Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 320/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1387
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2022 r. nr 2201-IOD-3.4102.117.2021.3 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 1 października 2021 r. nr 2206-SPO.4102.248.2021.11; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 102 (sto dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 5 stycznia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku działając na podstawie:

• art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2, art. 72 § 1, art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.),

• art. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 4, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 22 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 27f, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.),

po rozpatrzeniu odwołania wniesionego pismem z dnia 18 grudnia 2021 r. przez M. Z., od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 1 października 2021 r. Nr 2206-SPO.4102.248.2021.11 odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok na wniosek strony z 21 czerwca 2021 r. w wysokości 2.541,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przypomniano, że podatnik w dniu 10 marca 2021 r. złożył w Drugim Urzędzie Skarbowym w Gdańsku zeznanie podatkowe PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) opodatkowanego w sposób indywidualny, w roku podatkowym 2020.

W przedmiotowym zeznaniu PIT-37 podatnik wykazał:

• przychód

- ze stosunku: służbowego, pracy 43.442,84 zł,

- z działalności wykonywanej osobiście 82.009,89 zł,

• przychód razem 125.425,73 zł,

• koszty uzyskania przychodu 19.401,96 zł,

• dochód

- ze stosunku: służbowego, pracy 40.442,84 zł,

- z działalności wykonywanej osobiście 65.607,93 zł,

• zaliczka od przychodu 7.265,00 zł,

• razem przychód 125.425,73 zł,

• razem dochód 106.050,77 zł,

• składka na ubezpieczenie społeczne 5.848,00 zł,

• odliczenie tj. wydatki na cele rehabilitacyjne 2.280,00 zł,

• podstawa obliczenia podatku 97.923,00 zł,

• obliczony podatek 18.137,99 zł,

• składka na ubezpieczenie zdrowotne 9.248,90 zł,

• ulga na dzieci 1.112,04 zł,

• podatek po odliczeniach 7.777,05 zł,

• należny podatek 7.777,05 zł,

• suma zaliczek pobranych przez płatników 7.265,00 zł,

• do zapłaty (kwota uiszczona w dniu 19 kwietnia 2021 r. 512,00 zł.

Następnie dnia 22 czerwca 2021 r. M. Z. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. wraz z korektą zeznania podatkowego PIT-37. Powodem złożenia korekty była zmiana sposobu opodatkowania z indywidualnego, na sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.

Z treści wniosku wynikało, że Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II C 3643/17 rozwiązał związek małżeński podatnika z M. B.-Z. przez rozwód. W przedmiotowym wyroku sąd ustalił wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi obojgu rodzicom, ustalając sprawowanie przez nich pieczy naprzemiennie w ten sposób, iż małoletni będą przebywać u każdego z rodziców po jednym tygodniu. Podatnik argumentował "Wraz z matką dzieci dzielimy się czasem opieki i wychowywania po połowie i zadania te realizujemy oddzielnie, a przy tym każde z nas w swoim czasie samodzielnie, tylko bez współpracy ale nawet bez wsparcia i pomocy drugiego rodzica. Każde z rodziców proces wychowywania kształtuje zatem w odmienny charakterystyczny dla siebie sposób (właściwy tylko sobie)".

W korekcie zeznania wykazano dochód, zaliczki pobrane przez płatnika z należności ze stosunku pracy oraz odliczenia od dochodu i podatku w kwotach zgodnych z wersją zeznania podatkowego z 10 marca 2021 r.. Należny podatek dochodowy za 2020 r. według korekty zeznania podatkowego z 22 czerwca 2021 r. wyniósł 5.236,00 zł.

Do przedmiotowego wniosku, na potwierdzenie prawa do opodatkowania dochodu uzyskanego w 2020 roku w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci strona załączyła kopię wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku II Wydział Cywilny Rodzinny sygn. akt II C 3643/17 z 31 stycznia 2018 r. w sprawie o rozwód. Przy piśmie z 16 sierpnia 2021 r. M. Z. przesłał odpisy skrócone aktów urodzenia dzieci: H. Z. urodzonej 17 października 2004 r. i A. Z. urodzonego 24 lipca 2011 r. oraz oświadczenie matki dzieci M. B.-Z.w której ww. wskazała, że zgodnie z treścią wyroku sądu sygn. Akt II C 3643/17 z 31 stycznia 2018 r. oboje rodzice wykonują władzę rodzicielską w stosunku do małoletnich dzieci naprzemiennie. Dzieci przebywają u każdego z rodziców po jednym tygodniu.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku decyzją nr 2206-SPO.4102.248.2021.11 z dnia 1 października 2021 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok na wniosek strony z 21 czerwca 2021 r. w wysokości 2.541,00 zł.

W wydanej na skutek wniesionego odwołania decyzji organ po przytoczeniu przepisów prawa przypomniał, że z akt wynika, że podatnik jest ojcem dwojga małoletnich dzieci H. Z. oraz A. Z. Małżeństwo podatnika zostało rozwiązane w dniu 31 stycznia 2018 r. Sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi obojgu rodzicom ustalając sprawowanie przez nich pieczy nad małoletnimi dziećmi naprzemiennie w ten sposób, iż małoletni będą przebywać u każdego z rodziców po jednym tygodniu. Kosztami utrzymania i wychowywani małoletnich dzieci obciążył obie strony w ten sposób, iż każda ze stron będzie ponosiła koszty utrzymania i wychowania dzieci w okresach sprawowania nad nimi pieczy.

Organ wskazał, że ustawodawca wprowadzając preferencję, przewidzianą w art. 6 ust. 4 p.d.f., nie kierował jej do każdego rodzica, który ma władzę rodzicielską i jednocześnie jest stanu wolnego, ale tylko do tych osób spełniających powyższe kryteria, które samotnie i osobiście troszczą się o zaspokajanie codziennych potrzeb dziecka.

Zauważono, że wychowywanie dziecka nie sprowadza się jedynie do jego "utrzymania", czy też czasowego (doraźnego) przebywania z nim bądź zapewniania dziecku rozlicznych atrakcji, lecz obejmuje ogół czynności zmierzających do należytego ukształtowania człowieka w sferze duchowej i psychicznej oraz zapewnienia mu materialnych podstaw rozwoju. Natomiast, kiedy każdy rodzic jest zaangażowany w proces wychowawczy dziecka oznacza, że dziecko wychowywane jest wspólnie przez oboje rodziców.

Przy wychowywaniu dziecka należy wziąć pod uwagę całokształt działań i czynności wykonywanych przez każdego z rodziców. W sytuacji, gdy każdy z rodziców aktywnie oraz w porównywalnym stopniu uczestniczy w wychowywaniu dziecka - co przejawia się między innymi dzieleniem się wszelkimi obowiązkami związanymi z procesem wychowawczym dziecka, niezależnie od tego u kogo pod czyją w danym momencie roku podatkowego opieką dziecko przebywa - nie można mówić o samotnym wychowywaniu dziecka.

Wskazano, że trafnie zauważył organ I instancji, skoro w przedmiotowej sprawie każdy rodzic jest zaangażowany w proces wychowawczy dzieci oznacza to, że dzieci są wychowywane wspólnie przez oboje rodziców, a nie samotnie przez któregokolwiek z nich.

Biorąc pod uwagę przedstawione w sprawie okoliczności, zatem nie sposób uznać, że podatnik spełnił wszystkie warunki uprawniające do opodatkowania jako osoby samotnie wychowującej dziecko.

Jak wskazał M. Z., władza rodzicielska nad małoletnimi dziećmi została powierzona przez Sąd obojgu rodzicom, tym samym prawo do współdecydowania o najważniejszych sprawach dzieci, wszelkie obowiązki związane z wychowywaniem i opieką nad dziećmi rodzice dzielą między sobą. Podatnik wyjaśnił, iż czynnie i z pełnym zaangażowaniem uczestniczy w opiece na swoimi dziećmi i ich wychowaniu, a także organizując przestrzeń życiową, która umożliwia wspólne zamieszkanie i codzienne funkcjonowanie (oboje dzieci posiadają własne, w pełni wyposażone pokoje w stanowiącym własność podatnika domu). Powyższy stan faktyczny potwierdza również oświadczenie byłej małżonki M. Z. – M. B.-Z.

Zatem fakt, że strona jest osobą rozwiedzioną, która przez część roku oddzielnie w innym miejscu i czasie sprawuje opiekę nad swoimi małoletnimi dziećmi, nie oznacza jeszcze, że może być uznana w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f. za osobę samotnie wychowującą dzieci.

Nie ulega wątpliwości, że w tak trudnych dla dzieci okolicznościach, towarzyszących rozwodowi rodziców, consensus w postaci harmonogramu uzgodnionego przez oboje rodziców, zmierza do maksymalnej w danych warunkach ochrony dobra dziecka. Okoliczność, że rodzice współdecydują o ważnych sprawach dzieci i oboje uczestniczą w procesie wychowawczym dzieci po rozwodzie, nie powinno być niczym nadzwyczajnym, a normą sprawowania władzy rodzicielskiej. Żaden z rodziców nie powinien po rozwodzie samotnie wychowywać dziecka. Natomiast fakt rozwodu i osobnego zamieszkania byłych małżonków nie świadczy z góry, że każdemu z rodziców, w przypadku sprawowania opieki naprzemiennej przysługują korzyści podatkowe przewidziane w art. 6 ust. 4 ww. ustawy.

Organ odwoławczy stwierdził ,że nierzadko przecież w dzisiejszych czasach jeden z małżonków pracuje poza miejscem zamieszkania i codzienna opieka sprawowana jest przez drugiego małżonka, nie oznacza to przecież, że ten małżonek samotnie wychowuje dziecko.

Zatem z okoliczności, że podczas sprawowania opieki przez rodziców stanu wolnego, podobnie jak rodziców pozostających w związku małżeńskim, w którymś momencie tygodnia, miesiąca, czy roku, jeden z rodziców pozostaje sam na sam z dziećmi - nie wynika, że rodzice ci samotnie wychowują dziecko.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że podatnik nie należy do katalogu osób wymienionych w art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., gdyż nie spełnia przesłanek pozwalających uznać stronę za osobę samotnie wychowującą dzieci. Aby korzystać z preferencyjnego opodatkowania swoich dochodów na zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4, należy mieć nie tylko określony stan cywilny, ale również wychowywać samotnie dzieci. Przyjęcie odmiennej wykładni stałoby w sprzeczności z uzasadnieniem wprowadzenia tej ulgi, z którego jednoznacznie wynika, że ustawodawca kierował ją tylko do osób, które samotnie troszczą się o codzienne zaspokojenie potrzeb dziecka, nie zaś do każdego rodzica, który ma władzę rodzicielską i naprzemiennie wychowuje dzieci wspólnie z małżonkiem (byłym małżonkiem) przenosząc te dzieci w zależności od decyzji małżonków (byłych małżonków) zgodnie z miejscem ich zamieszkania raz u jednego raz u drugiego rodzica. Przyjęcie za podatnikiem, że naprzemienne wychowywanie dzieci przez rodziców, którzy mieszkają osobno stanowi przesłankę samotnego wychowywania dzieci i uprawnia rodziców do preferencyjnego rozliczenia, stanowiłoby nierówne traktowanie w stosunku do rodziców, którzy mieszkają razem i razem wychowują dzieci (np. małżonkowie, związki nieformalne).

W rozpatrywanym przypadku oboje rodzice aktywnie współuczestniczą w wychowywaniu dzieci, pomimo że nie zamieszkują ze sobą pod jednym dachem.

Prawidłowo zatem organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził w decyzji, że fakt, iż gdy dwie osoby M. Z. i jego była małżonka - wychowują te same dzieci wyklucza możliwość uznania, że którakolwiek z tych osób wychowuje dzieci samotnie.

Tym samym nie została spełniona przesłanka warunkująca możliwość preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci (art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f.).

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo odmówił M. Z. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsk skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 1991 r. Nr 80 poz.350 z późn. zm.) oraz naruszenie art. 75 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 nr 137 poz. 926).

Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 6 ust. 4 ww. ustawy (w szczególności fakt, iż jest osobą rozwiedzioną, samotnie wychowującą dzieci, które w 2020 były i są obecnie osobami małoletnimi). Tym samym skarżący był uprawniony do rozliczenia się z podatku dochodowego od osób fizycznych w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 z późn. zm.), od dochodów: rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panna, kawalerem, wdowa, wdowcem, rozwódka, rozwodnikiem albo osoba, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobo pozostająca w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:

1. małoletnie,

2. bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,

3. do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej

podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący jest ojcem dwojga małoletnich dzieci H. Z. oraz A. Z. Małżeństwo podatnika zostało rozwiązane w dniu 31 stycznia 2018 r. Sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi obojgu rodzicom ustalając sprawowanie przez nich pieczy nad małoletnimi dziećmi naprzemiennie w ten sposób, iż małoletni będą przebywać u każdego z rodziców po jednym tygodniu. Kosztami utrzymania i wychowywani małoletnich dzieci obciążył obie strony w ten sposób, iż każda ze stron będzie ponosiła koszty utrzymania i wychowania dzieci w okresach sprawowania nad nimi pieczy.

Nie ulega wątpliwości, że wszelkie preferencje podatkowe stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania.

Wobec tego, powyższe preferencje należy interpretować bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej dany przepis prawa podatkowego. Korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym preferencji przewidzianej w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione.

W przedmiotowej kwestii wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, analizując tożsamy problem prawny m.in. w wyrokach z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 573/15; 20 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 383/20; z 6 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 412/19 z 14 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 3083/19 z 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt II FSK 775/19 z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 1513/19 z 3 lutego 2022 r. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawartą tam argumentację, a ocenę prawną wyrażoną w powołanych orzeczeniach w pełni aprobuje.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art.6 ust. 4 u.p.d.o.f., ustawodawca zaliczył (ze względu na stan cywilny) do kręgu osób samotnie wychowujących dzieci dwa rodzaje podmiotów: (1) osobę, która nie pozostaje w związku małżeńskim (będącą panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację); lub (2) osobę pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności. Jednakże obie kategorie podmiotów, aby mogły skorzystać z preferencyjnego opodatkowania swoich dochodów, muszą spełnić warunek samotnego wychowywania dziecka w roku podatkowym. Samotne wychowywanie nie musi przy tym mieć miejsca przez cały rok podatkowy. Z treści przepisu bowiem to nie wynika.

Biorąc pod uwagę literalne brzmienie interpretowanego przepisu, dla potrzeb odkodowania znaczenia sformułowania "osoby samotnie wychowującej dziecko", fundamentalne znaczenie ma wyraz "samotnie" . Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego "samotność" lub "samotny" oznacza "przebywanie, życie w i odosobnieniu, bez rodziny, bez towarzystwa", "niemający w nikim wsparcia, dziejący się bez wsparcia innych", "niemający żony lub niemająca męża", "znajdujący się gdzieś całkiem sam, zdany tylko na siebie" (sjp.pl; sjp.pwn.pl; SJP pod red. M. Szymczaka, t. III, s. 177, PWN, Warszawa 1981 r.). Leksykalne znaczenie wyrazu "samotny" ("samotność") ukierunkowuje na odkodowanie sformułowania "rodzic samotnie wychowujący dzieci", jako rodzica wychowującego dzieci (dziecko) w odosobnieniu od drugiego rodzica, dzieci (dziecka) i bez jego udziału, przebywającego z dziećmi (dzieckiem) w innym miejscu niż drugi rodzic. Bezsprzecznie kryterium "samotności" wyklucza się z kryterium "wspólności". Wyraz "wspólny" w jego zasadniczym znaczeniu oznacza m.in. "wykonywanie razem z innymi" (SJP jak wyżej). Jeśli zatem rozwiedziony rodzic nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu czynności, przy współudziale drugiego rodzica, składających się na proces jego czynności wychowawczych, to wręcz nielogiczne jest twierdzenie, że czyni to wspólnie z drugim rodzicem.

W ocenie Sądu, wykładnia literalna art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. nie pozwala na ograniczenie statusu osoby samotnie wychowującej dziecko wyłącznie do rodzica, który w trakcie roku podatkowego faktycznie samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców wychowuje dziecko. Ustawodawca nie zastrzegł tego wprost w tym przepisie, wskazując tylko, że rodzic chcący skorzystać z ulgi musi "w roku podatkowym samotnie wychowywać dzieci". Należy mieć przy tym na uwadze fakt, że ustawodawca nowelizując ustawę od 1 stycznia 2011 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 226, poz. 1478) uchylił ust. 5 art. 6 u.p.d.o.f., który regulował definicję "osoby samotnie wychowującej dzieci". Literalna wykładnia nie pozwala na ograniczenie takiego statusu wyłącznie do rodziców wychowujących dzieci bez wsparcia drugiego z rodziców, bowiem przepis wskazuje tylko, że rodzic chcący skorzystać z ulgi musi "w roku podatkowym samotnie wychowywać dzieci". Rezygnacja z legalnej definicji pojęcia "osoby samotnie wychowującej dzieci" w połączeniu z nowym brzmieniem art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. wskazuje na zamierzony zabieg ustawodawcy, który uwzględnił aktualną sytuację społeczną i preferencje Państwa w zakresie polityki prorodzinnej.

Wykładnię literalną art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. wspiera wykładnia celowościowa i systemowa. Należy mieć na uwadze, że celem wprowadzenia ulgi było umożliwienie preferencyjnego rozliczenia podatkowego dla tych osób, które w roku podatkowym doświadczyły samotnej, samodzielnej pieczy nad dzieckiem i jego wychowywaniem. Cel ten wpisuje się w idee polityki prorodzinnej Państwa. Zgodnie z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Co prawda wychowywanie dzieci w rodzinach niepełnych nie jest stanem pożądanym, jednak w zmieniających się realiach społecznych, należy uwzględnić szczególną ochronę i pomoc Państwa wobec takich rodzin, np. poprzez umożliwienie rodzicom samotnie wychowującym dzieci skorzystanie z ulgi podatkowej. Nie jest przy tym konieczne, aby drugi z rodziców był w tym czasie wyeliminowany z opieki i wychowania dzieci, taki bowiem warunek przeczyłby polityce prorodzinnej Państwa zmierzającej do systemowego wsparcia rodziców w wychowaniu dzieci, zwłaszcza w samotnym wychowaniu dzieci. Samotne wychowywanie dzieci przez cały rok podatkowy w rozumieniu, jakie nadaje temu pojęciu organ podatkowy mogłoby być zrealizowane jedynie w odniesieniu do wdów, wdowców i osób rozwiedzionych, którym przyznano wyłączną władzę rodzicielską.

Mając powyższe na uwadze, za błędne i sprzeczne z regulacja art 6 ust. 4 ustawy o PIT uznać należy stanowisko organu podatkowego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, a wskazujące m.in.. że "(...) kiedy każdy rodzic jest zaangażowany w proces wychowawczy dziecka oznacza to. że w roku podatkowym dziecko wychowywane jest wspólnie przez oboje rodziców".

Reasumując, w związku ze spełnieniem w stanie faktycznym sprawy przesłanek zawartych w art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, skarżący był uprawniony, w złożonym zeznaniu PIT-37, do rozliczenia się z podatku dochodowego od osób fizycznych w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.

W tej sytuacji orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 i art. 200 p.p.s.a..