Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2323/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1527/14 w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1527/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę C. S. na decyzję Wojewody M. z [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Wojewoda M. decyzją z [...] sierpnia 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania C.S., J. S. oraz M.S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] stycznia 2014 r., w której organ pierwszej instancji orzekł:

1. o ograniczeniu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]obręb [...], jedn. ewid. K.(powstałej z działki nr [...]), stanowiącej współwłasność C. S., J. S. i M. S. poprzez zezwolenie Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie przewodów – dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm i wodociągu DN 400 mm w pasie o szerokości 6,5 m i długości 139 m o przebiegu zakreślonym kolorem niebieskim na mapie ewidencyjnej, która stanowi załącznik do niniejszej decyzji i jej integralną część – w celu realizacji inwestycji określonej ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta K. w dniu [...] grudnia 2010 r. dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] K. Sp. z o.o. w rejonie ulic: K., P., P. i Z. z M. (...)";

2. o zobowiązaniu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą w K. do założenia i przeprowadzenia wymienionych w punkcie 1. przewodów w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od daty rozpoczęcia robót budowlanych na nieruchomości;

3. o zobowiązaniu Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą w K. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty wnioskodawca zobowiązany jest do zapłaty odszkodowania. W przypadku braku porozumienia stron należne odszkodowanie zostanie ustalone w drodze postępowania administracyjnego z zastosowaniem zasad przewidzianych przy wywłaszczeniu nieruchomości;

4. o zobowiązaniu właściciela nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń objętych niniejszą decyzją.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda M. wyjaśnił (odwołując się do ustaleń organu I instancji), że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. K., powstała z działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]. Planowane przez MPWiK S.A. w K. na przedmiotowej nieruchomości prace stanowią część inwestycji, dla której wydana została ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] K. Sp. z o.o. w rejonie ulic: K., P., P. i Z. z M.". Przeprowadzone przez inwestora rokowania ze współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w sprawie wyrażenia przez te osoby zgody na wykonanie prac związanych z inwestycją nie zakończyły się uzyskaniem oświadczenia właściciela przedmiotowej nieruchomości na jej dobrowolne udostępnienie. Zgody takiej nie uzyskano również w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Dokonując analizy wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.) w stosunku do tej nieruchomości organ pierwszej instancji stwierdził, że przebieg planowanego wodociągu DN 400 mm oraz rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm mieści się w granicach zakresu inwestycji określonej w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym brak było możliwości dokonywania korekty przebiegu tego obiektu przez przedmiotową nieruchomość. Ocena złożonego wniosku w kontekście postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" obowiązującego dla terenów, na których położona jest przedmiotowa nieruchomość, zatwierdzonego już po wydaniu powyższej decyzji lokalizacyjnej Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z [...] października 2012 r., potwierdza, że planowana inwestycja jest zgodna z aktem prawa miejscowego.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. złożyli C. S., J. S. oraz M. S., którzy zarzucili, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 124 u.g.n., art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 140 k.p.a. oraz art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji. Powołując się na art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podnieśli m.in., że w świetle tej regulacji organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w art. 162 § 1 k.p.a. Stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy bezprzedmiotowej decyzji i nakazane jest przez przepis prawa materialna, tj. w rozpatrywanym przypadku przez art. 65 ust. 1. W niniejszej sprawie miało miejsce uchwalenie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] (poprzednio [...]) po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Ta ostatnia decyzja zatem winna zostać wygaszona. Ponadto twierdzili, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wynikającego z przepisów prawa obowiązku "jak najmniejszego ograniczenia właścicieli z korzystania z nieruchomości". Objęta zaskarżoną decyzją inwestycja chcąc na silę zmieścić się w obszarze ustalonym decyzją (wygasłą) o ustaleniu celu publicznego zmierza do wprowadzenia przebiegu linii przesyłowej wody w sposób dzielący działkę [...]na dwie nierówne części, z których jedna ze względu na kształt i niewielkie rozmiary, praktycznie nie nadaje się do wykorzystania, a druga – większa, jest obarczona znacznym utrudnieniem korzystania.

Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewoda M. wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei ust. 3 tego artykułu wskazuje, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tą osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie obie przesłanki zostały spełnione.

Prezydent Miasta K. ostateczną decyzją z [...] grudnia 2010 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] K. Sp. z o.o. w rejonie ulic: K., P. P. i Z. z M. na działkach nr [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K.". W toku postępowania przed organem I instancji ustalono iż obszar, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, objęty jest aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym Uchwałą nr [...]Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]".

Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Powyższy przepis realizuje zasadę, zgodnie z którą ustalenie przeznaczenia terenu, lokalizacja inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazuje się w doktrynie ustawodawca dopuszcza współistnienie jako podstawę procesu inwestycyjnego decyzji i planu tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne z tymi, które wynikają z planu. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu wyżej wymienionych źródeł pogodzić (por. I. Zachariasz, Komentarz do art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, LEX 2013).

Zgodnie z załącznikiem graficznym do uchwały Nr [...]Rady Miasta K. z [...] października 2012 r. przedmiotowa nieruchomość położna jest na terenach rolniczych oznaczonych symbolem "R. 1'". Jak wynika z § 11 powołanej uchwały - "Ustalenia w zakresie przebudowy, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej", zamieszczonego w rozdziale II, "1. Określa się zasady obsługi obszaru objętego planem w zakresie infrastruktury technicznej, w dostosowaniu do poszczególnych rodzajów przeznaczenia terenów ustalonych planem. 2. Jako ogólne zasady dotyczące całego obszaru planu ustala się możliwość: 1) rozbudowy, przebudowy i remontu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej zlokalizowanych w obszarze objętym planem, w tym obsługujących obszar poza jego granicą, w przypadku realizacji ich nowego przebiegu - dopuszcza się likwidację (odłączenie, rozbiórkę) dotychczasowych odcinków sieci lub urządzeń, 2) lokalizacji nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w terenach dróg publicznych i w innych terenach dla których takie dopuszczenie zostało określone w ustaleniach szczegółowych, 3) wzdłuż istniejących, budowanych, rozbudowywanych i przebudowywanych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej obowiązują ograniczenia w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenów bezpośrednio przyległych, wynikające z unormowań odrębnych. 3. Ustala się następujące zasady modernizacji, rozbudowy, budowy poszczególnych systemów: 1) w zakresie zaopatrzenia w wodę ustala się a) zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, b), możliwość rozbudowy i przebudowy funkcjonującego systemu zaopatrzenia w wodę dla pokrycia potrzeb bytowych, użytkowych i przeciwpożarowych, w powiązaniu z miejską siecią wodociągową". Z kolei na terenach rolniczych (oznaczonych symbolami od R. 1 do R.3) powołany plan dopuszcza lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 18 ust. 2 pkt. 2 lit. c).

Z decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2010 r. oraz jej załącznika nr 1 wynika, że planowana inwestycja obejmuje m.in. budowę sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych w rejonie ulic: K., P., P. i Z. z M., a przedsięwzięcie to realizuje cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 3 u.g.n. (budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania). Na podstawie załączników nr 2F i 2G do tej decyzji lokalizacyjnej, stanowiących mapę z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren omawianej inwestycji można jednoznacznie stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem m.in. przedmiotową nieruchomość. Jak wskazuje się w orzecznictwie, ustalenia ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego są wiążące w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Dokonując porównania postanowień decyzji lokalizacyjnej, w tym zwłaszcza jej załączników graficznych nr [...] i nr [...] z mapą ewidencyjną, na którą naniesiona została przez geodetę uprawnionego K. K. trasa planowanego wodociągu oraz dwóch rurociągów tłocznych ścieków ze wskazaniem powierzchni pasa zajęcia, Wojewoda stwierdził, iż projektowany przebieg tego obiektu na przedmiotowej nieruchomości: po pierwsze - mieści się w obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji, po drugie - jest zgodny z powołanymi wyżej postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" przyjętego uchwałą Nr [...]Rady Miasta K. z [...]października 2012 r.

Nadto ze znajdującej się w aktach sprawy korespondencji kierowanej przez inwestora do współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości wynika, iż inwestor zaproponował dobrowolne jej udostępnienie na potrzeby planowanej inwestycji, przedstawiając konkretne warunki udostępnienia (w tym ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem), lecz nie uzyskano zgody właściciela. W przedmiotowej sprawie, uwzględniając poglądy orzecznictwa brak podstaw, by kwestionować spełnienie przez wnioskodawcę warunku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia procedury w sprawie wygaśnięcia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Wojewoda M. powołał art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wyjaśnił, że ustalenia wynikające z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" są zgodne z postanowieniami decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Organ odwoławczy nie mógł przychylić się do wniosku odwołujących w sprawie zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, albowiem brak jest ku temu przesłanek, zaś z ewentualnym wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia postanowień tej decyzji strony postępowania winny zwrócić się z odrębnie do organu, który taką decyzję wydał.

W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do kwestionowania publicznego charakteru inwestycji i za niezasadny uznać należy podniesiony w odwołaniu zarzut, iż wnioskodawcą (inwestorem) jest spółka prawa handlowego MPWiK S.A., a jedynym beneficjentem ma być nie ludność, jak wymaga tego ustawa o gospodarce nieruchomościami, ale również spółka prawa handlowego Międzynarodowy Port Lotniczy im. [...] K. sp. z o.o. O publicznym charakterze planowanej inwestycji świadczy chociażby fakt wydania ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnośnie do przebieg istniejących już magistrali oraz urządzeń planowanych, jak twierdzą skarżący w znacznym stopniu ograniczających jej użytkowanie oraz możliwość uzyskania dochodu, oraz wniosku o wykupienie całości lub części działki pod przedmiotową inwestycję Wojewoda M. wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 4 zd. 2 u.g.n. w sytuacji, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. W myśl tego ostatniego przepisu, właścicielowi nieruchomości, której sposób korzystania został ograniczony, przysługuje odszkodowanie również za szkody powstałe wskutek zdarzeń związanych z realizacją inwestycji objętej tym zezwoleniem, które powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, zaś w razie, gdy wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Ponadto, zgodnie z art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli w wyniku zrealizowania inwestycji objętej zezwoleniem, o którym mowa w ust. 1, nie będzie możliwym dalsze prawidłowe korzystanie przez właściciela z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, osoba ta może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej lub inwestor nabyli od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. W każdej z przedstawionych powyżej sytuacji konkretne roszczenia właściciela nieruchomości stają się aktualne dopiero po zrealizowaniu inwestycji objętej omawianym zezwoleniem.

Zgodnie ze stanowiskiem judykatury oraz doktryny prawniczej w decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. konieczne jest określenie sposobu dokonania ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Poza tym uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Z tego względu decyzja musi wskazywać jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela, i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Samo zaś odwalanie się w decyzji do planu miejscowego jest niewystarczające. W opinii organu odwoławczego te wymogi zostały w zaskarżonej decyzji spełnione, bowiem Prezydent Miasta K. wskazał precyzyjnie zakres ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości (zarówno w aspekcie czasowym jak i zajmowanej powierzchni) poprzez wyczerpujący opis sposobu i obszaru zajęcia nieruchomości pod omawianą inwestycję, jak i przez odesłanie do stosownego załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji. Planowana inwestycja ma charakter liniowy i przechodzi przez kilkadziesiąt graniczących ze sobą nieruchomości, trudno zatem mówić o możliwości zmiany przebiegu przedmiotowej inwestycji na nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła C.S., w której domagała się uchylenia decyzji Wojewody M. z [...] sierpnia 2014 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w zakresie pkt 1,4,5. Skarżąca zarzucała naruszenie art. 124 ust.1 i ust. 3 u.g.n. poprzez całkowite pominięcie uzasadnionych interesów współwłaścicieli nieruchomości, której wydana decyzja dotyczy oraz poprzez pominięcie obowiązku rokowań w zakresie usytuowania na przedmiotowej nieruchomości wodociągu DN 400 mm.

Z wydanej decyzji oraz z przedstawionej skarżącej dokumentacji projektowej wynika, że przebieg zaplanowanej inwestycji dzieli działkę nr [...] na dwie nierówne części, z których każda praktycznie zostaje wyłączona z możliwości normalnego jej wykorzystania przez właścicieli gruntu. Pierwsza część na skutek jej kształtu i zbyt małej powierzchni właściwie nie nadaje się w żaden sposób do wykorzystania, natomiast wykorzystanie w sposób racjonalny i zgodny z zamierzeniami właścicieli drugiej części tejże działki, jest niemożliwe z uwagi na rozmiar powierzchni zajętej pod planowane inwestycje i wynikające z tego faktu ograniczenia.

Dla oceny całokształtu sytuacji nie bez znaczenia jest fakt, że na przedmiotowej działce usytuowane są już dwie magistrale wodne stanowiące własność MPWiK, co zupełnie pominięto przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem okoliczność ta ma istotne znaczenie, albowiem w sumie wielkość obszaru, na którym właściciele nie mogą prowadzić normalnej racjonalnej gospodarki jest już bardzo duża, a na skutek kolejnej inwestycji jeszcze się powiększy. Przedmiotowy obszar, wobec zaplanowanych i istniejących inwestycji, został wyłączony z obszarów nadających się do zabudowy, pomimo iż w przeszłości miał on taki charakter a nawet wydana została decyzja o warunkach zabudowy z przeznaczeniem komercyjnym. Z informacji uzyskanych przez skarżącą wynika, że aktualnie istnieje już zatwierdzone nowe studium planistyczne, zgodnie z którym przedmiotowa działka ponownie stała się terenem budowlanym z przeznaczeniem na budownictwo pod usługi. Na skutek zaplanowanych i istniejących wodnych linii przesyłowych możliwość wykorzystania przedmiotowej działki na cele budowlane praktycznie jest wyłączona, a mając na uwadze areał działki, powoduje to olbrzymie straty po stronie właścicieli. Ponadto możliwości wykorzystania tego obszaru na cele rolnicze także zostały praktycznie zniweczone. Na obszarze tym, właśnie na skutek zaplanowanych i istniejących magistrali wodnych, niedopuszczalne jest nasadzenia wieloletnich roślin typu drzewa owocowe i inne oraz winorośle itp., natomiast prowadzenie drobnych jednorocznych, niskich upraw jest niecelowe z uwagi na bliskość drogi publicznej i wynikający z tego faktu stopień zanieczyszczenia. Tak więc na skutek zajęcia przedmiotowego terenu na cele wskazanych inwestycji, właściciele gruntu w zasadzie całkowicie zostali pozbawieni czerpania z tego gruntu jakichkolwiek dochodów i korzyści, co w sposób oczywisty narusza ich uzasadnione interesy oraz pozostaje w sprzeczności z zasadami obowiązującymi przy realizacji postanowień art. 124 u.g.n.

Zgodnie z bogatym orzecznictwem i wywodami doktryny dotyczącymi wskazanego przepisu bezspornym jest, że uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla nieruchomości właściciela jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji w prawa właściciela sprowadzony do niezbędnego minimum. W przedmiotowej sprawie zasada ta, a tym samym przepis art. 124 zostały w sposób jaskrawy pogwałcone.

Podniesiony w zaskarżonych decyzjach argument, że przebieg zaplanowanej inwestycji jest zgodny z ustaleniami przyjętymi w toku postępowania poprzedzającego wydaną wcześniej decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 ust.1 u.g.n. organ nie jest władny zmienić ustalenia przyjętego w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest dla skarżącej nie do przyjęcia i w żaden sposób nie usprawiedliwia oczywistego naruszenia jej uzasadnionych interesów. Skarżąca nie miała możliwości uczestniczenia do końca w postępowaniu o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, albowiem w stosunku do niej, tj. w odniesieniu do jej działki nr [...] (aktualnie [...]) postępowanie to zostało prawomocnie umorzone na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Skarżąca zatem nie miała możliwości w tamtym postępowaniu zaskarżenia wydanej w jego konsekwencji decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji. Nie może to jednak oznaczać, że jej słuszne interesy wynikające z przysługującego jej prawa własności, mogą zostać pominięte i nieuwzględnione przy realizacji zamierzonej inwestycji.

Skarżąca od samego początku, zarówno w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (z którego to postępowania została wyłączona), jak i w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 124 u.g.n., stanowczo sprzeciwiała się przebiegowi planowanej inwestycji wskazując, że zaplanowana magistrala wodna winna przebiegać na granicy działek [...] i [...] lub też całkowicie po działce nr [...] stanowiącej własność PKP. Wskazywany przebieg inwestycji byłby jak najmniej uciążliwy i uwzględniający interesy właścicieli zajętych działek. Powyższe zostało jednak pominięte, a inwestor nawet nie podjął starań w celu sprawdzenia możliwości ulokowania inwestycji w ten sposób. Dlatego też aktualnie, przy tak oczywistym naruszeniu własnościowych interesów skarżącej, problem wyjścia z tej patowej sytuacji winien być problemem inwestora i organów wydających zaskarżone decyzje. Skarżąca zresztą wskazała, że w przypadku braku możliwości zmiany przebiegu planowanej inwestycji domaga się wykupienia zajętej nieruchomości, która straciła dla niej wszelką wartość.

Ponadto, w przedstawionym skarżącej projekcie lokalizacji inwestycji naniesiony był wyłącznie przebieg dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm, podczas gdy w treści zaskarżonej decyzji mowa jest o poprowadzeniu wodociągu DN 400 mm. Przebieg tej części inwestycji w żaden sposób nie został skonsultowany i uzgodniony ze skarżącą, co oczywiście narusza obowiązek prowadzenia rokowań wynikający z art. 124 ust. 3 u.g.n. Niezależnie zatem od poprzednich argumentów nieprzeprowadzenie we wskazanym zakresie wymaganych rokowań w pełni uzasadnia uchylenie zaskarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wnosił o jej oddalenie.

Uczestnik Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S. A. w K. wnosiło o oddalenie skargi polemizując z zasadnością podnoszonych w niej zarzutów.

Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 17 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 1527/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] grudnia 2010 r. pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca dla organów administracji publicznej orzekających o zgodzie na wejście na teren nieruchomości. Stała się ona ostateczna z dniem [...] marca 2011 r. Nie zmienia tego fakt, że przedmiotowa działka położona była w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego i jest nadal na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]", który został zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz.199 – dalej: u.p.z.p.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ustawodawca dopuścił jednak sytuację, w której możliwe jest współistnienie obowiązującej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. A contrario zatem, jeśli ustalenia decyzji i planu miejscowego są takie same, brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Sporna działka położona jest na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem "R.1". Miejscowy plan jako ogólne zasady, dotyczące całego obszaru ustala możliwość rozbudowy, przebudowy i remontu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, lokalizacji nowych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w terenach dróg publicznych i w innych terenach, dla których takie dopuszczenie zostało określone w ustaleniach szczegółowych (§ 11 ust. 2 pkt 1 i 2). Osobnym przepisem planu miejscowego dopuszczono lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w terenach rolniczych, oznaczonych symbolami od R.1 do R.3 (§ 18 ust. 2 pkt 2 lit. c planu miejscowego).

Jak wynika z załącznika nr [...] do decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2010 r., działka [...] (obecnie nr [...]) znajduje się na terenie inwestycji, której lokalizację ta decyzja ustala. Natomiast zgodnie z załącznikiem nr 1 do tej decyzji przedmiotowa inwestycja obejmuje swoim zakresem budowę sieci wodociągowej DN 300 mm od planowanej hydroforni do granic Miasta K. w kierunku Międzynarodowego Portu Lotniczego K. (odcinek 2300 m), rurociągu tłocznego ścieków sanitarnych DN 250 mm z istniejącej pompowni zlokalizowanej na terenie lotniska w B. do miejsca włączenia do projektowanego kanału grawitacyjnego ul. Z. z M. w K. (odcinek o długości do 3500 m) oraz rurociągu tłocznego ścieków sanitarnych DN 250 mm od ul. K. w Krakowie do miejsca włączenia do projektowanego kanału grawitacyjnego ul. Z. z M. w K. (odcinek o długości do 2000 m).

Powyższe wskazuje, że ustalenia planu miejscowego oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla działki nr [...]obr. [...] K. w K. są takie same. Została zatem spełniona przesłanka, aby zezwolenie na założenie oraz przeprowadzenie przewodów wodociągowych i kanalizacyjnych było zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto brak było podstaw do sygnalizacji właściwym organom okoliczności uzasadniających orzeczenie o wygaśnięciu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2010 r., przy równoczesnym zawieszeniu niniejszego postępowania administracyjnego.

Okoliczność umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, na którą powoływała się C. S. w skardze, dotyczy innego wniosku i innego postępowania administracyjnego. Jak wynika z pisma MPWiK S.A. w K. z [...] sierpnia 2013 r. (k. 63 akt organu pierwszej instancji), decyzją z [...] stycznia 2013 r. Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie administracyjne, jednak toczyło się ono na podstawie innego wniosku niż to, które zostało zakończone decyzją z [...] grudnia 2010 r. Potwierdził to również pełnomocnik uczestnika (MPWiK S.A. w K.) na rozprawie przed Sądem w dniu 17 kwietnia 2015 r. Tę okoliczność przyznał na rozprawie również pełnomocnik skarżącej.

W sprawie została zrealizowana również przesłanka, o której mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., ponieważ udzielenie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielami spornej działki o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. przeprowadziło takie rokowania, a stosowne dokumenty zostały dołączone do wniosku o wydanie decyzji. Potwierdza to pismo z [...] grudnia 2012 r. (k. 53 akt organu pierwszej instancji), w którym MPKiK S.A. w K. zaproponowało właścicielom działki odpłatne ustanowienie służebności oraz dzierżawę części nieruchomości na czas trwania inwestycji. Do pisma dołączono zwrotne potwierdzenia odbioru przez M. S., C. S. i J. S. W kolejnym piśmie z 23 sierpnia 2013 r. MPWiK S.A. w K. (k. 63 akt organu pierwszej instancji) skierowanym do wszystkich właścicieli działki nr [...], tj. C. S., M. . i J. S., informowano o zaprojektowaniu przebiegu sieci, tj. dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm oraz wodociągu DN 400 mm, co przedmiotowo pozostaje w zgodzie ze znaną skarżącej ostateczna decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedstawione zostały: pismo z [...] stycznia 2013 r. zawierające podtrzymanie propozycji wynagrodzenia oraz dowody potwierdzenia doręczenia tego pisma wszystkim współwłaścicielom spornej działki.

C. S. podnosiła w skardze, że w przedstawionym jej projekcie lokalizacji inwestycji naniesiony był wyłącznie przebieg dwóch rurociągów tłocznych ścieków DN 250 mm, podczas gdy w decyzji mowa jest nadto o przeprowadzeniu wodociągu DN 400 mm. Zarzuciła, że przebieg tej części inwestycji nie został skonsultowany i uzgodniony ze skarżącą, co narusza obowiązek przeprowadzenia rokowań, wynikający z art. 124 ust. 3 u.g.n. W ocenie Sądu I instancji ten zarzut jest całkowicie nieuzasadniony w świetle uprzednich ustaleń. Po pierwsze, budowa sieci wodociągowej DN 400 mm została wprost wskazana w załączniku nr [...] do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2010 r., zatem już otrzymując tę decyzję skarżąca była informowana o planowaniu wodociągu. Niezależnie od tego w piśmie z [...] sierpnia 2013 r., stanowiącym element rokowań, MPWiK S.A. w K. wskazało wyraźnie nie tylko dwa rurociągi ściekowe DN 250 mm, ale też wodociąg DN 400 mm. Zarzut wadliwości rokowań skarżąca podniosła po raz pierwszy dopiero w skardze.

C. S. zarzucała też, że planowana inwestycja podzieli jej działkę na dwie nierówne części, a każda z nich praktycznie wyłączona będzie z możliwości normalnego użytkowania. Jej zdaniem przy wydawaniu rozstrzygnięcia pominięto fakt, że na działce już obecnie znajdują się dwie magistrale wodne. Wskazała, że możliwość wykorzystania działki na cele czy to budowlane, czy to rolnicze, praktycznie nie istnieje.

W odniesieniu do tego zarzutu Sąd I instancji zauważył, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją samodzielnie nie prowadzi do degradacji działki w taki sposób, że nie jest możliwe korzystanie z prawa własności nieruchomości. Przedmiotowa decyzja niewątpliwie ogranicza dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, co może powodować określone roszczenia. Jak skarżąca wskazała, na działce już istnieją dwie magistrale wodne, przy czym ze zgromadzonych materiałów wynika, że ograniczenie prawa własności skarżącej w tym zakresie nastąpiło legalnie. Bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia pozostaje ewentualne przyszłe przeznaczenie terenu, związane ze zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podobnie, podzielenie działki na dwie nierówne części jest w sprawie irrelewantne. Stosownie do art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Takie żądanie rozpatrywane może być w odrębnym postępowaniu, zaś ewentualne jego zgłoszenie (co skarżąca zapowiada w skardze) nie ma wpływu na dopuszczalność wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wskazywane w niniejszej sprawie okoliczności mogą mieć znaczenie dla ewentualnych przyszłych rozstrzygnięć, o ile ponowne ograniczenie prawa własności będzie czynnikiem przesądzającym o uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem.

Ponadto w myśl art. 124 ust. 4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie na wejście w teren ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. Stosownie zaś do art. 128 ust. 4 zd. 2 i 3 u.g.n. odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów prawa materialnego. Kontrolując postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie Sąd I instancji nie dopatrzył się również żadnych uchybień w zakresie przepisów procesowych, które mogły by mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Ta ostatnia uwaga odnosi się również do nierozpoznania przez organ drugiej instancji wniosku o zawiedzenie postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne, skoro odmowa zawieszenia postępowania nie jest odrębnie zaskarżalna, a wszelkie motywy takiej oceny wyrażono w decyzji.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 17 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 1527/14, wniosła C. S. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. przez całkowite pominięcie uzasadnionych interesów współwłaścicieli nieruchomości, których wydana decyzja dotyczy, a także poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie spełniony został warunek przeprowadzenia rokowań w zakresie usytuowania na przedmiotowej nieruchomości wodociągu DN 400 mm. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz utrzymanych nim w mocy decyzji administracyjnych oraz o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesione zostały argumenty tożsame z tymi, które skarżąca podniosła w skardze do Sadu I instancji, w zakresie zarzutu pominięcia uzasadnionych interesów współwłaścicieli nieruchomości, a brak przeprowadzenia rokowań w zakresie usytuowania na przedmiotowej nieruchomości wodociągu DN 400 mm uzasadniony został jednozdaniowo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów, powołanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

W istocie rzeczy skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. kwestionuje przebieg planowanej inwestycji twierdząc, że gdyby przebiegała ona na granicy działek [...]i [...]lub też całkowicie po działce nr [...]stanowiącej własność PKP, nie byłaby dla niej uciążliwa. Uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla właściciela nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji w prawa właściciela sprowadzony do niezbędnego minimum. W przedmiotowej sprawie zasada ta, a tym samym art. 124 ust. 1 u.g.n. zostały naruszone. Ust. 3 tego przepisu został zaś naruszony poprzez brak przeprowadzenia rokowań w zakresie planowanego wodociągu DN 400 mm.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego."

Zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. należy uznać za bezpodstawny, bowiem uciążliwości wynikającej z ograniczenia właściciela w korzystaniu z nieruchomości, w takim znaczeniu, jak rozumie go skarżąca kasacyjnie, organ nie mógł już badać w tym postępowaniu, ponieważ przebieg inwestycji został określony w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "Budowa sieci wodociągowej i rurociągów tłocznych ścieków sanitarnych dla Międzynarodowego Portu Lotniczego im. [...] K. Sp. z o.o. w rejonie ulic: K., P., P. i Z. z M.". Lokalizacją tą organy orzekające w trybie art. 124 u.g.n. były związane, ponieważ decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego była ostateczna (art. 16 § 1 k.p.a.). Nie było też podstaw do jej wygaszenia, co szeroko uzasadnił Sąd I instancji, a skarga kasacyjna nie zawiera żadnych zarzutów w tej materii. Nie jest też prawdą, że skarżąca kasacyjnie nie miała możliwości kwestionowania ustaleń decyzji z [...] grudnia 2010 r., do czego również odniósł się Sąd I instancji. Jest oczywiste, że skoro postępowanie zakończyło się decyzją ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, to nie można twierdzić, że zostało umorzone, co próbowała sugerować skarżąca w skardze do Sądu I instancji. Słusznie również Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 124 ust. 5 u.g.n., jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Nie ma to jednak wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n. w skardze kasacyjnej nie został zaś prawie w ogóle uzasadniony, co uniemożliwia odniesienie się do niego. Tymczasem Sąd I instancji w tej materii wyjaśnił, że budowa sieci wodociągowej DN 400 mm została wprost wskazana w załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2010 r., zatem już otrzymując tę decyzję skarżąca była informowana o planowaniu wodociągu. Niezależnie od tego w piśmie z [...] sierpnia 2013 r., stanowiącym element rokowań, MPWiK S.A. w K. wskazało wyraźnie nie tylko dwa rurociągi ściekowe DN 250 mm, ale też wodociąg DN 400 mm. Do tych ustaleń skarga kasacyjna w ogóle nie nawiązuje, trudno więc z tymi ustaleniami polemizować.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.