Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 437/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2005 roku, znak [...] w przedmiocie wymeldowania -postanawia- odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku, znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta D. z dnia [...] stycznia 2005 roku, nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania Z. M. z pobytu stałego z lokalu znajdującego się w D. przy ul. O. M. 6/24.

W dniu 28 kwietnia 2005 roku decyzję tę zaskarżył J. G.

Z uwagi na braki formalne oraz fiskalne skargi pismem z dnia 17 maja 2005 roku skarżący został wezwany do ich usunięcia poprzez uiszczenie wpisu oraz dołączenie jednego odpisu skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w dniu 23 maja 2005 roku odebrał S. K., podpisując się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako pełnomocnik skarżącego. W dniu 27 maja 2005 roku do tutejszego sądu wpłynęło pismo S. K., w którym wyjaśnił, iż jest on osobą uprawnioną do odbioru korespondencji skarżącego, ponieważ w chwili obecnej przebywa on poza miejscem zamieszkania. Ponadto w imieniu skarżącego wnosił o "przesunięcie terminu posiedzenia do czasu jego powrotu".

Pismem z dnia 10 marca 2006 roku sąd wezwał S. K. o przedstawienie oryginału bądź urzędowego odpisu pełnomocnictwa celem ustalenia jego zakresu. Z nadesłanego w odpowiedzi odpisu pełnomocnictwa wynika, iż skarżący J. G. upoważnił S. K. do obioru i kwitowania wszystkich przesyłek pocztowych nadesłanych do UP D. 2, w okresie od 12 kwietnia 2004 roku do odwołania. Z powyższego wynika więc, iż wezwanie do usunięcia przez skarżącego braków skargi zostało skutecznie doręczone w dniu 23 maja 2005 roku przy zachowaniu rygorów wynikających z art. 67 § 2, oraz art. 77 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a.. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż w przypadku jego niewykonania w terminie 7 dni liczonym od dnia doręczenia, skarga zostanie odrzucona. Mimo upływu wyznaczonego terminu braki skargi nie zostały usunięte.

Zgodnie z treścią art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, od której pomimo /Wezwania nie uiszczono wpisu.

Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Skarżący wbrew wyraźnemu i jednoznacznemu wskazaniu o uzupełnienie jakich braków się go wzywa, oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie niedokonania tej czynności nie uczynił zadość wezwaniu.

Wypada również odnotować, iż pełnomocnik skarżącego nie został umocowany do podejmowania w jego imieniu jakichkolwiek czynności procesowych poza odbiorem korespondencji. Dlatego też, pismo z dnia 25 maja 2005 roku nie może zostać uznane za wniesione skutecznie w imieniu skarżącego. Chcąc w sposób właściwy zadbać o swoje interesy w toczącym się postępowaniu, skarżący winien był ustanowić pełnomocnika, który byłby umocowany do reprezentowania go w niniejszej sprawie przed sądem.

Odnosząc się do treści wzmiankowanego powyżej pisma wypada wskazać, iż z jego treści wynika chęć, przesunięcia wyznaczonego terminu do uzupełnienia braków skargi. Sąd w tym miejscu wyjaśnia, iż siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi jest terminem ustawowym (wynika on z ustawy, nie z decyzji sądu) i nie podlega przedłużeniu. W przypadku jego uchybienia sąd odrzuca skargę.

Mając całość powyższych rozważań na uwadze Sąd działając na podstawie art. 220 § 3, art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.