Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 34/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1 i par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W., D. W. i J. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 16 sierpnia 2012 roku R. W. wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o przedłużenie umowy najmu lokalu socjalnego nr 2 położonego w Ł.przy ul. O.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 20 września 2012 roku Prezydent Miasta Ł. poinformował D. i R. W., że zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 31, poz. 266), umowę najmu na lokal socjalny można, po upływie oznaczonego w niej czasu przedłużyć na następny okres, jeżeli najemca nadal znajduje się w sytuacji uzasadniającej zawarcie takiej umowy. Analiza sytuacji dochodowej wnioskodawcy wykazała, że aktualnie uzyskiwany dochód na jedną osobę wynosi 1.350,31 zł miesięcznie tj. powyżej obowiązującego kryterium. Obowiązujące przepisy prawa miejscowego nie dopuszczają możliwości zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z osobami, które w trakcie trwania stosunku najmu lokalu socjalnego przekroczyły określone w przepisach kryterium dochodowe, wynoszące w chwili obecnej 479,51 zł miesięcznie w gospodarstwie wieloosobowym. Przedłużenie umowy najmu na zajmowany lokal jako lokal socjalny nie jest możliwe. Z uwagi na fakt, że umowa najmu wygasła z dniem 1 sierpnia 2012 r. i od tego dnia lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego, organ wezwał do dobrowolnego opróżnienia lokalu i zdania do dyspozycji wynajmującego.

W dniu 28 września 2012 roku R. W. złożył do Prezydenta Miasta Ł. pismo zatytułowane "skarga" , w którym wskazał, iż do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi na złożony w dniu 16 sierpnia 2012 roku wniosek o przedłużenie umowy najmu lokalu socjalnego". Zażądał wydania decyzji dotyczącej przedmiotowego lokalu i wyciągnięcia konsekwencji wobec niekompetentnych urzędników.

W dniu 5 października 2012 roku R. W., D. W. i J. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zatytułowane "Wniosek" , w którym na podstawie art. 3 § 2 pkt 2, art. 52 § 1 i art. 64 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.z 2012r., nr 270) – [zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.] wnieśli o "stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej, wstrzymanie ważności pisma z dnia 27 września 2012r, wydanego przez Administrację Nieruchomościami A. i pociągnięcie do odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialnych za zaistniałą sytuację".

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o odrzucenie skargi lub jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270)- [zwanej dalej p.p.s.a.].

Zgodnie z przepisem art. 3 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.

Nadto należy wskazać, że wolą ustawodawcy, wyrażoną w pkt 8 tego przepisu, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale tylko w wyżej wymienionych, ściśle określonych przypadkach.

Oznacza to, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wniesiona skarga dotyczy jednego z przedmiotów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a tym samym, czy sprawa należy do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a skarga jest dopuszczalna.

W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Oceniając niniejszą skargę pod tym kątem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego jest niedopuszczalna.

Należy wskazać, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy są uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 31, poz. 266 ze zm.). Powołana wyżej ustawa nie przewiduje załatwiana spraw przyznawania lokali socjalnych w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Z tego już powodu nie można mówić, aby organ znajdował się w bezczynności lub przewlekle prowadził postępowanie skoro ustawa nie przewiduje takiej formy załatwienia niniejszej sprawy. Wręcz przeciwnie zarówno odpłatne używanie lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 5 cyt. ustawy) jak i najem wydzielonych z tego zasobu lokali socjalnych (art. 23 ustawy) regulowane są umowami cywilnoprawnymi i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygają sądy powszechne. Kwestie zapewnienia lokali socjalnych oraz lokali zamiennych należą co prawda zgodnie z w/w ustawą do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 i 2) i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej. Nie oznacza to jednak, iż musi to czynić w formach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju działalności organu administracji publicznej tj. w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W niniejszym przypadku, tak jak to wyżej zaznaczono kwestie te są załatwiane w formie cywilnoprawnej, a sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli stosunków cywilnoprawnych (por postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2009r., sygn. akt I OSK 415/09 oraz z dnia 22 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 362/10, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 października 2009r., sygn. akt III SAB/Go 68/09, postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 1 września 2010r., sygn. akt II SA/Bd 777/10, postanowienie WSA w Kielcach z dnia 4 maja 2010r., sygn. akt II SA/Ke 236/10 oraz postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2010r., sygn. akt III SAB/Lu 3/10).

Z powyższych względów Sąd nie posiada również kompetencji do załatwienia sprawy w zakresie pkt 2 i 3 petitum skargi.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, iż skarga dotyczy przewlekłości postępowania w sprawie, która nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia oraz innego aktu lub czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.

e.o.