Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 75/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2 i  ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Ireneusz Dukiel, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry bez wymaganej koncesji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, opisaną w sentencji wyroku, Dyrektor Izby Celnej we W. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej o.p.) w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej u.g.h.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. wymierzającą A. S. (dalej: skarżący) karę pieniężną w kwocie 12 000,00 zł w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry bez wymaganej koncesji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. przeprowadzili kontrolę w lokalu użytkowym "L.", pl. Z. [...], [...] Z. w zakresie przestrzegania przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych (z przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół). W jej wyniku stwierdzono, iż w w/w miejscu znajduje się podłączone do sieci energetycznej – stanowiące przedmiot niniejszego postępowania - urządzenie do gier, na którym możliwe jest urządzanie gier na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. Nadto stwierdzono również, iż niniejszy lokal nie jest kasynem gry w rozumieniu definicji zawartej w u.g.h., a dysponent urządzenia, którym jest skarżący nie posiada koncesji/zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, jak również poświadczenia rejestracji przedmiotowego urządzenia.

W tak kształtujących się okolicznościach Naczelnik Urzędu Celnego w L. wszczął z urzędu postępowanie wobec skarżącego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h., a w jego toku włączył do zebranych materiałów ekspertyzę dot. przedmiotowego automatu, sporządzoną w postępowaniu karno-skarbowym.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, wykonanych czynności i pozyskanych dowodów organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000, 00 zł w związku z eksploatacją przedmiotowego automatu do gier uznając, iż urządzane na nim gry posiadały charakter komercyjny oraz losowy. Nadmienił także, iż z umowy w zakresie obsługi urządzeń do gier rozrywkowych z dnia [...] r. zawartej między [...] Sp. z o.o. (zleceniodawca) a A. A. S. (zleceniobiorca) wynika, iż zleceniobiorca zobowiązuje się do świadczenia usług transporotowych, pobierania gotówki z urządzeń oraz prowadzenia stałego serwisu urządzeń zapewniającego utrzymywanie urządzeń rozrywkowych w dobrym stanie technicznym, a w zamian za świadczone usługi przysługiwać mu będzie wynagrodzenie ryczałtowe liczone od każdego aktywnego w danym miesiącu urządzenia w kwocie 200 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.S. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Celnej we W. uznał, iż zasadnie organ I instancji stwierdził, iż komercyjny cel urządzania gier na przedmiotowym automacie potwierdziły wskazane dowody, jak również stwierdzona i niesporna odpłatność za grę. Losowy zaś charakter potwierdziły zgromadzone w sprawie dowody, a w szczególności przeprowadzony w trakcie kontroli eksperyment oraz włączona do materiałów dowodowych opinia biegłego sądowego. Z tych względów organ II instancji uznał, że kontrolowane urządzenie jest automatem do prowadzenia gier w rozumieniu u.g.h.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego skierowania decyzji do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji z tego tytułu, organ II instancji wskazał, iż jedyną przesłanką wymierzenia kary pieniężnej na podstawie u.g.h. jest samo ustalenie faktu urządzenia gry hazardowej bez koncesji lub zezwolenia lub gry na automacie poza kasynem gry. Dodał przy tym, że urządzającym grę jest każdy podmiot, który organizuje grę hazardową, w tym grę na automacie bez względu na to, czy obiektywnie jest zdolny do spełnienia jednego z warunków uzyskania koncesji (zezwolenia) w postaci odpowiedniej, ustawowo określonej formy prawnej prowadzonej działalności regulowanej. Odpowiedzialność ta ma bowiem charakter obiektywny, a przepisy ustawy nie odwołują się w żadnym miejscu do sfery podmiotowej (winy), jak to ma miejsce w przypadku odpowiedzialności karnej czy karnoskarbowej. Ponadto przepis, na podstawie, którego jest wymierzana kara ma charakter imperatywny, a decyzja wydana na jego podstawie należy do tzw. decyzji związanych.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił także, iż urządzającym gry jest ten, kto zapewnia/stwarza/organizuje komuś warunki umożliwiające udział w: loterii pieniężnej, loterii fantowej, bingo fantowe, grze hazardowej, turnieju pokera, grze liczbowej, grze hazardowej prowadzonej bez koncesji lub zezwolenia, czy w końcu grze na automatach prowadzonej poza kasynem gry. W jego ocenie w niniejszej sprawie, taką osobą jest bez wątpienia skarżący, gdyż udostępnił miejsce w lokalu, stwarzając tym samym warunki do zorganizowania niezgodnej z prawem działalności, jak również czerpał z tego zysk.

Powyższe potwierdza umowa z dnia [...] r. z zakresu obsługi urządzeń do gier rozrywkowych zawarta między [...] sp. z o.o., z/s w W. (zleceniodawcą), a firmą "A." A.S. (zleceniobiorcą), z której wynika, że przedmiotem działalności Zleceniodawcy są usługi świadczone na rzecz przedsiębiorców eksploatujących urządzenia do gier rozrywkowych. W ramach przedmiotowej umowy, A. S. zobowiązuje się do świadczenia usług transportowych, pobierania gotówki z urządzeń oraz prowadzenia stałego serwisu urządzeń, zapewniającego utrzymanie urządzeń rozrywkowych w dobrym stanie technicznym. W zamian za świadczone usługi przysługiwać mu będzie wynagrodzenie ryczałtowe liczone od każdego aktywnego urządzenia w kwocie 200,00 zł brutto.

Zdaniem organu odwoławczego treść powyższej umowy dowodzi, że skarżący nie tylko zapewnił miejsce, tj. warunki do organizowania gier, na terenie lokalu, lecz również zobowiązał się do obsługi i zabezpieczenia ww. automatu do gier, poprzez dbanie o jego stan.

W odpowiedzi na zarzut Strony dot. podwójnego karania za ten sam czyn, Dyrektor Izby Celnej we W. podkreślił, iż nie podziela poglądu nt. wystąpienia w takich sprawach niedopuszczalnego, podwójnego karania za ten sam czyn, a stanowisko to znajduje swoje uzasadnienie w poglądach judykatury.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 oraz art. 2 ust. 5 u.g.h. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisach bezskutecznych i w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości strony, tj. z naruszeniem art. 121 § 1 i 2 o.p., organ odwoławczy wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co do charakteru którego nie wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Nadmienił tylko, że przepisy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1, które mogą powodować ograniczenia, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami albo salonami gry stanowią potencjalne przepisy techniczne, ale ocenę tejże kwestii pozostawiono uznaniu sądu krajowego. Stąd za bezzasadny organ uznał zarzut strony co do bezskuteczności przepisów u.g.h. ze względu na naruszenie procedury notyfikacyjnej.

Zdaniem organu II instancji ustalenia dokonane przez organ celny nie są także mimo sugestii strony wbrew przepisowi art. 2 ust. 6 u.g.h., którego stosowanie uzasadnione jest głównie w przypadkach planowanego przez danego organizatora po raz pierwszy urządzania nowego typu/rodzaju gier, które wprost nie odpowiadają definicjom ustawowym lub brak jest wystarczających dowodów, że te definicje spełniają. Niniejszy przypadek do takich nie należy, bowiem w toku prowadzonego postępowania organ I instancji pozyskał w sprawie dowód z opinii biegłego, który potwierdził, iż przedmiotowe urządzenie udostępnia gry o charakterze odpowiadającym definicji wskazanej w art. 2 ust. 5 u.g.h.

Wreszcie organ nie podzielił zasadności zarzutu co do obrazy przepisów prawa materialnego, a dokładniej art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na niesłusznym uznaniu, że przepisy te mogły stanowić podstawę do wymiaru kąry pieniężnej w niniejszej sprawie, pomimo, że właściwą podstawą prawną mogły być co najwyżej wyłącznie przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h. Zdaniem organu trudno jest zgodzić się z tym zarzutem w kontekście poczynionych przez organy Służby Celnej ustaleń (potwierdzających spełnienie przesłanek art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) szczególnie, że strona nie podaje na czym to uchybienie miałoby polegać. Jednocześnie Dyrektor nadmienił, że wysunięcie niniejszego zarzutu dowodzi, iż strona ma świadomość, iż urządzała "gry hazardowe''' wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych – tj. bez wymaganego zezwolenia, będąc tym samym jednocześnie niekonsekwentną względem innych jej zarzutów, w których wywodziła, iż takich gier nie urządzała.

W końcowej części uzasadnienia Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, że w swoim dotychczasowym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał prawną dopuszczalność sankcjonowania przez ustawodawcę naruszeń różnych przepisów prawa poprzez nakładanie przez organy administracyjnych kar pieniężnych oraz znaczną swobodę ustawodawcy w ustalaniu czynów podlegających karze pieniężnej oraz w kształtowaniu poszczególnych elementów jej struktury prawnej.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej we W. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Kwestionowanej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu u.g.h. wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji zastosowanie w stosunku do skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r" w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek;

- naruszenie art. 122 § 1 w związku z art. 187 § 1 o.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie przez organ istotnej okoliczności tj. rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34 i skutków płynących z takiego zakwalifikowania tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 u.g.h. oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości strony tj. z naruszeniem art. 121 §1 o.p.;

- naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h.;

- naruszenie przepisu art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

- naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na nie podjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza. Skarżący nie dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń. Takie postępowanie organu podatkowego w sposób rażący narusza generalną zasadę postępowania podatkowego, o której mowa w art. 121 § 1 o.p., z której to wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego;

- Z ostrożności procesowej na wypadek gdyby Sąd nie przychylił się do sformułowanego wyżej zarzutu, z ostrożności procesowej skarżący zarzucił naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, że czynności Skarżącego, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry;

Niezależnie od powyższego, przedmiotowej decyzji zarzucono również

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.h. i art. 24 i art. 107 § 1 kks poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, zagrożony grzywną pieniężną penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w związku z art. 24 kks;

- naruszenie art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt. 13 ustawy z dn. 27.8.2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) poprzez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.). sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonego aktu przepisów prawnych stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy istnieje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L., jako podjętych z naruszeniem prawa.

Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Dyrektora Izby Celnej wymierzająca, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.g.h., skarżącemu karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry bez wymaganej koncesji.

Wątpliwości Sądu nie wzbudziły podjęte przez organy celne ustalenia stwierdzające, iż gra na automacie zlokalizowanym w lokalu opisanym w decyzji, odpowiada warunkom przewidzianym dla gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5 u.g.h. Z ustaleń dokonanych w toku kontroli i przez biegłego sądowego wynika, że skontrolowany automat jest wyposażony w oprogramowanie umożliwiające wypłatę wygranych. W automacie podłączony jest hopper, który umożliwia automatyczne wypłacanie przez automat wygranych. Stąd skontrolowany automat spełniał dyspozycję art. 2 ust. 3 u.g.h., według którego grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż gry dostępne na badanym urządzeniu organizowane były w celach komercyjnych oraz miały charakter losowy, co też odpowiada definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 5 u.g.h. Według tego przepisu "grami na automatach są także [oprócz określonych w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych] gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy."

W niniejszej sprawie organy celne wykazały, że gra na badanym urządzeniu organizowana jest w celach nastawionych na osiągnięcie zysku, który związany jest

z odnoszeniem korzyści ze świadczeń pieniężnych osób uczestniczących w grze (odpłatność za grę). Z niewadliwie poczynionych ustaleń organów wynika także, że gra na badanym urządzeniu ma "charakter losowy", nie zręcznościowy, a ustalenia organów w tej kwestii nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą. Nie wykazała ona bowiem, jakie szczególne predyspozycje, sprawności, umiejętności czy trening grającego na badanym automacie – czyli zręczność – pozwolą mu osiągać powtarzalność wygranej lub zwiększyć prawdopodobieństwo sukcesu.

W niniejszej sprawie wygrana nie zależy od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych, skoro po uruchomieniu przez grającego odpowiednim przyciskiem bębna, nie ma on już wpływu na ustawienie się bębnów w odpowiedniej konfiguracji, bowiem po naciśnięciu przycisku zatrzymują się one samoczynnie. Grający nie ma więc realnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną.

Skoro zatem organy ustaliły, że grający – po wniesieniu odpowiedniej zapłaty i uruchomieniu mechanizmu automatu właściwym przyciskiem – nie ma już wpływu na ustawienie się bębnów w odpowiedniej konfiguracji (wygranej lub przegranej), to takiej grze nie można przypisać cech gry zręcznościowej.

Samo jednak stwierdzenie, że gra na automacie odpowiada warunkom przewidzianym w u.g.h. nie przesadza jeszcze o prawidłowości nałożenia sankcji administracyjnej określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h., gdyż konieczne jest również zbadanie, czy niniejsza sankcja administracyjna została wymierzona wobec odpowiedniego podmiotu. Zgodnie bowiem z brzmieniem powyższego przepisu odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej, podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia.

Z przywołanej zatem regulacji wynika bezspornie, że sankcję z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca przewidział m.in. wobec tego, kto jest urządzającym gry na automatach. Pojęcie urządzającego gry, jest przy tym niedookreślone, gdyż próżno w u.g.h. poszukiwać jego definicji legalnej, jak również samej definicji "urządzania gier". Wymaga ono zatem wykładni literalnej, uwzględniającej potoczne znaczenie tegoż terminu. Stąd przez samo pojęcie "urządzanie" należy rozumieć: tworzenie, uporządkowanie, zagospodarowanie, organizowanie, przedsiębranie (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994), a "urządzanie gier" definiować w kategoriach podejmowanych (aktywnych) działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy. W rezultacie za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., uznać należy podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności.

Zdaniem Sądu w realiach badanej sprawy skarżącego nie można uznać za podmiot urządzający gry. Wbrew bowiem twierdzeniom organów celnych zawarcie umowy z dnia 2 stycznia 2015 r., na mocy, której skarżący jako zleceniobiorca obowiązany jest do świadczenia usług na rzecz przedsiębiorców eksploatujących urządzenia do gier nie dowodzi jeszcze, iż można mu przypisać przymiot urządzającego gry na automatach. Sam fakt wykonywania opisanych w umowie usług polegających na: dostarczaniu urządzeń z magazynu do punktu gier, pobieraniu co najmniej raz w miesiącu gotówki z urządzeń i przekazywania jej zleceniodawcy, prowadzeniu stałego serwisu urządzeń zapewniającego utrzymywanie ich w dobrym stanie technicznym nie przesądza jeszcze o możliwości przypisania skarżącemu statusu podmiotu "urządzającego gry", w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. Żaden z przepisów tej ustawy nie zakazuje bowiem zawierania umów, na podstawie których inny podmiot takie gry będzie dopiero urządzał, ani nie penalizuje tego rodzaju zachowań, które ogólnie rzecz ujmując polegają na szeroko rozumianej działalności "serwisowania". Tym, samym dla skuteczności nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier konieczne w niniejszej sprawie było jednoznaczne ustalenie, iż działalność taką będzie prowadził lub współprowadził sam skarżący w ramach zawartej umowy zlecenia. Takiej jednakże okoliczności w niniejszej sprawie brak, gdyż rola skarżącego sprowadza się wyłącznie do świadczenia usług związanych z obsługą automatów, a nie przedsięwzięciem działań w celu samej organizacji tychże gier. Twierdzenie to jest zasadne nie tylko w świetle postanowień przywołanej wyżej umowy, ale również koresponduje z zeznaniami skarżącego złożonymi w trakcie jego przesłuchania w dniu 14 listopada 2014 r. Tym samym nie można podzielić twierdzeń organów celnych, jakoby skarżący był podmiotem urządzającym gry, a w konsekwencji odpowiedzialnym z tytułu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z tych też względów zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji – jako podjęte z istotnym naruszeniem wskazanego przepisu – podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Ponadto Sąd chciałby zauważyć, iż nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym wskazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność jakoby skarżący udostępniał miejsce w lokalu, stwarzając przez to warunki do zorganizowania niezgodnej z prawem działalności. W aktach sprawy brak jest stosownej umowy, jak również innych dowodów potwierdzających ten fakt. Zamiast tego znajduje się zawarta w dniu 4 listopada 2014 r. umowa dzierżawy powierzchni, której stroną jest inna osoba fizyczna będąca właścicielem lokalu, opisanego w uzasadnieniu decyzji, a wydzierżawiającym. Organy w realiach niniejszej sprawy nie wyjaśniły jednakże, czy wskazany w tej umowie adres P. W. [...] jest zgodny z rzeczywistością i istotnie dotyczy niniejszej sprawy, czy też stanowi oczywistą omyłkę skoro w innych materiałach oraz zaskarżonych decyzjach jest mowa o P.Z. [...]. Tymczasem zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego wynikającymi z przepisów ordynacji podatkowej, organ administracji publicznej rozpoznający sprawę, a w efekcie wydający decyzję, powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 121 § 1 o.p.). W toku postępowania winien więc stać na straży praworządności oraz podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 122 o.p.), jak i wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art.124 o.p.).

Konkludując, skoro kontrola legalności zaskarżonych decyzji potwierdziła, iż wydane one zostały z naruszeniem prawa, mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, zasadnym było ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 134 i art. 135 p.p.s.a. Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 200 p.p.s.a.