Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 546/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7a ust. 1, 2, art. 8 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 6, art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 92b, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 189a par. 2, pkt 1-3, art. 189e, art. 189f
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4 pkt a, g, k, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, 2, art. 12, art. 34
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32 ust. 1, 3, art. 33 ust. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 roku sprawy ze skargi G. J. na decyzję Głównego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, h i r, art. 4 pkt 22, 1, 2 i 3, art. 7a ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), zwanej dalej u.t.d., 1p. 5.3.1., 1p. 5.3.2, 1p. 5.2.1, 1p. 5.2.2, 1p. 5.1.1, 1p. 5.1.2, 1p. 6.3.7, 1p. 6.2.1, 1p. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L 2014.60.1), zwanego dalej rozporządzeniem nr 165/2014, art. 4 lit. a i k, art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006, art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1155), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na G.J. kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł w całości.

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że podstawę faktyczną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł decyzją z [...] stanowiły naruszenia polegające na: skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, skróceniu dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut, przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień, nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Powyższe naruszenia stwierdzono podczas kontroli przedsiębiorcy G.J., wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą A G.J. w miejscowości Z., przy ul. B 29 przeprowadzonej od 10 maja do 25 lipca 2017 r.. Kontrolę przeprowadzono na podstawie upoważnienia z 5 maja 2017 r.. Za zgodą przedsiębiorcy kontrolę przeprowadzono w siedzibie organu. Zakres kontroli obejmował okres od 10 maja 2016 r. do 10 maja 2017 r.. W trakcie kontroli pobrano zapisy z urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku wszystkich kierowców, którzy wykonywali przewozy na rzecz skarżącego w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r. Została również pobrana dokumentacja świadcząca o okresach wolnych kierowców. Podczas kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca w zakresie transportu drogowego posiada: licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...], wydaną przez Starostę [...] 11 sierpnia 2011 r., licencję wspólnotową nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną 12 kwietnia 2013 r. i ważną do 11 kwietnia 2018 r.. Zgodnie z pisemnym oświadczeniem kontrolowanego z 10 maja 2017 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie wykonywano przewozów drogowych towarów niebezpiecznych (dotyczy 2016/2017 r.). Na podstawie okazanych dokumentów stwierdzono, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli na rzecz przedsiębiorstwa przewóz drogowy wykonywało średnio 13,83 kierowców. W okresie objętym kontrolą skarżący zatrudniał 14 kierowców. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli w zakresie wykonywania przewozu drogowego nie korzystał ze świadczenia przez kierowców na jego rzecz usług prowadzenia pojazdów na podstawie umowy cywilnoprawnej. Kierowcy współpracujący z przedsiębiorcą nie prowadzą własnej działalności gospodarczej. Kontrolowany przedsiębiorca w poszczególnych rodzajach przewozów dysponuje pojazdami samochodowymi w liczbie 14 (pojazdy przeznaczone do przewozu rzeczy o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu większej niż 3,5 t). Przebieg i wyniki kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli z 25 lipca 2017 r. Protokół został podpisany przez kontrolowanego.

Pismem z 2 sierpnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

W piśmie z 8 sierpnia 2017 r. skarżący wskazał, że kierowca K.K. 8 stycznia 2017 r. rozpoczął dobę o godzinie 20:31. Do czasu rozpoczęcia kolejnego zadania przewozowego 10 stycznia 2017 r. zrealizował łącznie po zakończeniu pracy odpoczynek 15 godzin 53 minuty. 13 lutego 2017 r. kierowca rozpoczął dobę o godzinie 00:01 i do czasu rozpoczęcia kolejnego zadania przewozowego 14 lutego 2017 r. zrealizował łącznie 17 godzin 24 minuty. Ponadto, według oświadczenia kierowcy powyższe zdarzenia zostały wyjaśnione na rewersie tarcz. 10 lutego 2017 r. kierowca rozpoczął okres jazdy od godziny 03:57. Od 05:41 do 06:19 wykonał 38 minut odpoczynku. Następnie realizował jazdę i pracę. Od 10:47 do 11:20 wykonał 33 minuty odpoczynku, co spowodowało, że zrealizowany został odpoczynek dzielony 15+30 i zamknął się okres jazdy. Kierowca o 11:20 rozpoczął kolejny 4,5 godzinny okres jazdy. Kierowca T.K. 20 stycznia 2017 r. rozpoczął pracę o 05:57, a zakończył o 16:27 realizując 7 godzin 40 minut jazdy, 10 godzin 30 minut pracy i 13 godzin 16 minut odpoczynku. Kierowca D.D. 22 stycznia 2017 r. realizował przejazd między Holandią a Anglią. Ujawnione jest to w postaci zaznaczenia przeprawy promowej trwającej 9 godzin 29 minut. Następnie zjechał po stronie angielskiej i realizował odpoczynek (7 godzin i 21 minut), który od momentu rozpoczęcia doby trwał łącznie 16 godzin 50 minut. 17 lutego 2017 r. kierowca rozpoczął pracę o godzinie 01:55 realizując przejazd na trasie pomiędzy Holandią a Niemcami. Po dojechaniu do bezpiecznego miejsca na autostradzie rozpoczął nieprzerwany odpoczynek, który trwał od piątku od 15:42 do poniedziałku 20 lutego 2017 r. do 05:35, łącznie 61 godzin 53 minuty. 2 lutego 2017 r. kierowca rozpoczął czas pracy od 06:26, a zakończył o 20:05. Łącznie prowadził pojazd 11 godzin i 17 minut, co związane było z dojazdem do bezpiecznego miejsca na terenie Polski. Kierowca A.D. 17 lutego 2017 r. rozpoczął pracę o 09:45. Ostatnie zdarzenie w tej dobie miało miejsce 00:39 18 lutego 2017 r.. Od tego czasu kierowca realizował odpoczynek 11 godzinny do 11:45, kiedy rozpoczął następny okres jazdy, na dowód czego złożył wyjaśnienie na wydruku. Według wyjaśnień kierowcy R.B. przedłużenie czasu jazdy 3 lutego 2017 r. spowodowane było dojazdem do bezpiecznego miejsca postoju, na co zezwala art. 12 rozporządzenia nr 561/2006/WE. Według wyjaśnień kierowcy P.B. wydłużenie czasu jazdy 7 lutego 2017 r. spowodowane było dojazdem do bezpiecznego miejsca postoju. Kierowca K.S. 23 lutego 2017 r. realizował przeprawę promową z Holandii do Anglii. Ponieważ wykonywana była ponad 9 godzin, system automatycznie zaliczył to jako odpoczynek. Moment opuszczania promu (co jest rzeczą przymusową i bardzo oczywistą), został uznany przez kontrolujących za rozpoczęcie nowej doby. Zaznaczenie kolejnego promu może sugerować, że mogło to być związane z operacjami logistycznymi na promie lub w jego obrębie, po którym realizowana była dalej przeprawa promowa. Według skarżącego, kolejna doba rozpoczęła się o 02:58 na terenie Anglii i wtedy kierowca zrealizował dopiero 9 godzinny odpoczynek. Według wyjaśnień kierowcy K.R. przekroczenie maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy 23 lutego 2017 r. związane było z dojazdem do bezpiecznego miejsca postoju, na co zezwala art. 12 rozporządzenia nr 561/2006/WE. Kierowca R.J. wskazał, że 12 stycznia 2017 r. awaria tachografu i błędne jego działanie spowodowało, iż urządzenie przestawiło się samoczynnie realizując zapis w postaci jazdy. Kierowca zgłaszał awarię. Potwierdzenie przemieszczania się pojazdu według urządzenie GPS wskazywało, że pojazd w tym czasie stał, na dowód czego przedstawiono wydruk z urządzenia GPS. Jednocześnie skarżący złożył wykresówkę T.S., a także plik danych wczytanych przez serwis urządzeń legalizacji tachografu pobrany ponownie z pojazdu o numerze [...]. Skarżący wskazał, że przedstawione dane w poszczególnych dniach na pojeździe [...] i [...] zostały zarejestrowane przez przedsiębiorstwo, ponieważ zostały pobrane zarówno z kart kierowców, jak i z tachografu cyfrowego. 17 lutego 2017 r. pojazd [...] stał na bazie, na dowód czego skarżący przedstawił dwa raporty z urządzenia GPS. W odniesieniu do naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi skarżący wskazał, że wyrejestrowanie nastąpiło w Biurze Transportu Międzynarodowego w W. Jako dowód załączył kserokopie potwierdzenia zmian dla pojazdu [...] i pojazdu [...], a także decyzje Starosty [...] z 8 czerwca 2015 r..

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] umorzył postępowanie w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę R.J. 12 stycznia 2017 r., przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę R.J. 12 stycznia 2017 r., skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę K.K. 13 lutego 2017 r., przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 10 lutego 2017 r. przez kierowcę K.K., przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 7 lutego 2017 r. przez kierowcę R.B., przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę K.R. 23 lutego 2017 r. Ponadto, decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000 zł ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił nieuwzględnienie wszystkich wyjaśnień złożonych w trakcie postępowania, wybiórcze potraktowanie dowodów i przyjmowanie tylko niektórych wyjaśnień, brak dogłębnego wyjaśnienia meritum sprawy – jazda bez karty, błędy w odczytach czasu odpoczynku kierowcy, nieuwzględnienie wszystkich przekładanych dowodów przed wydaniem decyzji, a przed poinformowaniem o zakończeniu postępowania, przeciągające się postępowanie powyżej terminów wskazanych w k.p.a., brak wszystkich podanych definicji użytych pojęć, własne interpretacje przepisów i ich uznaniowe stosowanie.

Organ II instancji wydając opisaną na wstępie decyzję stwierdził, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d.. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d.. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 k.p.a. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a..

Uznając za uzasadnione nałożenie na skarżącego kary łącznie w wysokości 2 000 zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d.: lp. 5.3.1. – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i lp. 5.3.2. – za każdą następną rozpoczętą godzinę organ II instancji podniósł, że na podstawie analizy danych zapisanych na wykresówce kierowcy K.K. ustalił, iż 8 stycznia 2017 r. o godzinie 20:31 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 12:0 do 20:31 9 stycznia 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Na rewersie wykresówki jest adnotacja: "Przedłużony czas pracy o 40 minut. Wyjazd po rozładunku i załadunek z miejscowości Berlin na bezpieczny parking art. 12/561/ Rp UE 9.01.17 K.K.". W ocenie organu administracji, zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że kierowca K.K. w okresie 8-9 stycznia 2017 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 100,00 zł. Na podstawie analizy zapisów danych cyfrowych z karty kierowcy T.K. z 20 i 21 stycznia 2017 r. organ II instancji ustalił, że 20 stycznia 2017 r. o 00:25 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W tym okresie kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 58 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 16:27 20 stycznia 2017 r. do 00:25 21 stycznia 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 19 stycznia 2017 r. kierowca po prawidłowo odebranym odpoczynku rozpoczął okres rozliczeniowy 00:25 i w powyższej dobie odebrał jedynie 8 godzin i 50 minut prawidłowego odpoczynku. Odpoczynek ten kierowca zadeklarował jako odebrany na promie. W ocenie organu II instancji, w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe skrócenie dziennego czasu odpoczynku nie jest sankcjonowane, gdyż ustawodawca określił kwotę kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku w wymiarze większym niż 15 minut. Z uwagi na nieodebranie prawidłowego odpoczynku dobowego 19 stycznia 2017 r. kolejny okres rozliczeniowy rozpoczyna się po upływie 24 godzin, tj. 00:25 20 stycznia 2017 r. i od tego czasu rozlicza się kolejny okres, w którym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 58 minut, co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty. Z uwagi na powyższe okoliczności kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 300,00 zł. Na podstawie analizy zapisów danych cyfrowych z karty kierowcy D.D. z 22 i 23 stycznia 2017 r. organ II instancji ustalił, że 22 stycznia 2017 r. o 20:56 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 21:58 22 stycznia 2017 r. do 05:19 23 stycznia 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 39 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Wydruk z tachografu cyfrowego za 22 stycznia 2017 r., opisany przez kierowcę jak "przeprawa promowa" nie spełnia dyspozycji art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 z uwagi na fakt, że został sporządzony 2 maja 2017 r. o godzinie 14:34. W piśmie z 8 sierpnia 2017 r. skarżący wskazał, że kierowca 22 stycznia 2017 r. realizował przejazd między Holandią a Anglii. Ujawnione jest to w postaci zaznaczenia przeprawy promowej trwającej 9 godzin 29 minut. Następnie kierowca zjechał po stronie angielskiej i realizował odpoczynek (7 godzin i 21 minut), który od momentu rozpoczęcia doby trwał łącznie w dobie 16 godzin 50 minut. Zdaniem organu II instancji, w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 300,00 zł. Na podstawie analizy zapisów danych cyfrowych z karty kierowcy D.D. z 17 i 18 lutego 2017 r. organ II instancji ustalił, że 17 lutego 2017 r. o 01:56 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 15:41 17 lutego 2017 r. do 01:56 18 lutego 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 45 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Wydruk z tachografu cyfrowego za 17 lutego 2017 r. opisany przez kierowcę "w celu dotarcia do bezpiecznego miejsca postojowego przekroczony maksymalny czas pracy" nie spełnia dyspozycji art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 z uwagi na fakt, że został sporządzony 2 maja 2017 r. o godzinie 14:31. W piśmie z 8 sierpnia 2017 r. skarżący wskazał, że 17 lutego 2017 r. kierowca rozpoczął pracę o godzinie 01:55 realizując przejazd na trasie pomiędzy Holandią a Niemcami. Po dojechaniu do bezpiecznego miejsca na autostradzie rozpoczął nieprzerwany odpoczynek, który trwał od piątku od godziny 15:42 do poniedziałku 20 lutego 2017 r. do godziny 05:35, łącznie 61 godzin 53 minuty. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 100,00 zł. Na podstawie analizy zapisów danych cyfrowych z karty kierowcy A.D. z 17 i 18 lutego 2017 r. organ II instancji ustalił, że 17 lutego 2017 r. o 09:46 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 10 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 00:36 do 09:46 18 lutego 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 50 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W piśmie z 8 sierpnia 2017 r. skarżący wskazał, że 17 lutego 2017 r. kierowca rozpoczął pracę o 09:45. Ostatnie zdarzenie w tej dobie miało miejsce o 00:39 18 lutego 2017 r.. Od tego czasu kierowca realizował odpoczynek 11 godzinny do 11:45, kiedy rozpoczął następny okres jazdy, na dowód czego złożył wyjaśnienie na wydruku. W ocenie organu II instancji wydruk z tachografu cyfrowego za 18 lutego 2017 r. opisany na rewersie przez kierowcę jak "skrócony okres odpoczynku ze względu na dojazd do bezpiecznego parkingu" nie spełnia dyspozycji art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, gdyż został sporządzony 9 maja 2017 r. o 15:28 i opisane na rewersie uzasadnienie nie zostało podpisane przez kierowcę. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 300,00 zł. Na podstawie analizy zapisów danych cyfrowych z karty kierowcy K.S. z 23 i 24 lutego 2017 r. organ II instancji ustalił, że 23 lutego 2017 r. o 21:42 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 22:51 23 lutego 2017 r. do 02:56 24 lutego 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 55 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W ocenie organu II instancji, wydruk z 23 lutego 2017 r. bez opisu przyczyny powstania naruszenia nie uzasadnia odstąpienia od przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 900,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, a także przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: za każde następne rozpoczęte 30 minut, lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. organ II instancji podniósł, iż na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie z 25 lipca 2017 r. oraz wykresówki z 3 lutego 2017 r. ustalił, że 3 lutego 2017 r. kierowca R.B. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 34 minuty tj. od 14:08 do 20:17. W tym czasie kierowca odebrał tylko jedną ciągłą przerwę co najmniej 15 minutową (15:58-16:28). Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Z zapisu na wykresówce wynika, że pojazd był w ruchu ciągłym. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu II instancji, kara pieniężna z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut, naruszeń sankcjonowanych przez 1p. 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut wynosi 550,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ II instancji podniósł, że na podstawie analizy protokołu kontroli w przedsiębiorstwie z 25 lipca 2017 r. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy D.D. ustalił, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się 2 lutego 2017 r. o 06:27, a zakończył o 20:05. W tym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 17 minut tj. od 06:27 do 08:25, od 08:29 do 08:37, od 08:40 do 08:42, od 08:44 do godziny 08:50, od 09:25 do 11:28, od 12:17 do 12:29, od 12:32 do 16:51, od 17:36 do 20:05. Zdaniem organu II instancji powyższe oznacza, że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 17 minut. W tym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W piśmie z 8 sierpnia 2017 r. skarżący wskazał, że kierowca rozpoczął czas pracy od 06:26, a zakończył o 20:05. Łącznie prowadził pojazd 11 godzin i 17 minut, co związane było z dojazdem do bezpiecznego miejsca na terenie Polski. W ocenie organu II instancji powyższe nie uzasadnia zmiany kwalifikacji stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia. Kara pieniężna z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu za każdą następną rozpoczętą godzinę wynosi 300,00 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. organ II instancji wskazał, że przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy T.S. za 28 lutego 2017 r. Ponadto, danych za ten dzień nie zawierało również przedstawione zestawienie okresów bez zaświadczenia. Wraz z pismem z 8 sierpnia 2017 r. skarżący przesłał wykresówkę. W ocenie organu II instancji, skarżący dopuścił się naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, tj. lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. z uwagi na brak okazania wykresówki do dnia zakończenia kontroli. Przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie 1 wykresówki. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 500,00 zł. Przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie pliku wczytanego z urządzania rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], który zawierałby dane dotyczące aktywności kierowców za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2017 r.. Do dnia zakończenia kontroli prawidłowe dane wczytane z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] nie zostały przedstawione. Wraz z pismem z 8 sierpnia 2017 r. skarżący przesłał płytę z dwoma plikami wczytanymi 5 sierpnia 2017 r. o 09:21 i 09:29 z pojazdu o nr rej. [...]. W ocenie organu II instancji, skarżący dopuścił się naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, tj. lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. z uwagi na brak okazania danych do dnia zakończenia kontroli. Przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z urządzania rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] za 59 dni. Kara pieniężna za stwierdzone naruszenie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosi 29 500,00 zł. Łącznie przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za 60 dni. Organ II instancji stwierdził sześćdziesięciokrotne naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. zatem łączna kara pieniężna nałożona na stronę z tytułu wymienionych naruszeń wyniosła 30 000 zł.

Odnośnie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ administracji podniósł, że na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności danych cyfrowych organ II instancji ustalił, iż skarżący dopuścił się w tym zakresie naruszeń polegających na jeździe pojazdem o nr rej. [...] bez prawidłowej karty pojazdu: 25 lutego 2017 r. przez 27 minut tj. od 09:21 do 09:48, przez 51 minut tj. od 08:02 do 08:53, przez 1 godzinę 14 minut tj. od 03:09 do 04:23; przez 1 godzinę 1 minutę, tj. od 23:43 24 lutego 2017 r. do 00:44 25 lutego 2017 r.; 17 lutego 2017 r. przez 4 godziny 36 minut, tj. od 11:41 do 16:17,7 lutego 2017 r. przez 18 minut, tj. od 23:20 do 23:38, przez 51 minut, tj. od 21:56 do 22:47, przez 45 minut, tj. od 20:53 do 21:38. Skarżący nie wskazał, że wykonywał przewozy zwolnione ze stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu II instancji kara pieniężna w wysokości 5 000,00 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie; lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ II instancji podniósł, że na podstawie analizy protokołu kontroli w przedsiębiorstwie z 25 lipca 2017 r., wykazu pojazdów wykorzystywanych przez kontrolowanego przedsiębiorcę w ramach działalności gospodarczej w okresie objętym kontrolą, pisma Starosty [...] z 15 maja 2017 r. ustalił, iż skarżący nie zgłosił do licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu faktu wycofania z eksploatacji pojazdu o nr rej. [...] oraz [...]. Wykaz pojazdów przedstawiony przez skarżącego w toku kontroli nie zawiera wyżej wymienionych pojazdów. Z informacji uzyskanej od Starosty [...] na 15 maja 2017 r. do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...], wydanej 11 sierpnia 2011 r., zostały zgłoszone, m.in. ciągniki samochodowe marki Scania o numerach rej. [...] i [...]. Skarżący wskazał, że wyrejestrowanie pojazdu o nr rej. [...] nastąpiło w Biurze Transportu Międzynarodowego w W. oraz w Starostwie Powiatowym w S. Skarżący nie dokonał obowiązkowego wycofania pojazdów z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. W związku z powyższym nałożona na skarżącego kara pieniężna w wysokości 800,00 zł za naruszenie sankcjonowane przepisem 1p. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. jest zasadna.

Organ II instancji stwierdził dalej, że łączna kara za naruszenia określone z załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 38 650,00 zł. Średnie zatrudnienie kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli w przedsiębiorstwie wyniosło 13,83 kierowców, w związku z czym zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy została ograniczona do kwoty 20 000 zł. W ocenie organu II instancji, z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w okresie objętym kontrolą skarżący wykonywała transport drogowy rzeczy z naruszeniem przepisów u.t.d., tj. lp. 5.3.1, lp. 5.3.2., 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.7, lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.. Podczas kontroli organ I instancji wzywał skarżącego do uzupełnienia brakującej dokumentacji dotyczącej okresu objętego zakresem kontroli. Skarżący uzupełniał brakujące dokumenty. Wyjaśnienia skarżącego zostały w części uwzględnione przez organ I instancji i w tym zakresie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego umorzył częściowo postępowanie. Samo istnienie dokumentu "Organizacja i dyscyplina pracy kierowców na terenie firmy A G.J. nie oznacza, że przedsiębiorca zadbał o to, by organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie udowodnił, że przy wykonywaniu przewozu zapewnił właściwą organizację czasu pracy i odpowiedni nadzór nad pracą kierowców, a tym samym art. 92b ust. 1 u.t.d. nie może być zastosowany. Skarżący nie wykazał, że organizacja i wykonanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Nie przedstawił w postępowaniu dokumentów, tj. zleceń przewozowych, listów przewozowych, z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę – przedsiębiorcę przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W ramach przesłanek określonych w art. 92b u.t.d. mieści się także organizacja pracy, czyli m.in. podejmowanie takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by móc odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy i nie przekraczać czasu jazdy. Skarżący nie przedstawił takich dowodów. Ponadto brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Skarżący nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Nie znalazły zastosowania art. 9 ust. 1 czy art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. jednoznacznie wskazuje, że przy ocenie, czy doszło wskazanego naruszenia bierze się pod uwagę moment okazania dokumentów. Kontrola zakończyła się podpisaniem protokołu kontroli 25 lipca 2017 r.. Organ I instancji wzywał stronę kilkukrotnie do przedstawienia dokumentów. Natomiast skarżący przesłał dokumenty dopiero wraz z pismem z 8 sierpnia 2017 r..

W skardze na powyższą decyzję G.J. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że żaden z podnoszonych przez niego argumentów nie został uwzględniony przez organ II instancji. Wjazd i zjazd z przeprawy promowej nie jest indywidualną sprawą kierowcy i musi się on dostosować do poleceń pracowników służb portowych. Skarżący także oświadczył, że co najmniej trzykrotnie przesłał dane z dwóch niezależnych warsztatów pobrane z pojazdu o numerze rej [...]. Tylko kontroler nie mógł ich odczytać. Żaden z organów nie podał, jakimi urządzeniami technicznymi się posługiwał i być może przyczyna leży po jego stronie. Ustawodawca w żadnym znanym mu akcie prawnym nie wskazał, w jakim formacie i z jakimi rozszerzeniami pliki muszą być przekazane organom kontrolującym. Odnośnie stwierdzonego przez organy naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. skarżący stwierdził, że nie wykonywał w tym czasie żadnych przewozów zwolnionych ze stosowania ustawy. Dołączył zapis z urządzenia GPS potwierdzając, że pojazd o nr rej. [...] 17 lutego 2017 roku przebywał na bazie. 25 lutego 2017 r. był sobotą. Pojazd był na warsztacie, gdzie w ramach obniżania kosztów sami naprawiają pojazdy i zgodnie z prawem jeżdżą wykorzystując do tego celu przewidzianą w tachografie funkcję "OUT", co nie zostało z niewiadomego powodu uwzględnione przez kontrolera.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 24 października 2018 r. skarżący oświadczył, że popiera skargę i wnosi o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na żądanie organu sczytywał pliki dotyczące pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Przekazał je dwukrotnie organowi i nie wie dlaczego organ nie mógł ich odczytać. Pliki te sczytywane były w specjalistycznych firmach i usługa ta kosztowała go 150 zł.

W piśmie z 3 listopada 2018 r. skarżący wyjaśnił, że 29 lipca 2017 r. przedstawił pojazd o numerze rejestracyjnym [...] do firmy C Ł.N. w Z.W. w celu pobrania danych i przekazania ich do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. Dane zostały niezwłocznie przekazane pocztą elektroniczną na podany przez kontrolera adres. 19 sierpnia 2017 r. ponownie przedstawił pojazd o numerze rejestracyjnym [...] do firmy C Ł.N. w Z.W. w celu pobrania danych i ponownego ich przesłania do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. Dane zostały niezwłocznie przekazane pocztą elektroniczną na podany przez kontrolera adres. Dane z tachografu zostały również przekazane w dniu kontroli, co zostało potwierdzone podczas kontroli. W żadnym z tych przypadków kontroler danych nie przyjął. Organ nie podjął czynności wyjaśniających, a wnioski wyciągnął bez uwzględnienia przesłuchania stron. Decyzja posiada wadę prawną powstałą w związku z prowadzeniem postępowania niezgodnie z k.p.a.: art. 156 § 1 pkt 7, art. 7, art. 12 z uchybieniem art. 35 i 36, nieuwzględnieniem art. 10 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.), zarządzenia nr 28/2014r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Organ administracji działał wyłącznie w celu wykazania winy skarżącego i maksymalizacji kary.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1370 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art.189a § 2 pkt.1-3, art.189e i art.189f Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art.189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017r. poz.2200 ze zm.), dalej u.t.d. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art.92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art.189a §2 K.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art.92a ust.1 ustawy z 6 września 2011r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W rozpoznawaj sprawie G.J. został ukarany za sześć następujących naruszeń przepisów w zakresie transportu drogowego:

1.) skrócenie dziennego czasu odpoczynku;

2.) przekroczenie maksymalnego czasu oprowadzenia pojazdu bez przerwy;

3.) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu;

4.) nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu;

5.) nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy lub na wykresówce wskazań w zakresie prędkości, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

6.) niezgłoszenie w formie pisemnej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji danych o których mowa w art.7a i 8 w wymaganym terminie.

Ad 1)

Zgodnie z treścią art.8 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L. nr 102 poz.1 ze zm.) kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku.

W myśl art.8 ust.2 wymienionego rozporządzenia w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku.

Zgodnie z treścią art.4 pkt.g.) wymienionego rozporządzenia "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku":

– "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,

– "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin;

W myśl art.8 sut.3 i 4 wymienionego rozporządzenia dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skrócenie dziennego czasu odpoczynku miało miejsce w sześciu następujących przypadkach:

a.)kierowca K.K. w dniu 8 stycznia 2017r. o godzinie 20:31 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 12:07 do 20:31 9 stycznia 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin.

W czasie kontroli skarżący w piśmie z dnia 8 sierpnia 2017r. wskazał, że K.K. w dniu 8 stycznia 2017r. rozpoczął dobę o godzinie 20:31 i zrealizował łącznie po zakończeniu pracy odpoczynek – 15 godzin i 53 minuty do czasu rozpoczęcia kolejnego zadania przewozowego w dniu 10 stycznia 2017r. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zebrany materiał dowodowy wskazuje, że K.K. odebrał jedynie 8 godzin i 22 minuty nieprzerwanego odpoczynku a więc skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 100 zł (lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

b.) w dniu 20 stycznia 2017r. o godz.00:25 kierowca T.K. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W tym okresie kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 58 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 16:27 20 stycznia 2017 r. do 00:25 21 stycznia 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 2 minuty. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W piśmie z dnia 8 sierpnia 2017r. skarżący wskazał, że kierowca w dniu 20 stycznia 2017r. rozpoczął pracę o godz.5:57 a zakończył o godz.16:27 realizując w tej dobie 7 godzin 40 minut jazdy, 10 godzin i 30 minut przerwy oraz 13 godzin i 16 minut odpoczynku. W zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do tego zarzutu i sąd podzielił argumentację organu w tym zakresie. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 300 zł (lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

c.) w dniu 22 stycznia 2017r. o godzinie 20:56 kierowca D.D. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 21:58 22 stycznia 2017 r. do 05:19 23 stycznia 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 39 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W czasie kontroli przedstawiono wydruk z tachografu cyfrowego za dzień 22 stycznia 2017r. opisany przez kierowcę jako "przeprawa promowa". Organy administracji trafnie uznały, że dokument nie spełnia dyspozycji art.12 rozporządzenia nr 561/2006 gdyż został sporządzony w dniu 2 maja 2017r. o godzinie 22:34.

W piśmie z dnia 8 sierpnia 2017r. skarżący podniósł, że D.D. w dniu 22 stycznia 2017r. realizował przeprawę promową odbierając odpoczynek dobowy i po zjechaniu na stronę angielską odpoczywał przez 16 godzin i 50 minut. Z zebranego materiału dowodowego faktycznie wynika, że D.D. realizował odpoczynek na przeprawie promowej lecz nie ma tutaj zastosowania zwolnienie wynikające z art.9 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006 gdyż przerwa w odpoczynku trwała dłużej niż jedną godzinę. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 300 zł (lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

d.) w dniu 17 lutego 2017r. o godzinie 1:56 kierowca D.D. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 15 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 15:41 17 lutego 2017 r. do 01:56 18 lutego 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 45 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W czasie kontroli przedstawiono wydruk z tachografu cyfrowego za dzień 17 lutego 2017r. opisany przez kierowcę jako "w celu dotarcia do bezpiecznego miejsca postojowego przekroczony maksymalny czas pracy". Organy administracji trafnie uznały, że dokument nie spełnia dyspozycji art.12 rozporządzenia nr 561/2006 gdyż został sporządzony w dniu 2 maja 2017r. o godzinie 14:31.

W piśmie z dnia 8 sierpnia 2017r. skarżący wyjaśnił, że D.D. rozpoczął pracę o godzinie 1:55 realizując przewóz na trasie Holandia – Niemcy i po dojechaniu do bezpiecznego parkingu rozpoczął odpoczynek, który trwał od piątku od godziny 15:42 do poniedziałku do godziny 5:35 w sumie przez 61 godzin i 53 minuty. W zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do tego zarzutu i sąd podzielił argumentację organu w tym zakresie. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 100 zł (lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

e.) w dniu 17lutego 2017r. o godzinie 9:46 kierowca A.D. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 10 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 00:36 do 09:46 18 lutego 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 50 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W piśmie z dnia 8 sierpnia 2017r. skarżący podniósł, że 17 lutego 2017 r. kierowca rozpoczął pracę o 09:45. Ostatnie zdarzenie w tej dobie miało miejsce o 00:39 18 lutego 2017 r.. Od tego czasu kierowca realizował odpoczynek 11 godzinny do 11:45, kiedy rozpoczął następny okres jazdy, na dowód czego złożył wyjaśnienie na wydruku. Do kontroli przedstawiono wydruk z tachografy cyfrowego za dzień 18 lutego 2917r. opisany na rewersie przez kierowcę jak "skrócony okres odpoczynku ze względu na dojazd do bezpiecznego parkingu". Organy administracji trafnie uznały, że dokument ten nie spełnia dyspozycji art.,12 rozporządzenia nr 561/2006 gdyż został sporządzony w dniu 9 maja 2017r. o godzinie 15:28 i opisane na rewersie uzasadnienie nie zostało podpisane przez kierowcę. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 300 zł (lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

f.) w dniu 23 lutego 2017r. o godzinie 21:42 kierowca K.S. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W tym okresie kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 22:51 23 lutego 2017 r. do 02:56 24 lutego 2017 r., co oznacza, że skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 55 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Do kontroli przedstawiono wydruk z dnia 23 lutego 2017r. z godziny 22:02 bez opisu przyczyny powstania naruszenia. Organy administracji słusznie uznały, że dokument ten nie uzasadnia odstąpienie od przepisów rozporządzenia nr 561/2006.

W piśmie z dnia 8 sierpnia 2017r. skarżący wskazał, że K.S. w dniu 23 lutego 2017r. realizował przeprawę promową z Holandii do Anglii i z tego względu należy uznać, iż odpoczynek zakończył po zjeździe z promu o godzinie 2:58. Organy administracji w uzasadnieniach decyzji obu instancji szczegółowo odniosły się do tego zarzutu wyjaśniając dlaczego w tym przypadku nie znajduje zastosowania art.9 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006. Sąd podzielił argumentację organów w tym zakresie. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 900 zł (lp.5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Reasumując łączna kara pieniężna za sześć naruszeń w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku wyniosła 2000 zł.

Ad 2)

Zgodnie z treścią art.7 rozporządzenia nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

W myśl art.4 k.) rozporządzenia nr 561/2006 "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku doi rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Zgodnie z treścią art.6 ust.1-2 rozporządzenia nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 3 lutego 2017r. kierowca R.B. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 34 minuty tj. od 14:08 do 20:17. W tym czasie kierowca odebrał tylko jedną ciągłą przerwę co najmniej 15 minutową (15:58-16:28). Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2017r. skarżący podniósł, że kierowca przedłużył czas prowadzenia pojazdu bez przerwy z uwagi na dojazd do bezpiecznego parkingu. Na rewersie wykresówki z dnia 3 lutego 2017r. widnieje wpis: "skrócono czas odpoczynku ze względu na potrzebę przestawienia pojazdu". Organy administracji trafnie nie uwzględniły tych wyjaśnień gdyż z zapisu prędkości zarejestrowanej na wykresówce nie wynika by pojazd był przestawiony na parkingu lecz znajduje się ciągły zapis jazdy. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 550 zł (lp.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Ad 3)

Zgodnie z treścią art.6 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenie pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

W myśl zaś art.4 pkt.k.) wymienionego rozporządzenia "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowca D.D. dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się 2 lutego 2017 r. o 06:27, a zakończył o 20:05. W tym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 17 minut tj. od 06:27 do 08:25, od 08:29 do 08:37, od 08:40 do 08:42, od 08:44 do godziny 08:50, od 09:25 do 11:28, od 12:17 do 12:29, od 12:32 do 16:51, od 17:36 do 20:05. Oznacza to, że kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 17 minut. W tym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W piśmie z dnia 8 sierpnia 2017r. skarżący podniósł, że D.D. rozpoczął czas pracy od 06:26, a zakończył o 20:05. Łącznie prowadził pojazd 11 godzin i 17 minut, co związane było z dojazdem do bezpiecznego miejsca na terenie Polski. Organy administracji trafnie uznały, że nie uzasadnia to zmiany kwalifikacji stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną 300 zł (lp.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Ad 4)

Zgodnie z treścią art.32 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L 2014.60.1) przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

W myśl art. 33 ust.2 wymienionego rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Zgodnie z treścią art.25 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92 poz.879) pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach,

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Zgodnie z treścią art.25 ust.2 pkt.2 wymienionej ustawy ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

Należy zaznaczyć, że naruszeniem przepisów transportu drogowego jest nieokazanie dokumentów dotyczących aktywności kierowcy do "momentu zakończenia kontroli". Tym momentem jest sporządzenie przez kontrolujących protokołu kontroli. Powyższy pogląd jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Kontrola rozpoczyna się z dniem okazania podmiotowi kontrolowanemu legitymacji służbowej kontrolującego i upoważnienia do jej przeprowadzenia wraz z podjęciem pierwszej czynności kontrolnej. Z kolei zakończenie kontroli następuje w dacie sporządzenia protokołu kontroli, jako ostatniej czynności kontrolnej (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2011 r., sygn. akt. II GSK 1344/10, z 20 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1593/11 oraz z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1433/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie protokół kontroli został sporządzonych w dniu 25 lipca 2017r. i do tego dnia winny być okazane przez skarżącego wykresówki, dane z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Podkreślić należy, iż w piśmie z 6 lipca 2017r. G.J. wnosił o przesunięcie mu terminu do złożenia żądanych dokumentów do dnia 23 lipca 2017r. (k.000276) i prośba ta została uwzględniona o czym będzie mowa w dalszej części rozważań. W związku z czym pracownicy organu I instancji czekali ze sporządzeniem protokołu i uczynili to dopiero w dniu 25 lipca 2017r. W dniu 27 lipca 20917r. o sporządzeniu protokołu poinformowano telefonicznie skarżącego, który oświadczył, że w dniu 31 lipca 20917r. stawi się w siedzibie organu i podpisze protokół (k.296). Jeszcze tego samego dnia G.J. powiadomił jednak organ, że nie przyjedzie do organu z uwagi na chorobę żony i konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem (k.298). W związku z czym w dniu 2 sierpnia 2017r. pracownicy organu I instancji udali się do siedziby formy skarżącego, który zapoznał się z protokołem i go podpisał (k.320). Istotne znacznie w niniejszej sprawie ma dzień 25 lipca 2017r. gdyż w tym dniu sporządzony został protokół kontroli i do tego dnia winny być złożone wszelkie żądane dokumenty związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego (potwierdzające czas pracy kierowców).

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że do dnia zakończenia kontroli (tzn. do 25 lipca 2017r.) G.J. nie okazał wykresówki potwierdzającej fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę T.S. za dzień 28 lutego 2017r. zaś przedstawiony dokument zatytułowany "zestawienie okresów bez zaświadczenia" nie zawierał danych za dzień 28 lutego 2017r.

Nadto do dnia zakończenia kontroli (tzn. do 25 lipca 2017r.) skarżący nie okazał pliku wczytanego z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...], który zawierałby dane aktywności kierowców za okres od 1 stycznia 2017r. do 28 lutego 2017r. (59 dni).

Podkreślić należy, że dwoma pismami z dnia 10 maja 2017r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał G.J. do niezwłocznego przedłożenia między innymi dokumentów dotyczących zapisów aktywności wszystkich kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2017r. (oba pisma poręczono skarżącemu w dniu 10 maja 2017r. k.0000014 i k.0000230).

Odnośnie pojazdu nr rejestracyjny [...] to G.J. przedłożył plik, który był uszkodzony i nie zawierało danych aktywności kierowcy. W związku z czym pismem z dnia 28 czerwca 2017r. organ I instancji ponownie wezwał skarżącego do złożenia w terminie 3 dniu dokumentów będących zapisami aktywności kierowców wczytanych z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojeździe nr rej. [...] (doręczone 3 lipca 2017r. – k.0000272).

W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 6 lipca 2017r. G.J. wniósł o przesunięcie terminu do złożenia wymaganych dokumentów do dnia 23 lipca 2017r. (k.0000276) a następnie przedstawił dwa pliki dotyczące pojazdu nr rej. [...], które nie zawierały danych aktywności kierowcy w okresie od 1 stycznia 2017r. do 28 lutego 2017r. Do dnia sporządzenia protokołu kontroli (25 lipca 2017r.) żądane dokumenty nie zostały złożone przez skarżącego. Dopiero w dniu 31 lipca 2017r., po telefonicznym poinformowaniu G.J. o konieczności podpisania protokołu kontroli, przesłał on drogą elektroniczną plik, który jednak nie zawierał danych aktywności kierowców. Dopiero w dniu 8 sierpnia 2017r. skarżący przesłał płytę CD z dwoma plikami wczytanymi z pojazdu nr rej. [...] w dniu 5 sierpnia 2017r. o godz.9:21 i 9:29. Organ nie analizował jednak tych plików gdyż nadesłano je po zakończeniu kontroli. Również w dniu 8 sierpnia 2017r. przesłano wykresówkę za dzień 28 lutego 2017r. dotyczącą kierowcy T.S. wyjaśniając, że została ona omyłkowo przełożona do miesiąca marca 2017r. Nadesłanie tej wykresówki nastąpiło zatem już po zakończeniu kontroli.

Analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, że do dnia zakończenia kontroli (25 lipca 20917r.) G.J. nie przedstawił wykresówki z 28 lutego 2017r. dotyczącej kierowcy T.S. jak również plików wczytanych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2017r. Odnośnie tych ostatnich dokumentów to plik przedstawiony w maju 2017r., był uszkodzony i nie zawierał danych aktywności kierowców jak również pliki złożone dwukrotnie w miesiącu lipcu 2017r. także nie zawierały danych dotyczących aktywności kierowców za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2017r. Wynika to z treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji a w szczególności z uzasadnienia decyzji organu I instancji. W ocenie sądu brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności ustaleń organów w tym zakresie. Organy nie miały żadnego interesu aby podawać nieprawdziwe ustalenia, iż pliki przekazane przez skarżącego nie zawierały żadnych danych aktywności kierowców w pojeździe nr rejestracyjny [...].

W przekonaniu sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi, że istnieje wątpliwość co do rzetelności działań organów administracji gdyż nie wiadomo jakimi programami komputerowymi próbowano odczytać złożone pliki i czy programy te są dopuszczone do stosowania. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie pliki złożone przez G.J. była odczytywane za pomocą programu Tachoscan, który jest powszechnie stosowany przez organy kontroli transportu drogowego. Nie ma podstaw aby kwestionować rzetelność ustaleń organów administracji co do faktu, że pliki przedłożone przez skarżącego nie zawierały danych aktywności kierowców.

Odnośnie plików przedstawionych przez skarżącego w dniu 8 sierpnia 2017r. to okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Pliki te nie były badane przez organy gdyż złożono je już po zakończeniu kontroli. Naruszeniem przepisów transportu drogowego jest nieokazanie dokumentów dotyczących aktywności kierowcy podczas kontroli w firmie przewoźnika i sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie.

Za wymienione naruszenie organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną 30000 zł (500zł za nieokazanie wykresówki za 1 dzień – 28 lutego 2017r. dotyczącej kierowcy T.S. i 29500 zł za nieokazanie danych z urządzenia rejterującego zainstalowanego w pojeździe nr rejestracyjny [...] za 29 dni) zgodnie z treścią punktu 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ad 5)

Zgodnie z treścią art.4a.) rozporządzenia nr 561/2006 "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy;

W myśl art.32 ust.1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

Zgodnie z treścią art.32 ust.3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

W myśl art.33 rozporządzenia nr 165/2014 1.Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów.

Przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachografy analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany, w przypadku gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe.

W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli.

2. Przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

3. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

W myśl art.34 wymienionego rozporządzenia 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu.

Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

5. Kierowcy:

a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;

b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

(i) pod symbolem grafika : czas prowadzenia pojazdu;

(ii) pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;

(iii) pod symbolem grafika: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;

(iv) pod symbolem grafika: przerwy lub odpoczynek.

6. Każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:

a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;

d) wskazania licznika długości drogi:

(i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce;

(ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce;

(iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe;

e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r.

Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w okresie od 7 lutego do 25 lutego 2017r. podczas wykonywania przewozu drogowego przez pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w ośmiu przypadkach nie rejestrowano zapisów aktywności na karcie kierowcy. Wszystkie wymienione przypadki zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Należy zaznaczyć, że w dniu 10 maja 2017r. wezwano skarżącego do przedstawienia dokumentów potwierdzających fakt wykorzystywania pojazdów do przewozów wyłączonych spod działania rozporządzenia nr 561/2006 (k.0000014). W oświadczeniu z tego dnia G.J. nie wskazał pojazdów co do których nie mają zastosowania zapisy wymienionego rozporządzenia (k.0000016). Nadto także w dniu 10 maja 2017r. skarżący złożył oświadczenie, iż poza pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] wszystkie inne samochody były wykorzystywane w zawiązku z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie były użyczane osobom trzecim. Wymienione okoliczności wskazują, że G.J. nie wykazał aby wykonywał przewozy zwolnione ze stosowania rozporządzenia nr 561/2006.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż w dniach 17 lutego i 25 lutego 2017r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie wykonywał przewozów lecz był na bazie i w warsztacie. Odnośnie dnia 17 lutego 2017r. to do zarzutu w tym zakresie szczegółowo odniesiono się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i sąd podzielił argumentację organu tam przedstawioną. Jeżeli chodzi o dzień 25 lutego 2017r. to zarzut taki po raz pierwszy zgłoszono dopiero w skardze. Wcześniej taki zarzut nie był podnoszony. W związku z czym trudno odnieść się do tego zarzutu dopiero na etapie postępowania sądowego. Zaznaczyć jednak należy, że zarzut ten pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym a w szczególności z ustaleniami dokonanymi przez kontrolujących na podstawie danych cyfrowych, że w dniu 25 lutego 2017r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...] wykonywał jazdę bez prawidłowej karty kierowcy. Brak jest podstaw aby kwestionować ustalenia kontrolujących w tym zakresie. W związku z czym sąd uznał, że zarzut skargi w tej kwestii nie zasługuje na uwzględnienie.

Za wymienione naruszenie organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w wysokości 5000 zł (l.p. 6.2.1 załącznika do u.t.d.).

Ad 6)

Zgodnie z treścią art.14 ust.1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W myśl art.7a ust.1 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

Zgodnie z treścią art.7a ust.2 u.t.d. wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;

4) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

5) określenie rodzaju transportu drogowego;

6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego;

7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej;

9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona.

W myśl art.8 ust.1 i 2 u.t.d. 1. Licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;

3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4) określenie rodzaju i zakresu transportu drogowego, a w zakresie transportu drogowego taksówką - także obszaru wykonywania przewozu;

5) określenie czasu, na który licencja ma być udzielona;

6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2;

7) określenie liczby wypisów z licencji - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2.

Zgodnie z treścią art.8 ust.3 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się:

1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym będę pełnić rolę osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;

2) oświadczenie członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzącej działalność gospodarczą, że spełnia wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1;

3) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 3 lub ust. 2 pkt 2;

4) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2, albo oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4;

5) wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

a) markę, typ,

b) rodzaj/przeznaczenie,

c) numer rejestracyjny,

d) numer VIN,

e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

6) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że G.J. nie zgłosił do licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego faktu wycofania z eksploatacji pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...]. Podkreślić należy, że wykaz pojazdów przedstawionych przez skarżącego do kontroli nie zawiera wymienionych pojazdów. Z kolei z pisma Starosty [...] z dnia 15 maja 2017r. wynika, że do licencji na wykonywanie transportu drogowego zostały zgłoszone ciągniki samochodowe marki Scania o numerach rejestracyjnych [...] i [...]. Dodać należy, iż decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015r. pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został wyrejestrowany. Powyższe okoliczności wskazują, że skarżący nie dokonał obowiązkowego wycofania wymienionych pojazdów z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego.

Za wymienione naruszenie uzasadnione był wymierzenie kary pieniężnej 800 zł (l.p.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Łączna suma wszystkich kar wyniosła 38650 zł. Z uwagi na to, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudnienie kierowców wyniosło 13,83 kierowców to zgodnie z treścią art.92a ust.3 pkt.2 u.t.d. suma kar pieniężnych została ograniczona do kwoty 20000 zł.

W niniejszej sprawie nie miała miejsca sytuacja zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności, o której mowa w art.92c ust.1 u.t.d. W skardze nie został podniesiony zarzut naruszenia tego przepisu. W związku z czym sąd odstąpił od szerszych rozważań dotyczących art.92c ust.1 u.t.d.

Wspomnieć tylko należy, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa transportowego jest zbliżona do odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Przewoźnik bowiem organizuje pracę kierowców, wydaje im polecenia, nadzoruje ich pracę i kontroluje i powinien to czynić tak aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Przewoźnik posiada instrumenty prawne i faktyczne dla zapewnienia należytego wykonywania obowiązków przez kierowców tak aby nie naruszali oni prawa. Ponosi on odpowiedzialność za naruszenie przepisów przez pracowników zaś zwolnienie się od tej odpowiedzialności następuje tylko w przypadkach enumeratywnie określonych w art.92 c ust.1 u.t.d. Wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że miał miejsce przypadek określony w art.92 c ust.1 u.t.d. Przedsiębiorstwo transportowe jest zatem zobowiązane do wykazania, że dołożyło należytej staranności organizując pracę i nie miało wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Przez należytą staranność należy natomiast rozumieć uczynienie wszystkiego czego można rozsądnie wymagać od przewoźnika organizującego przewóz a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.(por. wyroki NSA z 9 listopada 2011r. w spr. II GSK 1117/10, z 17 listopada 2010r. w spr. II GSK 976/09, z 6 kwietnia 2011r. w spr. II GSK 404/10, z 6 lipca 2011r. w spr. II GSK 716/10 i z 17 kwietnia 2013r. w spr. II GSK 137/12, wyrok WSA w Gliwicach z 4 września 2013r. w spr. II SA/Gl 806/13 oraz wyroki WSA w Olsztynie z 18 grudnia 2012r. w spr. II SA/Ol 1328/12 i z 31 października 2013r. w spr. II SA/Ol 669/13).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżący nie wykazał żadnej z okoliczności, o której mowa w art.92 c ust.1 u.t.d. W szczególności nie zostało wykazane, że G.J. dołożył należytej staranności wymaganej przy organizowaniu przewozów zaś do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń. W skardze brak jest rozważań w tym zakresie. W związku z czym sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie art.92 c ust.1 ustawy z 6 września 2001r.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w sześciu przypadkach doszło do naruszeń przepisów prawa z zakresu transportu drogowego i organy administracji trafnie wymierzyły kary pieniężne za te naruszenia. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę G.J.

k.ż.