Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 160/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 4, art. 53 ust. 1, art. 64
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.
article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Olsztyn, dnia 26 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić M. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że M. B. (dalej: "skarżąca") złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w ramach organizowanego przez Zarząd Województwa (dalej: "IZ" lub "organ") konkursu "[...]" przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym w ramach Działania 1.3 "[...]".

Pismem z dnia "[...]" IZ pozostawiła wniosek skarżącej bez rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Z pisma tego oraz z akt sprawy wynika, że 1 października 2020 r. organ zażądał uzupełnienia wniosku, co nastąpiło 9 października 2020 r., ale nie w pełnym, wymaganym przez organ zakresie. Organ ponownie zażądał uzupełnienia wniosku (pismem z 26 października 2020 r.), lecz złożone przez skarżąca uzupełnienie wniosku (data wpływu 3 listopada 2020 r.) także nie zostało uznane za wystarczające. Z pisma z 14 grudnia 2020 r. wynika, że skarżąca nie spełniła warunku formalnego I. "Kompletność wniosku i załączników", co dotyczy kompletności załącznika nr 1 Biznesplan w pkt C.2 "Opis projektu" (nie zachowano spójności opisu spełnienia warunku dotyczącego istotnej zmiany sytuacji ekonomicznej z punktem B.3 Biznesplanu) oraz w pkt C.7 "Zgodność projektu z kryteriami oceny" - nie zachowano spójności opisu kryterium "Odprowadzanie podatku dochodowego na terenie województwa "[...]" w zakresie wskazania właściwego Urzędu Skarbowego z przedłożonymi zeznaniami podatkowymi oraz z zał. dodatkowym nr 1 "Oświadczenie Wnioskodawcy o odprowadzaniu podatku dochodowego. Ponadto nie zachowano kompletności załącznika nr 12 Formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc publiczną związaną z negatywnymi konsekwencjami ekonomicznymi z powodu COVID-19, tj. nie wykazano danych podmiotu powiązanego, wykazanego w Załączniku nr 18 Oświadczenie o spełnianiu kryteriów MSP, a także załącznika nr 18 Oświadczenie o spełnianiu kryteriów MŚP, tj. wykazano powiązanie z firmą A, jednocześnie zaznaczając w punkcie 3 oświadczenia, że jest podmiotem samodzielnym, powodując tym samym niespójność deklarowanych danych. Błędnie wypełniono też załącznik A, w zakresie danych podmiotu powiązanego. W polach dotyczących Danych stosowanych do określenia kategorii MŚP nie wykazano skumulowanych danych Wnioskodawcy wraz z danymi przedsiębiorstwa powiązanego. Zaś w załączniku dodatkowym nr 4 Oświadczenie o otrzymanej pomocy - dokument dotyczący podmiotu powiązanego został wypełniony niezgodnie z Instrukcją wypełniania załączników. Nie wykazano w nim pomocy publicznej udzielonej w związku z COVID-19, która została zaraportowana w ewidencji "[...]", prowadzonej przez UOKiK. Pomoc wykazana w załączniku dotyczy otrzymanej przez podmiot powiązany pomocy de minimis.

Końcowo w piśmie z 14 grudnia 2020 r. poinformowano skarżącą, że warunki formalne w odniesieniu do wniosku o dofinansowanie nie są kryteriami wyboru projektów i że wnioskodawcy w przypadku pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia nie przysługuje protest w rozumieniu art. 53 ustawy wdrożeniowej.

Pomimo pouczenia skarżąca złożyła pismo z dnia 22 grudnia 2020 r., zatytułowane "PROTEST", w którym zarzuciła organowi dokonanie negatywnej oceny wniosku w oparciu o kryteria formalno – merytoryczne obligatoryjne (wskazane w załączniku nr 10 do Regulaminu naboru), a nie formalne (pkt 1-3 załącznika nr 10 do Regulaminu naboru). Skarżąca podniosła, że spełnia wszelkie warunki formalne. Według skarżącej podczas oceny formalnej należy badać jedynie kompletność załączników i wniosku, jego formę i terminowość złożenia, nie można zaś wybiegać ponad ocenę szczegółowo określoną w dokumentacji w zakresie warunków formalnych. Niedopuszczalne jest odrzucenie wniosku już na etapie oceny formalnej ze względu na merytoryczną treść dokumentacji. Podkreślono, że ocena merytoryczna jest dokonywana przez ekspertów mających wiedzę merytoryczną i doświadczenie do pełnienia roli eksperta, natomiast ocena formalna dokonywana jest przez pracowników organu. Pracownicy organu nie mogą dokonywać oceny merytorycznej.

IZ nie uznała ww. pisma skarżącej za protest. Udzieliła na nie odpowiedzi w zaskarżonym do Sądu piśmie z 22 stycznia 2021 r., podtrzymując wcześniejsze stanowisko i wskazując, że § 10 ust. 3 Regulaminu naboru mówi o weryfikacji warunków formalnych przeprowadzanej w oparciu o Listę sprawdzającą (załącznik nr 5 do Regulaminu naboru), zawierającą pytania służące weryfikacji poprawności wniosku. Na tym etapie weryfikowano kompletność, termin i formę wniosku o dofinansowanie i załączników. Według z załącznika nr 10 do Regulaminu ("Karta z definicjami kryteriów wyboru projektów wraz warunkami formalnymi") w ramach warunku formalnego nr 1 "Kompletność wniosku i załączników" - weryfikacji podlega, czy wniosek o dofinansowanie i załączniki są kompletne, spójne i sporządzone zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie i regulaminem konkursu. Powyższy warunek nie został spełniony, dlatego wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia. Według organu spójność informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie z zapisami biznesplanu oraz pozostałych załączników jest jednym z elementów podlegających weryfikacji podczas oceny spełnienia warunków formalnych, co nie stanowi oceny merytorycznej. Organ wskazał, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wypełnienie wniosku w sposób czytelny i kompletny, bez potrzeby sięgania do dodatkowych wyjaśnień czy informacji. Nie jest możliwe domniemywanie intencji wnioskodawcy, w przypadku gdy określone informacje nie są zamieszczone w treści wniosku o dofinansowanie i załącznikach. Wszelkie niejasności, sprzeczności, niespójności czy też brak załączników przemawiają na niekorzyść wnioskodawcy. Każdy wnioskodawca, przystępując do naboru wyraża akceptację dla zasad naboru i w dalszych swych działaniach w postępowaniu naboru, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami naboru, ciąży zawsze na wnioskodawcy.

Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę oznaczoną jako skarga na pozostawienie protestu bez rozpatrzenia. Zażądała w niej stwierdzenia, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było niezasadne i przekazania sprawy organowi do rozpatrzenia, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi powtórzyła wcześniej przedstawione argumenty. Wskazała też, że oceniający zabrali jej możliwość merytorycznego uzupełnienia dokumentacji. Dodała, że pomimo nazwania pisma organu jako "pozostawienie bez rozpatrzenia", organ dokonał jednak oceny warunków formalnych nie z pkt 1 – 3 załącznika nr 10, lecz według kryteriów oceny formalnej wyboru projektów, co narusza § 10 ust. 2 Regulaminu (ocena formalno – merytoryczna zamiast oceny formalnej projektu). Dlatego zdaniem skarżącej możliwe było wniesienie protestu. Skarżąca wskazała też, że organ powinien porównać własne definicje. Czym innym są, według Regulaminu, warunki formalne, a czym innym warunki formalne wyboru projektów.

W odpowiedzi na skargę IZ wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art.3 §2 ppsa, w którym wymieniono formy działania administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Według art.3 §3 ppsa sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Ustawą taką jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa").

Na podstawie art.43 ust.1 i ust.2 ustawy wdrożeniowej, w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu, właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Ocena, czy wniosek nie zawiera braków formalnych dokonywana jest przez organ przed poddaniem wniosków ocenie, o której mowa w art. 37 ust. 2, czyli przed dokonaniem oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, dokonywanej – zgodnie z art. 44 ust. 1 – przez komisję oceny projektów. Z treści ustawy wdrożeniowej nie wynika, aby przysługiwał jakikolwiek środek odwoławczy od pisma informującego o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia na wstępnym etapie weryfikacji wymogów formalnych. Środek taki, w formie protestu, przysługuje natomiast od informacji o negatywnej ocenie projektu. Z art.53 ust.1 ustawy wdrożeniowej wynika, że w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny; 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania (art.53 ust.2). Podkreślenia wymaga, że art.53 ust.1 ustawy wdrożeniowej mówi o proteście tylko w odniesieniu do oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym. W art.48 ustawy wdrożeniowej przewidziano także tryb pozakonkursowy wyboru wniosków o dofinansowanie projektu. W takim trybie wnioskodawcy nie przysługuje ani prawo do wniesienia protestu, ani, w dalszej kolejności, skarga do sądu. Bowiem zgodnie z art.61 ust.1 ustawy wdrożeniowej, skarga do sądu administracyjnego. przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art.66 ust.2 pkt 1, co należy odnieść do dokonania przez organ oceny projektu na podstawie kryteriów wyboru projektów. Z kolei wniosek o dofinansowanie złożony w trybie art.10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 694 z późn. zm., dalej: "specustawa") nie jest wnioskiem składanym w trybie konkursowym w znaczeniu ustawy wdrożeniowej. Tryb ten wynika bowiem z odrębnego aktu, tj. specustawy, w niewielkim zakresie odsyłającej do stosowania ustawy wdrożeniowej. Z art.1 ust. 1 i 2 specustawy wynika bowiem, że określa ona szczególne rozwiązania związane z realizacją lub rozliczaniem programów operacyjnych w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 oraz że w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy wdrożeniowej. Specustawa nie przewiduje procedury odwoławczej dla trybu nadzwyczajnego wyboru projektów do dofinansowania. Skoro również ustawa wdrożeniowa nie przewiduje możliwości złożenia protestu, a następnie skargi do sądu dla wszystkich form oceny wniosków o dofinansowanie, a jedynie w odniesieniu do konkursowego trybu oceny projektu, to nie ma podstaw, aby uznać, że procedurę tę można stosować w ramach wyboru do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19, tj. w trybie, o którym mowa w art.10 ust.1 specustawy. Zgodnie z tym przepisem wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym. Warto przy tym zauważyć, że zgodnie z ust.2 tego artykułu wynika, że w trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio. Treść przytoczonych przepisów wskazuje, że do wniosku składanego w omawianym trybie stosuje się jedynie art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej.

Zatem co do zasady w sprawach z wniosków o dofinasowanie projektu składanych w trybie art.10 specustawy wyłączona jest możliwość złożenia protestu, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Już z tej przyczyny skarga nie podlegała rozpatrzeniu, bowiem z akt sprawy wynika, że złożony przez skarżącą wniosek o dofinansowanie procedowany był w trybie nadzwyczajnym w rozumieniu specustawy. Nie ma zatem znaczenia, czy przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia był, jak podnosi organ, brak uzupełnienia braków formalnych, czy też, jak twierdzi skarżąca, dokonano merytorycznej oceny wniosku. Bowiem w żadnym z tych dwóch przypadków przepisy specustawy nie przewidują trybu odwoławczego oraz skargi do sądu administracyjnego.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że brak jest podstaw do rozszerzania możliwości wniesienia protestu, a następnie skargi do sądu administracyjnego na inne, niż wskazane w ustawie ppsa przypadki.

W art.64 ustawy wdrożeniowej zawarte zostało odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ppsa, w tym art.58 §1 pkt 1, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Dlatego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art.58 §1 pkt 1 ppsa.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art.232 §1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.