Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2230/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w całości w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą nałożono na J. J., prowadzącego

działalność gospodarczą pod nazwą F. karę pieniężną w łącznej kwocie

30.000 złotych.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), cytowana dalej jako k.p.a., art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1885 P.0008-0021), art. 26 ust. 3 w zw. z art. 29 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135 /98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art.92 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 – dalej jako ustawa o t.d.) oraz lp.1.11.11 pkt 1 lit. a załącznika do w/w ustawy o transporcie drogowym, art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497).

Do powyższych rozstrzygnięć organów obu instancji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. (dalej jako WTID w L.), działając w oparciu o art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy o

transporcie drogowym zawiadomił J. J., zwanego dalej skarżącym, o wszczę-

ciu postępowania kontrolnego w przedsiębiorstwie. Zakres kontroli został określony przepisami art. 50 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy o t.d. i dotyczył okresu od [...] stycznia 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. Organ wyjaśnił, że kontrola zostanie przeprowadzona w dniu [...] listopada 2005 r. w siedzibie WITD w L., zaś przewidywany termin kontroli wynosi 4 tygodnie od uzgodnionego dnia rozpoczęcia kontroli. W zawiadomieniu zaznaczono, iż na dzień rozpoczęcia kontroli należy przygotować i przedłożyć kontrolującemu stosowne dokumenty wyszczególnione w 12 punktach w tym:

- zestawienie miesięcznych przebiegów w km wszystkich eksploatowanych przez firmę pojazdów za okres od [...] stycznia 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. (pkt 8)

- umowy o pracę zawarte z zatrudnionymi kierowcami wraz z zestawieniem dni wolnych, urlopów i zwolnień w w/w okresie a także posiadanymi uprawnieniami do kierowania pojazdami i spełniania wymogów określonych przepisami 39 e ustawy o t.d. (

pkt 9)

- oryginały wykresówek wszystkich zatrudnionych kierowców w w/w okresie (pkt 10)

Zawiadomienie to zostało doręczone stronie w dniu [...] listopada 2005 r. W dniu [...] listopada 2005 r. WITD w L. otrzymał faks podpisany przez J., po-

dającego się za pełnomocnika skarżącego J. J., w kwestionujący obowiązek

przechowywania wykresówek oraz zawierający żądanie sprecyzowania podstawy prawnej prowadzenia ewidencji określonej w pkt 8 zawiadomienia o wszczęciu postępowania.

Powyższe kwestie zostały wyjaśnione w piśmie organu z dnia [...] listopada 2005 r., którym to organ wyznaczył nowy termin kontroli na dzień [...] grudnia 2005 r., wezwał skarżącego do przedstawienie pełnomocnictwa udzielonego J. oraz

poinformował, że prawa i obowiązku organu kontroli oraz strony kontrolowanej zostały określone w rozdziale IX ustawy o t.d. oraz innych aktach prawnych regulujących prowadzenie działalności gospodarczej.

Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. skarżący potwierdził umocowanie J.

do podpisania faksu z dnia [...] listopada 2005 r. oraz złożył prośbę o przeprowa-

dzenie kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Ponadto wskazał, że kontrola WITD będzie czwartą kolejną kontrolą, gdyż wcześniej przedsiębiorstwo było kontrolowane przez Pań-stwową Inspekcję Pracy w dnach [...] do [...] lutego 2005 r., Inspekcję Ochrony Środowi-ska w dniach [...] do [...] sierpnia 2005 r. i Inspekcję Celną dniach [...] września do [...]

października 2005 r.

Jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2005 r. upoważnieni inspektorzy WITD w L. podjęli w tym dniu próbę kontroli przedsiębiorstwa J. J. jed-

nakże w biurze zastali pracownika, który po telefonicznym uzgodnieniu ze skarżącym określił następny termin kontroli na dzień [...] grudnia 2005 r. w siedzibie firmy o godz. 9. Jednakże w dniu [...] grudnia 2005 r. nie doszło do podjęcia czynności kontrolnych bowiem obecny na miejscu pełnomocnik skarżącego radca prawny T. D.

oświadczył do protokołu, iż nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli z uwagi na fakt, iż suma kontroli w przedsiębiorstwie F. przekroczyła dozwolony ustawowo okres

wnoszący osiem tygodni.

Pismem z dnia [...] grudnia 2005 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu [...] grudnia 2005 r. organ zawiadomił stronę o kolejnym terminie rozpoczęcia kontroli wyznaczonym na dzień [...] stycznia 2006 r. W dniu [...] stycznia 2006 r. do pojęcia czynności kontrolnych nie doszło wobec oświadczenia obecnego w biurze firmy pełnomocnika T. D., iż zawiadomienie o wszczęciu kontroli z dnia [...] listopada 2005 r. jest nieważ-

ne, ponieważ od tego dnia upłynęło osiem tygodni. Pełnomocnik zażądał jednocześnie przedstawienia od inspektorów nowych upoważnień oraz podania podstawy prawnej dotyczącej przedstawienia dokumentów wyszczególnionych w zawiadomieniu z dnia [...] listopada 2005 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2006 r., działając na podstawie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. WITD w L. zwrócił się do Państwowej Inspekcji Pracy - Okręgowego Inspek-

tora Pracy w L. z wnioskiem o wszczęcie postępowania wobec Firmy J. J.

i zabezpieczenie oraz przekazanie dla potrzeb WITD ewidencji czasu pracy pracow-

ników (art. 129 k.p.), w tym list obecności, akt osobowych i wykazów wszystkich zatrudnionych kierowców za okres od [...] stycznia do [...] sierpnia 2005 r.

Po otrzymaniu odpowiedzi i wnioskowanych dokumentów organ w dniu [...] marca 2006 r. sporządził protokół z kontroli stwierdzający, iż kontrolowany przedsiębiorca nie okazał do kontroli łącznie 568 sztuk wykresówek za okres objęty kontrolą czyli od [...] stycznia do [...] sierpnia 2005 r. Jednocześnie pismem z dnia [...] marca 2006 r. organ powiadomił pełnomocnika skarżącego o zakończeniu czynności kontrolnych i poinformował go, iż w dniu [...] kwietnia 2006 r. odbędzie się omówienie wyników kontroli i podpisanie protokołu pokontrolnego.

Ustosunkowując się do treści protokołu kontroli, doręczonego w dniu [...] kwietnia 2006 r. strona skarżąca w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. podniosła, iż nie były wykonywane w siedzibie przedsiębiorstwa żadne czynności kontrolne przez inspektorów WITD w L. Podtrzymała wszystkie swoje zarzuty zgłaszane wcześniej i wskazała,

iż brak możliwości przeprowadzenia kontroli wynikał z przepisu art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który określa długość trwania postępowań kontrolnych w ciągu 1 roku u jednego przedsiębiorcy na osiem tygodni. W tej sytuacji, zdaniem strony organ powinien od kontroli odstąpić i umorzyć wszczęte postępowanie.

Wobec powyższych ustaleń protokołu kontroli Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w L. w [...] dniu kwietnia 2006 r. wydał decyzję, mocą której nałożył na

J. J. karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych.

Jako podstawę prawną decyzji organ powołał się na przepisy art. 104 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1 , art. 92 ust. 1 pkt 2, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz. U. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm. ) oraz lp. 1.11.11.1 lit a załącznika do tej ustawy a także art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.). Natomiast podstawą faktyczną podjętego rozstrzygnięcia stanowiły wyniki kontroli opisane w protokole z dnia [...] marca 2006 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że pracownicy zatrudnieni na stanowiskach kierowców posiadali wymagane przepisami kwalifikacje do wykonywania powierzonej pracy, jakkolwiek w aktach osobowych brakowało pisemnych oświadczeń o wymiarze zatrudnienia. Skarżący, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 11 ustawy o czasie prawy kierowców nie ustalił rozkładów czasu pracy kierowców na okresy co najmniej dwutygodniowe. W zakładzie nie prowadzono ewidencji czasu pracy kierowców w rozliczeniu tygodniowym. Przedstawione karty ewidencji czasu pracy nie były prowadzone na bieżąco i prawidłowo bowiem wydruków tych kart dokonano podczas kontroli a w kartach nie odnotowywano pobyty kierowców w podróży służbowej. Ewidencja czasu pracy nie była prowadzona rzetelnie, gdyż nie zaznaczano w niej czasu faktycznie wykonanej pracy, nie wykazywano czasu pracy w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej. Biorąc pod uwagą ilość zatrudnionych kierowców oraz analizowane dokumenty dotyczące czasu ich pracy organ dokonał szczegółowych wyliczeń dotyczących dni pracy tych kierowców, za które przedsiębiorca powinien okazać wykresówki lub stosowne zaświadczenie. Wyliczeń tych organ dokonał w odniesieniu do każdego kierowcy podając konkretne dni, mając na względzie ustalony okres kontroli czyli od dnia [...] stycznia do dnia [...] sierpnia 2005 r. Łączna krotność stwierdzonego naruszenia wyniosła 568 dni pomnożone przez 300 zł, co dało kwotę 170.400 zł kary pieniężnej, zmniejszonej do kwoty 30.000 zł stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy o t.d.

W prawem przewidzianym terminie skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucił rażące naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 w związku z art. 77 § 3 k.p.a., a także art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.) i art. 6, 8, i 9 k.p.a. Stanowisko swoje skarżący wywodził przede wszystkim z literalnego brzmienia przepisu art. 83 ust. 1 pkt. 2 cyt. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, iż czas trwania czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie strony nie może przekraczać w ciągu roku kalendarzowego ośmiu tygodni. Inne rozumienie tego przepisu prowadziłoby do sytuacji, w której możliwa byłaby permanentna kontrola z uwagi na wielość organów kontrolnych. Ponadto skarżący wyjaśnił, iż odmówił poddaniu się kontroli w dniu [...] stycznia 2006 r. z uwagi na fakt, że wydane upoważnienia utraciły swoją ważność. Skarżący podniósł także, iż protokół kontroli a także decyzja nie zostały wydane w oparciu o ustalenia własne Wojewódzkiego Inspektora, lecz w oparciu o ustalenia innego organu kontroli, co naruszyło przepis art. 77 § 3 k.p.a. bowiem w aktach sprawy brak jest postanowienia o dopuszczeniu takiego dowodu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu powyższego odwołania wydał dnia [...] października 2006 r. decyzję, którą utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r.

Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie wynika, że kontrola norm czasu pracy kierowców okazała się niemożliwa, ponieważ przedsiębiorca nie przedstawił wykresówek z okresu poddanego kontroli. Do kontroli przedsiębiorca nie okazał 164 wykresówek kierowcy Pana

J. D., 159 wykresówek kierowcy Pana M. K., 155 wykresówek kierowcy

Pana S. S. oraz 90 wykresówek kierowcy Pana C. S.,

przy czym w protokole z kontroli oraz w treści zaskarżonej decyzji, szczegółowo

wskazano dni, w odniesieniu do każdego z kierowców, z których nie przedstawiono do kontroli wymaganych wykresówek. Fakt wykonywania obowiązków pracowniczych przez w/w kierowców w określonych dniach ustalono m.in. w oparciu o załączone do akt sprawy miesięczne karty ewidencji czasu pracy oraz listę obecności pracowników.

Zdaniem organu zarzut strony dotyczący legitymowania się przez inspektorów upoważnieniami, które utraciły ważność jest niezasadny, gdyż skarżący nie wskazał żadnej podstawy swego twierdzenia. Dodatkowo organ zauważył, iż w aktach sprawy, oprócz upoważnienia nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. do przeprowadzenia kontroli

w przedsiębiorstwie prowadzonym przez Pana J. J., znajduje się również upo-

ważnienie nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. do dokonania w/w czynności. W aktach

sprawy brak jest też jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego fakt wszczęcia kontroli na żądanie Inspekcji Celnej, a zatem ten zarzut strony nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Głównego Inspektora okoliczność, że protokół kontroli a także decyzja sporządzona została nie w oparciu o ustalenia własne Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, lecz ustalenia dokonane w innym postępowaniu przeprowadzonym przez inny organ nie może być uznana jako okoliczność stanowiąca podstawę do uwzględnienia odwołania. Organ prowadząc postępowanie administracyjne ma prawo m.in. występowania z zapytaniami do innych organów administracji, o ile ma to związek z prowadzonym postępowaniem i może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszym przypadku organ został zmuszony do skorzystania z pomocy innego organu - Państwowej Inspekcji Pracy, ponieważ kontrolowany przedsiębiorca unikał współpracy z organem i nie przedstawił wszystkich żądanych dokumentów. Dopiero dokumentacja nadesłana przez Państwową Inspekcję Pracy, a więc miesięczne karty ewidencji czasu pracy pracowników oraz listy obecności pracowników pozwoliły zakończyć kontrolę i rozstrzygnąć sprawę co do istoty poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest też zasadny zarzut skarżącego decyzja winna zostać uchylona a postępowanie umorzone, ponieważ skarżący skutecznie zakwestionował możliwość przeprowadzenia czynności kontrolnych, z uwagi na przekroczenie dozwolonego czasu trwania kontroli w jednym podmiocie gospodarczym stosownie do przepisu art.83 ust.1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W tym zakresie organ wyjaśnił, iż pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. zawiadomiono stronę, iż czynności kontrolne przeprowadzone zostaną w dniu [...] stycznia 2006 r. a więc już w nowym roku kalendarzowym. W dniu tym upoważnieni funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego podjęli próbę dokonania czynności kontrolnych, jednakże okazała się ona nieskuteczna, gdyż pełnomocnik strony uniemożliwił przeprowadzenie jakichkolwiek czynności w siedzibie przedsiębiorcy. Powyższe spowodowało konieczność wystąpienia przez organ do Okręgowego Inspektora Pracy w L. z prośbą o udostępnienie dokumentacji pracowniczej kontrolowa-

nego przedsiębiorcy. Dokumentacja ta była niezbędna do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 77 § 3 k.p.a. dowody zgromadzone w innym postępowaniu przeprowadzonym przez inny organ mogą być zaliczone do materiału dowodowego na podstawie wydanego postanowienia dowodowego.

Na powyższą decyzję J. J. złożył skargę do sądu administracyjnego, w któ-

rej wniósł o uchylenie decyzji z uwagi na przekroczenie dozwolonego czasu trwania kontroli w jednym podmiocie gospodarczym stosownie do przepisu art. 83 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807, z późniejszymi zmianami.) i zarzucił rozstrzygnięciu rażące naruszenie:

-art. 77, 80 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie,

-art. 105 § 1 oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Zarzucił także naruszenie przepisu art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak również obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6,7,8,9,10 k.p.a.

Podtrzymując swoje stanowisko zawarte w odwołaniu skarżący podniósł, że Wojewódzki Inspektor pominął całkowicie argumenty skarżącego przedstawiane w toku postępowania, iż przeprowadzenie kontroli jest niemożliwe z uwagi na zapis art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Stanowisko swoje strona kontrolowana wywodziła z literalnego brzmienia przepisu oraz doniesień prasowych a także uzasadnienia projektu ustawy przedłożonego Sejmowi RP. Inne rozumienie tego przepisu prowadziłoby, zdaniem strony skarżącej, do sytuacji, iż możliwa byłaby permanentna kontrola z uwagi na wielość organów kontrolnych w naszym kraju. Konsekwencją takiego rozumienia przez stronę kontrolowaną przepisu była odmowa poddania się kontroli w dniu [...] stycznia 2006 r., na podstawie starych upoważnień. Ponadto z uwagi na zapis art. 83 ust. 1 pkt. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, upoważnienia wydane do kontroli straciły ważność i kontrola mogła być przeprowadzona na podstawie nowych upoważnień. W związku z powyższym błędne jest stanowisko organu, iż strona kontrolowana utrudniała przeprowadzenia czynności kontrolnych. W świetle art. 8 k.p.a., rzeczą Wojewódzkiego Inspektora, było odniesienie się na piśmie do zastrzeżeń strony związanych z treścią art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także wyjaśnienie pozostałych zastrzeżeń sygnalizowanych w listopadowych pismach strony kontrolowanej.

Skarżący podtrzymał też swoje stanowisko że przedmiotowa kontrola wszczęta została na żądanie Inspekcji Celnej, w związku z czym kontrola WITD była kontynuacją kontroli Inspekcji Celnej.

W ocenie skarżącego protokół kontroli a także i decyzja sporządzona została nie w oparciu o ustalenia własne Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, lecz w oparciu o inne postępowanie przeprowadzone przez inne organy kontrolne przez co został naruszony art. 77 § 3 k.p.a., zgodnie z którym dowody zgromadzone w innym postępowaniu przeprowadzonym przez inny organ mogą być zaliczone do materiału dowodowego na podstawie wydanego postanowienia dowodowego, zaś w dokumentacji kontrolnej brak jest takiego postanowienia. Powyższy zarzut jest tym bardziej uzasadniony z uwagi na to, iż w myśl Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego skarżący nie przedstawił dokumentów świadczących o przebywaniu kierowców na zwolnieniu lekarskim lub urlopie, zaświadczeń wymaganych przepisem art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, list obecności jak i ewidencji czasu pracy. Natomiast według Państwowej Inspekcji Pracy Pan J. J. prowadził taką dokumentację tylko w sposób

niewłaściwy i to jedynie w zakresie ewidencji czasu pracy w zakresie właściwego rozliczania czasu pracy. Inspektor Pracy przeprowadzający kontrolę nie zażądał od Pana

J. J. przedstawienia zaświadczeń przewidzianych w przepisie wskazanym wy-

żej. Dlatego na podstawie ustaleń dokonanych przez Państwową Inspekcję Pracy nie można formułować ustaleń takich jak zawartych w decyzji skutkujących karą pieniężną. W związku z powyższym wszczęcie postępowania było nieskuteczne i postępowanie to winno być umorzone.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna.

Wbrew argumentom skarżącego, Sąd nie dopatrzył się sugerowanych w skardze wad formalnych i materialnych powodujących konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny odnośnie zaistnienia stwierdzonych naruszeń nie budzi zastrzeżeń. Podstawowym elementem tego stanu faktycznego jest protokół kontroli sporządzony w dniu [...] marca 2006 r. oraz otrzymane przez organ z Państwowej Inspekcji Pracy dokumenty w postaci kart ewidencji czasu pracy kierowców, list obecności, na podstawie których dokonano szczegółowych ustaleń na dotyczących czasu pracy kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie skarżącego i liczby ewentualnych wykresówek, które powinny być, a nie zostały okazane przez kontrolowanego za okres od [...] stycznia 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. Należy zauważyć, iż w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. skierowanym przez Państwową Inspekcję Pracy do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzono, iż " Pracodawca podczas kontroli złożył w formie pisemnej oświadczenie, iż nie posiada tarcz rejestrujących czas pracy kierowców, co spowodowało, że inspektor pracy nie mógł ustalić faktycznego czasu pracy kierowców". Mimo możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie skarżący nie ustosunkował się do tych kwestii.

Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności nie można też podzielić zastrzeżeń skarżącego odnośnie naruszenia przepisów postępowania przez oparcie decyzji o ukaraniu na dokumentach uzyskanych z Państwowej Inspekcji Pracy skoro wymagane wykresówki, wymienione w pkt 10 zawiadomienia o kontroli z dnia [...] listopada 2005 r., nie zostały okazane przez przedsiębiorcę. Nie można też podzielić zarzutu skarżącego, iż w takiej sytuacji skorzystanie z dokumentów uzyskanych od innego organu było równoznaczne z naruszeniem przepisów o postępowaniu dowodowym. Stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jednocześnie w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a., należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej przy zbieraniu materiału dowodowego albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uznaje to za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub przedstawione przez stronę. Zasada oficjalności, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek gromadzenia i oceny materiału dowodowego, nie wyklucza inicjatywy dowodowej stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2002 r. sygn. akt I SA 169/02).

Wbrew twierdzeniom skarżącego brak w aktach sprawy postanowienia dowodowego dotyczącego dowodów zgromadzonych przez Państwową Inspekcję Pracy co prawda stanowiło naruszenie przepisów k.p.a. o postępowaniu dowodowym, lecz nie w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca o przeprowadzeniu takiego dowodu została powiadomiona w drodze doręczenia jej protokołu kontroli, w którym kwestia ta została opisana. Ponadto stosownie do treści art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. W myśl § 2 cytowanego przepisu postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Ponieważ postanowienia dowodowe organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić, co wynika z art. 77 § 2 k.p.a., postanowienia takie nie są zaskarżalne zażaleniem ani też tych postanowień nie doręcza się stronom z uzasadnieniem.( por. art. 124 - 126 k.p.a.). W związku z tym wykorzystanie dokumentów zgromadzonych przez inny organ bez wydania oddzielnego postanowienia dowodowego nie stanowiło uchybienia formalnego mogącego mieć decydujący wpływ na prawidłowość rozpoznania sprawy przez organ, w szczególności nie pozbawiło strony możliwości obrony poprzez odebranie jej prawa do oddzielnego zaskarżenia takiego postanowienia, a zatem przepis art. 15 k.p.a. nie został naruszony.

Nie można również podzielić stanowiska skarżącego odnośnie naruszenia art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn zm. - dalej jako ustawa o s.d.g.) stosownie do którego czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać: w odniesieniu do przedsiębiorców, o których mowa w rozdziale 7 - 4 tygodni ( pkt 1 ); natomiast w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców - 8 tygodni ( pkt 2 ). W nawiązaniu do tej okoliczności strona skarżąca utrzymywała, iż czas trwania czynności kontrolnych przedsiębiorstwie takim jak przedsiębiorstwo skarżącego nie może przekraczać w ciągu roku kalendarzowego ośmiu tygodni. Stanowisko takie strona wywodziła z literalnego brzmienia cytowanego przepisu argumentując, iż inne rozumowanie doprowadziłoby do sytuacji, w której możliwa byłaby permanentna kontrola z uwagi na wielość organów kontrolnych. Na tej podstawie strona odmówiła poddania się kontroli twierdząc, iż organ przekroczył ustawowy do przeprowadzenia kontroli. Jednakże stanowisko to jest błędne bowiem przepis art. 83 ust. 1 ustawy o s.d.g. wprowadza generalne wyznaczenie ram czasowych, tj. łącznej maksymalnej kontroli w jednym roku kalendarzowym przeprowadzonej przez dany organ kontroli. Należy podkreślić, iż przepis ten nie stanowi podstawy wyznaczenia łącznego maksymalnego czasu trwania wszystkich kontroli ( tj. kontroli różnych organów kontroli) u jednego przedsiębiorcy.( por. S. Szuster, Komentarz do art. 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Lex/el 2005). Odmienne interpretacja tego przepisu prowadziła by do zablokowania możliwości przeprowadzania kontroli przez inne uprawnione organy. Wskazać też należy, że określając czas trwania czynności kontrolnych organ zaznaczył, iż termin ten rozpoczyna swój bieg od faktycznego rozpoczęcia czynności kontrolnych, co w istocie nie nastąpiło bezpośrednio, czyli w wyniku udostępnienia przez przedsiębiorcę wszystkich wymaganych dokumentów niezbędnych do sprawdzenia czasu pracy kierowców zatrudnionych przez skarżącego, lecz pośrednio w drodze pomocy prawnej udzielonej przez Państwową Inspekcję Pracy.

Natomiast sygnalizowane w skardze kwestia wszczęcia postępowania kontrolnego przez organ I instancji w oparciu o żądanie Inspekcji Celnej nie stanowi okoliczności mogącej mieć wpływ na ocenę zaskarżonej decyzji jako prawidłowej. Co prawda w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia [...] października 2005 r. Naczelnika Urzędu Celnego w B. skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego

w L. zawierające prośbę o przeprowadzenie kontroli przedsiębiorstwa F.

J. J. w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy kierowców,

lecz w istocie wszczęcie postępowania nastąpiło z urzędu zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. a zatem przepisy prawa w tym zakresie nie zostały naruszone.

W tej sytuacji nie budzi zastrzeżeń Sądu decyzja organu co do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 30.000 zł, a zatem zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchylenia.