Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2206/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6  pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu tablicy reklamowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej Prawem budowlanym i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanym dalej kpa –wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dotyczącego montażu tablicy reklamowej o wymiarach ekspozycji 10,7 m x 12, 7 m wraz z oświetleniem lampami metahalogenowymi, zgodnie z projektem montażu tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. Al. [...] w W., Dzielnica W..

Organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe należy zaliczyć do kategorii budowli o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W związku z tym realizacja planowanej inwestycji wymaga pozwolenia na budowę. Prezydent [...] w uzasadnieniu decyzji wskazał, że z załączonych do przedmiotowego zgłoszenia dokumentów wynika, że podstawa projektowanego fundamentu wynosi ok. 12,5 m x 1,7 m, zaś jego wysokość –ok. 1 m. Konstrukcja przedmiotowej budowli, tworzącej rodzaj kratowniczej struktury przestrzennej składa się poza ww. fundamentem, m.in. z elementów pionowych, poziomych.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła M. Sp. z o.o. podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego. Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 104 kpa w związku z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.

Organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji, że zgłoszony montaż tablicy reklamowej ze względu na wielkość i sposób montażu wymaga pozwolenia na budowę. Podał, że zgłoszenie dotyczy montażu tablicy reklamowej o wymiarach ekspozycji 10,7 m x 12, 7 m wraz z oświetleniem lampami metahalogenowymi, zgodnie z projektem montażu tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w W., Dzielnica W..

Wskazał, że w art. 29-31 Prawa budowlanego przewidziano wyjątki od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Jest to katalog zamknięty i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Przytoczył art. 30 ust. 6 ustawy podnosząc, że wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu na realizację zamierzonej inwestycji. Wyjaśnił, że ustawa przewiduje dwa odrębne powody wniesienia sprzeciwu. Pierwszym ( art. 30 ust. 2 ) jest niedopełnienie w terminie obowiązku uzupełnienia dokumentów nałożonych postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie jest zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ, że realizacja zamierzenia na podstawie zgłoszenia jest niedopuszczalna.

Według organu odwoławczego, o tym, czy obiekt ( urządzenie reklamowe) jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie czy też posadowiono na gruncie, ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa.

Wojewoda [...] dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego jak i analizy dokumentacji projektowo-technicznej uznał, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość przedmiotowego urządzenia, jego konstrukcję jest to trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe a więc budowla wymieniona w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podał, że jest to konstrukcja na tyle trwała i związana z gruntem, że uniemożliwia przesunięcie w inne miejsce, czy zniszczenie siłami przyrody. Taka inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Nie chodzi zatem o montaż urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 , skoro chodzi o budowę samodzielnej konstrukcji w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Na poparcie swego stanowiska organ przytoczył orzecznictwo sądowe. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Wojewoda [...] stwierdził, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła M. Sp. z o.o. W. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo, iż inwestycja nie stanowi budowli,

b) błędne zastosowanie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji mimo, iż rozstrzygnięcie to opierało się na twierdzeniu jakoby inwestycja przed upływem 30 dni była zrealizowana, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym,

c) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego tj. przepisów art. 3 pkt 1, 3, 6 7 i art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy i uznanie, iż w zakresie inwestycji objętej zgłoszeniem z dnia 11 czerwca 2012 wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę oraz błędne przyjęcie przez organ, iż zgłoszenie inwestora dotyczy budowli.

Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności, art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 pkt 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do treści art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają bowiem przepisom prawa.

Wskazać należy, że w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego istniały bardzo długo rozbieżności w zakresie tego czy, a jeśli tak to jakie i kiedy urządzenia reklamowe podlegają reżimowi pozwolenia na budowę. Ostatecznie został zaakceptowany i przyjęty w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym można mówić o co najmniej dwóch rodzajach reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawo budowlane "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę jako że są to obiekty budowlane nie wymienione w art. 29-31 ww. ustawy i na co wskazuje art. 28 ust. 1 ww. ustawy. Do drugiej grupy wymagającej jedynie zgłoszenia zalicza się tablice i urządzenia reklamowe instalowane na obiektach budowlanych, jak również te wolnostojące, ale niezwiązane trwale z gruntem - art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 września 2009 r., - II OSK 1361/08, z dnia 3 września 2009 r. - II OSK 1331/08, z dnia 25 sierpnia 2009 r., - II OSK 1293/08).

W okolicznościach niniejszej sprawy i wskazanego wyżej orzecznictwa sądowego nie może budzić wątpliwości to, że realizacja inwestycji objętej zgłoszeniem wymagała pozwolenia na budowę.

Ze znajdującego się w aktach sprawy treści zgłoszenia wynika, że inwestycja objęta zgłoszeniem instalacji tablicy reklamowej ma polegać "na montażu tablicy reklamowej o wymiarach ekspozycji 10,7 x 12, 7 m wraz z oświetleniem lampami metahalogenowymi. Z załączonych do przedmiotowego zgłoszenia dokumentów wynika, że podstawa projektowanego fundamentu wynosi ok. 12,5 m x 1,7 m, zaś jego wysokość –ok. 1 m. Konstrukcja przedmiotowej budowli, tworzącej rodzaj kratowniczej struktury przestrzennej składa się poza ww. fundamentem, m.in. z elementów pionowych, poziomych.

W ocenie Sądu, objęta zgłoszeniem tablica reklamowa o wskazanych powyżej parametrach, posadowiona na fundamencie, nie stanowi instalacji urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Parametry techniczne projektowanej tablicy reklamowej, jej wielkość i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwalają na uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji. Wielkość urządzenia reklamowego, jak i sposób związania z gruntem, świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wskazać należy, iż wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa stanowią wyznacznik tego, czy dany obiekt może być uznany za obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie związany trwale z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. W niniejszej sprawie organ uznał, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce, czy zniszczenie przy działaniu czynników atmosferycznych, sił przyrody. Stwierdził, że zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie z gruntem projektowanej konstrukcji, a tak projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Także sposób posadowienia przedmiotowej konstrukcji świadczy o tym, że nie jest to urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Opis i cechy charakterystyczne projektowanej inwestycji, wskazują także jednoznacznie, że jest to budowla o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Stwierdzić należy, iż organy zasadnie uznały, że przedmiotowe roboty budowlane należy zaliczyć do budowli stanowiącej całość techniczno - użytkową, czyli jako urządzenie reklamowe wolno stojące, trwale związane z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z utrwalonym sądownictwem do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 25.05.2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, NSA z dnia 20.06.2008 r. sygn. akt II OSK 680/07).

Słusznie zatem organy stwierdziły, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem zgoda na realizację przedmiotowej inwestycji objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, w trybie art. 28 Prawa budowlanego.

Wobec prawidłowej oceny zgłoszenia robót budowlanych i ustalenia, iż zgoda na realizację przedmiotowej inwestycji objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę prawidłowo organ wniósł sprzeciw do zgłoszonego zamiaru przystąpienia do robót budowlanych.

Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad zawartych w art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku