Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 503/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 4,  art. 58  par. 1  pkt 1,  art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza [...] postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 kwietnia 2011r. F. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza [...]. W skardze zawarty został wniosek o zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Jak wynika z akt sprawy, skarga złożona przez F. S. dotyczy uchwały, podjętej przez Radę Miejską w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza [...], w związku z nieudzieleniem przez ten organ odpowiedzi na pisma skarżącego a także działania podjęte przez Burmistrza w sprawie drogi gminnej w [...]. Uchwała będąca przedmiotem niniejszej skargi, podjęta została zatem w konsekwencji rozpatrzenia przez Radę Miejską w [...] skargi powszechnej, wniesionej przez F. S. w trybie regulowanym przepisami działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski".

Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych, tryb "ogólnoskargowy" jest postępowaniem jednoinstancyjnym, zakończenie którego poprzez zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie stwarza możliwości uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Innymi słowy w przypadku wniesienia skargi powszechnej nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, nie wszczyna się także postępowania odwoławczego. Regulacja taka dotyczy również przypadków, w których zawiadomienie o załatwieniu sprawy przyjmuje postać uchwały organu rady gminy, czy też jak w omawianym przypadku rady miasta ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli sądów administracyjnych ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, LEX nr 295005).

Wskazać należy ponadto, że orzecznictwo zwraca uwagę na to, że uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie działu VIII kpa (art. 227 i nast.) są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia sprawy, jak czynności innych organów wymienionych w tym dziale (art. 229 k.p.a.), które nie podejmują uchwał w ramach przypisanych sobie prawnych form działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mowa w dziale VIII kpa, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów (post. NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy

Prawo o postępowaniu przed sądami, ze względu na niewłaściwość, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Zgodnie z treścią art. 247 ww. ustawy., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym.

Z tego względu Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.