Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 802/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 16
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję "A" S.A w K. z dnia [...] r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od "A" S.A. w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. A. M. –dalej strona, skarżący wystąpił do "A" S.A. – dalej organ, spółka - o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie informacji: "czy w związku z awansem piłkarzy planuje się lub podzielono jakąkolwiek nagrodę finansową ? Z nieoficjalnych informacji wynika, że kwota, którą przeznaczono na nagrodę to [...] zł ".

W odpowiedzi na wniosek strony organ decyzją z dnia [...] r . działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735) w związku z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – dalej u.d.i.p. - (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) odmówił udostępnienia informacji publicznej co do wysokości łącznej kwoty, która przeznaczona została przez "A" S.A. (dla piłkarzy "B" na nagrody z tytułu awansu drużyny piłkarskiej do [...] ligi w sezonie [...]/[...]).

Organ podał, iż bezsporną jest okoliczność, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. W uzasadnieniu wskazano, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. "A" S.A. jest podmiotem obowiązanym do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ww. przepisów. Aby móc udostępnić żądane przez wnioskodawcę dane stanowiące informację publiczną, konieczne jest jednak również uznanie, iż nie stanowią one tajemnicy ustawowo chronionej, jak też że nie stanowią one tajemnicy przedsiębiorstwa. Jeśli chodzi o "tajemnicę przedsiębiorcy", o której mowa w art. 5 ust 2 u.d.i.p., to ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji legalnej takiej tajemnicy. Definicji takiej nie zawierają również przepisy innych ustaw, stąd też przy wykładni tego pojęcia najczęściej nawiązuje się do zawartej w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i można posiłkować się odwołaniem do art. 11 ustawy. W tym zakresie przez tajemnicę przedsiębiorstwa ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nakazuje rozumieć informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Organ powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717) gdzie stwierdzono, iż co do pojęcia informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 2 ww. ustawy w doktrynie i orzecznictwie obowiązuje jego liberalna wykładnia, zgodnie z którą za całkowicie wystarczające w tej mierze należy uznać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 Ustawy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy; materialny oraz formalny - wola utajnienia informacji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnej z dnia 5.04.2013 r. (sygn. akt I OSK 193/13), Możliwość ograniczenia prawa na podstawie tajemnicy przedsiębiorcy wchodzi w grę, gdy spełnione są przesłanki: brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę, uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter szczególną wartość gospodarczą co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę, podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji (treść dokumentacji). Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). W świetle powyższego, zdaniem Spółki, nie powinno budzić wątpliwości, że informacje których domaga się Wnioskodawca stanowią tajemnicę przedsiębiorcy.Dane w zakresie wysokości łącznej kwoty, która przeznaczona zostaną przez "A" S.A. dla piłkarzy "B" na nagrody z tytułu awansu drużyny piłkarskiej do [...] ligi w sezonie [...]/[...] mają dla "A" S.A. wartość gospodarczą w rozumieniu art 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwe] konkurencji i z uwagi na tę wartość mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Szczegółowa informacja o warunkach wynagrodzeń, w tym warunkach premiowania posiada elementarną wartość negocjacyjną. Przed rozpoczęciem sezonu sportowego Spółka prowadzi negocjacje z zawodnikami a osiągnięcie porozumienia co do wysokości wynagrodzenia, którego elementem jest premia za osiągnięte wyniki sportowe jest najbardziej czasochłonnym elementem rozmów. Ujawnienie tych elementów negocjacji niewątpliwie spowodowałoby pogorszenie pozycji Spółki w negocjacjach na kolejne sezony. Zawodnicy, z którymi prowadzone byłby rozmowy odnosiliby co jest oczywiste swoje żądania do ujawnionych przez Spółkę kwot. Ponadto ujawnienie ww. informacji osłabiłoby pozycję Spółki na tle innych, konkurencyjnych klubów sportowych, które miałyby możliwość pozyskania informacji w zakresie warunków finansowych proponowanych przez Spółkę. Jest zatem oczywiste, że powyższe informacje mają wartość gospodarczą jako pozwalające na zaoszczędzenie kosztów ponoszonych przez Spółkę. Wartość gospodarczą posiadają bowiem dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania wobec kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. W ocenie Spółki skoro informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa wchodzą w zakres tajemnicy przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 ustawy, należy uznać, że w rozstrzyganej sprawie występuje przesłanka ograniczenia dostępu do informacji publicznej co implikuje konieczność wydania decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej .

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł zarzut naruszenia:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, dalej "u.d.i.p.") w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 419, dalej "z.n.k.u.") poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż informacja publiczna o łącznej kwocie nagród przeznaczonych dla zawodników męskiej drużyny piłkarskiej w związku z awansem drużyny do [...] ligi w sezonie [...]/[...] stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, w szczególności poprzez uznanie, iż dla wykazania, iż dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy nie jest konieczne wykazanie jej wartości gospodarczej jaką ma ona dla przedsiębiorcy, a przez to odmówienie udostępnienia informacji publicznej skarżącemu, przy czym prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów winna prowadzić do przyjęcia przeciwnego stanowiska i udostępnienia informacji publicznej;

b) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 z.n.k.u., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, iż informacja publiczna o której udostępnienie wnosił skarżący stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym okoliczności wskazane przez organ uzasadniające jego zdaniem charakter i wartość gospodarczą informacji dla organu oraz brak wykazania przez organ, iż podjął on przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności, nie pozwalają na przyjęcie, iż informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, gdyż okoliczności te nie potwierdzają, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki do zakwalifikowania informacji jako tajemnicy przedsiębiorcy, co skutkuje niezgodną z prawem odmową udostępnienia informacji skarżącemu;

c) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d] i e] u.d.i.p. i art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 33 ustawy o finansach publicznych (dalej "u.f.p.") poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą nieudostępnieniem skarżącemu informacji publicznej, która dotyczyła w szczególności dysponowania majątkiem publicznym przez organ, co stoi w wyraźnej sprzeczności z powyższymi przepisami i związanej z nią zasady jawności finansów publicznych, w tym jawności dochodów organu, jego majątku, pochodzącego z dysponowania majątkiem publicznym oraz pożytkach z tego majątku, a prawidłowa wykładnia powyższych przepisów powinna prowadzić do udostępnienia informacji skarżącemu;

d) naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez ich błędną wykładnię i naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności w ważeniu dobra wolności gospodarczej i prawa dostępu do informacji publicznej, co skutkowało nieudostępnieniem informacji publicznej skarżącemu.

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływa na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i niewyjaśnienie w wystarczający sposób stanu faktycznego sprawy poprzez brak wyjaśnienia czy organ podjął działania, przy zachowaniu należytej staranności, w celu utrzymania w poufności informacji dotyczącej łącznej kwoty przeznaczonej na nagrody dla zawodników, co skutkuje niemożnością przyjęcia, iż informacja o której udostępnienie wnosi skarżący stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, a przez to niewłaściwym zastosowaniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i bezzasadną odmową udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, wskazując, że zarzuty skargi są niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym - w świetle art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a.") - kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 i 2 u.d.i.p.). Ustawa ta jest zarazem rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Rozpoznając skargę na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, sąd w pierwszej kolejności musi rozważyć, czy zaistniały przesłanki podmiotowe i przedmiotowe pozwalające na stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy stwierdzone zostanie, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p.

Wymienione wyżej przepisy wskazują na bardzo szeroki katalog podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, który nie jest katalogiem zamkniętym. Przepis ten jest konsekwencją przyjętego w ustawie rozwiązania - ustawowego nakazu udostępnienia wszystkich tych informacji publicznych, które pozostają w posiadaniu zobligowanego podmiotu, a których ujawnienia nie zabraniają odrębne przepisy prawa. Zaznaczyć należy także, że katalog informacji publicznej podlegającej udostępnieniu zawarty w art. 6 ustawy nie jest katalogiem zamkniętym.

Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy nie budzi wątpliwości, że "A" SA. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został m.in. na osoby prawne, w których jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. "A" spółka prawa handlowego w której ponad połowę akcji posiada Miasto [...], wykonująca przy tym zadania własne (publiczne) Miasta [...] m.in. w zakresie kultury fizycznej, oraz dysponująca majątkiem publicznym, należy do podmiotów zobowiązanych na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 udip do udostępnienia informacji publicznej. Z kolei objęte wnioskiem Skarżącego informacje w zakresie czy w związku z awansem piłkarzy planuje się lub podzielono jakąkolwiek nagrodę finansową gdzie z nieoficjalnych informacji wynika, iż kwota która przeznaczono na nagrodę to [...] zł posiadają walor informacji publicznej dotyczą bowiem publicznej sfery działania i finansowania ze środków publicznych. W myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy informacje, które stanowiły przedmiot żądania skarżącego stanowią informację publiczną, podlegającą zasadnie ochronie przed udostępnieniem na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi przypomnienie, że terminem "tajemnica przedsiębiorstwa" ustawodawca posługuje się w przepisach dotyczących zwalczania nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1010) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Dla uruchomienia ochrony wskazanej w cytowanym przepisie konieczne jest zatem, aby dana informacja była poufna, a więc nieujawniona. W tym celu powinna być odpowiednio zabezpieczona. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ze względu zarówno na znaczenie społeczne takich informacji, jak i mając na uwadze interes chronionego w powyższy sposób przedsiębiorcy, zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o jej istnieniu (wyroki - WSA w Poznaniu z 10 października 2013 r., IV SA/Po 467/13, WSA w Warszawie z 10 lipca 2013 r., II SA/Wa 296/13 oraz NSA z 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14). Powołany przepis art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy określa bowiem wyjątek od zasady, jawności informacji publicznych (art. 61 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie może zatem być interpretowany w sposób naruszający tą zasadę. W konsekwencji, wykładnia dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie wyłącznie samej arbitralnej decyzji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Przyjęcie takiego stricte formalistycznego stanowiska czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczające byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowanie przez przedsiębiorcę zastrzeżenie, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Złożone zatem przez niego zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, zgodnie z obowiązującym prawem ustali, że zastrzeżone informacje mają rzeczywiście charakter tajemnicy przedsiębiorcy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny (wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2112/13) a na tajemnicę przedsiębiorcy składają się łącznie dwa elementy: formalny - rozumiany jako wyrażenie woli utajnienia danych informacji, przejawiającej się w formie podjętych czynności, przedsięwziętych przez przedsiębiorcę w celu zapewnienia poufności określonych danych - oraz kolejny element równie istotny - aspekt materialny.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w ramach analizy organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien ocenić, czy istnieją przesłanki zarówno formalne, jak i materialne dla uznania, że dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy możliwe jest zastosowanie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji dla odmowy jej udostępnienia. Nie jest w tym wypadku decydująca wyłącznie subiektywna wola przedsiębiorcy co do nadania danej informacji klauzuli poufności oraz uznanie jej za mającą walor tajemnicy i sprzeciwianie się przez niego udostępnianiu informacji. W takim przypadku organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę i w czym znajduje ona uzasadnienie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 119 i powołane tam orzecznictwo).

Z treści sentencji zaskarżonej decyzji wynika, iż Spółka odmówiła udzielenia informacji w zakresie udostępnienia informacji publicznej co do wysokości łącznej kwoty, która została przeznaczona przez "A" dla piłkarzy "B" na nagrody z tytułu awansu drużyny piłkarskiej do [...] ligi w sezonie [...]/[...] jednak w uzasadnieniu decyzji w zakresie określonym treścią sentencji argumentowała odmowę tym, iż szczegółowe informacje o warunkach wynagrodzeń, w tym warunkach premiowania posiada elementarną wartość negocjacyjną. Dalej Spółka wskazywała, iż prowadzi negocjacje z zawodnikami, a osiągniecie porozumienia co do wysokości wynagrodzenia którego elementem jest premia za osiągnięte wyniki sportowe jest czasochłonnym elementem rozmów i ujawnienie tych elementów negocjacji spowodowałoby pogorszenie pozycji spółki w negocjacjach na kolejne sezony. Osłabiłoby także jej pozycje na tle innych konkurencyjnych klubów sportowych, które miałyby szansę pozyskania informacji co do warunków finansowych proponowanych przez spółkę. Zestawiając zatem sentencję decyzji z jej uzasadnieniem mającym potwierdzać zasadność odmowy udostępnienia informacji co łącznej wysokości kwoty z tytułu nagrody za awans do [...] ligi drużyny piłkarskiej trzeba jednoznacznie stwierdzić jej rozbieżność. Uzasadnienie decyzji w żaden sposób nie koreluje i nie jest harmonijne z odmową podania udostępnienia informacji co łącznej wysokości kwoty z tytułu nagrody za awans do [...] ligi drużyny piłkarskiej. Wręcz przeciwnie można stwierdzić, iż w uzasadnieniu decyzji organ dokonuje rozważań w zakresie nie objętym, nie wynikającym z sentencji decyzji. W tym zakresie organ dokonuje analizy i ocenia, iż szczegółowe informacje o warunkach wynagrodzeń, w tym warunkach premiowania dla poszczególnych zawodników posiadają elementarną wartość negocjacyjną i jako takie jako mające walor tajemnicy przedsiębiorstwa zostały skutecznie zastrzeżone i wyłączone na mocy art. 5 ust. 2 z obowiązku udzielenia informacji publicznej. W ocenie Sądu taka rozbieżność, roźdźwięk pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem oznacza, iż decyzja jest wadliwa i naruszono przy jej wydaniu art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. Jak bowiem stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak zaś stanowi art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.Skoro tak to rzeczą organu było wydanie decyzji z zachowaniem art. 107 § 3 k.p.a zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zaznaczenia także wymaga w sposób wyraźny, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie wypowiedział się w sentencji decyzji co do całości żądanych przez stronę informacji. Brak bowiem w niej odniesienia w zakresie informacji o podziale nagrody finansowej za awans drużyny piłkarskiej do [...] ligi w sezonie [...]/[...]. Z tej przyczyny doszło zatem także do naruszenia art. 13 u.d.i.p. który to przepis stanowi, iż udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Reasumując, organ nie wykazał w wymagany konkretny i adekwatny sposób, że żądane przez skarżącego informacje podlegają ochronie jako posiadające walor tajemnicy przedsiębiorcy, skoro w sentencji odmówił podania łącznej kwoty nagrody za awans, która "A" S. A. przeznaczyła dla piłkarzy "B" za awans drużyny piłkarskiej do [...] ligi w sezonie [...]/[...] sporządzając uzasadnienie decyzji i podając argumenty nie dotyczące przyczyn związanych z nie podaniem łącznej kwoty nagrody za awans. Wobec czego zaskarżona decyzja musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. W zaskarżonej decyzji naruszono przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i w zw. z art. 107 par. 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując wniosek, spółka rozważy, czy zakres informacji, których żąda wnioskodawca stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, tj. czy spełnione zostały przesłanki do uznania za skutecznie zastrzeżoną tajemnicę przedsiębiorstwa.