Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2858/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał następujący stan faktyczny. Prezydent W. decyzją nr [...] z [...] lutego 2010 r. (dalej: "decyzja z [...] lutego 2010 r.") ustalił A.B. oraz J.B. (dalej wspólnie: "Skarżący") wysokość podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] stanowiącej działkę ewid. nr [...] z obrębu 3-07-09 za rok 2010 na kwotę 10.610 zł. Jako podstawę opodatkowania organ przyjął budynki związane z działalnością gospodarczą 468 m2, grunty pod działalność gospodarczą o pow. 768 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 462 i 615 m2.

2. Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Prezydent W. wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją z [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 z późn. zm., dalej: "O.p."). W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że J.B. (dalej: "Podatnik") wykazał w nieprawidłowej wysokości podstawy opodatkowania gruntów, budynków i budowli. Prezydent W. decyzją z [...] września 2015 r. uchylił w całości ostateczną decyzję z [...] lutego 2010 r. i ustalił Skarżącym wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 18.002 zł.

3. Skarżący w odwołaniu podnieśli, że budynki w dniu zakupu (rok 1996) były w stanie pełnej dewastacji i nie nadawały się do jakiegokolwiek użytkowania. Od zakupu główny budynek poddawany był naprawie i kolejne pomieszczenia sukcesywnie przechodziły adaptację. Deklaracje składane były zgodnie z danymi z aktu notarialnego oraz wykazami przedstawianymi przez poprzednich współwłaścicieli. Skarżący wskazali, że na działce znajduje się napowietrzna słupowa stacja transformatorowa, natomiast to Skarżący są obciążeni podatkami jako właściciele gruntu. Skarżący wnieśli o uznanie, że powierzchnia użytkowa budynków związanych z działalnością gospodarczą w roku 2010 wynosiła 513,1 m2. Pozostałych składników wymiaru podatku od nieruchomości nie zakwestionowali.

4. W decyzji z [...] września 2018 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie SKO za nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję należało uznać ujawnienie w wyniku przeprowadzonej kontroli innych podstaw opodatkowania niż te ujęte we wzruszanej decyzji. Zadeklarowane podstawy opodatkowania w zakresie gruntów, budowli oraz budynków nie odpowiadały stanowi faktycznemu z dnia wydania wzruszanej decyzji. W materiale dowodowym dotyczącym podstaw opodatkowania, w oparciu o który orzekł organ podatkowy we wzruszanej decyzji, brak było innych dowodów poza informacjami Podatnika oraz danymi z ewidencji gruntów i kartoteki budynków. W szczególności nie wynikała z nich powierzchnia gruntów związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, powierzchnia użytkowa budynków znajdująca się na opodatkowywanej nieruchomości oraz istnienie budowli.

5. Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo opodatkował grunty zajęte pod działalność gospodarczą o pow. 1.831 m2. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z 14 lipca 2009 r. działka nr [...] położona przy ul. [...] posiadała powierzchnię 1.831 m2 i oznaczona była w ewidencji symbolem "Bi" inne tereny zabudowane. Organ odwoławczy podał, że decyzja z [...] lutego 2010 r. oznaczając opodatkowywaną nieruchomość wskazywała na działkę nr [...] z obrębu [...]. W dniu wydania decyzji działka ewid. nr [...] została podzielona na działki [...]. Działka [...] była współwłasnością Skarżących. Nieścisłości co do adresu oznaczenia nieruchomości nie powodowały wątpliwości co do zakresu opodatkowania wzruszanej decyzji, która obejmowała grunt należący do Skarżących tj. działkę nr ewid. [...] z obrębu [...]. Kontrola wykazała, że cała powierzchnia tej działki zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z wydrukiem z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej Podatnik prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "Realizacja inwestycji" J.B., jako adres głównego miejsca wykonywania działalności wskazał ul. [...]. Taki też adres jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazany był w zaświadczeniu o wpisanie do ewidencji działalności gospodarczej A. W ocenie SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo opodatkował Skarżących od gruntu znajdującego się pod słupem energetycznym, ponieważ w tym postępowaniu opodatkowaniu nie podlegała napowietrzna stacja transformatorowa. Zdaniem organu odwoławczego, Prezydent W. prawidłowo ustalił podstawy opodatkowania budynków: powierzchnię użytkową budynków pozostałych w wielkości 66,05 m2, na którą składała się powierzchnia użytkowa budynku wiaty oraz magazynu, oraz powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 783,90 m2, na którą składała się powierzchnia użytkowa budynku głównego oraz budynku [...]. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z 2010 r. na działce nr [...] położonej przy ul. [...] posadowiony był: budynek handlowo-usługowy o pow. zabudowy 476 m2 (budynek główny) oraz 3 budynki o funkcji inne niemieszkalne o pow. zabudowy 56 m2 (magazyn), 42 m2 (wiata) oraz 25m2 (budynek po [...]). Podczas przeprowadzonej kontroli Podatnik przedłożył inwentaryzacje techniczne budynków znajdujących się na działce nr ewid. [...], zgodnie z którymi powierzchnia użytkowa budynku głównego wynosi 759,2 m2, budynku wiaty - 21,90 m2, budynku magazynu - 44,15 m2 a budynku [...] - 24,70 m2. W opodatkowywanym okresie budynki nie były rozbudowywane. Organ pierwszej instancji uznał, że ze względów technicznych zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006 r., poz. 844, ze zm., dalej: "u.p.o.l.") budynek wiaty oraz budynek magazynu, nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do kwestii opodatkowania budynku głównego SKO uznało, że prawidłowo Prezydent W. opodatkował wykazaną przez Podatnika powierzchnię użytkową 759,2 m2. Okoliczności takie jak użytkowanie tylko części budynku na cele związane z działalnością gospodarczą czy zły stan techniczny części pomieszczeń nie powodowały, że powierzchnie te nie mogły podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem SKO, do takich nieruchomości zaliczone powinny być także te grunty i budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane w całości lub części przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy powodują, że realnie mogą być one wykorzystywane na ten cel. Budynek handlowo-usługowy posiadał takie cechy o czym świadczyła m.in. adaptacja pomieszczeń tego budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc się do opodatkowania budynku [...] SKO wskazało, że użytkowanie go przez poprzedniego właściciela, nie zwalniało Skarżących jako ówczesnych właścicieli z obowiązku podatkowego. Przechodząc do opodatkowania wiaty oraz magazynu SKO wskazało, że ich powierzchnia użytkowa została ustalona w oparciu o oświadczenie Podatnika. Natomiast okoliczność wcześniejszego wykorzystywania budynków na cele gospodarcze oraz ich remontu, by znów pełniły taką rolę przesądzała o tym, że w sprawie nie zaistniały względy techniczne z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powodujące, że nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem SKO w stosunku do nich winna być zastosowana stawka dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie jak w skarżonej decyzji, stawka dla budynków pozostałych. Jednakże organ odwoławczy związany był wymogami z art. 234 O.p. i nie mógł wydać decyzji na niekorzyść Skarżących. Podczas kontroli Podatnik wskazał, że w badanym roku podatkowym istniały na działce budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 3000 zł tj. przyłącza oraz ogrodzenie. Organ pierwszej instancji w skarżonej decyzji ustalając podatek za rok 2010 prawidłowo opodatkował te budowle. W rezultacie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego do opodatkowania za rok 2010 w ocenie SKO przyjąć należało następujące podstawy: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1.831 m2 x 0,77zł/m2 = 1.409,87 zł; budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 783,90 m2 x 20,51zł/m2 = 16.077,79 zł; budynki pozostałe - 66,05 m2 x 6,88 zł/m2 = 454,42 zł; budowle - 3000 zł x 2% - 60 zł. Łączny podatek po zaokrągleniu wyniósł 18.002 zł. SKO wskazało, że wyznaczyło Skarżącym siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. SKO rozstrzygnęło negatywnie wniosek Podatnika o przedłużenie terminu na złożenie wyjaśnień z uwagi na datę wpływu sprawy do organu oraz prośbę organu pierwszej instancji o jej jak najszybsze zakończenie. Skarżący natomiast pisma wyjaśniające sprawę mogli składać już od listopada 2015 r. tj. od czasu kiedy sprawa przesłana została do SKO, o czym ich poinformowano.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji obu instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podnieśli niezgodność decyzji z prawem zarzucając:

– błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na wynik sprawy przez błędne uznanie podstawy wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z 783,90 m2 na 759,50 m2, z uwagi na nieuprawnione doliczenie powierzchni klatek schodowych o pow. 24,40 m2, oraz błędne ustalenie powierzchni gruntów pod działalnością gospodarczą 1.831 m2, podczas gdy pod tą działalnością znajduje się jedynie 768 m2, a pozostałe grunty to 1.063 m2,

– naruszenie art. 121, 122 ,123 § 1 i 200 O.p. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania obywatela do państwa oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału oraz wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, przedwczesnym zakończeniem postępowania oraz złożenia kolejnych wniosków dowodowych,

– naruszenie art. 1 ust. 1a pkt. 3) u.p.o.l. przez przyjęcie, że podstawę opodatkowania stanowi grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.831 m2 i budynki o takim przeznaczeniu o pow. 783,90 m2, podczas gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych w znacznej części, a podstawę opodatkowania winien stanowić jedynie grunt o pow. 768 m2.

7. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

8. Na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2019 r. Podatnik złożył pismo, w którym zawarł rozważania dotyczące kwestii ustalenia powierzchni użytkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W wypadku zaś niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 P.p.s.a. Wobec przedstawionych powyżej kryteriów oceny zaskarżonych rozstrzygnięć Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie narusza przepisów prawa. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

10. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2015 r. uchylającą w całości ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za rok 2010 na kwotę 10.610 zł i ustalająca wysokość podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 18 002 zł.

11. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania, które jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Instytucja ta należy do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały wskazane w sposób wyczerpujący w art. 240 O.p. W rozpoznawanej sprawie Prezydent W. wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, opierając się na przesłance wznowieniowej zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. związanej z tym, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania w oparciu o powołany przepis następuje, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące warunki: 1) okoliczności lub dowody mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego (okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę), 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mają wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, a więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części, 3) istniały w dniu wydania decyzji, 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jako przesłankę wznowienia organ wskazał art. 240 § 1 pkt 5 O.p. tj. ujawnienie w czasie przeprowadzonej w dniach 23 kwietnia 2014 r. do 16 maja 2014 r. kontroli, że strona wykazywała nieprawidłowe podstawy opodatkowania dotyczące: gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, aktualnej powierzchni użytkowej budynków oraz istnienia budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przypomnieć bowiem należy, że we wzruszanej decyzji ostatecznej z organ pierwszej instancji ustalając wymiar podatku od nieruchomości, oparł się na złożonej przez Skarżącego informacji oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Stwierdzić należy, że ujawnienie w toku kontroli podatkowej nieprawidłowości w deklarowanej podstawie opodatkowania, w tym nieuwzględnienie wartości budowli oraz nieujawnienie aktualnej powierzchni użytkowej budynku, świadczy o wystąpieniu przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przyznać należy, że organ podatkowy zasadnie wyjaśnił, że w badanej sprawie za nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję należy uznać: okoliczność polegającą na ustaleniu powierzchni działki o nr ew. [...] z obrębu [...] zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej w wielkości 1831 m2; istnienie na przedmiotowej działce budynków zwianych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 783,9 m2 oraz budynków pozostałych o powierzchni użytkowej 66,05 m2, istnienie na ww. działce budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 3000 zł - zamiast zdeklarowanych i ujętych we wzruszanej decyzji podstaw podatkowych w wielkościach: budynki związane z działalnością gospodarczą 468 m2, zadeklarowanych pod działalność gospodarczą o powierzchni 768 m2 oraz gruntów pozostałych o powierzchni 462 m2 i 615 m2.

12. Sąd na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodził się z organami podatkowymi, że zadeklarowane przez Skarżącego podstawy opodatkowania w zakresie gruntów, budowli oraz budynków nie odpowiadały stanowi faktycznemu z dnia wydania wzruszanej decyzji. Wyżej wskazane okoliczności niewątpliwie mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego i nie były one znane organowi który wydawał decyzję. W szczególności ze znajdujących się w aktach sprawy pierwotnych dokumentów, nie wynikała powierzchnia gruntów związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, powierzchnia użytkowa budynków znajdująca się na opodatkowywanej nieruchomości oraz istnienie budowli. Niewątpliwie ww. okoliczności są istotne dla sprawy, tzn. mają wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, a więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części oraz istniały w dniu wydania decyzji. Zatem w ocenie Sądu, słusznie organy podatkowe przyjęły, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

13. Odnosząc się na wstępie do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów dotyczących postępowania dowodowego oraz naruszenia prawa podatnika do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu Sąd wskazuje, że co do zasady art. 122 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje jednakże pogląd, że nałożony na organy podatkowe wskazanym przepisem obowiązek nie oznacza, że ciężar dowodu czy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym. Organ podatkowy ma inicjatywę w zbieraniu dowodów i wyjaśnieniu stanu faktycznego, a temu celowi służy m.in. instytucja wezwania strony lub innej osoby do złożenia wyjaśnień niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego. Zaakcentować wypada obowiązek współdziałania podatnika w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, gdyż szereg informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy posiada sam podatnik. Na aprobatę zasługuje pogląd, że fakt, że organ podatkowy jako gospodarz postępowania ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, nie zwalnia strony postępowania od obowiązku złożenia i przekazania na żądanie organu informacji istotnych dla sprawy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 479/08 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2009 r.. sygn. akt I SA/Rz 423/09).

14. Z akt sprawy wynikało, że organ podatkowy pierwszej instancji w dniu [...] maja 2015 r. przy udziale Skarżącego dokonał oględzin przedmiotowej nieruchomości, które zostały zakończone protokołem z oględzin (vide karta akt administracyjnych nr 318). Z akt sprawy wynikało nadto, że Skarżący przedstawił szereg pism wraz z dokumentami dotyczącymi kwestii związanej z pracami adaptacyjnymi budynków należących do niego. W sposób aktywny współdziałał z organami podatkowymi przedstawiając swoje stanowisko w sprawie oraz dowody w postaci zdjęć i dokumentów dotyczących prac remontowych. Mimo stosownego pouczenia w doręczonym mu protokole z oględzin, którego ustalenia stały się podstawą zmiany uprzednich decyzji wymiarowych nie wniósł formalnie zastrzeżeń lub wyjaśnień do sporządzonego protokołu w trybie art. 291 § 1 O.p. Natomiast w aktach sprawy (karta akt administracyjnych nr 141) znajdują się wyjaśnienia Skarżącego wraz z jego merytorycznym stanowiskiem. W aktach sprawy znajduje się także postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydane w trybie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. o wyznaczeniu Skarżącemu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Skarżący nie odniósł się do przedmiotowego postanowienia. Natomiast pismem procesowym z dnia 19 października 2015 r. ponownie przedstawił swoje rację załączając wyjaśnienia wraz z kopiami zdjęć obiektów budowlanych. Warte podkreślenia jest także to, że organ wyższego stopnia pismem z dnia 4 września 2018 r. ponownie umożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się w trybie art. 200 § 1 O.p. co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zestawienia powyższych działań organów podatkowych w ocenie Sądu świadczy, że zarzut naruszenie art. 121, art. 122 , art. 123 § 1 i art. 200 O.p. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania obywatela do państwa oraz uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału oraz wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, przedwczesnym zakończeniem postępowania oraz złożenia kolejnych wniosków dowodowych - nie zasługiwał na uwzględnienie. Potwierdzić należy, że w aktach sprawy znajduje się wniosek Skarżącego o przedłużenie terminu na złożenia wyjaśnień do dnia 31 października 2018 r. Fakt braku zgody organu na taki wniosek nie stanowi naruszenia prawa, gdyż po pierwsze brak jest przepisu prawa wskazującego na możliwość modyfikacji terminu wskazanego w art. 200 § 1 O.p. Po drugie organ odwoławczy dysponował przedłożonymi przez Skarżącego obszernymi wyjaśnieniami w sprawie. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji w toku postępowania podatkowego wbrew zarzutom skargi zapewniły Skarżącemu czynny udziału strony w postępowaniu.

15. Sąd wskazuje, że pomijając przedstawione przez Skarżącego stanowisko organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcia na danych wynikających z przeprowadzonych oględzin w przedmiotowej sprawie i utrwalonych w szczegółowym protokole z dokonanej czynności. W ocenie Sądu w tym zakresie nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów zgodnie z zasadą określoną w art. 191 O.p. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęta w tym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy. Innymi słowy w razie sprzeczności występujących w materiale dowodowym, dla potrzeb ustaleń faktycznych organ może wybrać jedno ze źródeł dowodowych pod warunkiem, że przekonująco to uzasadni, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1628/14, publ. CBOSA). Ponadto zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W ocenie Sądu oparcie się na dowodzie z oględzin w zestawieniu z danymi znajdującymi się w ewidencji gruntów i budynków było wystarczające dla określenia prawidłowej podstawy opodatkowania. W opinii Sądu, argumentacja Strony skarżącej ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. Zdaniem Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

16. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na wynik sprawy przez błędne uznanie podstawy wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z 783,90 m2 na 759,50 m2, z uwagi na nieuprawnione doliczenie powierzchni klatek schodowych o pow. 24,40 m2, oraz błędne ustalenie powierzchni gruntów pod działalnością gospodarczą 1.831 m2, podczas gdy pod tą działalnością znajduje się jedynie 768 m2, a pozostałe grunty to 1.063 m2, Sąd uznał, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Także zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia art. 1 ust. 1a pkt. 3) u.p.o.l. przez przyjęcie, że podstawę opodatkowania stanowi grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.831 m2 i budynki o takim przeznaczeniu o pow. 783,90 m2, podczas gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych w znacznej części, a podstawę opodatkowania winien stanowić jedynie grunt o pow. 768 m2 – Sąd uznał za nietrafione.

17. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów [por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 ]. Od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13. Ewidencja zawiera bowiem dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku [por. wyrok NSA z 01 marca 2018 r., II FSK 458/16]. Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się, że biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 P.g.k., organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Odnośnie opodatkowania gruntu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że w pierwotnej decyzji Prezydent W. opodatkował: grunty pod działalność gospodarczą o powierzchni 768 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 462 i 615 m2. Jak wynikało z wypisu rejestru gruntów z dnia 14 lipca 2009 r. przedmiotowa działka nr [...] położona przy ul. [...] posiadała powierzchnię 1831 m2 i oznaczona była w ewidencji symbolem "Bi" - inne tereny zabudowane. Przeprowadzona kontrola wykazała i cała powierzchnia działki o nr ew. [...], zajęta była na prowadzenie działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynikało, że zgodnie z wydrukiem z Centralnej Ewidencji informacji o Działalności Gospodarczej Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "Realizacja inwestycji" J.B., jako adres głównego miejsca wykonywania działalności wskazał ul. [...]. Taki też adres jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazany jest w zaświadczeniu o wpisanie do ewidencji działalności gospodarczej A. Tym samym słusznie organ podatkowy w skarżonej decyzji ustalając podatek opodatkował grunty zajęte pod działalność gospodarczą w wielkości 1 831 m2.

18. Odnosząc się do zarzutu zawartego w uzasadnieniu skargi odnośnie kwestii opodatkowania słupa energetycznego, Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły do opodatkowania grunty znajdujące się pod słupem. Organy podatkowe nie opodatkowały budowli w postaci napowietrznej stacji transformatorowej. Podnieść należy, że kwestie rozliczeń odnośnie opodatkowania gruntu pod budowlą nienależącą do Skarżącego powinny być przedmiotem porozumienia stron z właściwymi podmiotami których własnością jest ta budowla. Kwestia ewentualnej służebności, czy też wynagrodzenia z tego tytułu pozostają poza niniejszą sprawą z zakresu podatku od nieruchomości.

19. W zakresie opodatkowania budynków Sąd wskazuje, że wbrew zarzutom skargi ustalenia organów podatkowych w tej kwestii znajdują potwierdzenie w dowodzie z przeprowadzonych oględzin, który słusznie uznawany jest za obiektywne źródło informacji o podstawach opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z akt sprawy wynikało, że organy podatkowe przyjęły do opodatkowania budynki związane z działalnością gospodarczą o wielkości 783,90 m2 oraz budynki pozostałe 66,05 m2. Z wypisu rejestru gruntów z roku 2010 na działce nr [...] położonej przy ul. [...] posadowiony był: budynek handlowo-usługowy o powierzchni zabudowy 476 m2 (budynek główny) oraz 3 budynki o funkcji inne niemieszkalne o powierzchni zabudowy 56 m2 (magazyn), 42 m2 (wiata) oraz 25m2 (budynek po [...]). Z akt sprawy wynikało, że podczas przeprowadzonej kontroli Skarżący przedłożył inwentaryzację techniczną budynków znajdujących się na działce nr ewid. [...]. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że powierzchnia użytkowa budynku głównego wynosi 759,2 m2, budynku wiaty wynosi 21,90 m2, budynku magazynu wynosi 44,15 m2 oraz budynek [...] wynosi 24,70 m2. W opodatkowywanym okresie, zgodnie z twierdzeniami Strony, budynki nie były rozbudowywane.

20. Organy obu instancji zgodziły się ze Skarżącym, że ze względów technicznych zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. budynek wiaty oraz budynek magazynu, nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ wobec powierzchni użytkowej w wielkości 66,05 m2 zastosował stawki dla budynków pozostałych.

21. Odnośnie budynku głównego, Skarżący podnosi, że wymagał stałego remontu i napraw aby można było użytkować go na cele związane z działalnością gospodarczą. Dlatego też w roku 2010 nie wszystkie pomieszczenia nadawały do użytkowania i stopniowo były adaptowane. W tym zakresie Skarżący powołał się na wyłączenie z opodatkowania "ze względów technicznych". Odnośnie budynku [...], zgodnie z wyjaśnieniami Strony, był on użytkowany przez poprzedniego właściciela i użytkowany do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd po zbadaniu akt sprawy zgodził się z organami podatkowymi, że prawidłowo przyjęły do opodatkowania wykazaną przez Skarżącego powierzchnię użytkową ww. budynku w wielkości 759,2 m2. Okoliczność, że tylko część ww. budynku była użytkowana na cele związane z prowadzoną działalnością ani wskazywany stan techniczny części pomieszczeń w budynku nie powoduje, że powierzchnie nieużytkowane czy w złym stanie technicznym nie podlegają opodatkowaniu stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzaniem działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - zaliczone powinny być także te grunty i budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane w całości lub części przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy powodują, że realnie mogą być one wykorzystywane na ten cel. Niewątpliwie budynek handlowo- usługowy posiada takie cechy o czym świadczy między innymi adaptacja pomieszczeń tego budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

22. Co do kwestii złego stanu technicznego niektórych pomieszczeń w budynku głównym, Sąd wskazuje, że zgodnie z twierdzeniami Strony, pomieszczenia te sukcesywnie były remontowane i adaptowane na potrzeby prowadzonej działalności (od roku 2010 do 2014). Podnieść należy, że przez użyte w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku. Słuszne jest także stanowisko, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Zatem stan techniczny obiektu musi mieć charakter trwały, nieprzemijający. Natomiast adaptacja, remonty budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowią jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności.

23. Odnosząc się natomiast do opodatkowania budynku [...], wykazywana przez Stronę okoliczność, że był on użytkowany przez poprzedniego właściciela, nie zwalnia właściciela z obowiązku podatkowego. Stosownie bowiem do obowiązującego w roku podatkowym art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Tym samym słusznie organy podatkowe opodatkowały powierzchnię użytkową ww. budynku jako budynku związanego z prowadzaniem działalności gospodarczej. Kolegium zauważa, że według twierdzeń Strony, powyższe budynki były użytkowane przez poprzedniego właściciela jako galwanizernia oraz lakiernia. Zatem były wykorzystywane w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą i jako takie powinny być opodatkowane stawkę jak budynki wykorzystywane w działalności gospodarczej. W omawianym roku podatkowym ich stan techniczny był zły. Z akt wynika także (karta akt administracyjnych nr 109), że Skarżący wystąpili ze zgłoszeniem w sprawie naprawy dachu na ww. budynkach Zatem rozpoczęto prace remontowe ww. budynków. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w sprawie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit, b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

24. Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względy techniczne", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, wobec tego należy przyjąć rozumienie tego pojęcia z języka potocznego i pomocniczo z prawa budowlanego. W powyższym przepisie ustawodawca użył zwrotu, że nieruchomość "nie jest i nie może" być wykorzystywana do działalności gospodarczej i wymaga spełnienia obu przesłanek łącznie. Taka formuła oznacza, że z woli ustawodawcy niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały, a więc nie tylko nie może on być wykorzystywany obecnie, ale również potencjalnie w przyszłości. Względy techniczne muszą wykluczać możliwość użycia budynku, gruntu, budowli do celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2015 r. II FSK 1972/13, z dnia 17 marca 2009r., II FSK 1786/07, z dnia 7 grudnia 2012 r., II FSK 747/11, z dnia 20 grudnia 2012 r., II FSK 1877/11, z dnia 19 lipca 2013 r., II FSK 2188/11, z dnia 19 września 2014 r., II FSK 2361/12). Stan obiektywny to taki, który uniemożliwia prowadzenie w budynku działalności bez względu na zachowanie podatnika, np. w sytuacji w której w danym roku stan techniczny uniemożliwia użytkowanie budynku, ale gdyby podjąć się remontu, to możliwe byłoby przywrócenie budynku do jego użytkowania. Przyczyna zaistnienia stanu technicznego, uniemożliwiającego korzystanie z przedmiotu opodatkowanie nie jest prawnie znacząca ( zob. wyrok NSA z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt II FSK 1972/13, W.Morawski [w:] Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz pod red. W.Morawskiego, Gdańsk 2009, s. 130-131). Wbrew stanowisku Skarżącego, dla przyjęcia stanu technicznego wyłączającego budynek z działalności gospodarczej nie jest wystarczające stwierdzenie, że taki stan istnieje w danej chwili, gdyż, jak to wskazano wcześniej, chodzi o stan trwały i nieodwracalny. Względy finansowe, ekonomiczne czy technologiczne, nie mają tu znaczenia, i jeśli podatnik chce uniknąć opodatkowania ze względów technicznych winien przedsięwziąć kroki do fizycznej ich likwidacji. Jak podkreślił NSA w jednym z orzeczeń, które wpisuje się w ukształtowaną już linię orzeczniczą sądów administracyjnych, przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości (zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r. II FSK 3337/13). Z tych też względów subiektywna ocena Skarżącego, który sam ustalał, które pomieszczenia lub budynki nie są wykorzystywane w danym roku przy działalności gospodarczej nie mogła być brana po uwagę. Brak było zatem podstaw do przyjmowania jako podstawy opodatkowania powierzchni budynków wykazanych przez Stronę w pismach procesowych.

25. Odnośnie opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Sąd uznał, że rację mają organy podatkowe, że nie były one uprzednio opodatkowane. Z akt sprawy wynikało, że podczas przeprowadzonej kontroli, w piśmie z dnia 5 czerwca 2015 r. Skarżący wskazał, że w przedmiotowym roku podatkowym istniały na ww. działce budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 3000 zł - tj. przyłącza oraz ogrodzenie - 500 zł. Jak wskazano powyżej, ww. okoliczność uznać należy za jako nową nieznaną organowi okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania. Tym samym organy podatkowe zmieniając pierwotne decyzji i ustalając podatek za rok 2010 opodatkowały budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 3 000 zł za cały rok podatkowy.

26. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego ustalenia powierzchni użytkowej, z uwagi na nieuprawnione doliczenie powierzchni klatek schodowych o pow. 24,40 m2 Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że wskazane w protokole oględzin pomieszczenia P9, P-15 oraz 1/6 nie stanowią klatek schodowych i organy właściwie zaliczyły powierzchnię tych pomieszczeń do powierzchni użytkowej budynku. Z akt sprawy wynikało, również, że Skarżący w toku postępowań, sam wliczał powierzchnie ww. pomieszczeń do powierzchni użytkowej.

27. Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

28. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

29.