Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 8/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Dnia 26 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 października 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 507/18 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2018r. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 4 października

2018 r., sygn. akt II SA/Ke 507/18, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. C.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- obrazę przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017r. poz. 1952 ze zm., dalej "u.ś.r."), poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oraz organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zastosowały do stanu faktycznego sprawy art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, podczas gdy przepis ten nie został ani zmieniony ani też uchylony przez ustawodawcę, a Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/18 podał, że skutkiem tego wyroku nie jest wykreowanie prawa do żądania świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych,

- obrazę przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 b u.ś.r.- poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy ustalenie prawa do zasiłku dla opiekuna na rzecz osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną stanowi negatywną przesłankę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik prawy, a mianowicie:

- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez nieodniesienie się przez WSA w Kielcach w uzasadnieniu wyroku do negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r., której zaistnienie wskazywało zarówno Kolegium, jak i organ pierwszej instancji, w sytuacji w której skarżąca miała ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką.

Wskazując na powyższe zarzuty, Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ zrzekł się prawa do rozprawy i wniósł o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Przedmiotowa sprawa dotyczyła skargi K. C. na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] lipca 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z [...] kwietnia 2018 r. odmawiającą przyznania ww. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką A. P., na okres od 6 marca 2018 r. bezterminowo.

Organy administracji, odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia, stanęły na stanowisku, że wnioskodawczyni nie spełniała warunków, określonych w art. 17ust. 1b u.ś.r., ponieważ niepełnosprawność jej matki (urodzonej 13 kwietnia 1924 r.) istniała dopiero od 2007 r., a zatem powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia.

Odnosząc się zaś do zawartego w odwołaniu wniosku skarżącej o uwzględnienie stanowiska zawartego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), Kolegium wskazało, że do dnia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisy, wskazane w w/w wyroku, nie zostały zmienione. Wobec powyższego, w ocenie organu, miał on obowiązek orzekania w oparciu o treść ustawy, gdyż poprawienie stanu prawnego należało wyłącznie do ustawodawcy.

Ponadto organy ustaliły, że K. C. miała ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna w związku ze sprawowaniem opieki nad matką - zgodnie z ustawą z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów i pobierała ten zasiłek począwszy od 1 lipca 2014 r., a co również stanowiło negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r.). Dodatkowo organ odwoławczy nadmienił przy tym, że - co prawda - skarżąca wskazała, iż z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zrezygnuje z przyznanego jej zasiłku dla opiekuna, jednak powyższe, z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. (który wprost stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna) nie miało w sprawie znaczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił natomiast skargę K. C. i zaskarżonym wyrokiem uchylił decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji. Sąd I instancji wskazał, że decydujące znaczenie dla prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1b) u.ś.r. miał bowiem w rozpoznawanej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), w którym orzeczono, iż art. 17 ust. 1b u.ś.r. - w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wejście w życie powyższego wyroku skutkowało zatem tym, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1b jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należało dokonywać z pominięciem tego kryterium.

Sąd Wojewódzki podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny nie skorzystał z możliwości odroczenia utraty mocy obowiązującej derogowanej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. (art. 190 ust. 3 Konstytucji RP), co oznaczało, że bezpośrednim skutkiem tego orzeczenia była utrata przez art. 17 ust. 1b u.ś.r. - we wskazanym zakresie - domniemania konstytucyjności z dniem publikacji wyroku w Dzienniku Ustaw, a okoliczności tej Sąd nie mógł pominąć. Rozpoznając zatem wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, organy miały więc obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełniał warunki do przyznania w/w świadczenia, określone w art. 17 ustawy z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. (tj. z dniem wejścia w życie ww. wyroku) została uznana za niekonstytucyjną.

Odnosząc się zaś do stanowiska Kolegium, co do braku możliwości obowiązku stosowania omawianego przepisu w związku z brakiem reakcji ustawodawcy na w/w orzeczenie TK, Sąd I instancji wyjaśnił, że skoro nie było dopuszczalne wydanie orzeczenia na podstawie przepisu, który - w związku z wejściem w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego został uznany za niezgodny z Konstytucją - to w razie braku reakcji ustawodawcy na tego rodzaju orzeczenie, należało odkodować podstawę prawną zawartą w tych przepisach, które normują daną instytucję materialnoprawną, a które nie utraciły cechy zgodności z Konstytucją.

Z tym wyrokiem nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze, koncentrując podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wokół dwóch kwestii. Kolegium zarzuciło Sądowi Wojewódzkiemu: po pierwsze, dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., uwzględniającej wyrok TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, po wtóre, brak odniesienia się do drugiej negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. ,a której zaistnienie wskazywało zarówno Kolegium, jak i organ pierwszej instancji.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1b u.ś.r., wskazać należy, że jest on niezasadny. Ustawa o świadczeniach rodzinnych w art. 17 17 ust. 1 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Słusznie Sąd I instancji uznał, iż właściwe odkodowanie normy prawnej, zawartej w ww. przepisie, a następnie jego prawidłowe zastosowanie, wymagało w rozpoznawanej sprawie uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października

2014 r., sygn. akt K 38/13, który wszedł w życie z dniem publikacji, tj. z dniem 23 października 2014 r.

Rozważania w tym zakresie należy poprzedzić stwierdzeniem, iż powyższe zagadanie było już wielokrotnie przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, który -rozpoznając sprawy w analogicznych stanach faktycznych i prawnych - uznawał konieczność uwzględnienia wyroku TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 dla prawidłowej wykładni przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., a co pozwala na przyjęcie, że w tym zakresie ukształtowała się utrwalona linia orzecznicza.

Omawianym wyrokiem Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim przepis ten różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Niekonstytucyjny przepis przewiduje bowiem możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jedynie wówczas, gdy niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. W powyższym wyroku Trybunał wyraźnie wskazał, iż wynikające z art. 17 ust. 1b u.ś.r. zróżnicowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zależne od momentu powstania niepełnosprawności jest niezgodne z art. 32 ust. 1 Konstytucją RP. W tej sytuacji artykuł 17 ust. 1b u.ś.r., od momentu wejścia w życie ww. wyroku Trybunału, nie może być zatem stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu. Jeżeli bowiem Konstytucja dopuszcza wzruszenie prawomocnego orzeczenia sądowego oraz ostatecznej decyzji administracyjnej, wydanych na podstawie przepisu uznanego następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP), to tym bardziej należy opowiedzieć się za niedopuszczalnością wydania orzeczenia sądowego oraz decyzji administracyjnej w oparciu o przepis, który Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją RP. Podkreślić jednocześnie trzeba, że powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem zakresowym, a zatem nie wywołuje on prostego skutku, określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a więc utraty mocy obowiązującej zakwestionowanej regulacji prawnej. Tym niemniej powoduje on konieczność zrekonstruowania normy prawnej w oparciu o stanowione przepisy prawa, które pozostają zgodne z Konstytucją RP, przy wykorzystaniu reguł wykładni prawa, tak aby wynik tej rekonstrukcji nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału. Dodać przy tym trzeba, że jedną z form bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) jest oparcie wyroku na stanowisku wyrażonym w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016r., sygn. akt I OSK 1578/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Stosując więc taki sposób wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., należy przyjąć, iż w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, przepis art. 17 ust. 1b cyt. ustawy - jako zgodny z Konstytucją - winien znaleźć zastosowanie. Natomiast w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, a zatem w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W rezultacie nie jest więc dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zob. np. wyroki NSA: z dnia 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16; z dnia 2 sierpnia 2016 r., I OSK 923/16; z dnia 7 września 2016 r., I OSK 755/16; z dnia 21 października 2016 r., I OSK 1853/16; z dnia 4 listopada 2016r., I OSK 1578/16; z dnia 10 listopada 2016 r., I OSK 1512/16; z dnia 2 marca 2017r., I OSK 2407/16; https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącego kasacyjnie organu,

iż zaprezentowana wyżej wykładnia przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest niedopuszczalna z uwagi na zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2014 r. stwierdzenie, że (cyt.): "skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, ani wykreowanie <> do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa", wyjaśnić należy, że uzasadnienie wyroku zawiera jedynie argumentację mającą przemawiać za wydanym rozstrzygnięciem, ale nie zastępuje go jednak. Brak jest także podstaw prawnych do uznania, aby stanowiło ono w jakimkolwiek zakresie uzupełnienie rozstrzygnięcia. Stwierdzenie niekonstytucyjności części przepisu w wyroku zakresowym wywołuje domniemanie niekonstytucyjności tej zakwestionowanej części, a skoro sądy są związane orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie dokonanej oceny zgodności z Konstytucją, to znaczy, że nie mogą uchylić się od tego związania przez wzgląd na jakiekolwiek treści zawarte w uzasadnieniu takiego orzeczenia, ponieważ uzasadnienie nie stanowi treści rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2016 r., I OSK 755/16 dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wobec nieuwzględnienia przez organy administracji wyroku TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 dla oceny spełnienia przesłanki, warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r., Sąd I instancji prawidłowo - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jak również zasadnie zawarł wskazania, co do dalszego postępowania polegające na rozpoznaniu wniosku skarżącej z pominięciem kryterium wieku z art. 17 ust.1b u.ś.r.

Rację ma natomiast skarżący kasacyjnie organ, że Sąd Wojewódzki w ogóle odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do kwestii zbiegu uprawnień do świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.b u.ś.r., czym istotnie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednak - w realiach niniejszej sprawy - uznać należało, iż naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż zastosowana przez organy wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.b u.ś.r. była wadliwa.

Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. W myśl natomiast art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: (...) 2) świadczenia pielęgnacyjnego lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2016 r., a zatem umożliwiał skarżącej dokonanie wyboru przysługującego jej świadczenia. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżąca, która od 1 lipca 2014 r. miała ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, takiego wyboru dokonała. Wraz bowiem z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, złożyła również oświadczenie, w którym wskazała (cyt.): "Oświadczam, że z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z zasiłku dl opiekuna. Nie jest moją wolą pobieranie dwóch świadczeń, lecz wybranie świadczenia pielęgnacyjnego (korzystniejsze) na podstawie art. 27 ust. 4 o zbiegu prawa do kilku świadczeń." (oświadczenie z dnia 6 marca 2018 r., k. 5 akt adm.)

Mając zatem na uwadze powyższe, nie można zaakceptować prezentowanego przez Kolegium stanowiska, że w sytuacji, gdy osoba uprawniona otrzymuje jedno ze świadczeń, ustalenie prawa do innego świadczenia opiekuńczego nie jest możliwe. Takie rozumienie przepisu prowadziłoby do sytuacji, w której możliwość dokonania wyboru korzystniejszego świadczenia - w przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń – byłaby praktycznie niemożliwa do realizacji, a zatem uprawnienie to miałoby charakter czysto iluzoryczny.

W związku z tym, w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, podzielany także przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym, dla uniknięcia zbiegu omawianych świadczeń możliwe jest wydanie decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem zrzeczenia się ustalonego już zasiłku dla opiekuna (por. wyroki NSA z 21 lutego 2018 r., I OSK 2758/17; z 13 kwietnia 2018 r., I OSK 82/18; z dnia 14 grudnia 2018 r., I OSK 1939/18). Fakt uzyskiwania przez stronę zasiłku dla opiekuna nie może być zatem przeszkodą do przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do tej samej osoby podopiecznej. W sytuacji bowiem zbiegu po stronie tego samego podmiotu uprawnień do obydwu tych świadczeń znajduje zastosowanie przepis art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych a w zaistniałej sytuacji faktycznej i prawej, wobec oświadczenia skarżącej, że rezygnuje ona z zasiłku dla opiekuna, rzeczą organów było doprowadzenie we właściwym trybie do wygaśnięcia decyzji o zasiłku dla opiekuna i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, czego jednak nie uczyniły, co również przemawiało za uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Uznanie, że nie doszło do naruszania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy dało zatem podstawę do przyjęcia, iż zaskarżony wyrok - mimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

3