Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 205/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. ,


UZASADNIENIE

Pełnomocnik skarżącego M. K. złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. W skardze zawarła też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazała, że wobec Skarżącego wydano łącznie 10 decyzji, w których określone zostało zobowiązanie podatkowe łącznie na kwotę ok. 350.000 zł. Ponadto wykonywane są wobec niego decyzje zabezpieczające. Zajęty został jedyny dochód Skarżącego z tytułu emerytury, samochód oraz rachunki bankowe. Wykonanie decyzji spowoduje, że Skarżący pozostanie bez środków do życia. Wskazano też, że Skarżący jest zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz dzieci w wysokości 2.400 zł miesięcznie. Wykonanie decyzji wpłynie więc również na możliwości Skarżącego w zakresie wykonywania świadczeń alimentacyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna.

W przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu sporu, w zakresie zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2013 r. wynosi ponad 64.000 zł złotych, jednak Sądowi z urzędu wiadomym jest, na co wskazała też w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik, że wobec Skarżącego wydano decyzje określające mu zobowiązania podatkowe na łączną kwotę powyżej 300.000 zł. Zdaniem Sądu kwota do zapłaty wynikająca z wydanych wobec Skarżącego decyzji wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie tego aktu spowoduje, że pozostanie on bez środków do życia. Skarżący pozostaje w sytuacji, w której zajęte zostały jego rachunki bankowe, dochód z emerytury oraz samochód.

W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.