Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 19/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 4,  art. 59  ust. 1,  art. 59 lit. a ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji a także decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej jako [...] WINB – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania W. S. z dnia [...] lutego 2016 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r" znak: [...] umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości przy ul. S. w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Jak wynika z analizy zebranego w sprawie materiału w toku prowadzonego postępowania w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego dokonanych w trakcie realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości przy ul. S. w W. decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 1994r., znak: [...] zobowiązano inwestora do dostarczenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku.

Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2012r. uchylił decyzję z dnia [...] października 1990 r., znak: [...] zezwalającą na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. S. w W..

Inwestor przedłożył projekt budowlany zamienny jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. S., dz. nr [...] w W., opracowany przez mgr inż. arch. M. S. (up. bud. nr [...], legitymującego się przynależnością do [...] Okręgowej Izby Architektów RP pod numerem [...]). Jak podkreślił organ do w/w projektu budowlanego załączono oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Mając na uwadze powyższe, PINB [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., zatwierdzającą projekt budowlany zamienny jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. S. w W. dla inwestorów E. i F. C. oraz M. C. oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. [...] WINB utrzymał w mocy w/w rozstrzygnięcie organu powiatowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1091/13, uchylił decyzję [...] WINB Nr [...] z dnia [...] marca 2013r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.

Wyrokiem z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II OSK 163/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.C. od w/w wyroku.

Dnia [...] marca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej przy ul. S. w W., działka nr ew. [...] obr. [...].

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] PINB [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na nieruchomości przy ul. S. w W..

W uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. organ wskazał, że pozwolenie na użytkowanie kończy proces inwestycyjny i jest ostatnim etapem w drodze realizacji inwestycji budowlanej, jak również stanowi potwierdzenie, że inwestycję zrealizowano zgodnie z prawem, zgodnie z wcześniej nakładanymi na inwestora stosownymi decyzjami i wymogami.

W ocenie organu I instancji inwestor dokończył roboty budowlane zgodnie z projektem budowlanym zamiennym i dopełnił wszelkich czynności związanych z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Niemniej jak podkreślił organ argumenty te pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem w przedmiotowym postępowaniu ani organy nadzoru budowlanego, ani sąd administracyjny nie badają podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany spowodowało, że organ administracji nie ma podstawy faktycznej i prawnej do wydania pozwolenia na użytkowanie.

W ocenie organu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku jak i również brak jest podstaw do wydania nowej decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, wobec czego wydał on decyzję, którą umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego jako bezprzedmiotowe.

Na skutek odwołania W. S. od w/w decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, że powyżej opisany sposób działania organu powiatowego niewątpliwie należy ocenić jako nieprawidłowy, bowiem przed przeprowadzeniem postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego powinien on uprzednio zakończyć wcześniej wszczęte postępowanie w przedmiocie zgodności robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub przepisach.

Jednakże dalej organ II podkreślił, że w okolicznościach niniejszej sprawy niewłaściwe działanie organu powiatowego pozostaje bez istotnego wpływu na jej wynik. Organ wskazał, że decyzja PINB [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie została wydana w oparciu o protokół obowiązkowej kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., przeprowadzonej na miejscu zrealizowanej inwestycji budowlanej w oparciu o art. 59a ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy nadmienił, że postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie prowadzone jest w celu sprawdzenia, czy przedmiotowa budowa została wykonana zgodnie z warunkami i ustaleniami określonymi w pozwoleniu na budowę. Ze sporządzonego na okoliczność przeprowadzonej kontroli obowiązkowej w/w budynku mieszkalnego protokołu wynikało, że został on wykonany zgodnie z projektem zagospodarowania działki, z i projektem architektoniczno-budowlanym w zakresie wynikającym z art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a-h ustawy Prawo budowlane, nie stwierdzono zastrzeżeń odnośnie okazanej dokumentacji dotyczącej użytych wyrobów budowlanych, stwierdzono, że wykonane zostały wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i projektem budowlanym, umożliwiające oddanie obiektu do użytkowania, nie stwierdzono istotnych oraz nieistotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, stwierdzono, że teren zrealizowanej inwestycji jest uporządkowany i zagospodarowany. We wnioskach końcowych protokołu stwierdzono, że obiekt został wykonany zgodnie z projektem budowlanym zamiennym.

Ponadto organ wzmiankował, że po wyrokach, które zapadły w niniejszej sprawie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt VII SA/W a 1091/13 oraz wyrok NSA z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II OSK 163/14) organ powiatowy wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie własnej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie w/w inwestycji. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] organ powiatowy odmówił uchylenia własnej w/w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r., [...] WINB stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez W. S. od decyzji organu powiatowego.

Organ II instancji przypomniał, że w w/w decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. organ powiatowy wskazał, iż w ramach postępowania wznowieniowego dokonano ponownego sprawdzenia kompletnej dokumentacji budów, podczas której ustalił, że w/w budynek mieszkalny został zrealizowany zgodnie z prawem, dokonane zmiany są zgodnie z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie naruszają warunków technicznych oraz interesów osób trzecich. Ponadto wskazał, że legalizacja w/w obiektu budowlanego w stanie faktycznym sprawy została przeprowadzona w ramach postępowania wznowieniowego dot. pozwolenia na użytkowanie.

W opinii organu odwoławczego materiał dowodowy, a w szczególności protokół z obowiązkowej kontroli zrealizowanej inwestycji budowlanej oraz funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie, wskazuje, że na tym etapie dalsze prowadzenie przez organ powiatowy niezakończonego dotąd postępowania naprawczego w sprawie robót budowlanych związanych z w/w inwestycją budowlaną stało się bezprzedmiotowe.

Zdaniem organu II instancji występowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego eliminuje możliwość prowadzenia w stosunku do niego postępowania w trybie wynikającym z przepisów art. 51 ustawy Prawo budowlane. Pomimo tego, że omawiane postępowanie w zakresie robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji budowanej zostało wszczęte, ale niezakończone do dnia wydania decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie, to jednak w dacie orzekania w postępowaniu odwoławczym organ II instancji jest zobowiązany uwzględnić wszystkie zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie nastąpiły od momentu wszczęcia przez organ powiatowy postępowania w ramach nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie.

[...] WINB nadmienił również, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny stanowiło podstawę do wznowieniowa postępowania, w wyniku którego odmówiono uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że zaistniały stan faktyczny nie uzasadnia dalszych czynności organu budowlanego w oparciu o art. 50 - 51 Prawa budowlanego, co musi skutkować umorzeniem postępowania w ramach nadzoru budowlanego. W obecnym stanie faktycznym sprawy organy nadzoru budowlanego nie mają możliwości podejmowania czynności kompetencyjnych przewidzianych przepisami Prawa budowlanego.

W ocenie organu II instancji argumenty przedstawione przez skarżącego w odwołaniu i w kolejnych pismach nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.

Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucił, iż utrzymał on w mocy decyzję organu pierwszej instancji pomimo, iż wydana ona została z naruszeniem prawa, a w szczególności z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 16 KPA.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że sprawa w której PINB w dniu [...] stycznia 2016 r. wydał decyzję nr [...] dotyczy postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego, a odnoszącego się do niezgodnego z prawem wybudowania budynku przy S. w W.. Skarżący wskazał, że organy administracji publicznej powinny dążyć do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, więc do umorzenia tego postępowania może dojść jedynie w przypadku gdy organ będzie całkowicie pewien, iż w sprawie tej istnieją nieusuwalne przeszkody dla dalszego jej postępowania.

Skarżący podniósł kwestię ostateczności decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. Dodatkowo skarżący wskazał, że nawet w przypadku jeżeli organ uznałby decyzję tą za ostateczną to odwołanie w tej sprawie powinien potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. Według skarżącego z uwagi na oczywistą zasadność takiego wniosku organ drugiej instancji nie powinien był uznać, że postępowanie w odniesieniu do pozwolenia na użytkowanie (niezależnie od trybu w jakim miałoby być prowadzone) jest definitywnie zakończone. W ocenie W.S. prowadzi to do wzruszalności pozwolenia na użytkowanie, przez co nie istnieją przesłanki do umorzenia zależnego od tego pozwolenia postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona, a nadto na podstawie art. 135 p.p.s.a., Sąd działając w granicach tej samej sprawy –uchylił decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z [...] marca 2014r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa).

Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy.

Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, decyzje organów obu instancji znajdujące oparcie w art. 105 § 1 k.p.a zapadły z naruszeniem art. 51 ust 4 Prawa budowlanego oraz art. 153 p.p.s.a., powodując, że prowadzone postępowanie naprawcze nie zostało zakończone, a wykonane w ramach odstępstwa od projektu budowlanego roboty budowlane znalazły się poza jakąkolwiek kontrolą organów nadzoru budowlanego. W tej sytuacji całkowicie chybione jest twierdzenie organów o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004).

W sprawie niniejszej okolicznością bezsporną pozostaje, iż inwestorzy realizowali budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego decyzją z 30 października 1990r., projektu budowlanego (ust. 1 pkt 3 art. 51 Prawa budowlanego), o którym mowa w art. 36a. Właściwy organ nakłada wówczas na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego , co nastąpiło decyzją Nr [...] z [...] czerwca 1994r.

To rozstrzygniecie stanowiło przyczynę uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust 2 Prawa budowlanego ( decyzja Nr [...] z [...] października 2012r.).

Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. zatwierdzono przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny , nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] marca 2013r. Nr [...] - utrzymał w mocy decyzje organu I Instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 października 2013r.w sprawie VII SA/Wa 1091/13 uchylił decyzję organów obu instancji uznając, iż zatwierdzony projekt zamienny narusza przepisy Prawa budowlanego, a przeprowadzone przez organy postępowanie naruszało art. 7 i 77 kpa.

Jak wynika z wiążących organy wytycznych zawartych w uzasadnieniu przywołanego wyroku, organy winny dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku braku miejscowego planu, z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. z późn. zm.).

Jednocześnie Sąd wskazał na konieczność ustalenia jakie prace budowlane były realizowane wbrew zakazowi ich prowadzenia wynikającemu z decyzji z [...] czerwca 1994r. wstrzymującemu prowadzenie robót, a jakie po tej dacie. Organ czyniąc ustalenia faktyczne, a następnie rozstrzygając wskazaną wyżej kwestie powinien mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego ostateczną decyzją opartą na przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wstrzymał roboty budowlane przy budowie obiektu, to konsekwencje prawne do części budynku wybudowanego po wstrzymaniu stosownych prac powinny być rozpatrywane wg przepisów Prawa budowlanego z 1994 r.

Należy także podkreślić, iż w pkt II wyroku z dnia 1 października 2013r. ,Sąd stwierdził, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2013r. Nr [...] nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Oznacza to tyle, że uchylona -zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu , a więc nie wywołała skutków prawnych, które wynikały z jej rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku , mimo, że wyrok nie był jeszcze prawomocny ( vide post. NSA z 22 stycznia 2008r., II GSK 27/08).

Pomimo to, ignorując wyrok Sądu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z [...] marca 2014r., udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Powyższa decyzja zapadła więc z naruszeniem art. 59 ust 1 w zw. z art. 59a ust 1 Prawa budowlanego, bowiem organ udzielił pozwolenia na użytkowanie po dokonaniu sprawdzenia wykonanej budowy z projektem architektoniczno-budowlanym zamiennym, w tym projektem zagospodarowania działki, który nie został zatwierdzony ostatecznie przez właściwe organy nadzoru budowlanego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy w pierwszej kolejności przeprowadzoną postępowanie w przedmiocie oceny przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z uwzględnieniem wszystkich wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sadu z dnia 1 października 2013r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 1091/13, a dopiero po wydaniu ostatecznej , pozytywnej, decyzji zatwierdzającej projekt zamienny będą mogły przystąpić do postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

W tej sytuacji mając na uwadze naruszenie przepisów postepowania ,a także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. art. 105 § 1 k.p.a w związku z art. 51 ust 4 Prawa budowlanego, a także art. 59 ust 1 w zw. z art. 59a ust 1 Prawa budowlanego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.