Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 79/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T.P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

T.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 lipca 2015 r., w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok.

Wraz ze skarga T.P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 25 czerwca 2015 r. wyjechał na kontrakt marynarski, z którego wrócił w dniu 28 listopada 2015 r. O planowanym wyjeździe poinformował pracownika Izby Skarbowej, z czego miała być sporządzona notatka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 86 § 4 p.p.s.a.)

Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:

• zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,

• uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,

• dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.

We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że na stronie spoczywa obowiązek wskazania okoliczności, które mogą potwierdzać, że dana czynność procesowa nie została dokonana w terminie bez jej winy. Ponadto z ugruntowanego podglądu doktryny i orzecznictwa wynika, że oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu sąd powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi do sądu, a w konsekwencji uzasadniałyby przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W złożonym wniosku strona wskazała na okoliczność poinformowania organu o planowanym wyjeździe w związku z kontraktem marynarskim. Faktem jest, że informacja ta została przekazana Izbie Skarbowej, na co wskazuje treść notatki sporządzonej przez pracownika Izby w dniu 19 czerwca 2015 r. (k. 123 akt administracyjnych). Niemniej jednak okoliczność podawana przez stronę nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do sądu. Poinformowanie organu podatkowego o planowanym wyjeździe nie jest bowiem okolicznością, która uzasadniałaby wstrzymanie się przez organ z podejmowaniem czynności postępowania w tym, wydania i doręczenia decyzji. Rzeczą podatnika należycie dbającego o swoje sprawy było zatem tak zorganizować swoje sprawy, aby w trakcie nieobecności w kraju w sposób należyty chronione były jego interesy i prawa, w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym. Przykładowo skarżący na czas wyjazdu mógł ustanowić pełnomocnika, który w należyty sposób dbałby o interesy podatnika w czasie jego nieobecności w kraju. Jest to o tyle istotne, że skarżący miał taką możliwość, albowiem o planowanym wyjeździe wiedział już na co najmniej 6 dni przed datą opuszczenia kraju, co wynika choćby z faktu poinformowania organu o tej okoliczności w dniu 19 czerwca 2015 r.

Zatem w sytuacji, gdy strona nie podejmuje wszystkich możliwych kroków, dbając o ochronę własnych spraw, nie można przyjąć, że dochowuje należytej staranności w dbałości o własne interesy. W konsekwencji nie sposób uznać, że do uchybienia terminu doszło w skutek okoliczności za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności. Tylko natomiast wystąpienie takiej przesłanki umożliwia dokonanie oceny tego, czy strona rzeczywiście nie dokonała czynności procesowej bez swej winy.

W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.