Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 349/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 13 ust. 1, 2 i 4,  par. 57 i 60
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 września 2008r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 maja 2008r. znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji Starosty z dnia 7 marca 2008r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. J. pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowo - mieszkalnego z uwzględnieniem stanu istniejącego wraz z przyłączem kanalizacyjnym na działce nr 191, położonej przy ul. [...] nr 13 w [...], na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie i wskazał, że K. J. zrealizował już na położonej w [...] przy ul. [...] nr 191 inwestycję polegającą na budowie piwnicy i parteru budynku na podstawie projektu zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia 25 lipca 2005r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia 7 października 2005r. Decyzje te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt [...]. Rozpatrując ponownie sprawę Starosta decyzją z dnia 17 maja 2007r., utrzymaną w mocy przez Wojewodę, odmówił K. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku na działce nr 191 położonej przy ul. [...] w [...]. Także w postępowaniu zakończonym wydaniem w dniu 31 grudnia 2007r. decyzji Starosta odmówił w/w inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę.

W dniu 22 stycznia 2008r. K. J. złożył w Starostwie Powiatowym

kolejny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowo -mieszkalnego z uwzględnieniem stanu istniejącego, wraz z przyłączem kanalizacyjnym, na działce nr 191 położonej przy ul. [...] w [...]. Do wniosku dołączył: decyzję Burmistrza Miasta z dnia 8 czerwca 2004r.

o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji, oświadczenie o prawie dysponowania działką nr 191 na cele budowlane oraz projekt budowlany zawierający: projekt zagospodarowania terenu z uwzględnieniem stanu istniejącego, projekt architektoniczny budynku z uwzględnieniem stanu istniejącego, projekt konstrukcyjny budynku z uwzględnieniem stanu istniejącego, projekt instalacji sanitarnych: wody ciepłej i zimnej, kanalizacji sanitarnej, kotłowni, instalacji co oraz przyłącza do istniejącej studzienki rewizyjnej, projekt instalacji elektrycznych oraz inwentaryzację stanu istniejącego budynku.

Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie B. P., właścicielka działki sąsiadującej, wniosła uwagi dotyczące projektu budowlanego

kwestionując w szczególności poprawność wykonania analizy naturalnego oświetlenia pomieszczeń znajdujących się w jej budynku, po wybudowaniu oficyny na działce inwestora. Nadto podniosła, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] "oficyna nie jest zabudową śródmiejską uzupełniającą wzdłuż ulic i placów", więc nie ma podstaw do skorzystania z przepisu § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto stwierdziła, że inwentaryzacja "stanu istniejącego" została wykonana niepoprawnie, ponieważ poziom stropu nad parterem jest w rzeczywistości wyższy

o 60 cm od wskazanego w inwentaryzacji i podniosła, że ta nieścisłość ma wpływ na określenie rzeczywistej wysokości przesłaniania wyliczonej w myśl przepisu § 13 w/w rozporządzenia, a więc także na poprawność analizy naturalnego oświetlenia, zawartej w projekcie budowlanym. B. P. zarzuciła również, że

w przedłożonym projekcie budowlanym nieprawidłowo rozwiązano kwestię odprowadzenia wód z terenu działki inwestora. Do pisma załączyła wykonane przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia opracowanie zatytułowane "Analiza odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwiająca naturalne oświetlenie tych pomieszczeń". Z tego opracowania, zdaniem B. P., miało wynikać, że projekt budowlany oficyny na działce inwestora jest niezgodny z przepisem § 13 rozporządzenia.

Starosta decyzją z dnia 7 marca 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. J. pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowo - mieszkalnego, z uwzględnieniem stanu istniejącego, wraz

z przyłączem kanalizacyjnym.

Od decyzji tej odwołała się B. P. zarzucając, że zawarta

w projekcie budowlanym analiza, dotycząca naturalnego oświetlenia pomieszczeń usytuowanych w budynku frontowym na jej działce, jest wykonana nieprawidłowo, ponieważ uwzględniono dwie wysokości przesłaniania: inną dla parteru przesłanianego budynku i inną dla piętra. Wskazała, że w decyzji nie podano wysokości oficyny na działce inwestora mimo, że szczegółowo wymieniono wiele innych parametrów budynku. Powtórzyła zarzuty dotyczące inwentaryzacji "stanu istniejącego" oficyny. Ponadto wskazała, że przedstawiony w projekcie budowlanym sposób odprowadzenia wód opadowych z dziedzińca wewnętrznego na działce inwestora jest niezgodny z decyzją Burmistrza z dnia 8 czerwca 2004r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że na terenie, na którym realizowana jest przedmiotowa inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, więc sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji zostały określone w drodze decyzji Burmistrza Miasta z dnia 8 czerwca 2004r. W decyzji tej wskazano, że wysokość planowanej zabudowy winna nawiązywać do istniejącego obiektu na posesji [...] 11 i nie powinna przekraczać dwóch kondygnacji nadziemnych oraz wysokości poziomu kalenicy dachu budynku na działce nr 72/2. Także położenie poziomu parteru nowego budynku oraz nachylenie połaci dachowych ma nawiązywać do zastosowanych w budynku frontowym na posesji [...] 11.

W decyzji tej wskazano również obowiązującą linię zabudowy wyznaczoną przez lica ścian zewnętrznych istniejących budynków na posesjach [...] 9,11 i 15.

Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany inwestycji spełnia wszystkie warunki, a także szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz funkcji i cech zabudowy, określone w decyzji z dnia 8 czerwca 2004r. o warunkach zabudowy, zaś projektowany obiekt jest usytuowany w liniach rozgraniczających teren inwestycji, oznaczonych literami A, B, C, D w załączniku graficznym do powyższej decyzji. Nadto organ odwoławczy podał, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu

o oddziaływaniu na środowisko, i nie wymaga przeprowadzenia postępowania

w sprawie ochrony środowiska. Podkreślił, że uprawniony projektant w części opisowej projektu architektoniczno – budowlanego stwierdził, że budynek kamienicy frontowej w swych gabarytach nawiązuje do istniejącego obiektu na działce sąsiedniej od strony zachodniej. Z kolei Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 25 lutego 2008r. uzgodnił przedmiotowy projekt budowlany, co jest szczególnie istotne z uwagi na położenie obiektu w granicach strefy ochrony konserwatorskiej XIII-XVIII- wiecznego układu urbanistycznego. Organ II instancji dodał, że sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu

z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu budowlanego, a w szczególności z projektu zagospodarowania terenu

i z inwentaryzacji wynika, że będący przedmiotem inwestycji budynek składa się

z budynku frontowego i oficyny. Budynek frontowy usytuowany został ścianą południową w linii zabudowy ulicy [...], a ścianą zachodnią, będącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, w granicy z działką nr 72/2, jako dobudowany do budynku frontowego B. P. Od strony wschodniej na sąsiedniej działce nr 74, w linii zabudowy ul. [...], znajduje się parterowy, murowany budynek usługowo - mieszkalny, obecnie niezamieszkały. Budynek ten jest częścią parterowego budynku usytuowanego na działkach nr 191 i nr 74 w linii zabudowy ul. [...], posiadającego w środkowej części bramę przejazdową przedzieloną granicą między tymi działkami. Część tego obiektu położona na działce nr 191 została wyburzona na podstawie decyzji Starosty z dnia 25 lipca 2005r. Projektowany budynek graniczy z przestrzenią bramową bramy przejazdowej. Od strony północnej, tj. od strony podwórza, zaprojektowano oficynę, która powiązana jest konstrukcyjnie z budynkiem frontowym. Oficyna ta usytuowana została ścianami zachodnią i północną (ściany oddzielenia przeciwpożarowego) w granicy z działkami nr 72/2 i nr 73, a ścianą zachodnią (z otworami okiennymi i drzwiowymi) w odległości 4,20 m - 2,95 m od granicy z działką nr 74.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Starosta po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury w dniu 8 czerwca 2005r., postanowieniem z dnia 22 czerwca 2005r. udzielił K. J. zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie dopuszczenia projektowanej budowy ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 2,65 m do 4,00 m od granicy z działką budowlaną nr 74. Zgodność projektu budowlanego

z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, zawartymi w rozdziale 7 w/w rozporządzenia potwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w uzgodnieniu z dnia 16 stycznia 2008r. Z kolei zgodność projektu z przepisami § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącymi naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych w budynku znajdującym się na działce B. P. oraz czasu nasłonecznienia tych pomieszczeń, wykazał projektant.

Ponadto Wojewoda wskazał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest kompletny (składa się z projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno - budowlanego oraz z inwentaryzacji stanu istniejącego na działce inwestora), zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz komplet uzgodnień. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnym na dzień wykonywania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie

z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń po wybudowaniu oficyny, organ odwoławczy stwierdził, że

z porównania analizy zawartej w projekcie budowlanym i analizy przedłożonej przez B. P. wynika, że autor projektu budowlanego zastosował do obliczeń przepis § 13 ust. 4 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pozwalający na zmniejszenie (nie więcej niż o połowę) odległości, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, uznając, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej. Natomiast autorzy analizy przedłożonej przez B. P. w swoich obliczeniach nie zastosowali tego przepisu. Zatem w sprawie rozstrzygającą jest zasadność zastosowania przepisu § 13 ust. 4 rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że sporna inwestycja usytuowana jest w zabudowie śródmiejskiej i podkreślił, że według literatury oficyna jest integralną częścią budynku frontowego, a ponieważ

w analizowanym przypadku część frontowa obiektu oraz oficyna są powiązane konstrukcyjnie i funkcjonalnie, to stanowią jeden budynek w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.

Analiza zapewnienia naturalnego oświetlenia znajdująca się w projekcie budowlanym została wykonana i sprawdzona przez projektantów posiadających stosowne przygotowanie zawodowe, co zostało potwierdzone wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma więc podstaw prawnych do kwestionowania tak sporządzonego dokumentu. Podobnie odnośnie zarzutu o nieprawidłowym wykonaniu inwentaryzacji "stanu istniejącego" oficyny, Wojewoda podkreślił, iż nie ma on podstaw do kwestionowania prawdziwości stwierdzeń zawartych w projekcie budowlanym, gdyż stanowisko projektantów jest dla organów wiążące.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, sprawdzono zgodność projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że w decyzji tej nie określono wysokości przedmiotowej oficyny, a jedynie określono, że wysokość planowanej zabudowy nie powinna przekraczać 2 kondygnacji nadziemnych. Wojewoda podkreślił, że warunek ten został spełniony, gdyż frontowy budynek inwestora zaprojektowany jest jako jednopiętrowy ze strychem / poddaszem nieużytkowym/ zaś oficyna jako budynek parterowy z poddaszem użytkowym.

Odnośnie kwestii dotyczącej ukształtowania dziedzińca wewnętrznego

w sposób zapewniający powierzchniowe odprowadzenie wód opadowych w kierunku ulicy [...] Wojewoda wskazał, że projekt budowlany przewiduje odprowadzenie wód opadowych z połaci dachowych budynku frontowego i oficyny poprzez rury i rynny do przestrzeni przybramowej, stamtąd przez rurę spustową umieszczoną w sieni w kierunku ul. [..], co jest zgodne z decyzją

o warunkach zabudowy z dnia 8 czerwca 2004r. Ponadto w projekcie budowlanym, projektant wyjaśnił, że przyjęto optymalne rozwiązanie dotyczące odprowadzenia wód opadowych z terenu działki, ponieważ wyprofilowanie dziedzińca wewnętrznego w sposób umożliwiający naturalny spływ wód w kierunku ul. [...] wiązałby się ze znacznym podniesieniem terenu działki nr 191. Takie rozwiązanie spowodowałoby zmianę naturalnego spływu wód opadowych i skierowanie ich na teren działek sąsiednich (organ zauważył, że decyzja o warunkach ustala warunki zabudowy dla działki nr 191, natomiast przedmiotowa działka ma wspólny dziedziniec wewnętrzny z działką nr 74, a naturalny spadek terenu jest w stronę ul. [...]), w związku z czym zostałby naruszony przepis § 29 rozporządzenia

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto zgodnie z przepisami § 28 ust. 1 tego rozporządzenia działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, ponieważ w ul. [...] brak jest kanalizacji deszczowej,

w związku z tym działka inwestora nie spełnia tego warunku. Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 29 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W projekcie budowlanym zaprojektowana została

w najniższej części dziedzińca studzienka rewizyjno - rozsączająca, o pojemności zabezpieczającej odbiór wód opadowych z terenu należącego do inwestora,

w okresie dobowym. W przypadku opadów długotrwałych lub przewyższających możliwość retencji, zastosowano pompę wodną awaryjną z odprowadzeniem rurą giętką 0 50 nadmiaru wody do naturalnej zlewni ul. [...]. Takie rozwiązanie spełnia warunki decyzji o warunkach zabudowy.

Nawiązując do uzasadnienia wyroku przedłożonego przez B. P. organ II instancji stwierdził, że dotyczy on innych decyzji i nie ma wpływu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że przedłożona inwentaryzacja jest tożsama z projektem budowlanym w części piwnic

i parteru, zatwierdzonym decyzją Starosty z dnia 25 lipca 2005 r.

W skardze na powyższą decyzję B. P. wniosła o jej zmianę

i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie Wojewodzie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca podniosła te same zarzuty, które podnosiła w toku postępowania administracyjnego, a więc że

- budowana przy granicy z jej działką oficyna nie spełnia warunku określonego w § 13 Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i ograniczy możliwość korzystania z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a znajdujących się w jej budynku głównym, co zostało potwierdzone w załączonych przez nią analizach sporządzonych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia,

- w zatwierdzonym projekcie nie został spełniony warunek dotyczący ukształtowania dziedzińca wewnętrznego, określony w decyzji o warunkach zabudowy.

Zarzut dotyczący zaciemnienia skarżąca dodatkowo uzasadniła tym, że jej zdaniem budowa jest realizowana niezgodnie z zatwierdzonym projektem, albowiem zgodnie z tym projektem górna płaszczyzna stropu nad I kondygnacją naziemną powinna znajdować się na wysokości 2,83 m od jej terenu, a w rzeczywistości znajduje się na wysokości 3,42, w związku z czym dalsza realizacja oficyny zgodnie z projektem spowoduje zwiększenie wysokości oficyny od strony jej działki, co

w jeszcze większym stopniu ograniczy dostęp do światła dziennego w jej budynku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew zawartym w niej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Odnośnie kwestii związanej z zacienieniem pomieszczeń znajdujących się

w budynku skarżącej, to przede wszystkim wskazać należy, iż zatwierdzony projekt budowlany zawiera szczegółową analizę, sporządzoną przez uprawnionego architekta, z której w sposób jednoznaczny wynika, iż odległość budynku oficyny od budynku skarżącej nie narusza obowiązujących w tej materii przepisów,

a w szczególności § 13 ust. 1,2 i 4 oraz § 57 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie szczególnych warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem ( k. 36-37-39 tom I projektu budowlanego ). Skarżąca usiłuje podważyć prawidłowość tej analizy powołując się na przedstawioną przez siebie analizę, a także kwestionując projekt w części, w jakiej opisuje on stan istniejący.

W związku z tym zauważyć należy, iż Wojewoda wyjaśnił, skąd bierze się różnica we wnioskach pomiędzy obu tymi analizami. Mianowicie architekt sporządzający projekt ustalając, czy odległość oficyny od budynku skarżącej nie narusza obowiązujących przepisów w zakresie zacieniania, zastosował przepis § 13 ust. 4 rozporządzenia, zgodnie z którym odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Tymczasem sporządzający analizę na zlecenie skarżącej architekt [...] wskazał, iż w analizie tej nie uwzględniono możliwości zastosowania przepisu § 13 ust. 4 z uwagi na to że "to organ wydający pozwolenie na budowę powinien rozstrzygnąć, czy w danym przypadku możliwe jest zastosowanie pkt 4 § 13". Pozostaje więc do rozważenia, czy prawidłowo organ uznał, że w sprawie może mieć zastosowanie § 13 ust. 4. Jak wynika z decyzji Nr 15/04 z dnia 8 czerwca 2004r. "objęta wnioskiem inwestycja usytuowana jest w ciągu pierzejowej zabudowy śródmiejskiej". Również w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 sierpnia 2004r., utrzymującej w mocy decyzję

o warunkach zabudowy wskazano, iż działka położona jest w ścisłym, usługowo-handlowym centrum miasta [...]. Poza tym okoliczność, że nieruchomość faktycznie znajduje się w zabudowie śródmiejskiej nie jest kwestionowana. Zauważyć należy, iż poczynając od dnia 27 maja 2004r. (data wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 109 za 2004r. poz.1156) zmienił się przepis regulujący kwestię odstępstwa od wymogów określonych wcześniej w ust. 2 § 13

( obecnie ust. 1 tego paragrafu), wcześniej bowiem istniał dodatkowy wymóg, aby budowa była prowadzona w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej wzdłuż ulic

i placów. Skoro obecnie takiego ograniczenia nie ma, prawidłowo organy uznały

w niniejszej sprawie, że może być zastosowany § 13 ust. 4 rozporządzenia.

Podnoszony w skardze, jak i wcześniej w toku postępowania przed organami, zarzut jakoby parter już wybudowanego budynku oficyny był wyższy niż zakłada to projekt oraz, że w związku z tym projekt w części, w jakiej przedstawia stan istniejący jest niezgodny z rzeczywistym stanem, jest zupełnie gołosłowny. Po pierwsze zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt w zakresie, w jakim dotyczy parterowej części oficyny jest taki sam jak projekt zatwierdzony ostateczną decyzją, na podstawie której ta część oficyny została wzniesiona (decyzją uchyloną wyrokiem WSA z dnia21 września 2006r.). Po drugie nie wiadomo na jakiej podstawie skarżąca twierdzi, iż zgodnie z projektem górna płaszczyzna stropu nad I kondygnacją naziemną powinna znajdować się na wysokości 2,83 od jej terenu. Na rozprawie przez sądem obecny pełnomocnik skarżącej nie potrafił wskazać, z jakiej części projektu taka wysokość ma wynikać. Zarzut B. P., iż strop znajdujący się nad parterem oficyny został zbudowany niezgodnie z projektem, a co za tym idzie, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt nie odzwierciedla istniejącego rzeczywistego stanu, najprawdopodobniej wynika z przeoczenia przez skarżącą tego, że zgodnie z projektem wysokość stropu nad parterem w budynku oficyny jest w różnych częściach różna i wynosi 3,40 m w części oficyny przylegającej do budynku frontowego oraz 2,79m w jej dalszej części. Bez względu jednak na to, na jakiej wysokości został zaprojektowany i wybudowany strop nad parterem oficyny, zgodnie z projektem zatwierdzonym zaskarżoną decyzją, na całej długości budynek oficyny ma mieć tę samą wskazaną w projekcie wysokość. Gdyby inwestor w przyszłości realizował inwestycję niezgodnie z tym projektem, na przykład podwyższając budynek, wówczas to do organów nadzoru budowlanego

( inspektora ) będzie należało podjęcie stosownych kroków. Na etapie postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę organ architektoniczno – budowlany nie może zajmować się przyszłą realizacją budowy.

Odnośnie zarzutu, iż w zatwierdzonym projekcie nie został spełniony warunek dotyczący ukształtowania dziedzińca wewnętrznego, określony w decyzji Nr [...] z 8 czerwca 2004r. ( w skardze najprawdopodobniej omyłkowo wskazano rok wydania decyzji na 2007) podnieść należy następujące okoliczności. Faktycznie

w pkt 3 załącznika tekstowego nr 1 do tej decyzji wskazano, że wewnętrzny dziedziniec należy "ukształtować w sposób zapewniający powierzchniowe odprowadzenie wód opadowych w kierunku ulicy [...]". W zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie przewidziano odprowadzenie wód opadowych w taki sposób, że z połaci dachowej budynku frontowego od ulicy [...] wody opadowe będą odprowadzane poprzez rynny i rury spustowe na ul. [...],

z połaci dachowej budynku frontowego od strony podwórka (północnej) poprzez rury

i rynny do przestrzeni przybramowej, a stamtąd poprzez rurę spustową umieszczoną w sieni bezpośrednio na ul. [...], z połaci dachowej budynku oficyny poprzez rury i rynny do przestrzeni przybramowej i stamtąd poprzez rurę spustową umieszczoną w sieni bezpośrednio na ulicę [...], a z terenów nieutwardzonych do studzienki retencyjno – rozsączającej w granicach własności inwestora. Projektant wyjaśnił, iż poziom użytkowy ulicy [...] wynosi 240,48 n.p.m. natomiast poziom najniższej części podwórza jest o 0,9m niższy, w związku

z czym odprowadzenie wód opadowych w sposób naturalny jest niemożliwe. Dlatego też w najniższej części podwórza zaprojektowano usytuowanie studzienki rewizyjno – rozsączającej o pojemności zabezpieczającej odbiór wód opadowych z terenu należącego do właścicielka w okresie dobowym. W przypadku opadów długotrwałych lub przewyższających możliwości retencji zastosowano pompę wodną awaryjną

z odprowadzeniem rurą giętką nadmiaru wody do naturalnej zlewni ul. [...]. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż tego typu rozwiązanie jest optymalne

i faktycznie nie narusza decyzji o warunkach zabudowy. Nie można bowiem literalnie czytać tej decyzji w ten sposób, że przez "kształtowanie dziedzińca" należy rozumieć tylko ukształtowania samego gruntu w sposób umożliwiający naturalny spływ wody do ul. [...]. Takie rozwiązanie pociągałoby za sobą konieczność nawiezienia dużej ilości ziemi, co z kolei mogłoby doprowadzić do zmiany stosunków wodnych na tym terenie ( jak już wspomniano poziom najniższej części podwórza położony jest prawie 1 m niżej niż ulica). W ocenie sądu umieszczenie w dziedzińcu urządzeń odprowadzających wodę z połaci dachowych budynku inwestora i jego działki do ul. Pińczowskiej wyczerpuje zawarty w pkt 3 aneksu do decyzji

o warunkach zabudowy wymóg "ukształtowania dziedzińca" w sposób zapewniający odprowadzenie wód do tej ulicy. Na podkreślenie zasługuje dodatkowo ta okoliczność, że niniejsza sprawa o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę o tyle jest nietypowa, że inwestor rozpoczął budowę na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, w którym to projekcie przyjęto takie właśnie rozwiązanie problemu odprowadzania wód opadowych. Czynność polegająca na kształtowaniu dziedzińca poprzez podwyższenie jego poziomu w taki sposób, aby następnie było możliwe zrobienie odpowiedniego spadku terenu

w kierunku ulicy [...] musiałaby być wykonana przed rozpoczęciem budowy. Przede wszystkim zaś zauważyć należy, iż najistotniejsze z punktu widzenia skarżącej powinno być to, aby wody opadowe z terenu działki inwestora nie spływały na jej nieruchomość, a to przyjęte w zatwierdzonym projekcie rozwiązanie gwarantuje.

Mając powyższe na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a przy jej wydaniu organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).