Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 394/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2
journal: Dz.U. 2005 nr 155 poz 1298
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym
article: art.7 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 maja 2010 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w C. na decyzję Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 18 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia warunków oraz trybu postępowania o udzielenie dotacji w zakresie rozwoju sportu kwalifikowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej stwierdziło nieważność uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków oraz trybu postępowania o udzielenie dotacji w zakresie rozwoju sportu kwalifikowanego podmiotom niezaliczanym do sektora finansów publicznych na realizację zleconych zadań publicznych.

Podstawą rozstrzygnięcia Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej (dalej jako Kolegium RIO) był następujący stan faktyczny:

Rada Miejska uchwałą z dnia [...] określiła warunki i tryb postępowania o udzielenie dotacji w zakresie rozwoju sportu kwalifikowanego podmiotom niezaliczanym do sektora finansów publicznych na realizację zleconych zadań publicznych biorąc za podstawę prawną art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. 2005 r., Nr 155, poz. 1298 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Z treści uchwały wynika, że jej przepisów nie stosuje się do dotacji udzielanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz dotacji udzielanych na podstawie odrębnych przepisów, że wsparcie finansowe następuje w formie dotacji celowej oraz że przedmiotem dotacji może być wsparcie klubu sportowego w zakresie przygotowań do udziału we współzawodnictwie w określonej dyscyplinie sportu kwalifikowanego, udziału w zawodach, najmu obiektów i urządzeń sportowych służących uprawianiu sportu kwalifikowanego oraz zakupu sprzętu sportowego.

Przeprowadzona przez Kolegium RIO analiza uchwały Rady Miejskiej wykazała nieprawidłowości o charakterze istotnego naruszenia prawa, tj. naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 12 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz art. 126 i art. 221 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240).

Kolegium RIO przytoczyło treść art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do zadań gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, a w szczególności, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 tej ustawy, zadania własne obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Z kolei sportem kwalifikowanym, w myśl art. 3 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym, jest forma aktywności człowieka związana z uczestnictwem we współzawodnictwie sportowym organizowanym lub prowadzonym w określonej dyscyplinie sportu przez polski związek sportowy lub podmioty działające z jego upoważnienia. Z postanowień art. 12 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym wynika zaś, iż organizowanie lub prowadzenie współzawodnictwa sportowego należy do zadań polskich związków sportowych.

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje Kolegium stwierdziło, że organizowanie i finansowanie zadań z zakresu sportu kwalifikowanego nie należy do gminy. Organ nadzoru wskazał na treść art. 126 ustawy o finansach publicznych stanowiącego, iż dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych oraz treść art. 221 ustawy o finansach publicznych przewidującego, iż o otrzymanie dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą ubiegać się podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku na wykonywanie celów publicznych należących do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego. Zlecanie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań niż określone w tej ustawie – na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z wyżej przywołanym podmiotem, w trybie ustalonym przez radę gminy na podstawie art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych.

Biorąc pod uwagę wyżej przywołane przepisy Kolegium RIO stwierdziło, iż możliwe jest udzielenie z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji podmiotom niezaliczanym do sektora finansów publicznych i niedziałającym w celu osiągnięcia zysku, jedynie na zadania w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, natomiast brak jest podstaw do udzielania dotacji na rozwój sportu kwalifikowanego klubom sportowym uczestniczącym we współzawodnictwie sportowym organizowanym lub prowadzonym w określonej dyscyplinie sportu przez polski związek sportowy lub podmiot działający z jego upoważnienia.

W ocenie Kolegium brak jest również podstawy do udzielenia dotacji na rozwój sportu kwalifikowanego na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym. Z treści art. 2 ust. 2 tej ustawy wynika wprawdzie, że jednostki samorządu terytorialnego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu kwalifikowanego, jednakże przepis ten zawarty w rozdziale I ustawy zatytułowanym "Przepisy ogólne" sam w sobie nie stanowi podstawy do finansowego wspierania rozwoju sportu kwalifikowanego, gdyż możliwości takiego wspierania zostały określone jedynie w art. 35 ust. 1 i art. 37 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy. Dają one podstawę do przyznawania i finansowania przez jednostki samorządu terytorialnego stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym oraz przyznawania zawodnikom, jak i trenerom, wyróżnień i nagród.

Z uwagi na powyższe Kolegium Izby stwierdziło, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym, o finansach publicznych, o sporcie kwalifikowanym, jak również uchwały rady gminy wydane w oparciu o art. 221 ust. 4 ustawy o finansach publicznych nie dają podstawy jednostkom samorządu terytorialnego do udzielania dotacji na wsparcie finansowe w formie dotacji sportu kwalifikowanego podmiotom realizującym zadania w przedmiotowym zakresie.

W podjętym rozstrzygnięciu nadzorczym Kolegium RIO stwierdziło wobec stwierdzonych uchybień nieważność badanej uchwały Rady Miejskiej.

Zaskarżając uchwałę Kolegium RIO z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rada Miejska wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 126 i art. 221 ust. 1 ustawy o finansach publicznych oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym przy zastosowaniu art. 2 ust. 2 i 3 oraz art. 3 pkt 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym, polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej jest sprzeczna z prawem, jak również naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (t.j. Dz.U. 2001 r., Nr 55, poz. 577 ze zm.), polegające na niezapewnieniu Radzie Miejskiej uczestnictwa w posiedzeniu Kolegium RIO, do czego było zobowiązane na mocy wskazanego przepisu i w rezultacie naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi Rada Miejska podniosła, że stanowisko organu nadzoru jest błędne i sprzeczne z powołanymi przepisami, a rozstrzygnięcie nadzorcze winno podlegać uchyleniu. Art. 126 ustawy o finansach publicznych i art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym stanowią, że upowszechnianie kultury fizycznej i sportu stanowi zadanie publiczne (własne) gminy, finansowane na podstawie odrębnych ustaw z budżetu gminy w formie dotacji. Art. 221 ustawy o finansach publicznych konkretyzuje niniejsze postanowienia wskazując, iż dotacja z budżetu jednostek samorządu terytorialnego przysługuje podmiotom niezaliczanym do sektora finansów publicznych i niedziałającym w celu osiągnięcia zysku na realizacje celów publicznych należących do zadań własnych gminy. Uchwała Rady Miejskiej dotyczyła takich zadań i podmiotów. Taką odrębną ustawą, o której mowa w art. 126 ustawy o finansach publicznych, jest ustawa o sporcie kwalifikowanym. W art. 2 ust. 2 zawarto upoważnienie dla jednostek samorządu terytorialnego do wspierania, w tym finansowego, rozwoju sportu kwalifikowanego. W ust. 3 tegoż artykułu zawarto wprost delegacje dla rady gminy do ustalenia, w drodze uchwały, warunków i trybu wspierania, w tym finansowego, rozwoju sportu kwalifikowanego. Zdaniem strony skarżącej przepis ten stanowi wystarczającą podstawę prawną do określenia tych warunków i trybu. Przepisy art. 35 i 37 ustawy o sporcie kwalifikowanym w istocie swej i konstrukcji nie różnią się od wskazanego i kwestionowanego przez Kolegium RIO art. 2 ust. 2 i 3 tej ustawy.

W zakresie błędów proceduralnych popełnionych przez Kolegium RIO przy wydawaniu zaskarżonej uchwały strona skarżąca wskazała na rażące i mające wpływ na treść zaskarżonej uchwały naruszenie art. 18 ust. 3 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych. Podniosła, iż w myśl tego przepisu w posiedzeniu kolegium izby ma prawo uczestniczyć przedstawiciel podmiotu, którego sprawa jest rozpatrywana. Kolegium w przedmiotowej sprawie nie powiadomiło Rady Miejskiej o terminie posiedzenia i planowanym podjęciu uchwały o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Miejskiej. Naruszenie wskazanego przepisu pozbawiło Radę Miejską prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę kolegium RIO wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa procesowego należy odwołać się do treści art. 18 ust. 3 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, w myśl którego w posiedzeniu kolegium izby ma prawo uczestniczyć przedstawiciel jednostki samorządu terytorialnego, którego sprawa jest rozpatrywana. Jednostka samorządu ma zatem zagwarantowane prawo uczestniczenia w posiedzeniu. Z uprawnieniem tym wiąże się obowiązek skutecznego powiadomienia jednostki samorządu terytorialnego przez Regionalną Izbę Obrachunkową o terminie planowanego posiedzenia, tak aby jej przedstawiciel mógł skutecznie wziąć w nim udział i wypowiedzieć się w przedmiocie rozpatrywanej sprawy. Powyższy przepis nie zawiera jednak unormowań dających odpowiedzi na pytanie, w jakim trybie owe zawiadomienie powinno nastąpić. Przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym daje możliwość odpowiedniego zastosowania w tej sytuacji przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, dalej k.p.a.

Kodeks postępowania administracyjnego zawiera dwie, wyrażone

w art. 10 k.p.a., istotne dla postępowania zasady, mianowicie regułę czynnego udziału stron w postępowaniu oraz regułę wysłuchania stron. Zgodnie z nimi organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpienie od zapewnienia stronie takiego udziału w postępowaniu możliwe jest wyłącznie w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.).

Prawo skarżącej do wzięcia udziału w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej oraz konieczność jej prawidłowego zawiadomienia są bezsprzeczne, co zresztą nie jest kwestionowane w sprawie. Nie zaszły również przesłanki dające organowi nadzoru prawo odstąpienia od zapewnienia stronie udziału w postępowaniu. Zatem dalszego wyjaśnienia wymagała kwestia prawidłowości zawiadomienia.

Analiza obowiązujących przepisów, dających stronie prawo wzięcia udziału

w toczącym się postępowaniu, prowadzi do wniosku, że przepisy te milczą w zakresie sposobu powiadamiania stron postępowania. W tej sytuacji wybór sposobu zawiadamiania stron należy przyznać Prezesowi właściwej RIO. Wybrany sposób zawiadamiania musi jednak, jak wspomniano wyżej, gwarantować stronie czynny udział w postępowaniu, nie może być zatem dowolny.

W zaistniałym stanie faktycznym RIO przesłanym drogą elektroniczną pismem

z dnia 25 maja 2006 r., poinformowała podmioty objęte jej nadzorem o sposobie, w jaki będą one zawiadamiane o posiedzeniach Kolegium oraz rozpatrywanych na nich uchwałach i zarządzeniach. Informacje te miały być publikowane na stronie www.bip.gdansk.rio.gov.pl w kategorii Działalność Izby - Posiedzenia Kolegium

z tygodniowym wyprzedzeniem. Termin posiedzenia, na którym zbadano przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej ([...]), został opublikowany na stronie BIP Izby w dniu 11 lutego 2010 r. Skarżąca miała zatem sposobność dowiedzenia się o wyznaczonym terminie i przygotowania się do wzięcia udziału w zaplanowanym posiedzeniu Kolegium.

Podkreślić przy tym trzeba, że sposób powiadamiania drogą elektroniczną funkcjonuje od kilku lat, zatem nieuzasadnione jest powoływanie się skarżącej na brak należytego zawiadomienia jej o posiedzeniu Kolegium RIO.

Przechodząc do analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że zgodnie z art. 167 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, wydatki budżetów jednostek samorządu terytorialnego są przeznaczone na realizację zadań określonych w odrębnych przepisach, w szczególności na:

zadania własne jednostek samorządu terytorialnego;

zadania z zakresu administracji rządowej i inne zadania zlecone jednostkom samorządu terytorialnego ustawami;

zadania przejęte przez jednostki samorządu terytorialnego do realizacji w drodze umowy lub porozumienia;

zadania realizowane wspólnie z innymi jednostkami samorządu terytorialnego;

pomoc rzeczową lub finansową dla innych jednostek samorządu terytorialnego, określoną przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego odrębną uchwałą.

Do zadań gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), w szczególności do zadań własnych gminy, jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 10 tej ustawy, należą sprawy kultury fizycznej i turystyki. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek; zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym, mogą być przyznawane wyróżnienia i nagrody ze środków budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego (por. art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy). Ustawa o sporcie kwalifikowanym, w dyspozycji art. 12 ust. 1 pkt 4 stanowi, że organizowanie lub prowadzenie współzawodnictwa sportowego należy do zadań polskiego związku sportowego. Z woli ustawodawcy, wyrażonej w dyspozycji art. 2 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym, jednostki samorządu terytorialnego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu kwalifikowanego - z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 3 art. 2 tej ustawy, w brzmieniu dodanym ustawą z 23 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 171, poz. 1208 - art. 1), obowiązującym od 5 października 2007 r., zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały określi warunki i tryb wspierania, w tym finansowego, rozwoju sportu kwalifikowanego.

W niniejszej sprawie stan sprawy przedstawia się następująco – [...] Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie określenia warunków i trybu wspierania finansowego rozwoju sportu kwalifikowanego na terenie miasta i gminy, kierując się art. 2 ust. 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym. Na podstawie § 4 tej uchwały przedmiotem dotacji może być wsparcie klubu sportowego w zakresie projektu obejmującego dofinansowanie wydatków bieżących z tytułu: 1) organizacji i udziału w zawodach, w tym międzynarodowych w określonej dyscyplinie sportu kwalifikowanego, w tym między innymi: a) koszty obsługi sędziowskiej i medycznej, b) koszty zakupu pucharów, dyplomów i symbolicznych nagród, c) koszty dożywiania zawodników, w tym zakupu artykułów konsumpcyjnych, napojów regenerujących, d) koszty transportu i podróży, w tym noclegów i wyżywienia w trakcie zawodów dla zawodników i trenerów, e) koszty zabezpieczenia imprez sportowych, 2) szkolenia i treningów zawodników w tym: a) koszty zatrudnienia trenerów i instruktorów, b) koszty obozów szkoleniowych i zgrupowań, 3) wydatków bieżących z tytułu udziału klubu lub zawodnika w zawodach w określonej dyscyplinie sportu kwalifikowanego w tym: a) opłat regulaminowych, b) badań lekarskich, c) ubezpieczeń zawodników, d) zakupu leków i odzywek dla zawodników, 4) wydatków bieżących z tytułu najmu obiektów i urządzeń sportowych służących uprawianiu sportu kwalifikowanego, 5) wydatków bieżących z tytułu zakupu sprzętu sportowego, utrzymania lub ulepszenia posiadanego sprzętu sportowego. W kolejnych rozdziałach tej ustawy wskazano na tryb udzielenia dotacji, umowę o dotację i jej rozliczenie.

W § 1 pkt 1 i 2 i § 3 postanowiono, że uchwała reguluje warunki i tryb udzielania wsparcia finansowego w formie dotacji celowych na przedsięwzięcia z zakresu rozwoju sportu kwalifikowanego na terenie miasta i gminy oraz, że przepisów uchwały nie stosuje się do dotacji udzielanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz dotacji udzielanych na podstawie odrębnych przepisów.

Uchwałą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] stwierdzono nieważność ww. uchwały [...] Rady Miejskiej , a to wobec naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 12 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz art. 126 i art. 221 ustawy o finansach publicznych.

Sąd podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej uchwale Kolegium RIO.

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż nie można stanowić prawa miejscowego, powołując się wyłącznie na przepisy ogólne, a z taką sytuacją mamy w sprawie do czynienia - zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym organy administracji rządowej tworzą warunki organizacyjne do rozwoju sportu kwalifikowanego i mogą wspierać finansowo jego rozwój; jednostki samorządu terytorialnego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu kwalifikowanego, z zastrzeżeniem ust. 3, na podstawie którego organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki i tryb wspierania, w tym finansowego, rozwoju sportu kwalifikowanego. Przytoczony przepis daje bowiem gminie określone uprawnienia, a nie kompetencje władcze. Tym samym dyspozycja art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do ustalania warunków i trybu wspierania finansowego sportu kwalifikowanego, bowiem gminy nie są wyłączone tym przepisem spod rygorów nałożonych ustawą z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych oraz ustawą z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Sąd podziela pogląd wyrażony m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 5 grudnia 2006r. w sprawie I SA/Go 1302/06 oraz w glosie aprobującej Andrzeja Skibińskiego (Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, nr 3 z 2008r., strona 170). W uzasadnieniu przytoczonego orzeczenia WSA podkreślił, że podana podstawa prawna nie jest tą, która uprawnia do ponoszenia wydatków ze środków budżetowych przez jednostkę samorządu terytorialnego; z podanej podstawy prawnej nie wynika bowiem, w jaki sposób ma nastąpić wsparcie finansowe sportu kwalifikowanego - w przypadku gdy ustawodawca nie decyduje się na szczególną regulację (chociaż taka regulacja miała miejsce w odniesieniu do stypendiów, wyróżnień i nagród w sporcie - art. 35 i art. 37 ustawy o sporcie kwalifikowanym), zastosowanie mieć będzie regulacja ogólna, co zostało zawarte w ustawie z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie ( art. 1 ust. 1 pkt 1 - opubl. w: Dz. U. 2003, nr 96, poz. 873 ze zm.).

Zdaniem Sądu art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o sporcie kwalifikowanym nie może być rozumiany jako samoistna podstawa do finansowania sportu kwalifikowanego bowiem przepis ten, zamieszczony w rozdziale I ustawy, zatytułowanym Przepisy ogólne, stanowiący, że jednostki samorządu terytorialnego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu kwalifikowanego, jest normą ogólną, znajdującą uszczegółowienie w dalszych przepisach ustawy, określających formy wsparcia sportu kwalifikowanego, przy czym stwierdzić należy, że termin wsparcie użyty w art. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym nie jest tożsamy ze wsparciem, o który mówi ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Jak już wskazano, wśród uprawnień jednostek samorządu terytorialnego znajduje się możliwość przyznania stypendiów dla zawodników w warunkach przewidzianych dyspozycją art. 35 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz przyznanie z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wyróżnień i nagród zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym i krajowym współzawodnictwie sportowym (art. 37 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy).

Tym samym organ stanowiący danej jednostki samorządu terytorialnego może w drodze uchwały określić warunki i tryb przyznania, wstrzymania i pozbawienia stypendiów sportowych (art. 35 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym) oraz warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród, ich rodzaje oraz wysokość (art. 37 ust. 4 ustawy o sporcie kwalifikowanym). Zdaniem Sądu ustawa o sporcie kwalifikowanym nie stanowi o możliwości przyznania innych - poza wskazanymi w art. 35 ust. 2 i w art. 37 ust. 4 tej ustawy - form realizacji zadań przez jednostkę samorządu terytorialnego – w zakresie sportu kwalifikowanego.

Co prawda art. 176 ust. 1 ustawy o finansach publicznych daje podstawę do przyznania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji podmiotom nie zaliczonym do sektora finansów publicznych i nie działającym w celu osiągnięcia zysku, ale jedynie na cele publiczne związane z realizacją zadań tej jednostki. Zlecenie zadania i udzielenie dotacji winno nastąpić zgodnie z ustawą z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a gdy dotyczy innych zadań niż określone w tej ustawie - na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem nie zaliczonym do sektora finansów publicznych i nie działającym w celu osiągnięcia zysku (por. art. 176 ust. 2 ustawy o finansach publicznych). Zadania dotyczące upowszechniania kultury fizycznej i sportu należą do zadań publicznych, o jakich mowa w art. 4 pkt 14 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, dlatego też zlecenie i udzielanie dotacji następuje na podstawie tejże ustawy, co jednak nie oznacza, że jednostka samorządu terytorialnego może zlecić dowolne zadanie z zakresu kultury fizycznej. Z mocy art. 176 ust. 1 ustawy o finansach publicznych dotacje pochodzące z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przeznaczone są na cele publiczne związane z realizacją zadań tej jednostki, przy czym - co w tej sprawie istotne - chodzi nie o zadania określone ogólnie w przepisach ustrojowych, lecz o zadania skonkretyzowane w ustawach szczególnych.

W orzecznictwie NSA podkreśla się, iż w ramach gospodarki finansowej organom gminy wolno tyle, na ile pozwalają im ustawy - wskazać tu należy na wyrok NSA z 17 marca 2000r. w sprawie I SA/Lu 31/00, w uzasadnieniu którego stwierdzono ponadto, że nie można podzielić zarzutu, iż z przykładowo wymienionego katalogu zadań gminy oraz odesłania do ustawowej regulacji wskazania obowiązkowych zadań gminnych wynika, że gmina może przeznaczać środki finansowe na zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, bez związku z ustawami szczególnymi (przedmiotowymi).

Sąd podziela również stanowisko zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z 19 lipca 2006r., w sprawie I SA/GI 927/06, wyroku WSA w Rzeszowie z 19 czerwca 2006 r. w sprawie I SA/Rz 400/06 wraz z glosą aprobującą M.Paczocha (opubl. w: Finanse komunalne z 2007r., nr 1-2, strona 120), w wyroku NSA z 13 marca 2007r. w sprawie II GSK 303/06, wyroku NSA w sprawie II GSK 365/06 (opub. LexPolonica 1322879), wyroku NSA z 6 grudnia 2000r. w sprawie I SA/Gd 1977/99 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2008 r. II GSK 328/2007 i wyroku NSA 25 września 2007r. w sprawie II GSK 150/07.

Reasumując:

1/ art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. 2005 r., Nr 155, poz. 1298 ze zm.) nie stanowi samoistnej, samodzielnej podstawy do finansowania przez jednostki samorządu terytorialnego działań podejmowanych w ramach sportu kwalifikowanego;

2/ art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. 2005 r., Nr 155, poz. 1298 ze zm.) nie może być samoistną podstawą podjęcia przez jednostkę samorządu terytorialnego uchwały o przyznaniu dotacji na wsparcie klubu sportowego w formach nie przewidzianych w dyspozycji art. 35 i art. 37 tej ustawy; organ stanowiący danej jednostki samorządu terytorialnego w drodze uchwały określić może warunki i tryb przyznania, wstrzymania i pozbawienia stypendiów sportowych (art. 35 ust. 2 cyt. ustawy) oraz warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród, ich rodzaje oraz wysokość (art. 37 ust. 4 cyt. ustawy).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonego orzeczenia pod względem jego legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej uchwały, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.