Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 865/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 4 ust. 1 lit. c, art. 32 ust. 2
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 pkt 77 preambuły, art. 24 ust. 1
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy wydaną wobec M. W. (dalej także: "Wnioskodawczyni", "Strona", Skarżąca") decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] i Miasta K. z siedzibą w K. z dnia [...] maja 2020 r.,

nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 z sankcjami.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 – dalej "K.p.a."), w związku z art. 7, art. 8, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1341 – dalej "ustawa o płatnościach"), § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. 2015 poz. 351 ze zm. – dalej "rozporządzenie p.p.b."), art. 19a ust. 1, art. 23 ust. 2, art. 26 ust. 2, art. 28 ust. 1 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz.UE.L.181.48 ze zm. – dalej "rozporządzenie nr 640/2014"), art. 44 ust. 1 akapit 2, art. 46 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz.UE.L.347.608 ze zm. – dalej: "rozporządzenie nr 1307/2013"), w następującym stanie sprawy.

W dniu 28 marca 2019 roku, poprzez aplikację e-WniosekPlus, M. W. złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 rok, deklarując do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 90,00 ha. Wnioskodawczyni wystąpiła o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej oraz płatności dla młodych rolników. W dniach 29 marca 2019 r. i 28 maja 2019 r. wpłynęły zmiany do ww. wniosku. W ostatniej z nich Strona zwiększyła deklarowaną powierzchnię o 167,53 ha, wobec czego łączna powierzchnia deklarowana wyniosła 257,53 ha.

W dniach 7-13 lutego 2020 r. w gospodarstwie Wnioskodawczyni przeprowadzono kontrolę gospodarstwa metodą inspekcji terenowej. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono na działkach rolnych A/A1/A2/A3 i H/H1/H2 brak zabiegów agrotechnicznych w roku 2019 oraz występowanie 4-5-letnich samosiejek sosny i przypisano dla tych działek kod nieprawidłowości DR 14 ("Na całej działce stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów."). Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzony został raport o nr dok. [...], do którego załączniki stanowią szkice z pomiaru działek rolnych z oznaczeniem miejsc wykonania fotografii terenu oraz dokumentacja fotograficzna. Raport został wysłany Stronie w dniu 1 kwietnia 2020 r.

W dniu 16 kwietnia 2020 r. wpłynęły zastrzeżenia Strony, co do wyników z czynności kontrolnych. W treści zastrzeżeń Strona wskazała, że na działkach z kodem DR14 został wykonany zabieg agrotechnicznych w postaci koszenia traw na ugorze. Z uwagi na znajdujące się kamienie na niektórych częściach gruntów rolnych, urządzenie do koszenia zostało ustawione wyżej, aby uniknąć uszkodzenia maszyny, w przypadku najechania na kamienie podczas koszenia.

W dniu 20 kwietnia 2020 r. przekazano Stronie odpowiedź na zastrzeżenia do raportu, wskazując na zasadność zastosowania kodu DR14, przy stwierdzeniu braku wykonywania w 2019 r. koszenia czy innych zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się chwastów oraz występowanie licznych kilkuletnich samosiejek drzew (głównie sosny), co również wskazuje na zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na tym terenie. Wraz z odpowiedzią przesłano Stronie szkice działek A/A1/A2/A3 i H/H1/H2.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu [...] maja 2020 r. wydał opisaną na wstępie decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019, w której:

1) odmówił Stronie przyznania:

- jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych,

- płatności za zazielenienie;

2) przyznał Stronie:

- płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego,

- płatność dla młodych rolników w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego,

- kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zadeklarowana powierzchnia we wniosku jest o 172,28 ha większa od powierzchni kwalifikowalnej w danym roku do płatności, co wynikało z wykluczenia z płatności działek A/A1/A2/A3 (łączna powierzchnia 108,63 ha) i H/H1/H2 (łączna powierzchnia 63,64 ha) oraz pomniejszenie działki rolnej D (o 0,01 ha).

W dniu 20 maja 2020 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji, wskazując na okoliczności mające świadczyć o wykonaniu wymaganych prac agrotechnicznych. Wnioskodawczyni podniosła w szczególności, że na początku lipca 2019 r. na całym obszarze gruntów rolnych w R. odbyło się koszenie trwa na ugorze. Prace te wykonał mąż Strony – G. W., który - z uwagi na znajdujące się kamienie na niektórych częściach gruntów rolnych, wyżej ustawił urządzenie do koszenia, aby zapobiec ewentualnym uszkodzeniom maszyny; prace odbywały się także w godzinach nocny, co mogło wpłynąć na ich dokładność (pozostawienie nielicznych samosiejek). Strona wskazała także na zły stan gruntów rolnych w R. , który wynikał z zaniedbań podmiotu dzierżawiącego grunty Strony, a który to stan został naprawiony po odzyskaniu ich przez Stronę na mocy zawartej w dniu 27 maja 2019 r. ugody pozasądowej. Wnioskodawczyni nadmieniła również, że wiosną 2020 r. udało się Jej rozpocząć przygotowania gruntów (działki [...] i [...] – A, A1, A2, A3, H, H1) pod uprawy.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Wnioskodawczyni, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do uchylenia tej decyzji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ II instancji przywołał brzmienie art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, art. 4 ust. 1 lit. c (i) (ii) rozporządzenia nr 1307/2013,

§ 2 rozporządzenia p.p.b. oraz art. 38 rozporządzania Komisji (UE) nr 809/2014

z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz.UE.L.227.69 ze zm. – dalej: "rozporządzenie nr 809/2014"), i wskazał, że kontrola na miejscu, oprócz ustalenia granic działek rolnych i naniesienia ich na ortofotomapę, obejmuje również przeprowadzenie przez kontrolującego m.in. takich czynności w terenie, jak stwierdzenie rodzaju użytku gruntowego na danej działce rolnej, a także określenie, czy na danej działce rolnej przestrzegane są minimalne wymagania utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej.

Zdaniem organu II instancji, kontrola w gospodarstwie Strony przeprowadzona została w sposób rzetelny. Inspektorzy terenowi stwierdzili na działkach A/A1/A2/A3 i H/H1/H2 brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów (kod błędu DR 14) w tym liczne samosiejki drzew, co zostało udokumentowane na licznych fotografiach (zdjęcia działek A/A1/A2/A3 nr od 2615-2666 oraz od 3726 do 3741, zdjęcia działek H/H1/H2 nr od od 2712 do 2752) wykonanych na działkach Strony, która to dokumentacja w sposób niebudzący wątpliwości organu II instancji wskazuje, że organ I instancji w prawidłowy sposób wykluczył powierzchnię tych działek z prawa do przyznania płatności, ponieważ Strona nie wywiązała się z obowiązku utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej. W ocenie organu odwoławczego, Stronie nie udało się podważyć powyższych ustaleń i całkowicie wyklucza się twierdzenie Strony, że grunt był koszony, na co wskazują liczne samosiejki drzew, a jeśli było wykonane jak twierdzi Strona z ustawioną wyżej pozycją koszenia, to taki zabieg mija się z celem utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Organ zauważył, że przeprowadzona w gospodarstwie Strony kontrola potwierdziła również okoliczność podnoszoną w odwołaniu, że działki te były nieprawidłowo gospodarowane/użytkowane przez uprzedniego posiadacza działek ("wiele lat zaniedbywane"), co było wynikiem postępowania sądowego, zakończonego podpisaniem w dniu 27 maja 2019 r. ugody pozasądowej. Organ odwoławczy stwierdził, że grunty zgłaszane do płatności winny być utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, a to, że Strona mogła po czynnościach kontrolnych Agencji przeprowadzić stosowne zabiegi zmierzające do prowadzenia na gruntach właściwej uprawy, na co wskazuje przedłożona na etapie odwołania dokumentacja zdjęciowa, nie może stanowić przesłanki do zmiany decyzji organu I instancji.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że dowody nie budzą wątpliwości co do treści, są czytelne i zrozumiałe, poparte zdjęciami kontrolowanych działek i szkicami pomiarowymi. Po sporządzeniu przez inspektorów realizujących kontrolę stosownego protokołu, został on zweryfikowany w Biurze Kontroli na Miejscu w [...] Oddziale Regionalnym Agencji oraz przez organy obu instancji ARiMR. Ponadto, stanowią dowody na okoliczności znaczące dla sprawy, które przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego. Dodatkowo organ II instancji wskazał na zasadność ustalenia powierzchni działki rolnej D mniejszej od deklarowanej o 0,01 ha, tj. do powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru, ustalonego zgodnie z przepisami art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o płatnościach.

Dalej organ odwoławczy przestawił szczegółowe wyliczenia poszczególnych płatności.

W odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej organ II instancji wskazał, że powierzchnia zadeklarowana przez Producenta do przyznania tej płatności wynosiła 257,53 ha, powierzchnia stwierdzona w wyniku prowadzonego postępowania – 85,25 ha [po wykluczeniu działek A/A1/A2/A3 (łączna powierzchnia 108,63 ha) i H/H1/H2 (łączna powierzchnia 63,64 ha) oraz pomniejszenie działki rolnej D (o 0,01 ha)], zaś wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną - 202%. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2019 r. wynosiła [...] zł. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę zapisy art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, organ stwierdził, że różnica powierzchni wynosiła 172,28 ha, a jej 1,5-krotność 258,42 ha. Wobec tego, że zmniejszenie płatności wyliczone jako 1,5-krotność stwierdzonej różnicy (tj. [...] zł = 58,42 ha x [...] zł) przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności (tj. [...] zł = 85,25 ha x [...] zł), Stronie odmówiono przyznania jednolitej płatności obszarowej i naliczono Jej karę administracyjną w kwocie [...]zł ([...] zł – [...] zł), która - w myśl art. 19a ust. 4 rozporządzenia nr [...] - będzie potrącana z płatności w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych.

W zakresie płatności za zazielenienie organ odwoławczy przywołał art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 i wskazał, że stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 85,25 ha, a zatem powierzchnia ta stanowiła podstawę do przyznania płatności za zazielenienie, po zweryfikowaniu kwalifikowalności do jej przyznania. Następnie organ powołał art. 44 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nr 1307/2013, stanowiący, że w przypadku, gdy grunty orne obejmują więcej niż 30 hektarów, na gruntach tych muszą występować co najmniej trzy różne uprawy, gdzie uprawa główna nie może zajmować więcej niż 95% gruntów rolnych, a dwie uprawy główne łącznie nie mogą zajmować więcej niż 95% gruntów rolnych; oraz art. 24 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 640/2014, stanowiący o zmniejszeniu obszaru wykorzystywanego do obliczania płatności z tytułu zazieleniania – w przypadku przekroczenia ww. limitów dla uprawy głównej oraz dla dwóch upraw głównych. Organ wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania, zasadnie stwierdzono, że: powierzchnia gruntów ornych wynosi 85,25 ha (60,05 ha żyto ozime + 25,20 ha - pszenżyto ozime); uprawa główna zajmuje 60,05 ha (co stanowi 70,43988% gruntów ornych); dwie uprawy główne zajmują 85,25 ha (co stanowi 100% gruntów ornych); stąd powierzchnia przekroczenia wynosi 4,2625 ha, a jej pięciokrotność 21,31 ha. W związku z powyższym obszar zatwierdzony do płatności za zazielenienie został zmniejszony i wynosi 63,94 ha (85,25 ha - 21,31 ha).

Dalej, powołując art. 46 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013, przewidującego, że w przypadku, gdy grunty orne obejmują więcej niż 15 hektarów, rolnik zapewnia, aby od dnia 1 stycznia 2015 r. obszar odpowiadający przynajmniej 5% gruntów ornych był obszarem proekologicznym, organ odwoławczy podał, że powierzchnia gruntów ornych stwierdzona w gospodarstwie stanowiła 85,25 ha, wobec czego powierzchnia stanowiąca w gospodarstwie element proekologiczny EFA dla gruntów ornych winna wynosić 4,2625 ha (85,25 ha x 5%). Tymczasem - po wykluczeniu działki [...] (tj. części działki A, na której deklarowany był obszar proekologiczny) - powierzchnia EFA stwierdzona wyniosła 0,00 ha. Stąd, w myśl art. 26 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, należało zastosować zmniejszenie obszaru wykorzystywanego do obliczania płatności z tytułu zazielenienia o dziesięciokrotność obszaru proekologicznego, którego istnienia nie stwierdzono, tj. o 42,63 ha [obszar proekologiczny, którego nie stwierdzono: 4,2625 ha; dziesięciokrotność obszaru proekologicznego, którego istnienia nie stwierdzono: 10 x 4,2625 ha = 42,63 ha]. Mając zatem na uwadze stwierdzone powyżej nieprawidłowości w zakresie dywersyfikacji upraw (pomniejszenie o 21,31 ha) oraz braku minimalnego obszaru proekologicznego (pomniejszenie o 42,63 ha), powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności za zazielenienie została pomniejszona łącznie o 63,94 ha (85,25 ha - 63,94 ha) i wynosi 21,31 ha, a obliczona od niej kwota płatności [...] zł (21,31 ha x [...] zł). Jednakże, z uwagi na fakt, że wyliczona różnica procentowa pomiędzy powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 300%, w myśl art. 28 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, należało nałożyć karę administracyjną w wysokości [...] zł [85,25 ha x [...] zł) : 4]. Organ wskazał, że wobec tego, iż zmniejszenie płatności o [...] zł stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, Stronie odmówiono przyznania płatności za zazielenienie.

W stosunku do płatności dodatkowej, organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 14 ust. 1 ustawy o płatnościach (przewidującego limit 27 ha, do którego może zostać przyznana płatność) i wskazał, że początkowa kwota tej płatności wynosiła [...] zł (27 ha x [...] zł), lecz z uwagi na pomniejszenie o kwotę [...]zł wynikającą z zastosowania współczynnika korygującego, należna kwota płatności wynosi [...] zł.

W odniesieniu do płatności dla młodych rolników, organ II instancji powołał art. 13 ustawy o płatnościach (określającego limit 50 ha, do którego może zostać przyznana płatność) i podał, że początkowa kwota tej płatności stanowiła [...] zł (50 ha x [...] zł), jednakże z uwagi na pomniejszenie o kwotę [...]zł wynikającą z zastosowania współczynnika korygującego, kwota do wypłaty to [...] zł.

Organ odwoławczy potwierdził także zasadność przyznana Wnioskodawczyni kwoty [...]zł tytułem zwrotu dyscypliny finansowej.

Pismem z dnia 30 października 2020 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w zakresie, w jakim organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania Skarżącej jednolitej płatności obszarowej na 2019 r. i nałożenia sankcji w wysokości [...] zł oraz o odmowie przyznania płatności za zazielenienie.

Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, a mianowicie:

1. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach przez sporządzenie w części uzasadnienia w sposób uniemożliwiający stronie zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, a tym samym dokonanie kontroli wydanej decyzji, tj. poprzez brak uzasadnienia, z czego wynika różnica pomiędzy:

a) powierzchnią stwierdzoną przez organ na działce rolnej A a zadeklarowaną przez Skarżącą powierzchnią (powierzchnia stwierdzona: 83,13 ha, a powierzchnia zadeklarowana: 108,63 ha),

b) powierzchnią stwierdzoną przez organ na działce rolnej H a zadeklarowaną przez Skarżącą powierzchnią (powierzchnia stwierdzona: 3,40 ha, a powierzchnia zadeklarowana: 63,64 ha),

2. art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach przez dokonanie przez organ błędnej oceny dowodu z dokumentu - Raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności i powierzchni, w tym niedostrzeżenie rozbieżności i niewyciągnięcie wniosków z informacji zawartych w powyższym raporcie, tj. poprzez:

a) niedostrzeżenie przez organ, że kontrola miała miejsce rok po złożeniu przez Skarżącą wniosku o płatności, stąd stan gruntów rolnych mógł się zmienić, tj. skoszone na początku lipca 2019 r. trawy na ugorze mogły już zdążyć znaczenie wzrosnąć; przy czym zaznaczyć należy, że zgodnie z pkt. 77 preambuły rozporządzenia nr 809/2014 kontrole na miejscu powinny być przeprowadzane w roku kalendarzowym, w którym złożono odpowiednie wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność;

b) niedostrzeżenie sprzeczności wypływających z raportu z kontroli, tj. niedostrzeżenie, iż mimo że kontrola - wg raportu - miała miejsce w dniach 7 lutego 2020 r. - 13 lutego 2020 r., to w uwagach do "XI. Wyników kontroli działek rolnych", zawarta jest informacja, że dokumentacja fotograficzna jest opatrzona błędną datą, zaś prawidłowa to 13 marca 2020 r., nadto wskazana jest informacja, że zdjęcia są błędnie ponumerowane; tym samym Skarżąca ma wątpliwości, w jakiej dacie rzeczywiście została przeprowadzona kontrola oraz czy zdjęcia załączone do raportu dotyczą jej działek;

3. art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, poprzez brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, a w konsekwencji błędne uznanie, że na wykluczonych powierzchniach działek rolnych A/A1/A2/A3/ oraz H/H1/H2 w roku 2019 nie były przeprowadzane zabiegi agrotechniczne, w sytuacji gdy:

a) organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadka - G. W., który wykonywał w 2019 r. zabiegi agrotechniczne na wyżej wymienionych działkach,

b) kontrola miała miejsce rok po złożeniu przez Skarżącą wniosku o płatności, stąd stan gruntów rolnych mógł się zmienić, tj. skoszone na początku lipca 2019 r. trawy na ugorze mogły już zdążyć znaczenie wzrosnąć;

4. art. 15 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego i załatwienia rozpoznawanej sprawy, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dowodu z przesłuchania w charakterze świadka męża Skarżącej - G. W., który w lipcu 2019 r. wykonywał zabiegi agrotechniczne; przy czym dowód ten był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, nadto dotyczył tezy odmiennej, niż ustalona przez organ I instancji, stąd organ odwoławczy nie miał podstaw, by pominąć ten dowód.

Wskazując na powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów wywołanych niniejszą skargą, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Nadto, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. oświadczenia G. W., na okoliczność przeprowadzenia przez Skarżącą w 2019 r. zabiegów agrotechnicznych na działkach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rodzaju przeprowadzonych zabiegów, daty ich wykonania. Skarżąca wskazała przy tym, że przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (dotyczy okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy) i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że w pełni podtrzymuje rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i stwierdza, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały rozpatrzone i uwzględnione zgodnie z najlepszą wiedzą organu oraz obowiązującym porządkiem prawnym.

Pismem z dnia 27 stycznia 2021 r., Skarżąca ustosunkowała się do stanowiska organu II instancji. Strona podtrzymała: twierdzenie co do błędnej oceny dowodu z dokumentu – raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności i powierzchni; wątpliwości w zakresie tego, kiedy i na których działkach rzeczywiście były wykonywane zdjęcia; a także zarzutu dotyczące braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. - dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W wyniku rozpoznania sprawy w zakreślonych ww. przepisami kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a tym samym nie było podstaw do uwzględnienia skargi.

Z uwagi na zakres zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdził, że istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do zasadności odmowy przyznania Skarżącej jednolitej płatności obszarowej i przyznania płatności za zazielenianie oraz nałożenia na Nią sankcji. Poza sporem pozostaje natomiast kwestia przyznania Skarżącej płatności dodatkowej, płatności dla młodych rolników oraz kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Kwestionując prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć co do jednolitej płatności obszarowej oraz płatności za zazielenianie, Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, w tym nieprawidłową ocenę dowodu w postaci raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka.

Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Jednym z warunków uzyskania płatności jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku i oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku, działki i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 213/18, Lex numer 2501150).

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności, oraz

2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

W myśl art. 7 ust. 2, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli:

1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz

2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro.

Powyższy przepis ustanawia przesłanki przyznania wszystkich płatności bezpośrednich, natomiast uszczegółowienie zasad przyznawania poszczególnych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawierają dalsze przepisy ustawy, tj. art. 8 ust. 1 oraz art. 14 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Jak wynika z powyższego, w pierwszej kolejności podstawowe znaczenie dla przyznania płatności obszarowej ma ustalenie powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Niewątpliwie obowiązkiem rolnika składającego wniosek o przyznanie pomocy jest podanie rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania tej pomocy. Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednoznacznie wskazuje w art. 21 ust. 1, że płatności obszarowe przyznawane są na wniosek rolnika.

Ponadto, w myśl art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, "kwalifikujące się hektary" to zasadniczo "wszystkie użytki rolne gospodarstwa rolnego". "Użytki rolne" natomiast to: "każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe" (art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1307/2013).

Stosownie do art. 4 ust. 1 lit. c (i) (ii) rozporządzenia nr 1307/2013, działalność rolnicza oznacza utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.

Prawodawca krajowy uszczegółowił te wymogi i w § 2 rozporządzenia p.p.b. określił, że: "Grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich (...)".

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że warunkiem uzyskania płatności nie jest samo posiadanie gruntów, lecz posiadanie gruntów, na których prowadzona jest wymagana działalność rolnicza.

Uwzględniając takie uwarunkowania prawne, Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ustalił, że w odniesieniu do części gruntów zgłoszonych do płatności nie były one spełnione.

Wbrew stanowisku skargi, za miarodajny i należycie oceniony dowód stanowiący podstawę takich ustaleń należy uznać raport z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz dokumentujące kontrolę zdjęcia gruntów zgłoszonych do płatności. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zgodzie z zasadą wszechstronnej (art. 77 K.p.a.) i swobodnej (art. 80 K.p.a.) oceny dowodów, dowody te poddał wnikliwej ocenie i szczegółowo przeanalizował zawartość materiału fotograficznego. Istotnie, zawartość zdjęć (płyta CD dołączona do akt ARiMR) zestawiona z ich opisaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizą, uprawnia wniosek, że na działkach - według oznaczeń wniosku o płatność - A/A1/A2/A3 i H/H1/H2 brak było przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów (kod błędu DR14), w tym liczne samosiejki drzew, co zostało udokumentowane na licznych fotografiach (zdjęcia działek A/A1/A2/A3 nr od 2615-2666 oraz od 3726 do 3741, zdjęcia działek H/H1/H2 nr od 2712 do 2752).

Odnosząc się w tym momencie do wątpliwości Skarżącej co do faktycznej daty przeprowadzenia kontroli na miejscu, Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że kontrola została przeprowadzona w innym terminie aniżeli w dniach 7-13 lutego 2020 r. Sąd uznał przy tym za wiarygodne, przedstawione w odpowiedzi na skargę, wyjaśnienie organu, że informacja zamieszczona w raporcie z czynności kontrolnych przy działce rolnej A/A1/A2/A3 w sekcji "Uwagi" jakoby zdjęcia o numerach 3726 oraz 3735-3737 były wykonane 11 marca 2020 r. - jest nieprawidłowa, a przyjęty tam zapis nosi cechy oczywistej omyłki, którą popełnili kontrolerzy przy uzupełnianiu raportu. O błędzie tym świadczy fakt, że w dniu 11 lutego 2020 r., a nie 11 marca 2020 r., zostały wykonane również zdjęcia nr 2653-2666 oraz 3727-3734 i 3738-3741, na których do zdjęciach wykonanych w dniu 11 lutego 2020 r. zastano niewielką okrywę śnieżną. Tym samym Sąd nie uwzględnił zarzutu skargi co do wątpliwości w zakresie daty przeprowadzenia kontroli.

Sąd nie uznał również, aby wskazywana przez Skarżącą okoliczność błędnej numeracji zdjęć (dla zdjęć nr 3738-3741, na których omyłkowo widnieje numer 3737 dotyczący innego zdjęcia) oznaczała, że zdjęcia te nie dotyczą działek Skarżącej i dyskwalifikowała je jako dowody w sprawie.

W okolicznościach badanej sprawy Sąd nie znalazł także podstaw do zakwestionowania ustaleń kontroli na miejscu, w związku z tym, że została ona przeprowadzona w roku następującym po roku, którego wniosek o przyznanie płatności dotyczył. Niewątpliwie, we wskazanym przez Skarżącą pkt. 77 preambuły do rozporządzenia nr 809/2014 zapisano, że: "Kontrole na miejscu powinny być przeprowadzane w roku kalendarzowym, w którym złożono odpowiednie wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność.", jednakże żaden z przepisów tego rozporządzenia ani przepisów ustawy o płatnościach nie określa dat granicznych ograniczających kompetencję organów ARiMR do przeprowadzania kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu. Mowa jest tylko, że przeprowadzane są one w sposób zapewniający weryfikację: (a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji; (b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków; (c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności (art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014). Zapis ten uprawnia wniosek, że przeprowadzenie kontroli jest dopuszczalne tak długo, jak długo wyniki kontroli mogą być miarodajne z punktu widzenia celów kontroli określonych w treści przepisu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Go 367/20).

Przeprowadzenie kontroli rok po złożeniu wniosku nie świadczy zatem automatycznie o niepełnowartościowości dowodu z wyników kontroli. Szczególnie w sytuacji takiej, jak występująca w rozpoznawanej sprawie, gdy stan gruntów ustalony w toku kontroli daje podstawy do przyjęcia, że nie prowadzono na nich niezbędnych upraw, ani zabiegów agrotechnicznych, w okresie wcześniejszym. Skarżąca w żaden sposób tych ustaleń nie podważyła. Co prawda, w złożonych dnia 16 kwietnia 2020 r. zastrzeżeniach do raportu wskazywała na wykonanie na początku lipca 2019 r. na całym obszarze gruntów rolnych w R. zabiegu agrotechnicznego (koszenie traw na ugorze przy podwyższonym urządzeniu do koszenia z uwagi na występujące kamienie), jednakże, ustosunkowując się do powyższego, kontrolujący wyraźnie wskazali, że na ww. działkach stwierdzili (cyt.) "brak zabiegów agrotechnicznych w roku 2019. Działki A-A2; H-H2 częściowo, działka H1 w całości porośnięte wieloletnimi - 4-5 lat - samosiejkami sosny. Na działkach nie stwierdzono kamieni.".

Nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że sama Skarżąca w odwołaniu wskazała na zły stan gruntów na działkach w R., które to grunty odzyskała w dniu 27 maja 2019 r. na mocy ugody pozasądowej. Jak sama wskazała, działki te były w całości porośnięte trawą oraz znajdowały się na nich samosiejki, a stan ten wynikał z nieprawidłowego gospodarowania/użytkowania przez uprzedniego posiadacza działek. Potwierdziła to zaś przeprowadzona kontrola w gospodarstwie Skarżącej na wskazanych gruntach. Zgodzić się zatem należy z organem II instancji, że grunty zgłaszane do płatności winny być utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, a to, że Skarżąca mogła po czynnościach kontrolnych Agencji przeprowadzić stosowne zabiegi zmierzające do prowadzenia na gruntach właściwej uprawy, na co wskazuje przedłożona na etapie odwołania dokumentacja zdjęciowa, nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych.

Podsumowując, wbrew stanowisku skargi, zgromadzone przez organ administracji dowody w postaci raportu oraz zdjęć kontrolowanych działek i szkiców pomiarowych nie budzą wątpliwości co do ich treści, są czytelne i zrozumiałe, i stanowią wystarczający materiał, na podstawie którego organ prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy.

Tym samym Sąd uznał, że - wbrew stanowisku Skarżącej – organ nie uchybił przepisom postępowania. W szczególności organ nie naruszył przepisów art. 15 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach przez nieprzesłuchanie świadka - G. W., na okoliczność wykonanego przez niego zabiegu agrotechnicznego. Podkreślić należy, że w toku postępowania administracyjnego Strona nie wnosiła o przeprowadzenie takiego dowodu, wskazując samodzielnie, jakie prace wykonał Jej małżonek. Organ II instancji zaś, dysponując dowodami dającymi podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, nie miał obowiązku przeprowadzać takiego dowodu z urzędu.

Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia powierzchni działki rolnej D mniejszej od deklarowanej o 0,01 ha. Jakkolwiek bowiem powierzchna tej działki ustalona w toku kontroli na miejscu (20,06 ha) pokrywała się z powierzchnią zadeklarowaną, to jednak powierzchnia ta - zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o płatnościach - musiała zostać ograniczona do powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności, tj. 20,05 ha. Stąd różnicę, tj. 0,01 ha, prawidłowo odjęto od powierzchni działki rolnej D i zaliczono jako przedeklarowanie powierzchni uprawnionej do płatności.

Ponadto, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo zastosował wskazane powyżej przepisy prawa materialnego i rozstrzygnął w kwestii odmowy przyznania Skarżącej płatności za zazielenianie i jednolitej płatności obszarowej oraz nałożenia na Nią kary administracyjnej. Wątpliwości Sądu nie budzą także rozstrzygnięcia w zakresie przyznania Skarżącej pozostałych płatności bezpośrednich oraz kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Sumując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Rozpoznając sprawę, Sąd nie stwierdził bowiem ani naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd postanowił również o oddaleniu wniosku dowodowego, gdyż w kompetencjach sądu administracyjnego brak jest uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, sąd ten bowiem dokonuje wyłącznie kontroli zaskarżonej decyzji ostatecznej pod względem zgodności z prawem, a więc w kontekście realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Przewidziane w art. 106 § 3 P.p.s.a. postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku i pozostawione jest do uznania sądu, zaś jego celem nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Ponadto, postępowanie takie może być prowadzone jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zgłoszony dowód nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a wobec kompletności materiału dowodowego zgromadzonego przez organy, jego przeprowadzenie należało uznać za zbędne.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Niniejsza sprawa, wyznaczona na rozprawę, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, została skierowana i rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a podstawą były następujące przepisy: art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), art. 20 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 późn. zm.) oraz § 3 zarządzenia Nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 oraz § 1 ust. 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii.

Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl