Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt V SA 2445/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Józef Waksmundzki Sędziowie: Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004r. sprawy ze skargi F. G. i M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala.


UZASADNIENIE

SA 1 V SA 2445/03

Uzasadnienie

Jednolitym dokumentem celnym SAD nr "[...]" z dnia 4 maja 2000 roku –F. i M. G. zgłosili do procedury zgłoszenia do obrotu samochód osobowy Toyota "[...]" rok prod.1997., zakupiony na podstawie rachunku nr "[...]" z dnia 02.05.2000 r., przedkładając deklarację eksportera zamieszczoną na w/wym. rachunku, o preferencyjnym pochodzeniu towaru z obszaru Unii Europejskiej, wnioskując o zastosowanie obniżonej stawki celnej.

W wyniku weryfikacji przedmiotowego rachunku, jako dowodu pochodzenia towaru, austriackie służby celne poinformowały, że deklaracja o pochodzeniu towaru została sfałszowana, w związku z czym samochód ten nie mógł być zakwalifikowany jako towar pochodzący, na podstawie Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego z dnia 24.06.1997.

Naczelnik Urzędu Celnego w I. decyzją z dnia 22.04.2003 r., uznał przedmiotowe zgłoszenie za nieprawidłowe w części zastosowania obniżonej stawki celnej , wymierzając cło wg stawki konwencyjnej.

Dyrektor Izby Celnej w O., w wyniku odwołania, decyzją z dnia 11 czerwca 2003 roku, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Pismem z dnia 14.06.2003 r. F. i M. G. zaskarżyli decyzję II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący swoje zarzuty uzasadniali tym, że:

1.wszystkie czynności związane z importem samochodu z Austrii dokonywał w Ich imieniu R. P., oraz podniósł, iż skoro sprzedający oświadczył, że deklaracja o pochodzeniu towaru została sfałszowana, to sfałszowania tego mógł dokonać tylko on,

2.pomimo sfałszowanej deklaracji o pochodzeniu towaru, to angielskie pochodzenie pojazdu potwierdzają inne dowody, m. in. Zaświadczenie z Anglii i pismo Toyoty Poland, stąd naliczenie cła wg stawki autonomicznej w wys.35%jest krzywdzące. Ze względu na zły stan zdrowia F. G. nie mógł udać się do Austrii w celu wyjaśnienia sprawy, a R. P. powiadomiony o negatywnej weryfikacji dowodu pochodzenia nie przedsięwziął żadnych kroków,

3. niekorzystne rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji było wynikiem braku skorzystania przez F. G. z prawa wglądu do akt w postępowaniu odwoławczym, gdyż Skarżący w tym czasie przebywał w szpitalu, a Dyrektor Izby Celnej nie poinformował, że może to skutkować negatywnym rozstrzygnięciem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko podniesione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje :

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, Sąd Administracyjny nie dopatrzył się błędów w interpretacji i błędów w zastosowaniu obowiązujących przepisów, ani też błędów w sposobie ustalania faktów przyjętych za udowodnione, w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Na podstawieart.13 &3i4 Kodeksu celnego zawarte w Taryfie celnej stawki celne obniżone określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupa krajów, stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary do których się odnoszą, spełniają warunki do ich zastosowania, a mianowicie:

- określono obniżone stawki celne w Taryfie celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1999 r.,

- udokumentowano bezpośredni przywóz towarów z obszaru Unii Europejskiej zgodnie z art.13 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego,

- towary te posiadają preferencyjne pochodzenie z obszaru Unii Europejskiej, ustalone w oparciu o reguły określone w Protokole Nr 4 UE, a pochodzenie to zostało udokumentowane przedłożonym w oryginale, prawidłowym dowodem pochodzenia tj. świadectwem przewozowym EUR 1 lub w przypadkach określonych w art.21 Protokołu Nr 4 deklaracją na fakturze, złożoną przez eksportera.

Zgodnie z art.83&2 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny , w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szcze- gólności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych tym towarem.

Urząd Celny w I., działając na podstawie art.32 Protokołu Nr 4 UE, skierował do weryfikacji rachunek kupna samochodu Toyota, chcąc sprawdzić, czy przedmiotowy samochód posiada status preferencyjnego pochodzenia.

Stosownie do postanowień art.32 Protokołu Nr 4 UE, weryfikacji dowodów pochodzenia dokonują władze celne kraju eksportu, wyrywkowo lub wtedy, kiedy władze celne kraju importu maja uzasadnione wątpliwości co do spełnienia wymogów Protokołu Nr 4 UE.

W przypadku, gdy władze celne kraju eksportu uznają, że dokumenty nie są autentyczne lub sprawdzanych produktów nie można uznać za pochodzące w myśl Protokołu Nr 4 UE, władze wnioskujące o weryfikację odmawiają wszelkich preferencji.

Weryfikacja przeprowadzona przez władze celne kraju eksportu jest jedyną, przewidzianą przez Protokół Nr 4 formą kontroli dowodów pochodzenia towaru i wynik jej jest wiążący dla władz celnych kraju importu.

Przy piśmie z dnia 30.10.2002 r. , Urząd Celny w I. otrzymał od austriackich władz celnych wynik przeprowadzonej weryfikacji, na podstawie rachunku zakupu samochody Toyota nr "[...]".

Z przedmiotowego pisma wynikało, że na podstawie dochodzenia właściwego austriackiego urzędu celnego - eksporter Firma A nie złożyła oświadczenia na rachunku nr "[...]".

CYTAT z tłumaczenia" Chodzi tu przypuszczalnie o fałszerstwo kupującego. Wystawione potwierdzenie pochodzenia nastąpiło przeto niesłusznie".

Treść pisma austriackich władz celnych z dnia 30.10.2002 ., była wielokrotnie przytaczana w języku polskim, tak w postanowieniu o wszczęciu postępowania celnego, jak też w decyzjach pierwszej i drugiej instancji, które to pisma były doręczane na adres Skarżących.

W tej sytuacji faktycznej i prawnej, Sąd Administracyjny stwierdza, że tak Urząd Celny w I. , jak i Izba Celna w O., byli związani stanowiskiem austriackich władz celnych , zgodnie z art.32 Protokołu Nr 4 UE, dlatego zasadnie uznali zgłoszenie celne za nieprawidłowe , w części preferencyjnego pochodzenia towaru, biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji rachunku zakupu, na którym nie było autentycznego oświadczenia eksportera.

Stąd Sąd zasadnie oddalił wniosek Skarżących o przeprowadzenie dowodu z zeznań R. P., kiedy dowody z dokumentów w pełni wyjaśniły nieprawidłowość zgłoszenia celnego Skarżących.

Skarżący przesłali do wiadomości Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 01.10.2003 r., skierowane do Urzędu Celnego w I., w którym wnieśli o anulowanie decyzji z dnia 22.04.2003 r. oraz zawnioskowali o zastosowanie preferencyjnej obniżonej stawki celnej na sprowadzony samochód Toyota, załączając oryginał świadectwa EUR 1 nr "[...]", z dnia 19.09.2003r..

Właściwa do rozpatrzeniu wniosku Izba Celna w O., decyzją z dnia 20.11.2003r. potraktowała pismo Skarżących jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wydaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w I. nr "[...]", z dnia 22.04.2003r. i utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w O., nr "[...]" z dnia 11.06.2003r. – Decyzją z dnia 20.112003 r. odmówiła wznowienia postępowania, podnosząc w uzasadnieniu, że na podstawie przepisu art.265/2 Kodeksu celnego nie wznawia się w sprawie decyzji ostatecznej, jeżeli upłynęły 3 lata od powstania długu celnego.

W ocenie Sądu, zasadnie podniosła w uzasadnieniu Izba, że decyzja ostateczna dotyczy ustalenia prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego w stosunku do towarów objętych procedura celną wg SAD z dnia 04.05.2000r., stąd kiedy 4 maja 2003 roku upłynęły 3 lata od powstania długu celnego, to obowiązujące przepisy uniemożliwiają organom celnym wznowienia postępowania w tej sprawie. Odwołanie od tej decyzji również nie zostało uwzględnione.

Konkludując rozważania przedmiocie dokumentu EUR1, Sąd doszedł do przekonania, że Skarżący zbyt późno podjęli działania, dla potwierdzenia prawidłowości importu, dopuszczając w ten sposób do upływu 3-letniego okresu przedawnienia prawa do złożenia wniosku o wznowienia postępowania celnego.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Skarżących, że choroba uniemożliwiła osobiste zapoznanie się z aktami, co miało wg Skarżących, wpływ na negatywne rozstrzygnięcie, kiedy Skarżący powiadomieni o terminie zaznajomienia się z aktami w II instancji, nie skorzystali z tego prawa, tym bardziej, że chorował tylko jeden ze Skarżących, a organy celne orzekały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

W ocenie Sądu organy celne nie naruszyły przepisów procedury i trafnie posłużyły się dokumentami, prawidłowo kwalifikując ustalony stan faktyczny do obowiązujących przepisów prawa materialnego.

Skoro zaskarżona decyzja Izby Celnej w O. z dnia 11.06.2003 roku, nie narusza prawa, skargę należało oddalić jako niezasadną na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.