną w sprawie pozwolenia na budowę budynku hotelowego z częścią basenowo-rehabilitacyjną wraz z łącznikiem do budynku istniejącego oraz infrastrukturą techniczną, przebudowę budynku istniejącego, rozbiórkę budynku gospodarczego i boksu śmietnikowego na działce (...) przy ul. (...),

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nieruchomość skarżących nie jest terenem oddziaływania obiektu w rozumieniu niniejszego przepisu,

- naruszenie art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przez pozbawienie skarżących prawa ochrony własności w związku z wydaniem postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...), co pozbawiło skarżących merytorycznej weryfikacji wskazanych przez skarżących naruszeń,

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. art. 61a § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...), w sytuacji gdy skarżący powinni zostać uznani za stronę tego postępowania stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane,

- naruszenie norm postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, t.j. naruszenie przepisu art. 157 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...).

Skarżący wskazali, że obiekt budowlany objęty decyzją Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r. wprowadzi następujące ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego:

brak dostępu do drogi publicznej z powodu niewydania decyzji administracyjnej zezwalającej na wykonanie zjazdu do działki nr (...), na której realizowana jest inwestycja, w związku z czym naruszono art. 28a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

pogorszenie i utrudnienie warunków zagospodarowania działek skarżących w wyniku zacienienia wysokim budynkiem i zasłonięcia widoków na pasmo górskie, co z całą pewnością powoduje znaczne obniżenie wartości i atrakcyjności działek skarżących,

pogorszenie klimatu akustycznego i zwiększenie hałasu i drgań,

pogorszenie warunków zagospodarowania przestrzennego,

pogorszenie warunków dostawy wody i odbioru cieków,

pogorszenie warunków ochrony środowiska w wyniku oddziaływania nowego obiektu na zanieczyszczenie powietrza i gospodarkę wodno-ściekową.

Skarżący zarzucili, że organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu obszar oddziaływania obiektu utożsamił jedynie z określonymi przepisami techniczno- budowalnymi, pomijając okoliczność uzasadnionego podejrzenia istnienia wpływu inwestycji na nieruchomość skarżących. Jednocześnie, zdaniem skarżących, organ odniósł się jedynie do konkretnych przepisów, które w ocenie organu nie zostały naruszone oraz błędnie uznał, że stronami postępowania mogą być tylko te podmioty, których prawa mogły zostać już naruszone. Jednocześnie skarżący podnieśli, że wszelkie okoliczności opisane przez Inspektora Nadzoru Budowlanego takie jak te dotyczące usytuowania budynku, jego wysokości, przesłaniania innych obiektów, czy odległości miejsc postojowych powinny mieć znaczenie dopiero na etapie postępowania co do istoty sprawy, a więc ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r. Nie doszło w przedmiotowej sprawie do wyjątkowej sytuacji uzasadniającej stwierdzenie braku interesu prawnego po stronie skarżących.

Skarżący podkreślili, że w przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że działki skarżących nie leżą w obszarze oddziaływania obiektu w rozumienia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Jednocześnie skarżący nie podzielili stanowiska organu II instancji, zgodnie z którym w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę pojęcie interesu prawnego opiera się wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego, dotyczących ochrony własności. W szczególności nic takiego nie wynika z brzmienia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Ponadto w ocenie skarżących przedstawiona przez nich argumentacja, zawarta we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, poparta wskazaniem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego, dawała podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., w przypadku stwierdzenia braku interesu prawnego po stronie skarżących.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ((Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Stosownie do art. 145 § 1 pkt p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadną z wad uzasadniających jego uchylenie, skarga zaś podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...) odmawiające wszczęcia na (...) postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r., nr (...).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia na żądanie strony, składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie badane są jedynie kwestie formalne, warunkujące dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia z takiego wniosku postępowania. Dopiero gdy badanie wstępne zakończone będzie wynikiem pozytywnym, organ - już po wszczęciu postępowania, prowadzi merytoryczne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Reasumując, złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie, konieczne jest zbadanie przez właściwy organ, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie postępowania, a to sprowadza się m. in. do oceny, czy został on złożony przez stronę postępowania. W przypadku więc, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności nie pochodzi od strony, organ zobligowany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Zauważyć w tym miejscu również należy, iż stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Nadto, dostrzec trzeba, iż za punkt wyjścia przy ustalaniu kręgu stron postępowania nieważnościowego należy przyjąć przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego.

Skoro kwestionowana przez skarżących decyzja dotyczy pozwolenia na budowę, to dla ustalenia przymiotu strony wnioskodawców, decydujące znaczenie ma przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiący unormowanie szczególne do art. 28 k.p.a. Wskazany przepis Prawa budowlanego zawęża krąg osób, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę nie zmieniają swojego zasadniczego przedmiotu. Nadal dotyczą pozwolenia na budowę, tyle że prowadzone są w trybie nadzwyczajnym. To zaś oznacza, że zarówno w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybie nadzwyczajnym, krąg stron postępowania ustalany jest identycznie, tj. w oparciu o ww. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Taki pogląd dominuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08), i taki też pogląd wyraził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w okolicznościach niniejszej sprawy, a Sąd kontrolując orzeczenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pogląd ten w całości podziela.

Przypomnieć więc trzeba, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę uznaje się jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Jednocześnie zgodnie z art. 3 pkt 20 ww. ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu (planowanej inwestycji) należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zatem dla określenia obszaru oddziaływania inwestycji niezbędne jest więc uwzględnienie nakazów i zakazów wynikających z przepisów odrębnych oraz indywidualnych cech samej inwestycji, jej przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenu. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie indywidualnych parametrów danego obiektu budowlanego, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 666/09).

Z akt sprawy wynika, że skarżący, którzy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty (...) z dnia (...) marca 2011 r. nr (...), posiadają prawo własności działek nr ewid. (...) położonych w miejscowości (...), które nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr (...), lecz są od niej oddzielone działkami drogowymi nr (...). W ocenie Sądu nieruchomości skarżących nie należą do obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu postanowień art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane. Podkreślenia wymaga, że działki skarżących nie są działkami budowlanymi ani inwestycyjnymi, lecz oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "(...)" jako grunty rolne - pastwiska trwałe. W związku z powyższym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określające normy odległości projektowanych budynków od zabudowy na działkach sąsiednich oraz regulujące kwestię przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w kontekście wymagań dotyczących nasłoneczniania i dopływu światła dziennego nie znajdują w tej sprawie zastosowania. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, że sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działek skarżących. W związku z powyższym ustalenie braku legitymacji skarżących nie wymagało złożonego procesu wykładni ani dokonywania szczegółowych ustaleń. Organy nadzoru budowlanego zasadnie oparły się na oczywistych i jednoznacznych okolicznościach, w związku z tym zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne.

Jednocześnie wskazać należy, że czym innym jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Zauważyć należy, że co do zasady każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji. Nie można zatem uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu, ruchu samochodowego czy przesłonięcia widoku utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Natomiast zwiększone immisje pośrednie, czy też kwestia ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości w związku z realizacją inwestycji ma charakter cywilny i pozostaje bez wpływu na ocenę przymiotu strony.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.