Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 384/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 127, art. 165a p[ar. 1, art. 239a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 p[kt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - ekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Del. Sędzia SO Dorota Radaszkiewicz (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany do akt weryfikacyjnych punku gier I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 24 października 2013r. "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako: Spółka) zgłosiła Oddziałowi Celnemu w E. zmiany do akt weryfikacyjnych punktu gier zlokalizowanego w "[...]" w związku z zawieszeniem działalności punktu oraz zawieszeniem eksploatacji znajdującego się tam automatu do gier.

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2013 r. Kierownik Oddziału Celnego w E., działając z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w O. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany akt weryfikacyjnych. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 216 w związku z art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej: "o.p." oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2009 r. w sprawie wykazu i terytorialnego zasięgu działania urzędów celnych i izb celnych, których odpowiednio naczelnicy i dyrektorzy są właściwi do wykonywania zadań w zakresie akcyzy na terytorium kraju (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 33).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w momencie zgłoszenia zmian do akt weryfikacyjnych Spółka nie posiadała ważnego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa "[...]", bowiem decyzją z dnia 19 sierpnia 2013r. Dyrektor Izby Celnej w O. cofnął w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. nr "[...]" z dnia 26 sierpnia 2008r. udzielającą Spółce tego zezwolenia. Wskazano, że wniosek o zmianę akt weryfikacyjnych złożony został w momencie, kiedy zezwolenie zostało cofnięte nieostateczną decyzją wydaną w pierwszej instancji, a odwołanie nie zostało jeszcze rozpatrzone. W ocenie organu, jest on związany treścią wprowadzonej do obrotu prawnego decyzji organu I instancji, która nie została zmieniona czy uchylona w postępowaniu odwoławczym. Istnieje zatem formalna przeszkoda do procedowania w sprawie zmiany akt weryfikacyjnych, gdyż Spółka nie legitymuje się zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Należało więc odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p.

Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia

w związku z naruszeniem:

- art. 212 o.p. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że wskutek cofnięcia zezwolenia postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może być wszczęte, pomimo że Spółka wniosła odwołanie i decyzja cofająca zezwolenie nie stała się ostateczna i nie podlega wykonaniu;

- art. 165 § 1 o.p. w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez niezastosowanie tego przepisu i niewydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie;

- art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez zastosowanie tego przepisu i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie;

- art. 203 w zw. z art. 239e o.p. poprzez błędne przyjęcie, że cofnięcie zezwolenia decyzją nieostateczną uniemożliwia wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie;

- art. 127 w zw. z art. 207 o.p. w konsekwencji pozbawienia Spółki prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy;

- art. 128 o.p. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej;

- art. 121 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania oraz

- art. 120 o.p. poprzez naruszenie zasady legalizmu.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014r.. Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko, organ II instancji podtrzymał w całości argumentację organu I instancji. Podkreślił, że skoro spółka nie legitymuje się zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach na niskich wygranych, to występuje negatywna przesłanka warunkująca możliwość prowadzenia czynności organu związanych z weryfikacją akt. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia 10 grudnia 2013r, Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję z dnia 19 sierpnia 2013r. o cofnięciu zezwolenia. W związku z tym decyzja ta stała się ostateczna. Podał, że wykonanie tej decyzji nie zostało wstrzymane. Dlatego w sprawie miał zastosowanie art. 239e o.p. Tym samym wniosek strony o zmianę akt weryfikacyjnych nie mógł zostać uznany za prawnie skuteczny.

"[...]" Sp. z o.o. wniosła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się stwierdzenia jego nieważności oraz postanowienia organu I instancji, ewentualnie ich uchylenia, a ponadto zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez WSA

w Olsztynie w sprawie sygn. akt II SA/Ol 106/14 w przedmiocie cofnięcia Spółce zezwolenia z dnia 26 sierpnia 2008r. Skarżąca wniosła również o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu postawiono takie same zarzuty jak w odwołaniu. Dodatkowo skarżąca podniosła zarzut naruszenia:

- art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ono uchyleniu, pomimo że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. poprzez błędne przyjęcie, że jeśli na etapie postępowania II instancji doszło do ostatecznego cofnięcia zezwolenia decyzją ostateczną, to prawidłowe będzie utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia I instancji, podczas gdy organ II instancji winien je bezwzględnie uchylić.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu

(art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 ustawy p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych kryteriów Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 165a § 1 o.p. Zgodnie z tym unormowaniem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Treść art. 165a § 1 o.p. co do drugiej przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania uprawnia do wniosku, że jest ona nieprecyzyjna i bardzo ogólna. Jednak chodzi tutaj o przyczyny przedmiotowe, które uniemożliwiają załatwienie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania podatkowego określona w art. 165a § 1 o.p. jest tożsamo uregulowana jak instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w art. 61a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie obu uregulowań prawnych prezentowane są poglądy, że inne przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (administracyjnego); 2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie; 3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja; 4) dotyczy żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji (postanowienia) a wymaga innej formy działania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, s. 740-743; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 12, Wyd. C.H. Beck 2012, s. 297-298; W. Chróścielewski, Zmiany

w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ZNSA 2011, nr 4, s. 14-15, por. tez wyrok NSA z dnia 30 lipca 2013r., sygn. akt II GSK 735/12, LEX nr 1379540). W rozpoznawanej sprawie żadna z przytoczonych przyczyn nie zachodzi.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2013r., sygn. akt II GSK 735/12 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił ponadto, że użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", wskazuje, że określona w art. 165a § 1 o.p. przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania) a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi

z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku

w rozumieniu art. 165 Ordynacji podatkowej musi być więc dla organu oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Należy przy tym zwrócić uwagę, że czym innym jest zaistnienie przeszkody do wydania rozstrzygnięcia, a czym innym jest zaistnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania.

W wydanych postanowieniach organy argumentowały, że zgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych strona może prowadzić działalność na podstawie ważnego zezwolenia. Przyjęto, że zezwolenia takiego Spółka już nie posiada na skutek jego cofnięcia nieostateczną decyzją z dnia 19 sierpnia 2013r. W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska, że nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uchyliła moc wiążącą ostatecznej decyzji udzielającej takiego zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że w myśl art. 239a o.p. zasadniczo organ administracji może skutecznie egzekwować wydaną decyzję dopiero, gdy stanie się ona ostateczna. Skoro na podstawie art. 127 o.p. postępowanie jest dwuinstancyjne i w związku z tym adresat decyzji ma prawo do wniesienia odwołania, a wykonalność decyzji uzależniona jest od uzyskania przez nią przymiotu ostateczności, ewentualnie nadania decyzji nieostatecznej klauzuli natychmiastowej wykonalności, to organ prowadząc odrębne postępowanie musi respektować te zasady. Interpretacja przytoczonych przepisów nie może powodować ich wzajemnego wykluczenia się.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest przy tym, że decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna po wniesieniu zażalenia na odmowę wszczęcia postępowania

i okoliczność tę uwzględnił organ II instancji utrzymując to postanowienie w mocy. Jednak prawidłowe rozumienie art. 165a § 1 o.p. wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do bytu prawnego decyzji zezwalającej na prowadzenie przedmiotowej działalności, przy uwzględnieniu skuteczności prawnej decyzji, która miała na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji. Organ nie mógł więc poprzestać na odmowie wszczęcia postępowania, ale powinien wyjaśnić spełnienie podnoszonej przesłanki w toku postępowania.

Niezależnie od powyższego wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 106/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uchylił powołane decyzje w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. W konsekwencji w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym decyzja udzielająca Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa "[...]". Aktualne jest więc prowadzenie akt weryfikacyjnych punktów nim objętych, a tym samym dokonywanie w nich zmian.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien wszcząć postępowanie i rozpoznać sprawę merytorycznie, biorąc pod uwagę dokonaną przez Sąd ocenę prawną oraz stan faktyczny uwzględniający na jakim etapie postępowania znajduje się sprawa w przedmiocie cofnięcia Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie

art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).