Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1701/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 29 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia Promocji i Rozwoju R. i Okolic w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza na rzecz Stowarzyszenia Promocji i Rozwoju R. i Okolic w R. od Wojewody [...] kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1701/02

UZASADNIENIE

Polska Telefonia Komórkowa A Sp. z o.o. w W. złożyła do Starosty [...] wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej GSM 900 Nr [...] wraz z przyłączem energetycznym na działce nr ewid.[...] położonej w R., ul. A 19 i nr ewid.[...] położonej w R., ul. B 6 - gm. W.

W piśmie z dnia 3 czerwca 2002 roku Stowarzyszenie Promocji i Rozwoju R. i Okolic w R. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...] dopuścił Stowarzyszenie Promocji i Rozwoju R. i Okolic w R. do udziału w postępowaniu na prawach strony w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym.

Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art.33 ust. 1 , art. 34 ust. 4 i art. 36 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 19 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414 ze zm.)oraz art. 104 kpa ,Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Polskiej Telefonii Komórkowej A Sp.z o.o w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej GSM – 900 Nr [...] wraz z przyłączem kablowym niskiego napięcia, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w R..

W uzasadnieniu decyzji podano, iż przedmiotowa inwestycja przewidziana do realizacji na terenie bazy Gminnej Spółdzielni "B" w R. zgodnie z obowiązującymi przepisami zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

Organ I instancji przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz.672).

Wnioskodawca przedłożył wymagane dokumenty, w tym raport, sporządzony na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta [...] zamieścił w publicznie dostępnym wykazie przedmiotową sprawę na tablicy ogłoszeń w siedzibie Starostwa i Urzędu Gminy i Miasta w W. przez okres 21 dni.

Zgromadzona w sprawie dokumentacja techniczna została zaopiniowana pozytywnie przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Oddział Zamiejscowy w Z. decyzją z dnia [...] Nr [...] oraz przez Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S. decyzją z dnia [...] Nr [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Stowarzyszenie Promocji i Rozwoju R. i Okolic wskazując, iż na terenie bazy Gminnej Spółdzielni B w R. gm. W. znajdują się już dwie stacje bazowe cyfrowej telefonii komórkowej. W bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się Zakład Przyrodoleczniczy w R.. Budowa trzeciej stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej spowoduje zagrożenie zdrowia mieszkańców R. i okolic a nadto może doprowadzić do likwidacji Zakładu Przyrodoleczniczego w R.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zgodnie z którym obiekt budowlany winien być projektowany, budowany i utrzymywany zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający między innymi ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie.

Organ stwierdził, że o naruszeniu art. 5 cytowanej ustawy można mówić wtedy, kiedy naruszone są konkretne warunki techniczne lub polskie normy obowiązujące w budownictwie.

Z uwagi, że przedmiotowa stacja telefonii komórkowej została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska Burmistrz Gminy i Miasta W. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, uwzględniający także istnienie w bliskim sąsiedztwie dwóch stacji bazowych tj.:

- telefonii komórkowej ERA GSM Nr 29582

- telefonii cyfrowej PLUS GSM 900 MHz nr BT-3986.

Z raportu wynika, że urządzenia nadawcze oraz anteny po ich zainstalowaniu nie będą oddziaływały niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, dobra kultury, wzajemne oddziaływanie wymienionych czynników, a także na dostępność do złóż i kopalin. Istnienie i funkcjonowanie stacji bazowej nie będzie uciążliwe dla środowiska i nie wprowadzi istotnych ograniczeń w jego użytkowaniu.

Jedynym czynnikiem fizycznym, którego źródłem jest w./w. stacja bazowa, a który może być powodem powstania uciążliwości w środowisku naturalnym jest promieniowanie niejonizujące będące następstwem generowanego przez układy antenowe pola elektromagnetycznego. Jednakże z uwagi na to, że występuje ono na znacznej wysokości - ponad 45 m - nie będzie wywierało niekorzystnego wpływu na zdrowie ludzi, jak również nie będzie ograniczać użytkowania, zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zarówno raport oddziaływania na środowiska jak i projekt budowlany zostały przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Ł.(decyzją z dnia [...]) i przez Starostę [...] (decyzją z dnia [...])uzgodnione pozytywnie.

Zważywszy, że inspektor przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę spełnił wymagania stawiane w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 tj. do wniosku dołączył;

- projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi,

- dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

a analizowana decyzja nie narusza prawa oraz interesów osób trzecich, organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie Promocji i Rozwoju R. i Okolic, wnosząc o jej uchylenie.

Strona skarżąca wskazała, iż przedmiotowa inwestycja jest zaliczana do szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, a zatem wydanie decyzji powinno być poprzedzone rozprawą administracyjną z udziałem społeczeństwa. Taka rozprawa nie odbyła się. Nie zostali uznani za stronę postępowania sąsiedzi z położonych obok planowanej inwestycji sąsiednich działek. Ponadto raport wykonano na podstawie symulacji komputerowej bez pomiarów sprawdzających i porównania z innymi obiektami. Strona skarżąca podkreśliła także iż, przedstawiony przez inwestora raport jest stronniczy. W ocenie Stowarzyszenia przedmiotowe promieniowanie jest szkodliwe dla zdrowia ludzi (dowód opracowanie porównawcze w załączeniu).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) decyzja /lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy .

Stosownie do § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej.

Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

W tym świetle skarga jest zasadna, ponieważ Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art.7, art.77 § 1 , art. 107 kpa ), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś stanowi podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 litera c) powołanej na wstępie ustawy.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.

Przedmiotem postępowania administracyjnego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 kpa to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy ograniczył się w zasadzie do "wybiórczej" kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej i nie ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej, w tym dotyczących nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i braku udziału właścicieli sąsiednich działek w postępowaniu, a więc kwestii objętych regulacją Prawa ochrony środowiska- art.32, art. 53.

Nadto organ II instancji nie uzasadnił w dostateczny sposób przyczyn, z powodu których uznał, że zaistniały podstawy materialno - prawne do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji jak i nie dokonał ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Mimo zarzutów strony skarżącej organ odwoławczy nie ustalił i nie rozważył okoliczności mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczących budowy już trzeciej na terenie bazy Gminnej Spółdzielni B w R. stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej, zagrożenia zdrowia mieszkańców R. i dalszego istnienia Zakładu Przyrodoleczniczego w R.

Odnosząc się do argumentów powołanych w odwołaniu organ II instancji nie uzasadnił przyczyn, z powodu których uznał, że prawidłowy i adekwatny do stanu faktycznego zaistniałego w tej sprawie jest złożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko.

Zważywszy na kwestionowanie przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego przedłożonego przez inwestora raportu podkreślić należy, iż raport nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać go swej ocenie jak każdy dowód /zwłaszcza w świetle zarzutów strony/, gdyż to organ - nie zaś rzeczoznawca - rozstrzyga sprawę.

/ por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2002 r., ISA 1978/00 - LEX nr 81669 /.

Raport nie ma charakteru wiążącego; jest opinią, która podlega ocenie właściwego organu administracji publicznej.

Ocena organu orzekającego nie może być dowolna. Raport winien zawierać fachowe uzasadnienie, z jakich to okoliczności autor raportu wywodzi określone wnioski; winien zatem wskazywać i wyjaśniać przesłanki, które doprowadziły do przedstawionych konkluzji.

Nadto organ winien wnikliwie rozważyć, czy fakt budowy już trzeciej na terenie bazy Gminnej Spółdzielni B w R. stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej – a nie pierwszej stacji bazowej – nie stanowi naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

Wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy dokonuje się w postępowaniu wyjaśniającym, które obejmuje całokształt czynności podejmowanych w postępowaniu administracyjnym dla wyjaśnienia sprawy. Jedną z tych form jest postępowanie dowodowe, które obejmuje między innymi opinie biegłych (art. 75 kpa).

Obowiązkiem rozstrzygających w sprawie organów było odwołanie się do raportu i na jego podstawie wykazanie, iż przyjęte wnioski były prawidłowe.

Raport, jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona – art. 80 kpa.

Ocena wartości dowodowej raportu, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę. W sprawie niniejszej organy obu instancji nie dokonały żadnej oceny opracowanej raportu, ograniczając się jedynie do powtórzenia za rzeczoznawcą jego stwierdzeń i wniosków.

Jest to tym bardziej istotne, że raport sporządzony w listopadzie 2001 roku uwzględniał jedynie projektowaną stację bazowej cyfrowej telefonii komórkowej. Aneks do tego raportu z lutego 2002 roku i raport sporządzony na etapie pozwolenia na budowę w kwietniu 2002 roku, choć podają już, że na terenie bazy Gminnej Spółdzielni B w R. istnieją już dwie stacje bazowe, nie różnią się nawet jednym słowem tak w ocenie zawartej w streszczeniu jak i dalszej części raportu, w tym także we wnioskach. Powyższe sprawia wrażenie tekstu kolejny raz mechanicznie przepisanego. W raporcie brak jest oceny oddziaływania projektowanej stacji bazowej w aspekcie dwóch stacji już istniejących na tym terenie jak i oceny wspólnego oddziaływania tych stacji, a niewątpliwie oddziaływanie trzech stacji bazowych winno podlegać ocenie organu na etapie pozwolenia na budowę. Stanowi to poważne uchybienie jako, że organ winien rozważyć i wszechstronnie ocenić, czy trzecia stacja bazowa może być bez naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich realizowana na przedmiotowym terenie, zwłaszcza w aspekcie ochrony zdrowia ludzi i ochrony środowiska przed promieniowaniem niejonizującym. Nie sposób ocenić dopuszczalności realizacji kolejnej inwestycji związanej z promieniowaniem niejonizującym bez uprzedniej oceny promieniowania już istniejących stacji. Poczynienie ustaleń w zakresie promieniowania niejonizujacego istniejących dwóch stacji jest konieczne, aby określić łączne promieniowanie i ocenić, czy nie będzie ono przekraczało dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizujacego i czy niezbędne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania.

Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania /Dz. U. Nr 107, poz. 676/ pomiary kontrolne elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wytwarzanego przez obiekty, urządzenia będące źródłami promieniowania wykonywane są bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu obiektu, urządzenia oraz każdorazowo w razie zmiany warunków pracy obiektu, urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, którego źródłem jest ten obiekt, urządzenie. A zatem autor raportu, a także organ winni ustalić wykonywanie pomiarów promieniowania wytwarzanego przez istniejące urządzenia i poddać je ocenie. Projektowana stacja bazowa nie jest pierwszym tego typu urządzeniem, co oznacza, że można wykorzystać w sprawie materiał porównawczy.

Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 kpa. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie prawa materialnego.

Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 kpa stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w danej sprawie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie.

Organy administracji publicznej nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy, co stanowi obrazę art. 7 i art. 77 § 1 kpa i nie rozważyły należycie sprawy w aspekcie przepisów prawa materialnego.

Organy obu instancji nie rozważyły sprawy w świetle przepisów art. 32, art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89,poz.414 ze zm.) oraz art. 5 a w szczególności ustępu 1 pkt 6 dotyczącego ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Podkreślić też należy, iż uzasadnienie decyzji organu II instancji, podobnie jak i organu I instancji, jest zbyt ogólnikowe i lakoniczne a nadto nie zawiera wyczerpujących ustaleń faktycznych i ich rozważenia w świetle stanu prawnego.

Organ II instancji jedynie przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego nie wyjaśniając, czy sporna inwestycja spełnia wymogi ustanowione w tym przepisie a dotyczące kwestii nader istotnych w sprawie - zachowania bezpieczeństwa ludzi i ich ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem inwestycji.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno – budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane.

( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 roku, III ARN 87/95, OSN 1996/21/316 ).

W art. 32 Prawa budowlanego nawiązano do przepisów szczególnych, wymagających uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów. Przez przepisy te należy rozumieć przepisy inne niż prawo budowlane, z których wynikają obowiązki zapewnienia, by w przygotowanej inwestycji znalazły odpowiedni wyraz szczególne wymagania związane z potrzebą ochrony niektórych terenów lub obiektów budowlanych albo wynikające z potrzeby uwzględnienia specyfiki danego rodzaju działalności.

( por. E. Bar, E. Radziszewski, Kodeks budowlany, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1999, s. 89 )

Wymagania takie przewiduje wiele ustaw, m. in. ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 - obowiązująca od dnia 1 października 2001 roku), ustawa z dnia 16 października 1991 roku o ochronie przyrody ( t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 99, poz. 1079 )- obowiązująca do dnia 1 maja 2004 roku oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji ustawowych.

Do takich przepisów wykonawczych – obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji z mocy art. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz. U. Nr 100, poz. 1085/ – należy rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. U. Nr 93, poz.589/a także powołane wyżej rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania /Dz. U. Nr 107, poz. 676/.

Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie rozważyły sprawy w świetle tych przepisów, pomimo iż Prawo ochrony środowiska w Rozdziale VI "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" nakazuje zapewnienie takiej ochrony zaś rozporządzenie z dnia 11 sierpnia 1998 roku określa m.in. dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, jakie mogą występować w środowisku, szczegółowe zasady ochrony ludzi i środowiska przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym w postaci pól elektrycznych i magnetycznych(...), zwanych obiektami, źródłami albo urządzeniami wytwarzającymi elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące.

Przepisy ustaw szczególnych – czego zdają się nie zauważać organy administracji w niniejszej sprawie – uzupełniają przepisy Prawa budowlanego, a więc organy administracji publicznej obciąża obowiązek ich stosowania w przypadkach określonych przez te ustawy.

Zgodnie z art.35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz.414 ze zm./ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprowadza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art.5 /art.35 ust.2/.

Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczegółowymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii innych organów /art.32 ust.1 Prawa budowlanego/.

W niniejszej sprawie konieczne jest zwrócenie uwagi na jeszcze jedną ważną kwestię a mianowicie prawidłowe uzasadnianie decyzji.

Uzasadnienie decyzji administracyjnej winno czynić zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie faktyczne decyzji winno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi tu zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne decyzji organu odwoławczego, podobnie jak i organu I instancji, nie odpowiadają tym wymogom.

Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w danej sprawie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji pominięto całkowicie uzasadnienie faktyczne, a uzasadnienie prawne jest zbyt lakoniczne i nie nawiązuje do hipotezy przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie jak i nie wyjaśnia zastosowania określonych przepisów. Ma to znamiona naruszenia przepisów procesowych, które mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Jak wyżej wskazano, organ odwoławczy jest bowiem powołany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia całej sprawy, w której wniesiono odwołanie.

Naruszenie przez organy obu instancji zasad postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa skutkuje uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny mieć na uwadze konieczność zachowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz reguł postępowania dowodowego i konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych, co umożliwia właściwe zastosowanie norm prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – dalej w skrócie p. s. a. - w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) – dalej w skrócie p. w. u. p. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p.

W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 p. w. u. p.