Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2902/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Umorzono postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Powołane przepisy: article: art. 45 § 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1094
law: Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń - tekst jednolity
article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Marzenna Zielińska Protokolant Beata Cisek-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 85/14 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym, w punkcie pierwszym wyroku oddalił skargę, a w punkcie drugim zasądził od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargę kasacyjną wniósł J. P. zaskarżając wyrok w części oddalającej skargę. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Ministra Finansów z dnia 24 października 2013 r., mimo że Minister Finansów wydając tę decyzję nie uwzględnił oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1985/1, którego to wyroku Minister Finansów nie zaskarżył, a z którego wynikało, że istotną dla sprawy okolicznością – pominiętą przez organ- jest fakt przyznania skarżącemu pomocy na podstawie ustawy o pomocy społecznej, a ponadto, że nie leży w interesie publicznym egzekwowanie kwoty grzywny od osoby, której należy udzielić wsparcia, które jest wypłacane ze środków publicznych;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r., mimo że Minister Finansów uznał oświadczenie skarżącego za niewiarygodne z tego tylko powodu, że skarżący nie wykazał skąd pochodzą środki wydatkowane przez niego na utrzymanie w zakresie przekraczającym osiągane przez niego dochody, w sytuacji gdy jednocześnie z materiału dowodowego sprawy wynikało jednoznacznie, że sytuacja majątkowa skarżącego jest zła, korzysta on ze świadczeń pomocowych, a sama nadwyżka kosztów nad regularnymi dochodami nie przesądza jeszcze o braku wiarygodności złożonego oświadczenia.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, przy czym zwrócił się o przekazanie tego wniosku do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

III

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

IV

Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postepowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na przedawnienie wykonania kary. Pełnomocnik skarżącego pozostawił wniosek do uznania Sądu niekwestuionując jednocześnie faktu przedawnienia.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 2 kwietnia 2012 r. o umorzenie należności z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym przyjętym w dniu 14 lutego 2012 r. Zgodnie z art. 45 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1094) orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata. Taka sytuacja nastąpiła w tej sprawie, gdyż wykonalność kary nałożonej na skarżącego w drodze wskazanego mandatu karnego przedawniła się 15 lutego 2015 r.

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego paragrafu, stało się bezprzedmiotowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec przedawnienia wykonania kary grzywny, której umorzenia domagał się skarżący bezprzedmiotowa stała się kontrola zaskarżonego wyroku.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.