Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1130/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 ust. 7, art. 20 ust. 1, art. 20a, art. 92a ust. 1, art. 93 ust. 5 w zw. z art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie transportu publicznego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.K. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "PWITD") z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych.

Kwestionowana decyzja zapadła w następujących okolicznościach;

W wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu 5 stycznia 2017 r. w miejscowości Z. kontroli drogowej ustalono, że kierowca J.S., zatrudniony w przedsiębiorstwie [...] z siedzibą w [...], ul. [...], pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wykonywał przewóz regularny osób z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 z późn. zm., zwanej dalej: "u.t.d."). W momencie kontroli przewoźnik wykonywał przewóz regularny osób na trasie [...] – [...]. Kierujący kontrolowanym pojazdem podczas wykonywania przejazdu Al. [...] w [...] zamiast kontynuować jazdę Al. [...] skręcił w ul. [...], omijając w ten sposób przystanek zlokalizowany na ul. [...]. W trakcie przesłuchania w charakterze świadka kierowca wyjaśnił, że ominął wskazany przystanek, ponieważ w zbliżonym czasie jadą tą samą trasą dwa autobusy z firmy [...] i kierowcy ustalają, który z nich ma zabrać pasażerów z danego przystanku. Zeznał również, że nie mógł zabrać pasażerów z w/w przystanku, bowiem miał już komplet pasażerów.

Pismem z dnia 13 stycznia 2017 r. strona została zawiadomiona przez PWITD o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W piśmie z dnia 24 stycznia 2017 r. strona zarzuciła, że protokół z przeprowadzonej kontroli jest wadliwy i nie daje możliwości odtworzenia stanu faktycznego sprawy oraz nie wskazuje skonkretyzowanego między innymi co do rodzaju, miejsca i godziny działania, stanowiącego naruszenie prawa i warunków zezwolenia. W toku postępowania zostały potwierdzone wcześniejsze ustalenia, kierowca zaś wyjaśnił dodatkowo, że powodem zmiany trasy były również występujące w tym dniu utrudnienia w ruchu. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. PWITD nałożył na w/w przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych na podstawie art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust. 5 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Jednocześnie organ wskazał, że podstawą odstępstwa od reguły wykonywania przewozów na warunkach określonych w udzielonym zezwoleniu mogą być jedynie okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu i które uniemożliwiają wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, zaś kierowca o utrudnieniach drogowych wspomniał dopiero w toku prowadzonego postępowania.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca, wnosząc odwołanie do GITD, w którym domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania, względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego nieprawidłową interpretację oraz działanie z obrazą przepisu w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, rażące naruszenie art. 68 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej: "K.p.a.") mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem między innymi zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz dokonywania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W uzasadnieniu strona podniosła, że z protokołu nie wynikają żadne konkretne fakty jakie zostały stwierdzone podczas przeprowadzonej kontroli poza tym, że doszło do naruszenia w postaci "pobierania i wysadzania pasażerów zgodnie z podaną informacją o dacie i godzinie odjazdów", a późniejsze uzupełnienie w trakcie postępowania materiału dowodowego nie zmienia faktu, że główny dowód w sprawie nie może stanowić podstawy ukarania. Wskazała nadto, że potrzeby pasażerów zostały w pełni zaspokojone i w żaden sposób nienaruszone. Zarzuciła, że organ kontrolny całkowicie zniekształcił wyjaśnienia złożone przez kierowcę oraz przez stronę postępowania odnośnie ustalania między kierowcami, który z nich ma zabrać pasażerów z danego przystanku. Podniosła, że konsultacje jakie miały miejsce w przedmiotowej sprawie nie świadczą o obowiązującej w przedsiębiorstwie tego typu praktyce. Zauważyła nadto, że budzi wątpliwości wskazana w uzasadnieniu decyzji okoliczność, jakoby podczas przesłuchania kierowcy sporządzona została mapka poglądowa odnośnie zmiany trasy przejazdu, a wręcz propozycja podobnego typu została przez organ odrzucona. Skarżąca zarzuciła również, że nie jest jej wiadome, jakich świadków przesłuchał w sprawie organ, o czym wskazał w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się zaś do twierdzenia organu, że materiał zgromadzony podczas kontroli drogowej miał nieprzecenioną wartość ze względu na fakt, że informacje zostały pozyskane "na gorąco" kiedy kierowca nie miał możliwości ułożenia wyjaśnień w sposób go chroniący, wytknęła, że "na gorąco" nie został nawet opisany w niniejszej sprawie stan faktyczny.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem organu, ocena dokonana przez PWITD była prawidłowa. GITD wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie przesądzał, że strona nie przestrzegała ustalonej trasy przejazdu i wyznaczonych przystanków. W kwestii zarzutu strony odnośnie wadliwości sporządzonego protokołu kontroli organ wskazał, że zawiera on elementy wymienione w art. 68 § 1 K.p.a. oraz wskazuje granice przyszłego postępowania administracyjnego pod względem stanu faktycznego i prawnego, podstawą zaś wydania decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną na przewoźnika nie był sam protokół kontroli drogowej, lecz również zeznania przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy, który sam przyznał się do naruszenia przepisów u.t.d. Protokół kontroli podpisał zaś bez zastrzeżeń. Organ wyjaśnił również, że w aktach sprawy znajduje się mapka przedstawiająca trasę przejazdu zgodnie z zezwoleniem i trasę przejazdu w dniu kontroli, tak więc bezpodstawny jest zarzut strony w tym przedmiocie. Wskazał, że kierowca sam zeznał, że w porozumieniu z drugim kierowcą ustalają, który z nich ma podjąć pasażerów z przystanku znajdującego się przy ul. [...] w [...], a zeznania te sugerują nadto, że sytuacja taka mogła mieć miejsce nie po raz pierwszy. Zdaniem organu II instancji fakt, że w autobusie jedzie komplet pasażerów, czy też sytuacja opóźnienia na trasie względem rozkładu jazdy, nie stanowi powodu do zmiany trasy i ominięcia przystanków nawet, gdy za chwilę jedzie kolejny autobus tego samego przewoźnika na tej samej trasie, który może zabrać pasażerów. Organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2307/10, w którym Sąd wskazał, że rozkład jazdy stanowi integralną część zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym i jest zawsze okazywany do kontroli wraz z wypisem z zezwolenia, dlatego też kierowca ma obowiązek zatrzymywania się na wszystkich przystankach wskazanych w rozkładzie jazdy i nie przysługuje mu swoboda wyboru w tym zakresie. GITD zgodził się również z organem I instancji, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d., bowiem do naruszenia przepisów doszło w wyniku działań strony skarżącej.

J.K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze powtórzyła zarzuty wyrażone uprzednio w odwołaniu od decyzji. Przytaczając treść art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym podniosła, że zatrzymanie dwóch pojazdów w tym samym czasie na danym przystanku niewątpliwie stwarzałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i tym samym całkowitą dezorganizację dla oczekujących na tym przystanku pasażerów. Wskazała nadto, że w przedmiotowej sprawie zachodziła okoliczność uniemożliwiająca przedsiębiorcy wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy, jaką były utrudnienia drogowe, przez które doszło do znaczącego opóźnienia w przewozie. Podniosła, że utrudnienia te i spowodowane przez nie opóźnienie oraz posiadanie kompletu pasażerów spowodowały podjęcie przez kierowcę decyzji o zmianie trasy dla zachowania porządku przewozu, mając na uwadze, że w tym czasie nadjechał kolejny autobus skarżącej, w którym znajdowały się wolne miejsca, natomiast autobus opóźniony z przyczyn od nikogo niezależnych i tak nie zabrałby z pominiętych przystanków już żadnego kolejnego pasażera z powodu braku wolnych miejsc.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wyrażone dotychczas stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wskazał nadto, że strona w składanych wyjaśnieniach ogranicza się do podnoszenia tez kwestionujących własną odpowiedzialność bez przytaczania równolegle zasadnych dowodów na ich poparcie, organ zaś nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja GITD z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję PWITD z dnia [...] marca 2017 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za stwierdzone naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu , zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym – dotyczące ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków – przewidziane w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycją lp. 2.2.3.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w ramach przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w [...].

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowiącym materialnoprawną podstawę decyzji – podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie.

W dniu 5 stycznia 2017 r. zatrudniony u skarżącej kierowca J.S. pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] przewoził pasażerów na trasie [...] – [...], na podstawie licencji [...] oraz zezwolenia nr [...] wydanego przez Marszałka Województwa [...].

Nie budzi wątpliwości Sądu, a okoliczność ta de facto nie jest kwestionowana ani w skardze ani w odwołaniu, że wykonując skontrolowany kurs kierowca zmienił na pewnym odcinku trasę przejazdu w ten sposób, że w [...] zamiast kontynuować jazdę Al. [...] skręcił w ul. [...] i ominął w ten sposób przewidziany w rozkładzie jazdy przystanek dla pasażerów zlokalizowany na ul. [...]. Fakt ten jest niekwestionowany, aczkolwiek skarżąca zarzuca, że w tej sytuacji miały zastosowanie przesłanki egzoneracyjne przewidziane przepisem art. 92c u.t.d., a ponadto podnosi wcześniej przedstawione zarzuty.

W okolicznościach sprawy nie jest sporne, że w chwili kontroli wykonywany był przewóz regularny zdefiniowany w art. 4 ust. 7 u.t.d., tj. publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określoną trasą, na zasadach określonych w u.t.d. i ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Stosownie zaś do art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki i warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d.

Pomiędzy stronami nie jest też sporne, że skarżąca posiadała wymagane przepisem art. 18 ust. 1 u.t.d. zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz że ominięty przystanek przy ul. [...] w [...] znajdował się na trasie wykonywanego przewozu i był ujęty w aktualnym rozkładzie jazdy.

Stosownie do art. 20 ust. 1 u.t.d. w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych określa się w szczególności:

1) warunki wykonywania przewozów;

2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;

3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

Jak stanowi ust. 2 tego przepisu załącznikiem do w/w zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy. W znajdującym się w aktach sprawy rozkładzie jazdy (k. 7) został ujęty przystanek [...], na którym kierowca powinien się zatrzymać o godz. 1536.

Istotnie sporządzony w dniu 5 stycznia 2017 r. przez policjanta – kontrolera Wydziału Ruchu Drogowego KPP w [...] protokół wraz z załącznikiem jest niezwykle lakoniczny i ogólnikowy. Wynika jednak z niego kto i kiedy przeprowadził kontrolę tego dnia, jaki pojazd został skontrolowany (dane pojazdu), kto kierował tym pojazdem, jaki podmiot wykonywał przewóz a także, że "naruszony został obowiązek zabierania i wysadzania pasażerów zgodnie z podaną informacją o dacie i godzinie odjazdów". Protokół ten został podpisany zarówno przez osobę prowadzącą kontrolę jak i kierowcę pojazdu i nie był jedynym dowodem, w oparciu o który ustalono naruszenie. W połączeniu z zeznaniami kierowcy, dokumentami okazanymi przez niego w czasie kontroli oraz notatką urzędową sporządzoną w dniu kontroli (znajdujące się w aktach dokumenty przesłane przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] do WITD za pismem z dnia 10 stycznia 2017 r.) oraz zeznaniami kierowcy ponownie przesłuchanego już w toku postępowania administracyjnego nie ulega wątpliwości, że dowody powyższe dawały podstawy do dokonania ustaleń w zakresie czy i jakiego rodzaju naruszenie przepisów u.t.d. zostało popełnione w dniu 5 stycznia 2017 r. Żaden z organów nie oparł swoich ustaleń wyłącznie na protokole kontroli. W sytuacji, gdy sama strona ostatecznie potwierdza, że kierowca ominął jeden z przystanków, bo na pewnym odcinku pojechał trasą, która absolutnie wykluczała nawet przejazd koło przystanku [...], w ocenie Sądu brak jakichkolwiek podstaw do podważenia prawidłowości dokonanych ustaleń. Strona faktycznie sama przyznaje tę istotną okoliczność, jednakże stoi na stanowisku, że podawane przez nią okoliczności stanowiły przesłanki egzoneracyjne. Bezsprzecznie jednak taka sytuacja, w której kierowca zmienia odcinek przejazdu autobusu w taki sposób, że zupełnie omija przystanek ujęty w rozkładzie jazdy, wyczerpuje naruszenie przewidziane w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycją lp. 2.2.3. Kara pieniężna przewidziana w takim wypadku wynosi 3 000 zł.

Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że strona w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 13 stycznia 2017 r. została powiadomiona z powodu jakiego naruszenia zostało to postępowanie wszczęte, pouczona o treści art. 10 § 1 K.p.a., a także o obowiązku udowodnienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. jeśli się na nie powoła oraz o prawie do zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie WITD. Uczestniczyła też w przesłuchaniu świadka przez organ prowadzący postępowanie.

Po przesłuchaniu świadka w dniu 16 lutego 2017 r. skarżąca oświadczyła do protokołu: "wykonaliśmy swoje obowiązki jak najlepiej, dowieźliśmy wszystkich pasażerów na czas, nikt nie został na przystanku. Prosimy o umorzenie postępowania". W odwołaniu uzasadniła zmianę odcinka trasy przewozu przyczynami niezależnymi od kierowcy ani tym bardziej od przedsiębiorcy. Wskazała, że zmiana trasy związana była z brakiem wolnych miejsc dla następnych pasażerów z jednoczesnym zapewnieniem innego kursowego pojazdu jadącego tą samą trasą, w którym takie miejsca się znajdowały. Kierowca podczas przesłuchania przed organem I instancji zeznał, że z uwagi na opóźnienie i brak wolnych miejsc przekazał kierowcy pojazdu, który miał nadjechać prawie o tej samej godzinie, żeby zabrał oczekujących na przystanku przy ul. [...] w [...] pasażerów. W dniu 16 lutego 2017 r. kierowca zeznał zaś, że "takie zdarzenie miało miejsce raz jedyny". Kierowca wskazywał na to, że na ul. [...] często są korki, a w dniu kontroli był ekstremalny korek i jechał już opóźniony.

Słuchany przez policjanta w dniu kontroli ten sam kierowca wskazywał, że w związku z tym, że o zbliżonych godzinach jadą tą trasą dwa autobusy z firmy, w której pracuje, w porozumieniu z drugim kierowcą ustalają, który z nich ma podjąć pasażerów z przystanku znajdującego się na ul. [...] w [...]. W dniu 5 stycznia 2017 r. miał komplet pasażerów i nie mógł nikogo więcej zabrać.

Przepis art. 20a u.t.d. określa na jakich zasadach jest możliwe odstępstwo od wykonywania przewozów zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. Rozkład jazdy stanowiący załącznik do zezwolenia w postaci rozkładu jazdy jest zaś integralną częścią zezwolenia, o którym mowa w art. 18 u.t.d., na co wyraźnie wskazuje art. 20 ust. 1a u.t.d.

Stosownie do art. 20a ust. 1 u.t.d. warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Mimo, że wyliczenie w w/w przepisie ma jedynie charakter przykładowy to jednak wyraźnie wskazuje się w nim, że niezależne od przedsiębiorcy okoliczności uzasadniające odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu mają uniemożliwiać wykonywanie przewozów zgodnie z obowiązującym przebiegiem trasy przewozów. Tymczasem korki na drogach jedynie utrudniają a nie uniemożliwiają przejazd obowiązującą trasą, którą wyznaczają wskazane w rozkładzie jazdy przystanki. Także brak wolnych miejsc w autobusie nie uniemożliwia wykonywania przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy. Prawidłowo więc organy przyjęły, że nie zachodziły okoliczności uzasadniające odstępstwo, o którym mowa w art. 20a ust. 1 u.t.d.

Stosownie do art. 92c u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy (...), a postępowanie wszczęte w tej sprawie się umarza, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewóz została nałożona kara przez inny uprawniony podmiot.

W okolicznościach sprawy trzeba stwierdzić, że decyzję o zmianie odcinka trasy przewozu powodującą ominięcie przystanku na ul. [...] w [...] podjął pracownik skarżącej, za którego działania w świetle ustawy u.t.d. ponosi ona jako podmiot wykonujący przewóz odpowiedzialność administracyjną. Jak zeznał kierowca w dniu 16 lutego 2017 r., "na ulicy [...] często są korki", "w tym dniu był ekstremalny korek" oraz "nie miałem wolnych miejsc w autobusie". Takich okoliczności nie można także uznać za objęte dyspozycja art. 92c u.t.d. jako zdarzenia lub okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Dodatkowo, w ocenie Sądu, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego jest ocena zeznań jedynego przesłuchanego w sprawie świadka – kierowcy złożonych w toku postępowania i tych utrwalonych w protokole sporządzonym przez funkcjonariusza Policji bezpośrednio po kontroli, kiedy to niejako "na gorąco" nie było mowy w "ekstremalnym korku".

Tym samym zdaniem Sądu nie ma podstaw aby w takich okolicznościach stwierdzić, że decyzje organów naruszają prawo procesowe lub materialne w sposób, który dawałby podstawy do ich uchylenia. Przepisy art. 20a i art. 92c u.t.d. zostały bowiem tak skonstruowane, że nie każda – nawet logicznie czy życiowo uzasadniona sytuacja pozwala na egzonerację podmiotu wykonującego przewóz regularny w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem warunków.

W okolicznościach sprawy nie ma żadnego znaczenia czy takie naruszenie miało miejsce tylko jeden raz czy też była to stała praktyka kierowców. Kara pieniężna została nałożona za jedno konkretne naruszenie polegające na ominięciu przystanku ujętego w rozkładzie jazdy, co wiązało się ze zmianą części trasy przejazdu. Nie zwalniają też z odpowiedzialności okoliczności, które hipotetycznie mogłyby zaistnieć podnoszone w skardze.

Organ II instancji miał świadomość, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym – zgodnie z wolą ustawodawcy był zobligowany stosować "dotychczasowe" przepisy K.p.a., a więc należało procedować według zasad obowiązujących przed nowelizacją przepisów K.p.a., która nastąpiła na mocy ustawy z dnia 7 września 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) z wszelkimi tego konsekwencjami. Postępowanie zostało bowiem wszczęte przed 1 czerwca 2017 r., mimo że decyzja II instancji zapadła już po tej dacie.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.