Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 132/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie NSA Marek Gorski (spr.) WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia 16 grudnia 2005 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 listopada 2005 r. orzekającą o wymeldowaniu T. C. wraz z córką z lokalu nr [...] przy ul. [...] w S.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z wnioskiem o wymeldowanie wyżej wymienionych wystąpiła G. W. Twierdziła, że wskazane osoby nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu od dnia 12 lutego 2005 r., opuściły lokal dobrowolnie i zabrały rzeczy osobiste.

W trakcie postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że T. C. i jego córka nie mieszkają w spornym lokalu. T. C. przyznał podczas przesłuchania w dniu 16 września 2005 r., że nie zamieszkuje w spornym lokalu ale do jego opuszczenia zmusiła go wnioskodawczyni swoim zachowaniem. Stwierdził, że został okradziony i zraniony nożem; dlatego nie widzi możliwości powrotu do tego lokalu. Zeznania te potwierdził w dniu 4 listopada 2005 r. G. W. zaś stwierdziła, że T. C. próbował ja udusić i groził jej śmiercią.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że spełniona została przesłanka wymeldowania i orzekł o wymeldowaniu T. C. z córką I. z pobytu stałego.

W odwołaniu T. C. wskazał na krzywdzący charakter decyzji i podał, że do opuszczenia mieszkania zmusiło go zachowanie G. W.

Wojewoda [...] przypomniał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być jedynie osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z tą regulacją istotną w sprawie okolicznością było ustalenie, czy T. C. z córką trwale i dobrowolnie opuścili przedmiotowy lokal.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy potwierdza, że lokal nie jest centrum życiowym T. C. i jego córki. Sam T. C. przyznał to w zeznaniach. Nie widzi on możliwości powrotu do miejsca pobytu stałego. Opuszczenie lokalu miało związek z konfliktową sytuacją panującą między tam zamieszkałymi G. W. a T. C. Jednak wzajemne oskarżenia nie są poparte skazującymi wyrokami sądowymi.

Podnoszone przez T. C. zarzuty, iż G. W. jest hazardzistką, jak również informacja o prowadzeniu przez Prokuraturę Rejonową w S. postępowania w sprawie przywłaszczenia mienia nie były istotne w postępowaniu dotyczącym meldunku.

Organ odwoławczy podniósł, że opiera się na obowiązujących przepisach oraz wskazał, że tylko okoliczność zamieszkiwania podlegała badaniu. W sprawie niewątpliwe jest, iż T. C. z córką nie zamieszkują w lokalu. Organ dodał przy tym, że instytucja zameldowania ma charakter ewidencyjny i powinna odzwierciedlać stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. Zatem decyzja organu I instancji znajduje uzasadnienie faktyczne i prawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. C. wniósł o:

- ponowne rozpatrzenie sprawy,

- wydanie decyzji administracyjnej nakazującej G. W. udostępnienia mu pokoju w przedmiotowym lokalu o pow. 17 m2,

- zmianę decyzji organów obu instancji,

- powołanie go celem złożenia dodatkowych wyjaśnień,

- obciążenie kosztami postępowania G. W.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uciekł od hazardzistki G. W. Przed opuszczeniem przez niego i córkę przedmiotowego lokalu G. W. okradła go, a do chwili przymusowej przeprowadzki wielokrotnie groziła mu pozbawieniem życia. Była wulgarna i ordynarna wobec jego córki. W tych okolicznościach nie można mówić o dobrowolnym opuszczeniu lokalu. Stres skarżącego, wywołany groźbami, szantażem i oszustwami G. W. oraz wulgarnym zachowaniem w stosunku do jego córki, spowodował wystąpienie nerwicy neurastenicznej z nawarstwieniem depresyjnym. Podniósł również, że sprawa przeciwko G. W. o czyn z art. 284 § 2 kk została skierowana do Sądu Rejonowego w S.

Skarżący podkreślił, że G. W. dokonując oszustwa przymusiła go do sprzedaży mieszkania w sierpniu 2003 r. W dniu 21 sierpnia 2003 r. wymeldował się wraz z córką z pobytu stałego w S. ul. [...] i zameldował na pobyty stały w S. ul. [...]. W dniu 26 sierpnia 2003 r. otrzymał zgodę z Urzędu Miejskiego w S. na bezpłatne użytkowanie mieszkania przy ul. [...] w S. na czas nieoznaczony z zastrzeżeniem art. 668 § 2 Kodeksu cywilnego. Gdyby wcześniej wiedział, że może z córką zameldować się na pobyt stały tylko wtedy, gdy będzie tam faktycznie mieszkał, w żadnym przypadku nie zgodziłby się na sprzedaż swojego mieszkania służbowego, a tym samym utratę zameldowania stałego. Zwłaszcza, że charakter pracy żołnierza zawodowego przewiduje częstą zmianę miejsca pracy.

Skarżący podał, iż od dnia 4 lipca 2005 r. pracuje w M. i w większości tam przebywa. W przedmiotowym lokalu w S. nadal pozostaje część jego rzeczy. Zamieszkuje tam G. W. z konkubentem i dwoma innymi mężczyznami.

Ponieważ w sprawie skierowanej do Sądu Rejonowego w S. przeciwko G. W. domaga się zwrotu wyłudzonych środków w wysokości 100 tys. zł skarżący uważa, iż odzyskanie utraconego majątku jest możliwe jedynie w przypadku pozostawienia zameldowania wraz z córką na pobyt stały w spornym lokalu. W przeciwnym razie G. W. z pewnością zbędzie lokal a uzyskane z tego tytułu pieniądze przeznaczy na spłatę długów lub wykorzysta mieszkanie do oszukania innych osób w sposób podobny jak zrobiła to ze skarżącym.

Na zakończenie skarżący wskazał, że zameldowanie na pobyt stały jest niezbędne do tego żeby córka mogła ukończyć szkołę i korzystać ze świadczeń Narodowego Funduszu Zdrowia. Jemu samemu zameldowanie pozwoli utrzymać aktualne poświadczenie bezpieczeństwa do dokumentów tajnych i tym samym uniknąć zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc poza kognicją Sądu pozostaje kwestia postulowana przez skarżącego wydania lub zmiany decyzji administracyjnej; w tym zakresie orzeka organ administracji publicznej. Sąd bada jedynie czy organ administracji stosując prawo nie naruszył normy prawa materialnego albo normy prawa procesowego w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Oceny takiej dokonał Sąd w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Niewątpliwie słuszny jest pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż zgodnie z prawem zameldowanie ma charakter stricte ewidencyjny i służy odzwierciedleniu stanu faktycznego w kwestii pobytu osób. Zameldowanie nie ma żadnego wypływu na prawo własności lub inne uprawnienia do lokalu. Stwierdził to wcześniej Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01 (OTK-A 2002/3/34). Z pewnością nie jest zamysłem ustawodawcy, aby kwestia meldunku mogła wpływać na możliwość dochodzenia roszczeń materialnych, warunkowania ubezpieczeń społecznych czy zatrudnienia. Celem ewidencji ludności i jej aktualizacji jest jedynie ustalenia miejsca pobytu danej osoby.

Art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z utrwaloną linia orzeczniczą sądów administracyjnych, aby mówić o opuszczeniu lokalu w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu musi mieć ono charakter dobrowolny i trwały (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2003 r., V SA 2323/02, Lex nr 159183).

W niniejszej sprawie strony nie kwestionują okoliczności, iż skarżący wraz z córka nie mieszkają w lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. Nie jest również przedmiotem sporu data opuszczenia przedmiotowego lokalu tj. dzień 12 lutego 2005 r.

Zasadniczą kwestią jest czy opuszczenie przedmiotowego lokalu było dobrowolne czy nie. Zdaniem skarżącego opuszczenie lokalu miało miejsce na skutek zachowania się G. W., w szczególności gróźb, obelg i oszustw. Jako podnosi to w skardze bezpośrednio przed opuszczeniem lokalu G. W. okradła go a jej zachowanie przyczyniło się do tego, że skarżący leczył się w szpitalu.

Analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie Sąd stwierdził, iż między stronami od dłuższego czasu trwały konflikty. Mimo tych okoliczności T. C. nie korzystał ze środków ochrony prawnej dostępnych w przypadku pozbawienia go możliwości korzystania z lokalu, w szczególności nie występował z roszczeniem posesoryjnym. Nie występował również na drogę postępowania karnego. Wspomniana w skardze sprawa karna dotyczy wyłudzenia i ma związek z roszczeniami majątkowymi a nie np. groźbą pozbawienia życia. W ocenie Sądu opuszczenie lokalu miało związek z konfliktem między stronami ale nie można tego utożsamiać z przymusem fizycznym lub psychicznym stosowanym wobec skarżącego. W każdym bądź razie nie znalazło to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Z zeznań skarżącego złożonych w trakcie postępowania administracyjnego wynika, że nie widzi on możliwości powrotu do przedmiotowego lokalu. Potwierdził to w trakcie rozprawy w dniu 4 listopada 2005 r. Należy więc uznać, iż skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił miejsce pobytu stałego.

W ocenie Sądu skarżący w sposób nieuprawniony wiąże kwestie meldunkowe z roszczeniami w stosunku do G. W. oraz sprawami ubezpieczenia i zatrudnienia. Jak wcześniej wyjaśniono celem ewidencji ludności jest tylko i wyłącznie ustalenie stanu faktycznego w zakresie pobytu osób pod określonym adresem.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.